వాకిలి » అనువాద నవల

రాజ్ఞి- చివరి [ పదిహేడవ ] భాగం

వాకిలి — Sat, 31 Dec 2016 20:15:04 +0000

వెనక్కి ప్రయాణించేప్పుడు అన్ని గుహలని దాటటమూ సులువు గానే జరిగింది గాని బోర్లించిన గరాటు లాగా ఉన్న దానిలో – పైకి ఎక్కటం దాదాపు అసాధ్యమైంది. సహజం గానే ఆ వాలు వెంట దిగటం కన్నా ఎక్కటం చాలా కష్టం కదా. పైగా మేమున్న స్థితిలో దారీ సరిగ్గా గుర్తు లేకపోయింది. వచ్చేప్పుడు ఆ రాళ్ళూ రప్పలకి ఏవో బండ గుర్తులు పెట్టుకున్నాను గనుక మెల్లిగా గుర్తు చేసుకున్నాను. లేదంటే ఆ అగ్నిపర్వతగర్భం లో దిక్కు తోచక తిరిగి తిరిగి నిస్పృహ తో చచ్చిపోయి ఉండేవారం. అప్పటికీ చాలాసార్లు దారి తప్పాము , ఒకసారైతే పెద్ద నెరియ లోంచి పడిపోబోయాము కూడా. ఆ చిమ్మ చీకట్లో, ఘోరమైన నిశ్శబ్దం లో మా గుడ్డి లాంతరుల తో దారి వెతకటం …ఒక్క మాట కూడా మేము మాట్లాడుకోలేదు. గుండెల నిండా మోయలేనంత బరువు. కొన్నిసార్లు జారిపడ్డాము, ఒళ్ళు చీరుకుపోయేలాగా. మేమెంత లోజెడి ఉన్నామంటే మేమేమవుతామా అన్న ఆదుర్దా అసలు లేదు. ఏదో మానవ సహజం గా బయటపడదామని ప్రయత్నించాం , యాంత్రికం గా. నాలుగైదు గంటలు గడిచాయేమో – కాలం లెక్క తెలిసిందా ఏమన్నానా ! చివరి రెండు గంటల్లోఅయితే అక్కడక్కడే తిరుగుతున్నాము, ఏ మాత్రమూ ముందుకు వెళ్ళలేదు . ఆ విషయం లోపలికి ఇంకి పూర్తి నిర్వేదం లోకి జారుతుండగా అప్పుడు అతి సన్నని వెలుగు చార మెరిసి మాయమైంది. దారి తెలిసింది. ఇక త్వర గానే మెట్లెక్కి , ఆయేషా చెప్పిన యోగి ఉండిన గుహ కి చేరుకున్నాము. ఆశ పుట్టింది.

అటునుంచి అవతలికి అగడ్త ని దాటాలి. మేము వచ్చేప్పుడు ఉపయోగించిన చెక్క పలక ని దాటుతూ జాబ్ విరగ్గొట్టేశాడని ఉన్నట్లుండి గుర్తొచ్చి వణుకు పుట్టింది. ఏం చేయాలి ? ఏమీ లేదు చేసేందుకు – ఆ వైపుకి లంఘించటం తప్ప. ఆ దూరం మరీ ఎక్కువేమీ కాదు – పది పన్నెండు అడుగులుంటుందంతే. అదివరకు లియో ఇరవై అడుగులకి పైనే సునాయాసం గా దూకేవాడు. కాని అప్పుడు – తిండీ నిద్రా లేని భీకరమైన అలసట , తీవ్రమైన విషాదం …అతనికే ఓపిక ఉండదు , ఇక వయసు మళ్ళుతూన్న నా సంగతి చెప్పాలా ! అదొకటే మార్గమని లియో తో అంటే అతను దాన్ని నిర్లిప్తం గా తీసుకున్నాడు. ప్రయత్నించకపోతే ఎలాగూ అక్కడ ఆకలి దప్పులతో తీసుకు తీసుకు చావవలసిందే- అంతకన్న ఆ అగాధం లోకి పడి ఒక్కసారే చావటం మేలు. అయితే ఒకటి – ఆ చీకట్లో మాత్రం ఆ పని చేయకూడదు. వెలుగు ఎప్పుడొస్తుందో, ఎంతసేపుంటుందో తెలియదు – అయినా వేచి చూసేందుకే నిశ్చయించుకున్నాము.

మా లాంతరులు వెలుగుతున్నప్పుడే దూకి వెళ్ళాల్సిన చోటికి దగ్గరగా వెళ్ళాలనుకుని, గుహ బయటికి వస్తూండగా మా దీపాలు ఆరిపోయాయి. పూర్తి గాఢాంధకారం ఆవరించింది. అడుగున నేల తగులుతూందో లేదో అంగుళమంగుళమూ చూసుకుంటూ ఒక చోట కూలబడ్డాము. మేము కూర్చున్న రాయి రెప రెపా ఊగిపోతోంది. ఏమీ కనబడదు- అతి భయంకరమైన గాలి విసురు, వికృతమైన దాని రోదనా ధ్వనులు. నరమానవుడెవడూ మెలకువ లో కాదుగదా పీడకలలో కూడా మేముండిన స్థితిని అనుభవించి ఉండడు. ఎంత కల్పనా చాతుర్యమున్న రచయిత కూడా కథగా ఊహించి ఉండడు. అవి నిమిషాలో గంటలో రోజులో తెలియదు – ఉన్నాం అలాగే. అదృష్టవశాత్తూ ఎక్కువ చలిగా లేదు. అదివరకు ఆయేషా అక్కడ నిలుచునప్పుడు ఆ హోరుగాలికి ఆమె నిలువునా కప్పుకుని ఉన్న పచ్చడం జారి కొట్టుకుపోయింది కదా – ఎటు ఎగిరి వెళ్ళి ఉందో , ఆ వేళ వచ్చి లియో పైకి వాలి అతన్ని ఆపాద మస్తకమూ కప్పివేసింది. ముందు అది ఏమిటో మాకు అర్థం కాలేదు – బోధపడేప్పటికి లియో ఇక తట్టుకోలేకపోయాడు. అతను గుండెలవిసేలా ఏడ్చాడు. ఏ మొనదేరిన రాతి మీదనో అది చిక్కుకుపోయి ఉండి మళ్ళీ గాలి విసురుకి విడివడి ఉండచ్చు , కాదనను. కాని అది అప్పుడే ఎందుకు జరగాలి ? నేనూ ఏడ్చాను.

కాసేపట్లోనే అక్కడికి వెలుగు రాబోయే సూచనలు కనిపించాయి. అది మాయమయేలోపునే మా ప్రయత్నం చేసి తీరాలి. ఎర్రటి రక్తపు రంగులో పరిసరాలన్నీ నిండాయి , మా దిగువన ఉన్న అంతులేని అగాధాలతో సహా. ఆ అగడ్త లో సగం మేరకి పొడుగాటి రాయి వేలాడుతోంది.

” ఎవరం ముందు ? ” – అడిగాను.

” నువే. నేను ఈ వైపునుంచి రాతిని నిలిపి ఉంచుతాను. బలమంతా ఉపయోగించి దూకు – ఆ పైన దేవుడున్నాడు ” – లియో.

నెమ్మదిగా తలాడించాను. లియో కి ఏడెనిమిదేళ్ళొచ్చినప్పటినుంచీ నేను చేయని పని – గట్టి గా కౌగలించుకుని నుదుట ముద్దు పెట్టుకున్నాను. అలా ఫ్రెంచ్ వాళ్ళే చేస్తారనీ పద్ధతిగల ఇంగ్లీష్ పెద్దమనిషెవడూ చేయడనీ నాకు తెలుసు – కాని అది తుది వీడుకోలు, నా సొంతబిడ్డ కన్నా రెట్టింపు ఎక్కువగా ప్రేమించిన మనిషి నుంచి.

” వెళ్ళొస్తాను. త్వరలో కలుసుకుందాం , అది ఎక్కడైనా కానీయి ”

మరొక రెండు నిమిషాల తర్వాత జీవించి ఉండనని నా పూర్తి విశ్వాసం.

ఆ వేలాడే రాతి మీద బాగా వెనక్కి నడిచి ముందుకు దూకాను. అర్థమైంది, నా ఊపు చాలలేదని. కాళ్ళు గాల్లోనే ఉన్నాయి, కాని చేతులకి రాయి తగిలింది. దాన్ని గట్టి గా పట్టుకునేలోఉనే ఒక చేయి పట్టు తప్పింది. అవతలి వైపు కి అడుగున వేలాడుతున్నానని తెలిసింది , అలా ఎంతోసేపు ఉండలేని కూడా. పైకి లాగేందుకు ఎవరూ లేరు.
నా వెనక నుంచి లియో గట్టి గా కేక పెట్టటం వినబడింది. రెప్పపాటులో అంతదూరమూ దూకి వచ్చేసి పడ్డాడు. ఆ ఉదుటుకి రాతినేల కంపించిపోయింది, కొంత మేర కూలిపోయింది. ఇదంతా ఒక్క క్షణం లో జరిగిపోయింది. మరుక్షణం లో లియో నా మణికట్టు ని రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాడు. నేను నా పట్టు వదిలి అతని చేతులని తేలిగ్గా అందుకోవాలి, లేకపోతే అతను పడిపోతాడు. చాలా బలమైన మనిషి అని నాకు తెలుసు , కాని ఈ ముసలివాడికోసం అతని ప్రాణాన్ని ఎందుకు ఒడ్డాలనిపించింది … అతను నన్ను వదల్లేదు. అతి కష్టం మీద , బహుశా ఒకటి రెండు నిమిషాల వ్యవధి లో పైకి ఎక్కాను. సరిగ్గా అప్పుడే వెలుతురు పోయింది.

అరగంటకి పైగా అక్కడ పడి ఉండిపోయాం. వెళ్ళాలి, మేము దాటి వచ్చిన సొరంగం లోకి. లాంతర్లు ఎప్పుడో పడిపోయాయి , ఉన్నా లాభం లేదు – నూనె పూర్తిగా అయిపోయింది . గొంతులు ఎండిపోతున్నాయి- చుక్క నీరు కూడా లేదు, దొరకదు. అయినా – ఇంకా ఆలస్యం చేస్తే ఆ కాస్త శక్తి కూడా ఉండదని తోచింది. పడుతూ లేస్తూ సొరంగపు ముఖద్వారాన్ని దాటి వెళ్ళాము.

