పరదేశంబున కేగు భర్తృకరమున్ బట్టన్ ప్రయత్నంబుతో
పరుగుల్వెట్టుచు పొంగెనుప్పెనగ హృద్వారాశి, తా జ్ఞాపకా
ల రుచుల్ దాచుకొనన్ ప్రయాస, మదిలో రాగంబు దోగాడగన్
తరమా! ప్రోషితభర్తృకావిరహ మోదార్పన్ నిశారంభమున్!

______________

As her beloved leaves
for distant lands
unable to let him go,
her turbulent heart extends to him

Uncontrollable longing erupts
in a futile attempt to reign in
the moisted memories
of melancholy and separation

As the abyss of the night
crashes onto her
impossible it is to pacify
the plight of the lover
left behind

_______________

Translator’s note:

భర్త పరదేశంలో ఉన్న స్త్రీని ప్రోషిత భర్తృక అంటారు. అష్టవిధ నాయికల్లో ఈమె కూడా ఒకతె.

చిక్కటి చమత్కారం ఉన్న పద్యం ఇది. ఫొటోని చూసి రాసిన పద్యం కాబట్టి, పద్యం అర్థం కావాలంటే ఫొటోకూడా చూడాలి. ప్రోషిత భర్తృకని సముద్రంతో పోల్చినట్టూ, లేదా నిశారంభ సమయంలో సముద్రాన్నే ప్రోషిత భర్తృకతో పోల్చినట్టూ – ఇలా రెండు సమన్వయాలూ చెప్పుకోవచ్చు.

పద్యంలో ఒక్క హృద్వారాశి అన్న పదం తప్పితే, సముద్రం గురించిన ప్రస్తావన ఎక్కడా లేదు. పరదేశంబుతో ప్రారంభమై, నిశారంభముతో ముగియడం చక్కటి ప్రయోగం. నిశారంభం అనే పదంలోనే ఇందులోని కవిత్వం అంతా ఉంది.

అనువాదంలో కూడా, సముద్రాన్ని సూచించే ఇమేజిరీనే వాడాం తప్పించి, సముద్రంతో పోలికనీ, సముద్రం అనే పదాన్ని గానీ ఎక్కడా చెప్పలేదు.

**** (*) ****

Boating silently
and leaving behind no ripples
in the reflecting water
that is parched for blue,
I abandon myself to the sky.

The thin line
of bleached horizon
becomes my spinal cord
and I come awake.

Above
pours a speckled sun
with lobes of lung
breathing
in and out,
green and red
splintering a rain
of heat and vapour
into the sky.

Streaks of
chalked yellow come away
in spirited dances
and I am confused.

I cannot say when
the rain becomes the sun
and the sun
becomes the rain.
I cannot say
where the
beige nothingness
stops
to meet the bleached white.

Hearts
Souls
Smiles

and above all
People
Everything seems broken … yet clear
Broken .. yet pristine.

Hidden from the normal, symmetrical, indifferent eye
The beauty of this world is visible
only to a broken soul
The song of the soul is carefully preserved in the tiny fragments,
each possessing a life of its own.

A broken soul doesn’t always need … mending.

Is this what it was all about?
This?
Everything we had come to believe…
or may be,
It was just me, who believed

and you knew the truth.

Your footsteps
was the last thing I heard
failing to discern
between sound
and echo
fading away, like
I wish my memory would.

Truth is just a synonym
for its opposite…
Trust,
The thesaurus equivalent
of betrayal.

The final handshake was
the final brick
in the wall,
cemented with past hurts
Foundations running down
till the first memory
of ours shared.

Our path has cracked in to two
our backs face each other.
My heart faces the slammed door of yours.

Yet…

Tomorrow,
after a good night’s sleep
I will learn
to accept
and forget.