క్రిస్టినా మూఢనమ్మకాలు జీవితంలోని సహజత్వాన్ని తన కి దూరం చేస్తున్నాయా అనిపిస్తోంది నాకు.  బొమ్మ మసకేసిన ఒక అరిగి పోయిన నాణెం, ఒక నల్ల సిరా చుక్క, అదాటున రెండు గాజు తలుపుల మధ్య నుంచి కనపడ్డ చంద్రుడు  వీటిలో ఏదో ఒకటి చాలు  ఆమెను హడల గొట్టడానికి. లక్కీ డ్రెస్ కదాని ఆ ఆకుపచ్చ్ డ్రెస్ ని చీలికలు వాలికలయ్యే దాకా వేసుకుంటూనే ఉంది. ఆ డ్రెస్ కంటే చక్కగా అతికినట్టు సరిపోయే నీలం రంగు డ్రెస్ వేసుకుంటే, ఆ రోజు నుంచి ఇక మేము కలుసుకోమని తన నమ్మకం! ఇలాటివన్నీ మరీ  పిచ్చి నమ్మకాలని క్రిస్టినాకి నచ్చ జెప్పడానికి నేను చాలానే ప్రయత్నించాను.  కానీ క్రిస్టినా ఇంట్లో ఉన్న పగిలి పోయిన అద్దాన్ని వెన్నెల రాత్రి నీళ్లలో పారేస్తే దరిద్రం వదులుతుంది అని చెప్పి చూసాను.

ఇంట్లో దీపాలన్నీ హటాత్తుగా ఆరిపోవడం మృత్యువుని సూచిస్తుందని నమ్మినా, క్రిస్టినా ఎంచేతో భయపడేది కాదు. బోల్డన్ని కొవ్వొత్తులు మరో ఆలోచన లేకుండా వెలిగించేది. అసలు తన  భయాలు నమ్మకాలన్నీ చాలా వరకూ వ్యక్తిగతమైనవే. తనకు తానే కల్పించుకున్న అసౌకర్యాలనొచ్చు . . వేసవి లో స్ట్రాబెర్రీలు తినక పోవడం, కొన్ని రకాల సంగీతం అసలు వినక పోవడమూ, గోల్డ్ ఫిష్ ని తెచ్చి ఇంట్లో పెట్టుకోడమూ ఇలా…. !

అంతేనా? కొన్ని వీధుల్లోంచి మేము నడవరాదు, కొంత మంది మనుషుల మొహాలు చూడ్డమే దరిద్రం, కొన్ని సినిమా థియేటర్ల జోలికే పోరాదు, వాటిలో సినిమాలు చూడనే కూడదు

మొదట్లో ఆమె మూఢనమ్మకాలు అమాయకత్వంగానూ, అంచేత అందంగానూ కనపడిన మాట నిజమే అయినా రాను రాను చిరాకు మొదలైంది. కంగారుగా కూడా అనిపించసాగింది.

మా ఇద్దరికీ నిశ్చితార్థం అయ్యాక సరి కొత్త అపార్ట్మెంట్ కోసం వెదకటం ప్రారంభించాం. ఇంతకు ముందు ఎవరైనా నివసించిన ఇంట్లో మేము చేరితే వాళ్ల దరిద్రాలన్నీ తనకు చుట్టుకుంటాయని క్రిస్టినా నమ్మకం. (మా జీవితాలు ప్రేమతో ముడిపడినా ఈ విషయంలో క్రిస్టినా తన గురించే ప్రస్తావించింది తప్ప నా పేరైనా ఎత్తలేదు)

వూర్లో ఎన్నో పేటలు తిరిగాము కొత్త అపార్టెమెంట్ కోసం. శివార్లు కూడా వదల్లేదు. కొత్త ఇళ్ళేవీ దొరకలేదు. చివరికి “మాంటెస్ దొ ఓకా” వీధిలో ఒక ముచ్చటైన చిన్న ఇల్లు దొరికింది. తెల్లగా అద్భుతంగా మెరిసి పోయే గోడలతో అచ్చం పంచదార తో కట్టినట్టు అనిపించింది. చూడగానే ఆకర్షించింది. ఇంటి ముందు చిన్న తోట, ఇంట్లో ఒక టెలిఫోన్ మాత్రం ఉన్నాయి.

అది కొత్త ఇల్లనుకున్నాను గానీ తర్వాత తెలిసిందేమిటంటే, ఇంతకు ముందే ఎవరో ఆ ఇంట్లో నివాసముండి ఖాళీ చేశాక ఇంటి ఓనర్ దాన్ని రీ మోడల్ చేయించాడు. అందుకే ఆ కొత్తదనం. ఆ ఇల్లు కలల కుటీరంలా అనిపించడంతో, అది కొత్త ఇల్లని క్రిస్టినా ని నమ్మించడం అనివార్యమైంది . ఆ ఇల్లు చూడగానే క్రిస్టినా ఆనందం పట్టలేక పోయింది.

“మనం చూసిన అపార్ట్మెంట్ లన్నిటికంటే ఇదెంత బావుందో! ఎంత శుభ్రంగా ఉందో. ఈ ఇంట్లో ఎవరి దిష్టీ మనకిక తగలదు” అంది మురిసిపోతూ

***

కొద్ది రోజుల తర్వాత పెళ్ళాడి ఆ ఇంట్లో కాపురం పెట్టాం. మా అత్తమామలు మాకొక పడగ్గది సెట్టూ, మా అమ్మా నాన్నలు డైనింగ్ సెట్టూ ఇచ్చారు. మిగతా సామాను నెమ్మది మీద మేమే కొనుక్కుంటాం.

ఇరుగూ పొరుగుల వల్ల క్రిస్టినాకి నా అబద్ధం తెలిసి పోతుందని సందేహించాను గానీ అసలు తను ఎవరితోనూ పెద్దగా పరిచయాలు పెంచుకోలేదు.

ఆ ఇంట్లో మా ఇద్దరి జీవితం ఎంతో సంతోషంగా గడుస్తోంది. ఎంత సంతోషంగా అంటే ఒక్కోసారి ఎందుకో నాకే భయం వేస్తుండేది.

ఆ రోజు ఇంట్లో ఉన్న ఫోన్ మోగక పోయుంటే మా ప్రశాంతతకి ఎలాటి భంగమూ కలిగేది కాదేమో.  లక్కీగా ఫోన్ నేను తీయబట్టి సరి పోయింది. కానీ ఎప్పుడో ఒకప్పుడు క్రిస్టినా తీస్తుంది కద? ఫోన్ చేసిన వ్యక్తి వయొలెటా కావాలని అడిగింది. నిస్సందేహంగా వయొలెటా ఇంతకు ముందు ఈ ఇంట్లో అద్దెకున్నామే అయ్యుండాలి.

నేను అబద్ధం చెప్పి నమ్మించానని  క్రిస్టినాకు తెల్సిందంటే ఇహ మా ఆనందానికి నీళ్ళొదలాల్సిందే! తను జీవితంలో ఇక నాతో మాట్లాడదు. విడాకులు కూడా ఇచ్చే అవకాశాన్ని కాదన్లేను. లేదా మేము ఈ ఇల్లు ఖాళీ చేసి విల్లా ఉర్కిజా కో,  కిల్మెస్ కో వెళ్ళాల్సి వస్తుంది. ఆ కాలనీ వాళ్ళు ఇంతకు ముందు ఒక బెడ్ రూం, కిచెన్ కట్టుకోడానికి స్థలం ఇస్తామన్నారు.  కానీ ఏం పెట్టీ? కట్టుబడి సామాను కొనడానికి  డబ్బులేవీ?

రాత్రి పూట ఫోన్ రిసీవర్ తీసి పక్కన పెట్టడం ప్రారంభించాను. గేటుకు ఉత్తరాల డబ్బా ఒకటి కట్టి దాని తాళం చెవి నా దగ్గరే పెట్టుకున్నాను

ఆ రోజు పొద్దున్నే ఎవరో తలుపు కొట్టారు.  బయటి నుంచి క్రిస్టినా గొంతు వినిపిస్తోంది వాదిస్తున్నట్టుగా! ఇంతలో సర్రున పేపర్ చింపిన చప్పుడు. దిగ్గున లేచి మెట్లు దిగి కిందకు వెళ్ళేసరికి చేతిలో ఒక వెల్వెట్ డ్రెస్ పట్టుకుని నిలబడుంది క్రిస్టినా

“ఈ డ్రెస్ తెచ్చి ఇచ్చాడు” అంది, మొహం సంభ్రమంతో వెలిగి పోతోంది

నేనింకా ఏమీ మాట్లాడకుండానే  పైకి వెళ్ళి డ్రెస్ వేసుకుని వచ్చింది. డ్రెస్ బాగా బిగుతుగా కనిపిస్తోంది

“ఎప్పుడు ఆర్డర్ చేశావ్ దీన్ని?”

తడుముకోకుండా చెప్పాను “కొద్ది రోజులైంది, ఇంతకీ సరిగా సరిపోయిందా లేదా?”

“మనం ఏదైనా సినిమాకి వెళ్ళినపుడు వేసుకోవచ్చు నేను  దీన్ని. ఇంతకీ డబ్బులెక్కడివి?”

“అమ్మ కొన్ని పెసో లు ఇచ్చిందా మధ్య”

ఇదంతా నాకు అసంబద్ధంగా, వింతగా అనిపించసాగింది కానీ, ఆమెను నొప్పించకూడదని ఒక్క మాట కూడా ఎక్కువ మాట్లాళ్ళేదు

నేను ఎందులోనో కూరుకు పోతున్నాను

***

మా ఇద్దరికీ ఒకరంటే ఒకరికి పిచ్చి ప్రేమ. అయినా ఏదో తెలియని కంగారు అశాంతి నన్ను పీడించసాగాయి. క్రిస్టినా లో ఏదో మార్పు గమనించాను. గల గలా మాట్లాడే మాటలు తగ్గిపోయాయి. విషాదం చోటు చేసుకుందామె లో. ప్రశాంతంగా ఉండే ఆమె లో భయం కనిపిస్తోంది. తిండి తగ్గించేసింది. చిక్కటి మీగడతో ఆమె చేసే స్వీట్లు, చాక్లెట్లూ అన్నీ మానేసింది. నైలాన్ కుచ్చులూ కర్టెన్లతో ఇల్లు అలంకరించడం, ఇష్టంగా వంటింట్లో అలమరలు నీటుగా సర్దటం,  వంటివి పూర్తి గా ఆగిపోయాయి. అంతెందుకు, కనీసం ఫ్రీ టికెట్స్ దొరికినపుడు కూడా సినిమాకి, నాటకాలకు వెళ్ళడానికి కూడా ఆసక్తి చూపట్లేదు

ఒక మధ్యాహ్నం ఎక్కడి నుంచో ఒక కుక్క వచ్చింది. ఇంటి ముందు లాన్ లో పడి దొర్లి, ఆడింది. క్రిస్టినా దాన్ని చూసి ముచ్చటపడి కొంచెం తిండి పెట్టి స్నానం చేయించి , దానికి “లవ్” అని పేరు పెట్టి తనే ఉంచుకుందామనుకుంటున్నా”నంది.సరే అన్నాను

ఇదయ్యాక మరో మధ్యాహ్నం నేను అనుకోకుండా ఇంటికి వచ్చేసరికి ఇంటి ముందు ఎవరిదో సైకిల్ ఉంది.లోపలి నుంచి క్రిస్టినా గొంతు వినిపిస్తోంది.

“ఏం కావాలి నీకు?”

“నా కుక్క కోసం వచ్చాను. దానికి ఈ ఇల్లంటే ఎంతో ఇష్టం. పంచదారతో కట్టినట్టు ఇంత తెల్లని పెయింట్ తో మిగతా ఇళ్లకంటే వేరుగా కనిపిస్తుంది ఈ ఇల్లు. నాకైతే ఇదివరకు ఉన్న గులాబి రంగే నచ్చేదనుకోండి.  నాకు ఎనిమిదేళ్ళ వయసు నుంచీ చూస్తున్నా కూడా  ఈ ఇల్లు మాత్రం  మిస్టరీ లాగే తోస్తుంది ఎంచేతో! మీతో ఫోన్లో మాట్లాడినప్పటి నుంచీ మిమ్మల్ని చూడాలని అనుకుంటూనే ఉన్నా! గుర్తుందా, నాకో గాలిపటం ఇస్తానన్నారు మీరు?” అవతలి గొంతు ఒక యువతిది

“గాలి పటం అబ్బాయిలకి ”

“ఆటబొమ్మలకి లింగభేదం ఏముంది లెండి! మీరు గాలిపటం ఇస్తానని చెప్పిన రాత్రి నేనసలు నిద్రే పోలేదు. ఆ తర్వాత మిమ్మల్ని ఒక సారి బేకరీలో చూశాను గానీ మీరు అటుతిరిగి ఉండటంతో మొహం చూడలేదు. కానీ ఆ తర్వాత మీరెలా ఉంటారా అని మీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉండేదాన్ని. మొత్తానికి మీరు నాకు గాలి పటం ఇవ్వనే లేదుగా? తర్వాత మేము వేరే చోటికి వెళ్ళిపోయాం. రెండు వారాల క్రితమే మళ్ళీ ఇక్కడికొచ్చాం”

“నువ్వేదో పొరపడ్డట్టున్నావ్. నేనిక్కడికొచ్చి మూణ్ణెల్లే అయింది. అంతకు ముందెన్నడూ ఈ కాలనీ మొహమే ఎరగను”

“అచ్చం నేనూహించుకున్నట్టే ఉన్నారు మీరు. భలే వింతైన విషయం ఏంటంటే మా ఆయనతో మీకు నిశ్చితార్థం కాబోయిందటగా?”

“చాల్లే! నాకు నా భర్తతో తప్ప ఇంకెవరితోనూ నిశ్చితార్థం కాలేదు. ఇంతకీ ఈ కుక్క పేరేంటన్నావ్?”

“బ్రుతో”

“సరే, దీని మీద నేను ప్రేమ పెంచుకోక ముందే తీసుకుపో దీన్ని”

“లేదు వయొలెటా, నేను మా ఆయన ఇద్దరం ఉజ్జోగాలకు పోతాం. చాలా చిన్న అపార్ట్మెంట్ లో ఉంటున్నాం. దీన్ని చూసుకోడం కష్టం. ”

“నా పేరు వయొలెటా కాదు , ఇంతకీ ఈ కుక్క ఎన్నేళ్ళది?”

