నీకు వ్రాయడం మొదలుపెట్టానో లేదో .. ఎవరి మొబైల్ లోంచో తెలీదు లీలగా ఆ పాట

“తుమ్ మానో యనా మానో .. పర్ ప్యార్ ఇన్సాన్ కి జరూరత్ హై … “

ఇప్పుడిక ఈ విషయం తప్ప ఇంకేమీ మాట్లాడాలనిపించడం లేదు. ఆ పాట పల్లవి అలాంటిది మరి.

పదాలు మాత్రమే మిగిలే ప్రయాణాలని తెలిసి కూడా పల్లవిని నిర్లక్ష్యం చేస్తూ పాటని అల్లేసుకుంటాం. అలరించలేకపోయిన పాట తోడు అవసరమే లేదని వాడిన దండలో దారంలా పారేసుకుంటాం.

ఇంత దూరం విసురుగా సాగి వచ్చాక , నడక తనంతట తాను నెమ్మదించాక , జీవితం సుధ్ధ వచనమైపోయిందని పొగిలి ఏడ్చే పిచ్చి వాళ్ళం మనం.

ఏ ధ్వనీ చెయ్యకుండానే ప్రతిధ్వని కోసం చెవులు రిక్కించే వెర్రివాళ్ళం కూడా.

పోనీలే .. ఎవరు వ్రాసుకున్న పాటయితేనేం, ఎవరు పాడుకున్న పల్లవైతేనేం? మేల్కోవడం ముఖ్యం కదా ఎప్పటికైనా.
రెక్కలు విరిగిన పదాలూ, మేఘాలే రాలని దృశ్యాలూ, పూలు పూయించలేని మాటలూ మనకొద్దు. ఇక్కడే ఆత్మని బంధించే దేహాల చరసాలల్ని శుభ్రపరుచుకుందాం వస్తావా.

ప్రపంచాన్ని గదిలో పెట్టి గడియపెట్టేశాక అనూహ్యంగా తెరుచుకునే ఆ గుప్త ద్వారాలు దాటి సౌందర్యోన్మత్త లోకానికి చేరుకుందాం.
చంద్రవంక ఇరుకొసల నుండీ తేనె చుక్కలమై జారిన వాళ్ళం. ఇప్పుడు గులాబీల తోటలోకి మంచు బిందువులమై నిర్భయంగా రాలిపడదాం.
ఒకరికొకరం చిన్ననాటి కథల్లో రెక్కల గుర్రాలమైపోదాం.

ఇంద్రధనుస్సుని తెచ్చుకుని నడిచే దారంతా పరుచుకుని రెండు విడి రంగులమైనా కలిసే పయనిద్దాం.

నదుల్లనీ కలిసి ప్రయాణిస్తూ ఒంపు తిరిగే చోట , నక్షత్రాలు చెట్లకి పూసే తోటలో విహరిస్తూ, కోటి కాంతుల లోకాన్ని కొత్తగా నిర్మించుకుందాం.
ప్యార్ జరూరత్ హై నిజమే. కానీ, ఆ ప్రేమ కోసం లోపలొక లోకాన్నిలా నిర్మించుకోవడం ఇంకా ముఖ్యమని ఆ పసివాళ్ళకి చెప్పి తీరాలి కదా ఎవరో ఒకరు!

నీ కంటి చూపుతో జతకలపక కేవలం మరో జత కళ్ళగానే మిగిలిపోయే వ్యక్తి, నీకేమీ కాదనే నిజాన్ని తెలుసుకుని అన్వేషన కొనసాగిస్తూ అలా పాడుకుంటూ పోవడం వీళ్ళకి నేర్పించేదెవరు?

ఏమిటోలే. సంబరాలతో ఆనందాలు విరజిమ్మాల్సిన ప్రత్యేకమైన రోజుల్లో కూడా, హింస చూపించే పెట్టెలకి కళ్ళనీ, చెవులనీ అతికించేసే కాలం కదా. విషాన్ని పీల్చుకుంటూ పెరిగాక తోటి మనసుల్ని కాల్చుకు తినేలా ఎదగడంలో వింతేముంది?

అందుకే పద. మనమైనా మనసుల్ని మనో లోకంలోనే వదిలేద్దాం. అక్కడే సదా సంచరిస్తూ ఉందాం.

మనోల్లాసాన్ని పంచడానికి ఏ కారణమైతేనేం. అక్కడినుంచి తెచ్చే తీపి పదాలతో ప్రపంచాన్ని అభిషేకిద్దాం. ఏదో ఒకనాటికి రంగుల ముగ్గై మురిపించకపోదులే.

అంతదాకా .. ప్రయత్నిస్తూనే ఉందాం మన లోకం సాక్షిగా. నక్షత్ర మండలపు దీవెన మనిద్దరినీ కలుపిన కాంతి సంవత్సరాల వారధి, లోకాల్ని దాటి విస్తరించేంతగా.

