ఒక మిత్రుడు, మా ఇద్దరికీ బాగా తెలిసిన వ్యక్తి, మేమిద్దరమూ పెళ్ళి చేసుకున్నామని తెలిసి అప్యాయంగా ఇంటికి భోజనానికి పిలిచాడు. నలభై ఏళ్ళు అతనికి. భార్య, ఇద్దరు పిల్లలు. ఆ సాయంత్రం నవ్వులు, సరదా, అందం, ఆనందం అన్నీ. కబుర్లు, కొత్త ఆశలు మావి. పాత ఆనందం వాళ్ళది. ముచ్చటయిన సంసారం. మధ్యలో ఊళ్ళు మారి, చిరునామాలు పోయి, 20 ఏళ్ళ తర్వాత మళ్ళీ చిరునామా దొరికి పిల్లలతో వెళ్ళాము.

అదే ఇల్లు. సుఖ సామ్రాజ్యాలు ధ్వంసమయి మిగిలిన కోటగోడలా ఉంది ఇప్పుడా ఇల్లు. 15 ఏళ్ళ క్రితం ఆమె కాన్సర్ తో చనిపోయింది. పిల్లలకి రెక్కలొచ్చాయి. అతనికి రిటైర్ అయ్యే వయసు వచ్చింది. పెద్ద హోదా. డబ్బుకి కొదవ లేదు. షుగర్, గుండె జబ్బు. ఇంట్లో ఇంత ఎత్తున దుమ్ము. డంపింగ్ యార్డ్లోలా కుప్పలకొద్దీ గదుల్లో సామాన్లు. అన్నిచోట్లా, సోఫాలతో సహా నిండిపోయిన విడిచిన, మాసిన బట్టలు. ఎక్కడ కూచోవాలో అర్థం కాక మా పిల్లలు బిక్కచచ్చిపోయారు. పొద్దుణ్ణుంచే తాగుడు మొదలు. సాయంత్రం ఎప్పుడో వండుకుంటాడు.

ఎవరికి అవసరం? ఎవరికి ఆసక్తి ఉంటుంది అతనిమీద? అతనికే లేనప్పుడు.

మాటలు సాగించాలని “పదిహేనేళ్ళయింది కదా? మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకొంటే బావుండేది నువ్వు” అన్నాను. “నీలా పెళ్ళి చేసుకో అని ఎవరూ గట్టిగా సలహా ఇవ్వలేదు పద్మా” అన్నాడు నవ్వుతూ.

ఇంటికొచ్చాక దిగులుగా…

అప్పటినించీ 1941లో పాలగుమ్మి పద్మరాజు రాసిన ‘చీకట్లో మెరుపులు ‘ కథ నాలో సుళ్ళు తిరుగుతూ గుర్తుకొస్తూనే ఉంది. ఒకసారి చదివి మర్చిపోయే కథ కాదు ఇది. ఒకసారి చదివితే అర్థమయ్యే కథ కూడా కాదు. ప్రతి వాక్యం మందుగుండు దట్టించిన తుపాకీ లాగా ఉంటుంది. ప్రతి మాటా లేపనం పూసినట్టు గానూ ఉంటుంది. దిగులూ, విచారం రేకెత్తిస్తుంది. ఆశ, ఆనందం ఉన్నాయని భరోసా ఇస్తుంది.

అది పాలగుమ్మి పద్మరాజు తప్పితే వేరే వాళ్ళు రాయగలిగే కథ కాదు. పద్మరాజు [...]]]>

ఎన్ని రూపాలు, ఎన్ని మోసాలు, ఎన్ని కపటి వేషధారణలు! ఎన్ని వికృత చేష్టలు, మరెన్ని దుర్మార్గపు ఆలోచనలు, ఎన్ని గృహ హింసలు? రోజూ ఎన్ని దుర్వార్తలు వింటున్నాం? ఎందరెందరి దుష్ట దుశ్శాశనల్ను చూస్తున్నాం? నమ్మశక్యం కాని దురాగతాలు చేస్తోంది రాక్షసులు కాదు. మనుషులే! పైకి మావూలుగా, ప్రసన్నంగా, సాధారణంగా కనిపించే వీళ్ళా, ఇంతేసి దారుణాలకు ఒడిగట్టిందీ!?.. అని విస్తుబోతూ నోట మాటరానివాళ్ళమౌతాం. అంతే మరి. రూపంలో రాముళ్ళు. గుణం లోనే రావణాసురులు. లేకపోతే?, ‘మేము చాలా చెడ్డవాళ్ళం’ అని ముఖాన బోర్డ్ కట్టుకుంటారా ఏవిటీ – ఎవరైనా? ‘నాలో ఓ క్రిమినల్ వున్నాడు. నాతో జాగ్రత్త గా వ్యవహరించండి.’ అంటూ హెచ్చరికల స్టిక్కర్ అతికించుకుని తిరుగుతాడా ఎక్కడైనా? ఎంతటి విలన్ అయినా తను విలన్ గా గుర్తించబడటానికి ససేమిరా ఒప్పుకోడు. చెబితే నమ్మం కానీ, నల్ల తలల విష నాగుపాము మనుషుల్లోనే పడగలిప్పుకుని వుంటుంది. కాటు తిన్న వారికే ఆ విషయం అర్ధమౌతుంది.

వీళ్లెక్కడో వుండరు. మన మధ్యే వుంటారు. నమ్మిస్తూ, నమ్మక ద్రోహం చేస్తూ, వంచిస్తూ, నిశ్శబ్దంగా మన జీవితాల్లోకి జొరబడిపోతుంటారు. ఒక యవ్వన స్వాములోరు జన్మ సాఫల్య రహస్యాలని ఉద్బోధిస్తుంటే ‘అహా, ఇంకేముంది అపర శంకరాచార్యులు వెలిశాడంటూ అర్జెంట్ గా ఆశ్రమం కట్టించారు పెద్దలు. సకల సౌకర్యాల శయ్య మీద ఎంచక్కా [...]]]> ‘మనుషులందరూ ఒక్కటే. అందర్లో ప్రవహించేదీ రక్తమే.’ అనే మాటలతో ఏ మాత్రం ఏకీభవించబుధ్ధి కాదు. కారణం – మనుషులందు అసలైన మనుషులు వేరు కాబట్టి. కొందర్లో రక్తానికి బదులు రాక్షత్వం ప్రవహిస్తూంటుంది కాబట్టి. ఒకొక్కరిలో ఎర్ర మనిషీ, నల్ల మనిషీ కూడా రహస్యంగా దాగి వుంటారు కనక. కౄరమృగాలు, శాడిస్టులు, హంతకులు, పరమనీచులు – మనిషితోలు కప్పుకునుంటారు కనక. అందుకే కామోసు మార్క్ ట్వైన్ మనిషి కౄరత్వం గురించి ఇలా అంటాడు: of all the animals man is the Only one that is cruel.

ఎన్ని రూపాలు, ఎన్ని మోసాలు, ఎన్ని కపటి వేషధారణలు! ఎన్ని వికృత చేష్టలు, మరెన్ని దుర్మార్గపు ఆలోచనలు, ఎన్ని గృహ హింసలు? రోజూ ఎన్ని దుర్వార్తలు వింటున్నాం? ఎందరెందరి దుష్ట దుశ్శాశనల్ను చూస్తున్నాం? నమ్మశక్యం కాని దురాగతాలు చేస్తోంది రాక్షసులు కాదు. మనుషులే! పైకి మావూలుగా, ప్రసన్నంగా, సాధారణంగా కనిపించే వీళ్ళా, ఇంతేసి దారుణాలకు ఒడిగట్టిందీ!?.. అని విస్తుబోతూ నోట మాటరానివాళ్ళమౌతాం. అంతే మరి. రూపంలో రాముళ్ళు. గుణం లోనే రావణాసురులు. లేకపోతే?, ‘మేము చాలా చెడ్డవాళ్ళం’ అని ముఖాన బోర్డ్ కట్టుకుంటారా ఏవిటీ – ఎవరైనా? ‘నాలో ఓ క్రిమినల్ వున్నాడు. నాతో జాగ్రత్త గా వ్యవహరించండి.’ అంటూ హెచ్చరికల స్టిక్కర్ అతికించుకుని తిరుగుతాడా ఎక్కడైనా? ఎంతటి విలన్ అయినా తను విలన్ గా గుర్తించబడటానికి ససేమిరా ఒప్పుకోడు. చెబితే నమ్మం కానీ, నల్ల తలల విష నాగుపాము మనుషుల్లోనే పడగలిప్పుకుని వుంటుంది. కాటు తిన్న వారికే ఆ విషయం అర్ధమౌతుంది.

వీళ్లెక్కడో వుండరు. మన మధ్యే వుంటారు. నమ్మిస్తూ, నమ్మక ద్రోహం చేస్తూ, వంచిస్తూ, నిశ్శబ్దంగా మన జీవితాల్లోకి జొరబడిపోతుంటారు. ఒక యవ్వన స్వాములోరు జన్మ సాఫల్య రహస్యాలని ఉద్బోధిస్తుంటే ‘అహా, ఇంకేముంది అపర శంకరాచార్యులు వెలిశాడంటూ అర్జెంట్ గా ఆశ్రమం కట్టించారు పెద్దలు. సకల సౌకర్యాల శయ్య మీద ఎంచక్కా ఓ భామతో రాస క్రీడలాడుతూ ఓ శుభ ముహూర్తాన సినిమా చూపించాడు. ఆ శృంగార స్వామి కోర్ట్ బోనెక్కినా కానీ, ఇంకా నమ్మడం లేదు భక్తజనాలు. తను కాషాయం కట్టింది తనువుకి కానీ తలపులకు కాదు కదా? సన్నాసి అవతారమెత్తినంత మాత్రాన, కోర్కెలు కాశీలో వదిలేయాలా? – అనే గనక స్వామి అంటే భక్త జనం వూరుకోరు. భరతం పడతారు. అందుకే సాములోరు ఇన్నాళ్ళూ తనలోని నిజ గుణాన్ని కప్పెట్టాడు. కాషాయం ముసుగు కింద.

కొంతమంది ప్రజా పాలకులు ప్రజలకి తెలీకుండా ప్రజలని దోచేస్తూ ప్రజల చేత పూజలందుకుంటుంటారు. ఇదొక అద్భుతమైన మోసం. ఇలాటి వారి నేర ప్రవృత్తిని పట్టీయడం, చేసిన నేరాలని ఋజువు చేయడం బహు అసాధ్యకరం. కత్తి మీద సాము లాటిది. ఒకవేళ పట్టుబడ్డా, ప్రజలు ససేమిరా నమ్మరు. పట్టిచ్చినవాడ్ని ఛావకొడతారు. ఐతే, ఈ గొప్పదనం ప్రజలది కాదు. అంత గొప్పగా నటిస్తున్న నేర నాయకునిది. ఈ నటన అనే ముసుగులో ప్రజల పాలిట దేవుళ్ళుగా కూడా చలామణి అయిపోవడం చూస్తుంటే…పిచ్చెక్కిపోతుంది మేధావులకి.

నేరగాని వేషం, ప్రవర్తన కూడా అంతే. అతడొక క్రియేటివ్ ఆర్టిస్ట్. అతనాడుతున్న నాటకం ముగిసే చివరి క్షణం దాకా కానీ అతనిలో దాగిన భయంకర సర్పం బయట పడదు. పడగలు విప్పుకున్నఆ నల్ల పాము విష కోరలనుండి అప్పుడిక రక్షించే దిక్కే వుండదు.
ఇదంతా ఎందుకు చెబుతున్నానంటే, ఈ కథ చదువుతుంటే చప్పున బికిని కిల్లర్ గుర్తొచ్చాడు. ఆ సెర్పెంట్ కళ్ళ ముందు కదిలాడు. ముంబై సినిమా ప్రపంచం నుంచీ లాడెన్ వరకు విస్తరించిన చీకటి సామ్రాజ్యాధిపతి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

దిగ్భ్రాంతి కలిగించే సత్యమేమిటంటే, ఇప్పుడు మనం చూస్తున్న ఈ కఠిన నేరగాళ్ళ తీరంతా కళ్ళక్కట్టినట్టు యాభై యేళ్ళ కిందటే తన కథలో చిత్రీకరించారు రచయిత త్రిపుర. అచ్చు ఆ పాత్రలోంచే నడచొస్తున్నారా ఈ నేర గాళ్ళంతా అనిపించేలా… అనేకానేక వికృత స్వభావాలతో, వెర్రి తలల అకృత్యాలతో, అచ్చు మంచి మనుషుల్లా.. ఇంకా చెప్పాలీ అంటే, శేషాచలపతిలా.

ఇంతకీ అసలు కథ ఏవిటో నేను వివరించడం కంటే మీరు స్వయంగా చదివి తెలుసుకుంటేనే బావుంటుంది.
రచయిత గురించి మాటల్లో చెప్పాలి అంటే, నా లాటి చిన్న వారికి అదో పెద్ద విజ్ఞాన పరీక్ష లాంటిది. ఆకాశాన్ని అద్దంలొ చూపడమా! అదెలా సాధ్యం? ఉగ్గు గిన్నెలోకి సముద్రాన్ని వొంపే ప్రయత్నమెలా చేయడం? నా వరకు నాకది కాని పనే సుమా!
ఈ పాముని చూసి, చదివాక, మీ అభిప్రాయాలను పంచుకోవాల్సిందిగా కోరుతూ..
శలవు మరి!

పాము
-త్రిపుర

శేషాచలపతిరావ్ అద్దంలో చూస్తూ దువ్వుకుంటూ “ఇవాళ నీ పేరు అలఖ్ నిరంజన్” అని చెప్పాడు. అద్దంలోని శేషాచలపతిరావ్ తో. అద్దంలోని శేషా…నవ్వి “గొప్ప మజా, స్కౌండ్రల్, నీ సంగతేం చెప్పను. అవును కానీ, నీకు ఎడం పాపిడేమీ బాగులేదు . ఇవాళ కుడి పాపిడిలాగు. టై నాట్ కింద డింపుల్ బాగులేదు. షోల్డర్స్ ఇంకా స్క్వేర్ చెయ్యి.” అన్నాడు.

విండ్సర్ నాట్ కింద డింపుల్ దిద్ది, పాపిడి కుడి చేసి, మళ్ళీ బ్రష్ చేసి, బుగ్గల్లోని డింపుల్స్ ప్రాక్టీస్ చేసి అద్దం పక్కని పిన్ చేసి ఉంచిన క్లాస్ రొటీన్ చూశాడు.

“మొదటి రెండు పీరియడ్సూ ఉండాలి. మూడు, నాలుగూ స్కిప్ చెయ్యొచ్చు.”

హాస్టల్ గేటు దాటుతూ “పవర్, ట్రెచరీ, ఎడ్వంచర్. నేను నేతాజీని. హిట్లర్ని. వినండి, బుధ్ధిలేని బలం లేని బాస్టర్డ్స్…మిమ్మల్ని హతమార్చేస్తాను. పారా హుషార్…. లక్షలు లక్షలుగా క్రిముల్లాగ బ్రతుకుతున్న మిమ్మల్ని రూపురేఖలు లేకుండా చేస్తాను…” పిడికిలి బిగపట్టి, హాస్టల్ వేపు కాలేజీ వైపు చూపించి గట్టిగా చెయ్యి ఊపేడు.

జోరుగా వచ్చే రిక్షాని తప్పించుకుని హిందీలో బూతులు తిట్టేడు.

మొదటి రెండు పీరియడ్స్ స్కిప్ చెయ్యుచ్చు. దశాశ్వమేధ్ ఘాట్ కి వెళ్తాను ’ అని అనుకుంటూనే లైబ్రరీ వేపు తిరిగి, ‘అలఖ్ నిరంజన్! నిన్ను..నన్నే..నేను డిసీవ్ చెయ్యగలను తెలుసా’ అని లైబ్రరీ వేపు నడవటం మొదలుపెట్టాడు.

సెక్షన్ లైబ్రేరియన్ టేబుల్ మీద గుట్టలు గుట్టలుగా రీబైండ్ చేసిన పుస్తకాలు పేర్లు రెజిస్టెర్లో రాసుకుటున్నాడు. నేరుగా లోపలికి పోయి బీరువాల్లో పుస్తకాల టైటిల్స్ చూడటం మొదలు పెట్టాడు అలఖ్ నిరంజన్.

చీర రెపరెపలు.

సున్నితంగా మాటలు.

కంటి చివరినుంచి చూస్తే, సెక్షన్ లైబ్రేరియన్ టేబుల్ మీద వేళ్ళు. లేడి..జింక…డీర్.

ముఖం తిప్పి చూసేడు.

తనవేపే చూస్తుంది. ఉమాడే.

అప్రయత్నంగా కళ్ళతో నవ్వేడు అలఖ్. అప్రయత్నంగా కళ్ళతో నవ్వడం అలవాటు చేసుకున్న నిరంజన్.

హిందీలో అంది. “నా కార్డ్ మర్చిపోయాను. శనివారం త్రివేదీ సెమినార్ లో ఎస్సే సబ్మిట్ చెయ్యాలి. మీ కార్డ్ మీద ఛాసర్ మీద బుక్స్ ఏమేనా ఇప్పిస్తారా?”

ఆ క్షణం లో చిరునవ్వు మాయమయి పోయింది నిరంజన్ కళ్ళల్లో. క్షణంలో కళ్ళల్లోని నవ్వుని మాయం చెయ్యడం అలవాటు చేసుకున్న అలఖ్ కళ్ళల్లో. ఇంగ్లీషులో అన్నాడు: “కారిడార్ లోకి రండి.”

గాజు అద్దాల కిటికీ దగ్గరగా వెళ్ళి, వెనక్కి తిరిగి కోపంగా అన్నాడు. “నా కార్డ్ ఎప్పుడూ జేబులో పెట్టుకుని తిరగను. మీరెవరో నాకింకా బాగా తెలియదు. తెలియని ఆడవాళ్ళందరకీ సహాయం చేసే షివల్రస్ మనిషిని కాను.”

ఉమా కళ్ళల్లో మెరుపులాగా కోపం..

“ఇవ్వకపోతే యివ్వనని మృదువుగా చెప్పొచ్చు. గొంతుకలో అంత థండర్ అవసరం లేదు.”

విసురుగా చీర మెరుపు మాయమయింది.

మళ్ళీ తెర ఎత్తబడింది. తను అనుకోకుండానే అకస్మాత్తుగా. అయితే, తన భవిష్యత్తుకి ఆకారం తానే యిస్తాడు. ఇప్పుడు జరుగుతున్నది తను ఎప్పుడో ఊహించి మనస్సు మారుమూలల్లో తొక్కిపడేసి ఉంచిన నాటకంలోని ఒక భాగం.
తెర ఎత్తేసింది కాలం. కాస్త ముందుగానే.అలఖ్ నిరంజన్! నిన్ను …నన్నే..నేను డిసీవ్ చెయ్యగలను తెలుసా’ అని లైబ్రరీ వేపు నడవటం మొదలుపెట్టేడు.

అయితే తను ఎప్పుడూ సిద్ధమే.

“జగదేవ్..జగదేవ్!…”

“జీ.”

“ఈ అల్మైరా తాళాలియ్యి.”

తాళాలు తీసుకుని బీరువా తెరిచి రెండు పుస్తకాలు తిరగేశాడు. జగదేవ్ అక్కడే నిలబడ్డాడు.

ఒక చివరన ఇషర్ వుడ్ నావల్ ఒకటి కనిపించింది.

“ఇదిగో! నువ్వు అన్నిరకాల మనుషులకీ తాళాలిచ్చేస్తావ్. ఎలా అడ్డదిడ్డంగా పెట్టేశారో చూడు. ఈ పుస్తకం యిక్కడేమిటి చేస్తూంది. తీసుకువెళ్ళి ఫిక్షన్లో పెట్టు. మీకు బుధ్ద్ధి రాదు. ఎన్నిసార్లు లైబ్రేరియన్ చేత తిట్ట్లు తిన్నా.”

జగదేవ్ గొణుక్కుంటూ పుస్తకం తీసుకుపోయేడు.

అల్మైరాలోంచి ఛాసర్ మీద లెగూయీ రాసిన పుస్తకం పైకి తీసేడు. కోట్ ప్రక్కకి లాగి, షర్ట్ కి, బెల్ట్ కీ మధ్య పుస్తకాన్ని తోసి, మళ్ళీ కోటు గుండీలు పెట్టాడు. ఎడం చెయ్యి అడ్డంగా పెట్టుకుని జగదేవ్ ని పిలిచి తాళాలు యిచ్చేశాడు.

కౌంటర్ దగ్గర;
“పండిట్జీ, ఇంకా కాస్త విజిలెంట్ గా ఉండాలి. పుస్తకాల దొంగలు ఎక్కువయి పోయారు. ఇవాళ నాకు కావాలసినవి ఒకటీ కనిపించలేదు. ఇస్యూకూడా అవలేదు. మీరింత ఇనె ఫిషెంట్ గా ఉంటే మేము కంప్లెయిన్ చెయ్యవలసొస్తుంది. “కోపంగా వికెట్ తోసుకుని విసురుగా పైకి వచ్చేశాడు అలఖ్ నిరంజన్.

లైబ్రరీ దగ్గర చెట్టుకింద కేంటీన్.
చెట్టుకింద బల్లమీద కూర్చుని నాలుగు సమోసాలు తిని, టీ తాగుతూ చుట్టూ ముసిరే ఎర్ర కందిరీగల్ని ఛాసర్ తో అప్పటికే ఆరు చంపేడు.

‘ఇంకో అయిదు నిమిషాల్లోపల ఉమ పైకి రావాలి…వచ్చి తీరాలి’ అనుకున్నాడు రిస్ట్ వాచ్ విప్పి చేత్తో పట్టుకున్నాడు. సాసర్ బల్లమీద ఉంచి, కప్ మాత్రం చేత్తో పట్టుకుని లైబ్రరీ వేపు తిరిగి నిలబడ్డాడు. నాలుగు నిముషాల నలభయి సెకండ్లు..నలభై ఐదు..ఏభయి…ఏభయి ఎనిమిది…అయిదు నిముషాలు.

ఉమ లైబ్రరీ మెట్లు దిగి వస్తూంది. దగ్గరగా వచ్చింది.

“హలో! మీరు రెండు సెకండ్లు ఆలస్యం చూశారా స్టాప్ వాచ్ లాగా పట్టుకుని ఎలా లెఖ్క పెట్తున్నానో ఈ సారికి క్షమించేను….రండి, మేనర్సు గురించి బాధపడితే మీకు కావాల్సిన బుక్ దొరకదు. మీ హృదయంలోని మిక్సెడ్ ఫీలింగ్స్ నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. అయినా….”

ముందుకు, దగ్గరగా అడుగు వేసింది ఉమ.

“…అయినా, మీరు వప్పుకుంటారు…రండి.”

ఉమ నవ్వింది. బెంచ్ మీద కూర్చుంది.

“గులాబ్ జామున్ కూడా చేశాడు శర్మాజీ. స్వీట్స్ అంటే అసహ్యం నాకు. స్వీట్స్ అంటే ఇష్టపడే వాళ్ళని మెషిన్ గన్ తో షూట్ చేద్దామనిపిస్తుంది. కాబట్టి సమోసాలు. ఏమంటారు. అండ్ టీ…ఇదిగో మీకు కావలసిన పుస్తకం. మన ఫ్యూచర్ అసోసియేషన్కి చిహ్నంగా యీ ఆరు కందిరీగల కళేబరాల్ని ఛాసర్ తో చంపి సిధ్ధంగా ఉంచేను…వద్దు. మీరు మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించకండి. నేనే అంతా మాట్లాడేసిన తరువాత మీకు అవకాశం యిస్తాను…మీరు నాకు జూనియర్. మీ పేరు ఉమాడే. గౌహతిలో బి.ఏ.చదివేరు. ఇక్కడ బెంగాలీ టోలాలో అంకుల్ దగ్గర ఉన్నారు. తరువాత, నా సంగతి బెలూచిస్తాన్, జర్మనీ నా స్పిరిట్యుయల్ హోంస్. ఇంఫాల్ లో ఫోర్టీంత్ ఆర్మీలో పని చేశాను. కెప్టెన్ గా, కోర్ట్ మర్షల్ చేసేరు. కారణాంతరాల వల్ల ఇక్కడ ముప్పయి సంవత్సరాల వయస్సులో – యూనివర్సిటీలో చదవటానికి కారణాలు:
ఒక్కొక్క వేలు ముడుస్తూ చెప్పేడు.

“…ఒకటి : నాకు హోం లేదు. బంధువులు లేరు.

రెండు : ఉద్యోగాలు చెయ్యటానికి కావలసిన టెంపెరమెంట్ లేదు.

మూడు : హోటల్స్ లో ఎప్పుడూ ఉండటానికి కావలసిన డబ్బు లేదు.

నాలుగు : యూనివర్సిటీలో చదువు నా ఎస్టిమేట్ ప్రకారం చాలా చవక.”

“చూశారా…నాలుగు నిముషాల్లో, నాలుగు నెలల పరిచయం అయితేగాని తెలియని విషయాలన్నీ చెప్పేశాను. కాలానికి ఏదీ వదిలెయ్యకూడదు….”

సమోసాలు, టీ వచ్చేయి.

ఉమ తినడం మొదలు పెట్టింది.

“రిమార్కబుల్. మీరు రెండు వేళ్లతో సమోసాలని చిన్న చిన్న ముక్కలు చేసి గ్రేస్ ఫుల్ గా గా నోట్లో పెట్టుకుని అవి బాధతో ఏడుస్తాయేమో అన్న భయంతో మెల్ల మెల్లగా తినడం అలవాటు చేసుకోలేదు. ఎడ్మిరబుల్.”

సమోసాలు అయిపోయాయి.

“ఇప్పుడు మీరు మాట్లాడొచ్చు.”

“మీరు విచిత్రమయిన వ్యక్తులు. అన్ని విషయాలు చెప్పేరు గాని మీ దగ్గర లైబ్రరీ కార్డ్ లేకుండానే యీ పుస్తకం ఎలా తెచ్చారో చెప్పలేదు.” కుడిచేతి వేళ్ళ గోళ్ళతో బెంచ్ మీద వరసగా చప్పుడు చెయ్యడం మొదలు పెట్టేడు. “హార్స్ రైడింగ్ యిన్ చండికా..చాలా కాలం క్రింద చండిక అనే ఫిల్మ్ చూశాను. అందులో గుర్రాలు పరుగెటుతుంటే యిదే చప్పుడు. చండికా ఆన్ హార్స్ బేక్..ఐదడుగుల పదకొండున్నర అంగుళాల పొడవూ, నూట ఎనభయి పౌన్ల బరువూ మనిషిని. ఈ పది ఔన్సుల బరువు పుస్తకాన్ని తేడానికి లైబ్రరీ కార్డ్ ఉండాలా?….ఇష్యూ కౌంటర్ దగ్గర పండిట్జీ బాగా తెలుసులెండి. అడిగి తెచ్చాను. మీరు నాలుగు రోజులుంచుకుని నాకు తిరిగి యిచ్చేయండి.”

ఉమ తెలివైన పిల్ల.

అంది: “నన్నొకమాట చెప్పనిస్తారా. మీరు చాలా నెర్వెస్ మనుష్యులనుకుంటాను. దాన్ని కప్పి పుచ్చడానికి ఈ విధంగ మాట్లాడతారు…అంతేనా?” ఉమ కళ్ళల్లోకి సూటిగా, తీవ్రంగా చూశాడు నిరంజన్.

“మీరు సైకాలజీ పుస్తకాలు చదివినట్టున్నారు. లేకపోతే ఎవరో అంటే విన్నారు. అంత సులభంగా లేబుల్ అంటించీకండి. మీ మంచికి చెప్తున్నా. నేను డేం..జ…ర..స్..మనిషిని.”

“శర్మాజీ?”

రూపాయినోటు యిచ్చి చిల్లర తీసుకున్నాడు.

“నన్ను మరచిపోండి. ఈ సెప్టెంబర్ వెదర్ నన్ను సరదాగా మాట్లాడటానికి ప్రోత్సహించింది. అంతే మీకింకా చిన్న వయస్సు. గుడ్ బై!” లేచి గిరుక్కున తిరిగి పెద్ద పెద్ద అడుగులు వేస్తూ బిర్లా హాస్టల్ వేపు నడిచిపోయాడు. అలా పెద్ద పెద్ద అడుగులు వేస్తూ నడవడం అలవాటయిపోయిన అలఖ్.

బ్రోచ్ హాస్టల్ దగ్గర బస్ ఎక్కేడు. ఖాళీగా ఉంది.

గోడోలియాకి రెండు టిక్కట్లు అడిగేడు.

“ఒక్కడికే రెండెందుకూ”అడిగేడు కండక్టర్.

“అది నీకవసరం లేదు. ఒకటి నాకూ, రెండోది నా స్పిరిట్ కి” అన్నాడు అలఖ్.

రూయా హాస్టల్ స్టాప్ దగ్గర అమెరెకన్స్ లా కనిపించే ఒక జంట ఎక్కేరు. అతను లావుగా, పొట్టిగా. ఆమె సన్నగా, పొడుగ్గా, అందంగా.

“లై కే క్వీన్’ అనుకున్నాడు. క్రిందటి సాయంత్రం సాన్ ఫ్రాన్సిస్కో నుంచి ఒక పెద్ద గ్రూప్ దిగిందట. ఆ గ్రూప్ లోని వాళ్లే గాబోలు అనుకున్నాడు.

కండక్టర్ తో “గేంజిస్ కి టికెట్స్” అన్నారు వాళ్ళు.

కండక్టర్ కి బోధపడ లేదు.

“గోడోలియాకి యియ్యి.” అన్నాడు అలఖ్.

వాళ్ళవేపు చూసి అన్నాడు. “మీకు యిష్టమయితే సహాయం చెయ్యగలను? నేను గూడా గేంజిస్ వేపే వెళుతున్నాను.”
థేంక్స్ తో ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసిన తరువాత అన్నారు. “గ్రూప్ లో తిరగడం థ్రిల్లింగ్ గా ఉండదు మాకు. అందుకే ముందుగా బయలు దేరేము. లక్కీగా నువ్వు కలిసేవు.”

“నువ్వు హిందూవేనా? ఇజిప్షన్లాగో, స్పేనియర్డ్ లాగో ఉన్నావు.” అని అడిగేడు మన అమెరికన్.

పరిచయం చేసేడు. “నా పేరు జేమ్స్ ఎలియట్. ఈమె నా మిసెస్ ఎలియెట్…క్వీనీ ఎలియట్.”

‘లై కే క్వీన్!” నిజమే అనుకున్నాడు నిరంజన్.

“నేను హిందూని కాను. ముస్లిం ని. పేరు బైరాంఖాన్. మీరు గేంజిస్ చూడొచ్చు. కాని టెంపుల్స్ లోకి రానీయరు.”

“ఇదిగో యిక్కడే దిగాలి.”

క్వీనీ దిగడానికి తన చెయ్యి యిచ్చి సహాయం చేశాడు.

ముగ్గురూ దశాశ్వబేధ్ వేపు నడిచారు.

జేమ్స్, క్వీనీ దృశ్యాల్ని తాగుతున్నారు!

లస్సీ దుకాణంలో బెంచ్ మీద కూర్చున్నారు.

చోక్రాని పిలిచి “మూడు గ్లాస్ లు తీసుకురా. భంగ్ కలుపు.” అన్నాడు.

అప్పుడే కలలోంచి లేచి ప్రపంచాన్ని కొత్తకళ్ళతో చూస్తున్నట్లు చూస్తున్నాడు. జేమ్స్ గుంపులుగా రోడ్ మీద నడిచే ఇండియన్ ప్రజల్ని, టాంగాల్ని, ఎక్కాల్నీ.

క్వీనీ మధురమైన స్వరంతో. “నువ్వు యూనివర్సిటీలో చదువు తున్నావా?” అని అడిగింది.

“ఇక్కడ యూనివర్సిటీలో యిడియట్స్ తప్ప ఎవరూ చదవరు. నేను తోళ్ళ వర్తకం చేస్తాను. యూనివర్సిటీ డైరీలో ముసలి ఆవులు బేరానికొస్తే కొనడానికి వచ్చేను. నాది మీర్జాపూర్ హెడ్ క్వార్టర్స్.”

ఛోక్రా లస్సి తెచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

“ఇందులో భంగ్ వేయించేను. చాలా థ్రిల్లింగ్ డ్రింక్” అని జేమ్స్ చెవిలో ఏదో అన్నాడు. జేమ్స్ మొదట షాక్ అయి, తరువాత ఏమనాలో తెలియక నవ్వేడు.

లస్సీ మెల్లగా తాగేరు ముగ్గురూ.

జేమ్స్ ఎంతయిందో అడిగి, జేబులోంచి వాలిట్ తీసి, మెల్లగా కూడ బలుకుతూ లెక్క పెట్టి యిచ్చేడు. వాలిట్ లావుగా, నోట్లతో వానాకాలం కప్పలాగుంది.

“పదండి గేంజిస్ దగ్గరకు పోదాం.”

ఘాట్ వేపు నడిచేరు.

వెల్లువతో గంగానది బురద నీరు ఉరకలేస్తూ ప్రవహిస్తూంది. విజృభించి మెట్ల మీద కెరటాలు పగిలి సుడిగా వెనక్కి తిరుగుతున్నాయి.

“క్రాస్ చేద్దామా”

వయులెంట్ గా ఉన్నట్లుంది. అవేనా బోట్స్? చాలా ఫ్లిమ్సీ గా కనిపిస్తున్నాయి.” అన్నాడు జేమ్స్.

“ఏం భయం లేదు. ఇంతకంటే వరద ఎక్కువ వున్నప్పుడు కూడా తీసుకుపోతారు యీ పడవ వాళ్ళు. పోనీ డౌన్ స్ట్రీమ్ పోదామా?”
జేమ్స్ ముఖంలో భయం. “వద్దు రిస్క్ తీసుకోవడం మంచిది కాదు. క్వీనీ కూడా ఉంది.”

థ్రిల్ల్స్ కావాలి నీకు. కవర్డ్.

“సరే. నీకేమేనా బనారస్ బ్రొకేడ్స్ కావాలా?” అడిగేడు క్వీనీని.

క్వీనీ ముఖంలో సంతోషం. “చాలా కొందామని ఉంది. ఆ దుకాణాలకి తీసుకువెళ్ళు…ప్లీజ్!”

విశ్వనాధ్ గల్లీలోకి తీసుకు వెళ్తూ ఆగేడు అలఖ్.

జేమ్స్ తో అన్నాడు : “ఇక్కడ జేబుదొంగలు ఎక్కువ. మీ దగ్గర వాలిట్ వుంచడం మంచిది కాదు. ఇక్కడ జేబు కొట్టే వాళ్ళందరూ నాకు తెలుసు. వాలిట్ నా దగ్గరుంచితే ఏ భయమూ లేదు.”