ఆ నికృష్టపు సొరంగం లో , చేతులు పట్టుకుని, గోడలు తడుముకుంటూ నడిచాము. అడుగునంతా సూది గా ఉన్న రాళ్ళు – చిన్నవీ పెద్దవీ. ఎన్ని గాయాలయినాయో లెక్కలేదు. మరీ అలిసిపోతే కాసేపు ఆగి మళ్ళీ మొదలు. ఒక చోట అలాగే పడి నిద్ర పోయాము కూడా – కొన్ని గంటల సేపు. శరీరాలని ఈడ్చుకుంటూ కొన్నిసార్లు దేక్కుంటూ …ఆఖరికి, సూర్యకాంతి వంటిది కళ్ళబడింది.

మొహాలకి చల్లగాలి హాయిగా తగిలింది. అప్పుడే తెల్లవారబోతున్నట్లుంది. బతికి ఉండగా ఏనాడూ చూడలేమనుకున్న ఆకాశం కనిపిస్తోంది. ఆగిపోయి పడుకుండిపోవాలనిపించింది. కాని ఇంకొక్క యాభై అడుగులు – కొండ దిగితే అక్కడ బిలాలీ ఉంటాడు. ఆయేషా చెప్పి ఉంచింది కదా ఎదురు చూస్తుండమని. ఎక్కడలేని ఓపికనీ కూడదీసుకుని దిగిపోయాం. అక్కడ కాపు కాస్తున్న మూగవాళ్ళలో ఒకడికి కనిపించాము – అతను విపరీతమైన భయం తో అరుచుకుంటూ పరిగెత్తాడు. లియో మొహం నిండా గాయాలు, రక్తం ఎక్కడికక్కడ గడ్డ కట్టీ కమిలిపోయీ. దుస్తులు పీలికలైపోయాయి – నా అవతారం అంతకన్నా దరిద్రం గానే ఉండి ఉండాలి , వికార రూపం కదా నాది.

కబురు అందినట్లుంది – బిలాలీ ఊడిపడ్డాడు. ఆశ్చర్యం గా, ఒకింత నిరసన గా చూశాడు మా మమ్మల్ని.

” ఏమిటిది ? ఏమైంది ? ఇలా ఎందుకయిపోయారు ? మీ నౌకరేడీ ? రాజ్ఞి – రాజ్ఞి ఎక్కడ ? ”

” పోయారు. ఇద్దరూ పోయారు. ప్రశ్నలు వేయకు బిలాలీ. నాలుకలు పీక్కుపోతున్నాయి. ముందు నీరూ ఆహారం …”

” పోయిందా ? ఆమె కి చావు లేదు- ఎలా మరణిస్తుంది ? ” – బిలాలీ అయోమయం గా కేక పెట్టాడు. . చుట్టూ చేరిన మూగవాళ్ళు గమనిస్తూండటం చూసి, చప్పున సర్దుకుని , మమ్మల్ని మోసుకు తీసుకు వెళ్ళమని సైగా చేశాడు.
ఆ వేళకి మా విడిది లో మాంసం పులుసు కళపెళా ఉడుకుతోంది. కాస్త కాస్తగా ఎవరో గొంతుల్లోకి పోశారు. గాయాలని శుభ్రం చేసి గడ్డి మీద పడుకోబెట్టారు. ఆ తర్వాత ఒళ్ళు తెలియలేదు.

***

నాకు స్పృహ తెలిసేప్పటికి పక్కనే బిలాలీ కూర్చుని సాలోచనగా గడ్డం దువ్వుకుంటున్నాడు. నాకేమైందో చటుక్కున గుర్తు రాలేదు. శరీరం లో ఏ భాగాన్నీ కదిలించలేకపోయాను. పక్కకి చూస్తే లియో ఇంకా నిద్రపోతున్నాడు. అతని రూపురేఖలు తెలియనంతగా మొహమంతా గాయాలతో వాచిపోయి ఉంది… ఒక లిప్త పాటు ఆశ్చర్యం , తర్వాత జరిగిందంతా గుర్తొచ్చింది.

” చాలా సేపే నిద్ర పోయావు పరదేశీ ” – బిలాలీ అన్నాడు.

” ఎంత సేపు ? ”

” ఒక పగలూ ఒక రాత్రీ. అతను ఇంకా పడుకునే ఉన్నాడు ”

” మంచిదే ” – నిట్టూర్చాను. ” నిద్ర లో స్మృతి ఉండదు కదా ”

” చెప్పు, ఇప్పుడైనా – ఏమైందో ? రాజ్ఞి మరణించటం నిజమేనా ? ఆమెకి చావు ఎలా వస్తుంది అసలు ? ఒక వేళ అదే నిజమైతే మీకు దారుణమైన ప్రమాదం ఉంది. ఈ అమహగ్గర్ లు మిమ్మల్ని ఉడకబెట్టి తినేస్తారు- రాణి కి భయపడే కదా ఇన్నాళ్ళూ ఊరుకున్నారు…”

ఉన్నది ఉన్నట్లు గా కాదు గాని, చెప్పాను. రాజ్ఞి మంటల్లో పడి చనిపోయిందని చెప్పాను. మాకు ఎదురైన భయంకరానుభవాల గురించి కూడా. ఆయేషా చనిపోయిందని అతను నమ్మలేదు. ఆమె కావాలని మాకు కనబడకుండా మాయమై ఉంటుందనీ తన తండ్రి హయాం లో కూడా ఒకసారి పన్నెండేళ్ళపాటు ఎవరికీ కనిపించలేదనీ, అకస్మాత్తు గా ప్రత్యక్షమై తనకు ద్రోహం చేయబోయినవారిని నాశనం చేసిందనీ అన్నాడు. అప్పటి మాటేమో గానీ ఇప్పుడు అలా జరగదని నాకు తెలుసు , కాని అతన్ని గట్టిగా ఖండించలేదు.

” అయితే ఇప్పుడేం చేద్దామనుకుంటున్నారు ? ” – అడిగాడు.

” ఇక్కడినుంచి తప్పించుకు వెళ్ళాలి ”

” మనం వచ్చినదారి లో అది అసాధ్యం. కొందరున్నారు- నరమాంసానికి మొహం వాచి ఉన్నవాళ్ళు , తిన్నాక చచ్చినా పర్వాలేదనుకునేవాళ్ళు. రాణి వచ్చి ఏమైనా చేస్తుందని తెలిసీ మిమ్మల్ని వాళ్ళు బతకనివ్వరు. నీ మాటలు వింటుంటే ఆమె కొన్నాళ్ళ వరకూ రాదనిపిస్తోంది. ఈ కొండ చరియలలోంచి వేరే మార్గం ఉంది- మామూలుగా పశువుల ని మేత కోసం వదులుతుంటాము ఆ వైపు. అక్కడినుంచి మీరు చూసిన చిత్తడి నేలల మీదుగా ఒక దారి ఉంది ”

బిలాలీ నీటిలో పడి కొట్టుకుపోతున్న ఒక సందర్భం లో నేను రక్షించి ఉన్నాను.

” మీ ప్రాణం నేనొకప్పుడు కాపాడాను కదా తండ్రి గారూ – ఇప్పుడు నన్నూ లియోనీ రక్షించండి. మీకు పుణ్యం వస్తుంది , పరలోకం లో సుఖపడతారు. మీరన్నట్లు ఆయేషా తిరిగి వస్తే మీరు మాకు చేసి పెట్టిన సహాయానికి మిమ్మల్ని సన్మానిస్తుంది కూడా ”

” నాకు గుర్తుంది బిడ్డా. ఈ దొర్భాగ్యులందరూ చూస్తూ ఊరుకున్నప్పుడు నన్ను నువ్వే కాపాడావు. నేను కృతఘ్నుడిని కాను, మీకు ఉపకారం చేస్తాను. విను – రేపు తెల్లారగట్లే సిద్ధం గా ఉండండి. పల్లకీ లు వస్తాయి. ఆ చిత్తడి నేలలకి అవతలి పక్కన మిమ్మల్ని విడిచిపెడతారు – రాజ్ఞి ఆజ్ఞ గా ఆ పని చేయాలనీ ఆమె త్వరలోనే రాబోతోందనీ గట్టిగా చెబుతాను. తర్వాత మీ అదృష్టం ఎలా ఉంటే అలా జరుగుతుంది. అతను మేలుకుంటున్నాడు చూడు – ముందు భోజనాలు కానివ్వండి ”

లియో పరిస్థితి నేను భయపడినంత ఘోరం గా లేదు. ఇద్దరమూ ఆవురావురుమంటూ భోజనం చేశాము. తర్వాత దగ్గర్లో ఉన్న ఏటికి వెళ్ళి స్నానాలు చేసి వచ్చి మళ్ళీ నిద్ర పోయాము. మళ్ళీ రాత్రికి సుష్టు గా తిని నిద్ర పోయాము. బిలాలీ ఆ మధ్య లో అంతా కనిపించలేదు – పల్లకీ ల ఏర్పాట్లు చూస్తున్నాడు కాబోలు. అర్థరాత్రి కొత్తగా మనుషులూ సరంజామా వచ్చిన అలికిడి అయింది.

ఇంకా చీకట్లు ఉండగానే బిలాలీ వచ్చాడు. అతి ప్రయత్నం మీద, రాజ్ఞి పేరు చెప్పి భయపెట్టి అంతా ఏర్పాటు చేశాననీ అయినా కూడా దారి లో ఆ మూర్ఖులు మమ్మల్నేమీ చేయకుండా తనూ వెంట వస్తున్నాననీ చెప్పాడు. నా మనసు కృతజ్ఞత తో నిండిపోయింది – అంత దూరమూ ఆ వృద్ధుడు పాపం వెనక్కి రావాలి కదా. అతని మేలుని జీవితాంతమూ మర్చిపోలేను.

కాస్త తిండి తినేసి ఆ వెంటనే బయల్దేరిపోయాం. శరీరాలు క్రమం గా మామూలు స్థితికి వస్తున్నాయి- మనస్సులు ?

కొంతదూరం వెళ్ళాక పల్లకీ లు దిగి నడవవలసి వచ్చింది – ఆ దారి అంత నిట్ట నిలువు గా ఉంది. అయితే త్వరలోనే చదును గా ఉన్న భూభాగం వచ్చింది. దూరం నుంచి ఆయేషా చూపించిన కోర్ శిథిలాలు కనబడుతున్నాయి. ఆ తర్వాత ఎక్కి వచ్చినంత దూరమూ దిగాలి. పల్లకీ లలోనే ఉన్నాము గాని ఒళ్ళు పూర్తిగా హూనమైంది. ఆ రోజు కాక మరి మూడు రోజుల ప్రయాణం అయాక చిత్తడి నేలలని దాటగలిగాము. అంతకాలమూ చుట్టూ అక్కడి విషవాయువులూ రకరకాల కీటకాలు పెట్టే బాధలూ దూరం గా సిం హాల గర్జనలూ. ఏమైతేనేం – చేరాం. బిలాలీ నుంచి సెలవు తీసుకుంటూ ఉంటే కొద్దిగా బాధ కలిగింది . అతను గంభీరం గా మమ్మల్ని దీవించాడు.

