‘ఉ

‘అదేవిటి, ఇంకా ఇక్కడ బిల్లేయించాలి, పిండి మరలో బియ్యం పట్టించాలి. ఉన్న పళంగా ఎలా?’ సూపర్ మార్కెట్ లోంచి శంకర్.

‘ఆ బిల్లూ గిల్లూ, గిర్నీ వొద్దు. ఇంకేవీ కొనద్దు. వొచ్చేయండి.’ ఫోనులో జమున హడావుడి వింటే శంకర్ కి ఏం కొంప ములిగిందోనని ఓ క్షణం ఏం అర్ధం అవలేదు.

“కాశీ లో అమ్మా నాన్నా ఏమైనా… ఏమైందిప్పటికిప్పటికి? ఇంతవరకూ కృష్ణాష్టమీ, పూజా, అరిసెలూ, అప్పాలూ, పోకుండలూ అని నన్ను పరిగెట్టించి… ఈ జమునకి ఆ పేరెవరు పెట్టేరో కానీ, అందాన్నటుంచితే, అట్టహాసానికేం తక్కువ లేదు.”

బైకు స్టాండు వేసి శంకర్ ఇంట్లోకి వస్తూండగానే ముందు గదిలో గట్టిగా జమున గొంతు, కొడుకు ఆనంద్ అర్ధింపు కలగలిసి.. టీ కప్పు లో చిన్న తుఫానేదో వచ్చినట్లుంది.

‘అమ్మా, ఈ డ్రెస్ వేసుకుని ఫోటోలు ఫేస్బుక్ లో పెడితే ఫ్రెండ్స్ అందరూ చూసి నవ్వుతారమ్మా…’

ఇంట్లో వేరేదో అడావుడి చూసి కాశీ నుంచి ‘యమ’ ర్జంట్ ఫోన్లేవీ రాలేదని స్థిమిత పడుతూ ‘డ్రెస్సేంటి ? ఫేస్బుక్కేంటి ?’ అన్నట్లు కొడుక్కేసి చూసి కళ్లెగరేసేడు శంకర్.

‘చూడు నాన్నా, అమ్మ ఈ డ్రామా కంపనీ డ్రెస్ లో ఫోటో దిగమంటోంది. ఫేస్బుక్ కోసం. ఇప్పటికే సీనియర్స్ నవ్వుతున్నారు నాన్నా, నా పంచశిఖల ఫోటోలు చూసి. ఆమధ్య అమ్మ ఫోన్ చేసి సతాయిస్తోందని రాత్రి సంధ్యావందనం చేస్తోంటే అక్కల్ట్ చేస్తున్నానని వార్డెన్ కి కంప్లైంట్ చేసేరు నాన్నా, మీకేం తెల్సు?’ కొత్తగా బిట్స్ లో చేరి వరలక్ష్మీ వ్రతం, కృష్ణాష్టమి కల్సి వచ్చేయని హాస్టల్ నించి ఇంటికొచ్చిన ఆనంద్ గొంతులో ఏడుపొక్కటే తక్కువ.

‘జమునా, కాస్సేపట్లో పూజుంటే, ఈ గోలేంటి?’ గట్టిగా అడిగేడు శంకర్.

‘మీరుండండి. మీకేం తెలీదు.’ విసవిసా లోపలికి వెడుతూ జమున.

‘నువ్వు సరిగ్గా చెప్పరా’ అని ఆనంద్ కేసి చూసేడు శంకర్.

‘పొద్దున్న ఫేస్బుక్ చెక్ చేసుకున్నప్పటి నుంచి అమ్మకీ కృష్ణుడి వేషం పిచ్చి పట్టింది నాన్నా,’ వాపోతూ ఆనంద్ ఇంకేదో అనబొతోంటే, జమున అడ్డుకుని వెనక్కొచ్చి, ‘నువ్వుండరా, పిచ్చి నాకా వాళ్ళకా ? తెల్లారి లేచేసరికి ఎఫ్ బీ నిండా కృష్ణుడి గెటప్ లో “మా వాడు, మా పిల్ల, మా పిశాచం” అంటూ ఒకటే ఫోటోలు… ఎప్పటెప్పటివో పెట్టేస్తున్నారు. జనాలకింకేం వుంది వేలం వెర్రెత్తి నట్లు లైకులే లైకులు.’ ఆగకుండా మాట్లాడుతూ జమున.