“రెండేళ్ళు. దీన్ని మీరే  ఉంచుకోలేరా? నేను అప్పుడప్పుడు వచ్చి చూసి పోతుంటా”

“పరిచయం లేని మనుషులు మా ఇంటికి వస్తూ పోతూ ఉండటం మా ఆయనకు నచ్చదు. అదీ గాక ఇలా కుక్కలవీ బహుమతులుగా పుచ్చుకోడం కూడా ఆయనకు నచ్చదు”

“అయితే మీ ఆయనకు చెప్పకండి  ఇదంతా! ప్రతి సోమవారం సాయంత్రం ఏడింటికి శాంటా ఫెలిసితా చర్చ్ దగ్గరున్న కొలంబియా స్క్వేర్ దగ్గర నీ కోసం చూస్తాను. లేదా బ్రిడ్జి వెనక  కాన్స్టిట్యూషన్ స్టేషన్ ఉంది కదా, అక్కడైనా సరే, బ్రుతో కోసం  తప్పక వస్తాను. ఈ చిన్న సాయం  చేయొచ్చుగా ?”

” హ్మ్ .. సరే ఈ కుక్కను నా దగ్గరే ఉంచుకుంటాన్లే”

“థాంక్యూ వయొలెటా”

“చెప్పానా? నా పేరు వయొలెటా కాదు”

“పేరు మార్చుకున్నారా ఏంటి? నాకైతే మీరెప్పుడూ వయొలెటానే..సేం ఓల్డ్ మిస్టీరియస్ వయొలెటా”

తలుపు బలహీనంగా మూసుకున్న శబ్దం, మెట్లెక్కి క్రిస్టినా మేడ మీదికి వెళ్ళిన శబ్దం వినిపించింది.  కొద్ది సేపు నేనున్న చోటే ఆగి, అప్పుడే ఇంటికి వచ్చినట్టు నటిస్తూ లోపలికి అడుగు పెట్టాను. జరిగినదంతా ఏదో డ్రామా రిహార్సల్ అయినట్టూ, అసలు వాస్తవం ఇంకేదో ఉన్నట్టూ మొత్తం వింత గా అనిపించింది. జరిగినదంతా నేను చూశానని క్రిస్టినాకి చెప్పదల్చుకోలేదు. అసలు ఇక్కడికి మారడానికి నేను చెప్పిన అబద్ధం తను ఎక్కడ పసిగట్టేస్తుందో అనే భయం పెద్దదై వెంటాడ్డం మొదలెట్టింది.

రోజూ కొలంబియా స్క్వేర్ మీద నుంచి పోతూ క్రిస్టినా ఆ అమ్మాయిని కలవడానికి వచ్చిందా అని చూడటం నా దిన చర్యలో భాగంగా మారింది . అసలు ఒక్కోసారి ఇదంతా కలైతే బాగుండనుకునేవాడిని.

***

కుక్కని ముద్దు చేస్తూ “నా పేరు వయొలెటా అయితే  ఎలా ఉంటుందంటావు?” అంది క్రిస్టినా

ఉలిక్కి పడ్డాను.

“పూల పేర్లు నాకు నచ్చవు”

“కానీ, వయొలెటా పేరు బానే ఉందిగా! అదొక మంచి రంగు పేరు కూడా”

“అయినా సరే, నీ పేరే బాగుంది”

అంతటితో ఆ సంభషణ ముగిసింది

ఒకాదివారం కాన్స్టిట్యూషన్ స్టేషన్ మీదుగా వస్తూ బ్రిడ్జి మీద రెయిలంగ్ ని ఆనుకుని కిందకు చూస్తున్న క్రిస్టినా ని చూసి పరిగెత్తుకు వెళ్ళాను. క్రిస్టినా నన్ను చూసి పెద్దగా ఆశ్చర్యపడలేదు

“ఏం చేస్తున్నావిక్కడ?”

ఊరికే, ఇక్కడ నిలబడి కింద రైల్వే ట్రాక్స్ చూడ్డం బాగుంటుంది”

“అసలీ ప్రాంతం చూడు, ఏదోగా ఉంది.అదీ కాక నువ్వు ఇలా ఒంటరిగా తిరగడం నాకిష్టం లేదు”

“నాకు బాగానే ఉందే ? ఇంతకీ ఒక్కదాన్ని ఎందుకు తిరక్కూడదట  నేను?”

“ఆ రైళ్ళ పొగ చూశావా అసలు? బావుందా అది?”

” ఏమో… ప్రయాణాలంటే ఇష్టం నాకు. వాటి గురించి కలలు కనడం . ఎక్కడికీ వెళ్ళకుండానే ఎక్కడెక్కడికో వెళ్ళినట్టు  స్వప్నించడం, ఉన్నచోటే ఉండి, సుదూర తీరాలకు ప్రయాణించి రావడం ఊహల్లో”

ఇంటికొచ్చాక , ఈర్ష్యతోనో మరో కారణం చేతో నేనసలు ఆమెతో మాట్లాడలేదు ఆ రోజంతా

మరో రోజు..

“అసలు మనం శాన్ ఇసిద్రో లో గానీ, ఒలివోస్ లో గానీ ఒక చిన్న ఇల్లు కొంటే బాగుండేమో?” నా దగ్గరేదో డబ్బు మూలుగుతున్నట్టు అన్నాను

“వాటి కంటే మనకు లెజెమా పార్క్ దగ్గరవుతుంది” క్రిస్టినా

“అది దాదాపు ఎడారి లాంటిది. చెట్లన్నీ చచ్చి, ఫౌంటన్లన్నీ ఎండి పోయి, విగ్రహాలన్నీ శిథిలమైపోయి,  చెత్తలో తిండి ఏరుకునే అడుక్కునే వాళ్లతో… ఏం బాగుంటుంది ఆ కాలనీ?”

“నాకవేం కనపళ్ళేదే?”

“ఇదివరకు నువ్వు ఎవరైనా బెంచీ మీద కూచుని ఏ నారింజ పళ్ళో తింటే, ఆ బెంచ్ మీద కూచోడానికి కూడా ఇష్టపడేదానివి కాదు”

“ఇప్పుడు నేను చాలా మారాను”

“నువ్వెంతైనా మారు గానీ లెజెమా పార్క్ ని ఇష్టపడటమేంటి? ఆ పాలరాతి సింహం బొమ్మలున్న మ్యూజియం గురించేగా? అక్కడ నువ్వు చిన్న పిల్లగా ఉన్నపుడు ఆడుకుని ఉండొచ్చు కాదన్ను గానీ.. ”

“నువ్వు నాకసలు అర్థం కావు” అనేసింది. ఆ మాట అంత చేదుగా అనుండక పోతే నాక్కూడా ద్వేషం సోకేది కాదు

నా ఆత్రుత, అశాంతి దాచుకుంటూ నాలుగు రోజులు నాలుగేళ్ళలా గడిపాను. కాన్స్టిట్యూషన్ బ్రిడ్జి దగ్గరికి, కొలంబియా స్క్వేర్ దగ్గరికి పిచ్చి కుక్కలా ప్రతి రోజూ తిరిగాను.

ఇక తట్టుకోలేక ఒకరోజు అనేశాను “ఈ ఇంట్లో ఇంతకు ముందు ఎవరైనా నివసించారని మనకి తెలిసిందనుకో క్రిస్టినా. నువ్వేం చేస్తావు?ఇక్కడి నుంచి వేరే చోటికి మారి పోదామంటావా?”

“ఈ ఇంట్లో ఇంతకు ముందే ఎవరైనా నివసించి ఉంటే వాళ్ళు ఎంతో మంచి తీయని మనసున్న మనుషులై ఉంటారు. ఎందుకో ఈ ఇల్లు చాలా భద్రంగా అనిపిస్తుంది నాకు. ప్రపంచంలో డబ్బంతా నా ముందు గుమ్మరించినా సరే, నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను.”

ఇహ నేను రెట్టించలేదు.

***

షేవ్ చేసుకుంటుండగా డోర్ బెల్ మోగింది. క్రిస్టినా ఎవరితోనో మాట్లాడ్డం వినబడుతోంది. తలుపుకున్న పగులు లోంచి  చూశాను. ఆ వచ్చిన వ్యక్తి లోతైన గొంతుతో పదునుగా మాట్లాడుతోంది

“నువ్వు ఇంకో సారి డానియల్ జోలికి వచ్చావంటే మూల్యం భారీగా చెల్లిస్తావ్ వయొలెటా”

“నాకసలు డానియల్ ఎవరో తెలీదూ, నా పేరు వయొలెటా కాదూ”

“అబద్ధం”

“లేదు, నాకు డానియల్ ఎవరో తెలీదు”

“చూడూ, అసలు విషయమేంటంటే…..”

“నీ మాటలు నేను వినదల్చుకోలేదు…” క్రిస్టినా రెండు చేతులతోనూ చెవులు మూసుకుంది

గబ గబా బయటికి వెళ్ళాను. ఆ వచ్చినామె మెరుపులా పరిగెత్తి మాయమైంది. కానీ ఆ క్షణంలోనే ఆ వచ్చింది స్త్రీ వేషంలో ఉన్న పురుషుడని గ్రహించాను

ఈ విషయం గురించి ఆ తర్వాత మేమేమీ మాట్లాడుకోలేదు. మేము మరీ అవసరమైతే తప్ప మాట్లాడుకోవడం మానేసి చాలా రోజులైంది

ఈ మధ్య క్రిస్టినా పాడటం మొదలు పెట్టింది. గొంతు బాగానే ఉంది గానీ, నేను దాచిన రహస్యం వల్లనేమో, ఆమె ఎందుకు పాడుతోందో ఏమిటో అనే సందేహం మొదలైంది. కొత్తగా ఏది జరిగినా నా ఆలోచనలు అక్కడికే దారి తీస్తున్నాయి. ఇదివరకెప్పుడూ పాడేది కాదు.మరి ఇప్పుడేంటి? వంట చేస్తున్నా, బట్టలు ఉతుకుతున్నా… ఈ పాటలేంటి హటాత్తుగా ?

దానికి తోడు క్రిస్టినా ఒకరోజు తనలో తను మాట్లాడుకోవడం విని ఠారెత్తి పోయాను “ఎవరిదో మరొక స్త్రీ జీవితాన్ని నేను కొనసాగిస్తున్నట్టు అనిపిస్తోదేంటి నాకు? ఆమె సంతోషాలు బాధలు, పొరపాట్లూ, నావైనట్టుగా? నాకు దెయ్యం గానీ పట్టిందా ?”

తన మాటలు విననట్టు నటించాను గానీ, ఆ క్షణం నుంచీ అసలు ఇంతకు ముందు ఆ ఇంట్లో ఉన్న వయొలెటా ఎవరో తెలుసుకోవాలని తొందర పుట్టి ఆ  ప్రయత్నాలు అర్జెంట్ గా మొదలు పెట్టేశాను

వీధి చివర్లో ఉన్న స్టేషనరీ షాపుకు పెన్సిల్ కొనే వంకతో పోయి, నన్ను నేను పరిచయం చేసుకుని షాపులో ఉన్నావిడ అందాన్ని కాసేపు మెచ్చుకుని, నెమ్మదిగా  వాకబు చేశాను మేముంటున్న ఇంట్లో ఇంతకు ముందున్న వయొలెటా ఎవరని . ఆవిడ ఏమీ తేల్చకుండా  జవాబివ్వడంతో నా ఉత్సుకత మరింత పెరిగి పోయింది. మర్నాడు దగ్గర్లోని కిరాణా దుకాణంలో అడిగాను. ఆ షాపు వాళ్ళు వయొలెటా మెంటల్ హాస్పటల్లో ఉండేదని చెప్పి అడ్రస్ కూడా ఇచ్చారు

ఇంటికొచ్చేసరికి క్రిస్టినా పాడుకుంటూ కనపడింది “అసలీ గొంతు నాది కాదు. ఇంకెవరిదో గొంతుతో పాడుతున్నాన్నేను. మొత్తానికి ఎవరో నా కంటే ఆనందంగా ఉన్న మనిషే అయుండాలి”

నిజం చెప్పొద్దూ నేను వయొలెటా గురించి కనుక్కునే పనిలో పడి క్రిస్టినా మాటల్ని పట్టించుకోడం మానేశాను.

మెంటల్ హాస్పటల్ కి వెళ్తే అక్కడ వయొలెటా సంగీతం టీచర్ అర్సీనీయా లోపెజ్ అడ్రస్ దొరికింది. అది తీసుకుని ట్రైనెక్కి  వాళ్ళిల్లు వెదుక్కుంటూ వెళ్ళాను

ఆవిడొచ్చి తలుపు తీసింది. చేతిలో పెన్సిల్ ఉంది . మ్యూజిక్ నోట్స్ రాస్తున్నట్టుంది. ఎక్కువ ఆలస్యం చేయకుండా పలకరించి వయొలెటా గురించి అడిగాను

“మీరెవరు? ఆమె భర్తా?”

“కాదు, బంధువు అవుతుంది నాకు” కళ్ళలో పడ్డ దుమ్ముని కర్చీఫ్ తో తుడుచుకుంటూ చెప్పాను. ఏడుస్తున్నాననుకుంది

“ఓ..ఆమెకున్న ఎంతోమంది అభిమానుల్లో మీరూ ఉన్నారన్నమాట. ఆమె చివరి రోజులు ఎలా గడిచాయో తెలుసుకోవాలని వచ్చుంటారు. పోయిన వాళ్లంతా మంచివాళ్లనీ, పవిత్రమైన వాళ్ళనీ అనుకోవడానికి కారణాలక్కర్లేదు” అంది నా చేయి పట్టుకుని ఓదార్పుగా

“వయొలెటా నా స్టూడెంటే కాదు, మంచి స్నేహితురాలు కూడా! చివరి రోజుల్లో చాలా బాధ పడింది. ఎవరి మీదో తెలీని అసూయ తో మానసిక వ్యధతో తీసుకుంది. తరచూ ‘నా జీవితాన్ని ఎవరో నా నుంచి లాగేసుకున్నారు. ఇహ నా వెల్వెట్ డ్రెస్ నేను వేసుకోను. అది ఆమె కే చేరుతుంది. నా కుక్క బ్రుతో కూడా ఆమెకే చేరువవుతుంది. కాన్స్టిట్యూషన్ స్టేషన్ దగ్గర నేనూ డానియెల్ కలుసుకుని కౌగిలించుకోలేమిక. ఆ ఇనప రైలింగ్ మీదకు వాలి, కింద పోయే రైళ్ళను నేనిక అతనితో కలిసి చూడను. నా స్వరం నా నుంచి జారిపోయి ఏ మాత్రం పాడే అర్హత లేని గొంతులోకి చేరుతుంది చూస్తుండు.’ అనేది పాపం.”

