సూర్య ఉదయానే నిధిని వేసవి స్కూలుకి దిగబెట్టి ఆఫీసుకి వెళ్ళిపోయేడు.

బైట ఎండ వేయి విద్యుద్దీపాల్ని ఒక్క సారి వెలిగించినట్లు, కాంతి వంతంగా ఉంది. జూలై నెల ఉదయం కావడం వల్ల నును వెచ్చగానూ, హాయిగానూ ఉంది.

ఇక్కడి ఎండకీ, ఇండియాలో ఎండకీ తేడా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది నాకు. ఇక్కడ కిరణాలు సూటిగా కాకుండా ఏటవాలుగా పడ్తున్నట్లూన్నా ఒక గొప్ప ప్రకాశం ఉంటుందిక్కడి వెల్తురులో. కాలుష్యం గాలిలో ఎక్కడా లేక పోవడం వల్లనో, లేదా ఉత్తర అయన రేఖలకు దగ్గరగా ఉండడం వల్లనో, నాకు హఠాత్తుగా కాంతివంతమైన అలీసియా ముఖం గుర్తుకొచ్చింది.

మా ఇంటికి రమ్మని ఫోన్ చేసేను.

“నీకు తెల్సిందేగా, కారు లేదు నాకు” అంది అట్నించి.

“అయ్యో! అలీసియా, మా ఇంటికి నిన్ను ఏదో రకంగా రమ్మని అనడం లేదు, నేను వచ్చి పికప్ చేసుకుంటాను” అన్నాను.

వస్తూనే “ఎంత బావుంది ప్రియా మీ ఇల్లు!!” అని ముచ్చటపడింది.

కొత్తగా కొన్న రిక్లైనర్ మీద తనని రిలాక్స్డ్ గా కూచోమని రిక్లైనర్ ని వెనక్కి పడక కుర్చీలాగా వాల్చి, కాఫీ కలుపుకొచ్చేను.

“ప్రియా! నువ్వు కొంచెం కూడా మారలేదు సుమా! ఆరేళ్ల నించీ.” అంటూ
నా చెయ్యి పట్టుకుని “నీదగ్గిరికి వచ్చినపుడల్లా మా అమ్మ జ్ఞాపకం వస్తుంది.” అంది గద్గదంగా.

“హాయిగా ఇలా మీ ఇంట్లో రాజభోగాలనుభవిస్తూ ఉంటే నీ స్నేహితురాలిగా గడిస్తే చాలు ఇక జీవితం అనిపిస్తూంది.” అంది కళ్ళు మూసుకుని.
“నీకెప్పుడు కావాలన్నా వచ్చి ఎన్నాళ్లయినా ఉండొచ్చు నా దగ్గర” అన్నాను.

“అలా కాదు గానీ, నాకో ఉద్యోగం ఇవ్వరాదూ, మీ హౌస్ క్లీనర్ గానో, మీ పిల్లలకి నానీ గానో” అంది.

నేను చిర్నవ్వు నవ్వి “ఈ వయసులో ఇంకా పని చెయ్యాలని తపనెందుకు? అయినా నువ్వు నా స్నేహితురాలివి. నీతో పని చేయించుకోవడం ఏవిటి?” అన్నాను.

“పోనీ ఇంకెక్కడైనా [...]]]> (సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా-18)

సూర్య ఉదయానే నిధిని వేసవి స్కూలుకి దిగబెట్టి ఆఫీసుకి వెళ్ళిపోయేడు.

బైట ఎండ వేయి విద్యుద్దీపాల్ని ఒక్క సారి వెలిగించినట్లు, కాంతి వంతంగా ఉంది. జూలై నెల ఉదయం కావడం వల్ల నును వెచ్చగానూ, హాయిగానూ ఉంది.

ఇక్కడి ఎండకీ, ఇండియాలో ఎండకీ తేడా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది నాకు. ఇక్కడ కిరణాలు సూటిగా కాకుండా ఏటవాలుగా పడ్తున్నట్లూన్నా ఒక గొప్ప ప్రకాశం ఉంటుందిక్కడి వెల్తురులో. కాలుష్యం గాలిలో ఎక్కడా లేక పోవడం వల్లనో, లేదా ఉత్తర అయన రేఖలకు దగ్గరగా ఉండడం వల్లనో, నాకు హఠాత్తుగా కాంతివంతమైన అలీసియా ముఖం గుర్తుకొచ్చింది.

మా ఇంటికి రమ్మని ఫోన్ చేసేను.

“నీకు తెల్సిందేగా, కారు లేదు నాకు” అంది అట్నించి.

“అయ్యో! అలీసియా, మా ఇంటికి నిన్ను ఏదో రకంగా రమ్మని అనడం లేదు, నేను వచ్చి పికప్ చేసుకుంటాను” అన్నాను.

వస్తూనే “ఎంత బావుంది ప్రియా మీ ఇల్లు!!” అని ముచ్చటపడింది.

కొత్తగా కొన్న రిక్లైనర్ మీద తనని రిలాక్స్డ్ గా కూచోమని రిక్లైనర్ ని వెనక్కి పడక కుర్చీలాగా వాల్చి, కాఫీ కలుపుకొచ్చేను.

“ప్రియా! నువ్వు కొంచెం కూడా మారలేదు సుమా! ఆరేళ్ల నించీ.” అంటూ
నా చెయ్యి పట్టుకుని “నీదగ్గిరికి వచ్చినపుడల్లా మా అమ్మ జ్ఞాపకం వస్తుంది.” అంది గద్గదంగా.

“హాయిగా ఇలా మీ ఇంట్లో రాజభోగాలనుభవిస్తూ ఉంటే నీ స్నేహితురాలిగా గడిస్తే చాలు ఇక జీవితం అనిపిస్తూంది.” అంది కళ్ళు మూసుకుని.
“నీకెప్పుడు కావాలన్నా వచ్చి ఎన్నాళ్లయినా ఉండొచ్చు నా దగ్గర” అన్నాను.

“అలా కాదు గానీ, నాకో ఉద్యోగం ఇవ్వరాదూ, మీ హౌస్ క్లీనర్ గానో, మీ పిల్లలకి నానీ గానో” అంది.

నేను చిర్నవ్వు నవ్వి “ఈ వయసులో ఇంకా పని చెయ్యాలని తపనెందుకు? అయినా నువ్వు నా స్నేహితురాలివి. నీతో పని చేయించుకోవడం ఏవిటి?” అన్నాను.

“పోనీ ఇంకెక్కడైనా పని చూసి పెట్టు. నాకు వచ్చిన పనులు నీకు చెప్పేను కదా. నాకా సరిగ్గా ఇంగ్లీషు రాదు. ఇక ఈ వయసు, ఆ వయసు అనేవి అమెరికాలో ఏవున్నాయి. ఎప్పుడైనా ఎవరి పాట్లు వాళ్లు పడాల్సిందే కదా” అని నవ్వింది.

ఇంతలో జీనా ఫోన్ చేసింది.”నేను మీ గరాజు బయట ఉన్నాను, తలుపు తీస్తావా” అని.

జీనా మా హౌస్ క్లీనర్. నెలకి రెండు సార్లు వచ్చి ఇంటిని అద్దంలా మెరిసేటట్లు చేసి వెళ్తుంది.

చక్కని తెల్లని, పరిశుభ్రమైన బట్టలతో అందమైన బ్రిటిష్ లేడీ లా ఉంటుంది జీనా. నిజమైన స్పానిష్ సంతతికి చెందిన ఈవిడ ఏ దేశపు రాజకుమారో ఇలా ఇక్కడెక్కడో తప్పపుట్టిందన్నట్లు ఉంటుంది.

వస్తూనే “ఓలా, కొమస్తాజ్” అంది నన్నూ, అలీసియాని.

ఇద్దరూ త్వరత్వరగా స్పానిష్ భాషలో గలగలా మాట్లాడుకున్నారు.

“ఇంట్లో మెక్సికన్ ఆవిడని చూడగానే నా ఉద్యోగం పోతుందిక మీ ఇంట్లో అనుకున్నాను. కానీ తను మీ బేబీ సిట్టర్ అని చెప్పేక నా మనసు కుదుటపడింది.” అంది జీనా.

నేను అలీసియా వైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూసి “తను నాకు….” అనేదో చెప్పబోతూండగా అలీసియా అడ్డొచ్చి”అదేలే, ఎప్పటి నుంచో పరిచయం” అని,
జీనా మేడ పైకి వెళ్లగానే “నేను నీ మిత్రురాలినని చెప్పినా నమ్మదులే, అందుకే బేబీ సిట్టర్ అని చెప్పేను.” అని నవ్వి
“ఈ అమ్మాయి సౌత్ అమెరికన్ అనుకుంటా. స్పానిష్ సంతతికే చెందినదైనా, మాలాగా నేటివ్ ఇండియన్ పోలికలు లేవు, మంచి స్పానిష్ భాష మాట్లాడుతూంది.” అంది.

“అమ్మాయి ఏమీ కాదు, యాభై ఏళ్లట తెలుసా తనకి” అన్నాను.

ఆశ్చర్యంగా కళ్ళు పెద్దవి చేసి”అవునా! ఎంత ఆరోగ్యంగా, అందంగా ఉందో, ముప్ఫై అయిదుకి మించవనుకున్నాను, నేనూ యాభైలలో ఉన్నాను, ఏమి లాభం గున్న ఏనుగులా” అని నిట్టూర్చింది.

“నా గురించేనా” అంది జీనా నవ్వుతూ పై నించి వస్తూ.

“అవునవును” అంది అలీసియా కూడా నవ్వుతూ.

“నువ్వు చదువుకున్న దానిలా ఉన్నావు, హౌస్ క్లీనింగులెందుకు?” అంది అలీసియా.

“నీకు తెలీనిదేవుంది? హైస్కూలు దాకా చదూకున్నాను, ఆ తర్వాత కాలేజీకి వెళ్లి చదూకునే స్థోమత ఈ దేశంలో ఉందా చెప్పు? అదీగాక నాకప్పటికే మా పెద్దబ్బాయి కడుపున పడ్డాడు.”

“టీనేజ్ మామ్ వన్న మాట” అని అడ్డు తగిలింది అలీసియా.

“అవును” అని తల ఊపి “వరసగా నలుగురు పిల్లలు, మూడు పెళ్లిళ్లు, అలిసిపోయాను జీవితంలో” అని నిట్టూర్చింది.

“పిల్లల బాధ్యతలు వాళ్ల నాన్నలు సమంగా పంచుకుని చూసుకున్నారు, ఇక ఇప్పుడు పిల్లలకీ రెక్కలొచ్చాయి, గత ఏడాది నించీ ఒంటరిగా మిగిలేను. ఇలా పదిళ్ళలో పని చేయడం వల్ల నాకూ పొట్ట గడిచిపోతుంది, ఒంటరినన్న బాధా ఉండదు.” అంది గబగబా మాట్లాడుతూ జీనా.

అయిదు పదుల వయసులోనూ చురుకు తగ్గని తన కళ్లలోకి చూస్తూ “అయ్యో జీనా అయాం సారీ, నీ గురించి నేనెప్పుడూ అడిగి తెల్సుకోలేదు” అన్నాను.

“ఫర్వాలేదులే” అని చిర్నవ్వు కళ్ళ తో చూసింది నా వైపు.

అలీసియా కల్పించుకుని “ప్రియ ఇంట్లో పనిచేయడం నీ అదృష్టం, తను నిన్ను బ్రహ్మాండంగా చూస్తుంది నీకే కష్టమొచ్చినా” అంది.

“అందుకేగా, వీళ్లు ఇల్లు కొన్న దగ్గిర్నించీ నెల నెలా నేనే క్లీనర్ గా వస్తూ ఉన్నాను.” అంది.

“మా ఆయన, నేను పొట్ట చేత బట్టుకుని ఇరవై ఏళ్ల కిందట ఈ దేశానికి వచ్చేం. మా పిల్లలు ముగ్గురూ చిన్న వాళ్లు అప్పటికి. ఇక్కడికొచ్చేక మరొకడు పుట్టేడు. ఎవరూ హైస్కూలు దాటి చదువుకోలేదు, కాదు కాదు చదూకునే అవకాశం లేదని చెప్పాలి. ఇక ఇక్కడా మా లాగే పనుల్లో వాళ్లూ స్థిరపడ్డారు. రెక్కాడితే గానీ డొక్కాడని జీవితాలు. గుడ్డిలో మెల్ల ఏవిటంటే మా ఆయన నాతోనే కలిసి ఉన్నాడు. అతనికి నేను, నాకు అతను తోడుండడం వల్ల ఏ కష్టమైనా పెద్ద కష్టమనిపించదు ఒక్కోసారి.” అంది అలీసియా.

“రోజు వారీ బతుకులని అంత నిరాశ పడకు, ఉన్న దాంట్లో నేను సంతృప్తిగా బతకడం లేదూ, అయినా మన లాంటి వాళ్లకి ప్రతీ రోజూ ఎంత సంతోషంగా గడిపేమన్నదే ముఖ్యం” అంది జీనా.

“మీ లాంటి వాళ్లకు, మా లాంటి వాళ్లకూ కాదు. ప్రతీ ఒక్కరికీ అదే ముఖ్యం. ఈ రోజు ఎంత సంతోషంగా గడుస్తుందన్నదే.” అన్నాను నేను మధ్యలో.
“అదే కాదు, నా జీవితంలో నేనే విషయానికీ ఎక్కువ సేపు మథన పడను, ఎప్పుడూ సంతోషంగా, ఉత్సాహంగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తాను, సాధ్యమైనంత వరకూ ఎదుటి వారికి సాయం చేస్తాను.” అంది జీనా.

అలీసియా నవ్వుతూ, “మరో ప్రియ వన్న మాట నువ్వు” అని
” ఇక్కడి ఆర్థిక స్థితి కన్నా బాధించేది ఇక్కడి సంస్కృతి, మా పిల్లలు ఇక్కడే పెరిగేరు కదా, ఇక్కడి పరిస్థితులకీ, ఈ దేశపు సంస్కృతికీ అలవాటు పడిపోయేరు, పెద్ద వాడు అమ్మా, నాన్నా అనే తలంపు లేకుండా తన జీవితం తను చూసుకుని వెళ్లిపోయేడు, పెద్దమ్మాయి డైవర్సు తీసుకుని ఇద్దరు పిల్లలతో తన పాట్లు తను పడుతూంది. చిన్నది పెళ్లి చేసుకోకుండానే ఇద్దరు పిల్లల తల్లయ్యింది. ఇద్దరికీ తండ్రులు వేరు. ఒక్కడూ నిలవలేదు. సింగిల్ మామ్ గా నానా కష్టాలూ పడుతూంది. చిన్నవాడు మొన్నీ మధ్యే గర్ల్ ప్రెండుని, ఉద్యోగాన్నీ చూసుకుని ఇల్లు వదిలి వెళ్లిపోయేడు.” అని నిట్టూర్చింది అలీసియా.

“ఈ విషయం లో మీ దేశానికీ, మా దేశానికీ పోలికలున్నాయి, నువ్వూ మా దేశపు సగటు స్త్రీ లాగే ఆలోచిస్తున్నావు అలీసియా” అన్నాను.
అంతలో జీనా అందుకుంది.”నాకు మరే దేశమూ తెలీదు, నాకు ఊహ తెలీక ముందే మా అమ్మా, నాన్నా కాలిఫోర్నియాకి వచ్చేరట. ఇక్కడే నా తొమ్మండుగురు అక్క చెల్లెళ్లూ, అన్నదమ్ములూ పుట్టేరు. నేను పూర్తిగా ఈ దేశపు అమ్మాయిని, అయినా మా అమ్మ నీ లాగే ఆలోచించి ఆరోగ్యం పాడుచేసుకోలేదు. మా అమ్మా, నాన్న లకి దాదాపు ఎనభై ఏళ్లుంటాయి. ఇద్దరూ ఆరోగ్యం గానే ఉన్నారు. మేం ఇక్కడి సంస్కృతిలో పెరిగి జీవితాలు గడుపుతున్నామేమో కానీ మా అమ్మా, నాన్నల్ని వృద్ధాప్యంలో బైటికి వదిలేయలేదు, నేను మా అక్కచెల్లెళ్ళూ, అన్నదమ్ములూ అందరం ఒక్కోనెలా ఒక్కొళ్ళ ఇంట్లో ఉంచుకుంటాం వాళ్లని.

ప్రియా! మీ దేశంలోనూ ఇలాగే ఉంటుందా?” అంది.

నేను సమాధానం చెప్పేలోగా “నిన్ను చూస్తే ఒరిజినల్ స్పానిష్ యువతివనుకున్నాను, నువ్వు చెప్పినదాన్ని బట్టి చూస్తే మీ పద్ధతులన్నీ మా లోకల్ అమెరికన్ ఇండియన్ పద్ధతిలే, అని మెచ్చుకోలుగా చూస్తూ
“అయినా నేను బాధపడ్తూన్నది తల్లిదండ్రుల్ని చూడడం, చూడకపోవడం అనే దాన్ని గురించి కాదు. అమెరికా ఎంతో సంపన్న దేశమని అంటారు, కానీ మన లాంటి వాళ్ల బతుకులు ఎప్పటికీ గొర్రె తోక బెత్తెడు గానే మిగిలిపోతున్నాయి కదా. ఇక పిల్లల భవిష్యత్తు అనే పదమే హాస్యాస్పదంగా తయారైంది. నాకు తెల్సి ఇక్కడికి వచ్చి స్థిరపడ్డ అందరి పిల్లలూ షాపింగ్ మాళ్ల లోనో, రెస్టారెంట్లలోనో, ఇంటి క్లీనర్లు గానో, బేబీ సిట్టర్ లు గానో పనిచేసే వాళ్లే. మంచి ఉద్యోగాల్లో స్థిరపడ్డ వాళ్లు నూటికీ, కోటికీ కూడా కనబడరు. మంచి చదువు చదివించే స్థోమత మనకెలా లేదో, రేప్రొద్దున్న మన పిల్లల పిల్లలకూ ఉండదు. మా పిల్లలకి మంచి భవిష్యత్తు నిద్దామని మేమీ దేశానికి వచ్చాం. ఏదీ? ఆ ఆశలన్నీ అడియాశలయ్యాయి. ఇక్కడ సంపాదించుకున్నది ఇంటి అద్దె కట్టడానికే సరిపోదు. ఇక కాలేజీ చదువులు, మంచి ఉద్యోగాలు ఎక్కడ వస్తాయి. అదీగాక కాలేజీ వయస్సుకే వేరు కాపురాలు పెడ్తున్నారు పిల్లలు, ఇక జంజాటం లో కొట్టుకుపోవడానికి తప్ప జీవితంలో ఎదిగే ఆసక్తి, అవకాశం ఎక్కడున్నాయి వీళ్లకి? ” అంది అలీసియా.