” వెళ్ళండి. ఇంకెప్పుడూ రాకండి. ఇటువంటి సాహసాలు చేయకండి . సుఖంగా మీ దేశం చేరగలిగితే అప్పుడప్పుడూ నన్ను తలచుకోండి. నేనూ మిమ్మల్ని మర్చిపోలేను ”

అతను వెనుదిరిగి పరివారం తో కలిసి వెళ్ళిపోయాడు.చూస్తుండిపోయాం – చిత్తడి నేలల్లోంచి లేచే పొగల లో ఎక్కువదూరం వరకూ కనిపించలేదు.

ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకున్నాము. మూడంటే మూడే వారాల కిందట ఇక్కడికి నలుగురం వచ్చాము. ఇద్దరు దారుణం గా చనిపోయారు, మిగిలిన ఇద్దరం చావుకన్నా భయంకరమైన పరిస్థితులను ఎదుర్కొని బయటపడ్డాము. ఇంతా చేసి మూడు వారాలేనా , జరిగింది ? ముప్ఫై ఏళ్ళనిపిస్తోంది. కాలాన్ని ఇటువంటప్పుడు సంఘటనల తో కొలవాలి కాబోలు.

” జంబేసీ నది ఒడ్డుకి వెళ్ళాలి – చేరగలమో లేదో , పైవాడికెరుక ” -అన్నాను.

లియో తల ఊపాడు. అతను బొత్తిగా మాట్లాడటం మానేశాడు. కట్టుబట్టలతో ఉన్నాము అంతే – అవి కాక రెండు మూడు రివాల్వర్ లు, సరిపడా తుపాకి మందు, ఒక దిక్సూచి.

ఆ తర్వాతి వివరాలు క్లుప్తంగా మటుకే చెబుతాను. జంబేసీ నది అక్కడికి నూట డెబ్భై మైళ్ళుంది. వచ్చేప్పుడు పడవలో కదా వచ్చాము – ఇప్పుడు కాలి నడక. దారి లో ఇంకొక ఆటవిక జాతి వాళ్ళకి చిక్కి కొన్ని నెలలు నిర్బంధం లో ఉండి
పోయాము. వాళ్ళు మమ్మల్ని దేవతలనుకున్నారు – అందుచేత చంపలేదు. ఎలాగో తప్పించుకుని, లెక్క లేన్న్ని కడగళ్ళు పడీ పడీ చివరికొక పోర్చుగీస్ దేశస్థుడిని కలుసుకోగలిగాము. అతను ఏనుగుల వేట కోసం వచ్చాడట. పాపం మమ్మల్ని బాగానే చూసుకున్నాడు. అతని ఓడ లో వెళ్ళి డెలా గోవా రేవు లో దిగాము. అప్పటికి మమ్మల్ని బిలాలీ దిగబెట్టి పద్దెనిమిది నెలలైంది. మా అదృష్టం కొద్దీ అక్కడినుంచి మర్నాడే ఇంగ్లండ్ వెళ్ళే నౌక దొరికింది. జన్మభూమికి మా ప్రయాణం దివ్యం గా జరిగింది. బయల్దేరిన రెండేళ్ళ తర్వాత ఇంటికి చెరాక ఇదంతా రాస్తున్నాను. లియో నా పక్కనే ఉన్నాడు. ఆ అర్థరాత్రి విన్సే నాకు ఆ వింత పెట్టే నీ తన కొడుకు బాధ్యతనీ అప్పజెప్పి సరిగ్గా ఇరవై రెండేళ్ళయింది.
అక్కడితో నేను చెప్పగలిగిన కథ అయిపోయింది. కాని నిజంగా పూర్తయిపోయిందా? రెండు వేల ఏళ్ళ నాడు మొదలైన కథ భవిష్యత్తు లోకీ కొనసగుతుందా? ఏమో.

పునర్జన్మ లు ఉన్నాయా ? కాలిక్రేటస్ మళ్ళీ లియో గా జన్మించటం నిజమేనా? ఇలా అంటున్నాను గాని నాకు లోపల తెలుసు, ఇదంతా నిజమేనని. కాలిక్రేటస్, అతని భార్య అమెనార్టస్, ఆయేషా, లియో, నేను… ఒక్కో రాత్రి వేళ కూర్చుని ఇంకా జన్మించని కాలంలోకి చూపు సారించబోతుంటాను – ఏమీ కనిపించదు. ఒక్కటే నాకు నిశ్చయం, దీనికి కొనసాగింపు ఉంటుందని, ఉందని.

[ సమాప్తం ]

[ ఒక పత్రికలో ధారా వాహికం వచ్చిన ఈ నవల 1887 లో పుస్తకంగా వెలువడింది. కొనసాగింపుగా, పద్దెనిమిదేళ్ళ తర్వాత, 1905 లో రచయిత ' ఆయేషా ' రాశారు. మరొక ప్రసిద్ధ రచయిత, Rider Haggard స్నేహితుడు, Andrew Lang దాన్ని లిపి బద్ధం చేయటం విశేషం. మొదటి నవల అంతగా కాకపోయినా అదీ విజయవంతమైంది. అసలు Sir Haggard రాసినవాటిలో అపజయం చూసిన నవలలు చాలా తక్కువ. రెండో భాగం టిబెట్ లో జరుగుతుంది. ఆయేషా అక్కడ పుడుతుంది. హాలీ, లియో అక్కడికి వెళతారు. ఆ నవల ఒక విధంగా సుఖాంతమే. రెండవ భాగంలో రచయిత పరిధులు తన మతవిశ్వాసాలను దాటి మరి కొంత విస్తరించి కనిపిస్తాయి.

రచయిత సృష్టించిన మరొక ప్రసిద్ధ పాత్ర Allan Quatermain నీ ఆయేషానీ కలిపి ఇంకొక నవల She and Allan రాశారు. ఆ కథ లియో కథాకాలానికి ముందు జరుగుతుంది. అదే కాకుండా Wisdom’s Daughter అని She కి prequel కూడా రాశారు. ]

**** (*) ****

రాజ్ఞి – పదహారవ భాగం

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:59:04 +0000

[సెప్టెంబర్ నెల సంచిక తరువాయి]

భయం తో వణికిపోతూ ఆయేషా చేయి పట్టుకుని ఆ అగడ్త ని దాటుతున్నాను – కనీసం అలా అనుకున్నాను, కాని కాళ్ళకి నేల తగల్లేదు .

” పడిపోతున్నాను ” – కేక పెట్టాను.

” ఏం పర్వాలేదు. ముందుకి రా, నేను చూసుకుంటాను ” – ఆయేషా.

ఆయేషా మీద నాకు అంత విశ్వాసం ఎక్కడుందని ! నా నాశనం అక్కడ రాసి పెట్టి ఉందన్నదే నా గాఢమైన నమ్మకం. కాని తప్పదు , అదొక పరీక్షా సమయం నాకు.

” కాళ్ళు కిందికి వదిలేయి ” – ఆమె అరిచింది.

అలాగే చేశాను. రెండు అడుగులు గాలిలోకే పడ్డాయి . నా పని అయిపోయిందనుకున్నాను. కానీ , కాదు – మరొక క్షణం లో గట్టి రాతి నేల తగిలింది. ఆ తరువాయి ఏదో తెలియకపోయినా , గాల్లో కలిసిపోనందుకు – అప్పటికి, దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకున్నాను. మరొక రెండు క్షణాలలో లియో కూడా నా పక్కకి జారి పడ్డాడు.

” ఓహొయ్ ముసలాడా , చేరావన్నమాట నువ్వు కూడా ! భలే ఉంది కదా ఇదంతా ” – లియో పరాచికం.
పెద్ద పెద్ద కేకలతో జాబ్ కూడా మా మధ్యకి వచ్చి పడ్డాడు. ఆయేషా మమ్మల్ని లాంతర్లు వెలిగించమని ఆజ్ఞాపించింది. అదృష్టవశాత్తూ అవి దెబ్బ తినలేదు. దీపం నూనె నింపిన లోహపు కూజా కూడా సురక్షితం గానే చేరింది.

అగ్గిపుల్లలు వెలిగిస్తే అవి ఎంచక్కా మండాయి – ఆ విషయం లో ఆ దిక్కుమాలిన చోటుకీ లండన్ లో మా ఇంటి డ్రాయింగ్ రూమ్ కీ కాస్త కూడా తేడా లేదు.

రెండు నిమిషాలలో మా లాంతర్లు భేషుగ్గా వెలిగాయి. మా విచిత్రమైన పరిసరాలు చూస్తే ఒళ్ళు జలదరించింది. ఆయేషా మాత్రం నిశ్చలం గా చేతులు కట్టుకుని నిలుచుని ఉంది. మేమున్నది ఒక రాతి చావడి లో . అది సగం సహజమైన గుహగానూ మరొక సగం పనిగట్టుకుని కొండలో తొలిచినట్లూ ఉంది. పై కప్పు కిందికి వాలి వెనక భాగం లో కలుస్తోంది. పూర్తిగా కాదు – ఆ ఖాళీ లోంచి చూపు సారించేందుకు ధైర్యం చాలలేదు. అడుగు భాగం ఆ చివరన ఆధారం లేనట్లుగా గాలిలో ఊగుతూ ఉంది.

ఏ మాట కామాటే , మేమున్న చోట పొడిగా, వెచ్చగా ఉంది. మమ్మల్ని చీల్చేందుకు సిద్ధం గా ఉండిన కొండ మొన మీద పడకుండా భద్రం గానే ఉన్నాం అక్కడ.