‘ఆ గిరిజైతే మరీ అన్యాయం. ఈమధ్యే షష్టిపూర్తి పీటలెక్కిందా, నిన్న రాత్రి నాచిన్ని కృష్ణుడంటూ బడ్డు లాంటి ముప్ఫై ఏళ్ళ కొడుక్కి వేషం వేసి ఎఫ్ బీ లో పెట్టింది. ఇంక చూస్కోండి. భాద్రపదం రాకుండానే శ్రావణం లోనే లైకుల వాన. ఇదేం కృష్ణాష్టమి?’ కోపంతో జమున చరచరా వెళ్లి కిటికీ పరదాలు ఒక్క సారిగా మూసేసింది.

ఆ మసక వెలుతుర్లో జమున ఫోర్స్ చూసి కధ ఎక్కడికో పోతోందని భయమేసి శంకర్ నెమ్మదిగా, ‘వాళ్ళ సంగతలా వుండనీ, మొదట మన వంటా, పూజా అవనీ జమునా.. ‘

‘నాకు తెల్సు మీరేదో విధంగా దాటేద్దామని చూస్తున్నారు. మనం పూజా, జాగారాలు చేసుకుని నైవేద్యాలు వొండుకు తింటే ఎవరు చూసేరు? ఓ పది లైకులా అరడజను కామెంట్లా? ఎందుకొచ్చిన పూజ?’ కస్సుమంది జమున.

‘అమ్మ కాశీ వెళ్తూ “అరవై ఏళ్ళ ఉడిపీ-కృష్ణ ప్రతిమ, అష్టమి పూజ ఆనవాయితీ తప్పించకురా” అంది కదా,’ నెమ్మదిగా నసిగేడు శంకర్.

‘ఐతే ఏంటి? నిన్న వరలక్ష్మీ వ్రతానికి కిందా మీదా పడి తొమ్మిది పిండి వంటలూ చేసేనా, పూజా, ధ్యానం, విధానం అని మీరు నా ప్రాణం తిన్నారు. అష్టోత్తరం టీకా తాత్పర్య సహితంగా కంఠతా రావడం వినా ఏమైనా వొరిగిందా? పనికి నా నడ్డి మాత్రం విరిగింది.’ పుల్ల విరిచి పొయ్యిలో పెట్టింది జమున.

‘కిందటి వారం ఆ కోమలి పూనా లో ఇంట్లో కుర్చీలకీ పరదాలకీ పూలు కట్టేసి, లాకర్లో వున్న నగలన్నీ అమ్మవారికి తగిలించి ఫోటోలు తీసి తెల్లారేసరికి “మా వరలక్ష్మంటూ” ఫేసుబుక్కు లో పెట్టిందో లేదో లైకులే లైకులు.

దానికి తోడు, ఫ్లికర్ లో అప్పచ్చులు ఫోటో షాప్ చేసి “మా నైవేద్యాలంటూ” పెట్టింది పుష్పలతైతే మరీనూ. ఇంక పనేం ఉందీ. మధ్యాహ్నమైయే సరికి అందరూ టిప్పు టాపు గా తయారైయి “అష్ట లక్ష్ములం మేము” అంటూ వరసకీ నిలబడి సినిమా క్యూ టైపు ఫోటోలు, ఓ డజను మందిని ట్యాగ్ చేస్తూ. ఇంకేం వుంది సాయంత్రానికి ఫేసుబుక్కంతా విస్తరిస్తూ వీళ్లే.

భక్తీ, ధ్యానం అంటూ మీరు నన్ను ఒక్క ఫోటో కూడా తియ్యనియ్య లేదు. పోనీ కదాని రాత్రో ఫోటో తీసి పెడితే దానిలో లైకులు కాదు కదా వాడిపోయిన పువ్వులు పడ్డాయి,’ ఆక్రోశంతో జమున కళ్ళు జలపాతాలైయ్యేయి.

జమున వాగ్ధాటి ఆగేటట్లుగా లేదు.

‘ఒకళ్లని చూసి ఒకళ్లు మొదలెట్టేరు మా ఫ్రెండ్స్ అంతా. అబ్బాయిలూ మొదలెట్టేరు. అలంకారం చూడండనొకడూ, ఆరగింపు చేసేమనొకడూ. ఫోటోలూ, వీడియోలూ. ఓ ఇరవై మందిని ట్యాగ్ చెయ్యడం. చదివింది సైన్సా? సామవేదమా? అనిపించేటట్లు. అప్లోడ్ అయిన అరగంటకే వందల్లో లైక్స్, యాభైల్లో కామెంట్స్.

