వాకిలి » డైరీ

తుఫాన్

వాకిలి — Thu, 30 Nov 2017 22:06:28 +0000

అందమైన పచ్చిక బయళ్ళు, నెమ్మదిగా వీస్తున్న గాలి, చిరుచిరుగా కదులుతున్న చెట్లు- అంతా ఎప్పటిలానే వుంది. వీధుల్లో జనసంచారం మాత్రం క్రమంగా పలచబడుతోంది. ఆకతాయి పిల్లల్లాంటి పెద్దలు కొందరు ఒడ్డున తచ్చాడుతున్నారు. అమాయకంగా ప్రశాంతంగా అలలు రేపుతున్న ఆ సముద్రాన్ని కెమెరాలలో బంధించప్రయత్నిస్తున్నారు.

వాతావరణ నిపుణులు పదే పదే హెచ్చరిస్తున్నారు. వందల మైళ్ళ వేగంతో, ఇరవై అడుగుల ఎత్తులో, ఆపైన విజృంభించిన అలలతో ఆమె వెల్లువై వచ్చి పడితే – మూడు అంతస్తుల ఇళ్ళు కూడా చెల్లాచెదురై పోతాయని మరీ మరీ చెపుతున్నారు. ఎత్తుని, వేగాన్ని, గమ్యాన్ని, అంచనా కట్టి అప్పటికే ఆమె వచ్చే దారిలో ధ్వంసం కాబడిన దీవుల వివరాలు చూపించి మరింత భయపెడుతున్నారు. కాసింత పడమర దిశకే మరులుతుందో, చివరాఖరి క్షణంలో పూర్తి దక్షిణానికే ముప్పో తెలియని అయోమయం వాళ్ళది. వారి అవగాహనకి అందని చంచలత్వం ఆమెది.

“పోగొట్టుకున్న వస్తువులు తీరిగి అమర్చుకోవచ్చు. కూలిన ఇల్లు తిరిగి కట్టుకోవచ్చు. మీ ఆప్తులని మాత్రం జాగ్రత్తగా చూసుకోండి. కుటుంబాన్ని ప్రేమించే ఓ తండ్రిగా, తాతగా చెపుతున్నాను నా మాట విని సురక్షిత ప్రదేశాలకి వెళ్ళిపోండి”. వారం రోజులకి పైగా రాష్ట్రప్రతినిధి ప్రసారం చేసిన విన్నపాలు ఇంకా గాలిలో తిరుగాడుతూనేవున్నాయి.

ఊరొదిలి రహదారుల పైన బార్లు కట్టి తరలిపోతున్న వాహనాలు ప్రసారమాధ్యమాలలో చూసేవారికి కేవలం దృశ్యాలు. మరి ఆ వెళ్ళేవారికో? అయినా కదిలి వస్తున్న ఆమె రోషం ముందు, తరలి వెళ్ళే వీరి ఆక్రోశం ఏపాటిది.

గాలి క్రమక్రమంగా వేగం పుంజుకుంటోంది. చిరుజల్లుగా మొదలైన వాన, సమయంతో పోటీపడుతూ ఊపందుకుంది. ఆమె శక్తిని అంచనా వెయ్యలేని, రాకని అంగీకరించలేని, మరో అవకాశం లేని జనం అమాయకంగానో, మొండిగానో వుండిపోదలుచుకున్నారు. ముంచుకొస్తున్న ప్రమాదం నుండి కాపాడుకునే ప్రయత్నంలో చెక్కలు కొట్టి, టేపులు బిగించి ఇంటిని, షాపులని భద్రపరుస్తున్నారు కొందరు.

విజిటర్స్‌గా వచ్చి, తిరుగు ప్రయాణంలో ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో వుండిపోయిన వాళ్ళు రావలసిన ఫ్లైట్ సమయానికి వస్తుందో లేదో అని ఆందోళన పడుతున్నారు. చివరి క్షణాలలో వెళ్దామని నిర్ణయించుకుని పెట్రోలు దొరికే అవకాశం లేదని తెలిసి నిరాశగా వాహనాలను వెనక్కి మళ్ళిస్తున్నారు కొందరు.

చెదురుమదురుగా ఎదురవుతున్న ఒకరిద్దరిని ఆపి టెలివిజన్ ప్రతినిధులు ప్రశ్నలు వేస్తున్నారు. “ఎప్పుడూ ఇంతే. క్యాటగిరి నాలుగు ఉధృతితో ముంచుకొస్తోందని హెచ్చరికలు చేస్తారు. తీరా ల్యాండ్‌ఫాల్ అయ్యేటప్పటికి ఇంటెన్సిటీ లెవెల్ మూడుకో రెండుకో పడిపోతుంది. అయినా నేనుండేది పదో అంతస్తులో. అందుకే ఊరు వదిలి వెళ్ళే ప్రసక్తే లేదు” చెపుతున్నాడోకతను మొండిగా.

గాలివాన విజృంభించింది. ఆఖరి నిమిషం వరకు బర్గర్లు , సలాడ్లు అమ్మిన వ్యక్తి తలుపులు భద్రంగా వేసి చెక్కలతో కిటికీలనీ, ద్వారాలనీ మేకులు కొట్టి బిగించాడు. పది అడుగులు వేసి షాపుకేసి వీడుకొలుగా ఓ సారి తిరిగి చూసి కదిలాడు.

ఎనిమిదో అంతస్తులోని ఆ హాలులో కూర్చున్న వాళ్ళంతా అరవైనుండి ఎనబై దాటిని వాళ్ళే. కొంతమంది టీవి చూస్తుంటే మరి కొంతమంది పేకాట, చెస్సులాంటి ఆటలలో మునిగివున్నారు. ఓకరిద్దరు నిట్టింగ్ చేస్తున్నారు. “ఈ వయసు వాళ్ళని ఇక్కడినుండి కదపడం ప్రాణాంతకం. పోయినసారి చేసిన ప్రయత్నాలలో హార్ట్ఎటాక్‌కి గురి అయినవాళ్ళు, కాళ్ళు చేతులు విరుచుకున్నవాళ్ళు అనేకం. పై అంతస్తులో వున్నాం. అన్ని వైద్య సదుపాయాలతో పాటు జెనరేటర్లు కూడా వున్నాయి…” చెపుతున్నాడో డాక్టర్ ప్రశ్నిస్తున్న విలేఖరికి. “ఎక్కడికిక వెళ్ళేది? వెళ్ళడం, వెళ్ళడం మరింక అక్కడికే” అంటూ నిట్టింగ్ చేస్తున్న ఓ వనిత నవ్వుతూ చేతిలో నీడిల్ ని పైకి చూపించింది. నిస్సహాయతనుండి వచ్చిన తెగువ వీళ్ళది. ఎవరినీ లెక్కచేయని ధాష్టికం ఆమెది.

పందెం వేసుకుని నేనంటే నేనంటూ గాలి, వాన పోటీపడుతున్నాయి. ల్యాండ్ ఫాల్ జరిగిన వెంటనే పోలీస్ శాఖ నుండి కానీ మరో రకంగా కానీ ఎటువంటి సహాయం దొరకదని – సహాయం అందించే స్థితిలో పరిస్థితులు వుండవని వానలో తడుస్తూ, గాలివాటుకి కదిలిపోతూ చెపుతున్నాడో టీవి ప్రతినిధి. ఆఖరి క్షణాలలో మనసు మార్చుకున్నవాళ్ళు ఇల్లు వదిలి దగ్గరలో వున్న షల్టర్లకేసి ప్రయాణమయ్యారు.

చిక్కని ధూపం వేసినట్లు పగలే చీకట్లు కమ్ముకున్నాయి. హోరున కురుస్తున్న వానకి వీధులన్నీ జలమయమయ్యాయి. రహదారులపైన దారి తెలియజేసే సైన్ బోర్డులు కొన్ని ఊడి పెనుగాలికి టకటకా కొట్టుకుంటున్నాయి. వెలుగుతూ ఆరుతూ దీపాలు అప్పటికే సమ్మె ప్రారంభించాయి. వ్యతిరేకదిశలో హోరున కదిలిపోతూ – ఆకులని కొమ్మలని రాల్చేస్తూ – చెట్లన్నీ ఆమె రాకకి తమ తీవ్ర అసమ్మతిని తెలియజేస్తున్నాయి. జరగనున్న విధ్వంసానికి సాక్షిగా ఒడ్డున ఒంటరిగా మిగిలిపోయింది ఒంటిస్తంభం లైట్‌హవుస్.

ఉష్ణంతో ఊపిరి పోసుకొని – గాలివాన తోడుగా నింగికి ఎగిసి – నేలను ముద్దాడేందుకు గొప్ప మొహంతో కదలివస్తోంది ప్రకృతికాంత.

**** (*) ****

స్కూలుకెళ్ళే ఆ పొద్దు

వాకిలి — Fri, 01 Sep 2017 01:57:08 +0000

పిట్టగోడనానుకుని వున్న గన్నేరు చెట్టు మీద పిచుకలు తెగ అల్లరి చేస్తున్నాయి. బాయిలర్‌లోని వేడి నీళ్ళతో బాల్చీ నిండుతోంది. రెండు చేతులూ పైకి చాచి ఓ సారి ఒళ్ళు విరుచుకుంది చిన్ని. పూలచెట్లని, నీళ్ళ కుండీలని రాసుకుంటూ చిట్టిదూడ గంతులు వేస్తూ పరిగెడుతోంది. దాన్నో కంట కనిపెడుతూ బుజాల మీద వాలిన రెండు జడలని పైకెత్తి వెనుకకి ముడివేసింది.