” మొత్తానికి వచ్చాం ఇక్కడికి ” – ఆయేషా అంది. ” ఆ రాతి చరియ మీతోబాటు విరిగి పడిందనే అనుకున్నాను – సరాసరి భూగర్భం లో సమాధి అయి ఉండేవారు. ఈ బుద్ధి తక్కువ మనిషి – [ జాబ్ ని చూపిస్తూ ] చెక్క పలకని విరగ్గొట్టేశాడు . వెనక్కి వెళ్ళేందుకు వేరే ప్రణాళిక వేసుకోవాలి నేను. సరే, దాని సంగతి తర్వాత. కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోండి. మనం ఎక్కడున్నామని అనుకుంటున్నారు మీరు ? ”

” తెలియదు ”

” ఒకానొకప్పుడు ఈ గాలిగూడే తన ఇల్లుగా ఒక మనిషి ఏళ్ళ తరబడి ఇక్కడ నివసించాడు. మనం మొదట ప్రవేశించిన ఆ బిలం ఎదురుగా , నేల మీద , జనం ఆహారమూ నీరూ దీపం నూనే నివేదనగా వదిలి వెళుతుండేవారు. పన్నెండు రోజులకొకసారి అతను బయటికి వెళ్ళి వాటిని తెచ్చుకునేవాడు. నమ్ముతావా హాలీ ఈ సంగతిని ? ”
మా జవాబుకోసం ఎదురు చూడకుండా , కొనసాగించింది.

” ఆ మనిషి – అతని పేరు నూట్. అతనొక యోగి . కోర్ జాతి వారి విజ్ఞానాన్నంతా సాధించుకున్న తాత్వికుడు , శాస్త్రవేత్త. ప్రకృతి రహస్యాలనెన్నిటినో ఛేదించగలిగాడు. నేను మీకు చూపించబోతున్న ఆ జీవ జ్వాలను కనిపెట్టినదీ అతనే. కానీ దానిలో స్నానం చేయలేదు. ఆ జ్ఞానాన్ని ఎవరికీ బోధించలేదు. హాలీ, నీ లాగే – పుట్టినవారు గిట్టక తప్పదనే అతను బలం గా నమ్మాడు. నేను ఈ ప్రాంతాలకి వచ్చాక , జనం అతని గురించి చెప్పుకునేది విన్నాను. అతను ఆహారం కోసం బయటికి వచ్చే రోజున వేచి ఉండి , రహస్యం గా అతన్ని వెంబడించి లోపలికి వెళ్ళగలిగాను. నా సౌందర్యం తో చాతుర్యం తో అతన్ని వశం చెసుకున్నాను. కొన్ని రహస్యాలని నాకు విశదీకరించాడు. ఆ జీవ జ్వాలని నాకు చూపించాడు – కానీ అందులోకి నన్ను ప్రవేశించనివ్వలేదు. అతను చాలా వృద్ధుడి గా కనిపించాడు కనుక, కొన్నాళ్ళ తర్వాత వెళ్ళి , అతను మరణించి ఉంటే ఆ జ్వాల లో స్నానం చేయవచ్చునని అనుకుని తిరిగి వచ్చేశాను. ఆ తర్వాత కొన్నాళ్ళకే కాలిక్రేటస్ , అతని తో బాటు ఆ ఈజిప్ట్ ఆడది అమెనార్టస్ నేనున్న చోటికి వచ్చారు. నా ప్రేమని స్వీకరించని కాలిక్రేటస్ ని ఎలాగైనా సాధించాలనే లక్ష్యం తో మళ్ళీ అక్కడికి వెళ్ళాను. యోగి అప్పటికి మరణించి ఉన్నాడు. ఆ దేహం ఇక్కడి ధూళి లోనే కలిసిపోయి ఉంటుంది ”

నేల మీద ఆనించి ఉన్న నా చేతికి తగిలిన దేన్నో యథాలాపం గా వెలికి లాగాను. అదొక మానవ దంతం. ఎత్తి పట్టుకుని ఆమె కి చూపించాను. విరగబడి నవ్వింది.

” అవును. అతనిదే అయి ఉంటుంది. భౌతికం గా మిగిలి ఉన్నది ఇదొక్కటేనేమో గాని, అతని జ్ఞానం ఇక్కడ ప్రకాశిస్తూనే ఉంది. సరే, ఆ రోజు – కాలిక్రేటస్ ని పొందలేని నాడు బ్రతికినా చచ్చినా నాకు ఒకటే అనిపిస్తున్న వేళ, బహుశా చావే మేలని దాన్ని కోరుకుంటున్న వేళ – ఆ జ్వాలలో ప్రవేశించాను. సజీవం గా ఇవతలికి వచ్చాను. నా లోకి ప్రసరించిన ఆ బ్రహ్మాండమైన జీవ మహత్త్వాన్ని మీకు మాటలలో వివరించలేను. అద్భుతమైన సౌందర్యం నన్ను ఆవరించింది.
ఆ గర్వం తో తిరిగి వచ్చి కాలిక్రేటస్ ని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చి – అర్థించాను. అతనికి శాశ్వత జీవనమూ తరగని లావణ్యమూ అక్కర్లేకపోయాయి. పరాజ్ముఖుడై అమెనార్టస్ ని కౌగలించుకున్నాడు. నా ఆగ్రహం లో, ఉన్మాదం తో – అతన్ని చంపేసుకున్నాను. తెలివి వచ్చి శోకం లో కొట్టుకుపోయాను.

ఆ నల్లని ఈజిప్ట్ ఆడది – అమెనార్టస్ , నన్ను దాని దేవుళ్ళందరి పేరనా తిట్టిపోసింది. ఐసిస్, ఒసిరిస్ ల పేరునా, నెఫ్ థిస్ , అనుబిస్ ల పేరునా , సెఖెత్ , సేత్ ల పేరునా నా నాశనం కోరుతూ నన్ను శపించింది. దాని పూర్వుల శక్తి ఏదో నా నుంచి దాన్ని రక్షించింది. ఏమీ చేయలేకపోయాను. కాలిక్రేటస్ శరీరాన్ని వెనక్కి చేర్చాక దాన్ని ఆ బురదనేలల్లోకి వదిలేయించాను. బ్రతికిందో చచ్చిందో తెలియదు మొన్నటి దాకా. బ్రతికి బిడ్డని కన్నట్లుంది, ఆ సంతతి లో నువు మళ్ళీ పుట్టావు, నా దగ్గరికి తిరిగి వచ్చావు .

ఇవాళ ఈ కథనంతా రాగ ద్వేషాలు లేకుండా తలచుకుంటున్నాను. నీ నుంచి దేన్నీ కప్పి పుచ్చాలని అనుకోవటం లేదు. ఇందులో మంచి కన్న చెడే ఎక్కువ ఉంటే ఉండనీయి – చక్రభ్రమణం పూర్తయింది. చావో, బ్రతుకో – మనకి ఏది ప్రాప్తించబోతూ ఉందో నిర్ధారణగా తెలియదు. తెలియటం లేదు నాకు. ఒక్కటి మాత్రం నిజం – నీ పైని నా ప్రేమ. దానికి ఇన్ని వందల ఏళ్ళు గా ఏ చలనమూ లేదు. నా పాపాలన్నిటికీ ప్రాయశ్చిత్తం నీతో కలిసి ఉండటం లోనే దొరుకుతుంది. నిన్న మొన్న – మళ్ళీ , నిన్ను ప్రేమించిన ఆడదాన్ని చంపేశాను. చంపాలనుకోలేదు – వెళ్ళిపొమ్మని వదిలేశాను , దాని మొండితనం వల్ల …తప్పలేదు. నా శక్తి సామర్థ్యాలలోంచి ఆ అహంకారమూ నాకు సంక్రమించింది. నీకు – బహుశా , ఆ శక్తి అంత హాని చేయదేమో , ఏమైనాగానీ, జాగ్రత్త – దానికి బానిసవు కాకు.

ఇదిగో. చూడు – నా మేలి ముసుగు పైకెత్తి. నా మొహం లోకి చూస్తూ , చెప్పగలిగితే – నన్ను క్షమించానని చెప్పు. ”

ఆమె మాటల కన్న వాటిలోని మార్దవం మమ్మల్ని ఎక్కువగా చుట్టుముట్టింది. అందులో ప్రపంచం లోని స్త్రీత్వం అంతా ఉంది. లియో నీ అది స్పృశించింది, అతను కదిలాడు. భ్రమ దో భ్రాంతి దో అయిన ప్రభావం కాదు అది. సమ్మోహపు ఇంద్రజాలం కాదు. ఆ నిమిషం లో అతను ఆమెని నిజం గా, హృదయ పూర్వకం గా ప్రేమించాడు. అతని కి కన్నీళ్ళు వచ్చాయి. చప్పున వెళ్ళి ఆమె పల్చని మేలి ముసుగు ని పైకెత్తి ఆ నేత్రాల గాఢత్వం లోకి చూస్తుండిపోయాడు.
” ఆయేషా – మనస్ఫూర్తి గా ప్రేమిస్తున్నాను నిన్ను. క్షమ ఎంతవరకూ సాధ్యమో అంతవరకూ ఉస్తేన్ ని చంపిన విషయం లో నిన్ను క్షమిస్తున్నాను. తక్కిన విషయాలేవీ నాకు తెలియవు – అవి నీకూ భగవంతుడికీ మధ్యన తేలవలసినవి. ఇదివరకెప్పుడూ లేనట్లుగా , నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను , చివరి వరకూ నిన్ను అంటి పెట్టుకు ఉంటానని వాగ్దానం చేస్తున్నాను ”

వింతయిన గర్వం తో, దాని తో కలిసిన వినయం తో ఆయేషా పలికింది.

” నా ప్రభువు నా పైన ఇంత కరుణను వర్షించాక , నా వంతు వాగ్దానాన్ని నేనూ చెప్పుకోవాలి కదా ” – అతని చేతిని తన తల మీద పెట్టుకుని కాస్త వంగి ఒక మోకాలుని నేల మీద ఆనించి మోకరిల్లింది. అతని తలని వంచి ముద్దు పెట్టుకుంది.
” ఈ చుంబనం తో – నా ప్రభువు కి నా విధేయతను ప్రకటిస్తున్నాను. భార్యా ధర్మాన్ని అవలంబిస్తున్నాను ”

తన చేతిని అతని గుండె మీద పెట్టి – ” నా పాపాల సాక్షి గా, శతాబ్దాల నా ఒంటరి నిరీక్షణసాక్షి గా, అమేయమైన నా అనురాగం సాక్షిగా , ప్రాణం దేని నుంచి ఉద్భవించి తిరిగి దేనిలో లీనమవుతుందో ఆ లోకాతీతమైన శక్తి సాక్షి గా -
నా స్త్రీత్వం సఫలమైన ఈ తరుణం లో , నేను వాగ్దానం చేస్తున్నాను – చెడును పూర్తిగా త్యజించి మంచినే పాటిస్తానని. ఋజుమార్గాన్ని తప్పి ప్రవర్తించనని, నా జ్ఞానం దారి దివ్వెగా సత్యదర్శనానికే ప్రయాణిస్తానని. నా జీవితాంతమూ – అది కాసేపటి తర్వాతనో , మరెన్ని శతాబ్దాలు గడిచాకనో – ఎప్పుడైనా , అప్పటివరకూ – తిరిగి నా చేతుల్లోకి వచ్చిన నా భర్త ని ప్రేమించి గౌరవిస్తానని.