జేమ్స్ తొందరగా కోట్ లోపలి జేబులోంచి వాలిట్ తీసి అలఖ్ కి యిస్తూ “ముందే చెప్పినందుకు చాలా థేంక్స్.” అన్నాడు.
గల్లీ లోకి వెళ్లారు.

చాలా రద్దీగా ఉంది. క్వీనీ దుకాణాల్లో వేళ్ళాడగట్టిన చీరెల్ని, కంచు, యిత్తడి సామానుల్ని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూంది.
జేమ్స్ పొట్టి కాళ్ళతో వెనుక నడుస్తున్నాడు.

దుకాణాల సేఠ్లు కాకులాగ పిలుస్తున్నారు.

బీహారీ పల్లెటూరు గుంపొకటి గొడవ చేస్తూ ముందు నడుస్తుంది.

ఆబోతు ఎదురుగా రంకెవేస్తూ వేగంగా దూసుకుంటూ పరుగెత్తుతూ వచ్చింది.

బీహారీ గుంపు అరుచుకుంటూ చెదిరిపోయి వెనక్కీ ముందుకూ గోల పెడుతూ పరుగెడ్తూంటే…

‘రన్’ అని గట్టిగా అరిచి, ఇద్దరి చేతులూ పట్టుకుని పరుగెత్తేడు. “వాట్ ద హెల్ యీస్ ద మేటర్ నౌ” అంటూ పొట్టికాళ్ళ జేమ్స్ చెయ్యి విదిలించుకుంటూ అడిగేడు.

“శ్… హిందూ ముస్లిం రయట్” క్వీనీ చెయ్యి పట్టుకుని పరిగెత్తుతూనే అన్నాడు.

బీహారీ మూక మధ్య జొరబడ్డారు.

క్వీనీ చెయ్యి కూడా వదిలి అలఖ్ ఇంకా వేగంగా ముందుకు దూసుకుపోయి గల్లీలోంచి పైకి పోయాడు.

చౌక్ లోంచి కట్ చేసి యింకో చిన్న గల్లీలో జొరబడి ‘సంగం’బార్ చేరుకున్నాడు.

గట్టిగా వూపిరి బిగించి ఒక నిముషం నిలబడ్డాడు. పేంట్ జేబులో చెయ్యి పెట్టి బరువుగా, డబ్బుగా ఉన్న వాలిట్ ని సంతృప్తిగా తడిమేడు. వాలిట్ పైకి తీసి, నోట్లు పైకి లాగి, వాలిట్ ని కాలవలో విసిరేశాడు. బార్ లోపల అడుగు పెట్టేడు. సగం బార్ నిశ్శబ్దంగా ఉంది. హాల్ అద్దంలో జుత్తు దువ్వుకుని, రుమాలుతో ముఖం తుడుచుకున్నాడు. జేబులో నోట్లు మళ్ళీ చూసుకున్నాడు. అరవయికి పైగా పది రూపాయల నోట్లు అద్దంలో చూస్తూ, కుడికన్ను గట్టిగా మూసి నాలిక పైకి పెట్టి మళ్ళీ లోపలకి మడిచి, ఎడం చెయ్యి చూపుడువేలు పెదవుల మీద నిలువుగా నిలిపి మెల్లగా అన్నాడు. “ఎవరికి చెప్పొద్దు…సక్కర్స్.”

బార్ లో నిశ్శబ్దం. బూత్స్ లో తొంగి చూస్తే ఎవరూ లేరు. పక్క గదిలో బెనర్జీ డెస్క్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. కునుకు తీస్తున్నాడు బెనర్జీ, డెస్క్ మీద ముఖం పెట్టుకుని. చప్పుడు చెయ్యకుండా డెస్క్ మీద తాళాలు తీసి, వెనక గదిలోకి వెళ్ళి బీరువా తెరిచాడు, క్రింద అరలో కారూస్ జిన్ బాటిల్ తీశాడు. బెనర్జీ దగ్గరకు వచ్చాడు. డెస్క్ మీద వంగి బెనర్జీ వీపు మీద గట్టిగా చరిచాడు. ఉలిక్కిపడి కోపంగా, బాధగా, భయంగా, అర్ధం లేని అరుపులు అరుస్తూ లేచాడు బెనర్జీ.

కళ్ళు రెపరెపలాడించి శేషాచాపతిని చూసి బెంగాలీలో అన్నాడు :
“అబ్బ ఎంత దెబ్బ కొట్టేవు రావు బాబూ. ఇంత మిట్ట మధ్యాహ్నం వచ్చేవేమిటి. ఎవరూ లేరు కుర్రాళ్ళు!”

“నువ్వు యిలా తలుపులు తీసిపెట్టి కునుకు తీస్తుంటే లిక్కర్ స్టోర్ అంతా ఖాళీ అవుతుంది ఒక గంటలోనే. ఐస్ ఉందేమో చూడు.” బెనర్జీ లోపలికి వెళ్ళాడు ఐస్ కోసం.

అలఖ్ అక్కడే సోఫాలొ కూర్చుని బాటిల్ మూత తీసేడు.

బెనర్జీ ట్రే లో ఐస్, వైన్ గ్లాసుకు, నిమ్మకాయలు పట్టుకొచ్చాడు. గ్లాసులలో మూడు పెగ్ లు జిన్ పోసి, ఐస్ ముక్కలు వేసి బెనర్జీ కొకటి యిచ్చి, తను సిప్ చెయ్యడం మొదలు పెట్టేడు.

బెనర్జీ గడగడ తాగేసి గ్లాస్ ఖాళీ చేసి మాట్లాడటానికి గొంతు సవరించుకుంటుంటే, “మాట్లాడొద్దు. నన్ను వదిలి నీ పని నువ్వు చూసుకో – అంటే, మళ్ళీ ముఖం డెస్క్ మీద పెట్టి పడుకో.” అన్నాడు అలఖ్.

బెనర్జీ కళ్ళు మూసుకునే చిరునవ్వు నవ్వి తిరిగి సమాధిలోకి వెళ్ళిపోయాడు…

కుడి జేబులో ఆరు వందల రూపాయలు, ఎడం జేబులో ఉమాడేకి జాగా, సెంటిమెంటల్ మూడ్ లోకి పోవచ్చు.

“….బాల్యం…బాల్యపు అనుభూతులు…బాల్యం నన్ను విరామం లేకుండా మెత్తగా వెంటాడుతుంది. ఏళ్ళు గడిచిన కొలదీ, ఎడారిలాంటి ‘యధార్ధం’ గుండెల్లో బలమైన వ్రేళ్ళతో పాతుకుపోయి స్థిరపడ్డకొలదీ, …నా వెనుకనె నీడలా వచ్చి వీపు మీద పచ్చటి వేళ్ళతో తట్టి పిలుస్తున్నారెవరో…జీవితానికి అర్ధం లేదు. అంతా శూన్యం అని తెలుస్తున్న కొలదీ, నా పూర్ణ శక్త్రి వెనక్కి…వెనక్కి
పరుగెడుదామనుకుంటాను…తిరిగీ, నా బాల్యం లోకి..క్షణానికీ, క్షణానికీ, క్రియకీ, క్రియకీ సంబంధం లేకుండా బ్రతకడం…. … …”
పవర్, ట్రచరీ…

జిన్ కైపు ఎక్కిస్తూంటే వాచాలత్వం, దెబ్బలాడడం సోపానాలు స్కిప్ చేసి సెంటిమెంటల్ మూడ్ లో ప్రవేశించి అందులోంచి మెల్లగా జరిగి, కళ్ళ నీళ్ళ ప్రవాహం లో పడ్డాడు.

సాయంకాలం ఏడు గంటలకు యింకా కొంచెం మత్తు ఉండగానే, మెల్లగా తూలుకుంటూ హాస్టల్ చేరుకున్నాడు శేషాచలపతి.
బట్టలన్నీ విప్పేసి నగ్నంగా మంచం మీద పడుకొని, పది నిముషాల తరువాత చల్లటి నీరుతో ముఖం కడుక్కుని, అద్దంలో చూసుకుంటూ, “ఎలా ఉంది. అలఖ్ నిరంజన్, యీ దినం?” అని అడిగేడు అద్దంలోని శేషాచలపతిని.

“రేపు నీ పేరు సాల్వడార్ డాలీ. ఏం చేస్తావో” అని అద్దంలోని శేషాచలపతి విషపు నవ్వు ఒకటి మధురంగా నవ్వేడు.

** – **

ముందుగా కథాంశం గురించి :

ఎంత మోహనమని, మరెంత వ్యామోహమని!
ఎప్పట్నించి మాటేసుకునున్న సౌందర్యమనీ!? -చూపులతోటి ఇట్టే లాగేసుకుని, ఆహ్వానించినంతనే వొచ్చి, చేతుల్లోకి వాలిపోయి, మనసుని హత్తుకుపోతుంది. ఎటెటో ఎత్తుకుపోతుంది.
దివులు మబ్బుల్ని దూరం చేస్తుంది. రాను రాను తనే ఓ గొప్ప దిగులై కూర్చుంటుంది.
ఎప్పటికప్పుడే నవ వధువులా తోస్తుంది.
దాని సౌందర్యాస్వాదనలో అలసిపోయి, నిద్రలోకి జారినప్పుడు ఎద మీద ఎద వుంచి, వొద్దికగా ఒదుగుతుంది. గుండెలో గుండె గా కలసిపోతుంది. నడిచే జ్ఞాపకాల నీడౌతుంది.
దీనిపైని మోజదేమో తెలీదు కానీ, కొందరు – షికార్లకు తీసుకెళ్తారు. చిట్టడవులకీను. మరి కొందరు సీ షోర్ లకీ తీసుకుపోయి, ఇసుక తిన్నెలపై వాలి, ముఖంలో ముఖం పెట్టుకునో, పొట్టలో తల దూర్చుకునో, ప్రేమగా చెంపలకాంచుకునో… సౌదర్యోపాసన లో మునిగి తేలుతుంటారు. అదో పాషన్….అదో ఫాషన్..అదో పారవశ్యం.
అంతగా మైమరిచే అధ్బుతం దీన్లో ఏముంటుందో, పిచ్చి కాకుంటే అనుకుంటారు కానీ, చూసే వారికేమెరుక మరి?

వయసు చూసి ప్రేమించని ఆ సొగసరి నిత్య యవ్వని. సత్యమైన ప్రియురాలు. స్వఛ్చమైన జ్ఞానురాలు. ఎందరి పెళ్ళాల రుసరుసలు మోస్తుందనీ? .. మరెందరెందరు సతీ సుమతులు తమ భర్తలని ఈమెకి అప్పగించి, సమర్పించి పోయారనీ? ఇంకెందరు భార్యా మణులు ఈమెని ఇంట్లోంచి గెంటి పారేయాలని చూస్తారనీ? అయితే ఒకటి. హాని చేసే శాల్తీ కాదు.

అన్నమయ్య అన్నట్టు ..నీటి కొలది తామరలా..ఘన బుధ్ధులకు ఘనురాలు.

ఇంతకీ – ఇంత గొప్ప అతి లోక సుందరీ, జ్ఞాన ప్రదాయినీ ఎవరూ అంటే – పుస్తకం.

దేవుణ్ణి ద్వేషించే నాస్తికులు సైతం పుస్తకాన్ని దైవం లా ఆరాధించడమే – [...]]]> ప్రియమైన వాకిలి పాఠకులకు!
ఈ తడవ మీకు నే పరిచయం చేస్తున్న ఈ కథంటే –
నాకు చెప్పలేనంత ఇష్టం.
అమితమైన గౌరవం.
నే సమ్మతించిన విషాదం.

ముందుగా కథాంశం గురించి :

ఎంత మోహనమని, మరెంత వ్యామోహమని!
ఎప్పట్నించి మాటేసుకునున్న సౌందర్యమనీ!? -చూపులతోటి ఇట్టే లాగేసుకుని, ఆహ్వానించినంతనే వొచ్చి, చేతుల్లోకి వాలిపోయి, మనసుని హత్తుకుపోతుంది. ఎటెటో ఎత్తుకుపోతుంది.
దివులు మబ్బుల్ని దూరం చేస్తుంది. రాను రాను తనే ఓ గొప్ప దిగులై కూర్చుంటుంది.
ఎప్పటికప్పుడే నవ వధువులా తోస్తుంది.
దాని సౌందర్యాస్వాదనలో అలసిపోయి, నిద్రలోకి జారినప్పుడు ఎద మీద ఎద వుంచి, వొద్దికగా ఒదుగుతుంది. గుండెలో గుండె గా కలసిపోతుంది. నడిచే జ్ఞాపకాల నీడౌతుంది.
దీనిపైని మోజదేమో తెలీదు కానీ, కొందరు – షికార్లకు తీసుకెళ్తారు. చిట్టడవులకీను. మరి కొందరు సీ షోర్ లకీ తీసుకుపోయి, ఇసుక తిన్నెలపై వాలి, ముఖంలో ముఖం పెట్టుకునో, పొట్టలో తల దూర్చుకునో, ప్రేమగా చెంపలకాంచుకునో… సౌదర్యోపాసన లో మునిగి తేలుతుంటారు. అదో పాషన్….అదో ఫాషన్..అదో పారవశ్యం.
అంతగా మైమరిచే అధ్బుతం దీన్లో ఏముంటుందో, పిచ్చి కాకుంటే అనుకుంటారు కానీ, చూసే వారికేమెరుక మరి?

వయసు చూసి ప్రేమించని ఆ సొగసరి నిత్య యవ్వని. సత్యమైన ప్రియురాలు. స్వఛ్చమైన జ్ఞానురాలు. ఎందరి పెళ్ళాల రుసరుసలు మోస్తుందనీ? .. మరెందరెందరు సతీ సుమతులు తమ భర్తలని ఈమెకి అప్పగించి, సమర్పించి పోయారనీ? ఇంకెందరు భార్యా మణులు ఈమెని ఇంట్లోంచి గెంటి పారేయాలని చూస్తారనీ? అయితే ఒకటి. హాని చేసే శాల్తీ కాదు.

అన్నమయ్య అన్నట్టు ..నీటి కొలది తామరలా..ఘన బుధ్ధులకు ఘనురాలు.

ఇంతకీ – ఇంత గొప్ప అతి లోక సుందరీ, జ్ఞాన ప్రదాయినీ ఎవరూ అంటే – పుస్తకం.

దేవుణ్ణి ద్వేషించే నాస్తికులు సైతం పుస్తకాన్ని దైవం లా ఆరాధించడమే – పుస్తకానికి గల విశిష్ట లక్షణం. అపూర్వ దైవత్వ వైభవాన్ని సంతరించుకున్న గుణం.

ఇంతకీ ఈ కథంతా ఎందుకు చెప్పుకొస్తున్నానంటే, ఈ కథలో కథాంశమే పుస్తకం కాబట్టి. చాలా చాలా అరుదైన సబ్జెక్ట్ కాబట్టి.

ఈ కథలో హీరో, హీరోయిన్ మాత్రమే కాదు, కమిట్మెంట్, సెంటిమెంట్ – కూడా పుస్తకమే పోషిస్తుంది. చిత్రం గా అనిపించడం లేదూ కథ?!

అసలు ఏమా కథంటే:
కథ పేరు: సముద్రం, రచన: పాపినేని శివశంకర్.

* కథ మాటకొస్తే :
రచయిత ఫ్రెండ్ కి రాసిన ఉత్తరం. జస్ట్ అంతే.
ఈ లేఖ లొనే – కథా, కథలోని పాత్రలూ, వారి స్వరూప స్వభావాలు, గుణ గణాలు అన్నీ ప్రస్ఫుటమైపోతుంటాయి. కళ్ళముందు జరుగుతున్నట్టె వుంటాయి సంఘటనలు.

* కథా, అందులోని పాత్రలు గురించి తెలుసుకుందాం :
అతని పేరు వనమాలి. కానీ అతనికున్న పుస్తకాల పిచ్చి కొద్దీ పుస్తక మాలి అవుతాడు. ఆ ప్రొఫెసర్ గారికి తగ్గ పేరే అని మనమూ ఒప్పుకుని తీరతాం. – అతన్న్ని చదివాక.
తను బ్రతికున్నదే పుస్తకం కోసమన్నట్టు,పేజీలే పరమార్ధమన్నట్టు, అక్షరాలే శ్వాసకోశాలన్నట్టు, – పుస్తకమే ఊపిరిగా, పుస్తకమే జీవన సమస్తంగా,… ఇలా బ్రతికే బ్రతుకే ధన్యమన్నట్టు.. జీవాన్ని నింపుకున్న పాత్ర – పుస్తక మాలి.
ఈ భర్త గారిని గౌరవిస్తూ, పుస్తకాల గుట్టల్ని ఎప్పటికప్పుడు సర్దిపెడుతూ…అప్పుడప్పుడు విచారిస్తూ, వేదన చెందుతూ అలానే కన్ను మూసే భార్య పాత్ర – కమిలిని.
ఇంటిని పుస్తకాలతో నింపి, ఇరవై నాలుగ్గంటలూ పఠనంలోనే గడిపి , ఏం సాధించావ్? మమ్మల్నేం ఉధ్ధరించావ్? అంటూ తండ్రిని నిలదీసే పాత్రలో – కూతురు. – సరిగ్గ ఇక్కడే ‘మెట్టూ గురించిన సంఘర్షణ కు లోనౌతాడు పుస్తకమాలి.
ఇంకా, – అతని చుట్టూ భక్తి శ్రధ్ధలతో చేరిన విద్యార్ధులు, జ్ఞానాన్ని పంచుతూ ఈ ప్రొఫెసరు, ఈయన రాసిన పరిశోధనాత్మక వ్యాసాలు వల్ల కళ్ళు తెరిచిన ప్రభుత్వం..ఇవన్నీ మన కళ్ళ ముందు చక చకా కదిలిపోతుంటాయి.
కానీ కదలక, మన మనసుల్లో గూడు కట్టుకుని మిగిలిపోయేది మాత్రం ఒక్కటే. – ముగింపు.
ఒక చోట ఫ్రెండ్ని అడుగుతాడు. ‘ఇలియట్ వేదన, నీ వేదన ఒకటేనా వనమాలీ? జీవన సారాంశం కోల్పోయి, డొల్లలుగా మారుతున్న మనుషులగురించేనా?’ అంటూ.
మరో సందర్భంలో -
‘నువ్వు పుస్తకాల్ని ఎక్కువ ప్రేమిస్తావా? లేక మనుషుల్నా? కొత్తగా కొన్న పుస్తకానికి నువ్వు అట్టవేస్తుంటే చూస్తున్నా. బహుశ పసిపిల్లకి తల్లి అట్లాగే దుస్తులు తొడుగుతుంది. అట్ట చిరిగిపోతే బాధపడతావు. పుస్తకం తీసుకొన్న స్నేహితుడు తిరిగి ఇవ్వకపోతే విచారిస్తావు, పెద్ద సంపద ఏదో కోల్పోయినట్టు… అంటూ అడుగుతాడు.
అందుకు పుస్తకమాలి జవాబేం చెబుతాడు?

* కథ ముగింపు:
అదేమిటన్నది, ఎవరికి వారు చదివి అనుభూతించాల్సిన సన్నివేశం గా నేభావిస్తాను.
గుండెనెగదన్నిన భావానికి కంట్లో వూరే నీరు..కన్నీరా, పన్నీరా?
దాని రుచి ఉప్పనా? తీయనా? ఎలా తెలుస్తుంది, నే చెబితే మాత్రం?
ఎవరికి వారు అనుభవించి కదూ, తెలుసుకోవాలి?

* కథ పై నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం :
‘ఇదీ కథ’ అంటూ మాటల్లో వివరించడవంటె- నా వరకు నాకంత సులువైన పని కాదు.
కొన్ని ప్రేమ కావ్యాలు బావుంటాయి. విషాదానంతరం కూడా తీయగా, మనసుని కలిచేస్తూ. కాలాన్ని కుదిపేస్తూ. అయితే, అన్ని ప్రేమలూ పార్వతీ దేవదాసులకి మల్లేనే వుండనవసరం లేదు. ‘పుస్తకం – వనమాలి’ లా కూడా వుంటాయి, అని తెలియచేసిన కథ ఇది.
నేను మాగజైన్ లో ప ని చేస్తున్నప్పుడు మా సంపాదకులెప్పుడూ అంటూ వుండే వారు. ‘ ప్రింటయ్యే ప్రతి అక్షరానికి ప్రాణం వుంటుందమ్మా’ అని.
అందుకే కామోసు.. పుస్తకం మనతో మాట్లాడుతుంది. మనల్ని ప్రేమిస్తుంది. బహుశా ఈ ప్రపంచంలో మనల్నెవ్వరూ ఇంతగా ప్రేమించనంతగా.
అందుకే విడిచెళ్ళాలంటే ఏడుపొస్తుంది.
ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే – ఇది మనల్ను గాయం చేసిపోయే కథ. – అని చెప్పక తప్పదు.

గాలికి కదిలే హరిత పత్రాల గల గలలది ఏ రాగమని చెప్తాం?
అపూర్వ పూల పరిమళాలకి తూకమేమని వివరిస్తాం?
ఆకాశాన్ని తునకలు చేసి పంచగలమా?
అలానే,
ఈ సముద్రానికి లోతెంతో చెప్పడం కూడా అంతే.
కష్టం. బహు కష్టం.

రచయిత గురించి :
తనకు తనే సాటి అని నిరూపించుకునే అతి అరుదయిన రచయితల్లో ఒకరు ఈ రచయిత అని మాత్రం ఖచ్చితం గా చెప్పగల్ను.
ఇలాటి విభిన్న ఇత్రివృత్తంతో, తనదైన ప్రత్యేక శైలితో, పాఠకుల హృదయాలను స్పృశించే కథలు రాయడానికి ఏ రైటర్ కయినా కావాల్సింది – మేధస్సు, కసరత్తు కాదు.
కథకు గల అసలైన కథతనం తెలిసివుండాలి. దాని గుండె చప్పుళ్ళు వినగలిగే హృదయాన్ని రచయిత కలిగి వుండాలి. అని తన కథ ద్వారా చెప్పకనే చెప్పిన రచయిత – శ్రీ శివశంకర్ గారు.
వారికి నా వినమ్ర గౌరవాభివందనాలిడుతున్నా.

కథ చదవండిక:
*******************************
సముద్రం – పాపినేని శివశంకర్. (Credit: www.kathajagat.com/)
*********************************************************************

ఒక పక్క సెలెబ్రిటీ నన్న ఈగో మరో వంక గుర్తింపుని ఆస్వాదించే ఆనందం, వీటి మధ్య అతని నిర్లక్ష్యం కించిత్తు ఇబ్బందికరమే అనిపి౦చిదామెకు.
ఒంటరితనం . అందరిలో ఉండీ ఒంటరితనం.
కలిపి౦చుకుని ఏదో ఒకటి మాట్లాడటం, ఆ ఏదో ఒకటిలో సినిమాల ప్రసక్తి , కాస్త గర్వంగా తనను తాను నటిగా పరిచయం చేసుకున్నప్పుడు ఎదురు చూసిన స్పందన రాక వినలేదేమోనని మళ్ళీ చెప్పబోతే నవ్వి విన్నానని చెప్పడం ఇంత సహజంగా ఉన్న కధ చదివి చాలా రోజులైంది.
నెమ్మది నెమ్మదిగా అల్లుకున్న సంభాషణ అతని స్వభావం అంచనా వెయ్యాలన్న తహతహ .. చివరకు తన అందం మీద తనకే అపనమ్మకం.
అంచనాల అపనమ్మకాల మధ్య న్యూయార్క్ చేరాక గత్యంతరం లేక అతని వెంట అతని ఇంటికి వెళ్ళడం ఫిలిం ఫెస్టివల్ అయ్యేవరకు అతని అతిధిగా ఉండి పోడం ఆ పరిచయంలో మహితో అతని పొసగనిప్రేమ చివరకు అతన్ని ఇష్టపడటం
ముగింపు అద్భుతంగా ఉంది.

కదా చదివి ముగిసినా కధలో౦చి బయటకు రాలేదో బయటికి కధకూ తేడా లేదో అర్ధం కాలేదు. మనసును హత్తుకునే కధ. ఎక్కడా ఉపన్యాసాలలాటి సంభాషణలు లేవు.రచయిత అనవసరపు వ్యాఖ్యలు లేవు. ఎన్నో సార్లు భారత దేశానికీ అమెరికాకూ తిరిగాక ఎంత సహజంగా ఉండీ ప్రయాణ వర్ణన అనిపించింది.
సినిమాలలోలాగా డైలాగ్స్ లేవు చివరకు ముగింపు కూడా చెప్పకనే చెప్తున్న భావన.  జీవితంలా సాగిన కధ. ఎక్కడా ఒక్క [...]]]> ఒంటరి జీవన౦ అది అనివార్యమైనా, కొని తెచ్చుకున్నా ఎక్కడి కక్కడ అసంతృప్తి చదువరులకే తెలిసి వస్తు౦ది. అయితే ఒ౦టరితన౦ ఎప్పటికీ అలా మిగిలిపోవాలన్న నియమమేమీ లేదు కదా . అది ఇంట్లో అయినా ఆకాశంలో అంతరిక్షంలో ఎక్కడ ఉన్నా తొంగి చూస్తూనే ఉంటుంది. అతనూ ఆమె ఇద్దరూ సహాప్రయాణీకులు. విమానంలో పక్కపక్కన సీట్లు. అయితే ఆమె అక్కడున్న స్పృహే లేదు అతనికి.

ఒక పక్క సెలెబ్రిటీ నన్న ఈగో మరో వంక గుర్తింపుని ఆస్వాదించే ఆనందం, వీటి మధ్య అతని నిర్లక్ష్యం కించిత్తు ఇబ్బందికరమే అనిపి౦చిదామెకు.
ఒంటరితనం . అందరిలో ఉండీ ఒంటరితనం.
కలిపి౦చుకుని ఏదో ఒకటి మాట్లాడటం, ఆ ఏదో ఒకటిలో సినిమాల ప్రసక్తి , కాస్త గర్వంగా తనను తాను నటిగా పరిచయం చేసుకున్నప్పుడు ఎదురు చూసిన స్పందన రాక వినలేదేమోనని మళ్ళీ చెప్పబోతే నవ్వి విన్నానని చెప్పడం ఇంత సహజంగా ఉన్న కధ చదివి చాలా రోజులైంది.
నెమ్మది నెమ్మదిగా అల్లుకున్న సంభాషణ అతని స్వభావం అంచనా వెయ్యాలన్న తహతహ .. చివరకు తన అందం మీద తనకే అపనమ్మకం.
అంచనాల అపనమ్మకాల మధ్య న్యూయార్క్ చేరాక గత్యంతరం లేక అతని వెంట అతని ఇంటికి వెళ్ళడం ఫిలిం ఫెస్టివల్ అయ్యేవరకు అతని అతిధిగా ఉండి పోడం ఆ పరిచయంలో మహితో అతని పొసగనిప్రేమ చివరకు అతన్ని ఇష్టపడటం
ముగింపు అద్భుతంగా ఉంది.

కదా చదివి ముగిసినా కధలో౦చి బయటకు రాలేదో బయటికి కధకూ తేడా లేదో అర్ధం కాలేదు. మనసును హత్తుకునే కధ. ఎక్కడా ఉపన్యాసాలలాటి సంభాషణలు లేవు.రచయిత అనవసరపు వ్యాఖ్యలు లేవు. ఎన్నో సార్లు భారత దేశానికీ అమెరికాకూ తిరిగాక ఎంత సహజంగా ఉండీ ప్రయాణ వర్ణన అనిపించింది.
సినిమాలలోలాగా డైలాగ్స్ లేవు చివరకు ముగింపు కూడా చెప్పకనే చెప్తున్న భావన.  జీవితంలా సాగిన కధ. ఎక్కడా ఒక్క పదమైనా తప్పించి చదువుదామనిపించలేదు. రచయితకు అభినందనలు.
చదివి ఆస్వాదించండి

ఒంటరి

రచన: తమ్మినేని యదుకులభూషణ్

అతన్ని పలుకరించాలంటే బిడియం అడ్డొచ్చింది. ఎప్పుడూ లేనిది కొత్తగా మనసులో ఏదో భయం. తను చాలాసేపే ఎదురుచూసింది. కానీ అతనిలో ఏమీ కదలిక లేదు. పక్కన తాను ఉన్నానన్న స్పృహే లేదు. సాధారణంగా ప్రయాణాల్లో తనను గుర్తుపట్టేసి, ఆనందంతో ఉబ్బితబ్బిబ్బైపోయి, తనను మొహమాటపెట్టేసే వాళ్లే ఎక్కువ. ఒక్కోసారి ప్రయాణంలో ఏకాంతం పోతోంది అనిపించినా, ఆ గుర్తింపు తనకు లోలోపల ఆనందాన్నే ఇచ్చింది. కానీ ఈ శాల్తీ విచిత్రంగా ఉన్నాడు. పోనీ కళ్ళు మూసుకుంటాడా అంటే అదీ లేదు. కళ్ళు తెరచుకొనే వున్నాడు. తనవంక చూడట్లేదు. అసలు తనను ఒకసారన్నా చూశాడా అని శంక.
” డ్రింక్స్‌ ” ఏర్‌ హోస్టెస్‌ నవ్వుతూ తనవంకే చూస్తోంది. అలవాటు చొప్పున తను ఆల్కహాలిక్‌ డ్రింక్స్‌ తీసుకొంది. పక్కనున్న వ్యక్తి పళ్ల రసంతో సరిపెట్టుకొన్నట్టున్నాడు. అతనికి సర్వ్‌ చేస్తున్నప్పుడు ఏర్‌ హోస్టెస్‌ ఎక్కువ వినయం ప్రదర్శిస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఆమెలో కొంచెం తడబాటు కూడా కనిపించింది.
విమానంలో అందరూ ఎవరిలోకం లో వారు ఉన్నట్టున్నారు. నాకు ఉన్నట్టుండి ఒంటరి తనంలో కూరుకుపోతున్నట్లు అనిపించింది. తను ఆర్ట్‌ సినిమాల్లో నటించేటప్పుడు, ఎక్‌ లా అన్న సినిమాలో ప్రధానపాత్రలో తనను అందరూ జీవించావు అన్నారు. ఇప్పుడు మళ్ళీ ఆ సినిమా గుర్తుకు వస్తుంది; అందులో నాయిక ఒంటరితనంతో బాధ పడుతుంది. భర్త సైన్యంలో. .
ఎదురుచూపులతో ఎంతోకాలం గడిచిపోతుంది. తను కమర్షియల్‌ సినిమాలలో నటించడం మొదలుపెట్టాక చాలా అవకాశాలు వస్తున్నాయి కానీ, తనకెందుకో నటిగా అసంతృప్తి పెరిగిపోతోంది. ” ఏదో నెపం మీద పలుకరిస్తే ?” అతనేదో దీర్ఘాలోచనలో ఉన్నట్టు అతను గ్లాసును పట్టుకొన్న తీరే చెబుతుంది.
తాత్కాలికంగా నా ప్రయత్నాన్ని విరమించుకొన్నాను.

2

విమానం వాతావరణం లో ఏవో మార్పులవల్ల అనుకున్నదానికంటే పైనో క్రిందో ఎగురుతుందని చెబుతున్నాడు కెప్టెను.
ఖాళీగ్లాసులు తీసుకు వెళుతోంది ఏర్‌ హోస్టెస్‌.
అతను తన గ్లాసును కొంచెం ముందుకు వంగి అందివ్వబోతుంటే నేనే చొరవ తీసుకొని తన గ్లాసును ఏర్‌ హోస్టెస్‌ కు అందించాను.
అతను పొడిగా ” థాంక్స్‌” అన్నాడు. ” హమ్మయ్య” అనిపించింది.
ఏదో హిందీ సినిమాలో డిషూం డిషూం సీను. ” మీరు హిందీ సినిమాలు చూడరా” మాట కలిపాను సాలోచనగా అతనివంకే చూస్తూ.
” నాకు హిందీ బొత్తిగా రాదు. పెద్ద ఆసక్తి కూడా లేదు. ”
అతని సమాధానం నిరాశ కలిగించింది. కొంత సంతృప్తి కూడా కలిగింది , అతను తనను ఎందుకు గుర్తు పట్టలేదో కారణం తెలిశాక.
తాను ఒక నటినని పరిచయం చేసుకోవాలా ? వద్దా ?! అన్న సంశయం. తన ఫీలింగ్స్‌ తనకే కొత్తగా ఉన్నాయి.
ఏమయితే అదయింది లెమ్మని. . తను సినిమాల్లో నటిస్తుంటానని తల ఎగురవేస్తూ చెప్పింది. టీవీ లో వస్తున్న సినిమాలో విలన్‌ డైలాగు. . . జనాల నవ్వులు వాటిల్లో కలిసిపోయింది తన స్వరం.
మళ్ళీ చెప్పబోతుంటే , అతను నవ్వి . . తనకు వినిపించింది అన్నాడు యథాలాపంగా. అతనిలో నేను ఆశించిన చలనం కనిపించలేదు.
ఎందుకో నాకు లెక్కల మాస్టరు గుర్తుకొచ్చాడు. తను గొప్పగా ఎగురుతూ వెళ్ళి నూటికి తొంభై తొమ్మిది వచ్చాయి అని చూపించింది; ఆయన ఆ ఒక్కటి ఏమయింది అన్నాడు. తనకు ఉక్రోషం పొడుచుకు వచ్చింది. తర్వాత ఆయనే సముదాయించి పంపాడు.
ఈసారి అతనే మాట్లాడాడు. మీరు పాడతారా ? అని. తనకెందుకో సిగ్గుగా అనిపించింది , కానీ చెప్పక తప్పలేదు ” లేదు” అని.
జ్యూరిక్‌ వచ్చేదాకా మాటల్లో పడ్డాము.
నేను గమనించిందేమంటే అతను మితభాషి. ఒకరిని నొప్పించే తరహా కాదు. అతని స్వభావంలో చాలా తీక్ష్ణత వుంది. అతనిముందు ఎందుకో నేను తమాషాకు కూడా అబద్దాలు చెప్పలేక పోయాను.
అతను అమెరికా లో మంచి హోదాలో వున్నాడు. ఎదుటివారిలో తడబాటు కలిగించేది అతనిలో వున్న హుందాతనం.
ఇంతవరకు నాకు తారస పడిన వారెవరూ ఇలా లేరు. . ఇంత హుందాగా !!
అతనితో నేను ఎక్కువ మాట్లాడానేమోననిపించింది, స్కూలు పిల్లలు చేతులు కట్టుకొని రైమ్స్‌ అప్పచెప్పినట్టు , నా గురించి నేను పూర్తిగా చెప్పివేశాను. సినిమాల్లో కెరీర్‌ , ఒడుదుడుకులు , కుటుంబంలో కలతలు , ఇగోలు , గాసిప్‌ , ప్రేక్షకుల అమాయకత్వం ; ఊ కొట్టకుండా వింటున్నాడు. ఒక్కోసారి అనుమానం వేసేది తను చెబుతున్నది వింటున్నాడా లేదా , ఈ చెవితో విని ఆ చెవితో వదిలేస్తున్నాడా?? అని. కానీ, అతను ఆ తరహా మనిషి కాదనిపించింది. జ్యూరిక్‌ లో ఫ్రెషప్‌ అయ్యాము. దూరంగా కొండలు కనిపిస్తున్నాయి. బయట మంచులో విమానాలు. జర్మన్‌ లో పెద్ద సైన్‌ బోర్డులు. సందడిగా వుంది. ఏదో మూల పైంటింగ్స్‌ నన్నేవీ ఆకట్టుకోలేదు. రెస్టారెంట్‌ లో ఫ్రెంచ్‌ కాఫీ సిప్‌ చేశాము. డాలర్లు చెల్లుతున్నాయి. చిల్లర మాత్రం ఫ్రాంక్స్‌ లో అతను మళ్ళీ ఆలోచనలో పడ్డాడు. ” ఏమిటి ఆలోచిస్తున్నారు ?” నవ్వుతూ ప్రశ్నించాను. విన్నట్టు లేడు. కొంచెం సేపటి తర్వాత ఉలిక్కిపడి, ” ఏమన్నారు” అని మళ్ళీ తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం లో పడ్డాడు. రొడిన్‌ శిల్పంలా అతను ఆలోచించే తీరు ఆకర్షణీయంగా ఉంది. ఒక సినిమా షూటింగ్‌ కోసం స్విజర్లాండ్‌ వచ్చినప్పుడు, నా లగ్గేజ్‌ రాక నేను పడ్డ అవస్థలు చెబుతుంటే నవ్వాడు ! ఏమీ ప్రశ్నలు వేయలేదు. గ్లాసుడోర్ల వెనుక చలి కమ్ముకొస్తుంది. అతను ఏదైనా మాట్లాడితే బావుండు ననిపించింది. ” స్మోక్‌ చేస్తారా ?” అని అడిగాడు. నేను లేదు అన్నాను. ఎందుకో లేవబోయి కూర్చుండి పోయాడు. నేను మౌనంగా వుండిపోయాను. అతని వాలకం నాకూ కొంచెం అబ్బినట్లుంది. నవ్వుకొన్నాను. గమనించాడు. ” మీలో మీరు నవ్వుకొంటున్నారే” అని అడిగాడు. ఏమీలేదని తల తిప్పాను. ఒక సాధారణ స్త్రీలా ఒకరోజు ఒకరి ముందు ఇలా చేష్టలుడిగి కూచుండిపోతానని కలలో కూడా అనుకోలేదు. అతనికి నా అలోచనలతో ప్రమేయం లేదు. , నా అంతర్మధనాన్ని అతను ఆనవాలు పట్టలేడు. కారణం అతని స్వభావం చాలా సరళం. లోపలా బయటా అది ఒకటే.