దుబాయ్ లో వాసవైతే మొన్నో అడుగు ముందుకేసి, వాళ్ళ అత్తగారు చీర పెడుతున్నపుడు ఫోటో తీసి ‘బంగారు అత్త’ అని కాప్షన్ పెట్టి అత్తనీ ఆడబడుచుల్నీ, మరుదుల్నీ కలిపి ట్యాగ్ చేసేసింది. సాయంత్రానికి పడ్డ కామెంట్ల ప్రవాహంలో ఆ అత్తగారు తడిసి ముద్దయి ఫేసుబుక్కు సాక్షిగా రాత్రికి రాత్రే నవరాత్రికి వాసవికి వడ్డాణం అనౌన్సు చేసేసింది.’ గుక్క తిప్పకుండా చెబుతోంటే జమున ముక్కుపుటాలదురుతున్నాయి. ఊపిరి ఎగపీల్చిన వేగానికి గుండెలు ఎగసి పడుతున్నాయి.

గభాల్న ముక్కు చీదితే మీదెక్కడ పడుతుందోనని టేబులు మీదున్న టిష్యూ పేపరు బాక్సందించేడు శంకర్.

‘ఏమిటీ వాసవికి వడ్డాణమే?’ నూట ఎనభై పౌనుల వాసవి గజమధ్యాన్ని ఊహించుకుని జడుసుకుంటూ శంకర్.

‘మరీ అంతేమీ అవదు లెండి. ఇపుడు ఫేస్బుక్ వడ్డాణాలని చేస్తున్నారుట. ముందంతా బంగారం, రాళ్ళూ, వెనక తట్టంతా పట్టుదారం.’ ముక్కు తుడుచు కుంటూ కొనసాగించింది జమున.

‘మొన్న మావగారు నాకు రవ్వల ముక్కు పుడక తెచ్చిచ్చినపుడు చెప్పేను, “ఫోటో తియ్యండీ” అని. విన్నారా మీరు? లేకపోతే ఈపాటికి ఎంత లేదన్నా ఓ జత వంకీ లైనా వచ్చుండేవి.’ నిష్టూరంగా జమున.

‘ఊరుకో జమునా ఎవరితోనో పోలిక మనకెందుకు? మన పూజ కానిద్దాం ముందు,’ అనునయంగా శంకర్, అమ్మ అసహనం చూసి విస్తుపోతూ ఆనంద్.

‘మీ కెప్పుడూ మీ ఇంటి ఆనవాయితీల గోల, నేనెందుకూరుకోవాలి?’ విసవిసా నడుస్తూ ఆనంద్ కేసి తిరిగి,

‘ఒరే ఆనంద్, నువ్వు కదిలి తయారవ్వు, మేకప్ మాన్ నగలు తీసుకుని పదయ్యేసరికి వస్తానన్నాడు.’

బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళబోతున్నదల్లా గబుక్కున వెనక్కి తిరిగి శంకర్ కేసి చూస్తూ, ‘ఈ సారి మనవేం అష్టమి పూజ చెయ్యట్లేదు. నేను అప్పచ్చులసలే వొండట్లేదు. ఇంకో గంటలో స్వగృహ వాడు షాపు తీస్తాడు. ఆనంద్ కి ఇష్టమని ఓ అర కిలో పకోడీలు, కరకజ్జం ఇంటికే పంపమని ఫోన్ చేసేను.’ ఇంకేమీ చెప్పడానికి లేనట్లుగా లోపలికి నడిచింది జమున.

‘పోనీ నన్నూ, ఆనందునీ చెయ్యనీ పూజ’, ‘ఈ సారికి పాలూ బెల్లం తో కానిచ్చేద్దాం లేరా,’ ఓ అడుగు వెనక్కి వేస్తూ జమునకి వినపడేట్టుగా ఆనంద్ తో శంకర్.

‘అదేం కుదరదు! మీరూ తయారవ్వాలి. మీకో కృష్ణుడి డ్రెస్ తెప్పించేను.’ తెగేసి చెప్పింది జమున.