ఇంకా – ఇంకేం చెప్పాలి ! మాటలు లేవు. రావు. చాలవు.

హాలీ, నా వాగ్దానానికి సజీవమైన సాక్షివి నువ్వు. ఈ ఈదురు గాలు ల పైన మా వివాహపు ఒప్పందాలని రాసుకుంటున్నాము, స్వర్గం వరకూ వాటిని ఆ గాలులు మోసుకుపోవు గాక ! ఈ భూ భ్రమణ పరిభ్రమణాలలో మా బాసలు కలిసి శాశ్వతమవు గాక !

పెళ్ళి కానుకగా – నా అనశ్వర సౌందర్యాన్నీ అనంతమైన జీవనాన్నీ అతుల్యమైన విజ్ఞానాన్నీ అమూల్యమైన సంపత్తినీ – నీ పాదాల చెంత సమర్పిస్తున్నాను. ప్రపంచపు ఘనులందరూ విజ్ఞాన ఖనులందరూ నీకు పాదాక్రాంతులవుతారు. నీ వెలుగు ను చూడలేక కళ్ళు మూసుకుంటారు. వారి మనస్సులనూ మేధలనూ నువ్వు ఆసాంతమూ ఒక్క లిప్త లో చదివేయగలుగుతావు.

మరొకసారి నిన్ను నేను ముద్దాడితే – భూమి పైనా సముద్రం పైనా నిప్పు పైనా గాలి పైనా నీకు అవసరమైనంత మేరన అధికారం వస్తుంది, వాటిని శాసించి మార్చగలుగుతావు. నీకు జబ్బు చేయదు, ముసలితనం రాదు . భయమూ దుఃఖమూ వాటి నీడలని కూడా నీ మీద వాల్చలేవు.

ఇవి చాలవు. రా, వెళదాం. శాశ్వత జీవనాన్ని ఇవ్వగల జ్వాల వైపుకి. ఇక వెనుదిరగటమన్నది లేదు. ఏమైనా
కానీయి ”

ఆయేషా ఒక లాంతరు తీసుకుని ఊగులాడుతూన్న గుహ వెనక భాగం చివరకి వెళ్ళి ఆగింది. మేము అనుసరించాము. ఊహించని విధం గా అక్కడ నుంచి కిందికి దిగే వీలు ఉంది. రాతి లో అక్కడక్కడా మెట్ల లాగా ఏర్పడి ఉన్నాయి. ఆమె లాఘవం గా దిగటం మొదలు పెట్టింది. ఆ వెనకే , చేతయినట్లుగా మేము కూడా. బాగా నిట్ట నిలువు
గా ఉన్న సొరంగం వంటి దాని లో – పడుతూ లేస్తూ ప్రయాణించాము. ఎక్కడికో తెలియదు. ఆ పర్వత గర్భం లోకి, అంతే. వీలైనంతవరకూ కొండ గుర్తులు పెట్టుకునే ప్రయత్నం చేశాను – బతికి బాగుంటే వెనక్కి వచ్చేందుకు.
అరగంటకి పైగా నడిచాక, ఆ భూభాగం సన్నబడింది. అదొక గరాటా ఆకారం లో ఉందని గ్రహించాను- దాని చివరకి చేరుతున్నామని అర్థమైంది. అక్కడినుంచి దారి మరీ ఇరుకయిపోయింది. పూర్తిగా వంగి నేల మీద పాకుతూ వెళ్ళవలసి వచ్చింది.

ఆ దారి చివరన – అక్కడొక అతి విశాలమైన గుహ – దాని గోడలూ పై కప్పూ కనుచూపు మేరలో లేవు. మా గొంతుల ప్రతిధ్వనుల వల్లా , అక్కడి గాలి బాగా సాంద్రం గా ఉండటం వల్లా మాత్రమే అదొక గుహ అని గ్రహించగలిగాము. పాతాళ నరకం లో పాపాత్ముల మాదిరిగా , ఆయేషా వెనక బిక్కు బిక్కుమంటూ వెళుతున్నాం. ఆ గుహ అంతమయాక సన్నని సొరంగం గుండా ఇంకా చిన్నగా ఉన్నదానిలోకి ప్రవేశించాము. దీని గోడలూ పై కప్పూ కనిపిస్తున్నాయి. గోడలలో చీలికలు – నా పరిజ్ఞానం ప్రకారం , చాలా శక్తి వంతమైన వాయువు ఏదో పేలటం వల్ల సంభవించినవై ఉండాలి. ఈ గుహా దాటి, మళ్ళీ ఒక సొరంగం – దాని అవతల మటుకు – కొంచెంగా వెలుతురు.

ఆయేషా ఊరట తో నిట్టూర్చింది.

” వచ్చాం. రండి, వెళదాం. ఇదే భూమి మొత్తానికీ గర్భం. ప్రాణమనేది ఇక్కడే ధరించబడుతుంది – మనుషులూ జంతువులూ చెట్లూ – అన్నిటిచేతా ! ”

ఆమె వడివడిగా నడుచుకుపోయింది, పడుతూ లేస్తూ వెనకన మేము. మనసులలో భయమూ కుతూహలమూ సమంగా ఉన్నాయి. ఎక్కడికి వెళుతున్నాం ? ఏమి చూడబోతున్నాం ? వెళ్ళే కొద్దీ వెలుతురు ఎక్కువ కనిపిస్తూంది. దీపస్తంభం నుంచి వస్తున్న కాంతిపుంజాల కి లాగా వెడల్పాటి కిరణాలు ఆ చీకట్ల లోకి పడుతున్నాయి. దానితోబాటు గుండెలు అవిసిపోయే శబ్దం – ఉరుములు ఉరుముతున్నట్లు , చెట్లు విరిగిపడుతున్నట్లూ. అమ్మయ్య. దాటేశాం.

మూడవ గుహ లోకి అడుగుపెట్టాము. అది ఇంచుమించుగా యాభై అడుగుల పొడుగున, అంతే ఎత్తున, ముప్ఫై అడుగుల వెడల్పు తో ఉంది. నేల మీద మెత్తని ఇసుక పరచుకుని ఉంది. గోడలు నున్నగా ఉన్నాయి , దేని వల్లనో ఊహించలేకపోయాను. ఇక్కడ చీకటిగా లేదు – మృదువైన గులాబిరంగు కాంతి వ్యాపించి ఉంది , అది ఎంత బావుందో మాటల్లో చెప్పలేను. అది ఎక్కడినుంచి వస్తోందో మొదట అర్థం కాలేదు. చూస్తుండగానే గుహ కి ఆ చివరన పెద్ద ధ్వని. పొడవాటి జ్వాలా స్తంభమొకటి అక్కడ భగ్గుమంది. దాదాపు నలభై సెకండ్ల పాటు అది ఎంచలేనన్ని రంగులున్న ఇంద్రధనుస్సు లా ప్రకాశించి మాయమైంది – గుహ లో తిరిగి గులాబి రంగు వెలుతురు నిండింది.

” రండి ! దగ్గరికి రండి ! ” – అయేషా ఉద్వేగం గా ఆజ్ఞాపించింది. ” ఇదే జీవ జ్వాల. ప్రపంచానికి ప్రాణం వచ్చేది ఇక్కడినుంచే – ఇది లేనిదే మొత్తం మృత్యుశీతలమైపోతుంది. ఇందులో స్నానం చేసి శక్తివంతులు కండి ! మీ లో ఉన్న జీవశక్తి వెయ్యి జన్మల వెనకన తెచ్చుకున్నది, అంతకంతకూ వడకట్టబడి పలుచన అయినది – ఈ మూలాధారం నుంచి మీరు పొందగలిగే దానికి ఏ పరిమితులూ వర్తించవు ”

వెళ్ళి అక్కడ నిలుచున్నాము. ఆ జ్వాలా స్తంభపు ప్రాణ స్పందనకు చేరువవుతున్న కొద్దీ మాకు ఎక్కడ లేని జవసత్త్వాలూ వస్తున్నాయి. బ్రతికి ఉండటమనేది అంత ఆనందమనీ అంత గొప్పదనీ ఇదివరకెప్పుడూ స్ఫురించనేలేదు. గాలిలో ఎగరాలనిపించింది , ఎగురుతున్నామనే అనిపించింది – తేలిగ్గా, బలంగా – గరుడపక్షులకి లాగా.

ఒకరి మొహాలొకరం చూసుకున్నాము. పెద్దగా నవ్వాలనిపించింది. జాబ్ పగలబడి నవ్వాడు – అతను ఏ కాస్తయినా నవ్వి వారం రోజులైంది. ఆ దివ్యమైన మాదకత మమ్మల్ని కమ్ముకుని ముంచెత్తుతోంది. మానవ మేధ తాలూకు వికాసాలన్నీ నాకు అందుతున్నాయి ఆ క్షణాలలో. ఎన్నెన్నో గొప్ప భావాలు ఎగసి పడుతున్నాయి. షేక్ స్పియర్ చెప్పినంత బాగా కవిత్వం చెప్పగలని తోచింది. కొత్త కొత్త వీ మహిమాన్వితమైనవీ అయిన దారులన్నీ నాకు తెరుచుకుంటున్నాయి.

ఆ లోపల మళ్ళీ ఆ తీవ్రమైన ధ్వని. జ్వాలా స్తంభం తిరిగి మా ముందర స్పందించి వెలిగి మాయమైంది- ఎక్కడికో, ఎందులోకో తెలియదు. అది కనిపించినంతసేపూ ఆయేషా చేతులు సాచి దాన్ని ఆవాహన చేస్తున్నట్లు నిలుచుంది.