భయంతో నిశ్చేష్టుడినై పోయాను,నిర్విణ్ణం గా చూస్తుండి పోయాను

అర్సీనియా నా వైపు చూసి “బాధ పడకండి  !   మీకింకా  మంచి వాళ్ళే దొరుకుతారు. ఆమె అందమైందే.. కాక పోతే లోకంలో అందమొక్కటే గొప్ప విషయమా ఏంటి?” అంది

హడలి పోయి, నోట మాటన్నది లేకుండా, అక్కడి నుంచి పరుగున బయట పడ్డాను. ఆమె గుడ్ బై హగ్ ఇవ్వబోతున్నా, నేను పట్టించుకోనే లేదు

ఆ రోజు నుంచి క్రిస్టినా పూర్తిగా వయొలెటా గా మారి పోయింది. కనీసం నా వరకూ.  నేను పగలూ రాత్రి ఆమె ప్రేమికులెవరో కనుక్కోవడం  లో పడి పోయాను. ఆమె పూర్తిగా నాకు అపరిచితురాలిగా మారి పోయింది. నేను ఆమెకి కూడా

ఒక చలి రాత్రి క్రిస్టినా మాయమైంది. తెల్లారుజాము వరకూ వెదికాను గానీ ఫలితం లేక పోయింది

ఇప్పుడు పూర్తిగా  ఖాళిగా  మిగిలిన ఆ ఇంట్లో, పంచదార తో కట్టినట్టున తెల్లని ఆ ఇంట్లో ఎవరి వల్ల ఎవరు నష్టపోయారో మాత్రం నాకింత వరకూ  అంతుపట్టలేదు

**** (*) ****

కాలేజినుండి తిరిగొస్తుండగా వర్షం బలపడి, చివరి ఫర్లాంగ్ లో ముద్దగా తడిసిపోయింది రాజ్యలక్ష్మి. ఇది చాలదన్నట్టు రయ్యిమని పోతున్న సిటీబస్సొకటి బురద నీళ్లని వంటిమీద చిమ్మేసిపోయేసరికి ఇల్లు చేరేసరికి కోపం నషాళానికంటింది. పాలవాడు రాలేదు. మేనక ఇంటికి తాళం వేసుకుని ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయింది. ఇంట్లో టెలిఫోన్ ఆగకుండా మోగుతోంది. అమె కళ్ళల్లో కోపం తాండవిస్తోంది. గుప్పిళ్ళు బిగించడంతో, రక్తం స్థానచలనం చెంది మణికట్టు పాలిపోయింది.

రాజ్యలక్ష్మీ, కోపాన్నితగ్గించుకో. లేకపోతే బ్లడ్‌ప్రెషర్ తగ్గదు. పాలురాకపోతే పోనీ? మేనక లేట్ గా వస్తే రానీ? ఫోన్ అలా మోగి చావనీ..
మేనక భయపడుతూ సైకిల్ దిగింది.

రాజ్యలక్ష్మి కోపాన్ని ఇంకా పెంచింది. ఆ అమ్మాయి వేసుకున్న పాంటూ, గుండీలూ ఎగాదిగా పెట్టుకున్న షర్టు!

“ఎప్పుడొచ్చావమ్మా?”

“ఫోన్ మోగుతోంది.. తలుపు తియ్యి” అదిలించింది.

“ఈజీ మమ్మీ!”

“సరే పోవే.. తలుపు తియ్యి ముందు.. తర్వాత పెద్దవాళ్ళకి పాఠాలు చెప్దువుగానీ”

“లుక్ అట్ దిస్! నేనేం పాఠాల్చెప్పానని?”

తలుపు తీసి ఫోనుకోసం పరుగెట్టి తీసేలోపు మూగబోయింది.

“ఛా..”అని అసహనంగా సోఫాలో కూలబడింది.

“రిలాక్స్ అమ్మా! ముందు ఆ తడిచీర మార్చుకుంటావా?” అంది.

అంత కోపంలోనూ నల్లత్రాచులాంటి పొడవైన మేనక జడ రాజ్యలక్ష్మిని భయపెట్టింది. పెళ్ళి చెయ్యాలి. మంచి అబ్బాయిని చూసి.. నా మొగుడి లాంటివాడు కాకుండ.

ఫోన్ మళ్ళీ మోగింది. మేనక తీసింది.

“……?”

“రాంగ్ నంబర్” అంది.

అవతలివాళ్ళు మళ్ళీ ఏదో అడిగారు. మేనక, “అవును.. నంబర్ కరెక్టే. మీకెవరు కావాలి?”

“……?”

“మిసెస్ రామచంద్రన్ అని ఎవరూలేరిక్కడ”

“తప్పుకోవే..”అని ఫోన్ లాక్కుంది రాజ్యలక్ష్మి…

“ఎవరమ్మా మిసెస్ రామచంద్రన్?”

“రామచంద్రన్ మీ నాన్న పేరు” మేనకతో చెప్పి ఫోన్ అందుకోగానే రాజ్యలక్ష్మికి చేతులు వణికాయి.

“హలో… ఎవరు?”

“మిసెస్ ఏ.వీ. రామచంద్రన్ ఇల్లాండీ? నంబర్ ఇచ్చారు” అని వినిపించింది, మధ్యవయస్సు ఆడ గొంతులో.

“అవును. మీరు ఎవరు?”

“నేను ఎం.ఆర్. హాస్పిటల్నుండి మేట్రన్ ని మాట్లాడుతున్నాను”

“ఏంటి విషయం?”

“మీ హస్బెండ్ ఇక్కడ అడ్మిట్ అయ్యి, గత వారం రోజులుగా స్పృహలేకుండ పడి ఉన్నారు. అడ్మిషన్ రిజిస్టర్ లో అడ్రస్సూ ఫోన్ నెంబరూ ఉన్నాయి. చార్జీలేవీ ఎవరూ కట్టలేదు.. అందుకనే..”

“ఆయనకేమైంది?”

“త్రాంబోసిస్. స్పృహలేకుండ ఉన్నారు. టోమోగ్రఫి స్కాన్ తీయమని రాశారు డాక్టర్. అయితే, ఎవరూ డబ్బు కట్టలేదుకాబట్టి..”

మేనక రాజ్యలక్ష్మికేసి పరీక్షగాచూస్తూ ఉంది..

“అడ్రస్ చెప్పండి”

“ఎం.ఆర్. హాస్పిటల్ తెలియదా? పూందమల్లి హైరోడ్ లో ఈగా థియేటర్ దాటగానే…”

“రూం నెంబర్? ”

“పద్నాలుగులో పడుకున్నారు. వస్తున్నారా? క్యాష్ గా తీసుకొస్తే మంచిది.”

“ఎంత కట్టాల్సి ఉంటుంది?”

“సుమారు పదిహేడు వందలు”

“సరే.. వస్తాను” అంది రాజ్యలక్ష్మి.

“ఎవరమ్మా?”

“మీ నాన్న”

“ఏంటట?”

“హాస్పిటల్లో స్పృహలేకుండ ఉన్నారట”

“అయితే?”

“డబ్బులు కట్టాలంట.. డిస్చార్జ్ చేయించుకుని..”

“ఏంటి పిచ్చిగా మాట్లాడుతున్నావు? ఎవడు వాడు? వాడిగురించి నీకు ఫోన్ చెయ్యడం ఏంటి?”

“వాడు వీడు అని అనకు.. ఎంతైనా మీ నాన్న”

“నో మమ్మీ, నో… ఆ మనిషి నిన్ను వదిలేసి ఎన్నేళ్ళైంది?”

అప్పుడు మేనక మూడేళ్ళ పాప.

“వాడి ముఖం కూడా తెలీదమ్మా. నిన్ను దిక్కులేనిదానిగా వదిలేసి.. ఎవతితోనో.. దాని పేరేదో చెప్పావే.. ఏంటి?”

“పునీతవల్లి”

రాజ్యలక్ష్మి తడిచీర మార్చుకుని, గబగబా తలదువ్వుకుని, పర్స్ లో డబ్బులు లెక్కపెట్టి, చెక్ బుక్ తీసి దగ్గర పెట్టుకుంది.

“మా, నేను చెప్తున్నది వినిపించట్లేదా?”

“ఏంటి?”

“అక్కడికి వెళ్తున్నావా?”

“అవును. నువ్వు కూడా వస్తున్నావు!”

“నో వే! అది ఈ జన్మలో జరగదు”

“మేనకా, ఈ చర్చలూ వితండవాదాలూ తర్వాత చెయ్యొచ్చు. ఇప్పుడు నాతో రావలసిందే. లోపలికొచ్చి చూడకపోయినా పరవాలేదు. హాస్పిటల్ వరకు రా”

“మమ్మీ, నీకు పిచ్చిపట్టిందా?”

పవుడర్ పూసుకుంటూ నుదుటిబొట్టుని కాస్త పెద్దది చేసుకుంటూ, “చూడు, మీ నాన్నో, నా మొగుడో కాదు ఒక స్ట్రేంజర్ అనుకుందాం..”

“మమ్మీ, యూ ఆర్ అన్‌బిలీవెబుల్! భారత నారి! ఏంటీ మదరిండియా వేషం?– పదిహేనేళ్ళుగా పట్టించుకోని వెధవకి”

“అంతకు ముందు పదిహేనేళ్ళుగా పరిచయం!”

“ఇది పిచ్చితనమే. నేను భరత్ కి ఫోన్ చేసి చెప్తాను”

“తర్వాత చెప్పొచ్చు. వస్తున్నావా, నేనొక్కదాన్నే వెళ్ళనా?”

ఆటోలో వెళ్తుండగా ఆగకుండ కురిసే వర్షానికి కాళ్ళ దగ్గర చీర కొంచం తడిచింది.మిట్లపల్లాలలో ఆటో కుదిపేస్తోంది, వర్షపు హోరు మధ్యలో మేనక చిరాగ్గా సణుగుతూనే వచ్చింది.

“అలాంటి మనిషికి ఇలాంటి పెళ్ళాం”

“వాగుడాపు. వెళ్ళి పరిస్థితేంటో కనుక్కుందాం ముందు”

“చచ్చుంటాడు. ఖాళీ గ్లాసు”

ఎందుకోసం అతన్ని చూడాటానికి వెళ్తున్నాను? నన్ను పెట్టిన హింసలకి, చేసిన ద్రోహానికి భగవంతుడు ఇచ్చిన శిక్షని స్వయంగా చూసి ఋజువు చేసుకోవాలనా? లేకుంటే, అపకారం చేసినవారు సిగ్గుపడేలా ఉపకారం చెయ్యడానికా.. ఎందుకిలా తాపత్రయపడిపోతున్నాను? ఎందుకని పదిహేనేళ్ళుగా చూడని భర్తకోసం వెళ్తున్నా?

“ఈ ఉత్తరం ఎవరు రాశారు? ”

“చదివావుగా.. చివర్లో ఏం రాసుంది – పునీతవల్లి అనేగా? ”

“ఎవరీ పునీతవల్లి?’’

“ఎవరైతే నీకేంటి?”

“ ఫ్రెండా?”

‘ఇప్పటికి అంతే’

‘తర్వాత?’

‘పెళ్ళి చేసుకునే చాన్స్ ఉంది.’

‘ఇలా గుండెల్లో పొడిచినట్టు తాళికట్టిన పెళ్ళానికే సూటిగా చెప్తున్నారు.. సిగ్గులేదూ? ఇదేమైనా న్యాయంగా ఉందా? మీకు నేను ఏం తక్కువ చేశానని?

‘ఏం తక్కువ చెయ్యలేదు రాజి.’

‘మరి ఇదేంటి?’

‘అదొక అవసరం రాజీ. నీకు చెప్పినా అర్థం కాదు. నీకు ఎలాంటి లోటూ లేకుండ..’

‘మీ నాన్నకి టెలిగ్రాం ఇచ్చి పిలిపించండి’

‘వెంటనే రప్పిస్తాను. నాకేం భయంలేదు’

‘నాకు దిక్కు లేదు, ధైర్యం లేదు, చదువు లేదు, సమర్థత లేదు.. ఒక ఉద్యోగం సద్యోగం చేసే వీల్లేదనేగా మీరిలా చేస్తున్నారు’

‘బీ రీజనెబుల్. దీనివల్ల నీకేం ఇబ్బంది రాదు. నీలో లోపం ఉందని కూడా నా ఉద్దేశం కాదు. ఎంతోమంది ఇద్దరు పెళ్ళాలతో సంతోషంగా ఉన్నారు, తెలుసుకదా? ఏడుకొండలవాడే శ్రీదేవి, భూదేవి అని..’

‘దీనికి నేనొప్పుకోను’

‘ఐనా ఇప్పుడు ఎవరు పెళ్ళి చేసుకుంటానన్నారు? మాటవరసకన్నానంతే. పిచ్చిదానా… వెళ్ళు, మొహం కడుక్కుని గుడికెళ్ళిరా..’

‘దయచేసి నాకు ద్రోహం తలపెట్టకండి. నాకు అమ్మానాన్నలు లేరు. అన్నయ్య ఇంట్లో నాకు చోటు లేదు. ఒంటరిగా ఈ సమాజంలో జీవించలేను. ప్లీజ్! నన్ను వదిలెళ్ళకండి.’

‘చీ, అలా ఏం జరగదు. పైకి లే.. కాళ్ళు పట్టుకోకు!’

మేనక రిసెప్షన్ లో ఉంటాను అంది. “నేను ఎవరినీ చూడాలనుకోవట్లేదు. అర్ధగంట సేపు కూర్చుంటా, అంతే” అంది.

“ఎక్కడికీ వెళ్ళకే బంగారం. ప్లీజ్, ఈ ఒక్క రోజు నా మాట విను”

“ఏడవకు, వెళ్ళు”

14వ నంబర్ గదిని చేరుకుంది రాజ్యలక్ష్మి. ఫ్యాన్ గాలికి ఊగుతున్న తెల్లని తెరకి అవతల, డ్రిప్ పెట్టి దుప్పటి కప్పిన మనిషి పడుకుని ఉన్నాడు. నోట్లో ట్యూబ్ పెట్టి ఉంది. గదిలో ఇంకెవరూ లేరు. రాజ్యలక్ష్మి బెడ్ దగ్గరకి వెళ్ళింది. తనకి తెలీకుండానే కళ్ళు చెమర్చాయి రామచంద్రన్ ని చూడగానే. వారంరోజుల మాసినగడ్డం. ఇంజెక్షన్ కోసం చాలా చోట్ల పొడిచిన గాయాల్లో రక్తపు మరకలు నల్లగాకనిపిస్తున్నాయి. నోరు తెరచుకుని ఉంది. ఊపిరి పీల్చుకునే శబ్దం వినిపిస్తుంది. కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాయి.