4

న్యూయార్క్‌ ఫ్లైట్‌ ఒక గంట ఆలస్యంగా బయల్దేరనున్నదని అనౌన్స్‌ మెంట్‌. నాకెందుకో చాలా సంతోషం వేసింది. ఒకసారి పిక్నిక్‌కి వెళ్ళినప్పుడు బస్సు చెడి పోయింది. పెద్దలు ఆందోళనగా పరికిస్తుంటే, పిల్లలం పొలో మని పరిగెత్తాం ఆడుకోవడానికి! కొన్ని గంటల్లో న్యూయార్క్‌ చేరతాం. తర్వాత ఎవరి దారి వారిదే. అతని స్వభావాన్ని ఇంకా ఎందుకో తరచిచూడాలి అనిపించింది. ఎన్నో పాత్రలను పరిశీలించే నన్ను ఇతని పాత్ర పూర్తి అయోమయం లోకి నెట్టివేసింది. బుద్ధి పనిచేయడం మానివేసినట్టుంది. ” చల్లారి పోతుంది కాఫీ; ఇంకో కప్పు తీసుకురానా ?” ఈ సారి ఉలిక్కి పడటం నా వంతయింది. అతను జర్మన్‌ లో ఏదో మాట్లాడుతున్నాడు. ” చాలా భాషలు వచ్చే ” అని నవ్వుతూ నేనంటే ” ఏవో బొట్లేరు ముక్కలు” అన్నాడు. అతను మాట్లాడే వేగం , ఉచ్చారణ , తీరు చూస్తుంటే బొట్లేరు ముక్కలు కావనే నమ్మకం కలిగింది. అదే అతనితో చెబితే , నవ్వి ” జర్మనీలో ఏణ్ణర్ధం ఉన్నాను ” అన్నాడు. ఇద్దరం పొగలు పోయే కాఫీని సిప్‌ చేస్తూ కూచున్నాం, ” కాలం ఇలాగే ఆగిపోతే బావుండు ” అని నాకు చాలా సార్లు అనిపించింది, చిన్నప్పుడు ఊటీ స్కూల్‌లో కాథరిన్‌ టీచర్‌ పాఠం చెబుతుంటే, నిశ్శబ్దంగా క్లాస్‌ రూమ్‌, దూరంగా మంచులో తడిచిన పచ్చిక. . కాలం ఇలాగే ఆగిపోతే బావుండు అనిపించేది. . ఇంతలో గంట మోగేది.
ఆల్ఫ్స్‌ పర్వతాల మీదుగా ఎగురుతోంది విమానం. అతని ఆలోచనల్లో అతను. నాలోనేను. మొట్టమొదటి సారి నాకు అనుమానం కలిగింది, నేను అందంగా ఉన్నానా ? లేనా ?! అని. ఆ పక్కసీటు లో వయసు మళ్ళిన వ్యక్తి నన్ను దాదాపు తినేసేలా చూస్తూ నా అనుమానం పోగొట్టాడు. తలతిప్పుకొన్నాడు. మరి ఈ మనిషి ఏమిటి ?అతని చూపు లో ఒక అభినందన. . గుర్తింపు ఏమీలేవు. తలనొప్పిగా అనిపించింది. అతని గూర్చి ఆలోచించడం మానేస్తే మంచిదనిపించింది. మాగన్ను నిద్ర. . రాత్రి పొద్దు పోయింది. న్యూయార్క్‌ నగరం మెరిసిపోతోంది. అనౌన్స్‌ మెంట్లు ఏర్‌ పోర్ట్‌ లో రద్దీ కలకలం. లగ్గేజ్‌ వచ్చాక అతనే ఫోన్‌ చేశాడు, నన్ను పికప్‌ చేసుకొంటానన్న దేశాయ్‌ అన్న వ్యక్తికి. వాయిస్‌ మెసేజ్‌ కు వెళ్ళింది. తాను అనుకోని ప్రయాణం వల్ల ఏ్‌ పోర్ట్‌ కు రాలేక పోతున్నానని, దగ్గరలో ఏదైన హోటెల్లో దిగి తర్వాత కాల్‌ చేయమని సారాంశం. నేనూ అదే అనుకొన్నా. కాబట్టి పెద్దగా కంగారు పడలేదు. రవి స్వభావం (అన్నట్లు, అతని పేరు రవట) . . చూదామనిపించింది. మర్యాద కోసం పిలుస్తాడా, లేదా అలవాటైన మౌనం తో వెళ్ళిపోతాడా. . రవి మందహాసంతో అన్నాడు. ” సింధూ, no probs! we shall go home, later you can decide, comeon !!” నాకెందుకో అతని ఆహ్వానాన్ని తిరస్కరించాలి అనిపించలేదు. అతని కళ్ళు సంస్కారం తో మెరుస్తున్నాయి.

5

గంటలో ఇల్లు చేరుకొన్నాం. మంచు పేరుకుపోయి రాత్రిని మరింత చల్లగా మారుస్తోంది. కోట్లూ, షూస్‌ విప్పేసి, స్నానాలు గట్రా చేసి, ఫ్రెషప్‌ అయ్యేసరికి రాత్రి మూడయింది. నాకెందుకో కొత్త ప్రదేశానికి వచ్చాను అన్న బెరుకే లేదు. నాకే ఆశ్చర్యం అనిపించింది.
” రేపు వీకెండ్‌ నాకు ఆఫీస్‌ లేదు. మీరు నాకంటే ముందు లేస్తే, ఫ్రిజ్‌ లో అన్నీ వున్నాయ్‌” నైట్‌ చెప్పేసి తలుపేసుకొన్నాడు. అతని గదిలో లైటారిపోయింది. ఒకటే పెయింటింగ్‌ మూలన వాంగో వేసిన starrynights కు రెప్లికా ! అతనికి స్వభావానికి విరుద్ధంగా వుందే ఎంపిక అనిపించింది. వాంగో స్వభావం గుర్తుకు వచ్చి ఎందుకో ఒక్కక్షణం భయం ఆవరించింది. హీటరు చప్పుడు వినిపిస్తుంది. బ్లైండ్స్‌ వుండటం వల్ల ఆ వైపు మంచులో నిలుచున్న చెట్టు కనిపించడం లేదు. అమ్మ వేసే పెయింటింగ్స్‌ అన్నీ గుర్తుకు వచ్చాయి. starry nights లో గోళాకృతిలో ఊగుతున్న నక్షత్రాలను చూస్తూ నిద్రపోయాను, లైటార్పకుండానే.
నాకంటే ముందు అతనే లేచేసి వున్నాడు. ఫ్లైట్‌ లో అతని ప్రవర్తన ఇంట్లో అతని తీరు ఒకేలా ఉన్నాయి. ” బాగా నిద్ర పట్టిందా ?అలసి పోయినట్టున్నారు!” అన్నాడు. అతనిచ్చిన కాఫీ తాగాను.
“మీరు ఫ్రీ గా వుండండి. నేను ఓ అరగంట లో వచ్చేస్తా” నని వెళ్ళిపోయాడు నింపాదిగా, తొందరపాటు కలికానికైనా లేదు. దేశాయ్‌ కి ఫోన్‌ చేస్తే, దగ్గరి బంధువు హఠాన్మరణం, ఉన్న హోటెల్లో కంటిన్యూ అయిపొండి, ప్రస్తుతానికి. ఫిల్మ్‌ ఫెస్టివల్‌ వెన్యూ దగ్గర కలుస్తా అని హడావుడిగా ఫోన్‌ పెట్టేశాడు. ఇంతలో రవి వెచ్చాలు పట్టుకొచ్చాడు. దేశాయ్‌ విషయం చెబితే, ” నో వర్రీస్‌ , ఇక్కడే కంటిన్యూ ఐపొండి. మీ పనులు ముగించుకొని ఏ టైమ్‌ కు వచ్చినా ఫర్వాలేదు. అన్నీ ఫ్రిజ్‌ లో వుంటాయి, మైక్రో ఓవెన్‌ లో వేడిచేసుకొని తినడమే. అవసరమైతే నాకు కాల్‌ చేయండి. ” స్నేహపూర్వకంగా వుంది గొంతు. ఫ్రిజ్‌ లో సర్దేశాడు, మాటల్లోనే. బరువు దిగిపోయింది. రావలసిన చోటికే వచ్చావు అంటోంది మనసు. కృతజ్ఞతా పూర్వకంగా అతని వంక చూశాను. ఫ్లైట్‌ లో మాటల్లో థాంక్స్‌ లూ సారీలు నా కిష్టం లేదు అన్నవాక్యం నాకు బాగా గుర్తుండిపోయింది. మిన్నకుండిపోయాను.
నాకు వంట వచ్చన్నా వారించాడు. తనకు బాగా అలవాటు వున్నట్టుంది. ఇద్దరం ఆలస్యంగా భోజనం ముగించాం. పుస్తకాలు షెల్ఫ్‌ నిండా, Engg., management వదిలేసి, నవలల మీద దృష్టి సారించా. లారెన్స్‌ , హక్స్లీ కొందరు రష్యన్‌ రచయితలు. “టైమ్‌ ఉంటే చదువుకొండి,” నవ్వుతూ అన్నాడు.
film festival మొదలయిపోయింది. దేశాయ్‌ కలిశాడు. సారీ చెప్పాడు. ఇతరదేశాలనుండి వచ్చిన వారిని కలుసుకోవడం, ముచ్చట్లూ. ఒక పోలిష్‌ దర్శకుడు, నా ” పభlథథ ” సినిమా నచ్చిందని, “ఒంటరితనం కళ్ళల్లో బాగా నింపుకొన్నారు” అని ప్రశంసించాడు. నాకు ఫిల్మ్‌ ఫెస్టివల్స్‌ లో పాల్గొనడం కొత్త కాకపోయినా ఈ సారి నేను రావడం వెనుక ప్రత్యేక కారణం వుంది. నేను నటించిన ఆ సినిమా ప్రదర్శనలో చోటుచేసుకోనుంది. ఇండియన్‌ సినిమా తీరుతెన్నులు, మలేసియా, గల్ఫ్‌ దేశాల నుండి వచ్చిన వారు ఎంతో కుతూహలంతో ప్రశ్నించారు. ” Art cinema నుండి popular cinema కు transition ఎలా సాధ్యం ” అని కొందరు. అన్నీ సాధ్యమే అని నవ్వుతూ చెప్పాను. జపనీస్‌ పత్రిక షింబున్‌ వారు, నా ఇంటర్వ్యూ తీసుకొన్నారు.
ఒక్కోసారి నేను లేటుగా వచ్చేదాన్ని. ఒక్కోసారి అతను. నేను తొందరగా వచ్చిన రోజు నేనే వంట చేసేదాన్ని. అతను నొచ్చుకొనే వాడు. మీరు నా గెస్ట్‌ అని మృదువుగా నవ్వేవాడు. నాకు విచిత్రంగా అనిపించేది. ” కుచ్‌ ఖాబ్‌ హై కుచ్‌ అసల్‌ హై” (” కొంత స్వప్నం కొంత వాస్తవం !” ) ఏదో ఎప్పుడో చదివిన గజల్‌ ముక్క మనసును పట్టుకొని మరి వదిలేది కాదు. నా సినిమా స్క్రీన్‌ అయ్యే రోజు వచ్చేసింది. రవికి చెబుతామనుకొన్నా. అతను నన్ను కేవలం సాటిమనిషిగానే చూస్తున్నాడు. సినిమాల గొడవ లేదు మా మధ్య. నిజం చెప్పొద్దూ ఈ మధ్యకాలంలో ఇది నాకెంతో ఊరట కలిగించే విషయం. పిలవాలా వద్దా అని చాలసేపు తర్జన భర్జన పడి , ” రవీ! రేపు నా సినిమా ఒకటి స్క్రీన్‌ అవుతోంది రావడం వీలవుతుందా?? అడిగేశా. ఒక్క క్షణం పలుకలేదు. అతని మొహం వంక నేను ఆత్రంగా గమనిస్తున్నా. నేను మొదటిసారి కెమెరా ముందు నిలబడి కొంత నెర్వస్‌ గా, కొంత ఆనందంగా నటించి కట్‌ అనగానే దర్శకుడి వైపు చూశా. ఆయన షాట్‌ ఓకే చేయగానే నా మొహం వెలిగిపోయింది. ఆ దృశ్యం కళ్ళముందు మరోసారి. రవి అలాగే నన్నాడు. స్క్రీనింగ్‌ టైమ్‌ అడిగి తెలుసుకొన్నాడు. ఆఫీసు నుండి నేరుగా వచ్చేస్తానన్నాడు. కొంచెం ఆలస్యంగా వచ్చినా కంగారు పడవద్దన్నాడు. నాకేమీ వినిపించడంలేదు. నా సంతోషానికి హద్దు లేదు. అతను గమనించాడో లేదో నాకు తెలియదు.

7

screening time కు కొందరు మన జర్నలిస్టులు, కొందరు విదేశాల వారు నేను అక్కడే వున్నానని తెలిసి నా చుట్టూ మూగారు. షో మొదలయిపోయింది. నాలో ఆత్రం పెరిగిపోయింది. ఇతను రాడు పిలవడం నా బుద్ధితక్కువ అని తిట్టుకొన్నా. ఎడమవైపు ఉన్న ద్వారం నుండి నాకు చిరపరిచితమైన నడక. హుందాతనం అడుగడుగునా. కొనదేలిన ముక్కుమీద లైట్‌ పడి మెరుస్తోంది. చివరి వరుస అమ్మాయిల చూపులు అతన్ని వెంటాడటం నేను గమనించక పోలేదు. నాలో ఏదో చిరు గర్వ హాస రేఖ ! ఫపలసlపరపల మేఘ గంభీర స్వరం, తల తిప్పి చూశాను అతని దారికి ఎవరో అడ్డొచ్చారు, దారి తొలగమని అతను అడిగేతీరు!!చేయి ఊపాను. పోలిష్‌ దర్శకుడికి పరిచయం చేశాను. ఆయన రవిని తేరిపార చూశాడు. ఏ పాత్రలో లేని లక్షణాలను పుణికిపుచ్చుకొన్న పాత్ర!!సినిమా లో మునిగిపోయాం. ఎక్లా థlలలప అని సబ్‌ టైటిల్స్‌ తో మొదలయింది. చిన్న సినిమాయే. ఒంటరితనం. . సైనికుడి భార్య. . ఎదురుచూపులు. . యుద్ధంలో పట్టుబడతాడు. జాడ తెలియదు. ఎంతో కాలం తర్వాత తిరిగి వస్తాడు. పునస్సమాగమం. రవిని గమనిస్తున్నా మధ్య మధ్యలో. ఆ రోజుకు అదే ఆఖరి సినిమా. కొన్ని ప్రశ్నలు, ఓపిగ్గా చివరిదాకా ఉన్నాడు రవి. తన కారులో బయల్దేరాం ఇంటికి. విపరీత మైన రద్దీ. మనది కాని ప్రపంచం.
వింత అనుభవం. ” రవీ, నీ అభిప్రాయం చెప్పలేదు. సినిమా మీద.”
” అంతా బావుంది, చాలా కాలం తర్వాత సైనికుడు ఇంటికి రాగానే భార్య వెళ్ళి వళ్ళో వాలడం తప్ప!” . నేను షాక్‌ తిన్నాను. ఆ షాట్‌ గురించి మేము చాలా అలోచించాము తీయబోయేముందు.
రవి స్టీరింగ్‌ మీది నుండి దృష్టి మరల్చకుండా అన్నాడు. “ఎంతో కాలం గడిచాక మనుషులు కలుసుకుంటే, వారి ప్రవర్తన మీకు అనుభవంలోకి రానట్టే వుంది. ఐనా నా ఒపీనియన్‌ ను అంత సీరియస్‌ గా తీసుకోవద్దు.” అప్రతిభురాలినైపోయా. ఇతనిలో ఇంత లోతు ఉందా ? ” గ్లిజరిన్‌ వాడతారా? సన్నివేశపరంగా కన్నీళ్ళు వస్తాయా??” నా చెవులను నేను నమ్మలేక పోయా! ఆ సినిమాలో కన్నీటి దృశ్యాలు చాలా వున్నా చివరి దృశ్యంలో మాత్రమే గ్లిజరిన్‌ వాడాము. ఇంటికి వచ్చేదాకా అలోచిస్తూ ఉన్నా!! are you upset by my comments? తల అడ్డంగా తిప్పాను. that’s good నాకు కలిగిన ఆశ్చర్యాన్ని దాచుకోలేక పోయాను. కన్నీళ్ళ గురించి ఇంత ఆలోచనా!

8

దేశాయ్‌ ఫోన్‌ చేశాడు. డైరెక్టర్‌ నుండి కాల్‌ వచ్చిందట, రిటర్న్‌ డేట్స్‌ గురించి. సరే నేను తర్వాత చెబుతా అని పెట్టివేశా !పెద్ద ఆకలిగా లేదు. ఈపూటకు ఆపిల్స్‌ చాలు. రవి నైట్‌ డ్రెస్‌ లో ఏదో పుస్తకం పట్టుకొని వెళ్లిపోతున్నాడు. ” ఒక్క నిమిషం” అంటే నావైపు వచ్చాడు. నేను ఒకటిరెండు రోజుల్లో వెళ్లవలసివస్తుందని చెప్పాను. వివరంగా రేపు మాట్లాడుదాం అని బై చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.
లేచి చూసేసరికి పొద్దెక్కింది. తలనొప్పిగా ఉంది. tickets confirm చేయించాలి. కాల్‌ చేస్తే సరిగ్గా వారం రోజుల తర్వాత confirmation దొరికింది. ఇళ్ళంతా కలియతిరిగాను. రవి గదిలోకి నేనెప్పుడూ వెళ్ళలేదు, సరికదా అతను నన్ను పిలవ లేదు కూడా. కుతూహలం కొద్దీ ప్రవేశించాను. అక్కడ ఇంకో బుక్‌ షెల్ఫ్‌ . నోట్‌బుక్స్‌, మాగజైన్‌ లు వగైరాలు వున్నాయి. వాటిల్లో ఒక పుస్తకం Odd size లో వుండి నన్ను ఆకట్టుకొంది. డైరీ! నా కళ్ళు మెరిశాయి. పదేళ్ల క్రిందటిది. గుండె దడ హెచ్చింది. కొన్నిరోజులు ఖాళీగా , మరికొన్ని నిండుగా, అక్కడక్కడా పేజీల్లో రెండు, మూడు లైన్లే వున్నాయి.
29 MAY1990
జీవితంలో ఎవ్వరూ వందసార్లు ప్రేమించరు. గొప్ప ప్రేమ పొందిన వాడు నిశ్చలంగా నిలబడతాడు. . ఆ ప్రేమ తనకు దూరమైనా సరే! మహీ పెళ్లి. తను నన్నెంత గాఢంగా ఇష్ట పడిందో తలచుకొంటే గుండె తరుక్కు పోతుంది. మనస్ఫూర్తిగా అభినందించి వచ్చేశా. తన కళ్లల్లో దిగులును నేను గమనించక పోలేదు.
22 AUG1990
మహీ దూరమైపోయింది. తను లేని లోటు తెలుస్తోంది.

9

ఫోన్‌ మోగింది. దేశాయ్‌ కంగారు పడుతున్నాడు. మళ్ళీ ప్రొడ్యూసర్‌ కాల్‌. ముక్తసరిగా మాట్లాడి పెట్టేశా. రవి రావడానికి ఇంకా చాలా టైమ్‌ వుంది. ఒక వేళ ముందే వచ్చేస్తే? ఎందుకో కీడు శంకించింది మనసు. ఆత్రం నిలువ నీయలేదు. డైరీ లో ఇంకో పేజీ.
30 0ct 1990
కాలేజీ లో చివరి రోజులు . . మహీ అంది . . ” నిన్ను మరచిపోలేను” నాకు నిజంగా అర్థం కాలేదు. మహీ వయసులో నా కంటే కొన్ని నెలలు చిన్న. కానీ బుద్ధిలో నా కన్న కొన్ని సంవత్సరాలు పెద్ద. మహీ నాకెప్పుడూ అంతు పట్టేది కాదు. వసంతంలో విడిగే పుష్పాల ధావళ్యం తన కళ్లల్లో. కానీ , అవి మేము ఉద్యోగాల వేటలో ఉరుకులు పెడుతున్న రోజులు. ఒక వైపు బేలగా మహీ. ఏదైనా సాధించాకే మహీకి మొహం చూపాలి అన్న పట్టుదలతో ఆరేడు నెలలు కలవలేదు. ప్రయత్నాలు కలిసి రాలేదు. మహీని చూడాలని ఆరాటపడే మనసు. అప్పుడు మహీ వాళ్ల బంధువుల ఇంట్లో వుండేది, చిన్న ఉద్యోగం కూడా చేస్తూ ఉండేది. నన్ను అన్యాప దేశంగా తిట్టింది. నాకు తలకెక్కేది కాదు. నాకంత మానసిక పరిపక్వత లేదు. ఎవరినో ఇష్ట పడుతోంది మహీ, అందుకే నన్ను తిడుతుంది అనుకొనే వాణ్ణి. ఇంకా దూరమవ్వాలని ప్రయత్నించే వాణ్ణి. ఒకసారి ఈ విషయం తెలిసి మహీ అంది జాలిగా “నీవు బాగా అపార్థం చేసుకోగలవు”.
ఏదో అలికిడి. కొంపదీసి రవి రాలేదుగా. డైరీని జాగ్రత్తగా యథాస్థానంలో పెట్టి, అతని బెడ్‌ రూమ్‌ తలుపు వేసి వచ్చాను. ఏదో పువ్వుల బొకే. హాపీ బర్త్‌ డే అని రాసుంది. దాన్ని జాగ్రత్తగా పక్కన పెడుతుంటే ఫోన్‌ మోగింది. రవి !! రావడం లేటవుతుంది, తినేసి పడుకో అని చెప్పాడు. ఒక్కసారి ఊపిరి పీల్చుకొని మళ్ళీ డైరీ ముందేసుకు కూర్చున్నా.
1DEC1990
నాలో మహీ బాగా ఇష్టపడేది అమాయకత్వం. నేను అంత అమాయకంగా ఉండననే నా అభిప్రాయం. నన్ను ఉడికించడానికే ఎప్పుడు అలా అనేదేమో? ఏదైనా సాధించే కలవాలి అన్న పంతం తో ఎప్పటిలా చాలానెలలు కలవకుండా ఉన్నా, చివరికి ఉండబట్టలేక కలిశా. అదే ఆఖరు సారి తనను చూడటం. తనకు అప్పుడే పెళ్ళి కుదిరింది. అదే విషయం చెప్పింది. నేను నమ్మలేకపోయాను. మహీ నన్ను ఏడిపించడానికి అలా చెబుతుందేమోనని, ఆశ చావక మళ్ళీ మరోసారి వెళ్లా. . తను వరుడి ఫోటో చూపించింది. నేను ఎంత అమాయకున్నో ఆ రోజు బాగా తెలిసివచ్చింది. మహీ నాకంటే ఎన్నో రెట్లు తెలివైనది. తన అభిప్రాయమే కరెక్ట్‌ చాలాసార్లు.
4DEC90
నన్ను నన్నుగా ప్రేమించింది మహీ ఒక్కటే. అమాయక ప్రేమను దూరం చేసుకొన్నా.
తను వెళ్లిపోయాక నా ఒంటరితనం రెట్టింపైంది!!నిష్కృతి లేదు.
31DEC90
మహీ రాసిన ఉత్తరాలన్నీ తగులబెట్టాను. బూడిదైపోయింది కాగితాలే.
నిప్పుకణికెల్లా ఇప్పటికీ వెలిగిపోతున్నాయి తన జ్ఞాపకాలు.
నా కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. తనని ఎంతగా ప్రేమించాడు. నాకు మహీ మీద అసూయ కలిగింది. డైరీ అంతా వెదికాను. ఒక చిన్న ఫోటో. ఖచ్చితంగా మహీదే. తన నవ్వులో కట్టిపడవేసే ఆకర్షణ, కళ్లల్లో దయ, జాలి. చాలా సుకుమారంగా వుంది. నేను మహీ కన్నా అందంగా వుంటాను. కానీ నా స్వభావంలో అంత లోతు లేదు. గూఢతా లేదు. కాబట్టి నా చిరునవ్వు సాదాసీదాగా ఉంటుంది. అలోచనల్లో చాలా సమయం గడిచిపోయింది.
రాత్రి కొంచెం ఆలస్యంగా వచ్చాడు రవి. ఎవరో అందమైన అమెరికన్‌ అమ్మాయి. డ్రింక్‌ చేసినట్టుంది, రవి మీద ఒక చెయ్యి వేసి విలాసంగా నడుస్తోంది.
నా కెందుకో ఇబ్బందిగా అనిపించింది. పట్టుతప్పించి, తనను పడుకోబెట్టాను. ఆఫీస్‌ లో లేట్‌ అని ఇదా తతంగం. నా ఆలోచనల మీద , నా మీద నాకే నవ్వు ముంచుకొచ్చింది.
“సారీ సింధూ, ఇవాళ నా బర్త్‌ డే, ఉదయం నీవు పడుకొని వున్నావు, లేపలేదు.”
హాపీ బర్త్‌ డే అనబోయాను. నా ప్రయత్నం ఫలించలేదు. గొంతు పెగలలేదు.
అట్టే ఆలస్యం చేయకుండా బై చెప్పి రవి నిద్రకుపక్రమించాడు.

11

నా ఆలోచనలు సుడులు తిరుగుతున్నాయి, వాంగో చిత్రాల్లో కనిపించే వలయాల్లా!
రవి వైపు లాగుతుంది మనసు. తలుపు తట్టాను. ఏదో biography పుస్తకం చేతబట్టుకొని లేచి వచ్చాడు. హాపీ బర్త్‌ డే అన్నాను. . . అతని వంకే చూస్తూ.
ప్రసన్నంగా వుంది వదనం. అలసట, ఒత్తిడీ ఏమీ లేకుండా.
” బొట్టు చెదిరిపోయింది. జుట్టు రేగిపోయింది. . ” మునివేళ్లతో బుగ్గమీద తట్టి
” ఇంత అశ్రద్ధ అయితే ఎలా” అన్నాడు. మొట్టమొదటి సారిగా తన స్పర్శ.
వెదురును వాయువు తాకినంత సహజంగా. అతను నాలో అశాంతిని కనిపెట్టి నట్టే వున్నాడు. ” సింధూ వెళ్లి పడుకో, లాంగ్‌ వీకెండ్‌, ప్లాన్‌ చేయి. ” నాన్న నన్ను అలాగే పడుకో బెట్టేవాడు. రేపు లేవగానే పార్క్‌ వెళదామనో; చిలుకను చూద్దామనో చిరు మందహాసం తోసుకొచ్చింది. నేను బయట పడనివ్వలేదు. కొంచెం సేపటి తర్వాత అతని గదిలో లైటారిపోయింది. నేను గాఢంగా నిద్రపోయాను, కలలో నా చిన్న నాటి స్కూల్‌ . మా అందరికీ రెక్కలు ఉన్నాయి. ఎ్తౖతెన చెట్ల మీదుగా అలసట ఎరుగకుండా ఎగురుతూ వున్నాము.
నేను లేచే సరికి రాత్రి వచ్చిన అమెరికన్‌ యువతి వెళ్లిపోయింది. రవి చెప్పాడు “ఇక్కడ డ్రింక్‌ చేసి డ్రైవ్‌ చేయరు. అందుకే వివిన్ను ఇక్కడికి తీసుకు వచ్చాను. నాకైతే అతను పుస్తకాల కన్నా మనుషులను బాగా చదవగలడనిపించింది.
ఏది ఏమైనా అతను అలా చెప్పడం నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించింది. మొదటి సారి ఇతనిలో ఏదో స్పందన కలుగుతోంది అనిపించింది.
నా కోరిక వినిపించాను. చిన్నప్పుడూ ఊటీ లో నాకు పాఠాలు చెప్పిన ఆస్ట్రియన్‌ టీచర్‌ కాథరిన్‌ అమెరికా లో సెటిలయింది. ఆమెను కలవాలి. రవి చిరునామా తీసుకొని మాప్‌ తో తిరిగి వచ్చాడు. ” దూరమే రెడీ అవ్వు” అంటూ.
నా మనసెందుకో సినిమాలు, అవార్డులు అన్నీ వదిలేసి ఊటీ వెళ్లిపోతుంది.
పొడవైన చెట్లనుండి పడే ఏటవాలు సూర్యకాంతీ, చలిలో ఉదయాలు.
కాథరిన్‌ చాలా అందంగా వుండేది. ఇప్పుడూ తన వయసు కొంచెం అటూఇటుగా ఒక 45 వుండవచ్చు. ఎంత అందమైన ఉత్తరాలు రాసేది. ఫ్రీవే ఎక్కాము. కారు దిగితే చలి.
మిట్టపల్లాల రోడ్డులు. కొండ దారులు. మంచు దట్టంగా. అక్కడక్కడ జింకలు కనిపిస్తున్నాయి.
మాటల్లో పడి దారి తప్పాం. ఏదో పల్లె. రౌతు లేని గుర్రం బండిని లాక్కువెళుతుంది, అలవాటుమీద. పచ్చిక బయళ్లలో ఆవులు మమ్మల్నే చూస్తున్నాయి.
ఏదో మిల్లు. . పొగ వస్తోంది. కొన్ని పాడుపడిన షెడ్డులు. మొండిగోడల మీద కొన్ని కోళ్లు ఎగురుతున్నాయి. గడ్డాలు పెరిగిన రైతులు తమ పని తాము చేసుకొంటున్నారు. వుండుండి ట్రాక్టర్‌ చప్పుడు. మేము దారి తప్పినట్టు స్థానికులు కూడా ధృవీకరించారు. ఆ రోజుకు ఓ మాదిరి బస దొరికించుకొన్నాం, చాలా అవస్థలు పడి. చిన్న గది. అయినా హీట్‌ సరి పోవడం లేదు. రవి బాగా అలిసిపోయాడు. నేనుకూడా ఒకమోస్తరుగా అలసిపోయాను. నిద్రకుపక్రమించాం. ఒకటే మంచం. కానీ ముగ్గురు పడుకోవచ్చు. అంత పెద్దది. ఇద్దరికీ నిద్ర పట్టింది. నాకు చూచాయగా గుర్తు. నిద్రలో అతని మీద ఒకటి రెండు సార్లు నా చేయి పడింది. కానీ అతను జాగ్రత్తగా సర్ది, బుద్ధిగా అటు తిరిగి పడుకొన్నాడు. గాఢనిద్రలో నా భుజం మీద బరువుగా తన చేయి. నాకెందుకో తొలగించాలనిపించలేదు. చల్లని వాతావరణం వెచ్చబడుతున్నట్లనిపించింది. కలలు. . కలతలు లేకుండా హాయిగా నిద్రపోయాను.