నిండిన వేడి నీళ్ళ బాల్చీని తీసుకెళ్ళేముందు తన వంతు న్యాయంగా బాయిలర్ గొట్టంలో వేసిన రెండు చెక్కముక్కలు చిటపటామంటూ వెలుగందుకున్నాయి. స్నానం కానిచ్చి – ఆవుదూడని తల్లి దగ్గరికి చేర్చే ప్రయత్నంలో పరుగులు పెడుతుంటే – అమ్మ వేసిన మూడో కేక ఇంటి లోపలికి నడిపించింది. వెళ్తూ వెళ్తూ తుంపుకెళ్ళిన ఒంటి రెక్క ఎర్ర మందారం అమ్మ జడలోకి చేరింది. పెద్దయ్యాక ఎవరేం చేస్తారు, ఏం చదువుతారు వంటి కబుర్లు నడుస్తున్నాయి చిన్నక్క చిన్నన్న నాన్నల మధ్య.

తడి ఒంటి మీద గౌను వేసుకోవద్దన్నానా అంటూ కాస్త చిరాకుపడి – ఇటుతిప్పి బొట్టూ కాటుక దిద్ది – అటుతిప్పి రెండు జడలు అల్లి పైకి కట్టి, ఆ పైన పెరుగన్నం పెట్టి వెళ్ళమంది అమ్మ. బ్యాగు బుజానికి తగిలించి “నాన్న! నేనైతే పెద్దయ్యాక చందమామకి బొమ్మలు వేస్తా” అంటూ బయటకి పరుగుతీసింది. రోజుకోటి చెబుతుంది అంటూ ఇంటిల్లిపాది నవ్వే నవ్వులు వెనకాలే వచ్చాయి కాసింత దూరం.

ఎడమవైపు ఆట మైదానం దాటి ఆ దిగువన పంట కాలువ పక్కనుండి ఎడ్ల బండ్లు రెండు ఊర్లోకి వెళ్తున్నాయి. రెండో బండిలో ఎవరూ లేరు. ముందు బండి వెనకాలే అలా వెళ్ళిపోతోంది. నా వెనకే రా! – అంటూ ఎద్దులు కూడా మాట్లాడుకుంటాయా? ! కాస్సేపు ఆగి చూసి కదిలింది.

కొద్ది వాలులో వున్న మైసూరు రామస్వామిగారి ఇంటికెళ్ళే దారిలో రంగురాళ్ళు పైకొచ్చి మెరుస్తున్నాయి. నిన్నా, మొన్నా చూడలేదే అక్కడ? నాలుగు రాళ్ళని ఏరి గౌనుకి తుడిచి బ్యాగులో వేసుకుంది. ఇంతకు ముందు కష్టపడి ఏరి దాచుకున్న రాళ్ళని అమ్మ ఇల్లు సద్దుతూ చెత్తలోకి విసిరేసింది. వీటినెక్కడ దాచాలో!

మొక్కలకి నీళ్ళు పెడుతున్న రాచకొండ రమణ ఆంటీ పలకరింపుగా చెయ్యి ఊపింది. కాలువ పక్కగా వున్న దర్జీ వాళ్ళ ఇంట్లోంచి బయటకి వచ్చిన ఆమె నీళ్ళ కోసం బిందె తీసుకుని కాలువలోకి దిగింది. ఆమె వెనకే వెళ్ళిన ఓ బుడ్డోడు పారే నీళ్ళ పక్కగా వున్న ఇసుక మేట పైన వాలి హాయిగా పడుకున్నాడు. వీడెప్పుడు స్కూలికోస్తాడో?

ఒకరినొకరు తరుముకుంటూ హెడ్మాస్టర్‌గారింటిలోనుండి వచ్చి కలిసారు చంటి, మోహన్. మైదానంలో ఉయ్యాల బల్లలు, జారుడుబండ సాయంత్రం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాయి. పొడుగైన జండా కర్రకి ఆ చివరనున్న చక్రం గాలికి దానంతటదే గిరగిరా తిరుగుతోంది.

ముందు వెళ్తున్న కాంపౌండర్ ముత్యాలు వాళ్ళ రాణి వెనక్కి తిరిగి చూసి ఆగింది. “నీతానింకో పెన్సిలుందా? నాదేడ్నోబోయింది”. తలూపి బ్యాగ్ లోంచి కంపాస్ బాక్స్ తీసి తెరిచింది. పెన్సిల్ తీసుకుని బాక్స్ లోకి చూస్తూ అడిగింది రాణి “ఎందుకిన్ని గాలిబుగ్గలు (బెలూన్లు) ? ” . “ఉత్తినే! ఊదుకోడానికి”.

రామలక్ష్మీ టీచర్ ఇంటి గుమ్మంలోనుండి తొంగి చూసిన ప్రమీల ఆగొద్దని, వెళ్ళిపోమ్మని సైగ చేసింది. తమ్ముడితో కలిసి వస్తుంది కాబోలు.

ఇంటిముందు కనిపించని చంద్రకళ కోసం లోపలికి తొంగి చూస్తే – ఎదురొచ్చిన అయ్య గంగారం “దోస్తులిద్దరు కల్సిపోతరా!” అంటూ నవ్వి బయటకెళ్ళిపోయాడు. “రా! రొట్టె తిందువు” అంటూ ఆప్యాయంగా పిలిచింది లక్ష్మీబాయి. పీట మీద కూర్చున్న ఆమె రెండు చేతుల మధ్య గిరగిరా తిరుగుతోందో పచ్చి జొన్న రొట్టె. ముందు పెనం మీద దోరగా కాలుతూ మరోటి. పక్కన పింగాణీ పాత్రలో ఎర్రని పండు మిరపకాయ కారం. నోటిలో ఊరుతున్న నీటిని అణుచుకుంటూ “వద్దిప్పుడు, సాయంత్రం వస్తా” అంటూ మాటిచ్చింది.

చంద్రకళ చెల్లెళ్ళు మున్నీ, రాజీ, తమ్ముడు శంకర్లతో కలిసి వచ్చేలోపు ముందేళ్తున్న గ్రేసు వెనక్కి వచ్చి - ఆ రోజు సాయంత్రం ఆటలకి కొండ పైకి వెళ్ళడమా లేక మైదానంలోకా అని తేల్చుకుని వెళ్ళింది.

కాలువనానుకుని వున్న చెరుకు పంట మధ్యగా వున్న మట్టి రోడ్డు పైన ఎవరో సైకిల్ మీద వెళ్తున్నారు. ఆ పంట, మరింక ఆ దారి అలా వెళ్ళి వెళ్ళి – ఆ చివరన మబ్బుల్లో కలిసి పోయిన కొండల దాకా వున్నాయి. మరెంత దూరం వెళ్తాడతడు?

అలా అటుకేసి చూస్తుండగానే – వెనుకనుండి ప్రమీల, సుబ్రమణ్యం వచ్చి కలిసారు. రఘునాధన్ మామి ఇల్లు కూడా దాటి – ఇంకో నలుగురు స్నేహితులని పోగేసుకుని కదిలిపోతుంటే – “ఆపా ఆరహై క్యా?” అంటూ ఆపింది జుబేద. “హా! వస్తోంది. పీచే” అంటూ వెళ్తుంటే జుబేద చెల్లెలు, ఇద్దరు తమ్ముళ్ళు వచ్చి కలిసారు.

ఇల్లు మాయమై కొండ దారి మిగిలాకా – గుంపంతా కలిసి కొండ అంచునే ఈదరి నుండి ఆదరిన వున్న స్కూలుకి నడుస్తున్నారు. సరిగ్గా కొండ మధ్యకి వచ్చేటప్పటికి ప్రతి రోజులానే ప్రమీల తల పైకెత్తి ‘హచ్!’ అంటూ మూడు సార్లు తుమ్మింది. సీతాకోకచిలుకల గుంపోకటి వాళ్ళ తలల మీదుగా ఎగిరెళ్ళిపోయింది. ఇటునుంచి వెళ్తున్నవీళ్ళని అటునుంచి ఊర్లోకి వెళ్తున్నవాళ్ళు ఆగి మరీ చూస్తున్నారు.

కొండ మలుపు తిరిగింది. దూరంగా వెళుతున్న రామలక్ష్మీ టీచర్ని చూడాగానే కలిసి నడుస్తున్న గుంపునంతా వదిలి ఆమె కోసం పరిగెట్టింది. ఊ అన్నా , ఆ అన్నా కథలు చెప్పే ఆమె పక్కన నడవడం ఇష్టం మరి. వగరుస్తూ దగ్గరికి వెళ్ళి “నిన్నటి కథ… అదే… సగంలో… ఆపేసారే…” అంటుండగానే – “ఏంటా పరుగు ఆ!” అంటూ మందలిస్తూనే చెప్పింది “కథ పూర్తి చేసేంత సమయం లేదమ్మాయ్! చూసావా! అదిగో స్కూల్ దగ్గరపడింది”.

“అయినా ఈరోజో కొత్త కథ ఎదురు చూస్తోందిలే” అందామె తిరిగి నవ్వుతూ. ఏ కథో అడగక ముందే “చూసావా?! ఈ చీర కొంగు. ఎంత పెద్దగా వేసుకున్నానో?” అంటూ ఎదురు ప్రశ్న వేసింది.

“ఎందుకూ?”.

“పోయినసారి మూడు నెలల జీతాలు ఒకేసారి ఇచ్చారుగా. ఈసారి నాలుగు నెలలవి మరి! మూట కట్టుకుపోదామని”. ఓ సారి మొహంలోకి తొంగి చూసి ఆ నవ్వులో వంతకలిపిందే కానీ – ఈ కథ కానీ కథేదో నిజంగా కలవరపెట్టింది. ఆ కొంగుని తాకుతూ ఆమెకి మరింత దగ్గరగా నడుస్తుండగానే స్కూలోచ్చింది.