‘ఈ ముఖమా.. ఈ ముఖమేనా.. ఇతనేనా నన్ను తరిమేసిన భర్త?’

‘నేను ఎక్కువ రంగా? నువ్వు ఎక్కువ రంగా? చెప్పు?’

‘మీరేనండి. సందేహం దేనికి.’

‘చిన్నతనంలో చెవులకి పోగులేసుకుని.. సాగిపోయుంటాయి వజ్రాల బరువుకి. మా నాన్న పాపనాశం మైనర్. పేరుగాంచిన సరసుడు. వెయ్యి ఎకరాలు కరిగించేశాడు.’

“వచ్చేశారా?” అన్న మాట వినిపించి తిరిగింది. ఒక నర్స్ పరుగుకీ నడకకి మధ్య స్థాయిలో లోపలికొచ్చింది. ఆవిడ గర్భవతిలా ఉంది.

“ఇతనే.. ఇతనే..”

“మీరేనా అతని భార్యా?”

“అవునండీ”

“రాజ్యలక్ష్మి అంటే మీరేగా?”

నర్స్ చార్ట్ తీసుకుని చేయిపట్టుకుని గడియారం చూసుకుంటూ నిలబడింది.

“ఇప్పుడెలా ఉంది?”

“డాక్టర్ చెప్తార్లెండి. అయినా, వారం రోజులుగా ఇలా వదిలేసి వెళ్ళిపోతే ఎవరో ఏంటో ఎలా తెలుస్తుంది మాకు? టోమోగ్రఫి స్కాన్ తీయాలని న్యూరాలజీ ఎన్.ఎస్. అరుస్తున్నారు”

“ఇప్పుడు పరిస్థితేంటి?”

“అదే చూస్తున్నారుగా. బెడ్‌సోర్స్ రాకుండ చూసుకుంటున్నాం అంతే”

“మాట్లాడుతారా?”

“గుండెలమీద కొంచం అదిమిపెట్టి రుద్దితే కళ్ళు తెరుస్తారు. ఆవిడ ఎవరు? ఈయన్నిక్కడ అడ్మిట్ చేశారే?”

రాజ్యలక్ష్మి జవాబివ్వలేదు.

“డిస్చార్జ్ చేయించి ఇంటికి తీసుకెళ్ళిపోవడం మంచిది. ఇక్కడ రోజుకి రెండువందలా యాభై అవుతుందిగా?”

“రామూ సార్” అని బలవంతంగా రామచండ్రన్ ని చాతిపైన గట్టిగా రుద్ది కదిలించింది నర్స్. ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాడు.

“నేను వచ్చాను” అంది రాజ్యలక్ష్మి.

“దిండు మార్చేద్దామా?” అడిగింది నర్స్.

కళ్ళు చెమర్చాయి. చిక్కిపోయిన చేతులు పట్టుకుంది.

“రాజీని వచ్చాను” అంది.

కళ్ళు ఆమెను గుర్తుపట్టే ప్రయత్నం చేశాయా, గుర్తుపట్టాయా, గుర్తుపట్టాక దుఃఖించాయా.. ఏదీ స్పష్టంకాకుండానే మళ్ళీ మూసుకున్నాయి.

“మాట్లాడగలరా?” నర్స్ వైపు చూసి అడిగింది.

“లేదండి. మాటలు, కదలికలు ఏం లేవు. లంబార్ పంక్చర్ చేసినప్పుడు రక్తం క్లాట్ అయ్యి గడ్డలుగా ఉంది.”

“ఆహారం..?”

ఆన్నీ ట్యూబ్ ద్వారానేనండి. ఎన్.ఎస్. వచ్చాక అడగండి. డిస్చార్జ్ చేసి ఇంటికి తీసుకెళ్ళి ఒక నర్సుని పెట్టుకోవడం మంచిది.”

“వాళ్ళు ఎవరూ రాలేదా?”

“ఎవరు? అడ్మిట్ చేసెళ్ళారు అంతే. ఒక తెల్లటి వ్యక్తి ఆవిడతో వచ్చాడు. వాళ్ళలోవాళ్ళే మాట్లాడుకున్నారు. ‘దాన్ని రమ్మని అప్పజెప్పేయ్’ అని వాదులాడుకున్నారు. వాళ్ళతో మేము కాస్త కటువుగా కూడా మాట్లాడాల్సివచ్చింది.. ఆవిడ పేరేదో చెప్పింది. రామూ రామూ అని పిలుస్తూనే ఉది.”

“పునీతవల్లి”

“ఇద్దరు భార్యలా? రామూ సార్, మీరు గొప్పోళ్ళండి” అని రామచంద్రన్ చెంపలమీద మెల్లగా తట్టింది నర్స్. తల కాస్త ఊగింది.

“మీరు మొదటి భార్యా?”

“అవును”

“ఎన్నాళ్ళనుండి ఇలా?”

రాజ్యలక్ష్మి ముఖం పక్కకి తిప్పుకుని మెల్లగా ఏడవసాగింది.

“ఎన్.ఎస్. వచ్చే టైం. ఏడవకండి. కోప్పడతారు”

కళ్ళు తుడుచుకుని “కింద నా కూతురు ఉంది, పేరు మేనక. రమ్మని చెప్తారా?”

“వార్డ్ బాయ్ తో కబురు చేస్తాను. డిస్చార్జ్ చేసికుని తీసుకెళ్ళిపోండి… ఖర్చుతగ్గుతుంది. నాకెందుకో పెద్ద నమ్మకం లేదు. బ్రెడ్ ఏమైనా కావాలంటే చెప్పండి”

“ఇతనా మా నాన్న?” అన్న మాటలు విని వెనక్కి తిరిగింది. అక్కడ మేనక నిల్చుని ఉంది.

“ఇతనేనా ఆ మనిషి?”

“గట్టిగా మాట్లాడకండి. పక్క గదుల్లో పేషెంట్లున్నారు. ఆమ్మాయీ, నువ్వు ఇతని కూతురివా?”

“నాకూ ఇప్పుడే తెలిసింది. మమ్మీ చూసేశావుగా? ఇక వెళ్దామా? లేట్ అయితే ఆటోలు, బస్ లు ఏవీ దొరకవు”

“ఉండు మేనకా. డాక్టర్ వస్తున్నారట. ఒకసారి కలిసి….”

“కలిసి..?”

“పరిస్థితి ఏంటో తెలుసుకోవాలి. ఎవరో ఒకరు రెస్పాన్సిబిలిటీ తీసుకోవాలిగా?”

“మమ్మీ, మనం ఇందులో ఇన్వాల్వ్ అవ్వడం మంచిది కాదు. నేను కింద రిసెప్షన్ లోఎన్‌క్వైరీ చేశాను. మూడు రోజులకి పేమెంట్ చేశారట. ఆ తర్వాత ఎవరూ రాలేదట. బాలెన్స్ ఇంకా పదిహేడు వందలు ఉంది. ఆది కడితేనే డిస్చార్జ్ చేస్తారు.”

“డబ్బు పెద్ద విషయం కాదు మేనకా”

“ఆవిడ వచ్చారా?” అని నర్స్ ని అడిగింది రాజ్యలక్ష్మి.

“చెప్పాను కదండి. మొదటి రోజు వచ్చారు. ఇద్దరూ ఏవేవో వాగ్వాదం చేసుకున్నారు. తర్వాత ఎవరూ రాలేదు ఇక్కడికి”

“వాళ్ళ అడ్రస్ ఉందా?” మేనక అడిగింది.

“రెజిస్టర్ లో లేదు”

“రెజిస్టర్లో మన అడ్రస్, ఫోన్ నంబర్ అంతా కరెక్ట్ గా ఇచ్చారమ్మా. క్లెవర్ గాచేశారంతా. ఆ పునీతవల్లి ఎక్కడుంటుందో తెలుసుకోవాలిప్పుడు”

“మైలాపూర్ లో ఎక్కడో. ఇప్పుడు ఎందుకు తెలుసుకోవడం?”

“ఎందుకంటావేంటి? ఈ మనిషిని తీసుకెళ్ళి వాళ్ళ ఇంటి గుమ్మందగ్గర పడేసి రాడానికి”

“ఏంటి మేనకా?”

“అవునమ్మా. చెప్తున్నా విను. వీడ్ని ఇంటికి గింటికి తీసుకురావాలన్న ఆలోచనేమైనా ఉంటే ఈక్షణమే మానుకో. దొంగతనంగా మన ఇంటి అడ్రస్ ఇచ్చేసి మనమీద బాధ్యత వేసి ఎలావెళ్ళిపోతారు? దిస్ ఈజ్ నాట్ ఆన్.”

“మేనకా, ఈ సమయంలో వీటన్నిటి గురించి ఆర్గ్యూ చెయ్యడం అనవసరం అనిపిస్తుంది” అని నర్స్ వంక ఓర కంట చూస్తూ అంది రాజ్యలక్ష్మి.

“ఆర్గ్యూమెంట్కి కూడా ఆ ప్రసక్తే లేదు సిస్టర్. ఈ మనిషి మా అమ్మని ఎలా ట్రీట్ చేశాడో తెలుసా? మా అన్నయ్య భరత్ చెప్పాడు. అప్పుడు నాకు మూడేళ్ళట. వర్షంలో నిజంగానే సినిమాలో చూపించినట్టే వీధిలోకి తోసేసి తలుపేశాడట. ఒక మెడికల్ షాపులో వర్షం ఆగేంతవరకు తల దాచుకున్నామట. రాత్రి తిండిలేదు. వీళ్ళ అన్నయ్య ఇంటికి వెళ్ళి తలుపు తడితే అతని పెళ్ళాం తలుపు తియ్యకుండానే వెళ్ళగొట్టిందట. ఇదంతా ఇమేజిన్ కూడా చేసుకోలేరు మీరు. రా మమ్మీ, వెళ్దాం.”

“అవునా రామూ సార్, అలాంటి మనిషివా నువ్వు?” అని నర్సు అతని చెంపమీద తట్టింది. అనువుగా తల ఆడించాడు.

“ఏ ధర్మం ప్రకారం ఈ మనిషిని మేం తీసుకెళ్ళాలో చెప్పండి”

“ఇప్పుడు ఇతను వేటికీ జవాబిచ్చే స్థితిలో లేడు. ఒక బస్తాలాగ ప్లాట్ఫారమ్మీద వదిలేసినా పడివుంటాడు అంతే”

“చెవులువినిపిస్తాయా?” – మేనక చార్ట్ చూసింది. బోలెడన్ని పేపర్లు, పది రోజుల చరిత్ర రాసుంది. సెరిబ్రల్ త్రాంబోసిస్.. ఎంబాలిజం అని ఏవేవో.

“వినిపించదు” – నర్స్ ఉన్నట్టుండి మాటలాపి చీఫ్ డాక్టర్ వస్తున్నట్టు సైగ చేసింది.

చీఫ్ డాక్టర్ కి పెద్ద వయసేమీ ఉండదు. ముప్పైఐదు ఉండచ్చు. తెల్లకోటు జేబు పక్కన ‘జీ. ఆర్. గోపినాథ్’ అని ఉంది. “హలో! అట్లాస్ట్ సంవన్.. ఏంటమ్మా ఈ మనిషిని అలా వదిలేసి వెళ్ళిపోయారు?”

“ఈమె మొదటి భార్య డాక్టర్”

“ఎవరైతేనేం రోజూ ఎవరో ఒకరు చూసుకోవాలి. అండర్స్టాండ్? మీరు డాటరా?”

మేనక తలూపింది.

“లుక్ యంగ్ లేడీ. యువర్ ఫాదర్ ఈజ్ రియల్లీ సిక్. కంట్రోల్ చెయ్యలేని డయాబెటీస్. హైపర్ టెన్షన్, ఆర్టీరియల్ తికెనింగ్, త్రాంబోసిస్ – బ్లడ్ క్లాట్ అయింది. అఫేషియా ఉంది. అన్ని కలగలిపి ఒక పక్కన అంతా పెరాలిసిస్ వచ్చేసింది. చాలా క్లాట్స్ ఉన్నాయి. అన్నిట్నీ కరిగించడానికే ఆపకుండ మందులిస్తున్నాము. ఒక సీ.టీ. స్కాన్ తీయాలి. ఎంత డామేజ్ అని తెలుసుకోడానికి.. ఇతని తాలూకువాళ్లు ఎవవరనిచూస్తే, అడ్మిట్ చేసినవాళ్ళు అసలు కనిపించట్లేదన్నారు. విచిత్రంగా ఉంది!”

“నేను చెప్తాను డాక్టర్”

“మేనకా, నువ్వూరుకో. డాక్టర్, ఇతని ప్రాణానికి ప్రమాదమా?”

“అలా ఏంలేదు. బెడ్ సోర్ లేకుండా చూసుకుని, మందులతోబాటు పూటపూటకీ ఆహారం పెట్టామంటే, పదిరోజుల్లో కొన్ని ఫేకల్టీస్ ని వెనక్కి తెచ్చుకోవచ్చు. లేచినడవలేకపోయినా రైట్ హ్యాండ్ కంట్రోల్లోకి వస్తుందని నమ్మకం ఉంది.

“డాక్టర్, దిస్ బాస్టర్డ్ ట్రీటెడ్ మై మదర్ లైక్ షిట్” అని చెప్పడం మొదలుపెట్టిన మేనకని నెమ్మదిగా తిరిగి చూసి, “లుక్ ఈ మనిషి నా దృష్టిలో ఒక పేషెంట్. ఇతను పర్సనల్ లైఫ్ లో ఎలా ఉండేవాడన్నది నాకనవసరం. ఒక హంతకుడు బెయిల్ మీద వచ్చినా నేను ఇదే ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చేవాణ్ణి. నాకు ఇతను ఒక పల్స్, ఒక ఊపిరి, ఒక ఎక్స్రే, ఒక స్కాన్ ఇమేజ్, ఒక సిండ్రోం.. అంతే”

“స్కాన్ అని ఏదో అన్నారు. అది తీయడానికి ఎంత ఖర్చవుతుంది?”