“మా దేశంలో మీరన్నట్లు అన్నీ ఉన్నాయి గానీ ఉన్నత విద్య మరీ ఇక్కడంత భారం కాదు, కాబట్టే చాలా మంది విద్యావంతులు కాగలుగుతారు, అవకాశం, అదృష్టం అంది వస్తే మాలా విదేశాలకూ రాగలుగుతారు. ఇక ఉద్యోగం వచ్చేలోగా జీవితంలో స్థిరపడడం, పసి వయసుల్లోనే పార్ట్నర్లని వెతుక్కోవడం వంటివి మా సమాజంలో హర్షణీయం కాదు” అన్నాను.

“అవును, ఇక్కడి సమాజం స్పాయిల్డ్ సమాజం, పైకి కనిపించే మెరుగులు లోపల లేని దుష్ట సమాజం” అంది అలీసియా.

అంతలో జీనా “ఇది నా దేశం కాబట్టి నువ్వలా మాట్లాడడాన్ని నేను సహించను, కానీ ఒక విషయం చెపుతాను. నువ్వు, మీ పిల్లలు ఇప్పుడు ఇక్కడి సమాజంలో భాగ స్వాములు, మీకిది కష్టమైనా , నష్టమైనా తిరిగి మీరిక మీ దేశానికి వెళ్లలేరని అనుకుంటున్నాను. కాబట్టి ఈ సమాజాన్ని అంగీకరించడం తప్ప నీకు వేరే మార్గం లేదు, మనశ్సాంతీ లేదు” అని లేచింది జీనా.

ఉదయం సూటిగా ఇంట్లోకి పడిన ఎండ మాయమై పదకొండు గంటల వేళ బైటి వాకిట్లో చెట్ల సందుల్లోంచి ముక్కలు ముక్కలు గా పడ్తూంది.
ఆకుల నీడల్లో దోబూచులాడుతూ వెల్తురు కుంచెతో గొప్ప చిత్రాలు అదే పనిగా గీస్తున్నట్లు గాలి కదలికలకి నేలమీద రకరకాల వెల్తురు నీడల చిత్రాలు మారుతున్నాయి.

అన్నట్లు జీనా”అలీసియా మా బేబీ సిట్టర్ కాదు, నా ప్రాణ మిత్రురాలు” అన్నాను అలీసియాని కౌగలించుకుంటూ.

నా చేతుల్లోకి ఒదిగి పోయి “ఎటు చూసినా అంధకారం లో నా జీవితం లోకి పక్కింటి అమ్మాయి గా ఆరేళ్ల కిందట అడుగు పెట్టి, నా జీవితంలో అత్యున్నత స్థానాన్ని ఆక్రమించింది ప్రియ. తనతో చెప్పుకుంటే నా బాధలన్నీ తీరిపోతాయి. మేమిద్దరం “అమీగాస్ పారా సియంప్రే”, అని స్థిమితంగా నవ్వింది అలీసియా.

“అంటే, మీరేనా “ప్రెండ్స్ ఫరెవర్!” నన్నూ చేర్చుకోరూ మీ ప్రెండ్ షిప్పు లోకి” అంది జీనా మా ఇద్దరినీ ప్రశంసా పూర్వకంగా చూస్తూ.

**** ** ****

వీడ్కోలు-
కథలు రాయడం బొత్తిగా రాదనో, రాయడం కష్టమనో చాలా అరుదుగా కథలు రాసే నాతో తప్పనిసరిగా కథలు రాయాలనిపింపజేసాయి అమెరికాలో నాకెదురైన బడుగు జీవితాల అంతర్గత సమస్యలు.
“సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా” కథలు రాయడానికి తొలి ప్రోత్సాహం కలిగించిన ఈ కథల లోని సజీవ పాత్రలైన అందరికీ,
ప్రతి కథనీ ఓపికతో విని అడుగడుగునా సూచనలిచ్చిన మా అమ్మ శ్రీమతి కె. వరలక్ష్మి కి ఈ కథలు అంకితం-
తప్పకుండా రాయమని ప్రోత్సాహం కలిగించిన అఫ్సర్ గారికి, ప్రచురించిన రవి వీరెల్లి, వాకిలి సంపాదక వర్గానికి ప్రత్యేక కృతజ్ఞతలు-
సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా కథలు ఇంతటితో సమాప్తం-
నిజానికి కథలు ముగించడానికి ఒక గొప్ప వ్యథా వేదన గుండెనంటింది. బహుశా: కథలు రాస్తున్నంతసేపూ నేను పాత్రల్లో లీనమై సంభాషించడమో, సన్నివేశాల వెనుక జ్ఞాపకాలు నిరంతరం కళ్లముందు కదలాడడం వల్లనో. ఈ కథల్లోని పాత్రలైన నా మిత్రులందరినీ దూరం చేస్తున్న మెలి తిప్పే బాధ. అయినా ప్రతీ కథ మొదలు వెనుకా ముగింపు సిద్ధమై ఉంటుందనే కఠోర వాస్తవాన్నీ యథాతధంగా స్వీకరిస్తూ పాఠకులందరికీ వీడ్కోలు-
-కె.గీత

ఆగస్టు నెల మొదటి వారం ఆహ్లాదపు  ఉదయం. పార్కులో కొమ్మల చేతులు పెకెత్తి సూర్యుడి వైపు తిరిగి ప్రార్థిస్తున్నట్లున్నాయి రెడ్ వుడ్  చెట్లు. నిలువెత్తు చెట్ల  మధ్య ఉన్న కాలిబాట పార్కు చుట్టూ పాము చుట్టలా ముడుచుకునుంది.

పెద్ద టొపీ పెట్టుకుని, పూల చొక్కా, బెర్ముడాపాంటు తొడుక్కుని దూరంగా నా వైపే వస్తున్న “లీ” నన్ను చూస్తూనే పలకరింపుగా చేతులూపింది.

“నీ- హౌ- మా”  చైనీస్ భాషలో “హౌఆర్ యూ”  అన్నాను దగ్గరగా వస్తూనే.

“ ఒ హేన్ హావ్, సిశ్యే, నీనా?” అని ఏదేదో అని

“నా కోసం నేర్చుకున్నావా మాండరీన్ ని! అందుకే నువ్వంటే ఇష్టం రియా” అంది.

“నా పేరుని పలకడానికి తనకి  కష్టం గా ఉందని, “రియా” అని నేనే పిలవమని  చెప్పేను”  అన్నాను నా వైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూస్తూన్న నిధితో.

నా చెయ్యి పట్టుకుని నిధి “అటు అటు” అని ఉయ్యాలల వైపు నన్ను లాక్కెళ్లడాన్ని చూస్తూ

“నిధికి ఇంకా వేసవి సెలవులేనా?” నా పక్కనే వేగం తగ్గించి నెమ్మదిగా నడుస్తూ అడిగింది లీ.

“నువ్వెళ్ళి ఆడుకోమ్మా” నిధితో అని,

“లీ, నిన్న ఏమైందో తెలుసా?…….” అని హుషారుగా మాట్లాడుతున్న నా వైపు ప్రశంసా పూర్వకంగా చూసి

“ఎప్పుడూ నవ్వుతూ అందరితో కళకళ్ళాడే నీ ముఖం ఉంది చూసేవా? అది లాఫింగ్ బుద్ధా కంటే మంచి శుభాన్ని కలిగించేదిగా అనిపిస్తుంది నాకు. అందరికీ నువ్వు సంతోషాన్ని సమానంగా ఎలా పంచగలుగుతావు?” అంది.

“మరీ అంత పొగిడెయ్యకు లీ, నేను వొట్టి సామాన్యురాలిని” అన్నాను.

అన్నట్లు నీ పేరు “సుప్రియ” కదూ అంది తడబడుతూ.

“ఊ..సుప్రియా దేవి, మీలా మాకూ ఒక్క అక్షరం పేర్లు ఉంటే ఎంత బావుణ్ణో” అన్నాను.

తను నాపేరుని మొత్తం పలకడానికి ప్రయత్నించి సరిగా పలకలేక గట్టిగా నవ్వింది.

డెబ్భై అయిదేళ్ళ తన మెడ చర్మం మీద నవ్వు, గాలికి కదిలే కోనేటి అలల్లా పొరలుగా కదిలింది.

చప్పున నాకు మా ఊరు జ్ఞాపకం వచ్చింది.

“నేనొక అరగంట లో వస్తానూ…”

సూర్య మొదటి సారి అమెరికాకి బిజినెస్ ట్రిప్ లో వచ్చినపుడు “అమెరికా నించి వస్తూ నీకేం గిప్ట్ తెమ్మంటావ్” అనడిగాడు.

నిధి పుట్టి రెండు నెలలు కావస్తూంది అప్పటికి. ఇప్పటిలా సెల్ఫోన్ లోనూ పవర్ ఫుల్ కేమెరాలున్నరోజులు కావవి. పాప ఎదిగే విశేషాలన్నీ భద్రపరచుకోవడానికి వీడియో కేమెరా ఉంటే బావుణ్ణనిపించింది. అదే చెప్పాను.
అప్పట్నించి పాపాయి ప్రతి కదలికా రికార్డు చేసి అతి భద్రంగా దాచాను.

అయితే సరిగ్గా రెండేళ్లకనుకుంటా. ఏం ప్రాబ్లం వచ్చిందో కేమ్ కార్డర్ పనిచేయడం మానేసింది.

అది పుచ్చుకుని హైదరాబాదు లో సర్వీసు సెంటర్లకి అస్తమాటూ తిరిగే వాళ్ళం.

ప్రతీసారీ రెండు మూడు వేలు బిల్లు కట్టడం, ఒకసారి వాడగానే మరలా ప్రాబ్లం రావడం, మళ్ళి రిపేరుకి పరుగెత్తడం మామూలైపోయింది మాకు.

ఇక అమెరికా కి వస్తున్నామని అన్నీ సర్దుకునేటప్పుడు మర్చిపోకుండా వీడియో కేమెరా తెచ్చాను,కనీసం కొన్న షాపుకి పట్టుకెళ్తే బాగుపడ్తుందనే ఆశతో.

సూట్కేస్ తెరుస్తూనే “ఇదేవిటి, నీకింకా ఈ కేం కార్డర్ మీద ఆశ ఉందా?” అని, “ఈ విషయం ఇక నువ్వు మర్చిపోతే మంచిది.” అన్నాడు సూర్య.

అన్ని వేలు పోసి కొన్న వస్తువు. పైగా పాపాయి అందమైన అనుభూతుల్ని పదిలపర్చిన గొప్ప వస్తువు. ఎలా మర్చిపోతాను?

సూర్యకీ , నాకూ ఈ విషయంలో ఎప్పుడూ ఆర్గ్యుమెంట్ నడుస్తూ ఉంటుంది.

“ప్రియా! నువ్వు ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచించాల్సిన చోట కూడా సెన్సిటివ్ గా ఆలోచిస్తావ్” అంటాడు.

అదెంత వరకూ నిజమో నాకు అర్థం కాదు కానీ, “నీకు వస్తువుల పట్ల మోజు” అని సాధారణ వ్యక్తుల్లా ఈసడించనందుకు సంతోషిస్తూ నవ్వి ఊరుకున్నానీసారి.

సూర్య ఆఫీసు కెళ్ళగానే అప్పట్నించీ భద్రంగా దాచిన రిసీటు పుచ్చుకుని, అడ్రసు గూగుల్ లో వెతుక్కుని వెళ్లేను.

కస్టమర్ సర్వీసు లైను లో పది మంది వెనక నిలబడ్డాను. మొత్తానికి గంట సేపటి తర్వాత నా వంతు వచ్చింది.

ఉదయం అలీసియా చిన్న కూతురు మరియా ఫోన్ చేసింది.

“ఇక్కడ ఎలిమెంటరీ స్కూలు ఆవరణలో పేరొందిన కాలేజీ నించి “చైల్డ్ కేర్” గురించిన అవగాహన కోసం ఉచిత క్లాసు నిర్వహిస్తున్నారు. నువ్వూ వస్తావా?” అంది.

“చైల్డ్ కేర్” అంటే? అన్నాను.

“పిల్లల పెంపకం, ఆలనా పాలనా, అంతే కాదు ఈ దేశంలో కొన్ని ఉద్యోగాలకి అది క్వాలిఫికేషన్ కూడానూ”

“పిల్లల పెంపకాన్ని కూడా కోర్సులాగా చదవాలని తెలీని దేశం నించి వచ్చిన నాకు చాలా ఆసక్తిగా ఉంది” అన్నాను. కానీ నిజానికి చివరి మాట నన్ను బాగా ఆకర్షించింది.

“అయినా పూర్తి వివరాలు కనుక్కుందామనే నేనూ వెళ్తున్నాను.” అంది అటు నించి.

సాయంత్రం ఆరు గంటల నించి ఏడున్నర దాకా అయిదు వారాల ఉచిత కోర్సు అది. ఒక్క వారం కాదు. సర్టిఫికేట్ వంటివి ఇవ్వరు కానీ, నిజంగా ఆ కాలేజీలో కోర్సులు ఎలా ఉంటాయో వాటికి ఇంట్రొడక్షన్ వంటిది ఇది.

మొదటి రోజు క్లాసు మొదలవుతూనే “ఎందుకు ఈ కోర్సు కు వచ్చారు” అంది చక్కని నవ్వు ముఖంతో ఇన్స్ ట్రక్టరు.

దాదాపుగా అంతా “ఉద్యోగరీత్యా” అనే సమాధానం ఇచ్చారు.

నేను మాత్రం నాకెలాగూ ఇక్కడ ఉద్యోగం చేసే అర్హత లేదు కాబట్టి “పిల్లల పెంపకం” గురించి తెలుసుకోవాలని వచ్చానని చెప్పాను.

ముందు ఇలాంటి కోర్సుల వల్ల ఎటువంటి ప్రొఫెషనల్ అవకాశాలు ఉంటాయో చెప్పుకొచ్చింది టీచరు.

” మీకు తెలుసా , ఇక్కడి చాలా స్కూళ్లు, కాలేజీల టీచరు ఉద్యోగాలకి ఈ కోర్సులు తప్పని సరి ప్రీరిక్విజెట్స్. అంతే కాదు ఇందులో సర్టిఫికేషన్ వరకు పూర్తి చేస్తే, మీకు ఉద్యోగం చేసే ఇష్టం లేక పోయినా స్వంతంగా హోం బిజినెస్ లాగా చిన్న రిజిస్టర్డ్ బడి పెట్టుకోవచ్చు. ఇక డిగ్రీ వరకు చదివి, రెండు సంవత్సరాల అనుభవం కూడా జోడిస్తే పెద్ద సైజు ప్రీ స్కూలు కం డే [...]]]> (సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా-15)

ఉదయం అలీసియా చిన్న కూతురు మరియా ఫోన్ చేసింది.

“ఇక్కడ ఎలిమెంటరీ స్కూలు ఆవరణలో పేరొందిన కాలేజీ నించి “చైల్డ్ కేర్” గురించిన అవగాహన కోసం ఉచిత క్లాసు నిర్వహిస్తున్నారు. నువ్వూ వస్తావా?” అంది.

“చైల్డ్ కేర్” అంటే? అన్నాను.

“పిల్లల పెంపకం, ఆలనా పాలనా, అంతే కాదు ఈ దేశంలో కొన్ని ఉద్యోగాలకి అది క్వాలిఫికేషన్ కూడానూ”

“పిల్లల పెంపకాన్ని కూడా కోర్సులాగా చదవాలని తెలీని దేశం నించి వచ్చిన నాకు చాలా ఆసక్తిగా ఉంది” అన్నాను. కానీ నిజానికి చివరి మాట నన్ను బాగా ఆకర్షించింది.

“అయినా పూర్తి వివరాలు కనుక్కుందామనే నేనూ వెళ్తున్నాను.” అంది అటు నించి.

సాయంత్రం ఆరు గంటల నించి ఏడున్నర దాకా అయిదు వారాల ఉచిత కోర్సు అది. ఒక్క వారం కాదు. సర్టిఫికేట్ వంటివి ఇవ్వరు కానీ, నిజంగా ఆ కాలేజీలో కోర్సులు ఎలా ఉంటాయో వాటికి ఇంట్రొడక్షన్ వంటిది ఇది.

మొదటి రోజు క్లాసు మొదలవుతూనే “ఎందుకు ఈ కోర్సు కు వచ్చారు” అంది చక్కని నవ్వు ముఖంతో ఇన్స్ ట్రక్టరు.

దాదాపుగా అంతా “ఉద్యోగరీత్యా” అనే సమాధానం ఇచ్చారు.

నేను మాత్రం నాకెలాగూ ఇక్కడ ఉద్యోగం చేసే అర్హత లేదు కాబట్టి “పిల్లల పెంపకం” గురించి తెలుసుకోవాలని వచ్చానని చెప్పాను.

ముందు ఇలాంటి కోర్సుల వల్ల ఎటువంటి ప్రొఫెషనల్ అవకాశాలు ఉంటాయో చెప్పుకొచ్చింది టీచరు.

” మీకు తెలుసా , ఇక్కడి చాలా స్కూళ్లు, కాలేజీల టీచరు ఉద్యోగాలకి ఈ కోర్సులు తప్పని సరి ప్రీరిక్విజెట్స్. అంతే కాదు ఇందులో సర్టిఫికేషన్ వరకు పూర్తి చేస్తే, మీకు ఉద్యోగం చేసే ఇష్టం లేక పోయినా స్వంతంగా హోం బిజినెస్ లాగా చిన్న రిజిస్టర్డ్ బడి పెట్టుకోవచ్చు. ఇక డిగ్రీ వరకు చదివి, రెండు సంవత్సరాల అనుభవం కూడా జోడిస్తే పెద్ద సైజు ప్రీ స్కూలు కం డే కేర్ పెట్టుకోవచ్చు. ఇందులో పీజీ, పీహెడీలు చేస్తే ఇలా నాలా ఈ కోర్సులకే ఇన్స్ ట్రక్టరు కావచ్చు, నేనూ మీలానే ప్రారంభమయ్యాను ఒకప్పుడు” అంది కాఫీ సిప్ చేస్తూ.