12

కళ్లు తెరిచేసరికి అతను తయారై పోయి నా వైపే రెప్పవాల్చకుండా చూస్తున్నాడు. నేను నిద్ర నటిస్తూ గమనిస్తూ ఉన్నా. సిగ్గు ముంచుకొచ్చింది, బద్దకంగా ఆవులించి చాలా టైమ్‌ అయిందా ? అన్నా.
“నేను గాస్‌ నింపుకొస్తా ఈ లోపు నీవు తయారవు.”
తలుపుతీసుకు వెళ్లిపోయాడు.
ఆలస్యంగానే బయల్దేరాము. నానా కష్టాలు పడి ఎట్టకేలకు కాథరిన్‌ ను పట్టుకొన్నాం. మా కోసం ఎదురుచూస్తోంది. ముందు కాథరిన్‌ ఏమీ మాట్లాడలేదు. కొంచెం చేపయ్యాక నన్ను వచ్చి వాటేసుకొంది. nice to see my dear little sind along with your husband అంటూ. kathy, he is my friend పరిచయం చేశా. తడబాటు నాలో. ” it’s ok dear ” అని కాథి లోకాభిరామాయణంలో పడిపోయింది. పల్లెపట్టు జీవితాన్ని వర్ణించింది. ఊటీ రోజులను తలచుకొంది. నేను తెచ్చిన పట్టుచీరలు, చుడీదార్లు చూసి మురిసి పోయింది. దాదాపు పదిహేను సంవత్సరాల తర్వాత కలిశాం !
రవి “ఏక్‌ లా” సినిమా ముగింపును ఎందుకు విమర్శించాడో నాకు అర్థమయింది. అదే విషయం కాథీ తో చెబితే రవి వైపు మెచ్చుకోలుగా చూసింది.
నేను ఫ్రెషప్‌ అయి వచ్చేసరికి కాథి, రవి చక్కగా జర్మన్‌ లో మాట్లాడుకొంటున్నారు. నాకు ఒక ముక్క అర్థమైతే ఒట్టు. Sind, pick up some german! We shall go to our country అంటోంది. రవి తో జర్మన్‌ లో ఏదో చెణుకు విసిరి నా వైపు కొంటెగా చూస్తోంది. తిరుగు ప్రయాణం ఆనందంగా గడిచింది. కాథి ని కలిసాక నాలోనే కాదు రవిలో కూడా తెలియని మార్పు వచ్చినట్లు అనిపించింది. కానీ రవి దట్టమైన అడవిలా నాకు అంతు పట్టడం లేదు. ఎప్పటిలా ఏమీ బయట పెట్టకుండా అలాగే వున్నాడు. నాకు అతన్ని అడిగేద్దామా అనిపించింది. ” నా గురించి నీవేమనుకొంటున్నావ్‌ ?” అని. ” ఏమీ అనుకోవట్లేదు ” అన్న గడుసు సమాధానం కూడా రావచ్చు !తనకు ఎవరిమీదైనా ఇష్టం కలిగినా బయటపడి చెప్పడు అన్న విషయం నాకు రూఢిగా తెలిసిపోయింది. అతనిది మృగరాజు తరహా. అతని దగ్గరికి చేరిన వారిని హుందాగా చూసుకొంటాడు. freeway మీద వేగంగా పోతుంది కారు. ఏవో పాటలు.

13

ఇంటికొచ్చిచేరాం. voice messages నాకోసమే. నాన్న చేశాడు నాలుగుసార్లు. లండన్‌ లో ఇండస్ట్రియలిస్ట్‌ సంబంధం ok అయింది, నీవు సరే అంటే ముహుర్తాలు పెట్టించేస్తాం!అదీ సారాంశం. ఇక రవితో మాట్లాడవలసిన తరుణం వచ్చింది అనిపించింది. సాయంత్రమే నా ఫ్లైట్‌ కూడా. రవి నాకోసం సెలవు పెట్టాడు. ఊహించలేదు, ఐనా తెలియని సంతోషం. అవకాశం కోసం వేచిచూస్తున్నా. సర్దడం లో నాకు సాయ పడుతున్నాడు. సర్దడం ముగించి డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గర చేరాం. బ్లైండ్స్‌ పైకి లాగాను.
బయట చెట్టు కనిపిస్తుంది. నా గొంతు వణుకుతోంది.
” రవీ, నా పెళ్ళి UK లో ఇండస్ట్రియలిస్ట్‌ తో”
” కంగ్రాట్స్‌ ” అతని గొంతు ఎప్పటిలా వుంది.
” కానీ, నాకీ సంబంధం ఇష్టం లేదు”
” ఏం”
” నీ పెళ్ళెప్పుడూ ” ?
అతను కిటికీ గుండా బయటికి చూస్తున్నాడు.
నేను రెట్టించాను.
రవీ నా రెండు చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకొన్నాడు. నవ్వి చెప్పాడు.
” నా మీద ఏ మాత్రం గౌరవం ఉన్నా UK సంబంధం ఒప్పుకో. . పిచ్చిపిల్లా, ఎవరూ వందసార్లు ప్రేమించరు. నాలాంటి వారు మరీనూ”
” ఇలాగే ఒంటరిగా గడిపేస్తావా?” రుద్ధమయింది నా గొంతు.
కన్నీళ్ళు దూకుతున్నాయి బుగ్గల మీదుగా. ఇద్దరం లేచి ఇవతలకు వచ్చాం.
మబ్బులు వీడి సూర్యుడు దేదీప్యమానంగా వెలుగు తున్నాడు. నా మొహాన్ని తన గుండెలకేసి హత్తుకొన్నాడు. నుదుటిమీద ముద్దు పెట్టుకొని చెప్పాడు
” నా బంగారు కదూ, ఏడవకు”

కథ గురించి క్లుప్తంగా :
మహీ ఒక ఒంటరి స్త్రీ. చదువుకుని ఉద్యోగం చేస్తున్న పిల్ల. పెళ్ళి వొద్దనుకుంటుంది.
అనుకోకుండా ఓ నాటి సాయంత్రం, తుఫాను వేళ బస్ కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆమెని గుర్తుపట్టి, తన తనింటికి తీసుకొస్తాడు ఒంటరి సాగర్. ఒకప్పుడు ఇద్దరూ కాలేజ్ ఫ్రెండ్సే కాబట్టి ఆమె కాదనదు. అతని వెంట వస్తుంది.
బాగ్ లో ఆమె బట్టలన్నీ తడిసిపోడంతో, తన బట్టలిచ్చి మార్చుకోమంటాడు. టీ కాచిస్తాడు. ఆమె దీపం వెలిగిస్తే..ఆ వెలుగులో వంట చేసి పెడతాడు. ఆమెతో కలసి తింటాడు. కుందెలో నూనె అయిపోతుంది. దీపం ఆరిపోతుంది.
ఆమె పక్కేయమంటుంది. వేస్తాడు.
అతను -ఆమె కోరిన పాటలు పాడతాడు. ఆ పరవశంలో చనువుగా అతని వొళ్ళొ వాలుతుంది. అప్పటి దాకా వాళ్ళిద్దరూ ఫ్రెండ్సే.
ఆ తర్వాతే అసలు కథ మొదలు. అతను అక్కడితో వూరుకోక, అడ్వాన్సయిపోతుంటే మహి సున్నితంగా వారిస్తుంది. వినడు. ఆమె నిరాకరణ తో అతని అహం దెబ్బ తింటుందో ఏమో..అప్పుడు..అతన్లోని నిజమైన మగాడు బయటకొస్తాడు. ‘పాతివ్రత్యమా? అంటూ!

అతగాడడిగిన ప్రశ్నకి –నింపాదిగా ఇచ్చిన సమాధనమే ఇందులో చెప్పుకోదగిన ప్రత్యేకాంశం. కథకి మూలమైన ప్రాణం.
ఒక్క నిప్పు కణిక చాలదూ, కీకారణ్యాలను దహించేందుకు. ఆమె [...]]]>
ఆడది ఒంటరి గా బ్రతికితే ఏమౌతుంది?
ఆమెకీమీ కాదు. ఎంచక్కా ఆరోగ్యంగా, ఆనందంగా బాగానే వుంటుంది.
ఎటొచ్చీ చుట్టూ వుండే మగాళ్ళకే బోలెడంత దిగులౌద్ది. పాపం. మగ దిక్కులేకుండా ఎలా మనగల్గుతుందీ, ఒక్కత్తెనూ? ప్చ్. అని తెగ బాధ పడిపోతారు. పనిమాలా వెళ్ళి మరీ బ్రతిమాల్తారు. కాదు ప్రాధేయపడుతారు. తామూ ఓ చేయి వేస్తామని.
సాయం చేయడానికి ఇంతమంది మగాళ్ళు ముందుకొస్తే, నిజానికి – ఎంతమంది స్త్రీలు స్వేచ్చ గా, ఒంటరిగా బ్రతకటానికి ఇష్టపడరనీ, ఈ సమాజం లో? అయితే ఆ సాయం నిస్వార్ధమైనదైతే కదా?

కథ గురించి క్లుప్తంగా :
మహీ ఒక ఒంటరి స్త్రీ. చదువుకుని ఉద్యోగం చేస్తున్న పిల్ల. పెళ్ళి వొద్దనుకుంటుంది.
అనుకోకుండా ఓ నాటి సాయంత్రం, తుఫాను వేళ బస్ కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆమెని గుర్తుపట్టి, తన తనింటికి తీసుకొస్తాడు ఒంటరి సాగర్. ఒకప్పుడు ఇద్దరూ కాలేజ్ ఫ్రెండ్సే కాబట్టి ఆమె కాదనదు. అతని వెంట వస్తుంది.
బాగ్ లో ఆమె బట్టలన్నీ తడిసిపోడంతో, తన బట్టలిచ్చి మార్చుకోమంటాడు. టీ కాచిస్తాడు. ఆమె దీపం వెలిగిస్తే..ఆ వెలుగులో వంట చేసి పెడతాడు. ఆమెతో కలసి తింటాడు. కుందెలో నూనె అయిపోతుంది. దీపం ఆరిపోతుంది.
ఆమె పక్కేయమంటుంది. వేస్తాడు.
అతను -ఆమె కోరిన పాటలు పాడతాడు. ఆ పరవశంలో చనువుగా అతని వొళ్ళొ వాలుతుంది. అప్పటి దాకా వాళ్ళిద్దరూ ఫ్రెండ్సే.
ఆ తర్వాతే అసలు కథ మొదలు. అతను అక్కడితో వూరుకోక, అడ్వాన్సయిపోతుంటే మహి సున్నితంగా వారిస్తుంది. వినడు. ఆమె నిరాకరణ తో అతని అహం దెబ్బ తింటుందో ఏమో..అప్పుడు..అతన్లోని నిజమైన మగాడు బయటకొస్తాడు. ‘పాతివ్రత్యమా? అంటూ!

అతగాడడిగిన ప్రశ్నకి –నింపాదిగా ఇచ్చిన సమాధనమే ఇందులో చెప్పుకోదగిన ప్రత్యేకాంశం. కథకి మూలమైన ప్రాణం.
ఒక్క నిప్పు కణిక చాలదూ, కీకారణ్యాలను దహించేందుకు. ఆమె చెప్పింది విన్నాక , ఇప్పుడతని మానసిక స్థితీ అలానే వుంది. కారణం ఆమె మెత్తగానే చెప్పినా, కఠిన నిజాల ఇజాలకు కావొచ్చు. ఆ మాటల ధాటికి, వేడికి అంత తుఫాన్లోనూ, అతనికి ఉక్కపోత పోస్తుంది.
ఇంతకీ అతనితో – ఏమంది మహీ? ఆమె మాటలకి అతనంతగా అచేతనుడైపోయాడెలా ? – అని మీరూ తెలుసుకోవాలనుకుంటే ఈ కథని పూర్తిగా చదవి తెలుసుకోవచ్చు.

కథ పై నా అభిప్రాయం :
ఏ కథకైనా ఆరంభం కంటెనూ, ముగింపే ముఖ్యమని నా భావం. ఎందుకంటే – కథ చదవడం పూర్తయ్యక, పాఠకుణ్ని పంపేస్తూ, కథ తలుపేసుకున్నా, అతనింకా అక్కడే ఆరుబయట తచ్చాడుతూ వుండాలి. అతన్ని వెంటాడాలి.
మంచి కథలెప్పుడూ పాఠకుణ్ని ప్రశ్నించడమే కాదు, సమధానమూ పరచాలి.
అప్పుడె అది – మరపురాని కథౌతుంది. అలాటి కథే ఈ గోడ కథ కూడా!

నాకెందుకు నచ్చిందంటే :
నిజ జీవితంలో – ఇలాంటి అనుభవాలెదురైనప్పుడు స్త్రీల మనసులు కలతబారుతాయి. ‘బాగా బుధ్ధొచ్చింది బాబూ..ఇంకెప్పుడూ మగ స్నేహాల జోలికే పోను’ అని డిసైడైపోడం కూడా కద్దు.
అసలు వీడిలాటి వాడనుకోలేదు.అంత చీప్ గా మాట్లాడ్తాడని కలలో కూడా ఊహించలేదు. అని చెప్పుకుని చెప్పుకుని దుఖించే ఆడపిల్లల్ని చూస్తాం.
నిజానికి అతడెంత గొప్ప స్నేహితుడే అయినా, ఒంటరి వేళలో లో మాత్రం అతడు ఫ్రెండ్ కాడు. మగాడు..వొట్టి మగాడౌతాడు. అని తెలీకపోడం మూలాన కూడా కాసింత షాకింగ్ గా నే వుంటుంది ఏ ఆడపిల్లకైనా. అవును కదూ?
కానీ, ఈ కథలో అలా కాదు. ఆమే – అతని కి షాకిచ్చి, వేపేస్తుంది. ఆ పై హాయిగా నిద్ర పోతుంది.
శభాష్ మహీ! శభాష్ ! అనిపించుకునే ఆ పాత్ర వ్యక్తిత్వం నచ్చింది నాకీ కథలో.
ఒక విభిన్నమైన కథాంశానికి ఒక వినూత్నమైన ముగింపునిచ్చారు రచయిత్రి.
కుప్పిలి పద్మ గారి కథ అంటేనే ఒక ప్రత్యేకత వుండి తీరుతుందని ఆశ పడే పాఠకులకు పూర్తి సంతృప్తినిచ్చేపోయే కథ – ఇదని మాత్రం ఖచ్చితం గా చెప్పక తప్పదు.
రచయిత్రికి నా హార్దికాభినందనలు తెలియచేసుకుంటూ,
మీ అందరకీ నా శుభాకాంక్షలతో…
సెలవు మరి!

గోడ

-కుప్పిలి పద్మ

తూర్పు సమురంలో తుఫాన్ – పగిలిన మబ్బులోంచి విచ్చుకుంటున్న ప్రళయంలా పెనువర్షం. ఎగిసిపడే కెరటాలు, రాలిపడే చినుకులు, ఏకమవుతోన్న భూమ్యాకాశాలు.

తుఫాన్ వేళ సాయంత్రమే ముసుకురుకున్న రాత్రి చీకట్లు.

బీచ్ రోడ్డు లో బస్టాప్. తడిసి ముద్దైన దేహాలు, వర్షధారల్లోంచి తడవకుండా కాపాడుకోటానికి శరీరంలో అణుభాగమైనా లేదేమో వెన్నెల్లో నిరీక్షిస్తున్నంత మామూలుగా ఆ బస్టాప్లో ఆ వర్షంలో చేరాల్సిన ప్రదేశాలకి చేర్చే ఏదో ఒక వాహనం దొరకకపోతుందాని ఎదురుచూస్తున్నారంతా.

ఆ బస్టాప్లోకి పూర్తిగా తడిసిపోయిన సాగర్ కొత్తగా ప్రవేశించాడు. తడిచేత్తో కళ్ళపై నీళ్ళని తుడుచుకుంటూ నిలబడ్డాడు. కాసేపటికి చూపు కాస్త తెరిపిన పడింది. చుట్టూ చూశాడు. తడిసిన శరీరాలు. ఎదురుగా చూశాడు. ఆకాశమూ సముద్రమూ ఏకమైనాయి. తిరిగి చుట్టూ చూశాడు. ఓ చోట చూపునిల్చింది.
అవును ఆమె..నిజమే. ఆమె మహిమే. ‘మహిమా’ చలికి పూడుకుపోయిన గొంతులోంచి మాట పెగల్టం లేదు.

‘మహిమా’..ఊహు లాభం లేదు. మాట రావటం లేదు. పెదవుల కదలిక తప్పా.
అతను ఆమెకి చేరువగానే వెళ్లి భుజం మీద చేత్తో చిన్నగా తట్టాడు. ఆమె వెనుదిరిగింది. తడిసిపోయిన కళ్లలో ఆశ్చర్యం. తడిగా ‘సాగర్ ‘ చలికి గడ్డ కట్టుకుపోయిన పిలుపు మెల్లగా ఒకరిమాట ఒకరికి వినిపించేంతగా కొద్దిగా గొంతు సడలింది.

“ఇప్పుడు నీకే బస్సు, ఆటో దొరకదు. అదిగో ఆ కనిపించేది నేనుండే ఇల్లు. రా నాతో వచ్చె…” గాలి హోరులా చెల్లాచెదురవుతున్న మాటలు.

ఆమె వంగి ట్రావల్ బాగ్ భుజానికి తగిలించుకొంది.
అడుగు ముందుకి వేయనివ్వకుండా వెనక్కి తోసేస్తున్న ఈదురుగాలి. నీటి ఒత్తిడి. ఒకరివెంట మరొకరు, బాగ్ భుజాలు మారుతూ, అడుగులో అడుగు. చేతుల్లో చెయ్యి. పడుతూ లేస్తూ ఈదుతూ అతని ఇంటికి ఇద్దరూ చేరారు.
“బట్టలు మార్చుకో, అదిగో అదే బాత్రూం” చెప్పాడతను.

అతను లోపలి గదిలోకి వెళ్ళాడు.బట్టలు మార్చుకున్నాడు. తిరిగి ముందుగదిలోకి వచ్చేసరికి ఆమె అలానే తడిగా నిలబడి వుంది.

“మా ర్చు కోలేదా” అడిగాడు.

ఆమె చూపులు నేలపై. ఆమె చూపులని అతని చూపులు అనుసరించాయి.

బాగ్ లోని బట్టలు నేలపై కుప్పపోసి వున్నాయి. అవి నీళ్ళల్లో జాడించినట్టున్నాయి.

“తుఫాన్”అంటూ అతను లోపలికి వెళ్లాడు.

తిరిగొచ్చాడు. చేతిలో లుంగి, లాల్చి, తువ్వాలు ఆమె అందించాడు. అందుకొని బాత్రూంలోకి వెళింది. తిరిగి వచ్చే సరికి అతను గదిలో లేడు. తువ్వాలుతో తల తుడుచుకుంటూ లోపలికి వెళ్లింది. చీకటి. వంటగదిలో స్టౌవ్ వెల్గులో టీ చేస్తూ కనిపించాడు.

అతను ఆమెవైపు చూసి “అచ్చు కేరళైట్లా వున్నావ్” అనాడు. ఆమె నవివ్వింది. స్టౌవ్ వెలుగులో బుగ్గపై డింపుల్ తళుక్మంది. “కరెంట్ లేదు” అన్నాడతను.

“కాండిల్, హరికేన్ లాంతరు లేవా?”, ఆమెకు టీ అందిస్తూ “లేవు” అన్నాడు. ఓ గుక్క తాగింది. చల్లబడిన శరీరంలో వెచ్చదనం వేడి టీతో మెల్లగా రాజుకుంటూంది.

“పూజచేస్తావా” అడిగింది.
“లేదు” అన్నాడు.
“పూజామందిరమే లేదా”
“ఉంది. అమ్మ వచ్చినప్పుడు చేస్తుందిగా. ఏం?”
“ఎక్కడుంది మందిరం”
“ఆ మూల”

చీకట్లో మెల్లగా నడిచి దేముని దగ్గరున్న కుందెలో నూనె పోసింది. ఒత్తి వేసి వెలిగించింది.
“నూనె దీపమా.. అదే పిల్లా..నూనె కొంచెమే వుంది.” అన్నాడు.
“వంట పూర్తి చేసై. ఆకలి. తినగానే దీపం తీసేద్దాం.”

“వంటా..ఏం చేద్దాం..అన్నం, పప్పుచారు, కొద్దిగా మాగాయ వుంది. కూరగాయలేం లేవ్.”
“ఏదో ఒకటి త్వరగా కానీయ్. ఆ ట్రైన్ లోకూర్చుని నడుం నొప్పి వస్తోంది. నిన్నట్నుంచి సరియైన తిండే లేదు.” కుక్కర్ లో నీళ్లు పోస్తూ అంది.
“ఎక్కడ్నుంచి రాక, ఎక్కడికి పోతున్నావ్?”
మద్రాస్ నుంచి మెయుల్లో. దారి పొడుగునా వానే. భీంలీలో వుండటం. అక్కడే ఉద్యోగం. ఎలాగోలా భీంలీ వెళ్లి పోదామనుకున్నాను. ఆ బస్సు ఆర్.కె.బీచ్ వరకు వచ్చి ఇంక వెళ్లనని మొరాయించింది. ఎలాగోలా ఆ బస్టాండ్ వరకు చేరాను. ఇంతలో నువ్వు కని పించావ్. అవునూ నువ్వెక్కడ్నుంచి రాక” బియ్యం కడుగుతూ అడిగింది.

“యూనివర్సిటీ నుంచి. నిన్న కథ రాశాను. ఆ పేపర్లు టేబుల్ పైనే వుండిపోయాయి. కిటికి తలుపులు వేశానో లేదోనని అనుమాన మొచ్చింది. పేపర్లపై వెయిట్ పెట్టానో లేదో గుర్తులేదు. గాలికి కాగితాలు ఎగిరిపోతాయోనని బెంగ. మొదటిసారి కథ రాయటం కదా. ఆ అక్ష రాలు ఈ తుఫాన్ నీళ్లలో కరిగిపోరాదని వెళ్లాను. ” పప్పు కప్పుతో కొలుస్తూ అన్నాడు.

“ఇంతకీ తలుపులు వేసొచ్చావా లేదా”
“వెయ్యటానికి మెయిన్ బెల్డింగ్ తాళాలు వాచ్మెన్ దగ్గరున్నాయి. బిల్డింగ్ చుట్టూ నాలుగు ప్రదక్షిణాలు చేశాను. కానిలోపల కాగితాలు ఏమయ్యాయో తెలియదు.” దిగులుగా చెప్పాడు.
“కథలని పెన్ తో రాయటం ఏంటింకా, కథలని రమేష్ లా డైరెక్ట్ గా కంప్యూటర్ మీదే కంపోజ్ చెయ్యాలి.” అంది మహిమ.

“అవునూ, నీకు వీళ్లంతా కనిపిస్తూనే వున్నారా”
“ఈ హైదరాబాద్ పనిమీద వెళ్లినప్పుడంతా కలుస్తుంటారు. రావుడు కవిత్వం రాస్తున్నాడు. ఏం చేద్దాం. ఏం చేద్దామంటూనే వున్నాడు. నీకెవ్వరూ కనిపించటం లేదా” అడిగింది.
“ఆ మధ్య గాయత్రి కనిపించింది. వాళ్ళాయనికి విడాకులు ఇచ్చేసిందట. జీవితం ఇప్పుడెంతో హాయిగా వుందట.” అన్నాడు.

కుక్కర్ విజిల్స్ రాగానే ఆపారు.
ప్లేట్స్ టేబిల్ పై సర్దింది. మధ్యలో దీపపు కుందె వుంచింది. నీళ్లు గ్లాసుల్లో పోసింది.
కుక్కర్, చల్లారిందో లేదో చూసి మూత తీశారు.
పళ్లాల్లో అన్నం, పప్పు, పెట్టుకొన్నారు.
“ఆయిల్ లైట్ డిన్నరా” పప్పు కలుపుకొంటూ అంది.
“ఊ” అంటూ నవ్వాడు.

“ఆ పప్పా.. అది పోలూరి వాళ్ళ పప్పు. పుస్స్త కంలో చదివాను. నచ్చింది. అప్పట్నుంచి ఇలా చాలా మందికి ఈ పప్పు రుచి చూపిస్తున్నా. అఫ్ కోర్స్ నీలా చాలామంది మెచ్చుకుంటున్నారనుకో..” అన్నాడు.
“బాగుంది అన్నానంతే! ఎంత ఉపన్యాసం ఇచ్చావ్. ఇంకాస్త పప్పు వెయ్యి.”
తింటూ తింటూ ఆమె పొలమారింది. అతను ఆమెకి మంచినీళ్ళ గ్లాసు అందిస్తూ నెత్తిమీద చేత్తో తడుతూ “ఎవరో తలచుకుంటున్నారు.” అన్నాడు.
“ఇంకెవరూ. ఆ రైల్లో టి.టి.ఐ.యే..”
“ఆయన ఎవరూ…”
“రైల్లో టిక్కెట్లేని ప్రయాణం చేస్తున్నామో లేదో చూసే ఆయన.” అంది.
“ఆ విషయం తెల్సు. నిన్నెందుకు తలచుకుంటున్నట్టు”
“రైలేమో ఎక్కడిక క్కడ ఆగిపోతుంది. తెగ బోర్. ఏ పని చేయటానికి లేదు. అందుకని కాసేపు అతన్ని ప్రేమించాను.” అంది నవ్వుతూ.

“నువ్వు ప్రేమిస్తే నువ్వు తలచుకోవాలి కానీ అతను నిన్నెందుకు తలచుకుంటాడు” అడిగాడు.
“ఈ ట్రైన్ ఇలా ఎంతసేపు ఆగుతుంది. అని అడిగానంతే. అతను నా సమస్త విసయాల గురించి అంచెలంచెలుగా ప్రశ్నలు వేసేశాడు. ఆడపిల్ల ఓ ప్రశ్న వేయగానే అలా నిలువు గుడ్లేసుకొని మాట్లాడేస్తారు. ఆ విషయాన్ని అక్కడితో వదలరు. పైపెచ్చు అక్కడ్నుంచి ప్రేమంటూ వెంటపడతారు. ఐదు నిముషాల్లో విడవలేనంత ప్రేమేంటిరా. ఆకర్షణ అనైనా అనరు. ప్రేమ అంటారేమిటిరా? పెళ్ళి కాలేదా అంటారు. చేసుకోలేదయ్యా అంటే ఒంటరిగా వున్నారా..లోన్లీగా అని పించదా..మాకు తోడుంటామంటారు. నువ్వు చాలా ఆలశ్యంగా కనిపించావ్. అబ్బే నాకు నేను ఇప్పుడున్న జీవితం నరకంగా వుంది. నీతో జీవితాంతం వరకు కలసి వుండాలని వుంది. అంతవరకు ముందు శరీరాలని పెనవేసుకుపోతాం…అంటూ ఎన్నెన్ని కథలని చెప్పేస్తారో. మేమేదో మా ఒంటరి జీవితాలకి వాళ్ల ఆలంబన కోరినట్టు.” తిన్న పళ్ళెం తీసి అంట్ల గిన్నెలో పెడుతూ అందామె.

“నీకైతే బోల్డన్ని వ్యాపకాలు. చదువుతావ్. పాటలు వింటావ్. ఆ ప్రాజెక్ట్ వర్క్ మీద ఊళ్లు తిరిగుతావ్. అదీ కాకుండా నువ్వెక్కడున్నా అ అపరిసరాలలో, మనుష్యులలో వున్న నీకు నచ్చిన అంశాన్ని ఇష్టపడతావ్. నీలా అంతా వుండలేరుగా. ఒంటరితనంతో బాధపడేవాళ్లు లేరంటావా” అడిగాడు.
“ఎవరో కొందరే ఒంటరితనంతో బాధపడుతారా? చాలమందిలో ఆ దిగులుంటుంది. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు అంతా అందులో కొట్టుకుపోతోనే వుంటాం. ఆ దిగులు, బెంగ ఎందుకో తెలిసినా మనం మన ఇష్టాలని, కోరికలని, ప్రేమలని నిర్భయంగా, స్వేఛ్చగా వ్యక్తపరిచే స్థితి మన చుట్టూ లేదు కదా. ఎవరి లైఫ్ స్టయిల్ వాళ్లది. అనుకోరుగా. మనముందు ఓ వ్యవస్థని ఉంచారు. మన కి ఇరుగ్గా వున్నా అందులోనే వుండాలా? బయటికి వస్తే మన మీద విసిరే బాణాలని మనం ఎదుర్కోగలమా.. మన చుట్టూ వున్న గోడలని మనం బద్దలు కొట్టగలమా.. అసలు కొట్టాలా వద్దా..కొట్టటం వల్ల మనకి కావల్సింది మనకు దొరుకుతుందా..దొరుకుతుందని ఏ మాత్రం అనిపించినా బద్దలు కొట్టచ్చు. అనిపించకపోయినా కొట్టచ్చు. లోపల ఏం లేదని తెల్సింది. బయట ఏముందో లేదో తెల్సుకోటానికి ఎందుకు వెనుకాడాలి” ఆమె మాట్లాడుతుండగా దీపం వెల్తురు కొదికొద్దిగా తగ్గి ఆరిపోయింది.

“నూనె అయిపోయింది.” అన్నాడతను.
“మంచిది. పక్కలు వేసుకుందామా” అడిగింది.
“ఆ”
అతను చాప పరిచాడు. దానిపై బొంతపరుస్తూ “బొంతలు భలే వుంటాయేం. మా అమ్మమ్మ వీటిని చాలా ఆర్టిస్టి క్ గా కుట్టేది.” అంది.
“ఈ బొంత మా నాయనమ్మ ఇచ్చింది.” అన్నాడు. ఆమె కిటికి దగ్గరికి వెళ్లి మెల్లగా తలుపు తెరిచింది. రయ్ మని గాలి ఆమె ముఖాన భళ్ళున కొట్టింది.
“అబ్బా ఏం తుఫాన్” అంటూ ఆమె కిటికీ రెక్క వెయ్యటానికి తంటాలు పడుతోంటే అతనొచ్చి తలుపుని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఆమె బోల్టు పెట్టింది.
“నిక్షేపంలా వేసున్న కిటికీని తీయటం ఎందుకు? వెయ్యటానికి ఇబ్భంది పడటం ఎందుకు?” అన్నాడు.
“బయటేం జరుగుతుందో చూడొద్దా”
“బయటేం వుంది. వర్షమని తెలుసుగా”

“ఉత్తి వర్షమేనా. తలుపువేయకపోతే ఆ గాలికి ఎంత బలం వుందో తెలిసేదా”
“సాయంత్రమంతా నడిరోడ్డులో ఆ గాలికి కొట్టుకుపోయావు కదా మళ్లీ ఇప్పుడు కొత్తగా చూడ్డానికి ఏముంది”
“నాలుగు గోడల మధ్య నుంచి తుఫాన్ని చూస్తే ఎలా వుంటుందోనని” అంది.
ఆమె మెడవరకు దుప్పటి కప్పుకుంటూ “పాటపాడు” అంది.
“ఏ పాట” అడిగాడు.
“నీ ఇష్టం.”

“దీవారోం సె మిల్ కర్ రోనా
అచ్చా లగ్ తా హై
హం భీ పాగల్ హో జాయేంగే
ఐసా లగ్ తా హై

కిత్ నె దినోం కె ప్యాసె హోంగె
యారో సోచో తో
షబ్నం కా టుకడా భీ
జిన్ కొ దరియా లగ్ తా హై
హం భి పాగల్ హొ జాయెంగె,
ఐస లగ్ తా హై
దీవారోం సె..- అతను పాడుతున్నాడు.
“నీకీ పాటంటే ఇష్టం కదా” అడిగాడు.
“ఊ”
“నువ్వీ పాటని సిద్దార్ధని అడిగి మరీ పాడించుకునే దానివిగా. అతని దగ్గరే నేనీ పాట నేర్చుకున్నాను నీకిష్టమని. కానీ నీకు వినిపించకముందే నువ్వు, ఉద్యోగం అంటూ మా అందరి నుంచి వెళ్లిపోయావ్” అన్నాడు.
“చదువులు అయిపోయాక ఇష్టమయిన బ్రతుకుతెరువు చూసుకోవాలిగా. నీకీ పాటకి అర్ధం తెలుసా” అడిగింది.
“తెలియదు చెప్పు”
“నే అర్ధం చెప్పనా. నీ గొంతు బాగుంది. కానీ నీకీ పాట అర్ధం తెలియక ఇన్వాల్మెంట్ తో పాడలేకపోతున్నావ్. కొండగాలి తిరిగింది పాటని నువ్వు పాడినప్పుడు నిజంగా గుండె ఊసులాడుతుంది.” అంది.
“అర్ధం చెప్పు.”
గోడల్తో కలిసి దుః ఖించడం ఎంతో బాగుంటుంది.
నేను పిచ్చివాడి నైనా ఇలానే వుంటుంది. ఎన్ని రోజులుగా దాహంతో వున్నానో కొంచెం ఆలోచించండి.
ఓ మంచు ముక్క కూడా నదిలా కనపడుతోంది..”
చీకటి వర్షం హోరు. గాలి గొడవ. చలి. ఆ గదిలో ఆమె గొంతు జలపాతపు లోయలో మంచు కురుస్తున్నట్టు వినిపిస్తోంది.
అతను తిరిగి ఆ పాటే పాడాడు.
చీకటి దిగంతరేఖ మీది వంగి సృష్టి రహస్యం గుసగుసగా చెవిలో చెపుతున్నట్టుంది అతని స్వరం.
ఆమె చేయి చాపి అతని చెవిని మెలె పెడుతూ “కొండగాలి తిరిగింది పాడవా” అడిగింది.
అతను పాడటం మొదలుపెట్టాడు.
ఆమె చేతివేళ్లు అతని జుట్టుతో ఆడుకుంటున్నాయి.
పాట తర్వాత పాట.
ఆమె అతనికి కాస్త చేరువగా జరిగి దగ్గరగా పడుకొని కళ్ళు మూసుకొని పాటలు వింటోంది.
పాడుతూ పాడుతూ చప్పున ఆమె వైపు తిరిగి ముఖమంతా ముద్దులు పెట్టాడు. ఆమె నవ్వుతూ అతని నుంచి తప్పించుకొంటూ “అబ్బాయ్ ఏంటిది” అంది.
“తుఫాన్”
“తుఫాన్ గాలి అంటే..ఊహు నాకు బెంగ. గోదారిగాలే ఇష్టం.” నవ్వుతూ అంది. అతను నవ్వుతూ ఆమె సమస్త దేహాన్ని అల్లుకుపోతున్నాడు.
ఆ క్షణంలో సాగర్ నవ్వు ఆమెకి హాయిగా అనిపించింది.
అతని ప్రతి కదలికలోనూ ఆమెకు తన సాగర్ కనిపించడం లేదు. సాగర్ లోపల్నించి మరో సాగర్ బయటికి వుబికివస్తున్నాడా అనిపిస్తోంది. అప్పటిదాకా సాగర్తో తను పంచుకున్న ప్రపంచమంతా వున్నట్టుండి తెగిపోయినట్లనిపించింది. చివరికి సాగర్ కి కూడా తానొక శరీరంగానే కనిపిస్తోందా? ఆమె లోలోపల్నించి ఒక చురకత్తి మెలెపెడుతున్న బాధ.
ఆమె అతన్ని మెల్లిగా వారిస్తుంది.
సాగర్ ప్రశ్నార్ధకంగా ఆమెవైపు చూశాడు. మళ్ళీ ఆమెని దగ్గరికి తీసుకోబోయాడు. ఆమె దూరంగా జరిగింది.
“ఏం”
“వద్దు”
“మహీ! ఎందుకు? ఉప్పెనలా దేహాలు ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడుతుంటే ఈ వారింపు ఏమిటి?” నిష్టూరంగా అన్నాడు.
ఆమె మాట్లాడలేదు.
“నిన్ను నేను ముద్దు పెట్టుకున్నా, నువ్వు నా జుట్టు, బుగ్గలని తాకినా, నీకు అభ్యంతరం లేదు. కానీ ఈ విషయంలో నీకెందుకంత అభ్యంతరం? నువ్వు కూడా పాతివ్ర త్యం, శీలం అని ఆలోచిస్తున్నావా? చికాకుగా అడిగాడు.