“ఆఫీసులో అడగండి, చెప్తారు. రేపు తీయొచ్చు. ఇతణ్ణి ఇంకో పది రోజులైనా ట్రీట్ చేస్తే స్పృహ వస్తుంది. ఇప్పటీకే చాలా ఇంప్రూవ్మెంట్ ఉంది. ఛాతిపైన గట్టిగా రుద్దితే లేచి చూస్తాడు”

డాక్టర్, “రమచంద్రన్ వేక్ అప్ రామచంద్రన్. వేక్ అప్. ఎవరు వచ్చారో చూడండి, వేక్ అప్” అని మొరటుగా కదిపాడు.

“పది రోజుల తర్వాత తను మాట్లాడుతాడా?” అడిగింది మేనక.

“మాటలు రావడానికి కొన్ని రోజులు పట్టొచ్చు”

“చెప్పింది అర్థం చేసుకోగలడా?” రామచంద్రన్ రెప్పలు తెరచుకుని కనుబొమ్మలు కదిలాయి.

“ఇప్పుడే చూచాయగా అర్థం అవచ్చు. ఏంటి రామచంద్రన్, ఈ అమ్మాయెవరో, చెప్పండి. మీ డాటర్”

“అతను పదిహేనేళ్ళుగా చూడలేదు డాక్టర్”

“అవునా? ఎక్కడైనా అమెరికాలో ఉండేదా?”

“లేదు. అశోక్ నగర్ లో” అంది మేనక.

ఇప్పుడు మేనకని పరీక్షగా చూసిన డాక్టర్, “సారీ, పర్సనల్ ట్రాజెడీలా ఉంది. కోలుకున్నాక నిలదీద్దాంలెండి” అన్నాడు.

డాక్టర్ వెళ్ళగానే నర్స్, “ఇతనేనండి ఇండియాలోనే పెద్ద న్యూరో సర్జన్. ఎంత యంగ్ గా ఉన్నారో చూడండి.” మేనక వినిపించుకోకుండ “మమ్మీ, వెళ్దామా?” అంది.

“లేదు. రాత్రికి నేనిక్కడే ఉంటాను. నువ్వెళ్ళి నాకు బట్టలు తీసుకురా. కాలేజీకి ఫోన్ చేసి చెప్పేయ్ నేను రావట్లేదని”

ఏం చెప్తున్నదో వినకుండా మేనక తల్లిని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిలుచుని “దిస్ లేడీ ఈజ్ అన్ బిలీవెబుల్” అంది.

“సిస్టర్, ఈ మనిషి పెట్టిన వాత తాలూకు మచ్చ ఉంది మా అమ్మ భుజమ్మీద”

“మేనకా, ఎక్కువ మాట్లాడకుండ వెళ్తావా లేదా?”

మేనక, పడుకునున్న రామచంద్రన్ ని చూసి “చూడవయ్యా భారతీయ సంస్కృతి.. డిస్గస్టింగ్!” అంటూ విసురుగా వెళ్ళిపోయింది.

మేనక వెళ్ళగానే నర్స్ “ఈ వయసులో అర్థం కాదులెండి” అని తన కడుపు తడిమి చూసుకుంది.

రోజూ ఉదయాన్నే మేనక ఆటోలో అవిష్కార్ రెస్టారెంట్ నుండి అమ్మకి టిఫిన్, కట్టుకోడానికి బట్టలు తెచ్చి ఇచ్చి కాలేజికి వెళ్ళేది. సాయంత్రం వచ్చేప్పుడు కాఫీ, టిఫిన్ తీసుకొచ్చేది. తల్లికీ కూతురికీ మధ్య పెద్దగా మాటలు లేవు. రాజ్యలక్ష్మి మాత్రం “ఈరోజు కళ్ళు తెరచి నన్ను చూశాడు” అని చెప్పేది. “గుర్తుపట్టినట్టు ఉన్నాడు. కళ్ళల్లో నీళ్ళొచ్చాయి!”

“మందుల రియాక్షన్ వల్ల అయుంటుంది మమ్మీ. నిన్నొకటి అడగాలి.”వాత మాట్లాడుకోవచ్చు. ముందు కోలుకుని లేచి నడవనీ”

“ఆ పునీతవల్లి గురించి ఏమైనా తెలిసిందా?”

“లేదు. ఆమె చేతులు దులుపుకుందనుకుంటాను”

“పీల్చిపిప్పి చేసి, ఈ మనిషిని అవతలకి ఉమ్మేసినట్టుంది. అది ఉమ్మేసినదాన్నిదాచుకుంటున్నావు మమ్మీ. నువ్వు ఏం నిరూపించుకోవాలని అనుకుంటున్నావు?”

“ఏం లేదు. మేనకా, ఏమీ నిరూపించుకోవాలని లేదు నాకు”

“ఇతను నిన్ను పెట్టిన హింసలన్నీ మరిచిపోయావా?”

“లేదు”

“మరెందుకు?”

“ఏదో ఒక అనాథకి చేస్తున్నా అనుకుంటున్నా. హ్యుమానిటీ అనుకోవచ్చు. దానికి తోడు పాత బంధం ఒకటుంది. అదేంటో మా జెనరేషన్ వాళ్ళకి అదొక తెగని బంధం అనిపిస్తుంది.”

“ఇన్‌క్రెడిబిల్ లేడీ” అని తల్లి దగ్గరకొచ్చి చెంపలు రాసుకుని వెళ్ళింది మేనక.

డాక్టర్ గోపినాథ్ ఊహించినట్టే ఎనిమిదో రోజు రామచంద్రన్ కి పూర్తి స్పృహ వచ్చి, కుడిచేయిని కదపడం వీలైంది. మనుషుల్ని గుర్తుపడుతున్నట్టు అతని చూపుల ద్వారా తెలుస్తోంది.

“నేనేవరో తెలుస్తోందా?” అంది రాజ్యలక్ష్మి.

కళ్ళల్లో నీళ్ళు కారుతుండగా తలమాత్రం ఆడించాడు.

“మాట్లాడలేరా?”

“మాటలు రావడానికి ఇంకా మూడు, నాలుగు రోజులు పట్టచ్చు”
అప్పుడే లోపలికొచ్చిన మేనకని చూసి డాక్టర్ నవ్వి, “మేనకా, నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకున్నాను. మీ నాన్నకి పూర్తి స్పృహ వచ్చింది. ఏవేవో అడగాలన్నావే? అడుగు. దిస్ మాన్ ఈజ్ లూసిడ్ నౌ.”

“సిస్టర్, ఈ రోజు వార్డ్ బాయ్ కి చెప్పి షేవింగ్ చెయ్యమనండి”

మేనక తండ్రిని కళ్ళార్పకుండ చూసింది.

“మాట్లాడుతున్నారా?”

“లేదు, అర్థం చేసుకుంటున్నారు. ఈమె ఎవరో గుర్తుపట్టారా?” నీళ్ళు తిరిగిన అతని కళ్ళు తేరిపారచూసి గుర్తుపట్టే ప్రయత్నం చేశాయి.

“మన మేనక! అప్పుడు మూడేళ్ళు. మీ కూతురు మేనక.. మేనక.”

రామచంద్రన్ కళ్ళు తన కూతుర్ని మెల్లగా చూపులతో తడిమాయి.

మేనక బెడ్ కి దగ్గరగా వచ్చి నిల్చుంది.

“చెప్పావామ్మా, ఎనిమిది రోజులుగా నువ్వు ఈయనకి చేసిన సేవలన్నీ? మలమూత్రాలతో సహా చూసుకున్నావని? చెప్పావా? నిన్ను నడివీధిలోకి గెంటేసినందుకు ఎలా మమ్మల్నిపెంచి పెద్ద చేశావో? చెప్పావామ్మా? ఎలా ఉద్యోగంలో చేరి మమ్మల్నిచదివించావో.. చెప్పమ్మా… ఈ మనిషికి బుద్ధొచ్చేట్టు చెప్పమ్మా!”

“మేనకా, అదంతా వద్దు. ఊరుకో”

రామచంద్రన్ చేయి మెల్లగా పైకెత్తి, మేనక చేతిలో వున్న నోట్ బుక్ ని చూపించాడు.

“ఏం చెప్తున్నాడు?”

“నోట్ బుక్ కావాలంటున్నాడు”

“పేపర్ కావాలని అడుగుతున్నట్టున్నాడు”

“ఏవైనా రాసిచూపించాలా?”

రామచంద్రన్ తలూపాడు. మేనక దగ్గర్నుండి నోట్ బుక్కూ పెన్నూ తీసుకుని అతని ఒడిలో పెట్టింది రాజ్యలక్ష్మి. రామచంద్రన్ వేళ్ళసందులో పెన్ను పెట్టగా, అతనుమెల్లగా రాశాడు.

“పునీతవల్లి ఎక్కడ?”

**** (*) ****

డైరెక్టర్ క్యూ పాడిపంటల బ్యూరో డైరెక్టర్ గా రిటైరై వెళ్ళిపోతున్న రోజు అతని కొలీగ్స్ చాలా బాధపడ్డారు. కొంతమంది అధికారులైతే ఆయన వెళ్ళిపోడాన్ని చూడలేమంటూ కన్నీళ్ళు పెట్టుకున్నారు. ఆయనకున్న పేరు అలాంటిది. తన పనేదో తను చేసుకునే రకం. నిజాయితీపరుడు, అజాతశత్రువు, మర్యాదస్థుడు అని అందరూ ఆయన గురించి అనేవారు. పైగా అతను డైరెక్టరుగా పని చేసినంత కాలం బ్యూరోలో అవినీతి జరగలేదనే పేరుండటంతో అందరూ ఆయన్ని చాలా గౌరవంగా చూసేవారు.

డెప్యూటీ ఛీఫ్ గా మొదలై డైరెక్టరు అయ్యేదాకా అన్ని దశాబ్దాల సర్వీసులో ఆయనకు అంత మంచి పేరు రావడానికి, ఆయన వేసుకునే దుస్తులు ఒక ముఖ్యమైన కారణం. బాగా మురికిపట్టి, మరకలు పడిన బట్టలు వేసుకునేవాడు. ఎప్పుడో విప్లవం కాలం నాటి షూస్, పైన ఆర్మీ వాళ్ళు వేసుకునే తరహా పాత కాటన్ కోటు వేసుకునేవాడు. ఆ కోటు మీద పడ్డ చిరుగులును కుట్టగా ఏర్పడ్డ దారాలు ఒక మ్యాప్ లా కనిపించేవి. ఆయన వాడుతూ వుండిన సైకిల్ ఒక శతాబ్దం కిందటి దానిలాగా కనిపించేది.

డిపార్ట్మెంట్ లో పెద్దపెద్ద వాళ్ళు, మరో డైరెక్టర్ ఫెంగ్, డెప్యూటీ డైరెక్టర్లు అందరూ కలిసి ఆయనకు ఒక వీడ్కోలు సభ ఏర్పాటు చేశారు. డైరెక్టర్ ఫెంగ్ ఒక ప్యాకెట్ తెచ్చి ఇచ్చి చెప్పాడు – “డైరెక్టర్ క్యూ, నీతో పనిచేసే డైరెక్టర్లమంతా కలిసి నీ కోసం ఒక సూట్, ఒక జత లెదర్ షూస్, టై కొనుక్కొచ్చాము. రేపట్ననుంచి ఆ మురికి బట్టలు వేసుకోడానికి వీల్లేదంతే! మనం బతుకుతున్నది ఇరవై ఒకటో శతాబ్దంలో. ఇంకా కూలీ వెధవల్లాగా బట్టలు వేసుకుంటానంటే ఎలా చెప్పు?” అన్నాడు.

డైరెక్టర్ క్యూ బలవంతంగా నవ్వాడు.

“ఇవి విప్లవం కాలం నాటి బట్టలు. కొన్ని దశాబ్దాలుగా విప్లవందుస్తులనే ధరిస్తూ వస్తున్నాను. ఇప్పుడు మార్చుకోవాలంటేనే ఏదో ఇదిగా వుంది” అన్నాడు.

“భలేవాడివే క్యూ, నువ్వు ఇంత కాలం కష్టపడి పని చేశావు. ఇన్నేళ్లుగా ఎంతో నిరాడంబరంగా ఉంటూ వచ్చావు. మనస్ఫూర్తిగా ప్రజలకి సేవ చేశావు. ఇప్పుడెలాగూ రిటైర్ అవుతున్నావు కాబట్టి, ఇకనైనా నీ ఇమేజ్ మార్చుకోవాలి” అంటూనే కంట్రీ డెప్యూటీ డైరెక్టర్ డింగ్ –

“అన్నట్లు నువ్వు వాడే సైకిల్ వుందే, అది మ్యూజియంలో వుండాల్సింది. అందుకే కొత్త సైకిల్ కూడా కొన్నాం” అన్నాడు.

“ఇవన్నీ మార్చేస్తే నేను నేనే కాకుండా పోతానేమో” అని ఖంగారు పడ్డాడు క్యూ.

మర్నాడు మరో ఫేర్వెల్ పార్టీ జరిగింది. ఈ పార్టీ నిర్వహించింది పాడిపంటల బ్యూరో డెప్యూటీ డైరెక్టర్. అతను ఉద్యోగంలో చేరిన కొత్తలో డైరెక్టర్ క్యూ నుండే ట్రైనింగ్ ను పొందాడు. ఆ పార్టీ కోసమని డైరెక్టర్ క్యూ తాను ఎప్పుడూ వేసుకునే వెలిసిపోయిన బట్టలు, మాసికలు పడ్డ కాటన్ కోట్ వదిలేసి, ముందు రోజు డైరెక్టర్లు బహుమతిగా ఇచ్చిన బట్టలు వేసుకున్నాడు. సహజంగానే ఒక కొత్త కళ వచ్చింది. చూడటానికి కొత్త మనిషిలా వున్నాడు. ఆయన స్థానంలోకి రాబోతున్న డైరెక్టర్ గుయ్, క్యూను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.

“మీ కింద పని చేసిన వాళ్ళంతా కలిసి మీకు బహుమతిగా ఇవ్వాలని కొత్త కోట్ కొన్నారు. మీరు ఈ పార్టీ కోసం మీ పురాతనమైన కోటుని వదిలేస్తారని మేము అసలు ఊహించలేకపోయాము” అన్నాడాయన.