ఆ అయిదు వారాలూ పిల్లలు ఎలా ప్రవర్తిస్తే మనం ఎలా రెస్పాండ్ అవ్వాలి? పిల్లల మనోభావాల్ని మనం ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి? అనే విషయాల గురించిన సదస్సుల్లాగా జరిగాయి. అనుభవాలు పంచుకోవడం, సరియైన సందర్భానికి సరియైన పద్ధతిలో రెస్పాండ్ కావడమూ అన్నీ ఒక్కొక్కటిగా తెలుసుకునే సరికి నాకు గొప్ప ఆశ్చర్యం వేసింది. ఇవన్నీ తెలుసుకోకుండానే నిధిని ఎలా పెంచుతున్నా అని ఆలోచన, ఇప్పటి వరకు పిల్ల నన్ను విసిగించినప్పుడు నేను ప్రవర్తించిన తీరు తల్చుకుని సిగ్గుగా అనిపించింది.
ఈ క్లాసుల పట్ల బాగా గౌరవం బాగా పెరిగింది.

“ముఖ్యంగా పిల్లల పెంపకంలో నేర్చుకోవలసింది “పేషన్స్” అన్న మాటలు చెవుల్లో మార్మోగుతున్నాయి అయిదు వారాలు అయిపోయినా.

***

“కాలేజీలో చేరి చైల్డ్ కేర్ కోర్సులో కనీసం సర్టిఫికేషన్ చేయాలనుకుంటున్నాను.” అన్నాను సూర్యతో.

తనేదో అనేలోగానే “పెద్దగా ఖర్చేమీ కాదు, కనుక్కున్నాలే. ఇది కమ్యూనిటీ కాలేజీ” అన్నాను మళ్లీ.

“అదికాదు నేనాలోచిస్తున్నది, ఈ కోర్సు వల్ల నీకు ఉపయోగం ఏవిటి?”

“నిజానికి నువ్వు కూడా నాతో కలిసి చదివితే మంచిదేమో” అన్నాను.

నా వైపో సారి అనుమానంగా చూసాడు. మరేదైనా ఆలోచనలో పరధ్యానంగా ఉన్నానేమోనని.
నేనసలు తనని పట్టించుకోనట్టే “అవును, పిల్లల్ని కనడం తో సరి కాదు, ఎలా పెంచాలో నేర్చుకోవాలి. ఈ కోర్సుల వల్ల వచ్చే ఉద్యోగాలు వగైరాలు మనకు వర్తించక పోయినా పేరెంటింగ్ లో మెలకువలు నేర్చుకోవడం కోసమైనా నువ్వూ, నేనూ చేరడం అవసరం అనిపిస్తూంది.” అన్నాను.

నా సీరియస్ నెస్ గమనించి నిధిని దగ్గిరగా తీసుకుని “బంగారు తల్లిని పెంచడం ఎలాగో నేర్చుకోవడం కోసం ఇద్దరం కాలేజీలో చేరితే ఇంట్లో పాపని ఎవరు చూస్తారట?”

“అయినా పేరెంటింగ్ కాలేజీలో నేర్చుకోవలసినంత కష్టమంటావా?” అన్నాడు.

“అదే నేను మొదటి క్లాసులో అనుకున్నది. కానీ పిల్లల పట్ల పెద్దల ఆలోచనలు ఎలా ఉండాలో, క్రమశిక్షణ పిల్లలకి ఎంత అవసరమనుకుంటామో, పెద్ద వాళ్లక్కూడా అంతటి పేషన్సు అవసరమని గుర్తించడానికి ఇలాంటి క్లాసులు అవసరం. తెలుసుకునే కొలదీ ఇంకాస్త తెలుసుకోవాలని అనిపిస్తూంది సూర్యా” అన్నాను.
నా గొంతులో నిజాయితీ ధ్వనిని కాదనలేక “నీకు నచ్చితే, టైము పెట్టగలననుకుంటే నాదేముంది చెప్పు, ఎలాగూ సాయంత్రం క్లాసులు అంటున్నావు కాబట్టి ఆఫీసు నించి త్వరగా వచ్చి నిధిని నేను చూసుకుంటాను ” అన్నాడు.

కమ్యూనిటీ కాలేజీ లు రెండు సంవత్సరాల అసోసియేటివ్ డిగ్రీ మాత్రమే ఆఫర్ చేస్తాయి. మరో రెండు సంవత్సరాలు వేరే డిగ్రీ కాలేజీలకు ట్రాన్స్ఫర్ చేసుకుని మొత్తానికి నాలుగు సంవత్సరాల డిగ్రీ పూర్తి చేయొచ్చు. నాలా కేవలం సర్టిఫికేషన్ కోర్సులు చేయడానికి బెస్ట్ ప్లేస్.

కావడానికి కమ్యూనిటీ కాలేజీయే కానీ స్టూడెంట్సు ఇబ్బడి ముబ్బడిగా ఉంటారు. పైగా జాయిన్ అయ్యి స్వంత ఎకవుంట్ వచ్చే వరకూ ఎన్నో స్టెప్స్ ఉంటాయి. ముందు కౌన్సిలింగని ఒక అప్పాయింట్మెంటు తీసుకుని అరపూట లైను లో గడపడం, అప్లికేషను పుచ్చుకుని లైను లో నిలబడడం, ఎటువంటి సహాయమూ లేకుండా కంప్యూటర్లో అకౌంట్ స్వయంగా క్రియేట్ చేసుకోవలసి రావడం, సర్టిఫికేట్ల చెకింగ్, వీసా స్టేటస్ వగైరా చెకింగులు, చివరగా ఫీజు కట్టడం వరకూ రెండు రోజులు కాలేజీ చుట్టూ తిరిగేక గానీ కాలేజీ లో చేరడం అంత సులభమేమీ కాదని అర్థం కాలేదు నాకు.

ఇంట్లో నిధిని సూర్య దగ్గిర వదిలి క్లాసులకి వెళ్లడం కొంచెం బాధాకరమైన విషయమే కానీ, క్లాసుకి వెళ్లేక సమయం ఎలా గడిచిపోతూందో తెలీదు. పైగా కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవడం వల్ల ప్రవాహంలాగా ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా అనిపించడం మొదలు పెట్టింది.

పుస్తకాల్లో పాఠాలు గంటల తరబడి చదివినా, చదవక పోయినా, సంవత్సరానికి ఓ సారి మొక్కుబడి పరీక్షకి కష్టపడి కంఠతా పట్టి ఏదో రాసి వచ్చేయడం లాగా ఇక్కడి చదువు ఉండదు.

ముఖ్యంగా ఇక్కడి చైల్డ్ కేర్ క్లాసుల్లో టెక్స్టు పుస్తకంలోని విషయాలతో సమానమైన నిత్య జీవితాల్లోని సంఘటనలను టీచర్లు ఆసక్తిగా అడిగి తెలుసుకోవడం, ప్రతీ విషయమూ గ్రూపులుగా చర్చించడం, కలిసి ఆసక్తి దాయకమైన ప్రాజెక్టులు చేయడం, వారం వారం ఎసైన్ మెంట్లు, కాగితాల్లో రాసేదానితో సమానంగా క్లాసు పార్టిసిపేషన్ కు ప్రాధాన్యత నివ్వడం మొదలైన వాటివల్ల రోజూ క్లాసు లో ఇన్వాల్వ్ అయ్యినట్లనిపిస్తుంది. నిజానికి అసైన్ మెంట్ల రూపంలో పేజీలకు, పేజీలు టైపు కొట్టడం, ప్రతీ విషయానికీ గంటల తరబడి రీసెర్చి ల వల్ల, ప్రాజెక్టులకోసం స్థానిక స్కూళ్ల లోను, తెలిసిన కుటుంబాల తోనూ ఇంటర్వ్యూలు, రిపోర్టులు తయారు చెయ్యడం వంటి నిమిషం తీరిక లేని పనుల వల్ల బాగా అలిసిపోయినా సెమిస్టర్ చివర తరగతి లో నుంచి బయటకు వచ్చేసరికి అకడమిక్ గా ఎంతో కొంత నేర్చుకున్న భావన కలిగింది. నా వరకు నాకు ఈ విద్యా విధానం బాగా నచ్చింది.

అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా ప్రతీ క్లాసు తర్వాతా నిధితో నేను మాట్లాడే పద్ధతి దగ్గర్నించి, ఓపిగ్గా తన విషయాలు పట్టించుకోవడం మొదలైన విషయాల్లోని మార్పులు సూర్య గమనించినట్లున్నాడు. రెండు మూడు సందర్భాల్లో నా వైపు ప్రశంసాపూర్వకంగా చూడడం గమనించాను.

***

ఆ ఆదివారం ఇండియా నించి పోన్ వచ్చింది. సూర్య ఇంటి నించి. ఒక డిస్టర్బెన్స్ మామధ్య పొడసూపింది.
తనకు తోచినదే గొప్ప అని తనూ, నాకు మంచి అనిపించినదనీ నేనూ పోట్లాడుకున్నాం.
అలాంటప్పుడు నాకు తెలిసిన మధ్యేమార్గం ఒకటే. మనసుని మళ్ళించుకుని మరేదైనా విషయమ్మీద దృష్టి పెట్టడం.

మనసులో బాధ మెలిపెడుతూంది. దానిని అధిగమించడానికి క్లాసు ఎసైన్ మెంట్ చేద్దామని ఇలా కూర్చున్నానో లేదో నిధి వచ్చి నా చెయ్యి పట్టుకు లాగడం మొదలు పెట్టింది.
అసలే భారంగా ఉన్న మనసుని మళ్లించుకునే మార్గాంతరాన్వేషణలో సతమతమవుతున్న నాకు భలే విసుగ్గా అనిపించింది.

మామూలుగా అయితే “గయ్యి” మని ఒక్క అరుపు అరిచేదాన్నేమో.

“మన మనసుల్లోని భావాలు చిన్న పిల్లలకు అర్థం కావు, మనం పైకి చూపించే చేతలు మాత్రమే అర్థమవుతాయి.” అన్న మా క్లాసు లో ఇన్స్ ట్రక్టరు మాటలు జ్ఞాపకం వచ్చాయి.

“ఏంటమ్మా” అన్నాను వీలైనంత శాంతంగా.

“నా పుట్టిన రోజుకి గిప్టులుగా వచ్చిన బొమ్మలన్నీ ఇవ్వు నేను ఆడుకోవాలి.” అంది.

“అవన్నీ బీరువా పై అరలో సర్ది పెట్టేను. ఇప్పుడు కాదు. నేను పనిలో ఉన్నాను.” అన్నాను.

“కాదు, ఇప్పుడే, అయినా అవన్నీ నేను ఆడుకోవడానికా, నువ్వు దాచుకోవడానికా” అని వాదన మొదలు పెట్టింది.

“నిధీ, నాకు ఒంట్లో బాగో లేదు, విసిగించకు” అన్నాను.

“నీకు కంప్యూటర్ ముందు కూచోవడానికి ఒంట్లో బావుంటుందా?గాష్…..” అంది అసహనంగా.
కోపాన్ని ఆపుకోవడంతో నాకు తలపోటు వచ్చేయడం మొదలు పెట్టింది.

” పోనీలే చిన్న పిల్లవి అని ఊరుకుంటున్నాను. ఇప్పుడింకేమీ మాట్లాడకుండా వెళ్ళు, బొమ్మలు ఇప్పుడు కాదు, రేపు కూడా ఇవ్వను.” అన్నాను ఆగకుండా.

పక్క గదిలో కెళ్ళి “డాడీ, చూడు మమ్మీ నా బర్త్ డే గిప్ట్ లన్నీ దాచేసి, ఇవ్వనంటుంది.” అని కంప్లైన్ చేసింది.

విసవిసా వచ్చి “నేను పనిలో ఉన్నపుడు పిల్లని ఏడిపించొద్దని నీకు వంద సార్లు చెప్పేను. ఏం చేసుకుంటావు ఆ బొమ్మలన్నీ పిల్లని ఆడుకోనివ్వకుండా? చైల్డ్ కేర్ క్లాసులకి వెళ్లి నేర్చుకుంటూన్నది ఇదేనా? ” అన్నాడు.
నాకు దు:ఖం ముంచుకొచ్చింది. విసుగూ వచ్చింది.

ఇక అక్కడ నేను ఏం మాట్లాడినా సిట్యువేషన్ ఎలా మారిపోతుందో తెలుసు.

లాప్ టాప్ మీంచి దృష్టి మరల్చకుండా మౌనంగా కూచున్నాను.

సూర్య బొమ్మలన్నీ తీసి ఇవ్వడం, ప్రతీ బొమ్మనీ పాక్ చింపి, నిధి పీకి పాకం పెడుతూ నా వైపు గెలిచినట్లు చూడడం నాకు ఇష్టం లేదు.

***

” సూర్య అలా అన్నీ తీసి ఇవ్వకుండా రోజుకొక బొమ్మ తీసి ఇస్తే బావుణ్ణు. లేదా అక్కడా విషయంలో తను కల్పించుకోకుండా ఉన్నా బావుండేది. నిజానికి రోజుకొక కొత్త బొమ్మ ఆడుకోవడానికి ఇస్తే పిల్లకి సర్ప్రైజ్ గా ఉంటుందనే నేనవన్నీ పైన భద్రంగా పెట్టేను.” అన్నాను సౌమ్యతో.

సౌమ్యకి నిధి కంటే పెద్ద పిల్లలు ఉన్నారు.

“ప్రియా, ఈ దేశం లో పిల్లల పెంపకం కత్తి మీద సాము లాంటిదే. నిధి ఇంకా చిన్న పిల్ల. ఏడో తరగతి లో ఉన్న మా పెద్దమ్మాయి అసలు నాకు ఏ విషయం లోనూ నాలెడ్జి లేదనుకుంటుంది. పైగా మాట్లాడడం లో కరుకుదనం.”

అంటూ పార్కులో నవ్వుతూ ఆడుకుంటున్నవాళ్ళ చిన్నమ్మాయిని, నిధిని చూస్తూ మొన్నిలాగే మేం పార్కుకి వచ్చినపుడు

“ఇక చాల్లేమ్మా, వెళ్దాం ఇవేళ్టికి” అన్నాను.

“గాష్…స్టాపిట్ మాం, ఎప్పుడూ ఇల్లు, ఇల్లు.” అంది.

దారిలో నా సెల్ ఫోను తీసుకుని ఇక్కడి గందర గోళం మ్యూజిక్ స్పీకర్ లో ఆన్ చేసింది.

“ఏంటిది?” అని గట్టిగా అన్నాను. అసలే ఎదురుగా ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ పని చెయ్యక రోడ్డంతా జామ్ అయ్యింది.
నాకు ఈ దేశపు మ్యూజిక్ అంటే తెలీని మొద్దువు నువ్వు అన్నట్లు

“ఇటీజ్ కాల్డ్ మ్యూజిక్ ” అంది రూడ్ గా.

మరో సారి లెక్కల్లో మార్కుల గురించి నేనేదో గట్టిగా చెప్పబోతే,

“ఆహా… ఏదీ మీన్, మీడియన్, మోడ్ అంటే చెప్పు” అని ఎదురు ప్రశ్న వేసి

“జస్ట్ షటప్ మామ్, నీ ఇండియన్ పేరెంటింగ్ నా దగ్గిర చూపించకు.” అని విసుగ్గా అంది.

“లోపలి నించి జమ్మని కోపం తన్నుకు వచ్చింది నాకు. పళ్ల బిగువన ఆపుకున్నాను. ఇలా ఆపుకోవడం వల్ల తల పగిలిపోతుందేమో అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి. వీళ్ళని ఓపిగ్గా పెంచే సరికి మనకు బీ.పీ.గేరంటి. ఈ అమెరికాలో పిల్లలతో పరుషంగా మాట్లాడకూడదు, ఒక దెబ్బ వేయకూడదు. అన్నీ నవ్వుతూ ఓపిగ్గా చెప్పాలి. దీనిని వీళ్ళు ఎడ్వాంటేజ్ గా తీసుకుని మన మాట లెక్క చెయ్యరు. టైం అవుట్ లు ఇద్దామంటే పిల్లలు పదేళ్ళు రాగానే మనమిచ్చే చిన్న చిన్న టైం అవుట్ లకి అసలు భయపడరు.” అంది.

“అదే నాకు అర్థం కావడం లేదు. నిధితో నా బిహేవియర్ ని సరిచేసుకోవడానికి నేను చైల్డ్ కేర్ కోర్సులు చదువుతున్నాను. కానీ పిల్లలు ఇల్లా పెడసరం గా తయారైతే ఎలా మార్చాలో అర్థం కావడం లేదు. టైం అవుట్ల కి నిధి ఇప్పుడే భయపడడం లేదు. నిజానికి ఇక్కడికి వచ్చిన కొత్తలో ఇక్కడి వాళ్ళు మాటకి ముందు, చివర మర్యాదలు జోడించడం విని మన పిల్లలూ ఇలా తయారవుతారనుకున్నాను.” అన్నాను.

“ఇక్కడి సమాజంలో తలిదండ్రుల్ని గౌరవించడం అనే మాట లేదు. ఇక్కడి పిల్లలు చుట్టూ ఉన్న పిల్లల్ని చూసి నేర్చుకునేది ఎక్కువ. అందుకే మనం ఇంట్లో మరో విధంగా పెంచాలని చూసినా వీళ్ళకు తిరుగుబాటు తప్ప మరొకటి రావడం లేదు.” అంది నిట్టూరుస్తూ సౌమ్య.

***

“డాడీ, అయాం లెర్నింగ్ హెచ్.టీ.ఎం.ఎల్ ఇన్ స్కూల్” అంది నిధి సూర్య దగ్గిరికి పరుగెత్తి.

“ఓహ్, అప్పుడే నేర్పించేస్తున్నారా?, ఏం చెప్తున్నారు?” అన్నాను ఆసక్తిగా.

“మామ్ , ఇట్స్ హెచ్ .టీ .ఎం .ఎల్ ” అని ఒక్కో అక్షరాన్నీ విడి విడిగా పలికి

“యు కాంట్ అండర్ స్టాండ్ ” అంది నిధి రూడ్ గా.

పక్క నించి సూర్య నవ్వు.