‘నేనా???’ ఠారెత్తి పోతూ శంకర్. ‘నాకసలే క్లయింట్ మీటింగ్స్ వున్నాయి వొచ్చేవారం నుంచి. ఎవరైనా చూస్తే బావుండదు జమునా,’ బతిమాలు తున్నట్లుగా శంకర్.

‘ఏమీ పర్లేదు, మీ క్లైంట్స్ హిందువులయితే మీరేం చెప్పక్కరలేదు. హిందువులు కాక పొతే మీ ఫోటోల్తో మనం కృష్ణాష్టమి ఎంత ఘనంగా జరుపుకుంటామో చెప్పచ్చు. ఐస్ బ్రేకర్లా మీటింగ్ కి ముందు.’ కర్తవ్య బోధ చేస్తున్నట్లుగా అల్టిమేటం జారీ చేసింది జమున.

‘త్వరగా తయారవండిద్దరూ, ఫోటోగ్రాఫర్ గంటకంటే ఆలస్యమైతే ఎక్కువ చార్జి అన్నాడసలే.’ బాత్రూం లోకి జరజరా నడిచింది జమున.

‘కృష్ణ కృష్ణా,’ తల పట్టుకున్నారు, ఆనంద్, శంకర్ ఫేసుబుక్కులో కృష్ణ (విశ్వ) రూప ప్రదర్శనకి బుక్కయి పోయి.

**** (*) ****

నాతో పాటు ఆర్ట్ కాలేజీలో చదువుకున్న నా ఫ్రెండ్ రాం ప్రసాద్ సినిమాల్లో ఆర్టిస్్ట గా చేరి వేగంగా ఆకాశపథంలోకి దూసుకుపోతున్నాడు. నేనేమో మా ఆవిడ బ్యాంక్ లో ఉద్యోగం చేస్తుంటే ఇంట్లో కూర్చుని బొమ్మలు వేసుకుంటుంటాను. అప్పుడప్పుడూ – అప్పుడప్పుడూ కాదులే బాగానే పత్రికల్లో కనపడుతుంటాయి నా బొమ్మలు.

‘రాం ప్రసాద్, ది గ్రేట్ ఆర్టిస్ట్’ అని వాడికున్నంత పేరు నాకు లేదు కాని పర్లేదు నన్ను కూడా ఆంధ్రదేశంలో గొప్ప ఆర్టిస్ట్ అనే వాళ్ళున్నారు.

రాం ప్రసాద్ అప్పుడప్పుడూ మా ఇంటికి వస్తుంటాడు. వాడెంత ఉన్నత స్థితిలో ఉన్నాడో నా దగ్గర చూపించుకోవాలిగా మరి! మా ఆవిడ వాడు చెప్పే సినిమా వాళ్ళ విశేషాలు వింటూ వంట కూడా చేయదు. వాడొచ్చిన రోజు హోటల్ తిండే మాకు గతి.

బొమ్మలు వేయడం లోనే కాదు కథలు చెప్పడంలో కూడా వాడు నేర్పరే. లేకపోతే మెటీరియలిస్ట్ అయిన మా ఆవిడని ఎలా మెప్పించగలడు?

ఒకరోజు వాడొచ్చి మాట్లాడుతుంటే ఎవరో చాలా మంది మా ఇంటి ముందు చేరి “రాం ప్రసాద్! రాం ప్రసాద్! బయటకి రా” అని కేకలు వేసి పిలిచినట్లనిపించింది. నాకు భయమేసింది, రక్షించడానికి ఇంట్లో మా ఆవిడ కూడా లేదు. పాలిపోయిన నా ముఖం చూసి పెద్దగా నవ్వుతూ నా భుజాన ఒకటి చరిచి “దా! తమాషా చూద్దువుగాని, నన్ను ‘ఆ’ కాకులు పిలుస్తున్నాయి” అన్నాడు.

నాకు అర్థం కాలేదు. వాడి వెనకే నక్కుతూ బయటకి వెళ్ళాను. ఆశ్చర్యం! అన్నీ తెల్ల కాకులే – పైగా ఠీవిగా ఉన్నాయి.
వీడిని చూడగానే “రాం ప్రసాద్, నువ్వు తప్పు చేస్తున్నావ్, నీకెంత ధైర్యం? వాళ్ళని – ఆ నీచులని మాలాగా మార్చడానికి?” అన్నాయి.