**** (*) ****

నిండు పున్నమి రాత్రుల్లో, నా బాల్కనీ అదృష్టంలో సగం తీసుకుని
నడి నెత్తికి వచ్చేసిన చంద్రుడిని అంతసేపు చూస్తూ, అవునూ, నీకు టెలీపతీ అంటే అర్థం కాలేదన్నావు కదూ ఒకసారెప్పుడో.

అంత వెన్నెల్ని తాగేసిన ఆ మత్తులో కూడా ఎక్కడో హాల్లో సైలెంట్ మోడ్ లో ఉన్న నా మొబైల్ వైపు అసంకల్పితంగా ఎందుకు అడుగేశానంటావు? మొబైల్ చేతిలోకి తీసుకోగానే నిశ్శబ్దంగా అందులో నీ పేరు ఎలా వెలిగిందంటావు?

నీకు గుర్తుందో లేదో, ఆ రోజు ఫోన్ ఎత్తగానే ‘హలో’ కూడా చెప్పకుండా “ఇవాళ నీ ప్రొఫైల్ పిక్ లో ఉన్నట్టే నువ్వు ఎప్పుడూ.. ఎప్పుడూ అలా నవ్వుతూనే ఉండాలి. ఉంటావా? “ అని అడిగావు.

అప్పుడనిపించింది నాకు. కొన్ని సంవత్సరాలుగా నీ స్నేహంలో చందమామ కథలా మారిపోతున్న నా జీవితానికి ‘లైఫ్ సెటిల్ అయిపోయింది’ అనేదే సరయిన పేరని.

నువ్వేదేదో మాట్లాడేసి “ఎప్పుడూ నేనేనా.. నువ్వేమైనా మాట్లాడు “ అన్నావ్.

“ లైఫ్ సెటిలైపోవడం అంటే ఏంటి? “ అని అడిగేశాను.

అకస్మాత్తుగా నేనలా అడిగేసరికి బిత్తరపోయావ్ కాసేపు. “సగం జీవితం గడిచిపోయాక ఇప్పుడు అడుగుతున్నావంటే .. ఇదేదో తిరకాసు ప్రశ్నే .. నువ్వే చెప్పు .. “ అన్నావ్.

“నదినీ, సముద్రాన్నీ కూడా నేనే అవడం “ అన్నాను.

“ఇన్ని యోజనాల దూరంలో ఉన్నానన్న జాలి కూడా లేకుండా పేరు లేని భాషలో మాట్లాడతావు చూడు” అన్నావ్ కోపంగా.

అప్పటికంతే.. మొబైల్ మూతి ముడుచుకుంది.

నాకు తెలుసు చెప్పినా నీకు అర్థం కాదు.

***

ఒక్కోసారి తప్పదు మరి. నా నిఘంటువుని చదివేసిన ఆకాశం కురవక తప్పనప్పుడు, ఆ నీలగిరి పర్వతాల ఎత్తుల్లోనే సెలయేరై పుట్టాలి. ఆ హొయల దూకుడుకి దోసిలిపట్టే లోయనూ నేనే కావాలి. అంతే… కొన్ని ప్రవాహాలెవరికీ అందకూడదు. కొన్ని వానలెవరినీ తడపకూడదు.

నీ నవ్వు తగిలి నా పెదవి అందంగా వంగినప్పుడో, నీ రూపం నా కంటి కొసలకి కాటుక దిద్దినప్పుడో లోపలికి రావాలి. పూలు కోసుకోవడానికి కాదు, నా మునివేళ్ళ సోయగం చూసుకోవడానికి.

ఆకాశాన్ని దించుకోవడానికి కాదు నా కంటి వైశాల్యాన్ని కొలుచుకోవడానికి.

అలా పెదవుల్లోంచీ, మునివేళ్ళ పరిశోధనల్లోంచీ బయటపడే ఆకుపచ్చని వాక్యాలు ఇక్కడ పెరిగి తీగలై ఎదగాక, రాలే నాలుగు చినుకులే నింగి సంతకాలనుకుని నేల సంబరాలు చేసుకుంటుంది చూశావా.. ఆ కాలంలో చెబుతాను నా పదాలకి అర్థమేమిటో.
గుండెలో జాగా లేక, ఈ పూలన్నీ కోసి తెచ్చి నీ దోసిట్లోనే పోసి వెనుతిరగుతాను. అంతలోనే మళ్ళీ గుండె గుబాళింపుతో బరువెక్కిపోతోందని క్షణకాలం ఆగుతాను.

అప్పుడు సందు చూసి మాలతీ తీగలతో చుట్టేసి ‘ నేస్తమా ! ఈ జన్మ మొత్తం నీకు వసంతమొక్కటే రుతువని’ నుదుటన నెమలీకతో వ్రాసేసే నీకు ఏమివ్వగలను? ఇలా నా అక్షరాల తోట రాసిచ్చెయ్యడం తప్ప?

**** (*) ****