మహిమ పక్కమీద నుంచి లేచి అతడిని ఆనుకొని కూర్చుంటూ..”శీలం..పాతివ్రత్యం..ఉహూ..అవేంకాదు. సాగర్ ఏ ఎమోషన్స్ నన్ను ఎటు తీసుకు వెళ్లితే అటు అడుగులేస్తున్నదాన్ని. ఈ సిస్టం లో ఇమడలేకే గా పెళ్ళి చేసుకోనిది. ఏదో ఒక ఉద్యోగం అంటూ ఒకే చోట కూరుకుపోనిది. కానీ ఈ విషయానికొచ్చేసరికి ఏ జాగ్రత్తలు తీసుకోకుండా ఎస్ అనలేను. ఏ క్షణంలోనైనా ఇలాంటి ఎమో షన్స్ ఎదురౌతాయని ఎప్పుడూ ఒక శారీరక జాగ్రత్తతో వుండటం అసాధ్యం కదా” అంది.

“ఏమవుతుంది? నువ్వూ అందరిలా ప్రపంచం ఏం తెలియదన్నట్టు మాట్లాడతావేం? నువ్వేదో అందరికంటే భిన్నమైనదానివనుకున్నాను.” ఆశ్చర్య పోతూ అడిగాడు.

“ఏమవుతుందా? ఏమైనా కావొచ్చు. నీకు నాకు మధ్య ఓ సైకలాజికల్ కోజ్ నెస్ రావొచ్చు. నువ్వూ, నేనూ, రావుడూ, రమేశ్, మనమంతా కాలేజ్ దినాల్లో మంచి స్నేహితులం. అల్లరి చేసేవాళ్లం. బొల్డన్ని విషయాలు చర్చించేవాళ్లం. కానీ మన మధ్య ఇలాంటి విషయాలు ఎప్పుడూ వచ్చేవి కావు. ఈ విషయాలపట్ల మీరంతా ఎలా స్పందిస్తారో నాకు తెలియదు. ఈ విషయం జరిగాక నువ్వెలా రియాక్ట్ అవుతావో? ఏమేమి మాట్లాడతావో, నాపై నీకు హక్కు వుందనుకుంటావో, నే బిడ్డను కనాలనుకుంటే నువ్వు వొద్దనొచ్చు. అబార్షన్ చే యించు కుంటానంటే కాదొనొచ్చు. లేదా అస్సలు మొత్తం వ్యవహారంతో నీకే సంబంధం లేదనొచ్చు. లేదా ఇందాక వచ్చాం పెళ్లి చేసుకుందాం అనొచ్చు. కలిసి వుందాం అనొచ్చు. లేకపోతే ప్రపంచం తెలియకుండా లేను. నా రెండు చేతులూ చాచి నాకు నేనుగా ఆహ్వానించే ప్రపంచమంటే నాకెంతో ఇష్టం. ఆ మోహప్రపంచం కోసం నేనే సంఘర్షణనైనా ఎదుర్కొంటాను.” అని ఆగి.. ఆ చీకట్లోనే అసహనంగా వినిపిస్తున్న అతని ఊపిరి వింటూ అతని పక్కనే వున్న పక్కపై పడుకొని దుప్పటిని మెడవరకూ కప్పుకుంటూ..”కాని నువ్వో ప్రపోజల్ పెట్టినప్పుడు నేను వద్దంటే నువ్వు నేను ఎందుకు వద్ద న్నానో నీకు నిజంగా తెలియదా? తెలిసి కూడా తెలియనట్టున్నావో నాకు తెలియదు. కానీ నువ్వు నన్నేం అడిగావ్. నువ్వూ అందరిలా ఇలానే మాట్లాడతావా? నువ్వు ఇంకేదో అందరికంటే భిన్నం అనుకున్నాను – అంటూ మా వ్యక్తిత్వాలతో మానిప్యులేట్ చేసే నీలాంటి వాళ్ల కోసం కాదు.” చెప్పింది మహిమ.

ఆమె నిద్ర సవ్వడి వింటూ అచేతనంగా కూర్చున్నాడు. బయటి తుఫాన్ హోరు కంటే గదిలోని ఆమె నిద్ర సవ్వడి ఎక్కువగా అలజడి కలిగిస్తోంది.
అతను తలుపు తీసుకొని బయటకు వచ్చాదు.
తుఫాన్ మేఘం నిర్లక్ష్యంగా కురుస్తూనే వుంది.
పొద్దున్న తుఫాన్ భయపెట్టింది.
ఆ తుఫాన్ ప్రశాంతంగా వుంది అతని లోపలి తుఫాన్ కన్నా..

కటిక నిశ్శబ్దంలో – ఈ సమాజాన్ని నిలబెట్టేసి నిలదీస్తున్నట్టు, ఒక ఈదురు గాలొచ్చి, నివురూదేసి నిప్పు కణికను రూపు తేల్చినట్టు, ఈ భయంకర దురగతానికి రక్తం మరిగి, లోలోన అడవి చిచ్చు రగులుకున్నట్టు… అలా ఫీలౌతాం కథని చదువుతున్నప్పుడు, చదివాకానూ!
ఆ తర్వాత, మనసంతా చేదైపోతుంది. మళ్లా మళ్ళా గుర్తొస్తుంది. వెంటాడేస్తుంది. వేధించి పెడుతుంది.
ఇది చాలదూ? కథ, కంచికి పోకుండా, కంటి రెప్పల మీదకొచ్చి కూర్చుని మనిషిని మెలకువ చేసేందుకు!
ఇది చాలదూ? దుంగలా పడి, బండనిద్రపోతున్న లోపామయ వ్యవస్థని ఒక్క చురకతో చైతన్య పరిచేందుకు?

సరే, ఇంతకీ కథేమిటంటారా?
పోలీసూ, దొంగాట. – ఇదీ, కథలోని ముఖ్యాంశం. ఇదంతా చాలా మావూలేగా అని అంటున్నారా? కాదు. ఈ కథలో అస్సలు కాదు.

అసలైన కథేమిటంటే:
అనగనగా కొండ జాతికి చెందిన ఒక నాయక్. అతనికి సారా చేయడం, అమ్మడం మాత్రమే తెలుసు. అయితే అతను చేస్తున్న పని చట్టవ్యతిరేకం కదా.. అందుకని (పాపం) పోలీసులు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి అతన్ని చుట్టుముట్టేస్తారు. ఏమిటీ? అతన్ని పట్టుకుని చట్టానికప్పగించడానికి కాదు. అతన్ని చుట్టం చేసుకోడానికి. ఎలా అంటే..నాయక్ తయారు చేసే కల్తీ లేని సారా చాలా బావుంటుంది, దాని రేటూ అంతకన్నా చా..లా..బాగా వుంటుంది కనక, బేర సారాలు కుదుర్చుకోడానికన్నమాట అతన్ని పట్టుకుంటారు.
మన రచయిత మాటల్లోనే చెప్పాలంటే – ‘నువ్వింతకమ్ము..మాకింత ఇవ్వు..నీకింత మిగులు’ అనే లెక్కలు నేర్పుతారు. ఒక నీతిమంతుణ్ని చట్టం సాక్షిగా అవినీతి పరుడుగా మారచడమన్నమాట!
ఈ దొంగాటలో [...]]]> శిక్ష!
ఈ కథ బావుంది అనడం – తప్పు.
బావోలేదనడం ఇంకా తప్పు.
మరేమనీ అనడం?
తెలీదు… చాలా అరుదైన కథలు మాత్రమే నన్నిలాటి సందిగ్ధావస్థలోకి తోసేస్తాయి. ఇదని ఏదీ ఇతమిత్థం గా చెప్పలేని ఓ ఆలోచన్ని కలిగిస్తాయి. అగ్గిని రగిలిస్తాయి. అలాటిదే ఈ కథాను.

కటిక నిశ్శబ్దంలో – ఈ సమాజాన్ని నిలబెట్టేసి నిలదీస్తున్నట్టు, ఒక ఈదురు గాలొచ్చి, నివురూదేసి నిప్పు కణికను రూపు తేల్చినట్టు, ఈ భయంకర దురగతానికి రక్తం మరిగి, లోలోన అడవి చిచ్చు రగులుకున్నట్టు… అలా ఫీలౌతాం కథని చదువుతున్నప్పుడు, చదివాకానూ!
ఆ తర్వాత, మనసంతా చేదైపోతుంది. మళ్లా మళ్ళా గుర్తొస్తుంది. వెంటాడేస్తుంది. వేధించి పెడుతుంది.
ఇది చాలదూ? కథ, కంచికి పోకుండా, కంటి రెప్పల మీదకొచ్చి కూర్చుని మనిషిని మెలకువ చేసేందుకు!
ఇది చాలదూ? దుంగలా పడి, బండనిద్రపోతున్న లోపామయ వ్యవస్థని ఒక్క చురకతో చైతన్య పరిచేందుకు?

సరే, ఇంతకీ కథేమిటంటారా?
పోలీసూ, దొంగాట. – ఇదీ, కథలోని ముఖ్యాంశం. ఇదంతా చాలా మావూలేగా అని అంటున్నారా? కాదు. ఈ కథలో అస్సలు కాదు.

అసలైన కథేమిటంటే:
అనగనగా కొండ జాతికి చెందిన ఒక నాయక్. అతనికి సారా చేయడం, అమ్మడం మాత్రమే తెలుసు. అయితే అతను చేస్తున్న పని చట్టవ్యతిరేకం కదా.. అందుకని (పాపం) పోలీసులు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి అతన్ని చుట్టుముట్టేస్తారు. ఏమిటీ? అతన్ని పట్టుకుని చట్టానికప్పగించడానికి కాదు. అతన్ని చుట్టం చేసుకోడానికి. ఎలా అంటే..నాయక్ తయారు చేసే కల్తీ లేని సారా చాలా బావుంటుంది, దాని రేటూ అంతకన్నా చా..లా..బాగా వుంటుంది కనక, బేర సారాలు కుదుర్చుకోడానికన్నమాట అతన్ని పట్టుకుంటారు.
మన రచయిత మాటల్లోనే చెప్పాలంటే – ‘నువ్వింతకమ్ము..మాకింత ఇవ్వు..నీకింత మిగులు’ అనే లెక్కలు నేర్పుతారు. ఒక నీతిమంతుణ్ని చట్టం సాక్షిగా అవినీతి పరుడుగా మారచడమన్నమాట!
ఈ దొంగాటలో – అసలైన మరో దొంగడ్రామా కూడా తప్పకుండా వుంటుందని నాయక్ కి ఇలా సీన్ వివరిస్తారు పోలీసులు.

ఆ. ఏం లేదు. ఆఫీస్లో నేరాల లెక్కల్లో కెక్కడానికి (మాత్రమే) అతన్ని అరెస్ట్ చేస్తారు. అంతే. అదీ ఎప్పుడూ కాదు. ఏ మూణ్నెల్లకో, నాల్గు నెల్లకో. అదీ నిజం గా కాదు. ఉత్తొత్తిగా అన్నమాట ఈ ఆట.
నాయక్ నవ్వుకుంటూ సారా కాన్ తో వానెక్కుతాడు. సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ వాళ్ళ ‘మావూళ్లు’వాళ్ళకిచ్చేస్తాడు. హెడ్డు నించి దర్జాగా సిగరెట్టంటించుకుంటాడు. ఆ తర్వాత ఏ పెద్ద చౌక్ దగ్గరో దిగిపోతాడు. హాపీ గా ఇంటికె ళ్ళిపోతాడు.

ఇక ఇటు చూస్తే – కాన్లో సారాని పోలీసులంతా తెగ తాగేస్తారు. డబ్బు మాత్రం హోదాను బట్టి షేర్ చేసుకుంటారు. ఇదీ అక్కడ నడిచే పోలీస్సారా బాగోతం.
కథ ఇక్కడితో అయిపోతే, మీకీ కథ గురించి ఇంత ప్రత్యేకంగా నే చెప్పకనే బోదును!

ఆ తర్వాతేమౌతుందంటే:
ఆరోజూ అలాటి డ్రామాకి ఏర్పాట్లు సిధ్ధమై పోతుంటాయి.
నాయక్ అరెస్ట్ అవుతున్న నాటకం…మరి కొన్ని క్షణాల్లో తెరకెక్కబోతుండగా..సరిగ్గా రెండు క్షణాల ముందు అక్కడకొస్తుంది – నూర్జహాన్.
పేరుకు తగ్గట్టు అందగత్తె కాదు. పైలా పచ్చీసుదీ కాదు. మావూలు ఆడది. పైగా పోలియో తో కాలు చచ్చుబడ్డ కుంటిది. దానికి తోడు మొగుడి దురాగతానికి పెనమ్మీద పడి ఓ పక్క చెంపంతా కాలి పోయిన అభాగ్యురాలు.
రోజూ వచ్చినట్టె ఆ నాడూ వచ్చింది. రోజూ తెచ్చినట్టే దోసెలూ, చిట్టి వడలూ తెచ్చింది. – అమ్ముకోడానికి. కానీ.. పోలీసులొస్తున్నారన్న ఇసయం ఆమెకి జరంత కూడా తెలీదు. అదే విషమై కాటెస్తుందని ఆమె అప్పుడు ఊహించనూలేదు.
పసిగట్టిన నాయక్ – ఆమెని తరిమే లోపే పోలిసు మంద దిగిపోతుందక్కడ.
మర్చిపోకుండా గబగబా సారా కాన్ ఎక్కిస్తారు. ఆ వెనక నాయక్ ఎక్కేస్తాడు.
నిజానికి వాన్ వెళ్లిపోవాలి. కానీ, వెళ్ళదు. దుష్ట రైటరుగాడి కన్ను నూర్జహాన్ మీద పడటంతో ఆగుతుంది. ‘ఎక్కే రండా! స్పెషల్ వ్యాన్ గావల్నా నీకు?’ అంటూ వెనకనించి గట్టిగా (?) వొడిసి పట్టుకుని వాన్లోకి విసిరేస్తాడు. ( ఇక్కడ రచయిత స్పష్టంగా చెప్పకనే చెబ్తారు. ఆ రైటరుగాడు ఆమెనెక్కడ పట్టుకున్నాడన్నదీ అందరూ చూస్తూనే వున్నారని.
కుంటి నూర్జహాన్ విల్విల్లాడుతుంది. నీ కాల్మొక్కుతా దొరా విడవమంటుంది.
వాన్ పెద్దచౌక్ దగ్గర ఆగుతుంది.
నాయక్ దిగిపోతాడు.
‘నేంబోతా షారూ కాల్మొక్త..’ నూర్జహాన్ కొట్టుకుంటూనే వుంటుంది. వాన్ కదిలి వెళ్లిపోతుంది.
స్టేషనొస్తుంది.
ఎవడికి వాడు కావల్సినంత సారాని తాగుతుంటారు. ఇంటికి పట్టుకెళ్ళేవాళ్ళు సీసాలు నింపుకుంటుంటారు.
మరో పక్కనుంచి, ‘పచ్చి బాలింతని. పన్నెండ్దినాలై కానుపై..నన్నిడ్సు దొరా..’ -అంటూ ఆమె చెవి కోసిన మేకలా మొత్తుకుంటూనే వుంటుంది.
రైటర్ గాడు ఆ వివరాలడుగుతూ పోతుంటాడు వాడిదైన దున్నపోతు భాషలో…అశ్లీలంగా..అసభ్యంగా. ( వాడి మాటల్ని నేనిక్కడ రాయలేను. ..చేతి వేళ్ళు సహకరించనందున.)
అంతటి అమానుషమూ అక్కడున్న అందరకీ చాలా సామాన్యమైన విషయం కాబట్టి ఎవరూ వినరు. చూడరు. పట్టించుకోరు. కాని, అక్కడే బెంచి మీద కూర్చున్న సెవెన్లెవెన్ ఇబ్రహీం..ఒక్కడే – తల పట్టుకునుంటాడు.
రైటర్ గాడు కిక్కెక్కిపోడం కోసం కాస్త సారా పట్టించి, నూర్జహాన్ ని సెల్ లోకి బలంగా ఈడ్చుకుపోతాడు. ఆ పైన బలవంతంగా..!!
కుంటి నూర్జహాన్..
పచ్చి బాలింత నూర్జహాన్
రైటర్ గాడి పశు కామానికి బలి అవుతూ..గావు కేకలతో..విలపిస్తుంది.
అక్కడున్న వాళ్లెవరికీ వినిపించని ఆ ఆర్తనాదాలు ఇబ్రహీంకి మాత్రమే వినిపిస్తాయి. ఇక వూరుకోలేకపోతాడు.
కథలో లీనమైన మనకే అనిపిస్తుంది. ఆ రైటర్ గాణ్ణి చంపేయాలని.
అలాటిది ….ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్న – మంచిమనిషి ఇబ్రహీంకి రక్తం మరగదా? కసి పుట్టదా? పుట్టింది. వెంటనే కక్ష తీర్చుకోవాలనుకున్నాడు.
తెగించి శిక్ష వేసాడు.
కొంతలో కొంత తను ఊరడిల్లి, మనకింత ఊరటనిస్తాడు.
కానీ, ఏమిటా శిక్ష, ఏమా కథ తెలుసుకోవాలంటే..మీరు ఈ కథంతా పూర్తిగా చదివి తెలుసుకోవాల్సిందే.
నిజానికి రైటర్ గాడికది చాలా చిన్న శిక్షే. కానీ, ఇబ్రహీం తన స్థాయి కి మించిన ధైర్యంతో వాడికి పెద్ద శిక్షే విధించాడు. ఖాకీ చొక్కా వేసుకున్న ఓ కరుణాత్ముడు కనిపిస్తాడు. ఓ మానవతా మూర్తి అగుపిస్తాడు. మనలో పోలీసుల పట్ల , పోలీస్ శాఖ పట్ల గల గౌరవం పూర్తిగా చావకుండా..బ్రతికించి, బ్రతుకునిచ్చి పోతాడు.
అదీ ‘శిక్ష ‘ – కథాకథనం.
* కథాంశం నన్నెందుకు ఆకట్టుకుందంటే :
ఈ కథాంశం నన్నమితంగా ఆకట్టుకోడానికి, ఆవేదనకి గురి చేయడానికి గల ముఖ్య కారణం ఏవిటంటే,
- సోషియాలజీ లో ఒక పేపర్ అంతా కొండ జాతి వారి గురించిన సమాచారమే వుండేది. రేఫ్రెన్స్ కోసం లైబ్రరీకెళ్ళి బుక్స్ తిరగేస్తున్నప్పుడు మరిన్ని ఆసక్తికరమైన విశేషాలు నన్నాలోకంలోకి తీసుకుపోయేవి. ఒక చుట్టు చుట్టుకొచ్చేవి. కొన్నిట్ని కేవలం సమాచార సేకరణ కోసం కూడా చదువుతుండే దాన్ని. రీసెర్చెర్స్ వెలికి తీసిన నిజాలు తెలుసుకుని, వారికి జరుగుతున్న అన్యాయాల గురించి ఆలోచిస్తూ బాధ పడుతుండేదాన్ని.
సరిగ్గా ఈ కథ కూడా అచ్చు అలానే, నన్నంతకు మించిన వేదనకు గురిచేసింది.
కారణం..ఇక్కడ కథ లో- ఆ అమాయక జీవులు సజీవులై కళ్ళ ముందు కదలాడటం వల్ల. కథలోని పాత్రలు, స్వభావాలు, నూటికి నూరుపాళ్ళు అచ్చమైన కటిక నిజాలు కావడం వల్ల. ఆటవికతకు అద్దం పట్టి చూపడం వల్ల.
నిజం చెప్పాలంటే -
పోలీస్ రైటర్ గాడు – ఆ అంగవైకల్యురాల్ని వెనకనించి పట్టుకుని వేన్లోకి విసిరేస్తున్నప్పుడు..వాడి చేతుల్ని నరికేయాలన్నంత ఆవేశం కలుగుతుంది ఏ ఆడపచుకైనా!
పచ్చి బాలింత నూర్జహాన్, పాల సలపరింతల ఎద గల వొళ్ళు – వాడి ఇనప శరీరం కింద పడి, అప్పుడామె పడుతున్న నరకమంతా ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్న భావన కలగటం వల్ల – ఏ స్త్రీ హృదయమైన స్పందిస్తుంది. కంట తడి పెడుతుంది.

మొన్నటికి మొన్న జరిగిన నిర్భయ దుర్ఘటన కూడా ఇలానే.. మనసుని దేవేసింది. చాలా రోజులు నన్ను దుఖం లో ముంచి పోయింది.

***

రచయిత గురించి :
తెలుగు రైటర్స్ లో – మనం మరచిపోలేని అతి కొద్ది మంచి రచయితల్లో ఒకరు – శ్రీ కాశీభట్ల వేణు గోపాల్.

ఈ రైటర్ – ఎంచుకునే ఇతివృత్తాలన్నీ రొటీన్ కి భిన్నంగా వుంటాయి. పాత్రలకు రంగులూ హంగులూ, హిపోక్రసీలూ ఏవీ వుండవు. సాదా సీదా గా, సహజాతి సహజం గా వుంటాయి. ఇంకా చెప్పాలంటే – అచ్చమైన మినిషిని చూస్తాం మనం వీరి అక్షరాల్లోంచి. ప్లస్ పాయింట్స్ తో మాత్రమే కాదు. మైనస్ అని మనం నిర్వచించే బలహీనతలతో సహా! – విషయాన్ని ఎన్ని కోణాలనించి అయినా కానీండీ.. ఏ మాత్రం వెరపు లేకుండా వున్నదున్నుట్టు..మనముందు పచ్చి నిజాల్ని పరిచేయగల సాహసవంతుడు ఈ రియల్ రైటర్.

కథ చెప్పే విధానం కూడా చాలా వినూత్నంగా వుంటుంది. శైలి కానీ, ఆ పొయెటిక్ భాష కానీ, ఎంచుకునే కథాంశం కానీ..దేనికదే – రచన ఒక ప్రత్యేకతను సంతరించుకునుంటుంది. వెరసి ఈ యూనిక్ స్టయిల్ కాశీభట్ల గారికి మాత్రమే చెల్లు అని అనిపించుకుంటుంది. పాఠకుల మనసుల్లో ముద్రించుకుపోతుంది.
కథలందరూ రాస్తారు. కానీ కొందరివే, సొంత సంతకాలై వుంటాయి.
గ్రేట్ కదూ! రచయిత ఎంతైనా అభినందనీయులు.

***

ముగింపు:
గుండెగాటు పెట్టి పోయే ఈ కథ – నిజం గా జరిగిన కథే అని చెబుతారు రచయిత.
అంతే నిజంగా మీరూ చదివి, మీ విలువైన అభిప్రాయాలను నిర్భయంగా వెలిబుచ్చగలరని ఆశిస్తూ, అభిలషిస్తూ, మళ్ళీ ఇలానే మిమ్మల్ని మరో కథతో కలుస్తానని మాటిస్తూ… సెలవ్ మరి!?

కథ:

శిక్ష
- కాశీభట్ల వేణుగోపాల్

ఏవేవో భ్రమాతరంగాలు స్పృహా మగతల కొసలను పట్టుకు వేళాడుతూ..
గాంధీ మొహమ్మీద ఓ బొద్దింక!
క్రైమ్ లిస్టుల నల్ల బల్లమీదో బల్లి..గాంధీ మొహం బొద్దింకన్కర్చుకునేందుకు మొహమ్మీద బొద్దింక వాలినా బోసి నవ్వు నవ్వుతున్నాడు గాంధీ.
రేపుల్లేవు..నిల్..కొట్టివేత గీత..మా పోలీసుల్చేసే రేపులు నేరాలు కావు!
చెయిన్ స్నాచ్లు..మూడొందలోటి..!
హెచ్ బీలు..నూటెనభై తొమ్మిది..!
హింసల్లిస్టు చదివేలోపల గాంధీ మొహ్హమ్మీంచెగిరి రైటర్ టేబిల్మీది, పోలీస్ టోపీ మీద వాలింది బొద్దింక. గాంధీ ‘హా’ అనే లోపల పోలీస్ టొపీని భరించలేక బొద్దింక మళ్ళీ గాంధీ బొమ్మమీదే వాలింది.
బొద్దింక..గాంధీ..పోలీస్ టోపీ…!
జుగుప్స…అహింసా..జుగుప్స..
ప్రాణాలున్న శిలాజం..ప్రాణం పోయిన రాజకీయ పవిత్రత..ప్రాణాలు తీసే పాడు కంపూ!
నాలుక మందంగా ఉంది. కళ్ళు అంటుకుపోయినయ్.
మాసిన తెల్లచొక్కా, ఖాకీ పాంటు,
సస్పెండెడు ఎస్సైఫౌండండర్ద ఇన్ ఫ్లుయన్స్ ఆఫ్ ఆల్కహాల్ ఆన్ డ్యూటీ..డీసీపీ సికిందర్గాడు చేసిన లాకప్ మర్డర్కి తాను బలి!
అండర్ద ఇన్ ఫ్లూయన్సాఫ్ ఆల్కహాల్ ఓహోహో…! అప్పుడేమో తెలీదు…ఇప్పుడొంటినిండా నరనరానా అదే!
చిన్నగా వణుకుతూ వణుకుతూ వెళ్ళి పాయిఖానాల ముందున్న నల్లా దగ్గర మొహం కడుక్కుంటుంటే..
లంజెకొడ్కు యెప్పుడ్సస్సడో గానీ మన సీసీయస్కీ దామదైండు గద బై..గా డిసీపీ గానీ కూనీ కోసరానికి మన్తోని గీ తాగుబోతోన్ని సాకిస్తున్నరు!’ గట్టిగా అంటూ విసుక్కుంటున్నాడు రైటర్.
“ఊకో సార్! ఆయ్నకి , మనం బెట్టుడేముంది గనక..పెద్దసార్లకి బొయ్యెదాన్ల గీయన కిస్తున్నం!” లెవెన్ జీరో టూ వెంకటేశ్వ్రర్లంటున్నాడు.
మొహం కడుకుని లోపలలికొచ్చా.
“యేం సారూ! ఇంగ షురూ జేసుడేనా?” అని వికవికా నవ్వాడు రైటరు. “నీ కతే బాగుంది పో! దూపగైతే గుడుంబా, బుక్కవడ్తే టేషన్ల బువ్వ!” అని మళ్ళీ బొజ్జ లొడలొడా ఊగేలా వికవికా నవ్వాడు.
వాడి అపహాస్యాన్ని వినా ఆసహ్యాన్ని పట్టించుకునే దశ పోయింది.
సీసీయస్ బైటికొచ్చా.
సెంట్రల్ క్రైమ్ స్టేషన్..నిజమే..నేరాలన్నింటికి కేంద్రం ఇదే గదా!
పిల్ల కానిస్టేబుల్ ఇబ్రహీం మోపెడ్ స్టార్ట్ చేస్తున్నాడు.
“బాబూ! లక్ష్మీ విలాస్ లాడ్జి దగ్గర డ్రాప్చేసి పో!” అని వాడి అంగీకారం లేకముందే వెనకాల కూచున్నా.
వాడు విసుక్కున్నాడో, తిట్టుకున్నాడో, అసహ్యించుకున్నాడో నా కనవసరం! నా అవసరమంతా వేరే..వేరే..వేరే!
మోపెడ్ కదలబోతుంటే “ఓయ్ సెవెన్లెవెన్!” గట్టిగా అరిచినట్లు పిలిచి చప్పట్లు కొట్టి బొర్రాపుతూ మెట్లు దిగుతూ రైటరు.
ఏడొందల పదకొండు ఇబ్రహీం మోపెడ్ ఆఫ్ చేశాడు.
రొప్పుతూ దగ్గర కొచ్చాడు రైటర్. నా చేతిలో ఓ నల్ల రూపాయి నాణెం పెట్టాడు. “గా నాయక్ లంజొడుకు మాల్దెస్తే ఫోన్గొట్టు…గన్నె తాగొద్దు! గీడికొచ్చినంక పోస్తంలే! సమ్జయిందా?” అన్నాడు.
నను గూర్చిన సంభోదనల్లో ‘మీరు, సర్’ మాయమై రెండున్నరేండ్లయింది.. ‘ఓయ్, నువ్వు’ సమక్షంలో, ‘గా లంజొడుకు …తాగుబోతోడు’- పరోక్షంలో!
అర్ధమైందన్నట్టు తలూపాను.
సస్పెండెడ్ ఎస్సై ఫౌండండర్ద ఇన్ ఫ్లూయెన్సాఫ్ ఆల్కహాల్..తాగుబోతు లంజొడుకు..సీసీయస్ దామాద్…ఇప్పుడు పోలీసిన్పార్మర్ కూడా నన్నమాట.
అన్ని భావాలకూ ఒక్కటే రియాక్షన్ నా మొహమ్మీద..కాండ్రించి ఊసిన ఉమ్ము పడ్డా.. స్టేషన్ గోడకు తాపడమైన గాంధీ మొహమీదలా బొద్దింక వాలినా.. నంబరాఫ్ క్రైమ్ల లిస్టు బ్లాక్ బోర్డు మీదలా నా మీద బల్లి పాకినా…లాకప్ లో ఇంటరాగేషన్లో ఉన్న దరిద్రుడికి మల్లే నీళ్ళడిగితే ఖాకీ ఫాంట్లో పన్చేసి మా రక్షకభటులు ఉచ్చలు పోసినా..సకార వికారాల్లేని ముఖం నాదైపోయింది.
సికిందర్ గాడు చేసిన బడిపంతులు ఖూనీతోటే నేనూ ఖూనీ అయిపోయా. ఇప్పుడు నాదో శవ ముఖం. రైగర్ షూర్టీస్ తో నీలుక్కుపోయింది. వాడు డీసీపీ కాబట్టి అప్పుడు డ్యూటీలో ఉన్న ఎస్సైను నేనుకాబట్టి..కమ్యూనిస్టు సింపతైజర్ అన్న పేరుంది కాబట్టి..బడిపంతులు ఖూనీకోరు నేనే అయిపోయా. సస్పెక్ట్ బీటెస్టు డెత్ బై ఎస్సై ఆన్ డ్యూటీ హూ వాజ్ ఫౌండ్ అండర్ద ఇన్ప్లూయన్సాఫ్ ఆల్కహాల్…అంతే. తాగుడంటే ఏమో తెలీన్నేను ఇప్పుడొ పచ్చి అస్సల్ సిసల్ తాగుబోతుని..లంజొడుకు..సీసీఅస్ దాబోద్ గాడిని..ఆల్వేస్ అండర్ద ఇన్ప్లూయన్సాఫ్ ఆల్కహాల్..వెనకా ముందూ ఎవ్వరూ లేని నాకు సీసీయస్సే ఇల్లైంది. వాడు చేసిన నేరానికి పరిహారమేనన్నట్లు డిసీపీ నన్నిక్కడే ఉండనిస్తున్నాడు. ఇప్పుడు నాకు స్టేషనే ఇల్లు.

***

దేశంలో సారాయి నిషేధం..చీప్ లిక్కర్ పేరుతో సీసాల్లో సర్కారు వారే రంగు సారాయన్నమ్మడం చట్టబధ్ధం! ఖద్దర్లూ, ఖాకీలూ కలివిడిగా పాల పాకెట్లమ్మినట్లు సారా పాకెట్లమ్మడం, కళ్ళకు బ్లైండ్ల్ కట్టిన చెక్కగుర్రం గవర్నమెంటుకు కనబడదు.
నాయక్ లాంటి కొండజాతి వాళ్ళకు తెల్సిందీ, చేయగల్గిందీ ఆ అడవిలో దొరికే పువ్వూ, కాయా, కొమ్మా, చిగురూ, రెమ్మగిజిగురూ కలిపి సారా వండడమే. సీకాయా, కుంకుళ్ళూ, ఆకులూ మూలికల్తోపాటు కాచిన సారా అమ్మడం మాత్రమే వాడికి తెల్సు. సారా అమ్మడం నేరమంటే వింతగా చూసేవాడు. నాగరికత వాణ్నీ..వాళ్ళలాంటి వాళ్ళనూ కూడా తాకేసి వాళ్ళనీ కల్మషం చేసేసిందెప్పుడో! వాడి సారాకు మంచి రేటన్న సంగతి పోలీసులే వాడికి చెప్పారు. “నువ్వింత..కమ్ము!” మాకింత ఇవ్వు! నీకింత మిగులు” అన్న లెక్కలు నేర్పారు. రెణ్నెలకోసారి నిన్ను పట్టుకుంటాం..కేసు వేస్తాం..మాకూ ఆఫీసులో నేరాల లెక్కలు వండాల్సిన ఆగత్యముందని వాడికి చెప్పేశారు.
షరా మామూలుగా, ఈరోజూ నాయక్ సారా తెచ్చేరోజు. నే వెళ్ళి వాడు తెచ్చింతర్వాత రైటర్గాడిచ్చిన రూపాయతో సీసీయస్ కి ఫోన్చేస్తా…వాళ్ళొచ్చి రైడ్ చేస్తారు. వ్యవస్థీకృత నేరం.
నాయక్ నవ్వుకుంటూ సారా కాన్ తో వానెక్కుతాడు. వాన్లోనే మామూళ్ళనబడే రొక్కం ఇచ్చేస్తాడు. దర్జాగా చౌక్ దగ్గర వాణ్ణి మర్యాదగా దింపేస్తారు. మళ్ళీ ఏ మూణ్ణెళ్లకో తంతు రిపీటవుతుంది. కాన్లో సారా పోలీసుల్లో తాగేవాళ్ళందర్కీ వెళ్తుంది. డబ్బు మాత్రం హోదాను బట్టి బట్వాడా అవుతుంది.