అప్పుడు అంది.
” రా. కాలిక్రేటస్ . తరుణం వచ్చింది. ఈసారి ఆ జ్వాల వచ్చినప్పుడు అందులోకి ప్రవేశించు. దుస్తులు పూర్తిగా తీసి వెళ్ళు – అప్పుడు నీకు అది హాని చేయదు. గుండె నిండుగా దాన్ని లోపలికి తీసుకో, ఒక్క పిసరు కూడా వృధా పోనీకు. నీ అణువణువనా దాన్ని వెలగనీయి ”

లియో అన్నాడు – ” సరే , ఆయేషా. నేను పిరికి వాడిని కానుగానీ అది నన్ను పూర్తిగా నాశనం చేయదనే నమ్మకం ఏదనే అనుమానం వస్తోంది నాకు. అయినా సరే. నువ్వు ఎలా చెబితే అలాగే ”

ఆయేషా ఒక్క నిమిషం ఆలోచించింది. ” నీకు అనుమానం రావటం లో తప్పేమీ లేదు కాలిక్రేటస్. నేను అందులోకి వెళ్ళి ఏ హానీ జరగకుండా బయటికి వచ్చాననుకో – అప్పుడు నమ్మకం కలుగుతుందా నీకు ? నువూ వెళతావా లోపలికి ? ”

” అక్కర్లేదు లే ఆయేషా. వెళతాను . నేనే వెళతాను. నువ్వు చెబుతున్నావు కదా ”

” నేను కూడా ” – అరిచాను.

ఆయేషా నవ్వింది. ” అదేమిటి హాలీ ? నీకు అంతకాలం బ్రతకటం ఇష్టం లేదన్నావు కదా ? ”

” ఏమో. తెలియదు. ఏదో ఆకర్షిస్తోంది నన్ను. ఆ జ్వాలని రుచి చూసి జీవించాలనే తొందర కలుగుతోంది ”

” సరే అయితే. కాని నేనే ముందు వెళతాను ” – ఆయేషా అంది. ” నా లావణ్యమూ శక్తీ ఇంకా ఇనుమడిస్తాయేమో – కాకపోయినా నాకేమీ హాని జరగదు కదా. ఇంకొక కారణం కూడా ఉంది. ఇదివరకు నేను అందులోకి ప్రవేశించినప్పుడు నా మనసు నిండా అమెనార్టస్ మీది క్రోధమూ మత్సరమూ , కాలిక్రేటస్ మీది లోభమూ ఉన్నాయి- బయటికి వచ్చాక ఆ దుర్గుణాలే నాలో ముద్రించుకు ఉండిపోయాయి. ఇప్పుడు నాకు కోరదగినదింకేమీ లేదు , ఈ ప్రశాంతి నే ఈ తృప్తి నే నా లో నిలిపి ఉంచుతుందేమో ఆ జీవజ్వాల …

లియో, నువ్వు వెళుతున్నప్పుడు కూడా నీ రాగ ద్వేషాలని వీలైనంతగా వదిలించుకు వెళ్ళు. నీకు జరిగిన అతి గొప్ప మంచి సంఘటననే గుర్తు చేసుకో. పసి తనం లో మీ అమ్మ పెట్టిన ముద్దుని ఊహించుకో. ఆ ఆహ్లాదపు వెండి గంటలనే నీలోపల మ్రోగించుకుంటూ వెళ్ళు.
సిద్ధం గా ఉండు ”

కొద్ది క్షణాల విరామం. ఆయేషా తన శక్తిని సమీకరించుకుంటున్నట్లుగా కనిపించింది. మేమంతా నిశ్శబ్దంగా ఒదిగి ఉండిపోయాము.

ఎట్టకేలకి – దూరం నుంచి ఆ ధ్వని వినిపించటం మొదలైంది. ఆయేషా చురుగ్గా శిరోజాలని బంధించి ఉంచిన దువ్వెన వంటిదాన్ని తీసేసింది. నడుముకి ఉన్న సర్పాకారపు వడ్డాణాన్ని వదులు చేసింది – దుస్తులు జారిపోయాయి , ఆమె దేహాన్ని నేల వరకూ జీరాడే కేశరాశి కప్పి వేసింది. ఆడమ్ కి ఈడెన్ తోట లో కనిపించిన ఈవ్ ఇలా ఉండి ఉంటుందా – ఇంత స్వచ్ఛం గా, ఇంత పవిత్రం గా ?

జ్వాల దగ్గరికి వస్తోందనిపించింది. దంతం తో మలచినట్లున్న తన బాహువు ని లియో మెడ చుట్టూ వేసి పలవరించింది ఆయేషా.

” నిన్నెంత ప్రేమిస్తానో నీకెప్పుడైనా అర్థమవుతుందా ప్రియతమా ” – అతని నుదుటిని ముద్దాడి ఆమె వెళ్ళి జ్వాలా స్తంభం ప్రసరించే దారిలో నిలుచుంది. ఆమె మాటలలో చేత లో కాంక్ష లేదు, ఆశీర్వచనం ఉంది.

చూస్తుండగానే ఆ జ్వాల ఆమెను బంగారపు అల్లిక తెర లాగా చుట్టు ముట్టింది. ఆమె నుదుటి పైన, శిరోజాల పైన, మోహనమైన ముఖం పైన, తేజోవంతమైన నేత్రాలలో, మెడ పైన, వక్ష స్థలం పైన , హస్తాల పైన , నడుము చుట్టూ, ఊరువు ల పైన, పాదాల పైన – ఆ దివ్య జ్వాల ధగధగమని మెరిసిపోయింది. ఆయేషా నవ్వుతూ నిలుచుంది. ఆ దృశ్యం లోకోత్తర వైభవం తో కళ్ళకి మిరుమిట్లుగొలిపింది. తిరిగి ఒకసారి దాన్ని చూడగలనంటే ఏమయినా చేయగలను నేను !

అంతలో – ఉన్నట్లుండి – మార్పు. ఏమిటో తెలియదు, మార్పు. ఆమె నవ్వు మాయమైంది. ముఖం బిగుసుకుంటోంది. శరీరం కుంచించుకుపోతున్నట్లైంది. కళ్ళలో వెలుగు తగ్గిపోతోంది.

నా భ్రాంతి ఏమో అని కళ్ళు నులుముకుని చూశాను. ఆ జ్వాల ఆయేషాను విడిచి వెళ్ళింది, మాయమైంది.

ఆమె తడబడే అడుగులతో లియో వైపుకి వచ్చింది. అతని బుజం పైన చేయి వేసింది. ఆ చేతి పుష్టీ లావణ్యమూ ఏమై పోయాయి ..అది – అది వార్థక్యం వచ్చినట్లుంది!!!! లియో కీ అది అర్థమవుతోంది. అతి ప్రయత్నం తో గొంతు పెగల్చుకుంటోంది – ” ప్రియా, ఏమైంది నాకు ? ఏమవుతోంది ? తల తిరుగుతోందేమిటి ? చూపు ఆనటం లేదే ? ” అయోమయం గా జుట్టుని సవరించుకోబోయింది, అది మొత్తం ఊడి పడిపోయింది, ఆమే నేల పైకి కూలిపోయింది.
ఆ దేహం లో అతి వేగం గా మార్పులు వచ్చేస్తున్నాయి. చర్మం వందల కొద్దీ వేల కొద్దీ ముడతలు పడుతోంది. అస్థి మాంసాలు శుష్కించిపోతున్నాయి. సమున్నతమైన ఆమె ఆకృతి చిన్నదై నెలల పసిబిడ్డ పరిమాణానికి వచ్చేసింది. ఎందుకోగాని శిరస్సు మాత్రం పూర్వపు పరిమాణం లోనే ఉంది .

భగవంతుడా ! ఆ దివ్య సౌందర్య మూర్తి ఎక్కడ – ఈ వికృత వైపరీత్యం ఎక్కడ !

ఆమె చనిపోతోంది. మాకు తెలుస్తోంది. ఆమెకీ తెలుస్తోంది.

చూడలేకపోతోంది, కాని మాట ఇంకా వస్తోంది.

బొంగురు గా – ” ప్రియా, కాలిక్రేటస్ – మర్చిపోకు నన్ను- నా దుస్థితి కి కరుణ చూపు – నేను వస్తాను – మళ్ళీ – ఇంకా ఎక్కువ అందంగా …నిజం. వ- స్తా- ను ” మాట ఆగింది. ఆమె మరి కదలలేదు.

రెండు వేల ఏళ్ళ నాడు కాలిక్రేటస్ ని వధించిన చోటనే ఆయేషా కూడా మరణించింది.

మేము నిశ్చేష్టులమై అక్కడ ఎంత సేపున్నామో తెలియదు. కొన్ని గంటలు గడిచిపోయి ఉంటాయి. ఆ జ్వాల మళ్ళీ మళ్ళీ ఎన్ని సార్లు వచ్చివెళ్ళిందో తెలియదు , మేము దాన్ని పట్టించుకోలేదు. ఆయేషా నిర్జీవ శరీరం మా ముందు అలాగే పడి ఉంది.

జరిగినదాన్ని అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నాన్ని అప్పటికి నా మెదడు మొదలు పెట్టింది.

ఏమయి ఉంటుంది ? ఒకసారి అనంత జీవన యౌవనాలని ఇచ్చిన జ్వాల మరొకసారి వార్థక్యాన్నీ మృత్యువు నీ ఎందుకు ఇచ్చింది ? దాని స్వభావం లో మార్పు వచ్చిందా ? లేక ఆయేషా శరీరం ఆ జ్వాలని మరొకసారి భరించలేకపోయిందా ? మొదట జరిగిన చర్యకి రెండవసారి జరిగినది విరుగుడు గా పని చేసిందా ? ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ అదే నిజమనిపించింది. తాను ప్రసాదించినదాన్నంతా ఆ జ్వాల రెండోసారి వెనక్కి తీసేసుకుంది- ఫలితం గా ఆయేషా కి రెండు వేల ఏళ్ళ వయసూ ఒక్కసారే వచ్చేసింది.

అంతే.

ఆయేషా ప్రియుడి కోసం ఎదురు చూస్తూ ఆ సమాధులలో నివసించినంత కాలమూ ప్రకృతి నియమాలు ఎక్కువగా అతిక్రమించబడలేదు కాబోలు ! తృప్తి పడి , సంతోషంగా – తన శాశ్వత యౌవన సౌందర్యాలతో ఆయేషా మళ్ళీ ప్రపంచం లోకి వెళ్ళకూడదు కాబోలు – ప్రకృతి పగ తీర్చుకుంది కాబోలు !

మెల్లి మెల్లిగా నాకు కాళ్ళూ చేతులూ ఆడటం మొదలెట్టాయి. ఆయేషా దుస్తులు వదిలిన చోటనే పడి ఉన్నాయి. గబ గబా వెళ్ళి వాటిని తీసుకుని ఆమె పార్థివదేహం పైన కప్పివేశాను – ఆ వైపుకి చూడకుండా , లియో తేరుకునే లోపలే.