“సాప్ట్ వేర్ ఇంజనీర్ కాబట్టి నాన్నకి ప్రపంచం లోని అన్ని విషయాలు తెలుసు. ఎప్పుడూ ఇంట్లో వంట చేస్తూ కనబడతుంది కాబట్టి మమ్మీకేమీ తెలీదు. అదేనా నీ ఆలోచన? నువ్వు హెచ్.టీ.ఎం.ఎల్ నేర్చుకోకపోయినా నష్టం లేదు కానీ, మాట్లాడడం నేర్చుకోవాలి. రేపట్నించి నీకు నా దగ్గిర స్పెషల్ క్లాసులు.” అని నిధి తో అని,
“పిల్లలతో ఒక పేరెంట్ మాట్లాడుతున్నపుడు రెండో పేరెంట్ ఎలా నడుచుకోవాలో ఎక్కడా ఎవ్వరూ నేర్పరు. అర్థం చేసుకుని మనమే నడుచుకోవాలి.” అన్నాను సూర్య కి వినబడేలా.

క్లాసులో అందరికంటే వయస్సులో పెద్దవాడైన ఇతన్ని మొదటి రోజు క్లాసు కాగానే ” ఎక్స్ క్యూజ్ మీ, నా పుస్తకం అమెజాన్ నించి రావడానికి మరో వారం పడుతుంది. మీ పుస్తకాన్ని ఇవేళ నాకు ఇవ్వగలుతారా. రేపు తీసుకొచ్చి ఇస్తాను.” అంది గౌరి.

పక్కనే ఉన్న నేను మొహమాటంగా “నా పుస్తకం తీసుకోండి” అన్నాను గౌరికి ఇస్తూ, పక్కనించి అతను కూడా పుస్తకం అందించడం చూడకుండానే.

ముగ్గురం నవ్వుకున్నాం.

అతని ముఖంలో కళ్లద్దాల నించి కింద వరకు ఉన్న ముడతలు వయస్సుని మించి ఇంకాస్త పెద్ద వాడిలా కనిపింపజేస్తున్నాయి.

పరిచయాల లో అతనికి “గౌరి” అనడం ఎంతకీ రాలేదు.

“జౌరి…జౌరి…” అన్నాడు.

అతని రష్యన్ ఏక్సెంట్ లో ఇంగ్లీషు అర్థం చేసుకోవడం బాగా కష్టమైంది మాకు.

“నా పేరు నికొలయ్ లెవాన్ద్వాస్కీ. అంతెందుకులే “లెవ్” అని పిలవండి. అందరికీ అదే చెప్తాను.
ఎందుకంటే నా పేరుని స్పష్టంగా పలకక పోతే నాకు నచ్చదు.”అన్నాడు.

“మరి నా పేరు సంగతేమిటో అంది” గౌరి తెలుగులో.

“ఎప్పుడొచ్చారీ దేశానికి లాంటి కామన్ ప్రశ్న అడక్కుండా నేనే చెప్తాను, మా అబ్బాయి ఇక్కడే ఉన్నా, అయిదేళ్ళ కిందట అంటే ..నాకు అరవై రెండేళ్ల వయస్సులో లాటరీ గ్రీన్ కార్డ్ తో అమెరికా వచ్చి స్థిరపడ్డాం.” అన్నాడు.

“అదేమిటి మీ అబ్బాయి ఇక్కడే ఉద్యోగరీత్యా ఉన్నాడన్నారుగా. ఈ లాటరీ ఎందుకు” అన్నాను.
మా అబ్బాయి ద్వారా అయితే ఇప్పటికి కూడా రాగలిగే వాళ్ళం కాదేమో.. లాటరీ ప్రయత్నం చేసేం కాబట్టే అప్పుడే రాగలిగేం. మరి… మీరు? అని అడగగానే
“మీలా మాకు లాటరీ ల వంటి అదృష్టం లేదు” అని తల నిరాశగా విదిల్చింది గౌరి.

“మేం ఉద్యోగాలకు అర్హులమైనా ఇక్కడ పనిచేసే వీసా లేని కారణంగా…” అని,
” ఎప్పటికైనా ఉపయోగపడుతుందని ఇలా చదువుకోవడానికి వచ్చాం.”అన్నాను.
[...]]]> (సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా -14)

క్లాసులో అందరికంటే వయస్సులో పెద్దవాడైన ఇతన్ని మొదటి రోజు క్లాసు కాగానే ” ఎక్స్ క్యూజ్ మీ, నా పుస్తకం అమెజాన్ నించి రావడానికి మరో వారం పడుతుంది. మీ పుస్తకాన్ని ఇవేళ నాకు ఇవ్వగలుతారా. రేపు తీసుకొచ్చి ఇస్తాను.” అంది గౌరి.

పక్కనే ఉన్న నేను మొహమాటంగా “నా పుస్తకం తీసుకోండి” అన్నాను గౌరికి ఇస్తూ, పక్కనించి అతను కూడా పుస్తకం అందించడం చూడకుండానే.

ముగ్గురం నవ్వుకున్నాం.

అతని ముఖంలో కళ్లద్దాల నించి కింద వరకు ఉన్న ముడతలు వయస్సుని మించి ఇంకాస్త పెద్ద వాడిలా కనిపింపజేస్తున్నాయి.

పరిచయాల లో అతనికి “గౌరి” అనడం ఎంతకీ రాలేదు.

“జౌరి…జౌరి…” అన్నాడు.

అతని రష్యన్ ఏక్సెంట్ లో ఇంగ్లీషు అర్థం చేసుకోవడం బాగా కష్టమైంది మాకు.

“నా పేరు నికొలయ్ లెవాన్ద్వాస్కీ. అంతెందుకులే “లెవ్” అని పిలవండి. అందరికీ అదే చెప్తాను.
ఎందుకంటే నా పేరుని స్పష్టంగా పలకక పోతే నాకు నచ్చదు.”అన్నాడు.

“మరి నా పేరు సంగతేమిటో అంది” గౌరి తెలుగులో.

“ఎప్పుడొచ్చారీ దేశానికి లాంటి కామన్ ప్రశ్న అడక్కుండా నేనే చెప్తాను, మా అబ్బాయి ఇక్కడే ఉన్నా, అయిదేళ్ళ కిందట అంటే ..నాకు అరవై రెండేళ్ల వయస్సులో లాటరీ గ్రీన్ కార్డ్ తో అమెరికా వచ్చి స్థిరపడ్డాం.” అన్నాడు.

“అదేమిటి మీ అబ్బాయి ఇక్కడే ఉద్యోగరీత్యా ఉన్నాడన్నారుగా. ఈ లాటరీ ఎందుకు” అన్నాను.
మా అబ్బాయి ద్వారా అయితే ఇప్పటికి కూడా రాగలిగే వాళ్ళం కాదేమో.. లాటరీ ప్రయత్నం చేసేం కాబట్టే అప్పుడే రాగలిగేం. మరి… మీరు? అని అడగగానే
“మీలా మాకు లాటరీ ల వంటి అదృష్టం లేదు” అని తల నిరాశగా విదిల్చింది గౌరి.

“మేం ఉద్యోగాలకు అర్హులమైనా ఇక్కడ పనిచేసే వీసా లేని కారణంగా…” అని,
” ఎప్పటికైనా ఉపయోగపడుతుందని ఇలా చదువుకోవడానికి వచ్చాం.”అన్నాను.
“అన్నట్లు నా బస్సు సమయం కావస్తూంది నేను బయలుదేరుతాను.” అన్నాడు.

“అదేవిటి బస్సులో వెళ్ళడం? కష్టం కాదూ? బస్సు స్టాపు నించి దగ్గరేనా మీ ఇల్లు? నేను డ్రాప్ చెయ్యనా మిమ్మల్ని మిస్టర్ లెవ్ ? ” అన్నాను.

“వద్దు, వద్దు- నేను కారు తెచ్చుకోలేక కాదు. నేనీ వయసులో కారు సరిగా నడపలేనని మా ఆవిడ అనుమానం. ఆవిడ మాత్రం డ్రైవ్ చేస్తుంది. తమాషా ఏమిటో తెలుసా ఆవిడదీ ఇంచుమించు నా వయసే. ఏం చేస్తాం! వుమెన్ డామినేషన్. అయినా నడక మంచి వ్యాయామం కదా” అని అన్నట్లు “నాకు “మీరు” అని గౌరవ వాచకాలు వాడనవసరం లేదు. చక్కగా “నువ్వు” అనండి చాలు ” అని నవ్వేడు.
వడి వడిగా వెళ్తూన్న అతన్ని చూసి “ఇతనికి అరవై ఏడేళ్ళంటే నమ్మ బుద్ధి కావడం లేదు. ఎంత వేగంగా నడుస్తాడో”
అన్నాను.

“ఊ! మొత్తానికి భలే పెద్ద మనిషి పరిచయమయ్యాడు.” అంది గౌరి.

“అతన్ని చూసి మనమెంతో నేర్చుకోవాలి. ఈ వయసులో ఏదో సాధించాలన్న పట్టుదల, తపన .. ఇవన్నీ భలే ఎంకరేజింగ్ గా లేవూ!” అన్నాను.

గౌరి చేతుల్లో అతనిచ్చిన పుస్తకం మొదటి పేజీలో చక్కని దస్తూరీ.

“వాళ్ల భాషలో అతని పేరనుకుంటా!” అంది గౌరి.

***

“ఓహ్! ఓవెర్ కాస్టింగ్ వెదర్” నిట్టూరుస్తూ అన్నాడు లెవ్.

అదేమిటీ ఆకాశం మేఘావృతమై ఇంత బావుంటేనూ! అంది గౌరి.

“ఇక్కడ ఉన్నానన్నమాటే గానీ నా చుట్టూ నా చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు పరుగెడుతూ ఉంటాయి.” అన్నాడు మళ్లీ ఎటో చూస్తూ-
నిజమే- అతని కళ్లు ఇక్కడి ప్రపంచాన్ని చూస్తున్నట్టు ఉండవు.

“అవునుగానీ అడగడం మర్చిపోయాను. “క్లియోపత్రా ఎ లైఫ్” ఎంత వరకు వచ్చింది?” అన్నాడు నా వైపు చూసి.

“ఏవిటీ! అట్ట కూడా తిప్పలేదు ఇంకా. ఈ ప్రై డే కు పేపర్ సబ్మిట్ చెయ్యాలి కదా మనం. అదేదో నువ్వు చదివేస్తే కథ చెప్పెయ్యరాదూ!” అన్నాను.

“ఊ. నేనూ చదవలేదు. నువ్వే చెప్పెయ్యరాదూ” అంది గౌరి కూడా అతనితో.
“పుస్తకం తీయకుండా అంత బిజీగా ఏం చేస్తున్నారు?” అన్నాడు మా ఇద్దరి వైపు చూస్తూ.
“ఇంకేముంది వంట” అంది గౌరి నవ్వుతూ నా వైపు చూసి.

“ఏమిటీ వంట, వంట. ఇంట్లో ఉన్నంతసేపూ వండుకుని తినడమేనా మీ పని” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“నీకేం తెల్సు మా వంట పాట్లు. వంటొక్కటే అయితే పర్లేదు. కాయగూరలు తెచ్చే దగ్గర్నుంచి, రాత్రి డిష్ వాషర్ వేసే వరకు “తినే పళ్లెం వెనక కథ” ఎంత ఉంటుంది! ఎవరు చేస్తారనుకుంటున్నావివన్నీ” అని
“మా అమ్మకి చిన్నతనం లో వంట నేర్పించొద్దు అనేవారట వాళ్ల నాన్న. మా అమ్మ పెద్దయ్యేసరికి “కమ్యూనల్ వంటిళ్లు” వచ్చేస్తాయని ఆయన నమ్మకం. ఏదీ, ఇప్పుడు మా తరానికి ఇక అటువంటి ఆశ కూడా లేదు. అయినా కమ్యూనిస్టు ప్రపంచం లో పుట్టి పెరిగిన వాడివి నీకేం చెప్పనవసరం లేదులే ఇవన్నీ.” అంది గౌరి.

తల విదిలిస్తూ ఒక చిత్రమైన నవ్వు నవ్వాడు లెవ్.

“అరవై ఏడేళ్ల వయసులో నాకీ ఇంగ్లీషు లెర్నింగ్ క్లాసెందుకు? కసి. నాకూ అందరిలా చక్కగా ఆంగ్లంలో మాట్లాడాలన్న కసి.” అని

“అవునేమన్నావ్? కమ్యూనల్ వంటిళ్లు. అవి నాకు తెలిసి ఇజ్రాయిల్ లోని కిబుజ్ ల సంస్కృతి లో తప్ప ఇంకెక్కడా లేవు. మీరంతా కమ్యూనిస్టు దేశాల గురించి పుస్తకాల్లో చదివి అధికంగా ఊహించుకున్నవివన్నీ. నీకు తెలుసా? మాకు ప్రభుత్వం ఇచ్చిన వంద గజాల జాగాలో మా చిన్న ఇంటి సందులో బంగాళాదుంపలు తవ్వుకుని తిండానికి కళ్లు కాయలు కాసేలా ఎదురు చూసే వాళ్ళం. కాయగూరలు, మంచి ఆహారం ఎరగం మేం. కమ్యూనిటీ సెంటర్లలో దుమ్ముల మాంసం తప్ప ఏమీ దొరికేది కాదు. మంచి మాంసం వంటివి ముందుగా కమ్యునిస్టు అధికారులే పంచుకునే వారు.”

అని కాస్త ఆగి-
“అయినా మీరు కొత్త ప్రపంచంలో పుట్టిన వాళ్లు. నాకు తెలిసినంత వరకు కొత్త ప్రపంచం కొత్త జీవితాలకు తలుపు తెరిచింది. మళ్లీ పాత ప్రపంచపు ఆలోచనలు మీకెందుకు” సాలోచనగా అన్నాడు.
“ఓహ్! కమాన్ లెవ్, నా ఉద్దేశ్యం లో కమ్యూనిస్ట్ ప్రపంచం అనేది ఒక గొప్ప కల. ఎంత బావుంటుంది! ధనికులు, పేదలు లేని సమ సమాజం!” అన్నాను.

గట్టిగా నవ్వాడు “సమ సమాజం….ఊ.. ప్రియా! నువ్వు చెప్పినట్లు కమ్యూనిస్టు సమాజంలో ధనికులు, పేదలు ఉండరనుకుందాం. అంతకంటే దారుణంగా అధికారులు, నిరధికారులు మాత్రం ఉంటారు. ఈ నిరధికారులని మనం “సామాన్యుల”ని అందాం. ఈ సామాన్యులకి ఎటువంటి ఉన్నతీ ఉండదు. ఒక వ్యక్తిగా ఆలోచించు. జీవితంలో ఎంత కాలం నువ్వు ఎటువంటి ఉన్నతీ కాంక్షించకుండా ఉంటావు? నిరాశకు గురి కాకుండా ఉండగలుగుతావు? అంతెందుకు నీ పై నీ భర్త అధికారాన్ని సహించ గలవా? లేదు కదూ. ఇక దేశం పెత్తనాన్ని ఊహించగలవా!” అన్నాడు.

గౌరి, నేను నిరుత్తరంగా చూస్తూండగా
” మా అమ్మా, నాన్నా యూదులు. రెండో ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత బతికి బట్ట కట్టిన అతి కొద్ది మందిలో ఒకరు. మా నాన్న, అమ్మ వాళ్ల కుటుంబాలు, బంధుత్వాలు, స్నేహితులు ఒకటేమిటి అన్ని బంధాలు యుద్ధానికి బలైపోయాయి. నాజీల ఊచకోతలో మాయమైపోయాయి. వీళ్లిద్దరూ గుండె దిటవు చేసుకుని ఒక కొత్త ప్రపంచంలో బతకాలనుకున్నారు. అలాంటి పరిస్థితుల్లో ఉన్న వాళ్లకు ఎలాంటి ప్రపంచం కావాలి? ఎలాంటి సమాజం కావాలి? వాళ్లిద్దరూ డాక్టర్లు. వాళ్ల జీవితాల్లో ఆనందకరమైన సంఘటనేదైనా ఉందంటే అది నేను పుట్టడం ఒకటే. మా అమ్మ తరచూ అనేది “నాన్నా! యూదులను మనుషులుగా బతకనిచ్చే ప్రపంచంలో బతుకు ఎప్పటికైనా” అని. నా చెవుల్లో ఇప్పటికీ మారు మోగుతూంది ఆ వాక్యం.” అని
చెమ్మ గిల్లిన కళ్ళతో “ఇక అప్పటికి మేమున్న కమ్యూనిస్టు ప్రపంచంలో మాకు మతం ఉండకూడదు. విశ్వాసాలు ఉండకూడదు. నీకు నచ్చిన ఉద్యోగాన్ని ఎన్నుకునే హక్కు ఉండదు. నీకు ఎంత జీతం కాంక్షిస్తావో, నీ శక్తి సామర్థ్యాలకు ఎంత డబ్బుని కొలమానంగా అనుకుంటావో అది నీకు ఎప్పటికీ దరి చేరదు.” అన్నాడు.

” అందరూ సమానమైన సమాజంలో మనం డబ్బు గురించి, స్వలాభాల గురించి ఆలోచించడమే తప్పేమో లెవ్ ..” అన్నాను సాలోచనగా.

“ఎగ్జాక్ట్ లీ. కానీ అది నిజంగా అన్నీ సమానమైన సమాజం లో. కానీ కమ్యూనిస్టు సమాజంలోనూ యూదుల పట్ల వివక్ష ఉండేది. మాకు ఉద్యోగాల్లో ఇతరులతో సమానమైన అవకాశాలు ఉండేవి కావు. ఎంత చదువుకున్నా లభించే ఉద్యోగాలన్నీ గ్రామీణ ప్రాంత ఉద్యోగాలు మాత్రమే. కమ్యూనిస్టు వ్యవస్థలో అంతర్లీన దోపిడీ బయటి ప్రపంచానికి తెలియజేసే ఇప్పటి మీడియా వంటివి లేవు. పైగా ఆ సమాజంలో మనస్సులో మాట ఎక్కడ బహిర్గతపరచినా శిక్ష తప్పదు.”

డిస్పోసబుల్ కాఫీ కప్పుని పైకెత్తి పట్టుకుని అద్దాల లోంచి రోడ్డుని, ఈదురు గాలిని చూస్తూ అన్నాడు.
“జౌరీ, ప్రియా మీరు చాలా చిన్న వాళ్లు. మీకు గతించినవన్నీ ఎందుకు? అమెరికా లాంటి స్వేచ్ఛా ప్రపంచంలో మనకీ ఆలోచనలెందుకు?” అని నవ్వాడు.