***

లక్ష్మీ విలాస్ పక్క సందులోంచి నడుస్తున్న పందులూ, కుక్కలూ దిబ్బమీద ఎంగిలాకుల కోసం భీకరంగా యుధ్ధం చేస్తున్నాయి. ఆ వీధిలో రెండు వీధి లైట్లున్నా అవెప్పుడూ వెలగవు. మునిసిపాలిటీ వాళ్ళు వేసీ వేయగానే ఇద్దరు ముగ్గురు కుర్రాళ్ళను పిల్చుకొచ్చి అంబేద్కర్ నగర్ ఆడవాళ్ళు బల్బులు పగలగొట్టిస్తారు.
వాళ్ళకి ఆ చీకటి ముకిసందే పాయిఖానా. యే తెల్లవారుఝామున్నో, లేదూ రాత్రి చీకటి పడ్డ తర్వాతో ఆ కాలనీ ఆడవాళ్ళు డబ్బాలూ, చెంబులూ తీసుకువస్తారు. ఆ సందులోకి ఆ అవసరం తీర్చుకోవడానికి.
వాళ్ళకు పాయిఖానాలు శాంక్షనై నాలుగేళ్ళయింది. కాయితాలూ, సంతకాలూ, టెండర్లూ ఫైనలైజైనై. ముడుపుల్లో తకరారు కారణాన..ఆ కాలనీ ఆడవాళ్లకి వీధి దీపాలు పగలగొట్టించే తప్పు తప్పట్లేదు.
ఆ చీకటి సందులోంచి మనుషులూ, పశువులూ విసర్జించిన దుర్గంధంలోంచి నడుస్తూ రసూల్ గరాజ్ చేరుకున్నా.
యెప్పుడో గుడ్డి రసూల్ అనబడే ఓ మిలట్రీవాడు అక్కడ గరాజు నడిపేవాడు. వాడూ లేడూ, వాడు నడిపే గరాజు లేదు. దాని పేరు మాత్రం అవశేషంగా మిగిలింది. పడిపోయిన గోడకానించి వేసిన, వారపాకలో ముగురాడవాళ్ళతో ఓ ముసిల్ది ముండలఖానా నడుపుతోంది.
నాయక్ సారా కోసం వచ్చేవాళ్ళ కోసం కుంటి నూర్జహాన్ ఇంట్లో ఏసుకొచ్చిన దోసెలూ, చిట్టివడలూ అమ్ముతూంటుంది. దాని కాలు అవిటిది. పోలియో వచ్చి చచ్చుపడిపోయింది. దాని మొగుడు ముండాకొడుకు దౌర్జన్యానికి గురై పెనమ్మీద పడీ పక్క చెంప కాలిపోయింది. వికృతత్వమంతా మూరీభవించినట్టుంటుంది నూర్జహాన్.
నేను గరాజ్ చేరుకున్న పది నిముషాలకి ఆటోలో వచ్చి నాయక్ రెండు జెర్రీ కాన్లతో దిగాడు.
అవినీతి, ఈజీ మనీ వాడి గ్రామీణ నైర్మల్యాన్నీ, సంస్కృతిని కలుషితం చేశాయి.
సైను పంచెతో గళ్ళ చొక్కాతో తలపాగాతో వచ్చేవాడు పాంటూ స్లాగుల్లోకి మారాడు. బుర్రమీసాలు కత్తిరించి వత్తించాడు. చెవిలో పోగులు మాయమయ్యాయి. నాగరికుడైపోయాడు.
‘నమస్తే దొరా! జల్దొచ్చినవ. గిప్పుడె వచ్చిన ఇంగ బోనీ గలె, గిసింత గానీ!” అన్నాడు నన్ను చూడగానే.
నాకు ఊరికే మందు పోయడానికని అన్నాడు వాడికి తెల్సు నేను సస్పెండయిన ఎస్సైనని. వాడి దగ్గరకెళ్ళి చెప్పేశా అస్సల్సంగతి!
వాడి మొహంలో భయం కాదు. విసుగు పుట్టింది..బాంచెత్! అచ్చై పైలికి పెడ్తమన్నప్పుడు గద్సార్ కేసు! ఒక్క మైనాముందు గాల్నంటే యేం జేయాలె..ధూత్తెరకీ! అని ఊశాడు.
కాస్సేపు మౌనం వహించి ఓ క్యాన్ తీసుకెళ్ళి ముండలఖానా వారపాకలో దాచేసి వచ్చాడు. ఇంకో కాన్లోంచి ఓ ప్లాస్టిగ్లాసుడు సారా నాకు ముంచి ఇచ్చాడు. ఇద్దాగు దొరా! టేషన్లో నీ కోసరానికి బచాయిస్తరో, లేదో బాడ్ఖవ్లు!” అని ప్రేమగా అన్నాడు.
నే తాగేసి వెళ్లి రైటర్గాడికి పబ్లిక్ బూత్ నుంచి ఫోన్ కొట్టా. పది నిముషాల్లో వానొచ్చింది. దాని ఖర్మనో యేమో వ్యానొచ్చే ఓ రెండు నిమిషాల ముందే కుంటి నూర్జహాన్ దోసెల బుట్టతో కాలీడ్చుకుంటూ వచ్చింది. “ఫో..ఫో!” అని నాయిగ్గాడు తోలేలోపలే..మావాళ్ళ మంద దిగిపోయింది.
నాయక్, వాడి సారాక్కానూ, నేనూ ఎక్కాము. మా రైటర్ గాడు కుంటి నూర్జహాన్ని చూసి, “ఎక్కే రండా! పెషల్ వ్యాన్ గావ్ల్న నీకు?” అని వెనుకనుంచి ఆ కుంటి దాన్ని ఒడిసి పట్టుకుని వ్యాన్లోకి ఎత్తేశాడు. వాడు ఆమెను పట్టుకున్నప్పుడు ఎక్కడ పట్టుకున్నాడో అందరూ చూస్తూనే ఉన్నారు. “అయ్యా…సారూ! దోసెలమ్ముకునేదాన్ని..కుంటిముండని నన్నిడనండ్రి సారూ! దిక్కులేని ముండను సార్..నీ కాల్మొక్త!” అంటూనే ఉంది.
మా రైటర్గాడు విక వికా నవ్వుతూ ఆమె బుట్టలోంచి ఓ చిట్టి వడ తీసి కొరికి, “కాలు కుంటిదైనా మస్త్ కండ ఉందే నీకు సేతులు వట్టై..!” అని అందరివైపూ చూశాడు.
పెద్ద చౌక్ దగ్గర వ్యాన్ నిలబెట్టారు. నాయక్ జేబులోంచి రైటర్ జేబులోకి కరెన్సీ కాయితాలూ మారాయి. వాడు దిగిపోయాడు.
“నోంబోతా షారూ! కాల్మొక్త నన్నిడ్సుండ్రి!” అని కుంటి నూర్జహాన్ కొట్టుకుంటూనే ఉంది.

***

సీసీయస్ వెనకాల గది. నాయక్ ఇచ్చిన డబ్బు బట్వాడా అయిపోయింది. కుంటి నూర్జహాన్ ఏడుస్తూనే ఉంది. సీయై వెళ్లిపోయాడు. క్యాన్లో సారా గ్లాసుల్లోకీ, తాగేవాళ్ల కడుపుల్లోకూ చేరుతుంది. లెవెన్ జీరో టూ వెంకటేశ్వర్లు ఓ పొడువాటి సీసా నిండా నింపుకున్నాడు. “మా ముసిలోని కోసరానికి..” అంటూ.
సెవెన్లెవెన్ ఇబ్రహీం బెంచీ మీద కూచుని తలని రెండు చేతుల్తో పట్టుకున్నాడు. నిర్మలుడూ, స్వచ్చమైన వాడూ, యువకుడూ అయిన ఇబ్రహీం పై అధికారుల ముందు నిర్వూర్యుడు.
“దొరా! పచ్చి బాలింతని. పన్నెండ్దినాలై కాన్పై..నన్నిడ్సు..దొరా! కాల్మొక్త…పాపం, దొరా!” తల అడ్డంగా ఊపుతూ ఏడుస్తోంది.
ఇబ్రహీం అసహనంగా కదుల్తున్నాడు బెంచిమీద.
అచ్చా..జచ్చంటే ఇడుస్తానే…పోరడా..పోరా కాన్పుల?”
“పోరడే దొరా! పురట్లనే సందిగొట్టి జచ్చిండు దొరా! పచ్చిగున్నా…నన్నిడ్సు దొరా!”
“అప్..బాలింతటరోయ్!..ఓయ్ ఇబ్రహీం! వచ్చి దీని పాలు బితుకు సూస్తం!” అని వికవికా నవ్వాడు.
ఇబ్రహీం లేచి బైటకెళ్ళిపోయాడు. మామూలే అన్నట్లు మిగిలిన వాళ్ళున్నారు.
ఓ గ్లాసు మళ్ళీ సారా నింపుకుని కొద్దిగా తాగి టేబిల్మీద పెట్టి కుంటి నూర్జహాన్ని సెల్లోకి ఈడ్చుకు వెళ్లాడు రైటర్.
“ఓ…!” అని విలపిస్తూనే ఉంది నూర్జహాన్.
బైటికెళ్లిన పిల్ల కానిస్టేబుల్ ఇబ్రహీం లోపలికొచ్చాడు. బైటికెళ్లి గోడకు అటువైపు తిరిగి సగం ఉన్న ఆ గ్లాసుని నింపేశాడు.
జిప్ పెట్టుకుంటూ వచ్చి ఆ గ్లాసు టేబుల్మీద పెట్టి, “ఆ పందికి ఇంతకంటే శిక్ష నే నెయ్యలేన్సార్!” అని కళ్లు తుడ్చుకుంటూ బైటికెళ్లిపోయాడు.

***

అంకితం:
పోలీస్ జీవితాన్ని ఖాకీ కరకులో కాకుండా మనిషి ‘మల్లు’ లో జీవించిన రిటైర్డ్ ఎస్స్పీ అన్నయ్య శ్రీ పిన్నదరి శ్యాంసుందర్ గారికి – రచయిత.

(ఈ సంఘటన ఆదిలాబాద్ జిల్లాలో జరిగిన వాస్తవ బీభత్సం. -రచయిత.)

ఒక కథకున్న తీరు మరో కథకుండదు.

కానీ, చిత్రం! ప్రతి కథకి ఒక తీరం మాత్రం వుంటుంది. ఉండి తీరుతుంది.

‘ఇదిగో, ఈ రచయిత చెప్పదలచుకున్న విషయం ఇదీ’అని తేలిపోతూనో, తెలిసిపోతూనో వుంటుంది – కథాంతం లో! అదొక తీరు. అదే దరిదాపు అందరూ అనుసరించే జోరు కూడా.

కానీ చిక్కల్లా ఎక్కడంటే, ఎంత చదివినా, కథ లో రచయిత ఏంచెప్పాడని కానీ, ఏం చెప్పాలని ప్రయత్నించాడని కానీ వెదుక్కోవడం వుంటుంది చూశారూ, అక్కడ..అక్కడ వుంటుంది పాఠకుని గుండె చిక్కుకోవడమైతేనేం, చిక్కబడిపోడమైతేనేం.
నాకు అలా అనిపించే కథలు చాలా చాలా అరుదుగా దొరుకుతుంటాయి.

అనేక వృక్షాల వనం లోనూ, కొన్ని చెట్ల నీడల్లోనే మరింత సేపు నిలబడిపోవాలనుకోడం… విశేషమే మరి.
నేనీ కథని మావూలు కథలా చదువుతూ పోయాను. నాకేమీ అనిపించలా. ఎక్కడి దాకా అంటే, చివర్లో ఓ నవ్వొచ్చి పెదాల మీద వాలే దాక!

పుస్తకం మూసేసాక, గభాల్న గుర్తొచ్చింది. ఈ కథలో రచయితకీ – నాకూ,… ఆలోచనా ధోరణుల్లో కాసింత దగ్గర పోలికలున్నట్టు! మాకు మేము మనసులో గుట్టుగా చేసుకునే అనాలసిస్ కి గుంభనమైన నవ్వొచ్చింది. (ఆ మాటకొస్తే రైటర్సందరూ ఒక గూటి పిట్టలే కదా. అందుకని. )

ఆ వెంటే, నిజంగా జరిగిన ఓ సంఘటన నా కళ్ళముందు మెదిలింది కూడా!

ఓ సారి మా ఫ్రెండ్ ఫోన్ చేసి, దుఃఖభారమైన గొంతుతో ఆ వార్త నా చెవిన వేసింది.

ఏమనంటే, వాళ్ళాయన వూరెళ్లాడని, ఫోన్ చేస్తుంటే స్విచాఫనొస్తోందని..భోరుమంది.

ఆయనొక బిజినెస్ మాన్. రెండునెల్లకోసారి దేశంలోని ఏదోక రాష్ట్రాన్ని చుట్టొస్తూంటాడు. మనిషి మహా నిఖార్సు. పిసినారి పుంజు. ఎవరైనా పలకరింపుగా నవ్వితే, తిరిగి నవ్వడానికి కూడా ఆగి, ఆలోచిస్తాడు. ఏం లాభం వస్తుంది నవ్వడం మూలాన – అని కాబోలు మహానుభావుడు ఆలోచిస్తున్నాడు..అని నాలో నేనే నవ్వుకునేదాన్ని. అంత జాగ్రత్త [...]]]> కథలు అనేక రకాలు. అనేక వర్ణాలు.

ఒక కథకున్న తీరు మరో కథకుండదు.

కానీ, చిత్రం! ప్రతి కథకి ఒక తీరం మాత్రం వుంటుంది. ఉండి తీరుతుంది.

‘ఇదిగో, ఈ రచయిత చెప్పదలచుకున్న విషయం ఇదీ’అని తేలిపోతూనో, తెలిసిపోతూనో వుంటుంది – కథాంతం లో! అదొక తీరు. అదే దరిదాపు అందరూ అనుసరించే జోరు కూడా.

కానీ చిక్కల్లా ఎక్కడంటే, ఎంత చదివినా, కథ లో రచయిత ఏంచెప్పాడని కానీ, ఏం చెప్పాలని ప్రయత్నించాడని కానీ వెదుక్కోవడం వుంటుంది చూశారూ, అక్కడ..అక్కడ వుంటుంది పాఠకుని గుండె చిక్కుకోవడమైతేనేం, చిక్కబడిపోడమైతేనేం.
నాకు అలా అనిపించే కథలు చాలా చాలా అరుదుగా దొరుకుతుంటాయి.

అనేక వృక్షాల వనం లోనూ, కొన్ని చెట్ల నీడల్లోనే మరింత సేపు నిలబడిపోవాలనుకోడం… విశేషమే మరి.
నేనీ కథని మావూలు కథలా చదువుతూ పోయాను. నాకేమీ అనిపించలా. ఎక్కడి దాకా అంటే, చివర్లో ఓ నవ్వొచ్చి పెదాల మీద వాలే దాక!

పుస్తకం మూసేసాక, గభాల్న గుర్తొచ్చింది. ఈ కథలో రచయితకీ – నాకూ,… ఆలోచనా ధోరణుల్లో కాసింత దగ్గర పోలికలున్నట్టు! మాకు మేము మనసులో గుట్టుగా చేసుకునే అనాలసిస్ కి గుంభనమైన నవ్వొచ్చింది. (ఆ మాటకొస్తే రైటర్సందరూ ఒక గూటి పిట్టలే కదా. అందుకని. )

ఆ వెంటే, నిజంగా జరిగిన ఓ సంఘటన నా కళ్ళముందు మెదిలింది కూడా!

ఓ సారి మా ఫ్రెండ్ ఫోన్ చేసి, దుఃఖభారమైన గొంతుతో ఆ వార్త నా చెవిన వేసింది.

ఏమనంటే, వాళ్ళాయన వూరెళ్లాడని, ఫోన్ చేస్తుంటే స్విచాఫనొస్తోందని..భోరుమంది.

ఆయనొక బిజినెస్ మాన్. రెండునెల్లకోసారి దేశంలోని ఏదోక రాష్ట్రాన్ని చుట్టొస్తూంటాడు. మనిషి మహా నిఖార్సు. పిసినారి పుంజు. ఎవరైనా పలకరింపుగా నవ్వితే, తిరిగి నవ్వడానికి కూడా ఆగి, ఆలోచిస్తాడు. ఏం లాభం వస్తుంది నవ్వడం మూలాన – అని కాబోలు మహానుభావుడు ఆలోచిస్తున్నాడు..అని నాలో నేనే నవ్వుకునేదాన్ని. అంత జాగ్రత్త మనిషి! ఎక్కడికి పోతాడు. ఎక్కడికీ పోడు.

కానీ, అది భయపడుతున్న కారణాలు విన్నాక నాకూ జడుపైంది.

ఈయన పని లో చండ శాసనుడు కాబట్టి, పనివాళ్ళెవరైన పగ బట్టి కిడ్నాప్ చేసి కాని..సెల్ లాగేసుకుని కానీ..ఆ పైన మాటలని పూర్తిచేయ లేకపోయింది.

చెప్పొద్దూ, నా గుండే గుభేల్మంది. నిజమే. పేపర్లలో ఎన్ని చదవడం లేదూ, టీవీల్లో ఎన్ని చూడటం లేదని.
అయినా తేరుకుని, నే ధైర్యం తెచ్చుకుని దానికి ధైర్యం చెప్పాను. నాకు తెలిసిన వాళ్ళ చేత ఎంక్వైరీ చేయిస్తానన్నాను. అవసరమైతే ఆచూకి కోసం పోలీస్ కంప్లైంట్ చే ద్దాం, ఏం వర్రీ కామాకు అని భరోసా కూడా ఇచ్చాను.

ఆ ప్రయత్నం లో నేనుండంగానే.. తను మళ్ళా కాల్ చేసి చెప్పింది. “మా ఆయన ఫోన్ చేసారే. ఇప్పుడే చేసారు. క్షేమంగానే వున్నారట. పాపం! సెల్ పోయిందిటే. చాలా ఇబ్బంది పడుతున్నారట. రెండ్రోజుల్లో వచ్చేస్తానన్నారు. వచ్చే దాకా ఏదోక టైం లో తనే ఫోన్ చేస్తాననన్నారు. కంగారు పడొద్దని కూడా చెప్పారు.” అంటూ, గడగడా మాట్లాడేస్తున్న ఆ కంఠంలో సంతోషాన్ని గుర్తించాను.

‘శుభం. హమ్మయ్యా’ అనుకుంటూ హాయిగా నిట్టూర్చేలోపే – ఏదో శంక మనసుని జీడీ పాకం లా పట్టుకుపోయింది.
ఆయన సెల్ పారేసుకోడమేమిటా అని. అది కూడా కాదు. నేనే ఫోన్ చేస్తుంటాలే (నువ్వు చేయొద్దు అనే అర్ధమొచ్చేలా) అనడమేమిటా? అని కూడా!

రెండ్రోజుల్లో అనుకున్నట్టే ఆయన తిరిగొచ్చిన శుభవార్తని నా చెవినేసింది. అడగొద్దనుకుంటూనే అడిగాను. ఊరుకోలేక!

“సెల్ దొరికిందిటే?” – అని.

“నీకు చెప్పలేదు కదూ, సెల్ ఎక్కడాపోలా. ఇంట్లోనే వుంది. హాంగర్ కేసిన చొక్కాలో దొరికింది.” చెప్పింది.

“స్విచాఫ్ చేసా?” అడిగాను నవ్వుతూ.

“లేదు. దానంతటదే ఆగిపోయుంటుంది.” అంది మావూలుగా.

ఆయన తన సెల్ ని ఇంట్లోనే మర్చిపోయాడంటే ఎందుకో నమ్మబుధ్ధి కాలేదు. ఎక్కడో ఏదో లింక్ మిస్సౌతోందని ఒకటే గింజుకున్నా. పోన్లే! మనకెందుకొచ్చిన గొడవ. ఆయన నిజంగానే ఇంట్లోనే మరచిపోయుండొచ్చు. అని నాకు నేనే సమాధాన పరచుకు న్నా.

అయినా సరే, నల్ల చీమల బారుల్లా సందేహాలు.. వరసకట్టుకుని మరీ, మెదడులో మరి మరి మెరుపులు మెరిపించి పోతూన్నాయి.

కారణవేవిటంటే, నేనెప్పుడు చూసినా ఆయన తన సెల్ ఫోన్ ని గుప్పిట్లో పట్టుకునే కనిపించేవాడు. ముఖ్యమైన వాళ్ళతో మాట్లాడేటప్పుడయినా సరే, జేబులో తోసే వాడు కాదు. ఆఫీస్ లో కూడా అంతే, టేబుల్ మీద కూడా పెట్టడు. ఆయనకదో గొప్ప అలవాటు అని పసికట్టాను. అంతలా, తన శరీరం లో ఒక భాగం లా అంటిపెట్టుకునుండేదన్న మాట. అలాటి వాడు..? ఇలా ఎలా మర్చిపోగలడనేదే ఒక వీడని ప్రశ్న. అంతే. అంతకు మించి మరో ఉద్దేశమని కాదు, అలా అని లేదనీ కాదు. ఆ చిక్కు ముడి ఇప్పటికీ అలానే వుంది. వీడలేదు.

ఇదిగో ఇలా సాగుతుంది నా ఆలోచనా ప్రవాహం – ఒక విన్నచిన్న సంఘటన చుట్టూ ప్రవహిస్తూ.

ఇదంతా ఎందుకు చెప్పొచ్చానంటే –

ఈ కథలో రచయిత ఆలోచనా సరళి కీ, ఊహా కల్పనా విధానానికి నవ్వొచ్చి.

ఇంతకీ అసలు కథకొస్తే :
రచయిత దగ్గరకి – లక్ష్మయ్య అనే ఒకతనొచ్చి తన సమస్య గురించి చెబుతాడు. ఏమనంటే, తనకు రోజూ ఓ కల వస్తోందని, ఆ కలలో కనిపించే స్త్రీ రూపం అస్పష్టంగా వున్నా, తను ఎక్కడొ ఎరుగున్న మొగం లా వుంటోందనీ, పోల్చుకోలేకపోతున్నందుకు వ్యధగా వుందని తన బాధను వెళ్లబోసుకుంటాడు.
వెధవ కలల దే ముంది, ఏవొ వస్తుంటాయి, పోతుంటాయి వొదిలేయ్ అని నచ్చచెప్పబోతాడు.
కానీ లక్ష్మయ్య మాత్రం ఆఫ్ట్రాల్ కలే కదాని తను వూరుకో దలచుకోలేదంటాడు.
వూరుకోక ఏం చేస్తాడుట? కేవలం తలకట్టు మాత్రమే వుండి, పునిస్త్రీ లక్షణాలేవీ లేని ఆమె ని ఎవరితో అయినా ఎలా పోల్చుకుంటాడు? అసలేమని అడుగుతాడు? తను ఆమెకి ఏమౌతానని చెబుతాడు? ఒక వేళ కల ఫలించి కలలోని నారీ కనుల పడిందనే అనుకుందాం? ఏం చేస్తాడు? తెచ్చుకుంటాడా? పెళ్ళైనవాడు, పరువున్న వాడు, వయసుడుగుతున్నవాడు తెచ్చుకుని మాత్రమేం చేసుకుంటాడు? పెద్ద హెడేక్ కాకుంటే?- ఊహు. ఇదంతా కుదరని పని. వొదిలేయ్. అని సలహా ఇస్తాడు ఈయన.

కానీ లక్ష్మయ్య వినడు. ఎలా అయినా సరే ఆమెని వెదకి పట్టుకుంటాననీ, కలుసుకుని తీరతానని లేకపోతే తనకు మనశ్శాంతి శూన్యమన్నట్టు చెబుతాడు. చెప్పి, దేశాల బడి పోతాడు.
అలా వెళ్ళిన వాడు ఎన్నాళ్లకి రాకపోయేసరికి, అతను పడుతున్న తిప్పల్ని రచయిత అనే క రీతుల ఊహించుకుంటూ.. కామెడీ సీన్సేసుకుని నవ్వుకుంటూ, మనల్ని నవ్విస్తూ వుంటాడు.
రచయిత గుప్పించిన హాస్య కథనానికి మనం నవ్వకుండా వుండలేం.

సరే,
కొన్నాళ్ళకి ఎలాగైతేనేం తిరిగొచ్చిన లక్ష్మయ్య ని చూసి ఉత్కంఠత ఆపుకోలేని వానిలా ఆత్రపడిపోతూ వెంఠనే అడిగేస్తాడు.
“ఏమైంది. కాయా, పండా” అని.

ల క్ష్మయ్యయ్య చెప్పల్నా వొద్దా అన్నట్టు సందిగ్దావస్థలో పడతాడు.

చెప్పమంటూ తొందర చేస్తాడీయన.

లక్ష్మయ్య నింపాదిగా – “కనిపించింది. కానీ చెప్పడానికి సిగ్గౌతుంది.” అని అంటాడు. రచయిత ఊరుకోడు. ప్రశ్నలతో తరుముతాడు.

చివరికెలాగైతేనేం, గొంతు సవరించుకుంటూ… అసలు సంగతి చెబుతాడు. తాను కనుగొన్న స్వప్న సుందరి ఎవరన్నదీ,
ఏమిటన్నదీ, చిరునామా తో సహా వున్నదున్నట్టు అంతా చెప్పేస్తాడు.
ఉఫ్!…రహస్యం తెల్సిపోతుంది.

పూర్తిగా విన్నాక, ఈయన – ఏ మాత్రం మొహమాటమనేది లేకుండా అడిగేస్తాడు.

ఇంతకీ మరి నువ్వు ఎవరితో కాపురం చేస్తావ్? కట్టుకున్న పెళ్లాం తోనా లేక కలలో నిన్ను ఊరించి చంపిన స్వప్న సుందరి తోనా? అని, శుభ్రం గా మొహం మీదే అడిగేస్తాడు.

జవాబు చెప్పలేని లక్ష్మయ్య తలొంచుకుని పరుగో పరుగు తీస్తాడు.

రచయిత ఎంతగా నవ్వుతాడో లేదో తెలీదు కానీ..మనం ఏ మాత్రం వెనకాడకుండా నవ్వుకుంటూ, పుస్తకం మూసేస్తాం.
అదీ ఈ కథా, కథనమూ!

అయితే, ఇంతకీ లక్ష్మయ్య అష్టకష్టాలు పడి కనుగొన్న ఆ డ్రీం గాళ్ ఎవరన్నది మాత్రం నేనిక్కడ చెప్పడం లేదు. అదొక సస్పెన్స్ గానే వుంచదలచుకున్నాను. మరి పాఠకునికి ఆసక్తి రగలాలి, మిగలాలి కదా, కథ చదివేందుకు.
కథ పై నా విమర్శ:

ఇక కథ విశ్లేషణలోకెళ్తే, ఆ కాలపు రచన కాబట్టి, స్త్రీ పాత్రల చిత్రీకరణ, వితంతువు వేష ధారణ, వాడిన కొన్ని పదాలు కాసింత హేళన చేస్తున్నట్టుగా అనిపించవచ్చు ఈ నాటి పాఠకులకి.

అలానే-
ఇదే కథని ఇదే రచయిత ఇప్పుడు రాసుంటే, ఈ కాలానికనుగుణం గా ఆధునికంగా మోడ్రన్ వే లో మలచి, ఇంకాస్త సస్పెన్స్ మెయింటైన్ చేస్తూ, మరింత గా నవ్వించే వారే. అందులో డౌటే లేదనిపిస్తుంది.

అసలా కాలం లోనే ఇంత గొప్ప హాస్య, వ్యంగ్యా ల తో బాటు, సూటి మాటల చురకలు, చక్కటి చతురోక్తుల తో కథ నడిపించారంటేనే చెప్పలేనంత ఆనందవూ, ఆశ్చర్యవూ వేసిపడేసింది నాకైతే!

తప్పక చదవండి. ఆనందించండి.

రచయిత శ్రీ మల్లాది రామకృష్ణ శాస్త్రి గారికి అంజలి ఘటిస్తూ.. అభివందనాలతో..