**** (*) ****

Painting Credit: https://www.pinterest.com/pin/350225308492569997

ఎండ మీద ఒట్టు

వాకిలి — Fri, 31 Mar 2017 21:44:48 +0000

ఇంటికి రానీయని ఆట పేరు వేరు.ఊరవుతలకుర్కిచ్చె సెలవు పేరు వేరు. పొద్దున్నే తట్టిలేపే మనిషి పేరు వేరు.రాత్రైతే భయమేసే చీకటి పేరు వేరు. ఏమీ ఉండదు నేర్చుకునెట్ది. గీరలు మార్తయి-బండిదోలుడు మారదు;పైసలు మార్తయి-చేయి చాచుడు మారదు;దెబ్బలు మార్తయి- తగిలిచ్చుకునుడు గంతే;సాయితలు మార్తయి- సాయంజేసుడు గదే..

లాగు పొడుగైతది. దినం పొడుగైతది. ఎండ ఇంకింత ఎక్వనేగొడతది. మనుషులు ఇంకింత కొంచెపడుతుంటరు. ఒక్కపూట బళ్ళో నేర్శిన ఈత బరిబాతల నిన్ను బయటకు ఈడ్వదు.ఒక్కశిత్తమనుకుని చేశిన దొంగతనం కట్టేశిన చెట్లకి కనికరం ఉండదు. వయిలు ముట్టకుండా రాశిన పరీక్ష, సొప్పబెండుదెచ్చి చేశిన గాలం..సాకలి సదువుని బండకేశికొట్టదు. గొంతులగుచ్చుకొని మాట్లాడనీయదు

అనుకుంటంగాని- తాకుడుగాల్లోడు యెటు అడుగేస్తే ఏంది. తపాలాలు గిన్నెలు తాకుతనే ఉంటయ్. తలంబ్రాలు నెత్తిల పడ్తనే ఉంటయ్. అమ్మ చేతి సరాతం, అయ్య చేతి పగ్గం ఎటు తిర్గీ మెత్తగా అంటుతనే ఉంటయ్. మొద్దునిద్రోడు ఎన్నూర్లు తిర్గినా పల్లేరుకంపలు కలుస్తనే ఉంటయ్.

ఒప్పుకోవుగాని ఉరేయ్! కట్టెలకుపోయిన జంగలి కాలిపోతాంటే ఏడ్చిన పిలగానివి నువ్వే అయుండొచ్చు. కళ్ళనిండిన పిల్ల యెల్లిపోతాంటే ఆకురాలిన అడవి నీదే అయుండొచ్చు. ఎండ లగ్గాంచి సంపుతా ఉంటే ఎవరి గుడిసెలోను నీకు చోటుండకపోవచ్చు. ఎవ్వరూ నీకిన్ని నీళ్ళివ్వకపోవచ్చు.

పగటివేశగాళ్ళం. పగుళ్లిచ్చినోళ్లం.పగటి కలకె కండ్లు చెదిరి కూర్పట్లబడేటోళ్ళం. ఉరేయ్! ఎండదెబ్బదగలకుండ ఏం జెయాల్నో తెల్వద మనకి?చల్..గడ్డివాముల ఈతగెలకి కళ్ళని అతికించుకొని రావాలె. పక్కోని చేతిలో సిగరెట్ పెట్టెచింపి టప్పాలాట ఆడినట్టు ఊహించుకోవాలె. ఆఫీస్ టేబిల్ మీద పులి మేక గీయాలె. టైముంటే అర్ధ రూపాయి చేతిలో పట్టుకుని పొద్దంతా ఐస్ వాడి కోసం ఎదురుచూస్తుండాలె.

**** (*) ****

Painting: Bala krishnan
Credit: http://webneel.com/i/0/1-watercolor-paintings-by-balakrishnan/05-2015/d?n=9979

పౌర్ణమి

వాకిలి — Wed, 30 Nov 2016 22:52:23 +0000

ఎన్ని సార్లు అడిగాను, ఒక్క పౌర్ణమికైనా కలిసుందామని.

ఈ రోజు పౌర్ణమి !

రాత్రి పది గంటలకి ఆఫీసు మూసేసి వస్తూ ఉంటే, చల్లచల్లగా వెన్నెల, మంద్రంగా కొబ్బరాకులు, చుట్టూరా నిశ్శబ్దం. మనసంతానువ్వు. నువ్వెదురుగా ఉన్నావనుకో! చాలా బిజీగా ఉన్నట్లు కనిపించాలన్నట్లు, అంతసేపూ నువ్వు నాకోసం ఎదురు చూడాలన్నట్లు- అదో తపన.

నేను ఎదురుగా ఉన్నాననుకో నువ్వూ అంతే!

ఇన్ని రోజులలో ఒక్కసారైనా వీలు పడలేదు మనకి, ఒక్క పున్నమి రాత్రైనా వెన్నెల్లో తడవడానికి! రాత్రిపూట డిన్నర్ అయ్యాక అలా నడుద్దామని బయట అడుగు పెడితే ఎంత ప్రయత్నించినా నువ్వు కొన్న మువ్వల సవ్వడి అలజడి కలిగించకుండా వదలదు.
నిశ్శబ్దంలో నిన్నెలా దూరంగా ఉంచాలో నువ్వే చెప్పరాదూ!

ఎందుకు దగ్గరవుతాం మనుషులకి, మనసులకి. Why do we get attached to people? Why do we take shelter in that attachment? ఒక్కసారి మనసులోకి ఇంకి పోయాక ఎంత ప్రయత్నించినా పోరు కదా. పోన్లే అని గుండెల్లో పొదువుకుంటామా, చెప్పకుండానే భళ్ళున తలుపు తీసుకోని వెళ్ళిపోతారు. నాలోనే ఉండి పోతావు కదూ అని నిన్ను అడిగిన ప్రతిసారీ, నాలోని Insecurity బయట పడుతూంటుంది- ఊ…! అన్న నీ జవాబుతో పాటు.

నీతో గడిపిన ప్రతి రోజూ బోల్డంత ఫిలాసఫీ! నువ్వు చెప్పేది కొంత, నేను చూసి నేర్చుకునేది మరి కొంత; అన్నింటి కంటే ఎక్కువగా నాలో నీ వల్ల కలిగే ప్రతి స్పందనా ఒక్కో పాఠం నేర్పుతూంటుంది. (ఆ పాఠాలు గుర్తుంటాయా అని మాత్రం అడగకు!)
ఒక్కో చుక్కని చూస్తూ నడుస్తూంటే ఒక్కో జ్ఞాపకం, దూరంగా మెరుస్తూ.

ఆరోజుల్లో ఏదో శూన్యం. లోపలో, బయటో. ఎవరు నింపారో తెలీదు. లేక నేనే నింపుకున్నానో!
నాలో నుండి తను వెళ్ళి పోయాక, నడిచెళ్ళిపొయాక, The void that filled me once he had gone!

పనిలోనే విశ్రాంతి వెతుక్కునే రోజులు. అలాంటప్పుడే ఒక సాయంత్రం నీ పరిచయం. ఇంకా గుర్తు నాకు. పౌర్ణమి ముందు వచ్చిన ఒక ద్వాదశి రాత్రి, మధ్యరాత్రి పన్నెండు గంటలయినా నిద్ర పట్టలేదు. చాలా మంది మనుషులు చుట్టూరా ఉన్నా ఎంతో ఇష్టమైన ఒంటరితనం…అయినా ఎప్పుడూ భరించలేనంతగా లేదు. కాకపోతే రాత్రిళ్ళు వెన్నెల, నేలరాలిన పారిజాతం పూలు, మంచు కురవడం, చినుకుల్లో తడవడం, అర్ధరాత్రి ఆకుల చప్పుళ్ళూ, చుక్కల్లో ముగ్గులు, ఇవన్నీ మరిచిపోయి చాలా రోజులైంది- కావాలనే! ఒక కొత్త ప్రపంచంలో బ్రతకడం, అలసిపోయేట్టు పని చేయడం, మనసులోకి ఒక్క అంగుళం కూడా లోతుగా వెళ్ళకపోవడం – చాలా హాయిగా ఉండేది జీవితం, కనీసం అలా అనిపించేది.

ఎప్పుడైనా ఒక్కసారి నిద్రపట్టని రాత్రుల్లో ఓ నిమిషం పాటు ఎవరైనా నా భాష అర్థమయ్యేవాళ్ళు ఉంటే బావుణ్ణు అని, బయటకు వచ్చే ఫీలింగ్ ని నేనే లోపలకు తోసేసేదాన్ని. ఇలాంటి సందర్భాల్లో మనసుకి నచ్చిన పుస్తకాల్లో తల దూర్చడం అలవాటైంది. అలా అలా పెరిగిన ప్రపంచంలో పరిచయమైన కొందరు రైటర్సు ఎలా మన మనసులో తొంగిచూసినట్లు రాసేస్తారో అనిపించేది. వాళ్ళే చాలా దగ్గరగా అనిపించే వాళ్ళు, అక్షర బంధం తప్ప మరేం లేకుండా. ఎక్కడో చదివాను “ When something is destined to happen, all molecules in the universe push you in that direction”.

నువ్వెవరివి? ఆర్యూ వన్ సచ్ మాలిక్యూల్ ఆర్ ద డెస్టినీ ఆర్ మై ఫైనల్ డెస్టినేషన్? Will I ever find this out in my journey of life? (అబ్బా! మళ్ళీ ఫిలాసఫీ….)

మనుషులకి మాటలు అర్థమవుతాయి కాని నిశ్శబ్దంలో కూడా ఎలా వినిపిస్తూంది నీకు నా మనసులో మాట.

I spoke to you more through the silence between the words than through the mere words. I spoke to you more through the gaps of my voice than through the voice itself. నీ నోటి నుండి వచ్చే తర్వాతి పదం తెలుస్తూంది నాకు- నువ్వు చెప్పకుండానే.