“బాగుందే మీరనేది, మీరు మాత్రం… మీకు ఎంత చేస్తే ఇలా మారారు? అందరికీ ఉండదా, ముఖ్యంగా నాకుండదా బలవాలని? చెప్పొచ్చారు నీతులు పాండి” అన్నాడు విసుగ్గా.

“ఏం మాట్లాడుతున్నావయ్యా నువ్వు, బుద్ధి ఉందా? అసలు వాటికీ మాకు తేడా తెలియనంతగా బలవాలని ఉందా? దీన్ని బలం ఎక్కడం అనరు కొవ్వు అంటారు – దించుతాం ఎప్పుడో” అంటూ కోపంగా ఎగిరిపోయాయి.

“ఏంటిరా ఇది?” అన్నాను.

“ఎంత దర్పమో చూడు, మళ్ళీ అవి నా దగ్గరికే రాకపోతే నన్నడుగు. పద పార్టీ చేసుకుందాం, ఇంకాసేపటికి నాకు గొప్ప అదృష్టం పట్టబోతోంది” అన్నాడు.

వామ్మో, వీడికేమైనా పిచ్చెక్కిందా? కొడతామని అవి అంటుంటే అదృష్టం అంటాడేమిటి? నేనేమైనా కల గంటున్నానా? గిచ్చి చూసుకున్నాను. “అబ్బ!” అన్నాను పెద్దగా.

“ఏంటిరా శ్రీ, ఆర్ యు ఆల్ రైట్?” అన్నాడు.

కాకులు మా ఇంటికి రావడం, అవి బెదిరించడం, వీడి మాటలు – నాకు ముక్క అర్థం కాలేదు. ఆ మాటే అన్నాను వాడితో.
“మందబుద్ధులకి ఒక్కసారిగా అర్థం కాదులేరా, చిన్నగా అర్థం అవుతుందిలే గాని” అని “అవునొరేయ్! ముక్క అంటే గుర్తొచ్చింది, చెల్లెమ్మ వచ్చే లోపు నాలుగు ముక్కలు తెచ్చుకుని తిందామా?” అన్నాడు.

“వద్దురా, వాసన పట్టేస్తుంది. తెలిసిందంటే ఇక నిన్ను ఇంట్లోకి రానివ్వదు. నాకు నాలుగు రోజులు పస్తూనూ” అన్నాను.
“నీ భయమే గాని చెల్లెమ్మ మనసు నీకు తెలీదు. సరేలే అక్కడే తినేసి వద్దాం, పద” అని కారు స్టార్ట్ చేశాడు.

జరిగినదంతా పునరాలోచించుకుంటున్నాను ఏమైనా అంతు పడుతుందేమోనని. అస్సలు క్లూ దొరకలేదు. అడిగితే ఇక డైరెక్టుగానే “నువ్వింత బుద్ధి హీనుడవేమిరా?” అంటాడేమోనని గమ్మున కూర్చుని విండోలో గుండా దారిన పోయే వాళ్ళను చూస్తున్నాను.
మా కారు ముందు ఓ షేరింగ్ ఆటో వెళుతుంది. ఆటో వెనుక కూర్చున్న అమ్మాయిలు, రోజు వారీ కూలీల్లా ఉన్నారు ఏదో చెప్పుకుని నవ్వుకుంటున్నారు. మధ్యలో కూర్చున్న అమ్మాయి బుగ్గన ఉన్న నల్లని పుట్టుమచ్చ ఆమె నవ్వినప్పుడు పెద్దదై మరింత నల్లగా, అందంగా కనిపిస్తోంది. వీడు వదిలితే ప్రశాంతంగా ఆమె బొమ్మ గీసుకోవాలి.

ఉన్నట్లుండి “చూడు, చూడు శ్రీ – వెనక చూడు – ఎలా ఎగురుకుంటూ వస్తున్నాయో చూడు” అని అరిచాడు రాం ప్రసాద్ సైడ్ మిర్రర్ లోంచి చూస్తూ. వెనక్కి తిరిగి సీట్ మీదుగా చూశాను. ఇందాక మా ఇంటికి వచ్చిన తెల్ల కాకులే – మళ్ళీ వస్తున్నాయి. మమ్మల్ని దాటి వచ్చి మా ఎదురుగ్గా క్రిందికి దిగాయి. రాం ప్రసాద్ కారుని సైడుకి తీసి ఆపాడు.