టెక్స్టు పుస్తకంలో అతని భాషలో పేరుని చూపిస్తూ “నీ పేరులో ఇన్ని అక్షరాలున్నాయా?” అంది గౌరి.
“కాదు. అది మా అమ్మ పేరు. ఆవిడ కలకు అనుగుణంగా నా జీవితాన్ని మలచుకోవాలనుకునే నేను ఇంత దూరం వచ్చాను జీవితంలో. చదువు తర్వాత ఇజ్రాయిల్ కు ఇమ్మిగ్రేషన్ వచ్చేసాను. అక్కడే మరియా ను కలిసాను. తను మా కంపెనీలోనే రిసెప్షనిస్టుగా పనిచేసేది. మా పెద్దబ్బాయి పుట్టేక ఉద్యోగం మానేసింది. మళ్లీ ఇప్పుడు చేస్తోంది. ఈ దేశం లో నాకు నచ్చేది ఇదొకటి. ఇక్కడ మనకు ఓపిక ఉన్నన్నాళ్లూ పని చేసుకోవచ్చు. నాకు ఇక్కడ మరో నచ్చే విషయం ఇక్కడి మనుషుల్లోని ఫ్రెండ్లీనెస్…
మీకొకటి తెలుసా! ఇజ్రాయిల్ యూదుల స్వర్గమని నేను అక్కడికి ఇమ్మిగ్రేషన్ కు వెళ్ళానా! అక్కడ ఎప్పుడూ ప్రాణ భయమే. బయటికి వెళ్లిన వాడు సాయంత్రానికి తిరిగి ఇంటికి వస్తాడన్న నమ్మకం ఏ రోజూ ఉండదు. మా రెండో అబ్బాయి ఇంకా ఆ దేశంలోనే ఉన్నాడు. ఆ విషయంలో మాకు ఎప్పుడూ బెంగే.” అని ఆగి
“ఇవన్నీ మీకెందుకు చెప్తున్నానో అని నాకే ఆశ్చర్యం గా అనిపిస్తుంది. నేను ఎంత నోస్టాలజిక్కో తెలుసా! రాత్రి నిద్రపోతే మా అమ్మ జ్ఞాపకం వస్తుంది. టమాటాలు ఎప్పుడెప్పుడు కాస్తాయో అని మొక్క ముందు తపస్సు చేయడం జ్ఞాపకం వస్తుంది. ఇక్కడ రష్యన్ బ్రెడ్డు తినే ప్రతిసారీ మొదటి లోఫ్ తుంచగానే మా అమ్మ గొంతు వినిపిస్తుంది. “బ్రెడ్డు ముక్కలు ఇలా కింద పడెయ్యకురా నాయనా! ఇలాంటి చిన్న ముక్క ఎక్కడో ఎవరికో ఆకలి తీరుస్తుంది.” అన్నాడు.

“రాత్రుళ్ళు నిద్రపోయినప్పుడు నాకు ఎప్పుడూ ఈ దేశపు కల రాదు అదేమి విచిత్రమో. ఎప్పుడూ నీ చిన్న నాటి కలలేనా అంటుంది నా భార్య. మనం ఏదో కావాలని కలలు కంటామా? మీకొకటి తెలుసా, అసలు కలల్లో ఎవరికైనా ఒకప్పుడు గుచ్చుకున్న, పగిలిన గతపు ముక్కలే వేరు వేరు గా ఎక్కడెక్కడో అతుక్కుని కనిపిస్తాయి.”

బాగా చలిగాలి వీస్తోంది. గలగలా ఎండుటాకులు అడుగడుక్కీ జ్ఞాపకాల్లా కాళ్ల ముందు పడ్తూ ఉన్నాయి.
చీకట్లు ముసురు తున్నాయి. ఎక్కడో దూరంగా ఆకాశంలో ఒక హఠాత్తు వెలుగు కనిపించి క్షణాల్లో మాయమైంది.

“గౌరీ! మనం ఎక్కడ జీవించాలి? నడిచిన చోటా? నడుస్తున్న చోటా? నడవాల్సిన చోటా?” అన్నాను.
“ఎక్కడ జీవించినా అదిగో అలా ఉత్సాహంగా నడవాలి ” దూరంగా బస్టాపు వైపు వడిగా నడుస్తున్న లెవ్ ని చూపిస్తూ, నవ్వుతూ అంది.

వానలో దగ్గర్లో ఎదురుగా కనబడుతున్న సైకిలు స్టేండు దగ్గిరికి పరుగెత్తాను.

“ఈ పార్కింగు లాటు లో మా కారు అద్దం పగల గొట్టి లాప్ టాప్ ఎవరో పట్టుకుపోయారు. అక్కడ టిక్కెట్టు ఇచ్చిన అబ్బాయి ఎక్కడికెళ్లాడో మీకు తెలుసా” అన్నాను గాభరాగా.

“నాకు తెలియదు. అది రెగ్యులర్ పార్కుకి సంబంధించిన పార్కింగు లాటు కాదు. ఇవేళ కాన్సర్టు బిజీ వల్ల ఎక్సెస్ పార్కింగ్ ఏర్పాటు చేసేరు “అన్నాడు అక్కడున్నతను.

“పోనీ మా కారు దగ్గర్లో ఎవరైనా తచ్చాడుతూండగా చూసేరా,” సందేహిస్తూ అన్నాను.

నిజానికి అతను కూచున్న చోటు నించి సరిగ్గా ఎదురుగా రెండు వందల గజాల్లో ఉంది మా కారు. అతను అక్కడే ఉండి ఉంటే ఖచ్చితంగా చూసి ఉండాలి.

కానీ అతను నాకేమీ పాజిటివ్ సమాధానం ఇచ్చేటట్లు కనబడలేదు. పైగా “నాకేమీ తెలియదు అన్నాడు” ఎటో చూసుకుంటూ.

బహుశా: ఇతను, పార్కింగ్ టిక్కెట్టు ఇచ్చినవాడు కలిసి దోచేసేరేమో అని నాకు బాగా రూఢిగా అనిపించింది.
వడిగా కారు దగ్గిరికి వచ్చేను. ఇంకా సూర్య అలాగే కూచుని ఉన్నాడు.

“కారుకి ఇన్సూరెన్సు రావాలంటే పోలీసు రిపోర్టు ఇవ్వాలి, నాకు ఓపిక లేదు ప్రియా, నువ్వు 911 కు కాల్ చెయ్యగలవా ” అన్నాడు హీనమైన గొంతుకతో.

తను బాగా షాక్ తిన్నాడు. అంతే గాక తనెందుకంత బాధపడ్తున్నాడో అర్థమయ్యింది. బాగ్ లో పోయింది రెండు వేల డాలర్ల ఖరీదు చేసే ఏపిల్ లాప్ టాప్. మొన్నమొన్ననే ముచ్చటపడి కొనుక్కున్నాడు పాపం.
911 కాల్ చేసేను.

“అసలు నేనెవరో, మేమెక్కడి నించి కాల్ చేస్తున్నామో వివరాలు అయ్యాక విషయం విని చాలా తాపీగా “కారు అద్దమేనా, మనుషులకి ఏమైనా హాని జరిగిందా” అనడిగింది అవతలి గొంతు.

నా సమాధానం విని “మనుషులకి ఏమీ కాకపోతే ఇదేం సీరియస్ మేటర్ కాదు గానీ, మీరు దగ్గర్లోని పోలీస్ స్టేషనుకి డ్రైవ్ [...]]]> సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా-13

వానలో దగ్గర్లో ఎదురుగా కనబడుతున్న సైకిలు స్టేండు దగ్గిరికి పరుగెత్తాను.

“ఈ పార్కింగు లాటు లో మా కారు అద్దం పగల గొట్టి లాప్ టాప్ ఎవరో పట్టుకుపోయారు. అక్కడ టిక్కెట్టు ఇచ్చిన అబ్బాయి ఎక్కడికెళ్లాడో మీకు తెలుసా” అన్నాను గాభరాగా.

“నాకు తెలియదు. అది రెగ్యులర్ పార్కుకి సంబంధించిన పార్కింగు లాటు కాదు. ఇవేళ కాన్సర్టు బిజీ వల్ల ఎక్సెస్ పార్కింగ్ ఏర్పాటు చేసేరు “అన్నాడు అక్కడున్నతను.

“పోనీ మా కారు దగ్గర్లో ఎవరైనా తచ్చాడుతూండగా చూసేరా,” సందేహిస్తూ అన్నాను.

నిజానికి అతను కూచున్న చోటు నించి సరిగ్గా ఎదురుగా రెండు వందల గజాల్లో ఉంది మా కారు. అతను అక్కడే ఉండి ఉంటే ఖచ్చితంగా చూసి ఉండాలి.

కానీ అతను నాకేమీ పాజిటివ్ సమాధానం ఇచ్చేటట్లు కనబడలేదు. పైగా “నాకేమీ తెలియదు అన్నాడు” ఎటో చూసుకుంటూ.

బహుశా: ఇతను, పార్కింగ్ టిక్కెట్టు ఇచ్చినవాడు కలిసి దోచేసేరేమో అని నాకు బాగా రూఢిగా అనిపించింది.
వడిగా కారు దగ్గిరికి వచ్చేను. ఇంకా సూర్య అలాగే కూచుని ఉన్నాడు.

“కారుకి ఇన్సూరెన్సు రావాలంటే పోలీసు రిపోర్టు ఇవ్వాలి, నాకు ఓపిక లేదు ప్రియా, నువ్వు 911 కు కాల్ చెయ్యగలవా ” అన్నాడు హీనమైన గొంతుకతో.

తను బాగా షాక్ తిన్నాడు. అంతే గాక తనెందుకంత బాధపడ్తున్నాడో అర్థమయ్యింది. బాగ్ లో పోయింది రెండు వేల డాలర్ల ఖరీదు చేసే ఏపిల్ లాప్ టాప్. మొన్నమొన్ననే ముచ్చటపడి కొనుక్కున్నాడు పాపం.
911 కాల్ చేసేను.

“అసలు నేనెవరో, మేమెక్కడి నించి కాల్ చేస్తున్నామో వివరాలు అయ్యాక విషయం విని చాలా తాపీగా “కారు అద్దమేనా, మనుషులకి ఏమైనా హాని జరిగిందా” అనడిగింది అవతలి గొంతు.

నా సమాధానం విని “మనుషులకి ఏమీ కాకపోతే ఇదేం సీరియస్ మేటర్ కాదు గానీ, మీరు దగ్గర్లోని పోలీస్ స్టేషనుకి డ్రైవ్ చేసుకెళ్లి రిపోర్టు ఇవ్వండి” అందీ సారి ఆ గొంతు.

” దగ్గర్లో స్టేషన్ ఎక్కడుందో..” అని నేను నసుగుతూ ఉండగా, “సరే నేను మీ దగ్గర్లోని స్టేషనుకి కనెక్షను ఇస్తాను, ఫోను లో రిపోర్టు చెయ్యండి” అంది.

ఒక మగ గొంతు వినిపించిందీ సారి. “మరలా అదే తంతు. మీ కేసు అంత అర్జంటు మేటర్ కాదు కాబట్టి మీరు ఇప్పుడు నాకు ఫోను లోనే రిపోర్టు ఇచ్చెయ్యండి.” అన్నాడు.

“అదేవిటి? మా కారు కండిషన్ చూసి రిపోర్టు రాసుకోవడానికి పోలీసులెవరూ రారా’ అన్నాను.

“లేదు, ఇలాంటి చిన్న విషయాలకి ఎవరూ రారు, మీరు కావాలనుకుంటే డ్రైవ్ చేసుకొచ్చి రిపోర్టు ఇవ్వండి. అప్పుడు కూడా రిపోర్టు తీసుకోవడం తప్ప చూడడమంటూ ఉండదు” అన్నాడు.

ఇది వాళ్లకి చిన్న విషయమే కావచ్చు, కానీ మాకు చాలా పెద్ద విషయం కదా, అయినా ఓపిగ్గా “సరే చెప్తున్నాను రాసుకోండి” అన్నాను విధి లేక.

పది నిమిషాల పాటు పొద్దుట్నించీ ఏం జరిగిందీ అన్నీ అవతలి వాళ్లు రాసుకునేందుకు వీలుగా నిదానంగా చెప్పేక,”మీ తాత్కాలిక రిపోర్టు నంబరు నోట్ చేసుకోండి.

మీ అసలు రిపోర్టు మరో మూణ్ణాలుగు పని దినాల్లో ఆన్ లైను లో ఉంటుంది. నేనిప్పుడిచ్చిన నంబరు మీ ఇన్సూరెన్సు వాళ్లకి చెప్పండి. ఇక మీరు ఇంటికెళ్లిపోండి” అన్నాడు.

“మరి.. పోయిన మా లాప్ టాపు?” అన్నాను ప్రాధేయ పూర్వకంగా.

“ఎప్పుడైనా దొరికితే రికవరీకి మిమ్మల్ని పిలుస్తాం” అన్నాడు.

ఇదంతా నేను మాట్లాడుతున్నంతసేపు సూర్య అలాగే తల పట్టుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు.

వాళ్ల నాన్న డీలా పడిపోవడం, నేనిలా హడావిడిగా ఏదేదో చేస్తూండడం, అంతా నిధి బెంబేలుగా చూస్తూంది పాపం. మేం తిరిగి ఇంటికి వెళ్లాలంటే 70 మైళ్ల తప్పని సరి వేగం తో ప్రీవే మీద వెళ్లాలి.

ఇప్పూడా ఫ్రీవే మీంచి అద్దం లేని కారు తో వర్షం లో ఎలా డ్రైవ్ చెయ్యాలా అని బాధ పట్టుకుంది నాకు.
వచ్చేటపుడు ఎంతో అందంగా కనిపించిన ఈ వానే ఇప్పుడు శత్రువులా కనిపిస్తూ ఉంది.

గాలి వేగానికి జల్లు బాగా కొడ్తూంది. వెనక సీట్లో కూర్చున్న నిధి కి సూర్య కోటు తీసి కప్పినా ఇంకా వణుకుతూంది.

GPS లో వెతికి కారుని తక్కువ వేగంతో వెళ్లగలిగిన చిన్న రోడ్డు లోకి తిప్పాను.

ఇంటికి మరో రెండు గంటల తర్వాత చేరేం. అప్పటికి బాధ తగ్గక పోయినా కాస్త తేరుకున్నట్టు కనిపించాడు సూర్య.

***

ఆఫీసు నించి ఫోన్ చేసేడు సూర్య.

“ఇన్సూరెన్సు వాళ్లు కారు అద్దం బాగు చెయ్యించడానికి రేపు పట్టుకు రమ్మన్నారు. నువ్వు వెళ్లగలవా, నాకు ఈ వారమంతా మీటింగులున్నాయి” అని.

తనకు ఇదంతా దగ్గరుండి చేయించడం మనస్తాపంగా ఉన్నట్టు ధ్వనించింది గొంతు.

అది తప్పించడం కోసమైనా “సరే” అన్నాను.

నిధిని స్కూలుకి పంపించి వెళ్లేను.

“అద్దానికి రిపేరు రెండు గంటలు పడుతుంది, డోరు కూడా కూడా వంచి డేమేజ్ చేసేరు ఈ పక్క చూసేరా?” అన్నాడు షాఫతను.

అప్పటి వరకూ నేను గమనించనే లేదు.

“ఆ రిపేరు మేమిక్కడ చెయ్యం, మీరు మరలా మీ ఇన్సూరెన్సుతో మాట్లాడుకుని మెకానిక్కు కి చూపించుకోండి” అన్నాడు మళ్లీ.

సూర్య కి ఫోను చేసేను. యథావిధిగా మెసేజ్ కు వెళ్లింది.

భూ ప్రపంచం తిరగబడినా ఆఫీసులో ఉన్నపుడు ఫోన్లు ఎత్తడు. అదేం విచిత్రమో.

ఇక ఈ విషయాన్ని నేనే సాల్వ్ చెయ్యాల్సి ఉంది ఏదో రకంగా. రెండు గంటలు అద్దాల షాపు లాంజ్ లో కూచున్న సమయంలో ఇన్సూరెన్సు కి ఫోను చేసాను. ఫోన్లో వాళ్లడిగే వివరాలు, వాళ్లు మార్చే డిపార్ట్ మెంట్ల తతంగం అంతా ఇంతా కాదు. అక్కడున్న సమయమంతా ఫోను చెవి దగ్గిర పెట్టుక్కూర్చోవలసి వచ్చింది. మొత్తానికి ఆ దగ్గర్లో వాళ్ల ఇన్సూరెన్సు ఏక్సప్టు చేసే మెకానిక్ షాపు అడ్రస్ నోట్ చేసుకున్నాను.

నిధి స్కూలు నించి రావడానికి మరో గంట టైముంది. మెకానిక్ తో మాట్లాడి చూసి, అంతగా అయితే మరో రోజు కారు ఇచ్చి వద్దామనిపించి అట్నించటే వెళ్లాను.

“మీ కారుని మీకు మొత్తం చక్కగా బాగు చేసి ఇస్తాం మేము. నేను ఇంత క్రితం ఇదే ఇన్సూరెన్సు కంపెనీ లో పనిచేసాను. దిగులు పడకండి” అని అభయమిచ్చాడు మెకానిక్ షాపతను.

“కాకపోతే మీ ఇన్సూరెన్సు ప్రకారం మీకు డిడక్టబుల్ గా ఉన్న $250 కట్టాలి” అన్నాడు.

“అసలు రిపేరుకి ఎంతవ్వొచ్చు?” అన్నాను.

“కారు డోరుకి వంపు తీసి పెయింటు కూడా వేయాల్సి రావొచ్చు. అదీ గాక మీ కారు చుట్టూ ఉన్న చిన్న చిన్న పాటి పెయింట్ పోయినవి కూడా ఇందులో భాగంగా కవర్ చేసే అవకాశం ఉంది. అలా అయితే కారుని మొత్తంగా పెయింట్ చెయ్యిస్తాం. కారుని అయిదు రోజులు ఇక్కడే వదిలెయ్యాలి… అని మరో సారి లెక్కలేసి.. సుమారుగా అయిదు వేల డాలర్లు అవుతుంది.” అన్నాడు.

ఆ సంఖ్య విని భయపడ్డ నా మొహం చూస్తూ “అదంతా ఇన్సూరెన్సు పెట్టుకుంటుంది, మీకేం వర్రీ అవసరం లేదు.” అని అంతలోనే మాట మారుస్తూ
“ఇండియా నేను ఒక సారి వెళ్లాను. తాజ్ మహల్ ను చూడాలని అనుకున్న కోరిక మొత్తానికి తీరింది నాకు. మీరు తాజ్ మహల్ కు ఎంత దూరం లో ఉంటారు ఇండియాలో ” అన్నాడు.