“నా అంతట నేనే మార్చుకున్నానని అనుకుంటున్నారా? నాతో పని చేసిన డైరెక్టర్లందరూ కలిసి నాకు ఈ బట్టలిచ్చారు. ఇన్నేళ్ళుగా విప్లవంతో అనుబంధం వున్న వాణ్ణి. అందుకే అవే బట్టలు ప్రతిరోజూ వేసుకుంటూ వచ్చాను. ఇప్పుడింక రిటైర్ అవుతున్నాను కాబట్టి అలాగే వుండటానికి వీల్లేదట. నా భార్య కూడా ఇదే మాట అంది. నిన్న రాత్రి ఇంటికి వెళ్ళగానే నా బట్టలు తీసి పడేసింది. ఈ కొత్త బట్టలనే కట్టుకోమని ఇచ్చింది” అన్నాడు క్యూ కొంత బాధ ధ్వనిస్తున్న గొంతుతో.

“ఇక ఆ పాత జాకెట్, బట్టలు తీసి అవతల పారేయాలి మీరు. ఏదో ఒకరోజు ఏదైనా మ్యూజియం వాళ్ళు విప్లవం గురించి బోధించాలనుకున్నప్పుడు వాటిని తీసుకోని పురావస్తు ప్రదర్శనలో పెడతార్లెండి. ఆదర్శవంతుడైన పార్టీమెంబరుగా, మచ్చలేని బ్యూరో డైరెక్టర్ గా మీ ఖ్యాతిని  ముందుతరాలకు చూపించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా వుంది మరి” అన్నాడు డెప్యూటీ డైరెక్టర్ హువా వెటకారంగా.

“ఏమిటో రాత్రికి రాత్రే మొత్తం మారిపోయింది. రేపు నేను చనిపోయి పై లోకాలలో వున్న మార్క్స్ నో ఛైర్మెన్ మావోనో కలిస్తే ఏమని సమాధానం చెప్పాలో ఏమిటో” అంటూ బాధపడ్డాడు డైరెక్టర్ క్యూ.

ఆనవాయితీ ప్రకారం క్యూ గౌరవార్థం అతని సబార్డినేట్స్ అందరూ  ఆయనకు శుభకామనలు చెప్పి మందు తాగారు. ఇల్లు చేరేసరికి మత్తులో జోగుతూ వున్నాడు క్యూ. అతను కాస్త కుదుటపడతాడని అతని భార్య టీ చేసి ఇచ్చింది. ఇంకో జత బట్టలు కూడా వచ్చాయని తెలుసుకోని చాలా సంతోషించింది. కాస్త తేరుకున్నాక చుట్టూ చూశాడు డైరెక్టర్ క్యూ. ఇల్లంతా చక్కగా సర్ది అమర్చిపెట్టి వుంది. పాత బట్టలు, షూస్ ఎక్కడా వున్న జాడ లేదు.

“నా పాత బట్టలు, పుస్తకాలు కనపడటంలేదు. ఏమయ్యాయి?” అంటూ అరిచాడు.

“రిటైర్ అయ్యారు కదా. ఇంకా ఆ చింకి బట్టలు ఎందుకు చెప్పండి. మనకేమన్నా డబ్బులకు కొదవా? కొనుక్కోలేమా? అందుకే మీరు మధ్యాహ్నం అటు వెళ్ళగానే పాత వస్తువులన్నీ అమ్మేశాను. ఇరవై యెన్లు వచ్చాయి తెలుసా?” అంది ఆ అమాయకురాలు. ఆ దెబ్బకి క్యూ మత్తు మొత్తం ఎగిరిపోయింది.

“ఏమిటీ? ఆ పాత కోట్ కూడా అమ్మేశావా?” అడిగాడతను వణుకుతున్న గొంతుతో.

“అవును. ఇంకా ఆ పాత గుడ్డలు ఏం చేసుకుంటాం చెప్పండి? ఖంగారు పడకండి. మీ సర్టిఫికెట్లు, అవార్డులు మాత్రం తీసిపెట్టాన్లెండి” అంటూ సమాధానం ఇచ్చింది ఆవిడ.

“సర్వనాశనం అయిపోయిందే…” అని అరుస్తూ కింద కూలబడ్డాడు డైరెక్టర్ క్యూ. “లక్షల యెన్లు ఇంతలోనే మాయమైపోయాయా” అంటూ అరవసాగాడు.

“లక్షల యెన్లేమిటండీ?” ఆమెకు అర్థం కాలేదు.

“ఆ కాటన్ జాకెట్లో రెండు లక్షలకి తక్కువ కాకుండా డబ్బు వుందే” నీరసంగా పలికాడతను.

“రెండు లక్షల యెన్లా? మీ దగ్గర అంత డబ్బు ఎక్కడిది? నెల నెలా జీతం మొత్తం నా చేతికే ఇస్తున్నారు కదా. మీకు మందు ఎక్కువైనట్లుంది. అందుకే తిక్కతిక్కగా మాట్లాడుతున్నారు” నమ్మకం లేదన్న విషయాన్ని నవ్వుతూ ప్రకటించిందామె.

“నాకేం ఎక్కువ కాలేదు. మొత్తం దిగిపోయింది. ఆ కోట్లో నా పై సంపాదన అంతా దాచుకున్నాను. ఎవరైనా ఇచ్చినవి, తప్పు లెక్కలు వేసి నేను మిగుల్చుకున్నది. అంతా కలిపి రెండు లక్షలకు పైనే. ఇంటి దగ్గర పెడదామంటే దొంగల భయం. బ్యాంకులో వేద్దామంటే అదేం సక్రమమైన సంపాదన కాదు కదా!” బలహీనంగా అన్నాడు.

“నయాపైసా లంచం తీసుకోరని మీకు పేరుంది కదా. రెండు లక్షలు ఎవరిస్తారు? అసలు ఎందుకిస్తారు?” అడిగిందామె అనుమానంగా.

“ఓసి మొద్దు. గుర్రాలు వంకరగా పరుగెత్తినా బండి ముందుకే పోతుంది. పాడుపడిన పాత గుళ్ళో వుండే స్వామీజీనే ఎక్కువ సంపాదిస్తాడు. నీకు ఇంకా అర్థమవలేదా?” అతని గొంతులో బాధ, కోపం కలగలిసి వినిపిస్తున్నాయి. “నా ముతక బట్టలు నేను నిజాయితీపరుడిననీ, విధేయుడైన గవర్నమెంట్ ఉద్యోగినని నమ్మించడానికే. ఇంత చేస్తే చివరికి ఒకే దెబ్బలో అంతా పోయింది. నాతో ఒక్క మాట చెప్పి వుండచ్చు కదా” అంటూ భోరుమన్నాడు.

ఆమె కూడా గుండెలు బాదుకోని, కాళ్ళని నేల మీద కొడుతూ – “ఇన్నేళ్ళు ఇన్ని తెలివితేటలు ప్రదర్శించి, ఈ ఒక్కసారి మీ బుద్ది ఎందుకు గడ్డి తిన్నది?” అంటూ ఏడవసాగింది.

***

చైనా మూలం: జెంగ్ రెన్కువాన్

తెలుగు అనువాదం: అరిపిరాల సత్యప్రసాద్

**** (*) ****

హాల్ లో ఉన్న గోడగడియారం పదిగంటలైన సూచన ఇచ్చింది. అప్పుడే టెలిఫోన్ కూడా గొంతు చించుకోవడం మొదలెట్టింది. ఏవేవో ఆలోచనలలో ఉన్న నేను ఉలిక్కి పడ్డాను.  చేయి చాపి రిసీవర్ తీసుకున్నాను.

“హెలో….”

” మిసెస్ ఫ్లెచర్ ? ” రెండవ వైపు నుంచి ఓ అపరిచితుడి స్వరం.

” యస్ మాట్లాడుతున్నాను.”

” నేను వైటన్ పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి మాట్లాడుతున్నాను .ప్లీజ్ ఓ నిమిషం హాల్డ్ చేయండి. నేనిప్పుడే ….”  రెండవ వైపు లైన్ లో నిర్జీవమైన నిశ్శబ్ధం చోటు చేసుకుంది.

నా మనసులో అవ్యక్తమైన భయం పుట్టింది . గుండె లో గుబులు మొదలైంది. ఈ సమయంలో ఓ పోలీస్ స్టేషనుంచి ఫోనొచ్చిందంటే  కారణమేమై ఉంటుంది. ఒకే కారణం స్ఫురిస్తూంది . యాక్సిడెంట్! ఓమైగాడ్!! మేలర్ కు యాక్సిడెంట్ అయిందా? ఆ దుర్ఘటనలో మరణించాడా? ఓ ….. నో….నో… ఇది నిజం కాదు. తప్పుడు సమాచారం.  ఇలా కాకూడదు. నా బుర్ర పని చెయ్యట్లేడు. శరీరం చెమటలతోతడిసిపోయింది. వెన్నెముక లో భయం విద్యుత్తులా ప్రవహించింది. నిర్జీవమైన చేతుల్లో రిసీవర్ పట్టుకోని రాబోయే విపత్తు గురించి ఆలోచిస్తూ వణకసాగాను.

ఈ రోజుదయం మేలర్ మహ కోపంతో ఇంట్లోంచి వెళ్ళాడు. కళ్లలో నుంచి నిప్పురవ్వలు రాలుస్తూ, పెద్దగా చప్పుడు చేస్తూ గట్టిగా తలుపు మూసి వెళ్ళాడు.   తర్వాత  పోర్టికోలో నుంచి అతడు ఏ విధంగాకోపంతో కారును రివర్స్ గేర్ లో తీశాడో…  ఆ శబ్దాన్ని వింటే అతని మనుసు ఎంత కకవికాలమైందో అర్ధమవుతుంది.  టైర్ల కీచు శబ్ధం తారురోడ్డును చీల్చుతూ, ఓ మలుపు తీసుకోని వేగంగా పారుతున్న ట్రాఫిక్ లోజొరబడి, ప్రవాహంలోపడి అగమ్యం వైపు కు  కొట్టుకుపొతున్నాడా అనిపించింది నాకు. ఇదంతా నా కళ్ళారా కి టికీ లోనుంచి చూడసాగాను. ఆ సమయంలో మా ఇద్దరి కళ్ళు ఒకసారి కూడా కలుసుకోలేదు.

అతడి ఓవర్ స్పీడే అతని ప్రాణాలు తీసి ఉంటుంది.  అందుకే పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి ఫోన్… నా మతిమండి పోను… అతడి స్నేహితుల కోసం భోజనం తయారు చెయ్యమన్నప్పుడు నేను బిజీగా ఉన్నాననేవంకతో నిరాకరించకపోతే అతడికి కోపం వచ్చేది కాదు, ఈ దుర్ఘటన జరిగేది కాదు.

ఇది మా మొదటి జగడం కాదు.  చిన్న చిన్న విషయాల పై వాదులాటలు జరుగుతూనే ఉంటాయి.  ఇలా మా  పాప పుట్టినప్పట్నుంచి మొదలైంది.  జెని పుట్టక ముందు మన ప్రేమలో ఏలాంటి లోపమురాదని నమ్మించే దాన్ని. కాని జెని పుట్టాక నా వాగ్దానాలు బూడిదలో పూసిన పన్నీరులా అయ్యాయి.  నా సమయమంతా ఆమెకే కేటాయించాను.  నా శ్రద్దంతా జెని వైపుకే వెళ్ళేది.  ఆమె బాగోగులు చూడటం లోనేరేయింబగళ్ళు గడిచిపోయేవి. చూడటానికి చాలా ముద్దుగా బోసి నవ్వులతో చూడముచ్చటగా, ఉన్న మాస్వీట్ బేబిగర్ల్ నాగుండెలయలా ఉంది.  ఓ క్షణం కూడా ఆమెను వదలి ఉండలేను.  అంచేత మేలర్, నేనూరాత్రిభోజనం మాత్రమే కలసి చేసేవాళ్ళం. మేలర్ తో సరిగా మాట్లాడే తీరిక కూడా ఉండేది కాదు.  జెని పై నా ఆసక్తి అతన్ని నాకు దూరం చేయసాగింది.  అతడికి తగిన సమయం ఇవ్వలేకపోయాను.  పాప మీద ప్రేమనన్ను పిచ్చి దాన్ని చేసింది.  ఆమె ఏడుపుకు నేను అదిరిపోయేదానిని.  నా గుండెలకు హత్తుకొని  సముదాయించే దానిని. ఇలాంటి గారాబం చేయడం వల్లనే మేలరుకు దూరమవుతు ఉన్నాను. రిసీవర్ పై పట్టువల్లనా చేతి వ్రేళ్ళు  తెల్ల బడ్డాయి.  ఈ వ్యక్తి నన్ను లైన్ లో పెట్టి ఎటు మాయమై పోయాడో దేవుడెరుగు ! ఈ కొన్ని క్షణాలు కొన్ని యుగాల్లా ఉన్నాయి నాకు !

నా ధ్యాస మేలర్ అమ్మ వైపు,  మా అత్తగారి వైపు కెళ్ళింది.  తన కొడుకు మరణ వార్త వినగలిగే ధైర్యం ఆమెకుందా! ఆది కూడా ఏకైక పుత్రరత్నం మరణ వార్త!  ఆమె ఈ వార్తను భరించలేకపోతుంది. నేనంటేనే ఆమెకసలు ఇష్టం లేదు.  పైగా తన కొడుకు మరణానికి కారణం నేనే అనుకుంటుంది. జెని పుట్టాక ఆమె దగ్గర నా అర్హత, ప్రేమ, వాత్సల్యం, గౌరవం కోల్పోయాను.  నేనెప్పుడూ ఆమె ఇంటికి జెనిని నాతోతీసుకవెళ్ళలేదు.  పాపని ఇంటిలోనే వదిలేసి మేలర్ తో వెళ్ళేదానిని. వృద్దురాలి రోగం జెనికి తగుల్తుందేమోననే భయం.  నా అత్తగారు రోగాల పుట్ట.  ఆమెకు లేని రోగం అంటూ లేదు.

“మనం ఈ సారి జెనిని వెంట తీసుకెళదాం అమ్మ దగ్గరికి. మనమరాలిని చూడలేదని ఆమె చాలా బాధపడుతుంది. అమ్మ ద్వారా జెనికి ఏలాంటి రోగం తగలదు. ఇదంతా  నీ భ్రమ. రోగాలు  వృద్దాప్యానికీసూచన మాత్రమే, అవి అంటు  రోగాలు కావు !” అని క్రితం వారం మేలర్ నాకు నచ్చజెప్పాడు.

కానీ నేను ఒప్పుకోలేదు.  దీని వల్ల కూడా మేలర్ నాపై కోపంగా ఉన్నాడు.  కాని నాకు గత్యంతరంలేదు. జెనిని అత్తయ్య దగ్గరికి తీసుకెళ్ళడానికి నాకు మనసొప్పలేదు.