కథ

సామ గానం -మల్లాది రామకృష్ణ శాస్త్రి

విని.. ఏమీ చెప్పకుండా ఊరుకున్నాను…వెళ్ళిపోయినాడు.
మరునాడు మళ్ళా వచ్చి..ఆ సంగ తే చెప్పాడు. నవ్వి వేళాకోళం చేశాను..
మూడోనాడు..సగం విని..మొగం వాచేటట్లు చివాట్లు పెట్టి పంపించాను.
అంతకన్నా ఏమిటి చేయడం?.. అసలు అందులో ఏముంది. ఒకరు ఆర్చేందుకూ, తీర్చేందుకూ?
కలలు ఎందుకు వస్తాయి?..తిన్న తిండి సరిగా అరగనప్పుడు, అమాం బాపతు గానూ..ఎదురు రొమ్ము మీద చేతులు వేసుకు పడుకుంటే..ప్రత్యేకం భయం వేసేట్టుగా..కలలు..వస్తాయని..ఆబాలగోపాలమూ తెలిసిన సంగతి.
కలలో – ఏమేమి వస్తాయి?…ఎవడి అదృష్టం వాడిది. అందలం ఎక్కినట్లు గానూ…మిక్కు మన్ను కాకుండా క్రింద బోర్లపడినట్లుగానూ ..అనుకున్నవన్నీ అయే యోగ్యత లేకపోతే..ఆ కోరికలన్నీ మనసులో వెనక పీటీని నెమరునపడి..అవి మనకు అంతు చిక్కని ధోరణి లో అల్లా, యిల్లా, కలల్లో చిగిరిస్తాయి. ఇది, నా మతం కాదు; మనకన్న కొమ్ములు తిరిగిన వాళ్ళు..ఎన్నో ఢక్కామొక్కీలు తిన్న మీదట తేల్చిన సిధ్ధాంతం.
కలలకు అర్ధం ఏమిటి?.. ఒకటేమిటి, కోటి. చెప్పేవాడి తాహతును బట్టి ఎన్ని చిలవలు పలవలయినా అల్లవచ్చును. అవి నిజమవుతాయా? ఏమో, ఎవరు చూసి వచ్చారు?…అవవచ్చు, కాక పోనూ వచ్చును. తెల్లవారగట్ల వచ్చినవి చాలావరకు అయితీరుతవని..పెద్దవాళ్ళు చెపుతుంటారు. కాని, నికరంగా అయి తీరవలెనని శాసనం లేదు. నాకు మాత్రం, ఎంత మాత్రమూ నమ్మకం లేదు.
లక్ష్మయ్యకు..మొదటి రోజున కల వచ్చినప్పుడు..నిదుర లేచేటప్పుడు అంతా పూర్తిగా జ్ఞాపకం లేదటకాని…ఆ మనిషి అప్పటికీ కళ్ళకు కట్టినట్టుగా ఉన్నది..ఇక రోజూ..ఆ రోజు వచ్చిన కలే, వీసపాలన్నా మార్పు ఏమీ లేకుండా!-
ఆమె ఎక్కడో ఎరుగున్న మొగమే. కాని పోల్చుకోలేడు – ఎరుగుండటమంటే…రోజూ నిదురలో కలిసి మెలిసి ఉంటూండటం చేతనా అంటే, అదికాదట. మొదటిసారి కనబడినప్పటినుంచీ..అలాగే తోస్తూన్నదట..
ఎలా ఉంటుంది?..ఏమో? ఇలా, ఇలా అని ప్రత్యేకం చెప్పదగినదేదీ కనుపించదు. అందరు ఆడవాళ్ళలాగానే వుంటుంది. కాని, ఏదో మొత్తానికి ఉండి ఉండాలి. ఇదీ అని చెప్పలేకపోతున్నాడు కాని..
పోనీ..ఆఖరుకు..విధవా..సధవా? – ఆ మాత్రం అన్నా..చెప్పగలడా?… ఏమో, అదీ అనుమానమే. ఎందుచేతనంటే..తలకట్టు ఉన్నదన్న మాటే కాని..ఇక యితర పునిస్త్రీ లక్షణాలేమీ లేవు..అంటే..మామూలుగా..మెళ్ళో పుస్తెలు..పూసలూ..కాళ్ళకు మట్టెలూ..ముఖానా..చేతులకు ఉన్నవీ అంటే..అవి యీ కాలంలో అందరికీ ఉంటున్నవి. అందువల్ల చప్పున ఫలానా అని చెప్పడానికి వల్ల కాదు…కాని మొత్తానికి నిగ్గుతీస్తే పునిస్త్రీ అనడం కన్న..
సరే..అయితే…పోనీ ఒకటనుకుందాం. ఒక్కొక్కప్పుడు జాతకంలో అలాటివి అంటూ వుంటే..ప్రత్యక్షంగా జరగకపోయినా..యిలా..ఆ దోషం అంతటితో శాంతించడానికి..అవడమూ కద్దు. అలాంటిదేమన్నా వుందా?…లేదు. నిక్షేపం లాంటి జాతకం!
మరి..ఇప్పుడు ఏమిటి చేయడం?
చేయడానికి ఏం వుంది, వాడి ముఖం కాకపోతేను..కలలోకి..ఎవరో పనీపాటా లేకుండా వస్తూంటే..ఏం మునిగిపోయింది? వచ్చేదానికి బుధ్ధి లేకపోతే..లక్ష్మయ్య ఏండ్లు వచ్చిన సంసారి…వీడికన్నా వుండవద్దూ?
వింటే ఎవరన్నా ఏమనుకుంటారు? – నాతో తప్ప ఎవరితోనూ ఈ సంగతి చెప్పలేదు. అయితే మాత్రం ఒరిగిందేముందీ? ..ముక్కూ మూతీ మూసుకు కూర్చోకుండా? – నాతో కాదు..బ్రహ్మదేవుడితో చెప్పినా..ఆరుస్తాడా…తీరుస్తాడా? –
ఇప్పుడు ఏం చేయాలి? – ఇదిగో, ఆ వెర్రివేషాలే కూడవన్నది! ఏమిటి చేసేది! – ఏం చేయాలని అభిప్రాయం? –
ఎవరో – ఎలా తెలుస్తుంది? ముప్ఫైమూడుకోట్ల జనాభా..జీవించినదే ఉంటూంటే..ఎక్కడని, ఏ దేశంలో అని..విచారిచడం?..యిప్పటిదే అని మాత్రం ఎలా?…ఏ యుగం నాటిదో..ఎందుకు కాకూడదూ?..
ఎన్ని చెప్పినా లాభం లేదు.
‘ఎలాగైనా ఆమె ఎవరో..కంట పడే దాకా ఇంకో ఆలోచనే లేదు..ఏమీ మనస్సుకు ఎక్కడం లేదు..’
‘సరే..కర్మం జాలక అలాటి ఆడది అంటూ ఉండి..చప్పన్న దేశాలు గాలించగా ఎక్కడో కనబడిందే అనుకో..అప్పుడు ఏమిటిరా..?’
‘అప్పటి మాట అప్పుడు చూసుకోవచ్చును..ముందు కనబడటం అంటూ వుండనీ..’
మన ఊళ్ళో..తెలిసినంతవరకూ…ఊహు..ఎక్కడా అలాటి ఆమె తగుల లేదు. నీలాటి రేవులూ..సర్కారు బావులూ…అక్కడ కాపలా వేయడం..తెల్లవారగట్లనే లేచి రోజుకు ఒక్కొక్క పేట చొప్పున…తెల్లవారే లోపున గస్తీ తిరుగుతూ.. ఇంటి ముందుర ఊడ్చి నీళ్ళు జల్లుతూ ముగ్గువేసే..వితంతువులను పరకాయించి చూడటం..ఇంకా..ఏకాదశి నాడు గుళ్ళల్లోనూ..హరికథలూ, వీధినాటకాల దగ్గిర..కార్తీక స్నానాలూ, మాఘ స్నానాలూ…పర్వాలప్పుడు సముద్రానికి..వీలయినంతవరకు శక్తి వంచన లేకుండా.. చూసి..అక్కడకు..అక్కడ యిక లాభం లేదు అని తేల్చుకున్నాడు. చూడటం అంటే..బయట కనపడిన వాళ్ళనే కాని…యింటి యింటికీ వెళ్ళి…’ఏమండీ మీ ఇంట్లో..ఇలాంటి వితంతులెవరైనా ఉన్నారా? చూడాలి, పనుంది..ఉంటే దయచేసి ఒక మారు యిలా పిలుస్తారూ?’ ‘మీరు,రోజూకలలోకివెళుతున్నారే,అతడు మిమ్మల్నివెదుక్కుంటూ వచ్చాడు ..’అని అడగటానికి వీలున్నట్టయితే..క్షుణ్ణంగా చెప్పవచ్చును..ఆ ఊళ్ళో ఆమె లేదూ, అని..
తిరిగి..తిరిగి..కొన్నాళ్ళకు దానితో దిమ్మతిరిగి..బుధ్ధి వస్తుందేమో ననుకున్నాను. కాని లక్ష్మయ్యది రాక్షసత్వం. మూటాముల్లే కట్టుకుని బయలుదేరుతా నన్నాడు దేశం మీదికి..ఉషకు..అనిరుద్ద్దుడెవరో ముందు తెలుసునా?…పోనీ మనకెందుకు అని, ఎవడో వెధవాయ కలలో కనపడినాడు ఊరుకుందా? ..ఏం, మనం మటుకు తక్కువ తిన్నామా?..ఏం లోటూ, తిరిగేందుకు సత్తువ వున్నది..తిరగడానికి సత్తుగా వున్నది. ఎందుకు మానుకోవాలీ?..ఏదో అమీ తుమీ తేలకుండా?…పట్టుబడితే..దాని సంగతేదో తేలకుండా నిదుర పోవడమేనా?
లక్ష్మయ్య..అలా దున్నపోతులాగా కాకుండా కొంచెం చిన్నవాడైనట్లయితే.. ‘ఎప్పుడూ ఇలాటి వెధవ వేషాలు వేయవు గద- వెయ్యవు గంద..’ అని పట్టుకు దవడ వాయగొట్టి వుందును. కాని, యిప్పుడేం చేయడం…నానాగడ్డీ కరచి..బ్రతికున్న నాళ్ళు పొట్టకు కూడా సరిగా తినకుండా వీడేదో ఉధ్ధరించుతాడని..లప్పంతా వీడికే కట్టిపోయిన.. ఆ తండ్రి ముండావాడిని మనసులో చెడామడా తిట్టి.. నీ కర్మానికి ఎవరు కర్తలు? అనుకుని..’సరే..పోయిరా..ఏ ఊరు వెళ్ళినా, ఈ పంపిణీ మీదనే వెదుకుతూండు…కాకపోతే..పోనీ, నీకు చేతనైనట్టుగా భోగట్టా చేయి..వచ్చేటప్పుడు వట్టి చేతులతో మాత్రం రాక, పుల్లాయ వేమవరం వెళ్ళినట్టుగా..ఎందుకన్నా మంచిది..కొంత దైవ సాహాయ్యం కూడా వుండాలి కనుక, బయలుదేరేవాడు సత్యనారాయణ వ్రతమూ, వెంకటేశ్వరులకు దీపారాధనా చేసుకుని..కోరిక ఫలిస్తే ఏటేటా అలా చేసుకుంటూంటానని..ఇద్దరమూ కలిసి కొండకు వస్తామని మొక్కుకో…’
‘సరే..నేను చెప్పవలసినవన్నీ చెప్పాను..క్షేమంగా వెళ్ళి లాభంగా రా..ఎన్నడన్నా ఓ ఉత్తరం ముక్క ..నీకు తీరికవుంటే సుమా..రాసిపారేస్తూ ఉండు..’ ఇలా, పైకి సామంగానే అని..సాగనంపాను.
ఇంకో యావ ఏం లేదు గనుకనా, ఎప్పుడూ అదే జ్ఞాపకం ఉండటానికి?..ఎవడన్నా ఎరుగున్నవాడు అప్పుడప్పుడు..లక్ష్మయ్య ఈ మధ్య ఎక్కడా కనిపించడం లేదేం..ఎక్కడికి వెళ్ళాడు..ఎందుకు..యిలాటి బారవ ప్రశ్నలు వేసినప్పుడు మాత్రం.. లక్ష్మయ్య అవస్థ..నా ఊహలో కళ్ళకు కట్టేది..వాడిని, రైలులో పక్క కూర్చున్నవాళ్ళు యిలాటి ప్రశ్నలే వేస్తారు..ఎక్కడికి? – సరే ఏదో ఫలానా ఊరికి! ఏం పనిమీద…బంధువులెవరన్నా వున్నారా..ఏమని సమాధానం చెపుతాడు?..కలలో ఎవరో సకేశి కనబడ్డది, ఆవిడ కంటబడటం కోసం బయలుదేరానని..నిజం చెపుతాడా?..విన్నవాళ్ళు చెప్పొహటి పుచ్చుకుంటారు; పై స్టేషన్లు రాగానే…ఆ పెట్టెలోనుంచి దింపుతారు. దిగనంటే పోలీసును పిలిచి..పిచ్చివాడని..అతనికి అప్పగిస్తారు…ఏమీ జవాబు చెప్పకుండా ఊరుకుంటాడా- వీడికెంత నిక్కు! అని ఒకడు, ఏం చూసుకుని అంత పొగరు? అని యింకొక డు..వీడేం ఆకాశం నుంచి దిగివచ్చాడా…మాట మాట్లాడటానికే అంత యిదా?..అని కార్పణ్యంతో..చేతనైనంత వరకూ నాలుగువైపుల నుండి కాల్చే చూపులు చూసి..ఆ తరువాత ఎలుకమీదా, పిల్లిమీదా పెట్టి, ఏదో లోకాభిరామాయణంగా..మాటలతో చంపేస్తారు. ఎటైనా కంఠానికే పట్టుకుంటుంది. సరి..ఆ అవస్థ ఎలాగో తప్పించుకుంటాడు..అన్నీ..లౌక్యంగా..అబద్ధాలే ఆడి…అంతటితో గడచి బయటపడతాడా? – అడుగడుగుకీ ఎవరి వంకన్నా – పరాకున ఒకసారికి రెండుమార్లు చూస్తే పక్కను తోడుగా వుంటే ఏ ముసలమ్మ అయినా అది చూడటం సంభవించెనా…ఏం..నీకేం పోయేకాలం వచ్చింది? ఎందుకూ దానివంక అలా ఉరిమి ఉరిమి చూస్తావు..నీ గుడ్లు పీకెంచేస్తాను చూసుకో…నలుగురినీ పిలిచి నోట గడ్డి పెట్టిస్తాను..ఏం..నీకు దానిలాంటివారు లేరూ? తల్లీతోడూ అంతా తగులబడిపోయిందా? కళ్ళు ఊరుకుండకపోతే..యింత కారం సన్నగా తాల్చికొట్టుకో…’ యిదే వరుసను యక్షులూ, పక్షులూ హడలిపోయేట్టుగా…తిట్టితిట్టి..ఏమిటో అని చోద్యం చూడటానికి పోగయినవారు నలుగురూ నాలుగు మాటలూ అని…మరీ కర్మం తప్పిజారితే..సున్నంలోకి ఎముక లేకుండా…పాపం..అంతా తలుచుకుంటే, నవ్వు వచ్చేది – కోపమూ వచ్చేది..జాలీ వేసేది..యిదంతా బయటకు పొక్కనీయకుండా…వాడి యోగక్షేమం అడిగిన వాడితో ‘ఏమో లక్ష్మయ్య నాకూ కనబడటం లేదు- కనబడి చాలా రోజులయింది-‘ అని టూకీగా జవాబు చెప్పి తప్పించుకుంటూ వుండేవాడిని…నిజానికి అంతే కూడాను. ఎక్కడ తిరుగుతున్నాడో, ఏం అఘోరిస్తున్నాడో..వాడి అజాపజా తెలియలేదు.
ఎక్కడికి పోతాడు?..ఏమౌతాడు, రేపీపాటికి యిల్లూ యిల్లాలు ఎక్కడ వున్నారా అని మళ్ళా వెదుక్కుంటూ రాడూ?…
అలాగే..రానే వచ్చాడు.
కనబడటంతోనే…అంతదూరాన్నుంచే..’ఏం రా, ఏమైంది? – కాయా పండా?’ అని పొల్లుకేకగా పలుకరించాను. లక్ష్మయ్య దగ్గరకు వచ్చి…నా చేయి పట్టుకుని…నింపాదిగా ‘చెప్పాలి..యింటికి వెళుదాము రా’ అని మెల్లగా అన్నాడు. ‘కనబడ్డదా లేదా..ముందు ఆ సంగతి చెప్పు. తరువాత భారతమంతా కానిద్దువు గాని..’ అని, చెప్పేదాకా …అక్కడే నిలవేశాను.
లక్ష్మయ్య, నదురుడుగా..తల ఊగించాడు. ‘ఊహు, అలా కాదు, నోటివెంట చెప్ప ‘ మని సాగదీసి, ‘అవు’ ననిపించాను.’
‘కనబడిందన్న మాటేనా?’
‘ఆహా’
‘ఎక్కడ?’
‘కనబడిందిగా..ఎక్కడనైతేనేం’
‘అడిగినది ఒకటీ..చెప్పేదొకటీనా?’
‘చెపుతూంటినిగా’
‘ఏమిటి, నీ ముఖం! అంత అంతః పురాంగన అయి..ఆమె పేరే..యీ పాపాత్ముడు వినడానికి వీలులేకపోతే..పోనీలే..ఇక్కడనే వుట్టుకట్టుకు ఊరేగు..’
‘అది కాదు..చెప్పడానికి సిగ్గవుతూంది.’
‘ఏం..అచ్చంగా కోతిలాగా వుందా?…’
‘ఎబ్బే!..చెపితే..నేను వెర్రివాడననుకుంటావేమోనని భయం. అంతేకాని…’
‘…అది ఏనాడో నీకు వుండవలసింది. ఉంటే, యిందాకా వచ్చేదా వ్యవహారం?…యింకా నీకు అదుపూ ఆజ్ఞా ఏమిటి? – చెప్పు-‘
‘చెప్పనా..’
‘పోనీలే మానేయి…’
‘ఎవరూ కారు..నా భార్యే!’
లక్ష్మయ్య వంక..నిలువుగ్రుడ్లు వేసుకు చూశాను. ‘వాడికా, నాకా, మతిపోయింది!’
‘అందుకనే, నీవు నమ్మవనే..చెప్పడానికి సందేహించింది!..కాళ్ళు బలపాలు కట్టేట్టుగా..యిన్నాళ్ళనుంచీ తిరిగి..విసుగెత్తి..నాలుగురోజులపాటు యింటి పట్టునవుండి, మళ్ళా బయలుదేరుదామని…నిన్న సాయంకాలం మెయిలులో వచ్చాను. ఇంటికి చేరుకునేటప్పటికి కనుచీకటి పడుతూ వుంది…మా ఆవిడ తలుపు తీసింది..నా కళ్లను నేను నమ్మలేకపోయినాను. మొదట, ఎప్పుడూ అదే పలవరింత కావడం చేత…అలా భ్రమ పడుతున్నానేమో అనుకున్నాను; కాదు. మా యిల్లాలే. తలంటిపోసుకున్నది కాబోలు..అందుచేత నిరాభరణ సుందరి. ఒళ్ళు తుడుచుకుంటున్నదో ఏమో, నా పిలుపు వినబడేటప్పటికి చప్పున ఎదురుగుండా వంకెను నా మల్లుపంచే కనబడితే అది చుట్టుకువచ్చినట్లుంది….ఏమైతేనేం..మూడుమూర్తిలా…నా కలలో అంతకాలం కనిపించింది..ఆ మూర్తే..నాకు సందేహం ఏమీ లేదు, మనసు యిన్నాళ్ళనించీ పడిన యాతన గడిచి గట్టెక్కినందుకు..శాంతిగా, దానిలో అది ‘అమ్మయ్యా!’ అనుకుని ఊరడిల్లింది…ఆమెను చూచినకొద్దీ..నా గుండె కుదుటపడింది..మా ఆవిడకు, నా గొడవంతా ఏం తెలుసునూ పాపం..’ఏమిటండీ..అలా చూస్తారూ’ అని రెట్టించుతూ నన్నూ, నా వాలకం చూసి తెల్లబోవడం మొదలుపెట్టింది…’ఏమీ లేద’ని ఆమెకు నచ్చ్ చెప్పేటప్పటికి రాత్రి తాతలు దిగివచ్చారు…’ అని ముగించాండు లక్ష్మయ్య.
నాకు లోపల నవ్వు ఆగడం లేదు…కాని, పైకి తొణకకుండా…
‘అయితే..పెద్ద చిక్కే వచ్చిందే’ అన్నాను.
‘ఏం’అన్నాడు ఆదుర్దాగా…
‘అవును, నీవు ఇకనుండి ఎవరితో చేయడం కాపురం?..
‘అంటే..’
‘ఇంటావిడ అనుకుంటే..మనసు ఒప్పదు. కాదనుకుంటే..అలాటి కానిపని చేయడానికే..నీలాటి శ్రోత్రియుడికి…మనసు ఒప్పదు..చూస్తూ చూస్తూ రండాగమనం..’
‘అప్రాచ్యపు మాట యిలాటిదేదో అంటావనే అనుకున్నాను…అన్నంతపనీ చేశావు..’
‘అన్నంతపనీ చేస్తే- నీవు యిన్ని ఆటలు ఆడేవాడివా?..ఒళ్ళు పొగరు కాకపోతే..ఊ..’

లక్ష్మయ్య తలవంచుకుని ఒకటే పరుగు. ఈ అక్కసుతో రేపు భోజనానికి మాత్రం పిలవడు. వ్రతం ఎలాగూ చేస్తాడు మళ్ళా, కోరిక ఫలించినందుకు. చేయకపోతే ఎక్కడ పడవ మునుగుతుందో అని భయంకాదూ!-

*****

ఏదేశ మేగినా, ఏ మారుమూల పల్లె జీవనమైనా, భాష ఏదైనా భావాలు, ఆశలు, అనుభూతులు కొంచం అటూ ఇటూగా ఒకలాటివే. అయితే ఎన్నెన్నో సమస్యల మధ్య , వేదనల మధ్య పరిష్కారం లేని పరిస్థితుల మధ్య నలిగి నలిగి ఏ మూలో ఒదిగిన మెత్తదనం ఎంత అదిమి ఉ౦చినా అప్పుడో ఇప్పుడో ఎగదన్నుకు బయటకు రావడమూ మన మెరుగని విషయం కాదు. దానికి మనం చదివే కధలూ కొంత వరకూ ఉత్ప్రేరకాలుగా పనిచేస్తాయనటం ఎంతమాత్రమూ అతిశయోక్తి కాదు.
ఒక చక్కటి వ్యక్తిత్వం ఉన్న పాత్ర కధలో కనిపించినపుడు మనమెందుకలా ఉండలేక పోతున్నామనే ఆలోచన ఎవరికైనా రాక మానదు.అలాగే ఒక దుష్ట మనస్తత్వాన్ని చదివినప్పుడూ మనమిలా ఉన్నామా అనే ఒక అంతర్దృష్టి అలా ఉ౦డరాదన్న ఆశంస కలగటమూ సహజమే.

ఎంత సేపూ నేనూ నా సమస్యలే అంటూ ఆలోచించే తీరు కొంచం మారి పక్కవారి బాధలు పరిగణిస్తే లోలోపల కుంగి పోతున్న మానవత్వపు ఛాయలు మరో మారు రెక్క విప్పుకోవూ?

రోజు రోజుకూ అంతరించిపోతున్న మానవ సంబంధాలు, అధిగమిస్తున్న ఆధునికతనీడలో పురులు విప్పుతున్న స్వార్ధం వీటికి మూలం ఎక్కడ?

ఆ ప్రశ్నకు జవాబుగా ఈ మధ్యనే పద్మశ్రీ [...]]]> కధ జీవితానికో మచ్చుతునక. ఆ జీవితం ఏమిటనేది ఒక్కో కధలో ఒక్కోలా రూపుదిద్దుకు౦టు౦ది. ఆ రూపు దిద్దుకోడంలో చదువరులను వలవేసి లాగి, ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసే నైపుణ్యత, అక్షరాలూ ఉలిగా మారి శిల్పాన్ని చెక్కుకునే నేర్పరితనం సంతరించుకుని కధ ముగిసాక ఒక్క క్షణం మనసు చెమ్మగిలేలా కరిగి౦చేదే కధ కదా. పుట్టిన ఘడియ నుండీ చివరి శ్వాస వరకూ ఎన్నో సమస్యలు ఎన్నెన్నో పరిష్కారాలూ. అయితే పరిష్కార సూచనకే రచయిత కధ మాద్యమం ఎంచుకోనవసరం లేదు. చదివిన పాఠకులు తమను తాము పాత్రలతో , వాటి మనస్తత్వాలతో , సమస్యలతో , పరిష్కారాలతో బేరీజు వేసుకుని తమకు కావలసినది ఎంచుకుని అవసరం లేనిది త్యజి౦చగల సమర్ధులు.

ఏదేశ మేగినా, ఏ మారుమూల పల్లె జీవనమైనా, భాష ఏదైనా భావాలు, ఆశలు, అనుభూతులు కొంచం అటూ ఇటూగా ఒకలాటివే. అయితే ఎన్నెన్నో సమస్యల మధ్య , వేదనల మధ్య పరిష్కారం లేని పరిస్థితుల మధ్య నలిగి నలిగి ఏ మూలో ఒదిగిన మెత్తదనం ఎంత అదిమి ఉ౦చినా అప్పుడో ఇప్పుడో ఎగదన్నుకు బయటకు రావడమూ మన మెరుగని విషయం కాదు. దానికి మనం చదివే కధలూ కొంత వరకూ ఉత్ప్రేరకాలుగా పనిచేస్తాయనటం ఎంతమాత్రమూ అతిశయోక్తి కాదు.
ఒక చక్కటి వ్యక్తిత్వం ఉన్న పాత్ర కధలో కనిపించినపుడు మనమెందుకలా ఉండలేక పోతున్నామనే ఆలోచన ఎవరికైనా రాక మానదు.అలాగే ఒక దుష్ట మనస్తత్వాన్ని చదివినప్పుడూ మనమిలా ఉన్నామా అనే ఒక అంతర్దృష్టి అలా ఉ౦డరాదన్న ఆశంస కలగటమూ సహజమే.

ఎంత సేపూ నేనూ నా సమస్యలే అంటూ ఆలోచించే తీరు కొంచం మారి పక్కవారి బాధలు పరిగణిస్తే లోలోపల కుంగి పోతున్న మానవత్వపు ఛాయలు మరో మారు రెక్క విప్పుకోవూ?

రోజు రోజుకూ అంతరించిపోతున్న మానవ సంబంధాలు, అధిగమిస్తున్న ఆధునికతనీడలో పురులు విప్పుతున్న స్వార్ధం వీటికి మూలం ఎక్కడ?

ఆ ప్రశ్నకు జవాబుగా ఈ మధ్యనే పద్మశ్రీ బిరుదు వరించిన కొలకలూరి ఇనాక్ గారి కధ “కొలిమి “ గుర్తుకు వచ్చింది.
గ్రామీణ జీవితం ,వృత్తి సంబంధాలలో వస్తున్న మార్పు ,పరిస్థితుల ప్రభావం వల్ల కోల్పోయిన సహనాలు , చివరకు జయకేతనం ఎగురవేసిన మంచితనాన్ని సహజంగా చిత్రించిన ఘనత ఇనాక్ గారిది. లింగాలు , నా౦చారయ్య కన్నీళ్ళలో మన వంతూ కనిపిస్తుంది. కదా ముగిసే సరికి మనసు మెత్తనై ఇది అని చెప్పలేని ప్రేమ మనకూ కలుగుతుంది.

కధ వర్ణనాత్మకంగా ఆరంభమైనా , ఎక్కడా ఏ పదాన్నీ వదిలి ముందుకు పోలేము. పొగతో ఆరంభమై మన చుట్టూ కమ్ముకుంటుంది. వంశ పారంపర్యంగా వచ్చే కొలిమి వర్ణన క్రమ బద్ధంగా సాగింది. కులవృత్తి మరి. రెండేడ్లు లాగే బళ్ళు తయారు చెయ్యడం లో లింగాలు నిష్ణాతుడు .ఇద్దరు పని వాళ్ళ సాయంతో నెట్టుకొస్తున్నాడు .ఆ విషయాలన్నీ అంత వివరంగానూ రాస్తే తప్ప ఈ తరానికి ముఖ్యంగా పల్లె తెలియని వారికి అర్ధమవడం కష్టం. అక్కడినుండి ప్రస్తుతానికి వస్తుంది కధ.నా౦చారయ్య పని ఆరంభిస్తాడు. అతను డబ్బిస్తే కొన్ని రోజులైనా నెట్టుకు రావచ్చన్న ఆశ. నా౦చారయ్యకు బండి కావాలి , లి౦గాలుకు డబ్బులు కావాలి. అయితే నా౦చారయ్య ఇదివరకు చేయించుకున్న పనికే డబ్బివ్వలేదు. పని పూర్తయినా డబ్బిస్తే గాని బండి ఇవ్వని లింగాలు డబ్బులేక బండి ఇవ్వకేం జేస్తావని నా౦చారయ్య మాటా మాటా పెరుగుతుంది ఆవేశ కావేశాలు పెరుగుతాయి. జనం అటూ ఇటూ కూడా నచ్చాజేప్పబోతారు.

బండి కాల్చేద్దాం అన్నంత ఆవేశం వస్తు౦ది లి౦గాలుకు.అయితే ఇక్కడే కదా మలుపు తిరిగింది. తెల్లారి నా౦చారయ్య తప్పుగా మాట్లాడానని అంగీకరిస్తాడు . ఆకలితో అనరాని మాటలు అన్నానని లింగాలు అంగీకరిస్తాడు. డబ్బిచ్చేమ్దుకు నా౦చారయ్య సిద్ధమైతే , డబ్బు లేకుండా ఇచ్చేందుకు లింగాలు సిద్ధపడతాడు. మనిషి మీద మనిషికి చావని మమకారం ఇద్దరినీ కంట తడిపెట్టేలా చేస్తుంది. వాళ్ళ ప్రేమ ఏడుపు వెల్లువై పొంగింది.
గొప్ప కధ.

ఈ అవగాహన లేకే కదా గొడవలూ , విదిపోడాలూ , చంపుకోడాలూ.

‘కొలిమి’ కథ:

http://vaakili.com/patrika/wp-content/uploads/2014/02/kolimi.pdf

కథంటే నిజానికి – మనల్ని మనం అద్దంలో చూసుకుంటున్నట్టుండేది,మ న్లని తనలోకి వొంపుకుని, ముంచి తేల్చేది, – మనల్ని అచ్చవైన మనిషిలా ఆలోచింపచేసేది, అదే – కథ. అసలైన కథ. -అని అంటాను. మనుషుల్లోకి మల్లేనే, కథల్లోనూ అనేక రకాలుంటాయి.

అనేక మనస్తత్వాలు. అనేకానేక సమస్యలు. పరిష్కారాలు. రాని జవాబు కోసం ఎదురుచూసే కళ్ళు. జాడ తెలీక తిరుగాడు ఆకారాలు..ఇలా ఎన్నో షేడ్స్..షెడ్డింగ్ టియర్స్..చూస్తుంటాం.

కొందరు – కొందరి కథల్ని మాత్రమే చదివేందుకిష్టపడతారు. నేనైతే కనిపించిన కథని కనిపించినట్టు చదివేస్తాను. రోజుకి నా దగ్గరికొచ్చే కథలు ఏడెనిమిదుంటాయి. నేను దగ్గరకెళ్ళి చదివేవి మరికొన్నుంటాయి. ఇదని, అదని ఏముంది. అన్నీ చదువుతాను. కొన్ని మావూలుగా వుంటాయి. ఇంకొన్ని బావుంటాయి. మరి కొన్నికథలు ఇంకా బావుంటాయి. కానీ, చాలా కొన్నే..అలా మనసులో ముద్రించుకునుంటాయి. నిద్రలో సయితం మూసేయలేని పేజీలా మిగిలిపోతాయి. నా దృష్టిలో రచయిత – ఒక సైంటిస్ట్! ఈ సమాజమే అతనికొక ప్రయోగ శాల. సమస్యలే పరిశోధనాత్మక అంశాలు. ఈ డిటెక్షన్, అన్వేషణ, డిస్కషన్, వివరణ, తేలిన ఫలితం, వదిలేసిన ముగింపు .. ఆసక్తి కరం కాకుండా ఎలా పోతుంది? ఛదువుతున్న కొద్దీ తెలిసే నిజాలు ఆశ్చర్యకరమౌతున్నప్పుడు, మనిషి గురించి తెలుసుకోడం కంటే మించిన సస్పెన్స్ థ్రిల్లింగ్ స్టొరీ మరోటేముంటుందనిపిస్తుంది నా మటుకు నాకు. అందుకే కథలు చదవడం ఇష్టం. చాలా ఇష్టం . వీటిల్లోని మనుషులూ కూడా! ఐతే, సమస్య ఏదైనప్పటికీ, రచయిత దృష్టి కానీండీ, ఆలోచనా దృక్పధం కానీండీ..విభిన్నమైనప్పుడు, ఆ రైటర్ పెర్సెప్షన్, పరిశీలనా విధానం, ప్రెజెన్టేషన్ వినూత్నమైనప్పుడు..ఇక కథ అమితంగా ఆకట్టుకోకుండా ఆపడం ఎవరి తరం?!

గుండె గుప్పెడే. కదిపితే కదిలే రహస్యాలే – గుట్టలు. బట్టబయలయ్యే గుట్లు. తేటతెల్లమయ్యే నిజాలు ఎన్నో! ఎన్నెన్నో!! అలా ఓ నిజాన్నీ నిగ్గు తేల్చిన కథే ఈ కథ – రెక్కలున్న పిల్ల. రచయిత్రి – [...]]]> కథ అంటే కేవలం ఊహ మాత్రమే కానిది.

కథంటే నిజానికి – మనల్ని మనం అద్దంలో చూసుకుంటున్నట్టుండేది,మ న్లని తనలోకి వొంపుకుని, ముంచి తేల్చేది, – మనల్ని అచ్చవైన మనిషిలా ఆలోచింపచేసేది, అదే – కథ. అసలైన కథ. -అని అంటాను. మనుషుల్లోకి మల్లేనే, కథల్లోనూ అనేక రకాలుంటాయి.

అనేక మనస్తత్వాలు. అనేకానేక సమస్యలు. పరిష్కారాలు. రాని జవాబు కోసం ఎదురుచూసే కళ్ళు. జాడ తెలీక తిరుగాడు ఆకారాలు..ఇలా ఎన్నో షేడ్స్..షెడ్డింగ్ టియర్స్..చూస్తుంటాం.

కొందరు – కొందరి కథల్ని మాత్రమే చదివేందుకిష్టపడతారు. నేనైతే కనిపించిన కథని కనిపించినట్టు చదివేస్తాను. రోజుకి నా దగ్గరికొచ్చే కథలు ఏడెనిమిదుంటాయి. నేను దగ్గరకెళ్ళి చదివేవి మరికొన్నుంటాయి. ఇదని, అదని ఏముంది. అన్నీ చదువుతాను. కొన్ని మావూలుగా వుంటాయి. ఇంకొన్ని బావుంటాయి. మరి కొన్నికథలు ఇంకా బావుంటాయి. కానీ, చాలా కొన్నే..అలా మనసులో ముద్రించుకునుంటాయి. నిద్రలో సయితం మూసేయలేని పేజీలా మిగిలిపోతాయి. నా దృష్టిలో రచయిత – ఒక సైంటిస్ట్! ఈ సమాజమే అతనికొక ప్రయోగ శాల. సమస్యలే పరిశోధనాత్మక అంశాలు. ఈ డిటెక్షన్, అన్వేషణ, డిస్కషన్, వివరణ, తేలిన ఫలితం, వదిలేసిన ముగింపు .. ఆసక్తి కరం కాకుండా ఎలా పోతుంది? ఛదువుతున్న కొద్దీ తెలిసే నిజాలు ఆశ్చర్యకరమౌతున్నప్పుడు, మనిషి గురించి తెలుసుకోడం కంటే మించిన సస్పెన్స్ థ్రిల్లింగ్ స్టొరీ మరోటేముంటుందనిపిస్తుంది నా మటుకు నాకు. అందుకే కథలు చదవడం ఇష్టం. చాలా ఇష్టం . వీటిల్లోని మనుషులూ కూడా! ఐతే, సమస్య ఏదైనప్పటికీ, రచయిత దృష్టి కానీండీ, ఆలోచనా దృక్పధం కానీండీ..విభిన్నమైనప్పుడు, ఆ రైటర్ పెర్సెప్షన్, పరిశీలనా విధానం, ప్రెజెన్టేషన్ వినూత్నమైనప్పుడు..ఇక కథ అమితంగా ఆకట్టుకోకుండా ఆపడం ఎవరి తరం?!

గుండె గుప్పెడే. కదిపితే కదిలే రహస్యాలే – గుట్టలు. బట్టబయలయ్యే గుట్లు. తేటతెల్లమయ్యే నిజాలు ఎన్నో! ఎన్నెన్నో!! అలా ఓ నిజాన్నీ నిగ్గు తేల్చిన కథే ఈ కథ – రెక్కలున్న పిల్ల. రచయిత్రి – ఎస్.జయ.

నేనే కథ చదివినా, రచయిత పేరు చూసి, చదవను. కథ నచ్చేశాక చూసే ఆ పేరుని మర్చిపోనూలేను. కొన్నాళ్ళకి ఆ పేరు జ్ఞాపకాల్లోంచి తప్పుకున్నా, కథ మాత్రం..ఊహు. పోదు. ఏ మాత్రం పోలేదు. అలాటిదే ఈ పిల్ల! ‘రెక్కలొచ్చిన పిల్ల’ కథ.

ఆడపిల్లకి అందమున్నా, లేకున్నా డబ్బున్నా, లేకపోయినా, ఛదువున్నా, లేకపోయినా – పెళ్ళౌతుంది. కాని రెక్కలుంటే మాత్రం..హమ్మో! పెళ్లవడం కష్టం. చాలా కష్టం. అసలు రెక్కలంటే ఏవిటీ? అవి ఎలా వుంటాయి? అందులో మగాడు భయపడిపోయేంత ప్రమాదకరమైన విషయవేవుంది? – నాకూ ఇదే,సందేహం కలిగింది కథ చదువుతుండంగా! నా డౌట్ని క్లియర్ చేస్తూ హీరో అడుగుతాడు భయపడుతున్న ఫ్రెండ్ని ఉద్దేశిస్తూ.. “ఆశ రెక్కల్ని చూశావా?” అంటూ. ఆ ఫ్రెండ్ అంటాడు. “చూళ్ళేదు కానీ, రెక్కల చప్పుడు చాలా సార్లు విన్నాను. ఆమె దగ్గరగా వచ్చిందంటే చాలు.రెక్కల చప్పుడు వినిపిస్తుంది. భయంతో వణికిపోతాను. ఆశ వైపు చూడాలన్నా నాకు భయమే. నువ్వు చూశావా?” అంటూ ఎదురుప్రశ్నిస్తాడు. ఆమెకి రెక్కలున్నాయని తెలుసని, ఆ రెక్కల్ని ప్రేమించే తాను పెళ్ళి చేసుకుంటున్నా ననీ వివరిస్తాడు హీరో.

ఆమెని చేసుకుంటె అతని బ్రతుకెంత అగచాట్లపాలైపోద్దో అని “ ఆశకు రెక్కలున్నాయి. నీ చేతుల్లోంచి ఎగిరిపోవచ్చు” అంటూ హెచ్చరిస్తాడు హీరోని. ఆ రెక్కలున్న పిల్లని చేసుకుంటే ఉరేసుకుని చస్తానంటుంది తల్లి. అయినా సరే అతను వివాహమాడ్తాడు. అక్కడితో కథైపోవాలి కదూ? కాని, కాదు. చిత్రమేమిటంటే…అతను ఆమెని అప్పటికింకా పూర్తిగా తెలుసుకోలేకపోడం. ఆ రెక్కలార్చిన గుణ లక్షణమేమిటో, లక్ష్యమేమిటొ కథాంతం లో కానీ అతనికి పూర్తిగా అవగతం కాకపోవడం (ఆ మాటకొస్తే, పాఠకునికి కూడా!)ఇదే ఈ కథలోని ప్రత్యేకాంశం గా చెప్పుకోవాలి.

కథ పూర్తయ్యాక కూడా, ‘ఇంతేనా’ అనిపించొచ్చు కొందరికి. కానీ, ‘ఎంచిఎంచి చూడ అంతయూ వ్యాపించి ఉన్న సమస్య ఇదే కదా’ అని అనిపించే కథ -ఈ కథ!

నాకెందుకీ కథ నచ్చిందంటే:

ఇతివృత్తం వల్ల! ఆ కాలానికీ, ఈ కాలానికి, మరి రాబోయే ఏ కాలానికి కూడా నిత్య నూతనం గా వుండే కథాంశం కావడం వల్ల! భార్యా భర్తల మధ్య అపోహలు, అపార్ధాలు, కలహాలు, కక్ష సాధింపుచర్యలు..చిలికిచిలికి గానివానలౌతూ విడాకులకి దారి తీయడాలు..ఇప్పటి ఈ సమాజంలో మనమెక్కడ చూసినా కనిపించే సంఘటనలు. ‘ఛదువు, ఉద్యోగం, సంపద, హోదా అన్నీ వున్నా ఆ ఇద్దరి మధ్య కొరవైనదేమిటీ?, కాపురం హాయిగా సాగకపోడానికి!’ అని అనిపిస్తుంది. ప్రేమించి, పెద్దల్నెదిరించి వివాహమాడిన వారి మధ్య కూడా ఇన్నేసి అపార్ధాలకు మూల కారణం ఇదీ అని తెలుసుకున్నప్పుడు మనసు బాధతో మూల్గుతుంది. ‘పెళ్ళికి ముందు ఇతగాడిలాటి వాడనుకోలేదని ‘ – ఆమె, “ఛ! ఇంత ఇరుకు మనసు గత్తె అని నేనూ అనుకోలేదని ‘ అతనూ!- విడాకుల తర్వాత కూడా ఇవే కామెంట్స్..ఒకరి పై ఒకరు విసురుకోడం సర్వసాధారణం. ఇరువురి మధ్యా అవగాహనా లోపమో, అహంకారమో కంటేనూ నేనెప్పుడూ సందేహించే ఒక పదం..ఈ కథలో నాకు స్పష్టంగా దర్శనమీయడం వల్ల కూడా, నాకీ కథ అమితంగా నచ్చడానికి బలమైన కారణమైందని చెప్పొచ్చు.
అదే, అ పదం పేరే – స్వే చ్ఛ.