“బహుశా: వెయ్యి మైళ్లు” అన్నాను.

“అబ్బో, చాలా దగ్గర” అని నవ్వి మరలా కారుని గురించి బాధ పడొద్దని చెప్పేడు.

“కారు ని గురించిన బాధ కొంచెమే, ఎంతో విలువైన లాప్ టాప్ పోయిందని చాలా బాధగా ఉంది” అన్నాను.
“అసలేం జరిగింది?” అన్నాడు.

మొత్తం విని “మీకు సొంత ఇల్లుందన్నారు కదా, హోం ఓనర్స్ ఇన్సూరెన్సు ఉందా?” అన్నాడు.

నేను తలూపగానే
“మరి ఆ ఇన్సూరెన్సు మీ లాప్ టాప్ ని కవర్ చేస్తూంది తెలియదా మీకు?” అనడిగాడు.

“అవునా, నాకు తెలియదే, అదే కంపెనీ నించే కారు ఇన్సూరెన్సు కూడా ఉంది మాకు. కారు గురించి వాళ్లతో ఇప్పటికే ఎన్నోసార్లు మాట్లాడేం. నాకెవ్వరూ ఇలాంటి సలహా ఇవ్వనేలేదు ” అన్నాను.

“ఉండండి ఇప్పుడే కనుక్కుందాం, నాకో మిత్రురాలుంది, మీ ఇన్సూరెన్సు నంబరు చెప్పండి ” అన్నాడు.
“అయిదు నిమిషాల్లో” మీకు గుడ్ న్యూస్, మీకున్న హౌస్ ఇన్సూ రెన్సు మీ ఇంట్లోని సామాన్లు ఎక్కడ పోయినా కవర్ చేస్తుంది, కాకపోతే మీ డిడక్టబుల్ $500 కట్టాలట. అయినా $2000 ఖరీదు చేసే లాప్ టాప్ కదా. ఈ డీల్ పర్లేదనుకుంటా. మీరు స్థిమితంగా ఇంటికెళ్లి కొత్త లాప్ టాప్ కొనుక్కోడం గురించి ఆలోచించండి. కారు గురించి మాకు వదిలేయండి.” అన్నాడు.

అమెరికాలో ఈ మాత్రం మాట సహాయం దొరకడం చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.

అప్పటికే రెండు మూడు రోజుల పాటు అన్ని విధాలుగా ప్రయత్నాలు చేసేడు సూర్య.

లాప్ టాప్ కొన్న ఆపిల్ షాఫుకి ఫోను చేసి అడిగేడు. వాళ్లు “మీరు థెఫ్ట్ ఇన్సూరెన్సు తీసుకోలేదు కాబట్టి ఏమీ చెయ్యలేం” అన్నారు.

ఇక లాప్ టాప్ కొన్న క్రెడిట్ కార్డు వాళ్లకి ఫోను చేస్తే “కొన్న మూడు నెలల లోపుగా, అదికూడా కొన్న మొత్తం లో నాలుగో వంతు మాత్రమే కవరేజ్ ఉంటుంది” అన్నారు.

పోలీసు వాళ్లు సరేసరి. అసలు ఫోన్లకి రెస్పాన్సు కూడా ఇవ్వలేదు.

ఇక పోయిన లాప్ టాప్ తిరిగి రాదని బాగా అర్థం చేసుకున్నాడు తను.

నాకే తెల్సిన ఈ కొత్త సంగతి సూర్యకి చెప్పాలని నా మనసు ఉరకలేసింది.

ఇంటికి వస్తూనే సూర్యకి ఫోన్ చేసాను. షరా మామూలే. మెసేజ్ పెట్టేను.”ఆపిల్ షాపు కి ఎప్పుడు వెళ్తున్నాం, కొత్త లాప్ టాప్ కొనుక్కోవడానికి? అని.

సాయంత్రం వస్తూనే” సోరీరా, నీ ఫోన్లు ఎత్తలేక పోయాను, మెసేజ్ చూసేను. లాప్ టాప్ కొనుక్కోవడానికి ఇప్పట్లో బడ్జెట్ లేదు కానీ, మరో సారి ఆలోచిద్దాం అన్నాడు.”

“సరే, మరిక ఏం చేస్తాం?!” అని, నీకు $500 ఖర్చుతో “కొత్త” లాప్ టాప్ ఇప్పిస్తే నాకేమిస్తావ్?” అన్నాను.

నా వైపు విచిత్రంగా చూసి, “నీకు అంత చీప్ గా డీల్ ఎక్కడ దొరికింది?” అన్నాడు.

విషయం అంత తేలిగ్గా చెప్పేస్తే పొద్దుట్నించి కష్టపడి మెకానిక్కు షాపుల చుట్టూ తిరిగిన నా కష్టం ఏమై పోయినట్లు!!

అందుకే చిన్నగా నవ్వి “ప్రియానా? మజాకానా?” అని అభయమిచ్చే ఫోజు పెట్టాను.

***** (అయిపోయింది) *****

ఆదివారం హడావిడిగా లేపాడు సూర్య ”నిధికి ఇవేళ శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో నేచురల్ హిస్టరీ మ్యూజియం చూపిస్తానని ప్రామిస్ చేసేనని చెప్పేనుగా, మర్చిపోయావా?” అంటూ.

బయట చిన్నగా తుంపర పడ్తోంది.

“అబ్బా! ఇవేళెందుకులే, అసలే వర్షం పడ్తోంది కదా” అన్నాను బద్ధకంగా.

“అదేం కుదరదు మమ్మీ” అని నిధి పేచీ మొదలు పెట్టింది. మెజారిటీ వాళ్లది కనుక తప్పని సరిగా లేచాను.

ఇల్లు తాళం వేసి గరాజ్ మూసేసేక, “ఇప్పుడే వస్తానూ” అని కారు దిగి మరలా ఇంట్లోకి పరుగెత్తాడు సూర్య.

“పొద్దుట్నించీ నన్ను హడావిడి చేసి, ఇప్పుడింకా…వెనక్కీ, ముందుకీనా? ఇలా అయితే మనం వెళ్లినట్టే” అన్నాను.

సూర్య తో ఇదే వచ్చిన తంటా. ఎక్కడికి వెళ్దామన్నా, చివరి నిమిషంలో ఇంట్లోకి పరుగెత్తుతాడు ఎప్పుడూ అది మర్చిపోయాను, ఇది మర్చిపోయాను అంటూ.

అయిదు నిమిషాల తర్వాత లాప్ టాప్  తో పరుగెత్తుకొచ్చాడు.

“ఇదేవిటీ లాప్ టాప్ ఎందుకూ, అంతగా పని ఉన్నపుడు ఈ ప్రోగ్రామెందుకట?” అన్నాను విసుగ్గా.

“పనేమీ కాదులే, నా సెల్ ఫోనుకి ఛార్చింగ్ అయ్యిపోతూంది. పైగా ఏదైనా అవసరానికి ఉంటుందిలే.” అన్నాడు.

దారంతా చిన్నగా వర్షం పడ్తూనే ఉంది. కారు అద్దం మీద చినుకులు వెనక్కి ప్రయాణిస్తున్నాయి.

అందమైన వాన ఆకాశానికి, భూమికి మధ్య చినుకుల తెరలాగా. సూర్యుడు లేని మబ్బు ఉదయం లేత బూడిద రంగులో చుట్టూ పరుచుకుని ఉంది.

కారు గోల్డెన్ గేట్ బ్రిడ్జి రోడ్డు లోకి వెళ్లేసరికి బాగా ట్రాఫిక్ లో ఇరుక్కున్నాం.

ఆకాశం ఇంద్ర ధనుస్సు లో రంగులన్నీ తుడిచేసి  ఎరుపు రంగుని అద్దినట్లు గోల్డెన్ గేట్ బ్రిడ్జి దూరం నించి గొప్ప సౌందర్యంతో మెరిసిపోతూ ఉంది.

మ్యూజియం గేట్ దగ్గరికి వెళ్లడానికి ఇంకా బాగా ఆలస్యమైంది. అదే కాంపస్ లో జనం లైన్ల కొద్దీ బారులు తీరి ఉన్నారు.  మ్యూజియం కి ఉన్న అండర్ గ్రౌండ్ పార్కింగ్ “ఫుల్ ” అని బోర్డు వేలాడ దీసేరు అప్పటికే.

పార్కింగ్ కోసం అదే రోడ్డు లో రెండు రౌండ్లు కొట్టినా ఎక్కడా ఖాళీ దొరక లేదు. మ్యూజియంను  ఆనుకుని [...]]]> సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా-12

ఆదివారం హడావిడిగా లేపాడు సూర్య ”నిధికి ఇవేళ శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో నేచురల్ హిస్టరీ మ్యూజియం చూపిస్తానని ప్రామిస్ చేసేనని చెప్పేనుగా, మర్చిపోయావా?” అంటూ.

బయట చిన్నగా తుంపర పడ్తోంది.

“అబ్బా! ఇవేళెందుకులే, అసలే వర్షం పడ్తోంది కదా” అన్నాను బద్ధకంగా.

“అదేం కుదరదు మమ్మీ” అని నిధి పేచీ మొదలు పెట్టింది. మెజారిటీ వాళ్లది కనుక తప్పని సరిగా లేచాను.

ఇల్లు తాళం వేసి గరాజ్ మూసేసేక, “ఇప్పుడే వస్తానూ” అని కారు దిగి మరలా ఇంట్లోకి పరుగెత్తాడు సూర్య.

“పొద్దుట్నించీ నన్ను హడావిడి చేసి, ఇప్పుడింకా…వెనక్కీ, ముందుకీనా? ఇలా అయితే మనం వెళ్లినట్టే” అన్నాను.

సూర్య తో ఇదే వచ్చిన తంటా. ఎక్కడికి వెళ్దామన్నా, చివరి నిమిషంలో ఇంట్లోకి పరుగెత్తుతాడు ఎప్పుడూ అది మర్చిపోయాను, ఇది మర్చిపోయాను అంటూ.

అయిదు నిమిషాల తర్వాత లాప్ టాప్  తో పరుగెత్తుకొచ్చాడు.

“ఇదేవిటీ లాప్ టాప్ ఎందుకూ, అంతగా పని ఉన్నపుడు ఈ ప్రోగ్రామెందుకట?” అన్నాను విసుగ్గా.

“పనేమీ కాదులే, నా సెల్ ఫోనుకి ఛార్చింగ్ అయ్యిపోతూంది. పైగా ఏదైనా అవసరానికి ఉంటుందిలే.” అన్నాడు.

దారంతా చిన్నగా వర్షం పడ్తూనే ఉంది. కారు అద్దం మీద చినుకులు వెనక్కి ప్రయాణిస్తున్నాయి.

అందమైన వాన ఆకాశానికి, భూమికి మధ్య చినుకుల తెరలాగా. సూర్యుడు లేని మబ్బు ఉదయం లేత బూడిద రంగులో చుట్టూ పరుచుకుని ఉంది.

కారు గోల్డెన్ గేట్ బ్రిడ్జి రోడ్డు లోకి వెళ్లేసరికి బాగా ట్రాఫిక్ లో ఇరుక్కున్నాం.

ఆకాశం ఇంద్ర ధనుస్సు లో రంగులన్నీ తుడిచేసి  ఎరుపు రంగుని అద్దినట్లు గోల్డెన్ గేట్ బ్రిడ్జి దూరం నించి గొప్ప సౌందర్యంతో మెరిసిపోతూ ఉంది.

మ్యూజియం గేట్ దగ్గరికి వెళ్లడానికి ఇంకా బాగా ఆలస్యమైంది. అదే కాంపస్ లో జనం లైన్ల కొద్దీ బారులు తీరి ఉన్నారు.  మ్యూజియం కి ఉన్న అండర్ గ్రౌండ్ పార్కింగ్ “ఫుల్ ” అని బోర్డు వేలాడ దీసేరు అప్పటికే.

పార్కింగ్ కోసం అదే రోడ్డు లో రెండు రౌండ్లు కొట్టినా ఎక్కడా ఖాళీ దొరక లేదు. మ్యూజియంను  ఆనుకుని ఉన్న జాపనీస్ టీ గార్డెన్  లో బస్ పార్కింగ్ అని ఉన్న చోట “తాత్కాలిక పార్కింగు” అని బోర్డు ఉండడం తో అటు తిప్పాడు కారుని.

టిక్కెట్టు అయిదు డాలర్లు తీసుకుని కారుని ముందుకి పోనివ్వమన్నాడు పార్కింగ్ కుర్రాడు. పారలల్ పార్కింగు కోసం కొంచెం కష్టపడాల్సి వచ్చింది.

సూర్య కారుని ముందుకీ, వెనుకకీ తిప్పుతూ కష్టాలు పడ్తూండగా పార్కింగు కుర్రాడొచ్చి వెనక నుంచి గైడ్ చేస్తూ కాస్త సాయం చేసి పెట్టేడు.

“పార్కింగ్ అబ్బాయి చిల్లర తీసుకు రావడానికి వెళ్లేడు, అందాకా మీరు దిగి మ్యూజియం లోకి నడవండి. వెనకే వస్తాను నేను, ఆ ..అన్నట్లు మ్యూజియం ఎంట్రెన్సు టిక్కెట్లు ప్రింటవుట్లు తెచ్చేవుగా. నా టిక్కెట్టు కాగితం ఇచ్చెళ్లు” అన్నాడు.

నిధి నా చెయ్యి పట్టుకు లాగింది.

చిన్న తుంపర ఇంకాస్త పెద్దదయ్యేట్లు సూచనలు కనిపిస్తుండగా నిధిని పరుగెత్తిస్తూ నేనూ వడిగా ముందుకు నడిచేను.

మ్యూజియం లోకి కాకుండా పక్కనున్న మరొక ఎంట్రెన్సు వైపుకి చాలా మంది జనం నిలబడి ఉన్నారు. ఆ వానలోనూ తడుస్తూ నిలబడ్డ జనాన్ని చూస్తే ఆశ్చర్యం వేసింది.

లైను దాటి వెళ్తూ “ఎందుకిక్కడ నిలబడ్డారు?” అనడిగేను ఒకమ్మాయిని.

“రాత్రికి కాన్సర్టు ఉంది. టిక్కెట్లు ఇప్పుడు లైను లో వెళ్లిన వారికి 75% తగ్గింపుతో వస్తున్నాయి” అంది.

“చూసేవా, ఈ లైను కాన్సర్టుకట. కాన్సర్ట్ లంటే ఇంత పిచ్చి ఉంటుందన్నమాట అమెరికాలో” అన్నాను వెనకే వచ్చిన సూర్యతో.

“అందుకే పార్కింగు కూడా ఖాళీ లేదివాళ” అంటూ “ఇంకా ఇక్కడే ఉన్నారేంటి? లోపలికి వెళ్లకుండా అనుకున్నాను. నీ ఇంటర్యూలు ఇక్కడా మొదలు పెట్టేవన్నమాట.” అన్నాడు నవ్వుతూ.

అరగంట లో రెండో ఎగ్జిబిట్ హాలు లో ఉండగానే “భోజనాళ వేళైంది మొత్తానికి మనం వచ్చి పడేసరికి, నాకాకలేస్తూంది బాబూ. ” అన్నాను.

“నిధి కూడా అవునన్నట్లు తలూపింది.”

భోజనాలు చేస్తున్నపుడు “లాప్ టాప్ బాగేదీ” అన్నాను కాజువల్ గా.

“కారులోనే వదిలేసాను. అవసరమైతే వెళ్లి తెస్తాలే, ఇక్కడేగా” అన్నాడు.

“బాగ్ బయటికి కనిపించకుండా పెట్టేవా?” అన్నాను.

“అబ్బబ్బా, నువ్వు వచ్చినది మ్యూజియం చూడడానికా, లాప్ టాప్ గురించి ఆలోచించడానికా? బాగ్ సీటు కింద బయటికి కనుపించకుండా భద్రంగా పెట్టేను చాలా” అన్నాడు.

“సాయంత్రం అయిదు గంటలకు మ్యూజియం ఇక మూసేస్తున్నామన్న ఎనౌన్సుమెంటు వచ్చేంత వరకూ చాలా ఆసక్తిగా అన్ని ఎగ్జిబిట్లూ చూస్తూ గడిపేం.

డైనోసార్ ఎగ్ వంటి నమూనాలు నిధి ఇంతింత కళ్లేసుకుని చూసింది.

బయట వాన ఏమీ తగ్గలేదు. ఇంకా తుంపరే.  వాతావరణమూ బాగా చల్లగా ఉంది.

మేం వచ్చినప్పటిలా బయట లైనులేదు.  నిర్మానుష్యమై పోయింది. ఒకరో ఇద్దరో మాతో బాటూ మ్యూజియం లో నించి అంత సేపు ఉండి బయటికి వచ్చినవాళ్లు తప్ప జనం లేరు.

“ఇప్పుడు అన్ని పార్కింగులూ ఖాళీయే కదా మమ్మీ “  అంది నిధి పార్కింగు లాట్ లో మిగిలి ఉన్న మా కారుని,  చుట్టూ ఖాళీలను చూపించి.

“అవునమ్మా” అన్నాను.

“కారు దగ్గిరికి వెళ్లి డోరు తీస్తూ నోరు తెరుచుకుని ఉండిపోయిన సూర్య ని చూస్తూ “ఏమైంది?” అన్నాను కంగారుగా.

కారు వెనక డోరు అద్దం పగల గొట్టి ఉంది. “అయ్యో” అంటూ మొదటగా  సీటు కింద చూసాను.

“ఎవరో కారు అద్దం పగలగొట్టి మరీ బ్యాగు పట్టుకెళ్లిపోయారు” అన్నాడు.

“అనుకున్నంతా అయ్యింది” అన్నాను గొణుగుతున్నట్లు.

అంతలోనే  ”సూర్యా” అని ఏదో చెప్పబోయాను.

నన్ను నిశ్శబ్దం గా ఉండమని సైగ చేసి వెనక సీట్లో అద్దం ముక్కలు పక్కకి తీసి నిశ్శబ్దంగా కూచున్నాడు మ్లానమైన ముఖంతో.

“ఏం చేద్దాం?” అంటూ గొణగడం మాత్రమే వినబడుతూంది.

ఇలాంటి సందర్భం మాకెపుడూ ఎదురు కాలేదు. అయినా నేను క్షణాల్లో తేరుకున్నాను.