“ఏమిటీ, మీరు కూడా పార్టీ చేసుకోవడానికి వస్తున్నారా? నాకు పార్టీ ఇద్దామని వస్తున్నారా? ఇహిహి” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఇస్తాంలే, పార్టీలకేం భాగ్యం? దానికి ముందు మమ్మల్ని ఏదో చెయ్. ఛండాలంగా ఆ నీచ జీవులతో మమ్మల్ని కలపకు” అన్నాయవి.

“సరే, మీ బాధ అర్థం అయింది. అయితే ఇప్పుడు నేనేం చేయగలను? వాటికి వేసిన తెల్లరంగుని మార్చలేను. ఒక వేళ మారుస్తానన్నా అవి ఒప్పుకోవు” అన్నాడు.

“ఒక్క నిమిషం” అని అన్నీ మాకు దూరంగా వెళ్ళి కలగాపులగంగా టాట్ టూట్ అని అరుస్తూ చర్చించుకున్నాయి.

రాం ప్రసాద్ దగ్గరకి వచ్చి “మేము వాటి నుండి వేరని తెలియచేయడానికి నీకు ఒకే మార్గం ఉంది” అన్నాయవి.

“ఏంటది?”

“మాకు కిరీటాలు వేయించు”
“చాలా ఖర్చవుతుంది” అన్నాడు రాం ప్రసాద్ గుసగుసగా.

“ఏం ఫరవాలేదు, ఎంత ఖర్చు అయినా ఫరవాలేదు, వాటి నుండి మేము వేరుగా ఉండాలి అంతే. బంగారం తెచ్చి పోస్తాం, కిరీటాలు వేసేసెయ్, నీకేం కావాలో తీసుకో” అన్నాయవి. వాటి గొంతునిండా దర్పం, గర్వం.

రాం ప్రసాద్ కళ్ళు వెలిగిపోతుండగా నా వైపు తిరిగి “చూడు శ్రీ, పొరపాటునైనా బ్రతిమాలుతున్నట్లు మాట్లాడతాయేమో ఇవి!? ‘మాకున్నది నీకిస్తాం కొనబడు, మాకు కావలసింది నువ్వు చెయ్’ అంటాయే గాని. సర్లే దీనికి ఫలితం లాక్కోవచ్చులే కానీ, నీ బ్రష్ అందుకో త్వరగా పని అవుతుంది” అన్నాడు.

“కూర్చోండి వరసగా మరి, కిరీటాలు వేసేస్తాం” అన్నాడు వాటి వైపుకి తిరిగి.

“ఛీ! రోడ్డు ప్రక్క కూర్చోవడానికి మనకేం ఖర్మయ్యా? రోడ్ల మీద కూర్చుని అరిచే అలవాటు వాటికీ ఉంది – మాకు కాదు. వాళ్ళతో చేరి నువ్వు కూడా ఎవరు, ఏమిటి అనే సంగతి మర్చిపోతున్నావు, పదండి మా ప్రదేశానికి పోదాం” అంటూ ఎగిరాయవి.

రాం ప్రసాద్ తిండి సంగతి కూడా మర్చిపోయి వాటి వెనకే కారుని నడిపాడు.

నాకంతా అయోమయంగా ఉంది. నీచ జీవులని ఎవరిని అంటున్నాయో, ఎవరి నుంచి ఇవి మార్పుగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాయో నాకు అర్థం కావడం లేదు.

అవి ఉండే ప్రదేశం చాలా పచ్చగా, డాబుగా ఉంది. ఇద్దరం మా కుంచెలతో వాటికి కిరీటాలు తగిలించాము. ఆ పని చేసినందుకు నాకు ఒక సూట్ కేస్ అందించాడు రాం ప్రసాద్. అది చూసిన మా ఆవిడ ఆనందానికి అంతులేదు. ఆమె కూడా వెళ్ళి ఒక కిరీటం కొనుక్కొచ్చుకుంది. అది పెట్టుకున్నా తెల్లగా లేనంటూ నాలుగు రోజుల నుండి బ్యాంక్ కి సెలవు పెట్టి బ్యూటీ పార్లర్ చుట్టూ తిరుగుతోంది.