జస్ట్ రెండురోజుల కిందటే ఒక ఫ్రెండ్ తో ఇదే అంశం మీద మాట్లాడుతూ.. ఇలానే అన్నాను. ప్రేమికులు ఒకరితో ఒకరు “నీ కోసం నే చస్తా ” అని అంటారు కానీ, నీ కోసం నా స్వే చ్ఛ ని వొదులుకుంటా. గంగలో కలిపేస్తా. అని పొరబాట్న కూడా ప్రామిస్ చేయరు. ఆసలా మాటకి చోటే వుండదు ప్రేమించుకునేటప్పుడు. పెళ్ళై, కలసి బ్రతుకుతున్నప్పుడే అర్ధమౌతుంది. ఈ స్వేచ్ఛా ప్రాణ వాయువు ఆవశ్యకత ఎంత పెద్దదో, ఎంత గొప్పదో, మరెంత అవసరమైనదో మనిషి జీవించేందుకని!

ఇద్దరి గుండెల్లోంచి పుట్టొకొచ్చే ప్రేమ కంటేనూ, ముందుగా -ఒకరి స్వేచ్చని మరొకరు ప్రేమించి, గౌరవించుకునే గుణం పుట్టాలని..అప్పుడే ఆ వైవాహిక జీవితం సఫలమౌతుందనీ గ్రహించాలి. ఒకప్పుడు నే చదివిన ఓ కొటేషన్ నాకెప్పుడూ గుర్తొస్తూ వుంటుంది. ‘మనిషిని ప్రేమించడమంటే అతని బలహీనతలను కూడా అంగీకరించడం’ అని. అదే సూత్రాన్ని తిరగ రాయాలి. ”నువ్వొక మనిషిని ప్రాణంగా ప్రేమించడమంటే, వారి స్వేచ్చని కూడా అంతే ప్రాణం గా ప్రేమించడం’ అని. . అప్పుడే ఆ సహజీవనం స్వర్గం లా వుంటుంది.

ఈ సూత్రం అతనికి మాత్రమే కాదు, ఆడపిల్లని కన్న ప్రతి తల్లితండ్రులకు కూడా వర్తిస్తుందని చెబుతుంది ఈ కథ.
ఇందులోని పాత్రలన్నింట్లోకి, కథానాయిక – ఆశ కి అందమైన రెక్కల్ని ప్రసాదించిన టీచర్ పాత్ర హృదయానికి హత్తుకుంటుంది. ఆ అందమైన రెక్కల్ని అపురూపంగా దాచుకోడం, అవసరమైనప్పుడు విసరిపోవడం, వాటికి భద్రత కల్పించడం, చదువుతున్నప్పుడు మనసు స్వేచ్చా విహంగమైపోతుంది.

కథ చివర్లో ఆశ మాటలు కడు ఆసక్తిని రేకెత్తిచే వింధంగా వుంటాయి. (కథని పూర్తిగా నేను చెప్పడం కంటెనూ, చదవడం వల్లనే గొప్ప అనుభూతి కలుగుతుంది.)

ఈ కథ లో లోతైన భావముంది. చురుకైన సంభాషణలున్నాయి. వాటికి చురకలంటించి పోయే స్వభావాలూ వున్నాయి. కథా, కథతో బాటు కథనం రెండూ కూడా జోడు గుర్రాల బండి మీద స్వారీ లా సాగిపోతూ..చదువరిని కొత్త ప్రపంచంలోకి తీసుకెళ్తాయి. చిక్కని ఆలోచన్లు చేయమంటాయి.

మంచి కథనందించిన రచయిత్రి కి నా శుభాభినందనలను అందచేస్తూ

—————————————————————————————————————–

కథ:

రెక్కలున్న పిల్ల

-ఎస్.జయ.

“నీకేమన్నా పిచ్చా! ఉండుండి ఆశనా పెళ్ళి చేసుకునేది? ప్రేమా పిచ్చి ఒకటే అన్నారు కానీ పెళ్ళీ పిచ్చీ ఒకటనలేదు.” రవిశంకర్ మురళిని ఎగతాళి చేశాడు.

“……”

“ఆశ గురించి ఒక విషయం చెప్పనా, నొచ్చుకోకు మరి. ప్రేమ కోసమై వలలో చిక్కుకున్నావేమో”నని మురళి కళ్ళల్లోకి చూశడు రవిశంకర్. ఆ కళ్ళల్లో ఏ ఉత్సుకత కనిపించలేదు. మాట్లాడ్డానికి కాసేపు తటపటాయించాడు రవిశంకర్. దాన్ని కప్పిపుచ్చుకోవడానికి ఈలోగా సిగరెట్ వెలిగించాడు.

రవిశంకర్, మురళి మంచి స్నేహితులు. ఇద్దరూ ఒకే కాలేజీలో లెక్చరర్లు. ఒకరు ఎకనామిక్స్. మరొకరు పొలిటికల్ సైన్స్. ఒకే యూనివర్సిటీలో చదువుకున్నారు. ఒకే స్టూడెంట్ యూనియన్లోనూ పని చేశారు. వారి మధ్య దాపరికాలు లేవు.

“ఆశకు రెక్కలున్నాయి. ఎప్పుడైనా నీ చేతుల్లోంచి ఎగిరిపోవచ్చు” రహస్యం చెబుతున్నట్టు చెప్పాడు రవిశంకర్.

మురళి మందహాసం చేస్తూ “ఆశ రెక్కల్ని చూశావా?” అడిగాడు.

“చూళ్ళేదు కాని, రెక్కల చప్పుడు చాలాసార్లు విన్నాను. ఆమె దగ్గరగా వచ్చిందంటే చాలు. రెక్కల చప్పుడు వినిపిస్తుంది. భయంతో వణకిపోతాను. ఆశ వైపు చూడాలన్నా భయమే. నువ్వు చూశావా?” ఎదురు ప్రశ్న వేశాడు.

“………….”

మురళి వైపు జాలిగా చూస్తూ రవిశంకర్ మళ్ళీ అన్నాడు. “నువ్వు చూసి ఉండవు. విని ఉండవు. ప్రేమ మైకంలో ఉన్నావు కదా!”

“అట్లా జాలిగా చూడకు. నేనేమీ చిక్కుల్లో పడలేదు. ఆశకు రెక్కలున్నాయని తెలుసు. ఆమె వ్యక్తిత్వం చూసి స్నేహం చేశాను. ఆమె రెక్కల్ని చూసి ప్రేమించాను. కలిసి ఉందామనుకుంటున్నాం.”

“ఇది..ఆశ నిర్ణయమే కదా!”

“పెళ్ళంటే ఏమిటి. ఒక ఇంట్లో ఇద్దరిని బంధించి కాపురం చేయండి అని అందరూ అమోదించడమా! మా మధ్య ప్రేమ ఉన్నన్ని రోజులు కలిసి వుంటాం. లేనప్పుడు ఇంత సింపుల్ గానూ విడిపోతాం. కలిసి వుండటానికి పెళ్ళిపీటలు, మంగళ వాయిద్యాలు అక్కర్లేదు. విడిపోతున్నప్పుడు లాయర్లు, కోర్టులు, తీర్పులు అక్కర్లేదు.”

“ఇంట్లో చెప్పావా మీ అమ్మా నాన్న ఇష్టపడ్డారా?”

“ఆశను మా అమ్మానాన్నకు పరిచయం చేశాను. చాలా మంది తల్లితండ్రుల్లాగే మా వాళ్ళూ అభ్యంతరం చెప్పారు.” విషయాన్ని చాలా క్లుప్తంగా స్నేహితునికి చెప్పాడు మురళి.
మురళికి తన అమ్మానాన్నల సంగతి తెలుసు. ఆంగీకరించరని కూడా తెలుసు. కానీ తనేం తప్పు చేయడం లేదు. వారికి విషయం తెలియకుండా రహస్యం గా ఉంచాల్సిన పనేమీ లేదు అనుకున్నాడు.

ఒక రోజు ఆశను ఇంటికి తీసుకెళ్ళాడు. ఆశను చూడగానే మురళి తల్లి “అందమైన పిల్ల. భాగా చదువుకున్న అమ్మాయి.” అని సంబరపడింది. కానీ, ఆశను చూస్తున్న కొద్దీ ఆమెలో ఆందోళన పెరగసాగింది. ముందు ఆశ కళ్ళల్లో మెరుపు చూసి తొట్రుపడింది. మరి కాసేపటికి మాటల్లో సూటిదనం, స్పష్టత చూసి జంకింది.
ఆశ ఒక గంటలోనే ఆ ఇంటితో, ఆ మనుషులతో ఎన్నో ఏళ్ళ పరిచయం వున్నట్లు కలివిడిగా మాట్లాడుతూ, ఉల్లాసంగా ఒకసారి తన రెక్కల్ని విప్పి ఆనందంగా ఆడించి, ముడిచింది. అంతే, మురళి తల్లి భయంతో వణికిపోయింది.

ఆశ వెళ్ళిపోయాక, “ఈ పెళ్ళి జరగడానికి వీల్లేదు. ఎక్కడో పెళ్ళి చేసుకుని ఆమెను ఇంటికి తెచ్చావా నా శవాన్ని చూస్తావు.” అని బెదిరించింది తల్లి.

“మేము ముందే నిర్ణయించుకున్నాం. వేరే ఇల్లు తీసుకుంటున్నాం.”

“నువ్వు కాక మాకు ఇంకెవరున్నారు. రెక్కలున్న పిల్ల పెళ్ళయిన వెంటనే వేరే కాపురం పెట్టిస్తుందేమోనని భయపడి ఈ పెళ్ళి వద్దంటున్నాం. కానీ, పెళ్ళి కాకుండానే వేరే పోతావా?” మురళి తండ్రి అడిగాడు.

“పుట్టింటి నుంచి మెట్టినింటికి వలసపోవడానికి ఆమె మామూలు ఆడపిల్ల కాదు. అందుకే మా ఇల్లు మేం ఏర్పాటు చేసుకున్నాం.”

“ఈ ఇల్లు, అవీ, ఇవీ, ఏవీ వద్దంటున్నావు. కనీసం మేము నీ తల్లితండ్రులమనైనా ఒప్పుకుంటావా? అడిగింది తల్లి.

“ఆశకు ఆమె తల్లితండ్రులు ఎంతో, నాకు మీరు అంతే. అమ్మాయిలకు పుట్టిల్లు తాత్కాలికమనే కదా చెబుతుంది మీ సంప్రదాయం. ఒక తల్లి కడుపున పుట్టిన అమ్మాయికి ఒక సంప్రదాయం, అబ్బాయికి మరో సంప్రదాయం. ఈ తేడా ఒద్దంటున్నాం. అందుకనే వేరే ఇల్లు చూసుకున్నాం. మీకిష్టమైనప్పుడు మీరు మా ఇంటికి రావొచ్చు. మా కిష్టమైనప్పుడు మేము మీ ఇంటికి వస్తాం.”
మురళి వెల్లడించిన భావాలు అతని తల్లికి, తండ్రికి పూర్తిగా కొత్త. వారికి ఎంత అర్ధమయ్యాయో వారికే తెలియదు. ఆస్తిలో చిల్లిగవ్వ ఇవ్వమనో, చచ్చిపోతామనో బెదిరించి ప్రేమ పెళ్ళిళ్ళను ఆపగలిగిన సంప్రదాయం తెలుసు కాని, వాటికి ఏ మాత్రం విలువివ్వని వారితో ఎట్లా గొడవపడాలో, బెదిరించాలో తెలియదు. సరి కదా, మురళి మాటలు వారి మనసుల్ని కలవరపెట్టాయి. ఈ కొత్త దనం ఎట్లా ఉంటుందో చూడాలన్న కుతూహలం కూడా వారిలో కలగక పోలేదు.

***

“నీకు రెక్కలు వచ్చేట్లుగా పెంచిన మీ అమ్మను చూస్తే నాకు చాలా గౌరవం. మా అమ్మ మా అక్కను ఎప్పుడూ ప్రతి చిన్న పనికి కోప్పడుతూ, సరి దిద్దుతూ వుండేది. పెళ్ళి కాకముందే మా అక్కను ఓ మంచి గృహిణి గా తయారుచేసింది మా అమ్మ.” అన్నాడు ఒకరోజు మురళి వంట సమయంలో.
మురళి, ఆశ వారంలో రెండుసార్లు మాత్రమే వంట చేసుకుంటారు. ఎవరికిష్టమైనవి వారు నాలుగు రకాల కూరలు చేసుకొని ఫ్రిజ్ లో పెట్టుకుంటారు.ఇద్దరు కలిసి ఒక గంటలో వంట పూర్తి చేసేలోగా, తరచుగా వాళ్ళు చిన్నప్పటి ఆటపాటల గురించి, చిన్ననాటి స్నేహితుల గురించి, తల్లితండ్రుల గురించి, ఒక్కోసారి ఫక్తు వంటల గురించి మాట్లాడుకునేవాళ్ళు.
మురళి మాటలకు పగలబడి నవ్వింది ఆశ.

“నాకు రెక్కలు రావడానికి మా అమ్మ కారణమని అంత ఖచ్చితంగా ఓ నిర్ణయానికి ఎట్లా వచ్చావు?” అంది.

“మరి!…”

మా శ్యామల టీచర్ స్నేహం వల్లనే నాకీ రెక్కలు వచ్చాయి.” అని తన రెక్కల్ని చాపి, వాటివైపు మురిపెంగా చూసుకుంది. మురళి లాలనగా ఆశ రెక్కలను సుతారంగా నిమిరాడు. ఆశ కళ్ళు గర్వంతో వెలిగిపోయాయి.

**

నేను ఎని మిదో తరగతి చదువుతున్నప్పుడు, శ్యామల టీచర్ మాకు ఇంగ్లీషు టీచ్ చేసేది. ఆమె మాకు ఎన్నెన్నో కొత్త కథలు చెప్పేది. అవి ఏ పుస్తకాల్లో ఉంటాయో, ఆ పుస్తకాలు ఎక్కడ దొరుకుతాయో అడిగాను. ఒకసారి ఇంటికి రమ్మంది. ఛాలా పుస్తకాలు వున్నాయి. నాకప్పుడే తెలిసింది. నాక్కూడా పుస్తకాలంటే ప్రాణమని. నేను ఇంటర్లో చేరాక కూడా మా టీచర్ ఇంటికి వెళ్ళి బుక్స్ తెచ్చుకొని చదివేదాన్ని. రంగనాయకమ్మ రాసిన ‘జానకి విముక్తి’ నవలను బట్టీయం వేశానంటే నమ్ము ఆ బుక్స్ నాలో కొత్త కొత్త ఆలోచనలు రేకెత్తించేవి.
ఎవరు ఏం మాట్లాడినా, ఏదో లోపం ఉన్నట్లు, అనిపించేది. నేను అమ్మ చెప్పినట్లు నడుచుకోవడం లేదని, దీనికంతా కారణం శ్యామల టీచరేనని మా అమ్మ అనుకొంది.” అని చెప్పింది ఆశ.

“కాలేజీలో చేరావు. శ్యామలా టీచర్ ఇంటికి ఎందుకు వెళతావు? ఆ పుస్తకాలు చదవడం మానేసేయ్.” ఒక రోజు ఆశ తల్లి అనూరాధ అంది.

“ఆ బుక్స్ చదవడం నాకిష్టం. చదువుతాను. నా తప్పేమీ లేకపోయినా, నన్ను కోప్పడితే, గంగిరెద్దులా తలాడిస్తూ వుండలేను.”

“ఈ తలబిరుసుతనమే వద్దనేది. ఏ తప్పు లేదంటూనే ఎట్లా మాట్లాడుతున్నావో చూడు. పక్కింటి సీతను చూసి నేర్చుకో. ఎంత అణకువ గల పిల్ల! ఈ వీధికే వన్నె తెచ్చే పిల్ల.” అంది అనురాధ.

“నిజమే. ద్వాపర యుగం సీతకు, ఈ సీతమ్మకు పిసరంతయినా తేడా లేదు. చెప్పినట్లు వినే మంచి పిల్ల. తనకిష్టమైన పని ఏదీ చేయదు. అందరి చేత మంచి అనిపించుకోవడానికి, ఎన్ని బాధలొచ్చినా భరిస్తూ బతకడానికి తయారవుతోంది. జీవితమంతా du a@hఖిస్తుంది.”

సతీమ తల్లి సీతను కూడా తిరస్కరిస్తున్న ఆశ, తన చేతులు దాటి పోయిందని గుర్తించింది అనురాధ. ఈ విషయాన్ని అంగీకరించే స్థితిలో ఆమె లేదు. ఆశను లొంగదీఎయడానికి తనలో ఎక్కడలేని కాఠిన్యాన్ని బయటపెట్టింది. మొరటుగా తిడుతూ, కొట్టడానికి ఆశ మీదికి చేయి ఎత్తింది.

చెంప మీద దెబ్బ పడకుండా తప్పించుకోగలిగింది ఆశ. కానీ, తల్లి తనను అవమానించడం భరించలేకపోయింది. తన తల్లి ప్రవర్తనను అసహ్యించుకుంది. తల్లి వైపు నిర్లక్ష్యం గా చూసింది. ఆ చూపుతో ఆ తల్లి కూడా సిగ్గుతో కుంచించుకుపోయింది.

మరునిమిషంలో ఆశ రెండు మూడు పుస్తకాలు తీసుకొని, “శ్యామల టీచర్ ఇంటికి వెళ్తున్నాను. ఉదయం వస్తాను.” అంటూ వెళ్ళబోయింది.

అనురాధ – ఆశ వైపు వింతగా చూసింది. “ఏమిటి ఈ పిల్ల ఇంత జరిగాక కూడా టీచర్ ఇంటికి వెళ్తానంటోంది.” అనుకుంది.

“ఒకటి గుర్తుంచుకో అమ్మా! నేనేం చిన్నపిల్లను కాను. మంచి చెడు నిర్ణయించుకోగలను. ఇంకెప్పుడూ నా మీదకి చేయి ఎత్తొద్దు.” ఆశ చాలా మామూలు విషయంలా చెప్పి వెళ్లిపోయింది. ఆశ ప్రవర్తనకు ఆ తల్లి ఆశ్చర్యపోయింది.

శ్యామల టీచర్ ఇంటికి వెళ్లిన ఆశ, రోజు కన్నా ఎక్కువసేపు చాలా శ్రధ్ధగా పాఠాలు చదువుకుంది. అర్ధరాత్రి దాటినా నిద్ర రావడం లేదని, చదువుకోవడానికి ‘రెక్క విప్పిన రెవల్యూషన్’ బుక్ తీసుకుంది. ఫ్రాన్స్ లో 1968 లో జరిగిన విద్యార్ధుల ఉద్యమం గురించి విద్యార్ధుల పై ప్రభుత్వ దమనకాండ గురించి ఏంజిలా కాట్రొచ్చ రాసిన పుస్తకం అది. ఆ పుస్తకం చదువుతూ, ఆ సంఘటనలు ఇప్పుడే అరుగుతున్నట్టు ఆ విద్యార్ధుల్లో తను ఉన్నట్లు అనిపించింది ఆశకు. ఊపిరి తీసుకోవడం కూడా మరిచిపోయి, ఏకబిగిన ఆ పుస్తకం పూర్తిచేసింది. ఒక కొత్త ఉత్సాహం, ధైర్యం వచ్చినట్లు అనిపించింది. నిద్రలోకి ఒరిగిపోయింది.

అందమైన కల. ఆద్భుతమైన ఆనందమేదో తనలోకి పొగమబ్బులా దూసుకుపోయింది. తనకు రెక్కలు మొలుచుకొచ్చాయి. ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది. తెల్ల మబ్బుల మధ్య గిరికీలు కొడుతోంది తను. ఆశ సంతోషంతో కళ్ళు తెరిచింది. భుజాలను తడుముకొని ఉలిక్కిపడింది. ఇప్పుడు తనకు రెక్కలున్నాయి. రెక్కల్ని చూసుకొని ఆశ్చర్యపోతుంటే, శ్యామల టీచర్ కాఫీ కప్పుతో వచ్చి
‘మంచి కలతో మేల్కొన్నట్టున్నావ్?” అని అంది.

“అవును టీచర్. రెక్కలొచ్చినట్టు కల కన్నాను. మెలకువ వచ్చి చూసుకుంటే నిజంగానే నాకు రెక్కలొచ్చాయి.” అని, చూపించింది.

శ్యామల టీచర్ వాటిని చూసి ఆనందంతో పొంగిపోయింది. “ఎంత అందంగా వున్నాయి ఈ రెక్కలు.” అంది రెక్కలను సుతారంగా నిమురుతూ.

ఆశ తన రెక్కల్ని చూసుకోవడంలో మునిగిపోయింది. కాఫీ తాగడం మరిచి,

“ఎందుకైనా మంచిది. రెక్కల్ని ఎవరికంటా పడకుండా జాగ్రత్త చేసుకో. నీ కాళ్ళ మీద నీవు నిలబడగలిగే పరిస్థితి వచ్చేవరకు జాగ్రత్త తీసుకో.”

శ్యామల టీచర్ మాటలతో ఆశకు ముందు తన తల్లి, తండ్రి గుర్తొచ్చారు. ముందు వారికంట పడకుండా చూసుకోవాలి అనుకుంది.

ఆశ భయపడినట్టే జరిగింది. ఒకరోజు చదువుకుంటూ మైమరచి రెక్కలు చాపింది ఆశ. అనూరాధ ఎందుకనో అప్పుడే ఆ గదిలోకి వచ్చి కూతురిని చూసి భయపడింది. మరుక్షణంలో ఆశ తన తప్పు తెలుసుకొని, రెక్కల్ని ముడిచి, ఎవరికీ కనిపించకుండా జాగ్రత్త చేసుకొంది. మళ్ళీ ఏమీ ఎరగనట్టు ఏకాగ్రతతో చదువుకుంటూ కూర్చుంది. అనూరాధ ఆందోళనగా వెళ్ళి భర్తకు విషయం చెప్పి, వెంట తీసుకొని ఆశ వున్న గదిలోకి వెళ్లింది. వారు వచ్చిన అలికిడికి ఏ మాత్రం చలించకుండా చదువుకుంటూ వుంది ఆశ. చదువులో నిమగ్నమైపోయిన కూతురిని చూసి, ఆ యన భార్య చెప్పింది నమ్మలేదు. గది బయటకు వెళ్ళి, “నువ్వేదో భ్రమ పడ్డావు. మనుషులకు ఎక్కడైనా రెక్కలుంటాయా? ఒక్క రోజులో ఆశకు రెక్కలు ఎట్లా వస్తాయి?” అని వెళ్ళిపోయాడు.
ఆ రోజు నుంచి తల్లి తనను గుచ్చి గుచ్చి చూస్తోందని ఆశ గమనించింది. తన రెక్కల్ని దాచడానికి మరిన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకొంది. ఆలా రెండేళ్ళు నెట్టుకు రాగలిగింది. ఒకసారి బాగా జ్వరం వచ్చి అపస్మారక స్థితిలోకి వెళ్లిపోయింది ఆశ.

అనూరాధ మందులు ఇస్తూ, సపర్యలు చేస్తూ ఒక రోజు ఆశ భుజాలు తడిమి చూసింది. రెక్కలున్న విషయం నిర్ధారించుకుంది. భర్తకు చూపించింది. జ్వరంలో వున్న కూతురిని ఏమీ అడగలేకపోయారు. తల్లి అండ్రికి తన రెక్కల సంగతి తెలిసిపోయిందని ఆశ కూడా గుర్తించింది.

ఒకరోజు ఆశ ఆదమరచి నిద్రపోతుండగా అనూరాధ, ఆమె భర్తతో కలిసి ఆశ రెక్కల్ని కత్తిరించడానికి ప్రయత్నించారు. రెక్కల మీద కత్తి పెట్టారో లేదో ఆశకు మెలకువ వచ్చింది.
తన రెక్కల్ని కత్తిరించవద్దని ఏడుస్తూ ఒక్క ఉదుటున మంచం దిగి పక్క గదిలోకి వెళ్ళి తలుపులు వేసుకుంది.

తల్లారాక, పనిమనిషి తలుపుకొడితే తలుపు తీసింది ఆశ. స్నానం చేసి, కాలేజీకి వెళ్లడానికి తయారైంది. తన బుక్సన్నీ రెండు సంచుల్లో సర్దుకొని, నాలుగైదు డ్రస్సులు ఒక సూట్కేసులో సర్దుకొంది. వాటిని చూసి ‘ఎందుకవన్నీ’ అని అనూరాధ అడిగింది.

“నాకు రక్షణ లేని ఇంట్లో నేనుండలేను. ఒకర్నొకరం అనుమానంతో చూసుకుంటూ దొంగల్లాగా బతకడం నాకిష్టం లేదు. పరీక్షలు అయ్యేదాక శ్యామల్ టీచర్ ఇంట్లో ఉంటాను. టర్వాత ఏదైనా ఉద్యోగం చూసుకుంటాను.” అని విసవిసా వీధిలోకి నడిచి, ఆటొ రిక్షా పిలిచింది. తల్లి, తండ్రి చూస్తుండగానే ఆటోలో ఎక్కి వెళ్ళిపోయింది. ఆశతో ఒక్క మాట మాట్లాడలేకపోయారు.
రెక్కల్ని చూసి తామెందుకు అంత కిరాతకంగా ప్రవర్తించామా అని పశ్చాత్తాప పడ్డారు. ఆశను అదుపులో పెట్టాలని ప్రయత్నించి చివరికి తాము తప్పు చేశామని గుర్తించారు. ఆ సాయంత్రమే శ్యామల టీచర్ ఇంటికి వెళ్లి ఆశను ఇంటికి రమ్మని బతిమాలారు.

“వద్దు. మీరు నన్ను అర్ధం చేసుకోలేరు. ఈ ప్రేమ చాలు. అప్పుడప్పుడు కలుసుకుంటూ వుందాం. నేనిక్కడ సంతోషంగా వుంటానని మీకు తెలుసు. నా ఫురించి బెంగ పెట్టుకోవద్దు.” అని తల్లిని ఓదార్చింది. ఆశ ఓదారుస్తుంటే అనూరాధ గుర్తించింది. “ఆశ ఏనాడు తొందరపడి తనను ఒక్కమాటా అనలేదు. తనే ప్రతిసారీ – తను తల్లినని, తన మాట నెగ్గితీరాలని అనాలోచితంగా ప్రవర్తించానని అనూరాధ గుండెలవిసేలా ఏడ్చింది.

ఆ కన్నీళ్ళు ఆమెలోని కాఠిన్యాన్నంతా కడిగేసినట్టున్నాయి. ఆ రోజునుంచి ఆమె ఆశను అమితంగా ప్రేమించింది. ఆశ బి.ఏ.పూర్తి చేశాక ఉద్యోగంలో చేరాలనుకుంది. కానీ శ్యామల టీచర్ ఒప్పుకోలేదు. ఆశ తల్లి తండ్రి కూడా ఆశ చదువుకోవాలని చెప్పారు. వారిలో ఈ మార్పు చూసి ఆశ సంతోషపడింది. ఎం.ఎ. పూర్తి చేసి కాలేజీలో లెక్చరర్ గా చేరింది. అక్కడే ఆమెకు మురళితో పరిచయమైంది.

***

“అమ్మ నాకు జన్మనిచ్చింది. మా శ్యామల టీచర్ నాలో చైతన్యం కలిగించారు. చైతన్యం వున్నప్పుడే కదా నిజంగా జన్మించినట్టు.” అంది ఆశ. ఆ క్షణం లో ఆశలో మరికొన్ని అందాలు చూసి మురళి ఆనందంతో పొంగిపోయాడు.

శ్యామల టీచర్ని నాకింతవరకు పరిచయం చేయలేదు.” అన్నాడు మురళి.

వంట పూర్తి చేసి ఇద్దరూ చేతులు కడుక్కున్నారు.

“ఒక్క నిమిషం.” అంటూ గబగబా చేతులు తుడుచుకొంది నాప్ కిన్ తో. దాన్ని తిరిగి మురళి చేతుల్లో పెట్టి, ఫోటో ఆల్బం తీసుకొచ్చింది. మురళి కూడా గబగబా చేతులు తుడుచుకొని నాప్ కిన్ ను ఫ్రిజ్ కు తగిలించి, ఆల్బంలోకి తొంగిచూశాడు.

“ఇంతకు ముందే ఈ ఫోటో చూపించి, నాకిష్టమైన టీచర్ అని చెప్పావు కానీ, మీ మధ్య ఇంత అనుబంధం వుందని చెప్పలేదు. నాకు ఇప్పుడే శ్యామల టీచరును చూడాలని వుంది. వెళదామా” అన్నాడు మురళి.

“ఆమె లేదు. నేను ఎం.ఎ.లో వుండగా చనిపోయారు.”

“సారీ! ఆమెను గుర్తు చేసి బాధపెట్టాను.”

“అదేం కాదు. మన దగ్గర లేని వాళ్ళను గుర్తు చేసుకొని కొత్త ఉత్సాహం నింపుకోవాలి. నాకెప్పుడు దిగులు వేసినా శ్యామల టీచర్ను గుర్తు చేసుకుంటాను.”

“అవునా! అయితే ఆ ఫోటో ఇటివ్వు.”

“దేనికి” అంటూనే ఆల్బంలోంచి ఫోటొ తీసి ఇచ్చింది ఆశ.

“ఫోటో ఎన్ లార్జ్ చేయించి, లామినేషన్ చేయిస్తాను. బుక్స్ అల్మెరాలో కనిపించేట్టు పెట్టుకుందాం.”

“భలే మంచి ఐడియా.” ఆశ రెక్కల్ని చాపి మురళిని కౌగిలించుకొని ముద్దు పెట్టుకుంది.

***

ఎంత రెక్కలుంటే మాత్రం రాత్రి పదకొండు గంటలైంది. ఇంకా ఇంటికి రాలేదు టీచర్! మీరైనా చెప్పండి ఆశకు. ఈ భయాన్ని భరించడం క్షణక్షణానికి కష్టమవుతోంది.” ఫొటోలోని శ్యామల టీచరుకి ఫిర్యాదు చేసాడు మురళి.

అప్పుడే డోర్ బెల్ ట్రింగ్ మని మోగింది. పరుగున వెళ్ళి బోల్ట్ తీశాడు మురళి. ఎదురుగా ఆశ.

“హమ్మయ్య! ఏమైందోనని భయపడి చస్తున్నాను. ఎట్లా వచ్చావ్? ఎక్కడికెళ్లావ్. ఓల్డ్ సిటీలో కమ్యూనల్ టెన్షన్స్ మొదలయ్యాయి. నీ గురించి ఎంత ఆందోళన పడుతున్నానో, నీ కోసం స్వప్నకు, రాధికకు ఫోన్ చేశాను. నువ్వెక్కడికి వెళ్లింది వాళ్లు చెప్పలేకపోయారు.

“భార్గవి పూణేకు మకాం మారుస్తోందని చెప్పాను కదా! ఈ రోజు ఫ్రెండ్సందరికీ పార్టీ ఇచ్చింది. తొమ్మిదికంతా వస్తాననుకున్నాను. నీక్కూడా ఏదో మీటింగ్ వుందన్నావు కదా!” భుజానికున్న బ్యాగ్ అల్మె రాలో పెడుతూ అడిగింది.

“ఓల్డ్ సిటీలో టెన్షన్ గా వుందని మీటింగ్ రద్దు చేశారు. ఏడుకంతా ఇంటికి వచ్చాను. అప్పట్నుంచీ నీ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను.”

“ఏమన్నా చదువుకోవచ్చు కదా!” అంది కేన్ కుర్చీలో చేరగిలపడుతూ.

“నీకోసం ఎదురుచూస్తూ వంట చేశాను. ఫోన్ చేస్తావేమోనని నిన్ను తీసుకు రావొచ్చని ఎదురుచూస్తున్నాను. ఫోన్ చేయొచ్చుకదా.”

“నేను రాగలను కదా! నీ టైం పాడుచేయడం ఎందుకని ఫోన్ చేయలేదు. నేను తినే వచ్చాను. నువ్వు తిను.” డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గరకు నడిచారు ఇద్దరు. మురళి వడ్డించుకొన్నాడు.

“రెండుమూడు నెలలుగా చూస్తున్నాను. బాగా పనులు పెట్టుకుంటున్నావు. ఇంటికి వెళ్ళి హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకుందామని కలలు కంటూ వస్తానా నువ్వు కనిపించకపోయే సరికి దిగులు వేస్తుంది. ఇక వస్తుంది. ఇక వస్తుంది అనుకుంటూ ఎదురుచూస్తుంటాను. ఉదయమే ఏదన్న మీటింగ్ వుంటే చెప్పొచ్చు కదా. నేను వచ్చి పికప్ చేస్తాను. త్వరగా ఇల్లు చేరుకుంటాం.”

“ఎందుకిలా తయారవుతున్నావ్ మురళీ. నేను పనులు కల్పించుకుంటున్నట్లు నువ్వూ ఏమైనా పనులు పెట్టుకోవచ్చు కదా!”

“నన్నంటున్నావ్. నువ్వెందుకు మారిపోయావు. నువ్వెక్కడికి వెళ్ళేదీ నాకెందుకు చెప్పడం లేదు.”

“ప్రతిదీ ఎందుకు చెప్పాలి?”

“తప్పేమిటి.”

“నాకిష్టంలేదు. కొన్నికొన్ని పనులు నేను చేసుకుంటేనే నాకు హాయిగా వుంటుంది.”

“నేను వెంట వుండడం నీకు ఇబ్బందిగా వుంటుందా?” మురళి అన్నాడు.

“ఎందుకుండదు. లేకపోతేనీకు బోర్ కొట్టకుండా నేనూ, నా ఫ్రెండ్స్ చూసుకోవాలి. అదీ కాక, నీకు నీ ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరికి నష్టం కలుగుతుంది. నీ ష్నేహితులు, నీ పనులు వేరే వుండాలి లేకపోతే ఎట్లా?”

“నీకూ నాకూ అంటూ ప్రత్యేకంగా ఎందుకు.. నీ ఫ్రెండ్సే నాకు ఫ్రెండ్స్.”

“అంత ఇరుకుగా జీవించవద్దు మనం. అన్నిట్ట్లో పూర్తిగా కగలిసి పోవడంలో ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరికి నష్టం కలుగుతుంది. నీ స్నేహితులు, నీ పనులు వేరే వుండాలి. రవిశంకర్ నీకు మంచి ఫ్రెండే కదా. ఎన్నాళ్లయింది మీరు కలుసుకొని?”

“ఇప్పుడవన్నీ ఎందుకు – నీకు ఇబ్బంది కలక్కుండా చూడ్డం కోసమే నేను నీకోసం వస్తానంటున్నాను.”

“అది నాకిష్టం లేదు. నువ్వు నాకోసం డ్రైవర్ గానో, పి.ఆర్వోగానో పనిచేయడం నాకిష్టంలేదు. నాకు రెక్కలున్నాయి. నా పనులు నేను చేసుకోగలను.”

ఆశ అభిప్రాయాలు ముందు కఠినంగా కనిపించాయి మురళికి. ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ అందులో అర్ధం చాలా వుందనిపించింది. నిజమే ఒకరి స్వేచ్చ మరొకరికి అడ్డంకి కాకూడదు అనుకున్నాడు మురళి.

*** * ***