నా బుర్ర నిండా ఎన్నో ప్రశ్నలు. అసలెవరు చేసి ఉంటారు? ఇక్కడ బాగ్ ఉండడం ఎవరు చూసి ఉంటారు?

కారు చుట్టూ తిరిగి చూసాను. “కారు అద్దాన్ని ఏదో షార్ప్ ఆబ్జక్టు తో ఒకే గట్టి దెబ్బలో పగలగొట్టి ఉండాలి. అక్కడ బాగ్ ఉన్నట్లు ఎలా తెలిసి ఉంటుంది? వెనక అద్దం దగ్గిరికి రెండు అరచేతులూ ముడిచి చూస్తే తప్ప కనిపించదే.  అలా అబ్జర్వ్ చేయడానికీ, ఇలా పగల గొట్టడానికీ అలవాటు పడిపోయిన వాళ్లు ఇదే పనిగా తిరిగితేనే ఇలాంటివి సాధ్యం.” వేగంగా ఆలోచిస్తున్నాను.

నా హాండ్ బాగులో ఉన్న పార్కింగ్ టిక్కెట్టుని వెతికి తీసాను.

“అవునూ అసలు ఇంత జరుగుతున్నా ఈ టిక్కెట్టు ఇచ్చినవాడు కాపలా లేకుండా ఎక్కడికి పోయాడు?” అన్నాను అప్రయత్నంగా.

(ఇంకా ఉంది)

“ఓపెన్ హౌసులు చూసి రావడానికి ఈ శనివారం సాయం రమ్మని అడిగింది జెస్సికా” అన్నాను.

“ఊ…”అన్నాడు సూర్య.

“ఊ..కాదు, అసలు ఓపెన్ హౌసంటే ఏంటో తెలుసా?” అన్నాను.

“ఏవిటీ..?!” అన్నాడు కంప్యూటర్ లో తన పని తను చేసుకుంటూనే.

“ఇల్లు కొనుక్కోవాలనుకున్నవాళ్లకి అమ్మే వాళ్లు ఇల్లు చూడ్డానికి ఓపెన్ పెడతారన్నమాట. అలా ఓపెన్ పెట్టినప్పుడు ఎవరైనా ఇల్లంతా తిరిగి చూసి రావొచ్చు. మా చిన్నప్పుడు దసరా కి పిల్లలందరం మేడలున్నవాళ్ల ఇళ్లకి వెళ్లి సరదాగా మెట్లు ఎక్కి దిగేవాళ్లం. మళ్లీ ఇప్పటికి అమెరికాలో వచ్చిందీ అవకాశం. అందుకే జెస్సికాకి వస్తానని చెప్పేను” అన్నాను.

జెస్సికా, రాబర్ట్ మా కొత్త అపార్ట్ మెంటులో ఎదురు పోర్షనులో అద్దెకుంటున్నారు. కాలిఫోర్నియా లో బే ఏరియాలో మేమున్న ఏరియాకి అన్ని ప్రముఖ ఆఫీసులూ పది, పదిహేను మైళ్ల వ్యాసార్థంలో ఉంటాయి. అందుకే ఇళ్ల అద్దెలు కూడా చుక్కల్నంటేటట్టు ఉంటాయి. ఇక కొనాలంటే మాటలా! జెస్సికా దగ్గర్లోని ఎలిమెంటరీ స్కూలు లో టీచరుగా పని చేస్తుంది. రాబర్ట్ సాఫ్ట్ వేర్ ఫీల్డుకి మారాడట రెండేళ్ల కిందట. పిల్లలింకా లేరు కానీ వచ్చే ఏడాదికల్లా ముందు ఇల్లు కొనుక్కుని, పిల్లల సంగతి ప్లాను చేసుకుంటున్నామని చెప్పింది. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ భలే చురుకుగా ఉంటుంది జెస్సికా.

ఇద్దరం పరిచయమైన కొద్దిసేపటికే ఎప్పటి నుంచో పరిచయమున్నవాళ్లలా మాట్లాడుకున్నాం.

“ఇక్కడి వాళ్లు చక్కగా జీవితం లో సెటిలయ్యేవరకూ పెళ్లీ, పిల్లలూ వంటివి పెట్టుకోరు. ఆలస్యమైనా ఇల్లు కొనుకున్నాకే పిల్లలు అని జెస్సికా అంది. పిల్లలకి వీళ్లలా తలా ఒక బెడ్రూము ఇవ్వగలిగినప్పుడే పిల్లల్ని కనాలన్న ఆలోచన మనకి ఎప్పటికైనా వస్తుందంటావా?” అన్నాను సూర్యతో.

తనేవీ మాట్లాడక పోయే సరికి దగ్గరకి వెళ్లి లాప్ టాప్ ముందు చెయ్యాడించి “నువ్వూ వస్తావా? మన ఊళ్లో ఇళ్ల రేట్లు ఎలా ఉన్నాయో తెలుస్తుంది?” అన్నాను.

“నువ్వెళ్లొచ్చినా నాకు తెలుస్తుంది గా” అని [...]]]> (సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా – 10)

“ఓపెన్ హౌసులు చూసి రావడానికి ఈ శనివారం సాయం రమ్మని అడిగింది జెస్సికా” అన్నాను.

“ఊ…”అన్నాడు సూర్య.

“ఊ..కాదు, అసలు ఓపెన్ హౌసంటే ఏంటో తెలుసా?” అన్నాను.

“ఏవిటీ..?!” అన్నాడు కంప్యూటర్ లో తన పని తను చేసుకుంటూనే.

“ఇల్లు కొనుక్కోవాలనుకున్నవాళ్లకి అమ్మే వాళ్లు ఇల్లు చూడ్డానికి ఓపెన్ పెడతారన్నమాట. అలా ఓపెన్ పెట్టినప్పుడు ఎవరైనా ఇల్లంతా తిరిగి చూసి రావొచ్చు. మా చిన్నప్పుడు దసరా కి పిల్లలందరం మేడలున్నవాళ్ల ఇళ్లకి వెళ్లి సరదాగా మెట్లు ఎక్కి దిగేవాళ్లం. మళ్లీ ఇప్పటికి అమెరికాలో వచ్చిందీ అవకాశం. అందుకే జెస్సికాకి వస్తానని చెప్పేను” అన్నాను.

జెస్సికా, రాబర్ట్ మా కొత్త అపార్ట్ మెంటులో ఎదురు పోర్షనులో అద్దెకుంటున్నారు. కాలిఫోర్నియా లో బే ఏరియాలో మేమున్న ఏరియాకి అన్ని ప్రముఖ ఆఫీసులూ పది, పదిహేను మైళ్ల వ్యాసార్థంలో ఉంటాయి. అందుకే ఇళ్ల అద్దెలు కూడా చుక్కల్నంటేటట్టు ఉంటాయి. ఇక కొనాలంటే మాటలా! జెస్సికా దగ్గర్లోని ఎలిమెంటరీ స్కూలు లో టీచరుగా పని చేస్తుంది. రాబర్ట్ సాఫ్ట్ వేర్ ఫీల్డుకి మారాడట రెండేళ్ల కిందట. పిల్లలింకా లేరు కానీ వచ్చే ఏడాదికల్లా ముందు ఇల్లు కొనుక్కుని, పిల్లల సంగతి ప్లాను చేసుకుంటున్నామని చెప్పింది. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ భలే చురుకుగా ఉంటుంది జెస్సికా.

ఇద్దరం పరిచయమైన కొద్దిసేపటికే ఎప్పటి నుంచో పరిచయమున్నవాళ్లలా మాట్లాడుకున్నాం.

“ఇక్కడి వాళ్లు చక్కగా జీవితం లో సెటిలయ్యేవరకూ పెళ్లీ, పిల్లలూ వంటివి పెట్టుకోరు. ఆలస్యమైనా ఇల్లు కొనుకున్నాకే పిల్లలు అని జెస్సికా అంది. పిల్లలకి వీళ్లలా తలా ఒక బెడ్రూము ఇవ్వగలిగినప్పుడే పిల్లల్ని కనాలన్న ఆలోచన మనకి ఎప్పటికైనా వస్తుందంటావా?” అన్నాను సూర్యతో.

తనేవీ మాట్లాడక పోయే సరికి దగ్గరకి వెళ్లి లాప్ టాప్ ముందు చెయ్యాడించి “నువ్వూ వస్తావా? మన ఊళ్లో ఇళ్ల రేట్లు ఎలా ఉన్నాయో తెలుస్తుంది?” అన్నాను.

“నువ్వెళ్లొచ్చినా నాకు తెలుస్తుంది గా” అని నవ్వి, “నాకిలంటివి అంత ఇంట్రెస్టు కాదని నీకు తెలుసుగా” అన్నాడు.

“సర్లే నీకు ఎంతసేపూ ఈ కంప్యూటరుంటే చాలు” అని “నిధి పేచీ పెడితే ఫోన్ చెయ్యి” అన్నాను.

***

“ఇళ్లు అమ్ముతారని నాకెక్కడెక్కడా ఎప్పుడూ చేతిరాత తో బోర్డులు కనబడలేదే!” అన్నాను జెస్సికాతో.

నువ్వు చెప్పినట్లు ఇక్కడ ఇళ్లు అమ్ముతామని ఎవరికి వాళ్లు ఇళ్ల బయట మీ దేశం లో లాగా బోర్డులు పెట్టరు. బోర్డులు పెట్టినా అవేవో బ్యాంకు ఎడ్వర్ టైజ్మెంట్లలా ఉంటాయి. ఇక్కడ ఇళ్ల అమ్మకం, కొనుగోలు అన్నీ స్వయంగా చేసుకుందామనుకునే వాళ్లు తక్కువ. అలా అమ్మడం కష్టం కూడా. అందుకే డబ్బులు మధ్య కొంత పోయినా మధ్యవర్తిత్వం నడిపే కంపెనీలకు అప్పగిస్తారు. వాళ్లు ఇళ్లని చక్కగా ముస్తాబు చేసి తిమ్మిని బమ్మిని చేసి అమ్ముతారు. ప్రైవేటు కంపెనీలు కొన్ని ఇళ్లను ముందే కొని అమ్ముడం గానీ లేదా ఇలా లావాదేవీలలో మధ్య వర్తులుగా పాత్ర నిర్వహించడం గానీ చేస్తాయి” అని చెప్పుకొచ్చింది జెస్సికా డ్రైవ్ చేస్తూనే.

ఆన్ లైను లో చూసి “ఫలానా కంపెనీ వాళ్లు ఇవేళ ఓపెన్ హౌసులు పెడ్తున్నారు.” అని కొన్ని అడ్రసులు నోట్ చేసుకొచ్చింది.
దాని ప్రకారం మొదటి ఇంటికి వెళ్లాం.

ఇంటి బయటే బోల్డు మంది చూడడానికి వచ్చిన వాళ్లు ఇంటి లోపలికి, బయటికి తిరుగుతూ ఉన్నారు.

ఇక ఇంటి లోపలైతే అందంగా మంచి ఫర్నిచర్ తో అద్భుతంగా తీర్చిదిద్దినట్లు ఉంది.

మమ్మల్ని చూస్తూనే అక్కడ కూర్చున్న ఏజెంటు ఇంటి వివరాల బ్రోచరొకటి మాచేతికిచ్చి ఎప్పటి లోగా అప్లికేషన్ పంపిచచ్చో చెప్పింది.

ఇంటికి ఆస్కింగ్ ప్రైస్, ఇంటి వయసు వివరాలు కనుక్కుని బయటికొచ్చాం.

“నాకు ఇల్లు నచ్చింది” అసంకల్పితంగా అన్నాను.

నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసి “నువ్వు చాలా అల్ప సంతోషివి ప్రియా. ఇలా మొదటిల్లు చూసి నచ్చిందన్న వాళ్లని నిన్నే చూసాను.” అంది.

“అంటే, నేనేం కొనుక్కోబోవడం లేదుగా. ఇందులో ఉంటే ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకుని అన్నానంతే.” అన్నాను.

“అవునవును. ఆ దృష్టితో చూస్తే నాకూ నచ్చింది. కానీ ఇంటిని కొనాలంటే ఇంటికి సంబంధించిన డాక్యుమెంట్ల దగ్గర్నించీ పెస్టిసైడ్ రిపోర్ట్ వరకూ ఇంకా ఎన్నో చూడాలి” అంది.

ఈ సారి మేం చూసే రెండో ఇల్లు వచ్చింది. ఇల్లు ముందటి కంటే చిన్నదే కానీ ఇంటి అలంకరణలోనే రహస్యం దాగి ఉన్నట్లు ఇల్లు చక్కగా సర్దడం వల్ల చాలా బావుందనిపిస్తోంది.

అదే చెప్పాను జెస్సికా తో.

“నీకు అన్ని బీరువాల నిండా పుస్తకాలు చూసేసరికి బావుందనిపించి ఉందనుకుంటా” అని నవ్వింది జెస్సికా.

చిత్రంగా తనకి బోల్డు లోపాలు కనిపిస్తూ ఉన్నాయి. ఈ ఇంటికి ఫైర్ ప్లేస్ ఇక్కడ బాలేదనో, యార్డు బాగా చిన్నదనో, బెడ్రూం విశాలంగా లేదనో రకరకాల కారణాలు తను చెప్తూంటే వింటూ తనతో నడిచేను. తనతో బాటూ సింకులూ, స్విచ్చిబోర్డులూ పరీక్ష చేసేను.

అవునూ, రాబర్టు తో కలిసి ఇళ్లు చూడకుండా నన్ను రమ్మన్నావేంటి? అన్నాను వచ్చే దారిలో.

“చాల్లే. ఈ మగవాళ్ల గోల. స్థిమితంగా చూడడు, చూడనివ్వడు. పైగా ఒక రోజుకి ఒకట్రెండు కంటే చూడడం బోరంటాడు. అందుకే ఇక ముందు నేను చూసి నచ్చితే తనను మరలా తర్వాత తీసుకెళ్లాలని డిసైడ్” అన్నాను అని నవ్వింది.

***

ఆ సాయంత్రం సూర్యతో సందేహిస్తూ “మనమూ అమెరికాలో ఒక ఇల్లు కొనుక్కొంటేనో” అన్నాను.

ఆ మాట విని పక్కలో బాంబు పడ్డట్టు అదిరిపడ్డాడు. నా వైపు కొంచెం పరీక్షగా చూసి, “రెస్టు తీసుకో ఉదయమంతా తిరిగి తిరిగి నీకు ఏమాలోచించాలో తెలీడం లేనట్లుంది ” అన్నాడు.

“నేనేమీ జోక్ చెయ్యడం లేదు” చిన్నబుచ్చుకుంటూ అన్నాను.

“ఇలా చూడండి సుప్రియా దేవి గారూ! కలలు కనడానికి కూడా కొంచెం అర్థం ఉండాలి. మీ ఆయనింకా అంత ఆస్థిపరుడు కాదు” అన్నాడు.

ఈసారి కోపంగా “అయితే ఏంటట? అంతా డబ్బుండే ఇల్లు కొనుక్కుంటారా?” అన్నాను.

అనడమే కాదు. తన భుజం పుచ్చుకుని కుర్చీలో కూలేసి యథావిధిగా పెన్నూ, పేపరూ తెచ్చాను.

నేనేదైనా చెప్పదల్చుకుంటే కాగితమ్మీద ప్లాను గీస్తేనే గానీ తనకి అర్థం కాదు మరి.

“జెస్సికా ఏం చెప్పిందంటే అమెరికా లో గత సంవత్సరం నించీ ఆర్థిక నష్టాల వల్ల ఇళ్ల కొనుగోళ్లు బాగా పడిపోయాయిట.” అంటుండగానే
“ఈ సంగతి అందరికీ తెలిసిందేగా బ్యాంకులకి లోన్లు కట్టలేక ఇళ్లు ఇబ్బడి ముబ్బడిగా బ్యాంకులకి అప్పగించేసిన వాళ్లు…. స్టాకు మార్కెట్టు…ద్రవ్యోల్బణం ” అంటూ సూర్య పెద్ద అర్థశాస్త్ర ఉపన్యాసం మొదలెట్టాడు.

“అవున్లే. అవన్నీ సరే. ఇలాంటి సమయం లోనే ఇల్లు కొనాలట తెలుసా?” అన్నాను.

“ఎందుకూ?” అన్నాడు.

“ఎందుకేమిటి? చవగ్గా వస్తాయి కదా.”

“ఎంత చవకకి? పదికీ, పరకకీ కాదు కదా” అన్నాడు.

“అదేలే. మిలియను చేసే ఇల్లు ఎనిమిది వందలకి, మిలియనున్నర చేసే ఇల్లు……” అని లిస్టు చదివాను.

“మిలియనుకి ఎన్ని సున్నాలో తెలుసా!” అని “మిలియను పెట్టి సిలికాన్ వేలీ లో ఇల్లు కొనాలంటే 20% శాతం డౌన్ పేమెంటు, అంటే 200 వేలు కట్టలి తెలుసా?” అన్నాడు.

నేను చాలా కాజువల్ గా “తెలుసు” అన్నాను.

నాకు నిజంగానే మతి పోయిందన్నట్లు చూసి “నాకు బోల్డు పనుంది.” అని లేవబోయాడు.

మళ్ళా భుజం పట్టుకుని కూలేసి ” అసలు ఒకప్పుడు ఇక్కడ ఇళ్లు కొనాలంటే లాటరీ తీసేవారట తెలుసా! ఏదో మన టైము బావుండి ఇప్పుడు ఇళ్లు ఇబ్బడి ముబ్బడిగా దొరుకుతున్నాయి. అయినా అన్నీ కనుక్కున్నాను. ఇప్పుడు బ్యాంకు వాళ్లు 5% డవున్ పేమెంటుక్కూడా లోన్లు ఇస్తున్నారు. అదీగాక వడ్డీ రేటు కారు చవకగా ఉంది.” అని
“మా ఊర్లో మా అమ్మా వాళ్లిచ్చిన ప్లాటు అమ్మేసేమనుకో. ఉన్న బంగారం తాకట్టు పెట్టేమనుకో. కొంచెం సేవింగ్సు కలుపుకుని, ఒక అయిదారు వందల వేలల్లో ఇల్లు చూసుకుని కొనుక్కుంటే, ఈ అద్దెకి కట్టే డబ్బు మార్టిగేజీకి కట్టినట్లు అవుతుంది, మహా అయితే మరికాస్త ఎక్కువవుతుంది. కొంచెం ఖర్చు తగ్గించుకుంటే సరి.” అని ఆపకుండా చెప్పేను.
నా వైపోసారి చూసి తల విదిలించి “ఆలోచిద్దాం” అన్నాడు.