పెంళ్ళయిన మా మొదటి సంవత్సరం హాయిగా,  ఆనందంగా గడిచింది.  మాపాప మా ఇద్దర్ని మరీ దగ్గరిగా చేస్తుందనుకున్నాను.  కాని జెని మా ఇద్దరి మధ్య ఓ పెద్ద అగాధంలా మారింది.  మా భార్య భర్తలమ ధ్య  అడ్డు గోడగా  తయారైంది.  నాకు పిల్లలంటే చాలా ఇష్టంగా ఉండేది. కాని ఇప్పుడది మూర్ఖత్వంలా అనిపిస్తుంది. మొదట్లో నేనే మేలర్ ను వాళ్ళ అమ్మ నుంచి విడదీసి వేరుగా కాపురం పెట్టాను.  నా ప్రేమలోపడి ఒప్పుకొన్నాడు.

కాని జెని రాకతో నా ప్రమాణాలు నీటి మూటలే అయ్యాయి. నా ఆసక్తి  అంతా ఆమె వైపే. మేలర్ మీద నేను చూపిన ఆశ్రద్ద ఏలాంటిదో నాకిప్పుడు అర్ధం అవుతుంది. కాని ఇప్పుడు లాభం ఏమిటి? చేతులుకాలాక ఆకులు పట్టుకున్నట్లయింది.

లోపలి గదిలో నుంచి వినిపిస్తున్న జెని ఏడుపు నన్ను కుదిపింది.  ప్రస్తుతం నా ఆలోచనలు, హాస్పిటల్ శవదహన క్రియల వైపు సుడిగుండం లా తిరిగసాగాయి.  జెని ఏడుపు స్థాయి పెరిగింది.  కాని దాన్నినేను పట్టించుకోకుండా మరోసారి  ఆలోచనల సముద్రంలో మునిగి తేలుతున్నాను. ఇప్పుడు నేను అతని తల్లి ముందు అపరాధిగా నిలబడి ఉన్నాను.  అతడు లేకుంటే నేనెవరిపై ఆధారపడి బ్రతకాలి ! ఇంటినిఅమ్మేసి  లేదా ఉద్యోగం చేసి మిగతా జీవి తాన్ని గడపాల్సుంటుంది. ఇలాంటి స్థితిలో జెని గురించి ఎవరు పట్టించు కొంటారు ?  జెని… నా ప్రాణం.  నేను అపాదమస్తకం కంపించి పోయాను.

ఓ గాడ్ ! నేనెక్కడ చిక్కుకున్నాను ! ఈ వ్యక్తి ఎక్కడ చచ్చి పోయాడు… లైన్ లో ఉండమన్నాడు… నేను కోపంతో ఊగుతూ రిసీవర్ నా రెండవ చేతికి కొట్టుకొంటు… నే..ను ఎప్పుడు కూడా మేలర్ తో గొడవపడను అతని పట్ల అశ్రద్ద చేయను. దేవుడు అతడిని సురక్షితంగా ఉంచుగాక.  భగవంతుడా నాకు సహాయపడు అని మనసులో బడబడలాడసాగాను.

రెండవ వైపు రిసీవర్ లో కటకట శబ్ధం వినబడగానే నాగుండె వేగం పెరిగిపోయింది. భయంకరమైన విషాద వార్తను అందుకోడానికి నన్ను నేను సంబాళించుకోన్నాను.  రెండవ వైపు రిపీవర్ లో నుంచి ఆ వ్యక్తిగొంతు వినిపించింది.

“వెరీ సారి మిసెస్ ఫ్లేచర్… మీకు కష్టం కలిగించినందుకు కాని…. “మరో సారి గాఢమైన నిశ్సబ్దం అలుముకుంది!? ఆ వ్యక్తి  మొహన్ని నా చేతి గోళ్లతో పిచ్చిపిచ్చిగా గీకాలనిపించింది.  నాకెందుకిలాఎదురుచూసేలా చేస్తున్నాడు ? ఎదురు చూస్తున్న క్షణాలు నా ఆదీనం లో  నుం చి తప్పి పోతున్నాయి.

హమ్మయ్య ! చిట్ట చివరికి అవతలి వైపు నుంచి సమాచారం అందింది, ” చూడండి మిసెస్ ఫ్లేచర్ ! బహుశ మీకు గుర్తే ఉంటుంది… మూడు నెలల క్రితం మీకో బంగారపు ఉంగరం దొరికింది,  దానిని మాకందజేశారు. దీని గురించి హక్కు దారులెవరు కూడా ఏలాంటి రిపోర్టు ఇవ్వలేదు.  ఇది తమదేనని ఎవరు చెప్పలేదు కాబట్టి న్యాయపరంగా మీరే ఈ ఉంగరానికి హక్కుదారులు.  మీరు దీన్ని మా పోలీసు స్టేషన్ కొచ్చి తీసుకోగలరు.ఓ. కె గుడ్ బై !“ అంటు రిసీవర్ పెట్టేశాడు.

గట్టిగా ఓ శ్వాస పీల్చాను.  రిసీవర్ చేతిలో నుంచి క్రింద పడి పెండ్యులమ్ లా ప్రేలాడసాగింది.  కాళ్ళు చేతుల్లో  సత్తువ లేక ప్రక్కనే ఉన్న సోఫాసెట్ లో కూలబడ్డాను.  కొన్ని వందల మైళ్ళ దూరం నుంచిపరుగెత్తుకొంటూ వచ్చినట్టనిపించింది.  చూపు నా చేతిగడియారం వైపు పడింది.  నా నోరు ఆశ్చర్యంతో తెరుచుకుంది.  గడియారం పది గంటల ఒక్క నిమిషం చూపుతుంది. అంటే ఈ ఫోన్ కాల్ ఒక్క నిమిషందా ?  ఈఆటంతా ఓ నిమిషంలో ముగిసింది.  కాని ఈ నిమిషం నాకు ఓ యుగం కంటె పెద్దగా అనిపించింది.

మరోసారి తృప్తిగా ఊపిరి తీసుకొన్నాను.  జెని అరుపులు,  ఏడుపులు నా చెవుల్లో మోగసాగాయి.  సోఫాలో నుంచి తటాలున లేచి జెని ఏడుస్తున్న గది వైపు బయల్దేరాను.  కాని కొన్ని అడుగులు ముందుకువేశానో లేదో ఏదో అవ్యక్తమైన శక్తి నన్ను ముందుకు కదలనీయలేదు.

గట్టిగా ఓ నిట్టూర్పు విడిచి, “…. నో డియర్… నేనింకా చాలా అత్యవసరమైన పనులు చేయాల్సున్నాయి….నువ్వింకాస్తా ఏడ్వడమే  మంచిది !” అని నాలో నేనే చెప్పుకున్నాను.

నేను మారిపోయాను !

నా హృదయం ఆనందం తో నాట్యం  చేస్తుంది.  ఇల్లంతా తిరిగి,  పరుగెత్తుతు చిన్న పిల్లలా సంతోషంతో గట్టిగా కేరింతలు పెట్టాలని మనసు తహతహలాడసాగింది.

నేను సంతృప్తిగా తలాడించి, గొంతెత్తి అన్నాను, ” మీ నాన్నగారికి ఫోన్ చేయబోతున్నాను.  అతడు వాళ్లమ్మ దగ్గరే ఉండి ఉంటాడు.  అతనితో  చాలా ముఖ్యమైన విషయాల గురించి  మాట్లాడాలి.  ఇంకో నిముషం కూడా ఆగలేను.”

సంతోషంగా టెలిఫోన్ సెట్ వైపు వెళ్ళసాగాను మేలర్ కు ఈ విషయం చెప్పి తేలిక పడటానికి.

**** (*) ****

అనగనగా ఒక ఊరు. ఆ ఊరంతా దొంగలే. చీకటి పడగానే ప్రతీవాడూ దొంగతాళాల గుత్తి బొడ్లో దోపుకుని గుడ్డి లాంతరు చేత పట్టుకుని బయల్దేరేవాడు. దొరికిన ఇళ్ళల్లో దూరడం, చేతికందింది మూటగట్టుకోడం. తెల్లారేవేళకి దొంగసొమ్ముతో ఇంటికి చేరేసరికి వాడిల్లు ఇంకెవడి చేతిలోనే గుల్లయి ఉండేది.

అలా అందరూ ఒకరినొకరు దోచుకునే వాళ్ళు. కలిసి మెలిసి సుఖంగా బతికేవాళ్ళు. ఒకడు ఎదిగిందీ, ఇంకోడు చితికిపోయిందీ లేదు. ఒకణ్ణొకడు దోచుకుంటూ, ఆ గొలుసు దొంగతనాలు ఊళ్ళో చివరి వాడు తిరిగి మొదటివాడిల్లు కొట్టెసేదాకా క్రమం తప్పకుండా సాగేవి. ఆ వూర్లో వ్యాపారమంతా అమ్మేవాళ్ల, కొనేవాళ్ళ మోసపు తెలివితేటల మీదే నడిచిపోయేది. అక్కడి ప్రభుత్వం ఒక మాఫియా. ప్రజల్ని వీలైనన్ని రకాలుగా దోచుకునేది, జనమేం తక్కువోళ్ళు కాదు, పన్నులు ఎగ్గొట్టడం ద్వారా ప్రభుత్వానికి న్యాయం చేసేవాళ్ళు. ఇంకేం! పేదా గొప్పా తేడాల్లేకుండా జీవితాలు నల్లేరు మీద బండిలా సాగేవి.

ఉన్నట్టుండి ఒకరోజు ఎక్కణ్ణుంచొచ్చాడో ఒక నిజాయితీపరుడు ఆ వూరొచ్చాడు. రాత్రుళ్ళు గోనెసంచి, గుడ్డిలాంతరు పట్టుకుని వూరిమీద పడకుండా ఇంటిపట్టున కూర్చుని చుట్టకాల్చుకుంటూ తత్వాలు పాడుకునేవాడు. మిగతా దొంగలు యధావిధిగా తమ వంతు ప్రకారం అతనింటికొచ్చినప్పుడు గూట్లో దీపం చూసి బయటే ఆగిపోయేవాళ్ళు.

ఇలా కొన్నాళ్ళు జరిగింది. ఇక తప్పనిసరై అందరూ అతనికి నచ్చజెప్పాల్సొచ్చింది. “బాబ్బాబూ, నీకు తిండికి లోటులేకండా ఉంటే ఉండనీ, చుట్ట కాల్చొద్దనీ, పాటలు పాడుకోవద్దనీ మేమెవరమూ చెప్పం. కాకపోతే నువ్వొక సంగతి తెలుసుకోవాలి. నువ్వు రాత్రుళ్ళు ఇల్లు పట్టుకు వేలాడితే వూళ్ళో ఒక ఇల్లు ఆకలితో మిగిలిపోతుందని గుర్తుంచుకో.” అని అతన్ని బతిమాలారు.

నిజాయితీపరుడికి అది నిజమే అనిపించింది. దొంగల సౌకర్యం కోసం అతను ప్రతిరాత్రి ఇల్లొదిలి పోయి తెల్లారి ఎంచక్కా తిరిగొచ్చేవాడు. దొంగతనాలు మాత్రం చేసేవాడు కాదు. వూరి లాకులు దాకా వెళ్ళి కాలవనీళ్ళు ఎందాక పోతున్నాయో చూసొచ్చేవాడు. తీరా వచ్చిచూస్తే ఏముంది? ఆసరికే ఇల్లంతా లూటీ అయుండేది.

అలా ఓ వారం తిరిగేలోపు, మన నిజాయితీపరుడు బికారి ఐపోయాడు. అతని ఇల్లంతా ఊడ్చిపెట్టుకుపోయింది. తినడానికి పిడికెడు బియ్యం కూడా మిగల్లేదు. ఐతే స్వయంకృతం కాబట్టి ఇదో పెద్ద బాధ కాదు. అసలు సమస్య వేరే ఉంది. రోజూ మిగతావాళ్లని ఎంచక్కా తనిల్లు దోచుకుపోనిచ్చేవాడు, ఇతను మాత్రం ఎక్కడా చేతివాటం చూపెట్టడు. అంచేత ఇతను కొల్లగొట్టాల్సిన ఇల్లు మాత్రం, ఆ ఇంటివాళ్ళు బయట పని కానిచ్చి తిరిగొచ్చేసరికి నిక్షేపంగా దర్శనమిచ్చేది. ఇంకేముంది, కాలం గడుస్తున్నకొద్దీ, అలా మిగిలిపోయిన డబ్బుతో వాళ్ళు డబ్బున్నవాళ్ళుగా తయారయ్యేవాళ్ళు. వాళ్లకి బతుకుతెరువుకోసం దొంగతనం చెయ్యాల్సిన అవసరం ఉండేది కాదు. ఈ నిజయితీపరుడి ఇల్లేమో అతను దొంగసొమ్ముతో నింపుకోడు కాబట్టి అతనింటికి దొంగతనానికి వచ్చినవాళ్లకి ఏం దొరికేది కాదు. క్రమక్రమంగా వాళ్ళు పేదవాళ్ళుగా అయ్యేవాళ్ళు.

ఇక ఈ నడమంత్రపు సిరిని పొందినవాళ్ళు ఊరుకుంటారా? వాళ్ళు కూడా రాత్రుళ్ళు కాలవగట్టుకి షికారుకెళ్ళడం నేర్చుకున్నారు. అలా పోనుపోనూ చాలామంది ధనవంతులుగా, ఇంకా చాలా మంది పేదవాళ్ళుగా మారిపోయారు. ఈ వ్యవహారమంతా గందరగోళంగా తయారైంది.

ఇదిలా ఉందగా,  షికారుకెళ్ళే గొప్పవాళ్లకో ఆలోచన వచ్చింది. ఇలానే మనం రోజూ పనిమానేసి షికారుకెళ్తే ఎన్నాళ్ళు సాగుతుంది అని? సరే ఐతే, బీదవాళ్లకి కాస్త భత్యమిచ్చి మనకోసం దొంగతనాలు చేయించుకుంటేనో! అనుకున్నారు. అనుకున్నదే తడవుగా మనుషుల్ని పెట్టుకున్నారు. ఒప్పందాలు రాసుకుని జీతాలు, మామూళ్ళూ మాట్లాడుకున్నారు. ఈ రాతకోతల్లో కూడా ఏం మెలిక పెడదామా, ఎలా ఇంకా గొప్పవాళ్లమౌదామా అనే అందరూ ప్రయత్నించేవాళ్ళు. అలా అలా ఉన్నవాళ్ళు మరింత ఉన్నవాళ్ళుగా, లేనివాళ్ళేమో బొత్తిగా బీదవాళ్ళుగా మారిపోయారు.