అయ్యో! మబ్బులు కమ్మేసాయి… వర్షం పడుతుందేమో. పోయిన సంవత్సరం నాలుగు జల్లులు ఇదే టైమ్ లో. ఈసారి ఇంత డ్రైగా ఉంది అనుకుంటున్నప్పుడే ఇలా అనుకోకుండా వర్షం. ఆకాశాన్ని, భూమినీ కలుపుతూ- వాటి మధ్య ఉన్న ఒకే ఒక్క చానెల్ ఆఫ్ కమ్యూనికెషన్ లా. ఈ రెండింట్లో ఏది దేనికోసం ఎదురు చూస్తూందో ఎప్పుడూ ప్రశ్నే నాకు( ప్రాపంచిక బంధాల్లో కూడా!).

ఏదో చాలా ప్రత్యేకంగా ఇవ్వాలి అని అనిపించినప్పుడు, ఏదివ్వాలో తెలియనప్పుడు, ఎదురు చూడకుండా కమ్మేసే వాన. ప్రతి చినుకూ నీకోసమే అని చెప్పాలనుంది ఇప్పుడు. ఇంతకంటే స్వచ్ఛమైంది ఏమివ్వగలను?

ఒక సూర్యోదయం, నాలుగు రాలిన పువ్వులు, సాయంత్రపు నీరెండ, నిశ్సబ్దపు సూర్యాస్తమయం, అందులో మారే రంగులు కలిపిన ఒక పెయింటింగ్, ఆకాశపు కాన్వాస్ మీద- వీటిని మించినవి ఏమున్నాయి నాదగ్గర ఇచ్చేందుకు. అందుకే నీ ప్రతి పుట్టిన రోజునా ఒకే ప్రశ్న నాకు. ఏమివ్వాలని, ఏది బాగా గుర్తుంటుందనీ- వచ్చే పుట్టిన రోజుదాకా.

నీతో గడిపిన క్షణాల్లో ఏం చేశానో గుర్తు తెచ్చుకుందామనుకుంటానా… ఉహు, కానీ మనసు నిండి పోతుంది. లోపలే కాదు. బయట కూడా. ఇదేంటి “మనోబుధ్యహంకార చిత్తాని నాహం…” అని శంకరాచార్య గుర్తొస్తున్నారు.శివోహం అంటూ నీవల్ల కలిగే ప్రతి స్పందనలొనూ అంతర్లీనంగా ఒక ఫిలాసఫీ వినిపిస్తుంది.

నా మనసునిండా నువ్వా, లేక నీలో నేనా?

“…అహం నిర్వికల్పి నిరాకార రూపి.” ఉహు…వద్దు…” విబుధ్వాశ్చ సర్వత్ర సర్వేంద్రియాణామ్…”

అబ్బా, ఏంటీ పెండ్యులమ్? “…శివోహమ్”

Why did you enter my life? To lighten the romantic side of my heart, or to enlighten me through its reflection?

ఎప్పుడొస్తావు? నీకోసం ఎదురు చూసి చూసి, తలుపులేసి వెనక్కి తిరిగిన ప్రతిసారీ అనుకుంటాను. ఇంకా ఇలా ఎదురుచూడకూడదని, డిటాచ్ మెంట్ తెచ్చుకోవాలనీ (వెన్నెల తగ్గిపోతోంది).

అప్పుడే ఒక కొత్త గులాబీ పూస్తుంది, ఒక మంచి పాట వినిపిస్తుంది, కుండపోతగా వాన పడుతుంది. ఇవేమీ జరగక పోతే, నీనుండి ఒక పలకరింపు వస్తుంది. పాత పుస్తకాల్లోనుండి ఏదో ఉత్తరం జారి పడుతుంది. లేదా నీకోసం రాసుకున్న ఇలాంటి డైరీ లోని పేజీ నన్ను ఆపేస్తుంది. చేస్తున్న పని నుండి. ఇందులో ఏది మిస్ అయినా. కలలోనైనా కనిపించకుండా ఉండవు గదా నువ్వు! ఏదీ డిటాచ్ మెంట్?

ఇంత ఆలస్యంగా ఎందుకొచ్చావు అని అడగాలనిపించిన ప్రతిసారీ నా అహం అడ్డొస్తుంది. అడగను, ఉహు… అలవాటైపోతావన్న భయం. కనీసం నీకోసం చూస్తూన్నట్టు నీకు తెలియకూడదన్నతపన.

I don’t want to get used to you, possess you and fight with in myself.

కాని, ఒక్క వెన్నెల రాత్రైనా ఇవన్నీ అలొచిస్తాను. నాలొ జరిగే ఘర్షణ కాసేపే అయినా తరవాత సద్దు మణుగుతుంది. అందుకే కదా నా చుట్టూ నువ్వున్నావనిపించినపుడల్లా ఎవరో ఒక ఫిలాసఫర్ బయట పడుతూ ఉంటారు, ఏదోటి గుర్తు చేస్తూ. I don’t mind getting lost here.

వర్షం వెలిసింది. ఎదురుగా తడిసి ముద్దయి పోయి నువ్వు! ఏం చెప్పను, ఇప్పటిదాకా ఎలా ఎదురు చూసానో, ఏమాలోచించానో చెప్పాలంటే… ఏదీ, ఒక్కటీ గుర్తు రాదే?

God! Why do you mute me with your presence?

**** (*) ****

అంతా ఒకేసారి

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:57:19 +0000

నేనెక్కడ అనే కదా మొదలైంది..

ఉన్నారు.తెగిపడ్డ చేతులవాళ్ళు, పగిలిన కన్నులవాళ్ళు, విరగ్గొట్టుకున్న కాళ్ళని లేవదీసుకుని నడిచేవాళ్ళు. చెప్పడం దేనికి? ఒక్కో ఋతువుకి ఒక్కో కళ, ఒక్కో నక్షత్రానిది ఒక్కో ఆకాశం..

నాలుగంటే నాలుగు వానచినుకులు చేరినందుకు సరస్సు పొత్తిళ్ళనిండా నీలికలువలు పూసి ఉండటం నువ్వెప్పుడూ చూసి ఉండవు. నాలుగు రోజుల పరిచయానికే తమ సమస్తాన్ని ఇచ్చి వెళ్ళిపోయిన మనుషులగురించి నేనూ ఏమీ మాట్లాడి ఉండను.

నిజానికి ఉన్నారు. దేవదారు నీడల్లో తలదాచుకుంటూ ఒంటరిగా ఓపిగ్గా ఎదిగొచ్చిన వాళ్ళున్నారు. వెనకనుండి పట్టుకునో,కాళ్ళకి చుట్టుకునో నిలువెత్తు దేహంపై ఎగబాకినవాళ్ళున్నారు.

ముళ్ల పొదలా నన్ను అల్లుకుపోయి ఒక్కొక్క అణువుని చీల్చినవాళ్ళు..పున్నాగపువ్వుని అవలీలగా తుంపి రికామీగా ఎటో ఊదుకుంటూపోయినవాళ్ళు.. తూనీగ రెక్కల్ని వేళ్ళకొసన ఇరికించి గాలిని దాచామని గర్వపడిన వాళ్ళు..
ఒక్కరనేమిటి- పత్తిలా పగిలి నవ్వినవాళ్ళు, దీపమై రగిలి ఏడ్చినవాళ్ళు..

కొండవాళ్ళు, నదులవాళ్ళు, మైదానాలవాళ్ళు, సముద్రాలకి అటుపక్క సంచారం చేసుకునే వాళ్ళు..అసలయితే ఒకప్పుడు అందరూ ఉన్నారు. కానీ ఉన్నట్టుండెందుకో ఊపిరి తడబడింది. ఎగశ్వాస బాగానే ఉండిందిగానీ దిగశ్వాస బాగా కష్టమైంది. గొంతులో రకరకాల మాటలు కొట్లాడుకుని, కలల్లో ఎవరెవరో చొరబడి, పూలరాసుల బరువుకి భూమి తిరగడం ఆగి..

హ్మ్..ఎక్కువ రోజులు అట్లా గడవలేదు. ఊపిరి సరిగా అందలేదు.నగరాలవాళ్ళు నన్ను వెలివేయడం సరైందని, అడవులవాళ్ళు నన్ను వేటాడక తప్పదని తీర్మానించుకున్నారు.

నదిమీదపోతూ ఆగిచూసినవాళ్ళు తియ్యగా పిలిచి పడవలో విసిరేయాలని, చెట్లమీద ఎగురుతూ ఆగి చూసినవాళ్ళు గట్టిగా కరుచుకుని గూటికి అతికించాలని ఒక్కొక్కరూ ఒక్కోలాగ ప్రణాళిక వేసుకున్నారు.

“ఆ తర్వాత?”..

తర్వాతేముంది. చాలా యేళ్ళు నేను పారిపోయాను.

“ఇంకా?”..

ఇంకేం లేదు. ఒక పదునైన రాయిని మృదువు చేసేందుకు హొయలుపోయే ఓ సెలయేరు. అది నువ్వు.

నిజమే. ఒక్కసారి చలితో వణికిపోయినందుకు, తన ఎముకల్లో నెగడు వేసుకున్న సహచరి గురించి, ఆమె వెచ్చటి చేతుల గురించి ఇప్పటికీ నేనేమీ మాట్లాడి ఉండను. ఉరివేసుకున్న ఆమె పాదాలమీద ఊగి ఊగి అలసిపోయిన కళ్లని, విస్తారమైన తన కనుపాపల చివర తడిసిపోయిన జీవితాన్ని నువ్వూ ఎప్పుడూ చూసి ఉండవు.