నాలుగు రోజులయ్యాక పొద్దున్నే మా ఇంటికి తెల్లని కాకుల గుంపు వచ్చింది. అరె, పెట్టిన కిరీటాలు ఏమైనాయబ్బా అనుకుంటుండగా “రాం ప్రసాద్ మీ ఇంట్లో ఉన్నాడా?” అని అరిచాయి. వీటి గొంతు వేరుగా ఉంది.

“వాటికి కిరీటాలు తగిలించినందుకు ఎంత కాజేశాడో తెలుసుకుందామని వచ్చాం” అన్నాయవి.

ఇవేనా కిరీటం పెట్టించుకున్న గుంపు అంటున్న నీచ జీవులు!!? వాటి లాగానే ఉన్నాయే ఏంటి తేడా కిరీటం తప్ప అనుకుంటుండగా… “వాటికెంత పొగరు, రాం ప్రసాద్ ని కొనేసి కిరీటాలు పెట్టుకుని అందలాలు ఎక్కుతాయా? మాకేనా కిరీటం ధరించడానికి చేతగానిది….” ఏమిటేమిటో మాట్లాడసాగాయవి.

ఈలోపు బ్యూటీ పార్లర్ నుంచి మా ఆవిడ వచ్చింది. ఆమెని చూసిన ఆ కాకులన్నీ మా ఇంటి ఎదురుగ్గా ఉన్న చింత చెట్టు క్రింద కూర్చుని మంతనాలు జరుపుతున్నాయి. నేను వినాలని చెవి అటే వేసి ఉంచాను.

మా ఆవిడ విననిస్తేగా “ఏమండీ, మీరు ఇటు రండి” అని లోపలనుంచి కేకలేసి పిలుస్తోంది. ఆమె గొంతులో ఏదో జరిగిందనే ఆదుర్దాని గమనించి లోపలకి వెళ్ళాను.

“రాం ప్రసాద్ సింగపూర్ లో సెటిల్ అయ్యాడటండీ” అంది.

నేను ఆశ్చర్యం, భయం కలగలిసిన గొంతుతో “ఆఁ, అవునా?” అన్నాను.

“అబ్బ! అదృష్టమంటే అది…” ఇంకా ఏదేదో అంటోంది మా ఆవిడ.

చర్చ ముగించినట్లుంది కాకులు మా వరండాలోకి వచ్చి “శ్రీ గారూ, శ్రీ గారూ!” అని పిలుస్తున్నాయి.

గుమ్మంలో నుండి బయటకి అడుగు కూడా పెట్టకుండా లోపల నుండే బయట ఉన్న వాటిని చూస్తూ “ఏమిటీ?” అన్నాను.

రాం ప్రసాద్ చేత మేం కూడ కిరీటాలు పెట్టించుకుందామని వెతుకుతుంటే మనిషి కనపడటం లేదు. మీ ఆవిడ కిరీటం చూడగానే మీ చేతే కిరీటాలు పెట్టించుకుందామనిపించింది. మీ ఆవిడకి మీరే పెట్టినట్లుందిగా, మాకు కూడా అలాగే పెట్టండి. మీ రుణం ఉంచుకోం” అన్నాయవి.

నాకు కూడా సింగపూర్ పోవాలని ఆశ కలిగింది.

నా కుంచె వైపు చూశాను. అది దానంతటదే గాలిలోకి లేచి కాన్వాస్ వైపుకి కదలి వెళ్ళి గబగబా ఓ దృశ్యం గీసింది.

కిరీటం లేని కాకులకి కిరీటం తగిలించగానే కిరీటం ఉన్న కాకులు అరుస్తూ వస్తున్నాయి. అవి శాలువాలు కప్పించమంటున్నాయి. వాటికి శాలువాలు కప్పగానే ఇవి మాకూ కప్పమంటున్నాయి. వీటికి కప్పగానే అవొచ్చి మాకు తోకలు తగిలించమంటున్నాయి. ఇవి వస్తున్నాయి, అవి పోతున్నాయి. అవి వస్తున్నాయి, ఇవి పోతున్నాయి. ఇవీ, అవీ. అవీ, ఇవీ. ఇవీ, అవీ. అవీ, ఇవీ..

నేను, మా ఆవిడ బంగారంలో మునిగిపోతున్నాము. ఊపిరి ఆడటం లేదు. దాహం వేస్తోంది. నాలుక పిడచకట్టుకు పోతోంది..