జాబ్ మెదలకుండా బోర్లా పడుకుని ఉన్నాడు. వెళ్ళి కదిలించాను. చలనం లేదు. ఇటు తిప్పి చూశాను – గుండె మరొక్కసారి జారిపోయింది. జాబ్ బ్రతికిలేడు. అయ్యో – అసలే దెబ్బ తిని ఉన్న అతని మనసు ఈ అఘాతానికి తట్టుకోలేకపోయింది. భయం తో ప్రాణాలు వదిలాడు…

లియో తెప్పరిల్లుతున్నట్లు కనిపించాడు. జాబ్ సంగతి చెప్పాను – ‘ ఆ ‘ అని మాత్రం అనగలిగాడు. వాళ్ళిద్దరికీ ఒకరి పట్ల ఇంకొకరికి గొప్ప అభిమానం – కాని, ఆ స్థితిలో – లియో కి ఏడ్చే ఓపిక మిగిలి లేదు.

” ఏం చేద్దాం ఇప్పుడు ? ” – లియో పొడి గొంతుక తో అడిగాడు.

” వెనక్కి వెళ్ళిపోదాం. నువ్వు – అందులోకి వెళ్ళాలనుకుంటే తప్ప ” – జ్వాల వైపుకి చూపించాను.

” అది నన్నూ చంపేస్తుందంటే తప్పకుండా వెళతాను ” – విరక్తిగా నవ్వాడు. ” నేను వెనుకాడి ఉండకపోతే – ఇది – జరిగి ఉండేది కాదు. కాని అది నన్ను చంపకుండా అనంతమైన జీవితాన్నిస్తే – ఊహూ. నాకు ఓపిక లేదు . రెండు వేల ఏళ్ళు బ్రతికి ఆమె కోసం ఎదురు చూడలేను , నా వల్ల కానేకాదు. నా సమయం వచ్చాక వెళ్ళిపోవటమే నాకు సరైనది. నువ్వు వెళ్ళాలనుకుంటే వెళ్ళు అంకుల్ హాలీ ”

తల అడ్డంగా తిప్పాను. అటువంటి ఉత్సాహమేమీ నాకు మిగల్లేదు. అన్నేళ్ళు ఈ బ్రతుకుని ఈడ్చాలనిపించటం లేదు. పైగా- ఆ జ్వాల ఎవరినేం చేస్తుందో ఎవరికి తెలుసు ! ఈ మారు మూలన, అంత్యక్రియలకి కూడా అవకాశం లేని చోట చావటం దేనికి ?

” సరే అబ్బాయీ. వీలైనంత త్వరగా వెళ్ళిపోదాం. ఇక్కడ చావు తప్ప తోడేమీ లేదు మనకి. అదీ, ఆ లాంతర్లు
పనికొస్తే ”

” పనికొస్తాయనుకుంటాను. నూనె కూడా ఉంది కొంచెం ” – లియో ముక్తసరిగా అన్నాడు.

జాబ్ చేతులని ఒకసారి ప్రేమగా స్పృశించి వది లాము – అంతకన్నా మా ఆ ఆప్తుడికి ఇంకేమీ చేయగల స్థితిలో లేము. దుస్తులని తొలగించి ఆయేషా ని చూడాలనుకోలేదు. విడిగా పడి ఉన్న ఆమె శిరోజాలని తీసి వాటి పరిమళాన్ని ఆఘ్రాణించాడు లియో.

” ఆమె మళ్ళీ వస్తానంది – నాకోసం. మర్చిపోవద్దంది. ఎందుకు మర్చిపోతాను – ఎలా మరపు వస్తుంది ? శపథం చేసుకుంటున్నాను నేను కూడా – ఇక్కడ నుంచి బ్రతికి బయట పడితే, మరొక స్త్రీ తో నిమిత్తం లేకుండా జీవితాంతమూ ఆమె కోసమే ఎదురు చూస్తూ గడిపివేస్తాను ”

” ఎలా వస్తుందో, ఎలా గుర్తు పడతామో ” – మనసులో అనుకున్నాను.

వాళ్ళిద్దరినీ అక్కడ వదిలేసి బయల్దేరాము. చాలా దూరం నడిచాము- చాలా చాలా దూరం.

[ ఉపసంహారం - ముగింపు , వచ్చే భాగం లో ]

రాజ్ఞి – పదిహేనవభాగం (‘SHE‘ By Sir H. Rider Haggard)

వాకిలి — Wed, 31 Aug 2016 21:28:30 +0000

ఆయేషా చెప్పిన చోటికి బయలుదేరుతున్నాము. మా సామాన్లు సర్దేందుకు ఎక్కువ శ్రమ తీసుకోలేదు. తలా ఒక జత అదనపు దుస్తులూ అదనపు బూట్ లూ. ఇవి కాక రివాల్వర్లూ తుపాకులూ. తుపాకి మందు మాత్రం పుష్కలం గా సర్దాము – ఇదివరకటి చాలాసార్ల లాగే ఇప్పుడూ అది మా ప్రాణాలని కాపాడుకొచ్చింది.

ఆయేషా చెప్పిన సమయానికి కొద్ది నిమిషాల ముందరే ఆమె గది ముంగిట సిద్ధమయాము. ఆమె అప్పటికే పూర్తిగా సంసిద్ధురాలై ఉంది – తన తెల్లని పల్చని దుస్తులపైన పొడుగాటి నల్లని కోటు ని నిలువునా కప్పుకుని.

” సాహస యాత్ర కి అంతా తయారేనా ? ”- అడిగింది.

” ఆ. పూర్తిగా. నా వరకు నాకైతే ఇందులో కొంచెం కూడా నమ్మకం లేదు ” – బదులు చెప్పాను.

” అబ్బా, హాలీ ! నువ్వూ నీ నమ్మకాలూ !! పాతకాలపు యూదు ప్రజ లకి ఉండిన లాంటివి నీ విశ్వాసాలు. తమకి తెలియని జ్ఞానమొకటి ఉంటుందని మనసులో అనుకుందుకే వాళ్ళు మొండికేసేవారు – ఆ జనాన్ని ఇప్పుడు తలచుకున్నా చిరాకు పుడుతుంది. నువే చూస్తావుగా- ఈ నా దర్పణం చెప్పేది అబద్ధమేమో – ” – నీరు నింపిన తన స్ఫటికపు కూజా వైపు చూపించింది. ” ప్రాచీనకాలం లో లాగే ఈ రోజూ ఆ మార్గం తెరుచుకునే ఉంది. పదండి వెళదాం – ఇక్కడి నుంచి , ఎక్కడికో చూద్దాం . ‘’

మా గుహ ముందర ఒకే పెద్ద పల్లకీ, బోయీ లుగా ఆరుగురు మూగవాళ్ళు. బిలాలీ కూడా ఉన్నాడు – ఎందుకోగాని ఆ నిమిషాన అతన్ని చూస్తే ప్రాణం లేచొచ్చింది. ఆ జుగుప్సా కరమైన శవాగారాల నీ మేము చూడవలసి వచ్చిన క్రూరమూ అమానుషమూ అయిన సంఘటనలనీ ఎంతెంత త్వరగా దాటేద్దామా అని ఉంది – అది ఇంకెక్కడికైనా సరే ! పల్లకీ ఆయేషా కి మాత్రమే - మమ్మల్ని నడిచే రమ్మంది – అది అంతకన్నా బావుంది మాకు. ఇంచుమించు శవప్రాయులు గా అన్నాళ్ళు గడిపాక కాలు సాగించి ముందుకు పోవటం కొత్తగా బ్రతికి ఉన్నట్లనిపించింది.

అతి శ్రద్ధగా, ఎన్నో తరాల తరబడి శ్రమించి నిర్మించిన ఆ కోర్ జాతి గుహలని ఆఖరిసారిగా అవలోకిస్తూ గబ గబా అడుగులు వేశాము. మరకతశిల లాగానిశ్చలం గా కనిపించే లావా సరస్సు , దాని నీటితో సాగు చేసి ఉండిన నేల , నీరు నిలిచి పోకుండా తవ్విన కాలువలు - గొప్ప సాంకేతిక నైపుణ్యం వాళ్ళది , ఇవాళ కాలగర్భం లో కలిసిపోయి ఉండినా. సూయజ్ కాలువ, మాంట్ సెనిస్ సొరంగం వంటి ఆధునిక నిర్మాణాలు వీటి కి ఎందులోనూ ఏ మాత్రమూ సరిపోవనే అనాలేమో.

కొండల మీంచి వీచే ఆ ఉదయపు గాలి చల్లగా హాయిగా ఉంది . ఒక అరగంట దూరం నడిచాక , కొండ వాలు కి కొన్ని ఫర్లాంగ్ ల దూరం లో కట్టిన నగరాన్ని బిలాలీ చూపించాడు. మేము మొదటిసారి చూస్తున్న ఆ శిథిలనగరం – ఈ రోజున మనం చూసే బాబిలోన్, థెబెస్ వంటి ప్రాచీన నగరాల కన్నా పెద్దదేమీ కాదు. దాదాపు పన్నెండు చదరపు మైళ్ళ చుట్టుకొలత లో ఉంటుంది. కోట గోడలూ మరీ ఎత్తైనవి కావు – భూమి లోకి కుంగిపోకుండా ఉన్న చోట్ల , నలభై అడుగుల ఎత్తు ఉంటాయేమో. దట్టమైన అరణ్యాలూ నరమానవుడు దాటి బయటపడలేని చిత్తడి నేలలూ – ఇవే ఆ నగరానికి నిజమైన రక్షణ , అందువల్ల ఆ గోడల ఎత్తు సరిపోతుందనుకొని ఉండాలి. కాకపోతే అవి చాలా మందం గానూ బలిష్ఠం గానూ ఉన్నాయి. చుట్టూ తవ్విన కందకం అరవై అడుగుల వెడల్పున ఉంది – కొన్ని చోట్ల అందులోని నీరు ఇంకా నిలిచే ఉంది. ఆ కందకం మీది వంతెన ముక్కలు ముక్కలైపోయింది గాని ప్రయాస తో దాన్ని దాటి వెళ్ళగలిగాము. ఆ కర్ర వంతెన కి వాడిన కలప కూడా అంత శ్రేష్ఠమైనదే అయి ఉండాలి బహుశా. క్రుంగుతూన్న సూర్యుడి ఎర్రని సంధ్యకాంతి లో నేను దర్శించిన దాన్ని మాటల్లో పెట్టేందుకు నాకు శక్తి చాలదు. మైళ్ళకి మైళ్ళ విస్తృతి లో – ఎత్తైన స్తంభాలు, వేదికలు, ఆలయాలు, భవనాలు – అన్నీ మధ్య మధ్యన పెరిగిపోయి ఉన్న తుప్పలతో ఉండి కూడా అతి బ్రహ్మాండం గా ఉన్నాయి. ఏ నిర్మాణానికీ పై కప్పు లేదు ఇప్పుడు , కాని ఎన్నుకున్న శిల ఉత్తమమైనది, శిల్పుల సామర్థ్యం అమోఘమైనది – అంతా ప్రత్యక్షం గా కనిపిస్తోంది.