**** (*) ****

Painting: All at once by Anna Hryniewicz (Ireland)

గడ్డిపోచలు – 5

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:54:16 +0000

అడుగెయ్యగానే కర్రలవంతెన ఊగుతుంది. వెనక్కి తగ్గి మురుగునీళ్ళలోంచే అవతలికి నడిచెళ్తావు. టార్చి వెలుతురు గుండ్రంగా కదుల్తూ ముందుకెళ్తుంది. పేరు తెలీని ఆ వూళ్ళో చేపల వాళ్ళెవరో భోజనానికి పిలుస్తారు. రేపు రాత్రికెలాగో ఉల్లిపాయలు, దుంపలూ కాల్చుకు తినాలి అనుకుంటూ వాళ్ళ వరండాలో ఆకు ముందేసుకుని కూర్చుంటావు. బారు లంగా, పూల గాజులు వేసుకున్న పిల్ల ఒక్కత్తే కంకర్రాళ్ళతో గిల్లాయిలాట ఆడుకుంటుంది. ఆ పిల్ల నాన్న వెర్రిబాగులోడు, అరుగు మీద బోర్లా పడుకుని ఆపకుండా గొణుగుతూనే ఉంటాడు. లావుపాటి అన్నం లోకి, పెద్ద పెద్ద కూరముక్కల పులుసు. నీకు ఇల్లు గుర్తొస్తుంది. ఓ మూలన సొట్ట పడ్డ ఇరవయ్యేళ్ళనాటి నీ అరిటాకు కంచం, ఈ మధ్యనే పెళ్ళి చేసుకుని వెళ్ళిపోయిన నీ ఆఖరి కూతురు, విరిగిపోయిన గడియలో ఇనప శీల దూర్చి నెమ్మదిగా వెయ్యాల్సిన స్నానాలగది తలుపు- అన్నీ గుర్తొస్తాయి. “స్వల్ప రస బేకా?” చేపల వాళ్ల కోడలు కొసరి అడుగుతుంది. వద్దనీ, సాకనీ, లావు గింజల అన్నం తుంబ బాగుందనీ వచ్చీరాని వ్యాకరణంలో నువ్వు చెయ్యడ్డు పెడతావు. చీకట్లో మంచినీళ్ల గ్లాసుని కడుగు నీళ్లతో తొలిపేసిన సంగతి తెలీకుండానే అక్కడ బోర్లిస్తావు. బారులంగా పిల్ల వెర్రిబాగుల తండ్రిని అన్నానికి పిలుస్తుంది. మురుగు ఎండిపోయిన చెప్పుల్ని ఇసుకలో రుద్దుకుంటూ వెదురుబద్దల తడిక దాటుకుని నువ్వెళ్ళిపోతావు. చేపలోళ్ళ కోడలు అరుగుమీద కంచాలు పెడుతుంది. పూలగాజుల పిల్ల వెర్రిబాగుల తండ్రికి చొక్కా సరిచేసి పక్కన కూర్చుంటుంది.

ఎనఫ్ ఆఫ్ ఎవ్రీథింగ్

వాకిలి — Wed, 31 Aug 2016 21:29:00 +0000

“Its suffocating.. నిన్న కూడా కొండచిలువలు చుట్టుకున్నాయ్ నన్ను. చెప్తే నమ్మవు. అసలేదీ నమ్మవు. ఎముకలు విరిగేంత హత్తుకుని, ఊపిరి ఆగేంత ముద్దాడి ఎక్కడికో పారిపోతావు. మళ్ళీ ఎన్నాళ్లకోగానీ రావు. నాకేమో రాత్రులన్నీ పిచ్చి కలల్తో”..

“పో”..

ఎక్కడికి పోవాలి?

హొయలు హొయల నగరంలోనూ అంతే! శిథిలమైన ఊర్లోనూ అంతే! కొత్తగా ఎవరన్నా వస్తే కుక్కలు అరుస్తాయి. పక్షులు లేచిపోతాయి. రాళ్లతుట్టెల చాటుగా పదునుదేలిన మనుషులు. వొడుపుగా విసిరేందుకు మాటలు ఏరుకుంటూ ..

ఎందుకు పోవాలి?

అగాథ సౌందర్య మధుపానంలో స్థాణువయిపోయిన ఆత్మని వదిలి, అవధిలేని ఆనందంతో జారిపడే క్షణాలనొదిలి, దిగ్మండలానికే పరిధి గీసే దిగంతరేఖల చీకటినొదిలి.. అనంతమైన బాధని వదిలి..

“Its suffocating. I cant breath anymore..ఎట్ లీస్ట్ ఇప్పుడన్నా నిజాలు చెప్తావా?ఎందుకట్లా ఉంటావు? గుర్తున్నవి కాదు. మర్చిపోయినవేమన్నా…

ఏం?మాటలు చెప్పి దగ్గరవడమేనా? దగ్గరయ్యాక మాటలుండవా? నాకేమన్నా అయితే? కాదు సరే, నువ్వు స్వంతంగా నాకే కావాలనుంటే?ఏడుస్తావెందుకు? ఎన్నేళ్ళు నీకు? ఇంతకముందు ఎవరితోనైనా ఇంత దగ్గరగా..”

అవును.కాదు.నిజానికి లేను.అసలైతే ఉన్నాను; చెప్తాను.చాలా చిన్న కథ; ముగ్గురుంటారు.ముద్దుముద్దుగా మాట్లాడుకుంటూ..

ఆమెకేమీ తెలీదు. అప్పుడొక రోజు సముద్రం ఒడ్డున చీకట్లో ఇద్దరం గడపాలని తప్ప; అందుకని రాత్రి ఒంటరిగా కలుసుకుని అనువైన దారిలో తీసుకుపోవడం తప్ప; ఇసుక దేహంమీద నడిచే ప్రాణాన్ని ఆకలిగా ఉందని కాల్చుకుతినడం తప్ప;

నిజంగానే ఆమెకేమీ తెలీదు. ఎటుపోయినా ప్రపంచం ఒకేలాగా ప్రవర్తిస్తుందని, ఏ పడవనైనా సముద్రం ఒకేలాగా పిలుస్తుందని, ఎక్కడ తలదాచుకున్నా పాదాలు భూమిలోనే పాతివేయబడతాయని..

అతడికి తెలిసిందీ కొంచెమే; అలుపు తీరేలా గంతులెయ్యడం. అలలు అలలుగా చెదిరిపోవడం. ఆపై ఎందుకో నెమ్మదించడం.
పాప చాలా చిన్నది. దానికి తెలియడమంటే కూడా తెలీదు; కానీ భలే మాట్లాడుతుంది…

“నాన్నా!నాన్నా! నేను అల్లరి చేయను. నాకు ఊవెల కూడా కొనొద్దు. ప్లీస్ నాన్నా. నన్ను రానివ్వు. ”

“అమ్మని బతకనివ్వరని భయం కదూ పిచ్చి నాన్నకి! లోపలే దాక్కో! చిట్టి తల్లీ! లోపలే దాక్కో! పొత్తి కడుపు మీద చేతులు పెట్టి పిలవొద్దని చెప్తా నాన్నకి. పిలిస్తే నీకు అమ్మని చూడాలనిపిస్తదని గట్టిగా చెప్తా..”

“Stop there. Enough of everything.Get up and just leave this place! ముందే ఎందుకు చెప్పలేద్రా ఇదంతా?
పో..ఇక్కన్నుంచి..ఎంతగా నమ్మి, ఎంత మోహంతో చుట్టుకుని, ఎన్నిసార్లు ఏడ్చి, ఎంతమందిని వదులుకుని, ఎవర్నీ లెక్కచేయకుండా, ఎక్కడికిపోతున్నానో తెలీకుండా-

….ఆగు! ఒక్క నిమిషం..ఆ తర్వాత?”

తర్వాతేముంది? ఏం లేదు. నేను కూడా ఎవర్నీ లెక్కచేయకుండా, ఎక్కడికిపోతున్నానో తెలీకుండా, ఎప్పుడు నిద్రపోతానో ఎవరికీ చెప్పకుండా..

అరణ్యాల్ని దాటి వచ్చి అప్పటికప్పుడే ఎందుకు పారిపోయేదీ, గాయాల పరిమళంతో గాలినెందుకు నింపిపోయేదీ చెప్పేసాను. పసిదాని పాదాల మీద నిలిచిపోయిన అమ్మ చూపు గురించి, ఆకాశపు నీలి నదిలో దూకిన చేపపిల్ల చివరగా అన్న మాట గురించి ఇంకెప్పుడైనా చెప్తాను.

నిజమే కదా అడిగావు? సరే! అలవాటైన పూలభాషలో-

అదుపుతప్పి, రెక్క విరిగి, రత్నగంధపు రంగులన్నీ ఒక్కొక్కటిగా వెలిసిపోయి..నీ పెదవులమీద వాలే సీతాకోకకి, హాయిగా నిదురపోయే సీతాకోకకి; సేదతీరటం తప్ప వేరే ధ్యాస లేదని, నీకెప్పటికన్నా అర్ధమవుతుందా?

**** (*) ****

మరీచిక

వాకిలి — Wed, 31 Aug 2016 21:28:52 +0000

నాకొక కథ రాయాలని ఉంది. సువిశాల కథాజగత్తులో, వంద యేళ్లకు పైబడిన ఒక మహత్తరమైన సాంప్రదాయంలో, ఎందరెందరో మహానుభావులు కాలుపెట్టి పునీతం చేసిన ఆ దివ్యమందిరంలో వారి సరసన నిలబడకపోయినా, కనీసం వారి పాదధూళి సోకగలిగేలాగా, ఆ మందిరంలో ఏదో మూల ఒక అనామకుడిగా, విస్మృతకథకుడిగానైనా ఓ స్థానం కావాలని దురాశపడుతున్నాను.