అసలు కొంతమంది ఎంత డబ్బు కూడబెట్టారంటే వాళ్లకసలు దొంగతనం చెయ్యల్సిన పనిలేకుండా పోయింది.  అలాగని ఊరుకుంటే లేనివాళ్ళొచ్చి వీళ్ల ఇళ్ళు దోచుకుపోకుండా ఉండరు కదా! అందుకని ఏం చేశారంటే, లేనివాళ్లలోకెల్లా అతిపేదవాళ్లని చూసి, వీళ్ల ఇళ్లకి, ఆస్తులకి కాపలావాళ్ళుగా పెట్టుకున్నారు. దాన్నుంచి పోలిసులు తయారయ్యి, జైళ్ళు పుట్టుకొచ్చాయి. వాటివల్ల కొత్త ఉద్యోగాలు, మనుషులు వేరు వేరు వర్గాలుగా విడిపోవడం మొదలైంది.

ఈ నిజాయితీపరుడు వూర్లో అడుగుపెట్టాక పట్టుమని కొన్నేళ్లైనా గడిచాయో లేదో, జనం దొంగతనాల గురించి మాట్లాడ్డమే మానేశారు. ఇప్పుడంతా గొప్ప,పేద అనే మాటలే చెప్పుకుంటున్నారు. ఏదేమైనా, ఏ పేర్లతో పిల్చుకున్నా వాళ్లంతా ఇప్పటికీ దొంగలే.

ఎవరిమాట ఎలా ఉన్నా ఈ నిజాయితీపరుడు మాత్రం కొద్దిరోజుల్లోనే ఆకలితో చచ్చిపోయాడు.

**** (*) ****

మిసెస్ మలార్డ్ కి గుండెజబ్బు ఉందని తెలియడం వల్ల, ఎన్ని జాగ్రత్తల్ని తీసుకోవాలో అన్ని జాగ్రత్తలూ తీసుకుని, ఎంతో సున్నితంగా ఆమె భర్త మరణవార్త తెలపడం జరిగింది.

చెప్పలేక చెప్పలేక, పొడి పొడి మాటల్తో ఆమె సోదరి జోసెఫీన్ చెప్పింది; సగం దాస్తూ, సగం విషయాన్ని సూచనప్రాయంగా చెబుతూ. ఆమె భర్త స్నేహితుడు రిచర్డ్స్ పక్కనే ఉన్నాడు. బ్రెంట్లీ మలార్డ్ పేరు మొట్టమొదటగా పేర్కొంటూ రైలు ప్రమాదంలో మరణించిన వారి సమాచారం వార్తాసంస్థల ద్వారా అందినప్పుడు అతను పత్రిక కార్యాలయంలోనే ఉన్నాడు. కానీ, అది నిజమని నిర్థారించుకుందికి రెండవసారి తంతివార్త వచ్చే వరకూ ఆగి, సున్నితత్త్వం లేని ఏ మిత్రుడయినా అజాగ్రత్తగా ఆమెకు ఈ విచారకరమైన సమాచారాన్ని తెలియజెసే అవకాశం ఇవ్వకుండా ఉండడానికి తనే పరుగుపరుగున వచ్చేడు.

ఇంతకుముందు ఇటువంటి వార్తని చాలా మంది విని ఉన్నప్పటికీ, వాళ్లలా దాని ప్రాముఖ్యతని అర్థం చేసుకోలేని మనోదౌర్బల్యంతో ఆమె ఈ వార్తని వినలేదు. ఆమె తన సోదరి చేతుల్లో ముఖం పెట్టుకుని భోరున వెంటనే రోదించింది. తుఫానువంటి ఆ దుఃఖపు తీవ్రత తగ్గగానే, ఆమె ఒంటరిగా తనగదిలోకి పోయి ఎవరినీ లోనికి రానివ్వకుండా తలుపేసుకుంది.

తెరిచిఉన్న కిటికీకి ఎదురుగా సుఖంగా కాళ్లుజాపుకుని కూర్చుందికి విశాలంగాఉన్న కుర్చీ ఒకటి ఉంది. ఆమె శరీరాన్ని ఆవహించి, మనసుకి ప్రాకుతున్న గుదిబండలాంటి నిస్సత్తువతో అందులోకి ఆమె కూలబడింది.

ఆమె తన ఇంటికి ఎదురుగా విశాలమైన బయలులో వసంతపు తొలిచాయలకి అక్కడి ఎత్తైన చెట్ల కొనలు మెల్లగా అల్లల్లాడడం గమనించింది. గాలిలో వాన రాకడ సూచించే సుగంధం వీస్తోంది. ఎవరో చిల్లర సరుకులు అమ్ముకునే వ్యక్తి తన సామాన్లు పేర్లు చెబుతూ అరుస్తున్నాడు. దూరంగా ఎక్కడినుండో ఎవరో పాడుతున్న పాట ఆమె చెవులను సన్నగా తాకుతోంది, ఇంటి చూరులో లెక్కలేనన్ని పిచ్చుకలు కిచకిచలాడుతున్నాయి.

కిటికీకి ఎదురుగా పడమర దిక్కున ఒకదాన్నొకటి ఒరుసుకుని, గుమిగూడుతున్న మేఘాల మధ్యలోంచి అప్పుడప్పుడు వినీలాకాశపు తునక తొంగిచూస్తోంది.
తలని కుర్చీ మెత్తమీదకి వెనక్కి వాల్చి, ఏ చలనమూ లేకుండా కూర్చుంది… ఏడుస్తూ ఏడుస్తూ నిద్రపోయిన బిడ్డ నిద్రలో కూడ ఎక్కిళ్ళు పెట్టినట్టు, ఉండి ఉండి ఆమెకి దుఃఖంతో గొంతు పూడుకుపోయి కుదిపేసినపుడు తప్ప.

ఆమె ప్రాయంలో ఉన్నది. అందంగా, ప్రశాంతమైన ఆమె ముఖంలో అక్కడక్కడ అణచివేతకు గురైన జాడలు కనిపిస్తున్నాయి. దానితోపాటు కొంత తెగువకూడా కనిపిస్తోంది. కానీ, కాంతిహీనమైన ఆమె కన్నులు … దూరంగా అక్కడెక్కడో కనిపిస్తున్న నీలాకాశపు ఖాళీని రెప్పవేయకుండా చూస్తున్నాయి. అది ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచించడం కాదు; అన్నిరకాల వివేకవంతమైన ఆలోచనలనూ బహిష్కరించడం

ఆమెకు ఏదో అయిపోతోంది. ఆమె దానికే నిరీక్షిస్తోంది, భయపడుతూ భయపడుతూ. అదేమిటి? ఏమో, ఆమెకే తెలీదు; అది చాలా సూక్ష్మమైన విషయం. దాని పేరు నోటిమీద ఆడుతోందిగాని గుర్తురావడం లేదు. ఆమె దానిని అనుభూతి చెందగలుగుతోంది… ఆకాశంలోంచి ఊడిపడి, ధ్వనులద్వారా ఆమెని చేరుకుని, దాని వాసనలతో రంగులతో వాతావరణాన్ని చైతన్యవంతం చేస్తూ.

అల్లకల్లోలానికి గురైన ఆమె గుండెలు ఎగిసి ఎగిసి పడుతున్నాయి. ఆమెని ఆవహించడానికి వస్తున్న ఆవేశాన్ని ఆమె అర్థం చేసుకుంది. సుకుమారమైన ఆమె చేతుల్లా బలహీనమైన మనోనిబ్బరంతో దాన్ని నిలువరించడానికి తీవ్రప్రయత్నం చేస్తోంది. ఆమె తన ప్రయత్నాన్ని విరమించుకున్నాక, ఆమెకి తెలియకుండానే తెరిచిఉన్న పెదాలగుండా ఒక మాట బయట పడింది. ఆమె నిట్టూర్పుతోపాటు పదే పదే ఆమె మననం చేసుకుంది… “స్వేఛ్ఛ! స్వేఛ్ఛ!! స్వేఛ్ఛ!!!”. చేష్టదక్కిన ఆ చూపులూ, వాటిని అనుసరించి ఉన్న భయమూ ఇప్పుడు ఆమె కళ్ళలోంచి తొలగిపోయాయి. ఆమె కళ్ళు ఇపుడు స్పష్టంగా తేటగా ఉన్నాయి. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోనారంభించింది. ఆ రక్తప్రవాహపు వేడిమి ఆమె శరీరంలోని అణువణువునూ సేదదీర్చింది.

ఆమె ఇపుడు అలా సంతోషపడడం అమానుషమా? కాదా? అని వితర్కిస్తూ కూచోలేదు. స్పష్టమైన, వివేకవంతమైన ఎరుక అటువంటి ఆలోచనలు అర్థరహితమని తోసిపుచ్చింది. ఆమెకు తెలుసు మృత్యువుతో ముడుచుకున్న ప్రేమపూరితమైన అతని లేతచేతుల్ని చూడగానే మళ్ళీ ఏడుపు వస్తుందని. అతని ముఖం ఎప్పుడూ ప్రేమగా తప్ప మరొకలా తనని చూడలేదు. ఇపుడది వివర్ణమై, నిర్జీవమైపోయింది. ఆ బాధాకరమైన క్షణం దాటితే, తనముందు ఆమెకే స్వంతమైన ఎంతో ఉజ్జ్వలమైన భవిష్యత్తు కనిపించింది. ఆమె రెండు చేతులూచాచి మనసారా దానిని స్వాగతించింది.

ఇక భవిష్యత్తులో ఆమె ఎవరికోసమూ బ్రతకనక్కరలేదు. తనకోసం తను బ్రతుకుతుంది. స్త్రీ పురుషులు తమ స్వంత అభిప్రాయాలను రెండవవారి మీద రుద్దే హక్కు ఉందని నమ్మి గుడ్డిగా దాన్ని అనుసరించేవారు, ఆమె అభిప్రాయాలను బలవంతంగా మార్చేవాళ్ళెవరూ ఇకపై ఉండరు. ఆ విషయాన్ని మరింత విచక్షణతో లోతుగా పరిశీలించినపుడు, ఆ పని అభిమానంతో చేసినా, అధికారంతో చేసినా, దాని నేరస్వభావం మారదని అనిపించింది.

అయినా, అతన్ని అప్పుడప్పుడు అభిమానంగానే చూసేది. ఎక్కువసార్లు అలా అనిపించకపోయినా. అయినా, దానివల్ల తేడా ఏముంది? తనను ఆవహించిన స్వయంనిర్ణయశక్తే, తన వ్యక్తిత్వంలో బలమైన ప్రేరణ అన్న సత్యం ఆమె అకస్మాత్తుగా గుర్తించిన ఆ క్షణంముందు, ఇంతవరకు ఎవరూ అంతుకనుక్కోలేకపోయిన అద్భుత రహస్య ఆవేశం … ప్రేమ … ఎందుకు పనికి వస్తుంది?

“స్వేఛ్ఛ! శరీరానికీ, మనసుకీ స్వేఛ్ఛ !” అన్నమాటలు గుసగుసలాడినట్లు పదే పదే ఆమె పెదవులనుండి వెలువడసాగినై.

జోసెఫీన్ తలుపుముందు మోకాళ్లమీద కూచుని, తాళంఉంచే కన్నందగ్గర పెదాలు ఉంచి బ్రతిమాలుతోంది, “లూయీ! తలుపు తియ్యి! బ్రతిమాలుకుంటున్నాను; తలుపుతియ్యి. ఇలా అయితే నువ్వు అనారోగ్యం పాలవుతావు. లూయీ, నువ్వక్కడ ఏంచేస్తున్నావు? దయచేసి తలుపుతియ్యి!” ఆ మాటల్లో ఆందోళన స్పష్టంగా ధ్వనిస్తోంది.
“వెళ్ళు! వెళ్ళు! నేనేం అనారోగ్యం పాలవట్లేదు.” అవును. ఆ తెరిచిఉన్న ఆ కిటికీనుంచి జీవనసారాన్ని గ్రహిస్తోంది ఆమె నిజంగానే.

ఆమె ఆలోచనలు ముందున్న రోజులు గురించి విశృంఖలంగా విహరిస్తున్నాయి. ఇకనుండి వసంతం, గ్రీష్మం, అన్ని ఋతువులూ తనవే! ఆమె అటువంటి జీవితం చాలాకాలం కొనసాగేలా అనుగ్రహించమని భగవంతునికి తొందర తొందరగా ఒక ప్రార్థన ముగించింది. అంతకు ముందురోజే ఆమె భయం భయంగా జీవితం ఇంకా ఎన్నాళ్లు కొనసాగించాలిరా భగవంతుడా అని బాధపడింది.

ఆమె సోదరి బతిమాలగా బతిమాలగా, చివరకి ఎలాగైతేనేం లేచి తలుపు తీసింది. ఆమె కళ్లలో ఏదో తెలియని విజయ గర్వపు రేఖలున్నాయి. ఆ స్పృహ లేకుండానే ఆమె విజయాన్నందించే దేవతలా ప్రవర్తించింది. ఆమె సోదరి నడుము పొదువుకుని ఇద్దరూ మెట్లు దిగేరు. క్రింది మెట్టు దగ్గర రిఛర్డ్స్ వాళ్ళకోసం నిరీక్షిస్తున్నాడు.

బయటనుండి ఎవరో తాళపెట్టి వీధితలుపు తెరుస్తున్నారు. ప్రశాంతంగా తన పెట్టే, గొడుగూ పట్టుకుని ప్రయాణ బడలిక స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, లోపలికి అడుగుపెట్టేడు బ్రెంట్లీ మలార్డ్! అతను రైలు ప్రమాదం జరిగినచోటుకు చాలా దూరంలో ఉన్నాడప్పుడు. అతనికి ప్రమాదం జరిగిందన్న విషయం కూడా తెలీదు. ఒక్క సారి కెవ్వుమని గుండెలవిసేలా జోసెఫీన్ పెట్టిన కేకకీ, తనభార్య దృష్టిలో పడకుండా తొందరగా తనకి అడ్డుగా నిలబడడానికి రిచ్గర్డ్స్ చేసిన ప్రయత్నానికీ నిశ్చేష్టుడై నిలబడిపోయాడతను.

డాక్టర్లు వచ్చి పరీక్షించి, గుండెజబ్బు కారణంగా అకస్మాత్తుగా వచ్చిన ఆనందం పట్టలేక ఆమె చనిపోయిందని ప్రకటించారు.

**** (*) ****