నేను అరుస్తున్నాను – “అమ్మో! నాకు చేతకాదండీ, నా కుంచె విరిగిపోయింది, దాహం! దాహం! మంచి నీళ్ళు….”

**** (*) ****

“ఎవరూ!… ఎం.ఎల్.ఎ.గారా!..”

“కులాసే గదా బాబూ!… మీనాన్న నాకు బాగా తెలుసు బాబూ .ఆయన అప్పట్లో నాకోసం చాలాసార్లు తిరిగాడు పాపం!.ఏం చెస్తాం..నేనైతే పదవిలోనే ఉన్నాను గాని ప్రభుత్వం మనది కాదుగదా!,అంచేత కొంచెం యిబ్బంది పడ్డాడు….”

” అంతా అయిపోయింది లెండి.తనమీద లేనిపోని ఆరోపన్లు వచ్చాయని,తనసర్వీసులో అపనిందపడాల్సివచ్చిందని బాధపడ్డారు , ఎవరో ఒక నాయకుడుట.. అతను చేసిన తప్పును తనమీదకు తోసేసాడని బాధపడి….ఆవిషయమై మీదగ్గరకు చాలాసార్లు తిరిగారు.ఏమి చేయలేక మనోవ్యాధితో చని పోయారు.”

“అదే బాబు చెప్పాను గదా!,నేనైతే పదవిలోనే ఉన్నాను గాని….”

“ప్రభుత్వం మనది కాదు అంటారు…”

“అంతేబాబు..అంతే..అంతే…”

“సరేలెండి,యింతకీ తమరు యిప్పుడెందుకొచ్చినట్టో!.. చెప్పలేదు.”

“అదేమిటి బాబు అలా అంటావు. మీ నాన్నపోయాడని తెలిసి ఓ మారు పలకరించి పోదామనే వచ్చాను.చాలా రోజులే అయిందనుకో,కానీ..ఏం చేయడం ఢిల్లీకి హైదరాబాదుకి ఆ విమానాల్లో తిరగలేక చస్తున్నాననుకో… ఓపక్కప్రజల పనులు..మరోపక్క పార్టీ పనులు… అబ్బబ్బబ్బా….ఊపిరాడదనుకో….అంచేతే అప్పట్లో రాలేక పోయాను.ఎంతైనా మనం మనం కావలిసిన వాళ్ళం గదా!..

మీకు అన్యాయం జరిగిందని. మీకూ రేపు ఏదైనా జరగొచ్చని,ఊరిలో కుర్రాళ్ళందరిని కూడదీసి యువజన సంగం పెట్టావని తెలిసింది. నీకెందుకు బాబు శ్రమ..నేనులేనూ.. నువ్వదేమీ మనసులో పెట్టుకోకు.అప్పుడేదో అలా జరిగిపోయింది. ఈ సారి ఎలాంటి పనైనా నేనే దగ్గరుండి చేయిస్తాను.ఆమాటే చెప్పిపోదామని వచ్చాను.

అలాగే పనిలో పనిగా చిన్నమాట కూడా నీతో అనిపోదామని…మరేమీ లేదు బాబు…ఎలక్షన్లు దగ్గరకొస్తున్నాయి నీకూ తెలుసుగదా,అవతల కులం వాళ్ళకు దక్కకూడదని,ఎంతైనా మనకులానికే దక్కాలని పట్టు పట్టి అధిస్టానం తో పోట్లాడి మరీ టిక్కెట్టు తెచ్చాను.మనవాళ్ళందరికీ చెప్పి ఈసారి కొంచెం సాయపడితే తప్పకుండా మళ్ళీ నేనే గెలుస్తాను.మరేం లేదు మనకులం పరువు నిలబడాలి,అదీ పట్టుదల.

నాన్న గురించి బాధపడకు..మహానుభావుడు..చాలాకష్టపడ్డాడు.పాపం ఎంతోమంచివాడు.
అదేమిటో బాబు …భగవంతుడు మంచివాళ్ళనే వేగంగా తీసుకు పోతుంటాడు.ఏం చేస్తాం.. అంతా భగవతుడిలీల..వస్తానుమరి..కొంచెం నామాట గుర్తు పెట్టుకో..”

” మీరు చాల మంచివాళ్ళుసార్..”

— *** —