అయితే కథలు రాయడానికి పనికి వచ్చే తెలివి, జ్ఞానము నాకు లేవు. నేనొక సామాన్యుణ్ణి. అనుభవాల అంతఃకుహరాలలో వస్తువును వెతికి చూసి, ఆ వస్తువుకు మెరుగులు దిద్ది, కథకు కావలసిన హంగులు జోడించి, మలుపులు తిప్పి, అందమైన ముగింపుకు చేరవేసే మెళకువ నాలో లేదు. ఎందుకంటే చూసిన, అనునిత్యం చూసిన చూస్తున్న సంఘటనల సారాంశానికి, కలుస్తున్న మనుషుల జీవితాలలో జరుగుతున్న ఒక మెలో డ్రామాకు ఒక అర్థం, అంతరార్థం, ముగింపు కనిపెట్టడంలో వైఫల్యమే తప్ప సాఫల్యం ఎన్నడూ నా దరికి చేరలేదు. నిత్యజీవితంలో కళ్ళెదుట కనిపిస్తున్న ఎన్నో విషయాలు అసంతృప్తికారకాలుగా, నిర్వేదభరితాలుగా అలాగే ఎందుకు జరుగుతున్నాయో, మరొకలా ఎందుకు జరుగవో, అవి తృప్తికరమైన తీరాలకు ఎందుకు చేరవో నాకు అర్థం కావటం లేదు. పోనీ ఏదో అలా జరిగాయి కాబట్టి జరిగే సంఘటనల వెనుక పరమార్థమూ, ఫార్ములా కనిబెట్టి వెలికితీసే చాతుర్యమూ, ఆ చాతుర్యాన్ని కథలో ఇమిడ్చే తెలివిడీ నాస్తి. ముగింపు లేని వాస్తవాలు అడుగడుగునా కనిపిస్తున్నాయి, వాటిని ’కథ’ గా మలిచి ఆయా వాస్తవాలలో అంతర్లీనంగా కనిపించే ఒక బలీయమైన జీవితపు ’తపన’కు అన్యాయం చేయలేను.

చాలా మంది జీవితంలో అద్భుతాలు చూస్తారు. గొప్పమనుషులను కలుసుకుంటారు. గొప్ప అనుభవాలు పోగు చేసుకుంటారు, జ్ఞాపకాలను మిగుల్చుకుంటారు, అందమైన అనుభూతులను దాచుకుంటారు, వాటి సారాన్ని పదిమందికి పంచగలుగుతారు. అదేం చిత్రమో కానీ, నేనెప్పుడూ గొప్పవారిని కలుసుకోలేదు. వారితో తగినంత సమయం గడపలేదు. కానీ ’గొప్పతనం’ మాత్రం నేను నడిచే దారుల్లో ఫుట్ పాత్ ల పక్కన, మురికి వీథుల్లో, చాలామంది పట్టించుకోని చోట్ల, అనేక విషయాలలో కనిపిస్తూనే ఉంటుంది. ఈ మహానగరంలో అడిగిన వెంటనే వచ్చే ఆటో వాలా, ఆంగ్లంలో కాక తెలుగులో పరిచయం చేసుకొనే తెలుగువాడు, సౌమ్యంగా మాట్లాడి చిల్లర వెంటనే ఇచ్చేసే సిటీబస్సు కండక్టరూ, కాయగూరల బేరంలో ఎదుటివాళ్ళ స్టేటస్ గురించిన అంచనా లేక, పదిరూపాయలు బేరం తగ్గించుకునే కూరగాయలావిడ, సిటీబస్సులో ఎక్కిన వెంటనే దొరికే సీటు – ఇలాంటివి నాకు అద్భుతాలు. ఇంత చవకబారు స్పందనలు ఉన్న వ్యక్తికి కథలు రాసే అర్హత ఎంతమాత్రం ఉంటుంది? వీటన్నిటినీ ఉదారంగా ఆమోదించి, ’సింప్లిసిటీ’ అని మెచ్చుకున్న వాళ్ళు – నాతో బాటు షేర్ ఆటో ఎక్కటానికీ, ప్రభుత్వం సరఫరా చేసే ఐదురూపాయల భోజనాన్ని ఆస్వాదించడానికీ వెనకాడడం చూసి నవ్వుకునే ’సేడిజమ్’ ఒకింత లేకపోలేదు. అలాంటి సాడిస్టు లక్షణాలున్నవాడికి ఏమి ఉదాత్తత ఉంటుంది? తనకు లేని ఉదాత్తతను ఎలా ఎదుటివాడికి చెప్పగలడు?

నాలాంటి అమాం బాపతు గాళ్ళను పెంచి పోషించడానికి నవీన కాలంలో సామాజిక మాధ్యమాలు కొన్ని ఉదారంగా నడుం కట్టాయి. అబద్ధాలను నిజాలు చేయడానికి పనికి వచ్చే అవకాశాలిస్తూ. అలాంటి చిల్లర టిఫినీలు కాదు,మీల్స్ కావాలి నాకు. (ప్లేట్ మీల్స్ అయినా సరే).

“నీ జీవితంలో కథలు లేవా? అంటే, నీవు జీవించనేలేదా?” అని దోస్తొయెవ్ స్కీ లా ఎవరైనా అడిగితే – బుర్ర గోక్కోవాలి. ఎందుకంటే వాస్తవం కంటే సాహిత్యం ఒకమెట్టు పైనే ఉంది కాబట్టి, కథ ఒక ఉదాత్తమైనదని ఒప్పుకోవాలి. అలాంటి ఉదాత్తమైన అనుభవాలు నాకు లేవు. ఉన్నవి వాస్తవాలే. అయితే ఒక్కోసారి కొన్ని సంఘటనల, అనుభవాల వెనుక కారణాలను వెతుక్కుంటూ, ఆలోచనలను తవ్వుకుంటూ వెళితే నిర్వేదకరమైన ఊహలు నాకు ఎదురొస్తాయి. దీన్ని చెప్పడానికి ఓ చిన్న అనుభవం మీతో పంచుకుంటాను.

మామూలుగానే ఒకానొక సాయంత్రం ఆటో కోసం వేచి చూస్తూ నిలబడి ఉన్నాను. అప్పటికే పదిమంది ఆటోలవాళ్ళు నన్ను నిరాకరించారు. అప్పుడు ఒక ఆటో వాడు నన్ను ఎక్కించుకున్నాడు. బస్ స్టాండు వరకూ దింపుతానన్నాడు, అదీ మీటర్ ధరకే. ఆ రోజు నేనున్న పరిస్థితి ఎలాంటిదంటే – అతనికి మీటరుకు రెట్టింపు ఇవ్వడానికి సిద్ధపడి ఉన్నాను. ఎలాగైనా బస్ స్టాండ్ చేరుకుని తొందరగా ఊరికి వెళ్ళాలి.

ఆటో అబ్బాయి కొంతసేపయిన తర్వాత మాటలు కలిపేడు. ఆ తర్వాత నేను కూర్చుని ఉన్న సీటు పక్కనా, వెనుకా చూడమన్నాడు. అక్కడ కొన్ని సినిమా తారల ఫుటోలు, కొన్ని కవితలూ రాసి ఉన్నాయి. అన్నిటిలోనూ ఆ ఆటో అబ్బాయి ఉన్నాడు. సినిమా తారలతో ఫుటో దిగటం చవకబారు హాబీయే కదా అనుకున్నాను. ఆ తర్వాత కాసేపటికి ఆ అబ్బాయి ‘కథ’ చెప్పాడు. అతని కుటుంబం చిన్నది. అయితే అతడు కుటుంబ బాధ్యతకన్నా మరొక గొప్ప సామాజిక బాధ్యత ఒకటి తీసుకున్నాడు. అతడు తీరిక వేళల్లో సినిమాలలో ఫైట్లలో పాల్గొంటాడు. ఒక్కొక్కసారి మంచి ఆఫర్ (అంటే ఆ పూటకు బిరియానీ అన్నమాట) వస్తే ఎక్స్ట్రా గా కూడా. అంతే కాక, అతను ఒక సినిమా రచయితకు ఘోస్టు. ఈ విధంగా వచ్చిన డబ్బులతో అతను ఒక అనాథశరణాలయాన్ని నడుపుతున్నాడు. అతడు గొప్ప వ్యక్తా? కాదా? యేమో?

ఆటోలో దిగేప్పుడు అతనికి అదనంగా కొంత ఇవ్వాలని అనిపించింది. నిజానికి ఆ సమయంలో మిగిలిన ఆటోవాళ్ళు అడిగే ’ఎగస్ట్రా’ యే అది. అది ఇవ్వటం మూలాన నాకు ఏ ’లాస్’ కూడా లేదు. పైగా నా అహం తృప్తి చెందుతుంది కూడా. అయితే డబ్బు ఇస్తే అతణ్ణి అవమానించినట్లవుతుందని ఓ మూల సందేహం. ఇచ్చిన తర్వాత అతను – చెప్పిన కథ విని (అది అబద్ధం అయితే) నేను మోసపోయినట్లవుతుందన్న శంకా ఉంది. బస్సు కదిలిపోతూందన్న ’సాకు’ తో ఆటో దిగి త్వరగా, ఆ పైకం ఇవ్వకనే వెళ్ళిపోయాను చివరికి. ఆ రోజు ఆ అబ్బాయి నన్ను సమయానికి దిగబెట్టటం వలన సరైన సమయానికి బస్సు దొరికి ఓ ముఖ్యమైన ’ఘటన’కు సరిగ్గా అరగంట ముందే మా ఊరికి చేరుకోగలిగాను. ఈ ’ఘటన’ ను – ఘనంగా జరపడానికి పైన చెప్పిన ఆటో అబ్బాయికి ఇచ్చే పైకానికి పదింతలు వ్యర్థంగా ఖర్చు పెట్టి నన్ను నేను ఆత్మవంచన చేసుకున్నది నిజం. ఆ అబ్బాయికి చేయవలసిన ’సాయం’ చేయకపోవడంతో కలిగిన ’అనుభవం’ – కేవలం ఇదుగో ఇక్కడ ఇలా చెప్పుకోవడానికి పనికి వచ్చిన స్వార్థమై, వ్యర్థమయింది.