మరలా మరుసటి వారం నేను జెస్సికా కూడా వెళ్లడానికి తయారవ్వడం చూసి “వెళ్తే వెళ్తున్నావు కానీ, ఇంటికొచ్చి నాకు ఉపన్యాసాలు దంచకు” అన్నాడు.

అలా నాలుగైదు వారాలు నేను వరసగా జెస్సికా కూడా వెళ్లి ఎక్స్ పర్టునయ్యిపోయాను. ఇక తెలిసిన స్నేహితులెవరైనా ఓపెన్ హౌసులు చూద్దామనుకుంటే నేను రెడీ.

ఇల్లు కొనాలంటే ఏ ఏరియాలో కొనాలి? ఎక్కడ ఏవేమి వసతులు ఉన్నాయి? ఎలాంటి రేట్లున్నాయి? మొదలైన వివరాలు ఆన్ లైను లో చూడకుండానే చెప్పడం కూడా వచ్చేసింది.

ఇక వారాంతాల్లో బయటికి ఒక్క దాన్నీ వెళ్లినా కనబడ్డ ఓపెన్ హౌసులు చుట్టి రావడం వివరాలు కనుక్కోవడం హాబీగా మారింది. గదులు చూడగానే అన్ని అడుగులుంటాయో, ఇంటిని చూసి మొత్తం ఎన్ని చదరపుటడుగులో ఊహించడం లాంటివి ఇంటికొచ్చి చెప్తూన్నపుడు ఎక్కడ కొనమంటానో అనే భయపడే సూర్య ముఖం చూడాలి.

ఒక రోజు ఏమైందంటే -

(ఇంకా ఉంది)

అపార్ట్ మెంట్ మారి సంవత్సరం కావస్తూన్నా అలీసియా తో అప్పుడప్పుడూ ఫోను లో మాట్లాడుతూనే ఉన్నాను. తనవతలి నుంచి స్పానిష్ లోనూ, ఇట్నించి నేను ఇంగ్లీషులోను. తనకు నేను మాట్లాడేది అర్థమయినా కాకున్నా తన గొంతులో ఆనందం కోసమైనా మాట్లాడుతూ ఉంటాను.

“ఇవేళ వాల్ మార్ట్ కి వెళ్తూ అలీసియాని కలిసొచ్చాను. మా ఇద్దరి ఫ్రెండు ఆంటోనియా గుర్తుందా! అలీసియాతో బాటూ మనింటికి వస్తూండేది. వాళ్ల చిన్నమ్మాయి మన అపార్ట్ మెంటు లోనే అద్దెకి ఉంటూందట.” అన్నాను సూర్యతో.
ఆఫీసుకి వాకబుల్ గా ఉన్న అపార్ట్ మెంటు కావడం వల్ల మధ్యాహ్నం భోజనానికి వచ్చెళుతున్నాడు.

“అదే కదా, నిన్న కారు పార్కింగు దగ్గర ఎవరో నిధి వయసు అబ్బాయి కనిపించాడు. నాకప్పుడు ఎవరో సరిగా గుర్తు రాలేదు. ఇప్పుడు గుర్తుకొచ్చింది. ఆంటోనియా మనవడు వాడు.” అన్నాడు సూర్య.

***

నిధి సంతోషంగా పరుగెత్తుకొచ్చింది. “మమ్మీ ఎవరొచ్చారో చూడూ”

పక్కన తన చెయ్యి పట్టుకుని నిలబడ్డ ముద్దొచ్చే రెండేళ్ల పాప ను చూడగానే భలే ముచ్చట వేసింది.

“హల్లో…బంగారం…” అన్నాను.

“తిన పేరు బంగారం కాదమ్మా, ఇసబెల్లా” అంది నిధి నవ్వుతూ.

ఆ వెనకే పదినిమిషాల్లో వాళ్లమ్మ వచ్చింది. నన్ను చూస్తూనే దగ్గరకు వచ్చి హత్తుకుని

“హౌ ఆర్యూ ప్రియా, మా అమ్మ ఎప్పుడూ నీగురించే చెప్తుంది” అంది.

“మొన్నే కనిపించింది అలీసియా వాళ్లింట్లో. ఎప్పుడొచ్చారీ అపార్ట్ మెంటు లోకి” అన్నాను.

“ఒక నెలైంది. మరలా ఎప్పుడేనా వస్తాలే. ఈ పిల్లని మా అమ్మ దగ్గర దించి నేను జాబ్ కి వెళ్లిరావాలి” అంది.

“మరి మీ అబ్బాయి” అన్నాను.

“వాడు స్కూలు నించి రోజూ అమ్మ వాళ్లింటికి నడిచి వెళ్లిపోతాడు. అమ్మ వెళ్లి పికప్ చేసుకుంటూంది వాణ్ణి. వీకెండ్ కదా ఇక అక్కడే ఉన్నాడు.” అంది.

“వీకెండ్ లో కూడా వర్క్ చేస్తున్నావా!” [...]]]> సిలికాన్ లోయ సాక్షిగా – 8

అపార్ట్ మెంట్ మారి సంవత్సరం కావస్తూన్నా అలీసియా తో అప్పుడప్పుడూ ఫోను లో మాట్లాడుతూనే ఉన్నాను. తనవతలి నుంచి స్పానిష్ లోనూ, ఇట్నించి నేను ఇంగ్లీషులోను. తనకు నేను మాట్లాడేది అర్థమయినా కాకున్నా తన గొంతులో ఆనందం కోసమైనా మాట్లాడుతూ ఉంటాను.

“ఇవేళ వాల్ మార్ట్ కి వెళ్తూ అలీసియాని కలిసొచ్చాను. మా ఇద్దరి ఫ్రెండు ఆంటోనియా గుర్తుందా! అలీసియాతో బాటూ మనింటికి వస్తూండేది. వాళ్ల చిన్నమ్మాయి మన అపార్ట్ మెంటు లోనే అద్దెకి ఉంటూందట.” అన్నాను సూర్యతో.
ఆఫీసుకి వాకబుల్ గా ఉన్న అపార్ట్ మెంటు కావడం వల్ల మధ్యాహ్నం భోజనానికి వచ్చెళుతున్నాడు.

“అదే కదా, నిన్న కారు పార్కింగు దగ్గర ఎవరో నిధి వయసు అబ్బాయి కనిపించాడు. నాకప్పుడు ఎవరో సరిగా గుర్తు రాలేదు. ఇప్పుడు గుర్తుకొచ్చింది. ఆంటోనియా మనవడు వాడు.” అన్నాడు సూర్య.

***

నిధి సంతోషంగా పరుగెత్తుకొచ్చింది. “మమ్మీ ఎవరొచ్చారో చూడూ”

పక్కన తన చెయ్యి పట్టుకుని నిలబడ్డ ముద్దొచ్చే రెండేళ్ల పాప ను చూడగానే భలే ముచ్చట వేసింది.

“హల్లో…బంగారం…” అన్నాను.

“తిన పేరు బంగారం కాదమ్మా, ఇసబెల్లా” అంది నిధి నవ్వుతూ.

ఆ వెనకే పదినిమిషాల్లో వాళ్లమ్మ వచ్చింది. నన్ను చూస్తూనే దగ్గరకు వచ్చి హత్తుకుని

“హౌ ఆర్యూ ప్రియా, మా అమ్మ ఎప్పుడూ నీగురించే చెప్తుంది” అంది.

“మొన్నే కనిపించింది అలీసియా వాళ్లింట్లో. ఎప్పుడొచ్చారీ అపార్ట్ మెంటు లోకి” అన్నాను.

“ఒక నెలైంది. మరలా ఎప్పుడేనా వస్తాలే. ఈ పిల్లని మా అమ్మ దగ్గర దించి నేను జాబ్ కి వెళ్లిరావాలి” అంది.

“మరి మీ అబ్బాయి” అన్నాను.

“వాడు స్కూలు నించి రోజూ అమ్మ వాళ్లింటికి నడిచి వెళ్లిపోతాడు. అమ్మ వెళ్లి పికప్ చేసుకుంటూంది వాణ్ణి. వీకెండ్ కదా ఇక అక్కడే ఉన్నాడు.” అంది.

“వీకెండ్ లో కూడా వర్క్ చేస్తున్నావా!” అన్నాను.

బదులుగా “తప్పదుగా” అని చిన్నగా నవ్వింది.

***

ఆంటోనియా చిన్న కూతురు మెరాల్డా. చాలా అందంగా ఉంటుంది. చాలా చురుకైంది కూడా.

ఈ పిల్ల గురించి ఆంటోనియా ఓ సారి చెప్పి బాధ పడింది. “తన కాళ్లమీద తను నిలబడే ప్రయత్నంలో బయట ఉంది ఎన్ని కష్టాలైనా పడ్తుంది కానీ, నా దగ్గర నాలుగు రోజులు ఉండమంటే ఉండదు.”

“మంచిదేగా ఆంటోనియా, పిల్లలు వాళ్ల జీవితాల్లో వాళ్లు స్థిరపడి నీకు బరువు కాకుండా ఉన్నందుకు సంతోషించాలి ఇంకా” అన్నాను.

“నిజమేలే. కానీ స్వతంత్రంగా ఉండాలనుకోవడమొక్కటే కాదు కదా, వాళ్ల జీవితాలు వాళ్లు చక్కదిద్దుకోగలగాలి.” అని నిట్టూర్చి “పెళ్లి చేసుకోమంటే నన్నా జంజాటం లోకి నెట్టొద్దు” అంది.

కానీ ఇద్దరు పిల్లల తల్లయ్యింది. మొదట పిల్లాడి తండ్రి వాడికి మూడేళ్లప్పుడు ఎవరో అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకుని వెళ్లిపోయాడు.

ఇప్పుడు మరో అబ్బాయితో కలిసి ఉంటూంది. మళ్లీ గర్భవతి. ఇప్పుడైనా పెళ్లి చేసుకోమని చెప్తున్నాం. వినట్లేదు.”అంది.
“నాకింకా ఈ దేశపు పరిస్థితులు, పద్ధతులు తెలీవు కానీ, మీ చిన్నమ్మాయి ఇక్కడి సమాజంలో పెరిగిన పిల్ల. తన ఉద్దేశ్యం, తన జీవితాన్ని నిర్దేశించుకునే హక్కూ తనకు ఉన్నాయి, నువ్వింకా మీ దేశం లో లాగా ఆలోచించి వర్రీ కాకు.” అన్నాను.

***

సూర్య ఆఫీసు లో ఫామిలీ పార్టీ జరిగింది. తిరిగి వచ్చేసరికి ఎనిమిది కావస్తూంది. కారు పార్కు చేసి వస్తూండగా మెరాల్డా కారు కనిపించింది.

నిధి నా చెయ్యి పట్టుకుని లాగింది.”ఏంటమ్మా” అన్నాను.

మెరాల్డా కొడుకు క్రిస్టఫర్ కారులో కూర్చుని ఫోను తో ఆడుకుంటున్నాడు. దగ్గిరికెళ్లి “ఏమిటిరా, మీ అమ్మేది?” అన్నాను.
వాడి పక్కన కారు సీట్లో వాడి చెల్లెలు నిద్రపోతూంది.

“అమ్మ ఇంటి తాళాలు అడిగేందుకెళ్లింది.” అన్నాడు.

మేం ఇంటి తాళం తీసుకుని లోపలికొచ్చేక, “అయ్యో సెల్ ఫోను కారులో మరిచి పోయేనట్లున్నాను.” అన్నాడు సూర్య.

“నేను తెస్తాలే” అని కారు దగ్గిరికి మళ్లీ వచ్చేను నేను.

ఈ సారి మెరాల్డా కూడా కారులో కూర్చుని ఉంది.

“అంతా ఓకేనా” అని పలకరించాను.

తను కారు దిగి నా దగ్గిరికి వచ్చి హీన స్వరంతో “ప్రియా, కాస్సేపు మా పిల్లలు మీ ఇంట్లో ఉండొచ్చా” అంది.

“అదేవిటి, అలా అడగాలా” అని, “నువ్వెక్కడికైనా వెళ్లాలా?” అన్నాను.

“లేదు, నేను కారులో ఉంటాను. ఫర్వాలేదు” అంది.

“నువ్వు చెప్పేది నాకు సరిగా అర్థం కావడం లేదు, సర్లే, అవన్నీ ఇంటికెళ్లి మాట్లాడుకుందాం, ముందు ఇంటికిరా బయటసలే చల్లగా ఉంది” అన్నాను.

“థాంక్యూ” అంటూ మీ “ఆయన ఆఫీసు నించి వచ్చేసినట్టున్నారుగా ఫర్వాలేదా , మేమంతా డిస్టర్బెన్సేమో” నానుస్తూ అంది.

“ఏం పర్లేదులే.” అన్నాను.

పాపని సోఫాలో పడుకోబెట్టి దుప్పటి కప్పుతూ “క్రిస్టఫర్, నిధితో కలిసి తన గదిలో ఆడుకో కాస్సేపు” అన్నాను.

“ఊ చెప్పు” అన్నాను మెరాల్డా కి కాఫీ కప్పు అందిస్తూ.

“ఏం, లేదు మా ఇంటావిడ రాత్రి పదిగంటల నించి ఉదయం ఎనిమిది గంట వరకూ మాత్రమే అద్దెకిచ్చింది.” అని చిన్నగా నవ్వింది.

మెరాల్డా దగ్గర నాకు నచ్చేదదే. కష్టమైన సమస్యని కూడా చెదరని చిర్నవ్వుతో చెప్తుంది.

“ఊహూ..నాకు అర్థం కాలేదు” అన్నాను.

ఈ పిల్ల వాళ్ల నాన్న, నేను విడిపోయి ఆర్నెల్లయ్యింది. అతనికీ నాకూ పడలేదు. రిసెషన్ వల్ల నా ఉద్యోగమూ పోయింది. ఇప్పుడు ఏవో చిన్నా చితకా రెండు ఉద్యోగాలు చేస్తున్నాను ఈ పిల్లల్ని పోషించడానికి.

మీలాగే డబల్ బెడ్రూము అపార్ట్ మెంటు వాళ్ల దగ్గర సబ్ లీజు కి ఒక గది అద్దెకి తీసుకున్నాను. కానీ వాళ్ల టైమింగ్ ప్రకారమే వచ్చి వెళ్లాలి. నే ఉన్న పరిస్థితుల్లో ఇంతకంటే మరో మార్గం లేదు.” అని
“అయినా రోజూ ఇలాంటి ఇబ్బంది లేదులే. ఇవేళ మా అమ్మ, నాన్న పని మీద శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో కి వెళ్లారు. లేకపోతే రోజూ ఈ సమయం వరకూ అక్కడ గడిపి వచ్చేదాన్ని. వాళ్ల ఇంటి తాళం మా ఇంటి లో ఉండిపోయింది. అదీ సంగతి.” అంది.

“ఇట్స్ ఓకే” నీకెప్పుడు కావాలన్నా వచ్చి ఉండొచ్చు నాదగ్గర” అని, “నిన్ను అభినందించాలి ఎవరైనా, సమస్యలేవైనా చిర్నవ్వుతో చెప్తావు, ఇతరుల మీద ఆధారపడకుండా సాల్వ్ చేసుకుంటావు” అన్నాను.

“అదే నా తాపత్రయమూ”. అసలిలా మీ ఇంటికి వచ్చి నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టడం కూడా నాకు ఇబ్బందిగా ఉంది అంది.

“హేయ్, ఫీల్ ఫ్రీ” అని భుజం తట్టాను.

“ఈ దేశంలో పిల్లల బాధ్యతలో తండ్రీ సమానంగా బాధ్యాత వహించాలనుకుంటా కదా” అన్నాను.

“నిజమే కానీ, పెళ్లి చేసుకుని, డైవోర్స్ తీసుకుంటే ఇక్కడి చట్ట ప్రకారం అవన్నీ వర్తిస్తాయి.”అని మరలా

“కానీ అలాంటి ప్రొటెక్షన్ కోసం పెళ్లి చేసుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు, పైగా ఇలా విడిపోయినప్పుడు లాయర్లూ, తలకాయ నొప్పులూ. నా పిల్లలు నాకు పూర్తిగా స్వంతం. వీళ్ల తండ్రులు కావాలనుకుంటే వచ్చి చూసెళతారు. లేకపోతే లేదు. నాకు వాళ్ల మీద ఎటువంటి ఎక్స్ పెక్టేషనూ లేదు. వీళ్లిద్దరూ “నా” పిల్లలు” ” అంది వత్తి పలుకుతూ.

“అలాగని నువ్వనుకుని వాళ్లకు బాధ్యత తగ్గిస్తున్నావేమో” అన్నాను.

“బాధ్యతైన వాళ్లైతే విడిపోరు కదా, నా నించి వెళ్లిపోవడమంటే పిల్లల నుంచి కూడా వెళ్లిపోవడమనే తెల్సు కదా వాళ్లకి.” అని

“ప్రియా, కాస్త మంచి ఉద్యోగం దొరికితే ఈ పిల్లలకు ఒక బేబీ సిట్టర్ ని పెట్టుకుంటాను. నీ ముఖంలో మా అమ్మ ముఖంలో కనిపించిన లాంటి వర్రీ కనిపిస్తూంది. ఇది అమెరికా. ఇక్కడ నా లాంటి యువతులు సగానికి పైగా ఉన్నారు. ఇలాంటి సమస్యలు ఇక్కడ సర్వ సాధారణం. కొంచెం పర్సనల్ బాధ ఉంటుందనుకో, కానీ సమాజం పరంగా అసలిది సమస్యే కాదు. కాబట్టి పెద్దగా నాకూ, పిల్లలకూ ప్రెజర్ లేదు” అని నవ్వింది మళ్లీ.

తన ముఖంలోని ఆత్మ విశ్వాసం ఎంతగానో నచ్చింది నాకు. “గుడ్ లక్, ఏదైనా అవసరమైతే ఫోన్ చెయ్యి” అన్నాను.
నిధి నిద్రపోయింది ఆడుతూనే.

క్రిస్టఫర్ వాళ్లమ్మ చెయ్యి పట్టుకుని నిద్ర ముఖంతో మెట్లు దిగుతున్నాడు. మెరాల్డా భుజమ్మీద పసిపాప నిద్దట్లో హాయిగా నవ్వుతూంది.

*** * ***