అనుభవాలే కథలకు ముడిసరుకయితే ఈ నా అనుభవశకలానికి ఓ కథానికగా మార్పు చెందటానికి కావలసిన వస్తువు ఉందనే నా అంచనా. అయితే అలాంటి కథ ఎలా రాయాలో నాకు తెలియదు. రాస్తే భేషజంగానో, కల్పనగానో, చవకబారుతనంగానో మారకుండా శిల్పంలా ఎలా మలచాలో తెలియదు. అలా మలిచే ప్రయత్నంలో ఆ కథ తాలూకు ఒరిజినాలిటీకు అన్యాయం చేయడం కూడా లోని కథకుడికి నచ్చట్లేదు. పైని అనుభవాన్ని ఉపయోగించుకుని కథ రాస్తే, అది ఆ అనుభవాన్ని స్వార్థానికి వాడుకున్నట్టవుతుంది. (ఆల్రెడీ అయిపోయిందా?). స్వార్థం – ఓ ఖచ్చితమైన అబద్ధం. కొందరు జీవితానుభవాలతో నాటకీయమైన ఒక ’కల్పన’ ను కథగా చెబుతారు. మనసులో పుట్టిన కథలు – ’గగన కుసుమాలు’ అనవచ్చా?

కథకొక శిల్పమూ, ఒరవడీ కావాలని కొందరు. అంటే ఒక నిర్దుష్టమైన స్ట్రక్చర్ అన్నమాట. నాకు శిల్పమూ, చిత్రలేఖనమూ వంటివి రావు. నిర్మించటమూ తెలీదు. తెలిసిందల్లా లోకాన్ని చూడటం. చూడటంలోనే వెతకటం అన్న అర్థమూ ఉంది. ఏం వెతుకుతున్నావని అడిగితే ఏమో తెలియదు అని కూడా చెప్పవలసి ఉంటుంది. మరి తెలియనప్పుడు ఎందుకు చూడాలి? ఏం వెతకాలి? ఏదో ఎక్కడో మినుకుమంటున్న ఒక ఆశ, ఒక ఆర్తి – దాహాన్ని తీర్చకపోయినా, దాహం తీరగలదన్న భరోసా ఇవ్వగలిగిన మరీచికగా నేను అవగలనన్న ఆకాంక్ష!

కథ రాయాలంటే – ఫ్రేం వర్క్ కావాలని కొందరు గొప్ప విమర్శకులు చెబుతారు. ఆ ఫ్రేం వర్క్ తెలుసుకోవాలంటే ఇజాలు తెలియాలి. నాకు యే ’ఇజమూ’ తెలియదు. మార్క్సిజమో, కేపిటలిజమో పట్ల అవగాహన అసలే లేదు. ప్రవాహంలో బడి కొట్టుకుని పోతూ ఉన్న నీటికణానికి, ఆ ప్రవాహం తాలూకు నది పేరు, లక్షణాలు తెలిసే అవకాశం లేదు. నేనా నీటిచుక్క లాంటి వాణ్ణి. ఆ నీటిచుక్కకు దాహం తీర్చడంలో భాగమూ ఉంది, కానీ ఒక్క చుక్కతో ఏ ఒక్క వ్యక్తి దాహమూ తీరడం అసాధ్యం అన్న భావనా ఉంది.

ఇదిగో, ఇదే…ఇలా ప్రతిచిన్న విషయానికి మెదడులో భాగాలు అరిగిపోయేట్టు ఆలోచించటమే వచ్చిన సమస్య. ఇంతకూ ఏమిటి అసలు విషయం?

మొదట చెప్పినట్టు – నేను కథకుడు కావాలి. కథాసాంప్రదాయంలో ఓ చిన్ని చోటు కావాలి.

కానీ ’కథ’ రాయకూడదు.
అది ’అబద్ధం’ కనుక.
నిజమే రాస్తే?
అది ’కథ’, కథకు గల సారం, శిల్పం, డ్రమటైజేషన్ వంటి నిర్వచనాల దృష్ట్యా ఆ ’కథ’ అబద్ధమవుతుంది.

అంటే – కథకుడు కావాలని కథ కాకుండా రాసిన ఈ కథ – గాలిలో తేలిన ఓ ఊహ. Non-Existant.

ఇది ఒక స్వాప్నికుడి ’కల’. స్వాప్నికుడికి ’కల’ ఇచ్చిన ఆశ్వాసం మెలకువ ఇవ్వదు. ఇది రాయలేని కథ. రాయని కథ కూడా. ఇదొక మరీచిక.

**** (*) ****

ఎప్పట్లాంటిది కాదీ వాన…

వాకిలి — Thu, 30 Jun 2016 19:01:05 +0000

స్నానం చేసి బయల్దేరితే మనసొచ్చేది కాదు. హయ్ హయ్. తడిస్తె ఎంత బాగుంటుంది. మీ ఇంటికి తడిసిపోతూ రావడం ఎంత బాగుంటుంది. వేన్నీళ్ళ స్నానం, నువ్విచ్చే కాఫీ.. అబ్బా!

ఎప్పట్లాంటిది కాదీ వాన- నీ చిన్నప్పుడు, నా చిన్నప్పుడు వచ్చి ఉంటుంది. మళ్ళా ఇవ్వాళే. ఇంట్లో ఎవరు లేరని దానికీ చెప్పావూ?

నవ్వొద్దు. నిజంగా ఎప్పట్లాంటిది కాదీ వాన. వచ్చిన దారిలో ఒక్కడూ కనపడలేదు. ఒక్క తాబేలు, కొన్ని నీళ్ళూ.

***

చిన్నప్పుడంటే గుర్తొచ్చింది.

పొద్దుపొద్దునే మట్టి గోడ తవ్వి నీళ్ళాడిన కుందేటి పిల్లకి ఇది ఎన్నో కాన్పని అమ్మనడిగానా! అమ్మ నన్నేం కొట్టలేదు. అన్నిటిని చూపుడు వేలితో లెక్కపెట్టించింది. ఇంకా ఉడకబెట్టిన చిక్కుల్లు నోట్లో పెట్టించింది. కొంచెం పొద్దొచ్చాక -నమ్మవు నువ్వు. అవన్నీ నా చూపుడు వేలిని గుర్తుపట్టేవి.

అప్పటికి నాకు ఊహ తెలీదంట. నాకు తెలీదని అందరికీ తెలుసంట. పడవ చేసి వదిలేస్తాన.. కాగితమ్మీద గీసిన బొమ్మలేవో తడిసిపోతాయని అలక.

ఆరేళ్ళనుకుంటా… తుంపరే రానీ, తుఫానే రానీ… అమ్మ నా చుట్టూతా పాదులు వేసిందా. నమ్మవు నువ్వు.ఇళ్ళు ఉరిస్తే- హొయలుపోయే ఆకుల చివర ఒత్తుకు వేళ్ళాడే చినుకుపూల వణుకు నాకు.

నిద్ర సరిగా ఎప్పుడూ లేదులే. అర్జునా! ఫల్గునా! అందరు లేచేదాకా… గట్టిగట్టిగా… ప్చ్. నవ్వొద్దు. నా దుప్పటి నాకే ఉండేది. పువ్వుల్దికాదు కానీ కొంచెం అట్లాంటిదే. కొంచెమే చిరిగుండేది. బయటికి రావడానికి. అందులో ఎప్పుడున్నా గనక. అమ్మ చీరలో-

అన్నం ఎట్లా ఉడికేది చెప్తానుగానీ, నువ్వు ఇంకో కాఫీ..

ఆ తర్వాత నన్ను బళ్ళో ఉంచేసారు. రాత్రులంతా ఒక్కన్నె. చిమ్మట్ల ఏడుపులో. భయమవుతుందని నాన్నకి చెప్పే ధైర్యం ఉంటేగా. అక్కడెక్కడో పిడుగుపడితే అరికాళ్ళలో వేడి. కప్పలు చేత్తో పట్టుకుని బయటికి విసిరేయడం చాలా కష్టంగా అలవాటు చేసుకున్నా. ఎవరో ఒకరుండకపోతే దొంగలు పడి ఏదో ఒకటి ఎత్తుకుపోతారట. సరె. ఎవ్వరూ లేకపోతే నన్ను మాత్రం ఎత్తుకుపోరూ?

వయసొచ్చిందా! వచ్చిందో పోయిందో తెలీనట్టుండేది. వాన.

ఒకమ్మాయి క్లాస్‌కి చాక్లెట్స్ తీసుకొచ్చిందా పుట్టిన రోజని. హోరుమని వాన. అందరూ తీస్కున్నారు. నేన్ నిప్పు రాజేసి మొక్కజొన్న పొత్తులు కాల్చే చోటు దగ్గర పలక్కుండా కూర్చున్న. అకస్మాత్తుగా మెరిసింది ఆకాశం. బాగుండింది. నేను ముద్దు పెట్టమని అడగలే. పాపం పిచ్చి పిల్ల. ముందు నాకివ్వలేదని అలిగానంతే.

ముద్దంటే గుర్తొచ్చింది. ఆరుద్ర పురుగు గుర్తుందా నీకు? పోనీ… అగ్గిపెట్టలో రింగన్న పురుగు? భుజమ్మీద ఉడత కూర్చుంటే చెట్టంత ఎదిగిన ఫీలింగ్ అప్పుడు.

***

పదహారేళ్ళప్పుడు ఇంట్లోంచి పారిపోయాను. అదీ వానలోనె. భాష రాదు. బాధ పోదు. జుత్తు ఆరేలా తుడిచేందుకు నాతో వచ్చిన మనిషి లేదు.

“.. రైలొచ్చినపుడు టీ అమ్మితే డబ్బులిస్తా అన్నారు. అమ్ములు. ఇద్దరికీ పని ఇస్తారట. నీకైతే కొత్త బట్టలు కూడా…”

“..అమీనా! అమీనా! పద… లే త్వరగా… తెల్లారిందంటే మన పని…”

హ్మ్.చెట్ల మీది పూల కొమ్మలు, పూల రెమ్మలపై ఎగిరే తూనీగ రెక్కలు విరిగి… ఊహ తెలిసి… తలుపు సందులో వేళ్ళు నలిగి…

ఆపై యేళ్ళ తరబడి ముసురు. అన్నం కలుపుతుంటే వెక్కిళ్ళు. తెరల తెరల నిద్ర. కలలనిండా- అలుగు దుంకి తుళ్ళిపడితే రాళ్ళు తగిలిన చేపపిల్లలు.

నేనసలు బయటికి రాలేదు!

***

ఇప్పుడెందుకనేనా? ఇందాక- ఇరవయ్యారు నీలోంచి తీసేసాక-తలుపులన్నీ వేసి కిటికీ తెరిస్తే… ఓయ్. నవ్వొద్దు. మన ఆట గురించి కాదు.

ఇంటి బాల్కనీలోకి తడిసొచ్చిన పిట్ట- నా కళ్ళలోకి తేరిపార చూస్తూ… “మన గురించి ఎవ్వరికీ” …

అదేదో కధలోలాగ.. If you were a thrush and you showed me your nest, do you think I’d tell? Not me..” అనేసా.

దోనెలోంచి వాలుగ జారి అరుగుమీద పడే ఋతువు శబ్దం. పసిపిల్ల కేరింత. అమ్మ చేతులంత వెచ్చటి పాట. ఇంత నగ్నమై, ఇంకా దాచుకునేదేముందని?

నిజంగా ఎప్పట్లాంటిది కాదీ వాన. నీ చిన్నప్పుడు, నా చిన్నప్పుడు వచ్చి ఉంటుంది. వీధి చివర తాబేలు చూసా అన్న కదా. అదెప్పటికీ నన్ను దాటేసి పోదు. ఇక్కడే నీ ఒళ్ళో ఎంతసేపు నిద్రపోయినా..

**** (*) ****

ఎటువైపు తడిమినా చల్లగా తగిలే అన్ని రాత్రుల లాంటిదే ఒక రాత్రి..

వాకిలి — Sat, 30 Apr 2016 20:00:30 +0000

కర్కశంగా మాకింగ్ బర్డ్ అరుపు. అటొమాటిక్ లైట్ సెన్సిటివ్ గడియారంలోంచి.
లైట్లార్పకుండా కాసేపు సోయి తప్పినందుకు ఖోపం.

అదిరిపడి
ఎక్కడుందో తెలీని గందరగోళంలో ఇక్కడ కాక ఎక్కడికైనా సరే
పారిపోబోయి
బొక్కబోర్లాపడి
భళ్లున పగిలి
పక్కనే, అడ్డదిడ్డంగా పడివున్నది
ఇంకో పద్యం – జస్ట్ లైక్ ఎనీ అదర్ నైట్

చెవిపక్కన తడిచిన జుత్తు. ప్రాణాన్ని నిలిపే ధార. కంటి చివర.

“నువ్వు అందరిలా కాదు. డిఫరెంట్ గా ఆలోచిస్తావు. యు థింక్ ఔట్సైడ్ ద బాక్స్. అందుకే నిన్ను నా ఫ్రెండ్ లిస్ట్లో కలుపుకున్నాను.” దూరంగా, దూ…రం… గా….. విసిరేసుకునే పర్వర్టెడ్ స్నేహాలు.

రెక్కకు బురద అంటిన సీతాకోకను నేను. ప్రేమించగలవా అంతే ఇష్టంతో? ఐ స్టిల్ థింక్ ఔట్సైడ్ ద బాక్స్. ఐ స్టిల్ హావ్ వండర్ఫుల్ థింగ్స్ టు సే. ఏం? మాటసాయం మరీచికా!

ముడుచుకుని. షెల్ – అల్చిప్పలో. ఇక వద్దు. ఒక్క కాంతి రేఖ కూడా.
ఒక్క ఇసుక కణం – ఎట్లాగో సందు చేసుకుని.
ఒక ముత్యం – ఎప్పటికో.
అప్పటిదాకా, ఒక్క గాయం – ఎడతెగకుండా సలుపుతూ
బతకనివ్వదు
చావనివ్వదు
మానిపోదు

సెకన్ల ముళ్లు. గుండెకేసి కాలాన్ని బాదుతోంది.

దిగంతాలకావల చిర్నవ్వు ఈటెతో నా స్వాప్నికుడా! యు ఆర్ అన్ టచబుల్ ఫర్ అవర్ కన్వీనియెన్స్.

వెలివాడతో ఇబ్బందేం లేదు. పిడికిలెత్తనంత కాలం.

ధూళిలో కలిసాకే. చచ్చిసాధిస్తాడా వాడు? వెలికితియ్ నిజాన్ని… వాడి సెన్సిటివిటీని బుగ్గి చేసిన ఇజాన్ని. పుట్టిన క్షణంలోనే చెంప పగలగొట్టినోడి మీద తిరగబడతాడా వాడు?

నరకం అంటే పోలీసు వ్యానొక్కటేనా. సిగరెట్ పొగల మధ్య, పద్యానికి మత్తుగా రక్తం పులుముతున్న బ్లాక్ లేబుల్ విస్కీలున్నాయ్. జాగ్రత్త!

ఎన్నటికీ అందుకోలేం. ఒకరినొకరం.
నీకూ నాకూ మధ్య లేలేత వెలుగు. పారదర్శకమే కానీ కఠినం.
పగలగొట్టలేం. దాటిపోలేం.

పర్సనల్ ఫ్రీడమ్ – అన్నింటికీ. అన్నింటినుంచి.

మరెందుకు ఆ ఏడుపు? ఎందుకు భయాల్, రహస్య తమాషాల్?

నమ్మకము లేక ప్రేమ లేదు. ప్రేమ లేని ఎడల మోహములేదు. ప్రేమ యనగా – అనుక్షణం తపన… బాగుండాలని, బాగుంచాలని.

ఓహ్ ప్లీజ్. గ్రో అప్. టైమ్స్ హావ్ ఛేంజ్డ్. ఇది డైనమిక్ ప్రపంచం గురూ – అఫైర్ కూ రిలేషనిషిప్ కూ, స్వేచ్ఛకూ బాధ్యతారాహిత్యానికీ, గుండెకోతకూ విరహానికీ తేడాల్తెలియని అసలుసిసలు హైక్లాస్ ప్రపంచం. యెస్, యెస్! ఐ యామ్ పార్ట్ ఆఫ్ ఇట్.

ప్రేమ!
ఒక స్నేహం. ఒక పలవరింత. ఒక కౌగిలింత. ఒక ముద్దు. అమూల్యం.
అశాశ్వతం.
అనుమానం. అవమానం.
అప్రేమ!!!!!

ట్రై టు అండర్ స్టాండ్. ఒకసారి ఒకర్నే ప్రేమించాలని రూలేం లేదు. నీతీ-నియమం అన్నాడా చలం? ఎప్పుడు? ఎక్కడ? “స్త్రీ” ఎవరు?

సర్లే…

ఒక్కపేరాలో శ్రీధర్ పెళ్లాం పట్ల నీ బాధ్యత కూడా కడిగేసుకున్నావు. ఆమె ఒక్క కన్నీటి చుక్కా నీ కలంలో సిరాను డైల్యూట్ చెయ్యలేకపోయింది.. పెద్దపిల్ల పెళ్లి చేసి జన్మతరింపజేశావు. ఎవరిది “ఆత్మార్పణం”, చలం???

గొంతులో బాకు దిగిన ఆత్మగౌరవం. అల్లల్లాడిపోతోంది. ఎవరికేం పట్టింది? “మైదానం”లో మనసులు పారేసుకున్నాక.

ప్రేమించినవాడికీ శరీరాన్ని అమ్ముకోలేని సిల్లీ “చుక్కమ్మా”, ఎప్పటికైనా ప్రేమంటే రాజేశ్వరిదేనమ్మా!

“లవ్ యు …”
“ఊ…”
నిట్టూర్పు. సుదీర్ఘంగా.

నెవర్ బిలాంగింగ్ మైన్
యు ఆర్ టు మి
యామై టు యూ?

ఉండీ లేనట్టు
లేకుండానే ఉన్నట్టు
గొంతులో చిక్కుకుని ప్రాణం

“దట్ స్టుపిడ్ హార్ట్ ఈజ్ కండీషండ్. ఇగో తప్ప మరేం లేదు.” సమాధానపరుస్తున్నాననుకుని – మెదడు, ఫట్ ఫట్ మని నరాలు చిట్లిస్తూ, రియాలిటీనీ ముఖాన ఛెళ్లున విసిరుతూ.

మబ్బులు కమ్మినా. వెన్నెల రగిలినా.
చిక్కటి రాత్రిలో తోడు. అటూ ఇటూగా అమరినవి. ఒక కూటమి తరువాత ఒకటి.
వెర్రి నమ్మకం. ఎక్కడికీ పోని చుక్కలని.

ఫేక్ స్టార్స్ ఆన్ ద సీలింగ్!

కనీసం నకిలీ వెలుతురైనా లేదు.
అర్థరాత్రి సియాచిన్ లో ఎర్రని హిమానిపాతం. మణిపూర్ యోనిలో దిగిన బయొనెట్ దేశానికి పహారా కాస్తోంది. పాలెస్తీనా కాదు, ఇంటి ముంగిలి ఇది. పాపాయిల ఏడుపులతో దద్దరిల్లుతోంది కాశ్మీరు లోయ.

గుండెమీద నుంచి దడదడలాడుతూ వెళ్లిపోయిన ఆఖరి రైలు ఆఖరి పెట్టెనుంచి నిన్నందుకోబోయి
జారిపడిన ఒక స్వరం.

కంకర్రాళ్ల మీద దొర్లి, దొర్లి, దొర్లి… దొ…ర్లి… దొ…

నొప్పి. ఇక ఏ నొప్పీ తెలియనంత నొప్పి!

**** (*) ****