మాకు ఎదురుగా ఆ నగరపు రహదారి. గోడలకి వాడిన రాతినే దీనికీ వాడి ఎక్కడా సన్న సందు కూడా లేకుండా బిగించారు – అందుకని మట్టి చేరటమూ పిచ్చి మొక్కలు పెరగటమూ లేదు దీని మీద. ఉద్యానాలకో విశ్రాంతి స్థలాలకో వదిలిన ప్రదేశాలు మాత్రం అరణ్యాల లా గా ఉన్నాయి ఇప్పుడు. రహదారికి అటూ ఇటూ ఉన్న శిథిల భవనాలకి మధ్యన విశాలమైన ఖాళీ వదిలారు – ఇంటి తోట కోసం కాబోలు, అక్కడా దట్టం గా పిచ్చి మొక్కలు. ఈ నగరం నిర్మానుష్యం కావటం శత్రువుల దండయాత్రల వలనా ప్రకృతి వైపరీత్యం వలనా జరగలేదు – అందుకని విధ్వంసపు ఛాయలు లేవు. ప్లేగ్ వంటి ప్రాణాంతకమైన వ్యాధి వల్ల ఈ జనం చివరికంటా నశించారు – అదనులో సముద్రం మీదినుంచి తప్పించుకుపోయిన వారెవరో కొందరు తప్ప. కొన్ని వందల ఏళ్ళ నుంచీ ఇక్కడ మనుషులు సంచరించలేదు , అర్థమవుతోంది.

కాసేపటికి ఒక విశాలమైన చోటికి చేరాము. అదొక దేవాలయం అయిఉండాలనిపించింది. అక్కడి స్తంభాలు నలభై అడుగుల వ్యాసమూ డెబ్భై అడుగుల ఎత్తూ ఉన్నాయి. మధ్యలో సన్నగానూ పైకీ కిందికీ విప్పారుతూనూ చెక్కారు వాటిని. తూర్పు దేశాల పద్ధతిలో వాటిని స్త్రీ శరీరాన్ని సూచిస్తూ చెక్కారేమోననుకున్నాను గానీ ఆ తర్వాతి మా ప్రయాణం లో సరిగ్గా అటువంటి ఆకృతి లోనే ఉన్న వృక్షాలని చూశాను – ఆశ్చర్యం ! ఆ ప్రాంగణమంతా చిన్న చిన్న కూటాలకి లాగా విభజించబడి ఉంది - ఒక్కొక్కటీ ఒక ఉపదేవత కి స్థావరం అయిఉంటుంది. ఎట్టకేలకి ఆ చోట ఆయేషా తన పల్లకీ దిగింది.

” కాలిక్రేటస్, ఇక్కడే ఒకచోట , విశ్రమించేందుకు అనువైన స్థలం ఉండాలి. ఆ నాడు నువ్వూ నేనూ ఆ ఈజిప్ట్ ఆడదీ అక్కడ నిద్రించాము. ఆ రోజునుంచీ నేనిక్కడ పాదం మోపలేదు – అది ఉందో, కూలిపోయిందో ” – అంటూనే ఒక వైపుకి వెళ్ళి చూపు సారించి చెప్పింది ఆయేషా – ” ఉంది. అలాగే ఉంది .” అదొక గుహ వంటి నివాస స్థలం. ఆయేషా చేసైగ తో మూగవాళ్ళు చర చరా వెళ్ళి అక్కడంతా చేతయినంతమేరకి శుభ్రం చేశారు. ఆ సరికే వాళ్ళు దివిటీ లు వెలిగించి ఉంచుకున్నారు. భోజనం ఏర్పాటయింది – నాకూ లియో కీ జాబ్ కీ మాంసం వడ్డించారు. ఆయేషా కి పిండితో చేసిన రొట్టెలు, పళ్ళూ , నీళ్ళూ. ఎన్నాళ్ళబట్టో మాంసాహారం మానివేశానని చెప్పి ఉంది కదా మొదట్లోనే. కొద్ది సేపట్లోనే – పర్వతాల వెనక నుంచి నిండు చంద్రుడు ఉదయించాడు , మా చుట్టూ వెండి వెన్నెల నిండిపోయింది.

” నిన్ను ఇక్కడికే ఎందుకు తీసుకొచ్చానో తెలుసా, కాలిక్రేటస్ ? ” ఆయేషా నిలుచుని ప్రశ్నించింది. ఆ వింత వెన్నెట్లో, పురాతన స్తంభాల మధ్యన ఆమె దేవతల రాణి లా ఉంది. ” నువ్వు కూర్చుని ఉన్న చోటనే ఆ రోజున నీ మృతదేహం పడి ఉంది, ఇక్కడి నుంచే నీ శరీరాన్ని కోర్ గుహలకి మోసుకు వెళ్ళాను – దుర్భరమైన స్మృతులే…కాని , గుర్తొస్తున్నాయి ”

లియో కి బెదురు పుట్టి , లేచి మరొక చోట కూర్చున్నాడు. ఆయేషా జ్ఞాపకాలు ఆమెకెలా ఉన్నాయో దేవుడెరుగు, లియో కి అవి ఏ మాత్రమూ ఆకర్షణీయం గా లేవు పాపం.

” కేవలం అందుకే కాదు , మనషులకు దుర్లభమైన అద్భుతదృశ్యాన్ని చూపించేందుకూ తీసుకు వచ్చాను నిన్ను. నీ భోజనం కానివ్వు ముందు – ఆ జీవ జ్వాల లో నిన్ను స్నానం చేయించాక నీకూ మాంసం లేకుండా ఆహారం తీసుకోవటం నేర్పుతాను- నేనూ ఒకనాడు మృగానికి లాగా మాంసం తిని ఉన్నదాన్నే ! ఇక్కడి బ్రహ్మాండమైన దేవాలయాన్నీ అప్పటి ప్రజలు అర్చించిన దేవతనీ చూపిస్తాను నీకు ”

త్వరత్వరగా భోజనం కానిచ్చి లేచేశాము. ఆ ఆలయాలు- ఆ స్తంభాల పైన అంగుళమైన ఎడం లేకుండా చెక్కి ఉన్న శిల్పాలూ నగిషీలు … ఖాళీ గా ఉన్న ఆ వసారా లు జనసమ్మర్దం తో నిండిన వీధుల కన్న బిగ్గరగా, స్పష్టం గా మాతో మాట్లాడాయి. ఆ మృత్యు నిశ్శబ్దం…ఆ ఏకాంతపు అంతిమత్వం … లోలోపలంతా లీనమయి ఉన్న గతపు దుఃఖం – ఎంత సౌందర్యం, మరింకెంత భీతావహం ! ఆయేషా అంతటిదే అక్కడ తగ్గి నడిచింది. మేము పెద్దగా మాట్లాడుకోలేకపోయాము – మా గుసగుస లు ఆ స్తంభాల మధ్యని గాలి తరగల మౌనం లో కలిసిపోయాయి. వెన్నెల వెలుగు అక్కడి శైథిల్యాన్ని మరుగు పరిచి వైభవ భ్రాంతిని కలిగిస్తోంది. కాని ఆ నడుమ నీడలు – వాటిలో మరణం స్పందిస్తోంది. ఏనాడో మృతులైన పూజారుల అర్చనలు ఆ నీడల కడుపుల లోంచి ఒక క్షణం వినబడుతూ, మరుక్షణం అంతమవుతూ.

అలా ఎంతసేపు గడిచిందో తెలియదు – ఆయేషా అంది – ” రండి, చూద్దురుగాని. కాలాన్ని ధిక్కరించిన మహాద్భుత సుందర కిరీటాన్ని, సౌందర్యానికి పరమావధి అయిన దివ్య శిలా పుష్పాన్ని ” – ప్రధాన ద్వారం లోంచి గర్భాలయం లోకి తీసుకు వెళ్ళింది.

ఆహా – ఏమని వర్ణించను ఆ స్వరూపాన్ని ! కళాదేవి తన ను కొలిచిన వారికి అంతకన్న గొప్ప వరాన్ని కటాక్షించలేదు – నాకు తెలిసి. పెద్ద శిలా వితర్దిక పైన, గుం డ్రని నున్నని నల్ల రాతి పైన – ఇరవై అడుగుల ఎత్తున , విస్తారమైన రెక్కలతో , దివ్యాతి దివ్య సౌందర్య మూర్తి అయిన స్త్రీ స్వరూపం అతి స్వచ్ఛమైన పాలరాతిలో మలచి ఉంది. చూస్తూన్న క్షణాలలో ఆ మహదాకర్షణ కు నాకు ఊపిరి అందలేదు, నాడి ఆడలేదు.

ఆ ప్రతిమ కొద్దిగా వంగి , చేతులు చాచి – తన ప్రియమైన సంతానాన్ని చేరబిలుస్తున్నట్లుగా ఉంది . ఆ భంగిమ లో ఎంత లాలిత్యమూ మాతృత్వమూ ఉన్నాయో, వాటితోబాటుగా ఎంత శక్తి ఉట్టి పడుతూ ఉందో వివరించటం నాకు అసాధ్యం . అతి సన్నని మేలి ముసుగు ఆమె ముఖాన్ని కప్పి వక్షం మీదుగా జారుతోంది .

” ఎవరు ? ఎవరు ఈమె ? ” – చూపు మరల్చుకోగలిగిన మరుక్షణం ప్రశ్నించాను.

” గుర్తించలేదా హాలీ ? నీ ఊహాశక్తి మొత్తమూ ఏమయిపోయింది చెప్పు ? కోర్ జాతి వారి గ్రంథాల సారమంతా ఈవిడే- ఈమె ‘ సత్యం ‘ . తన సంతానమైన అందరినీ పిలుస్తోంది, ఆ మేలి ముసుగు తొలగించి తనను స్పష్టం చేసుకోమని ! చూడు, ఆ వితర్దిక పైన చెక్కి ఉన్న మాటలు అవే ”

ఆ లిపిని చదవగలిగినది ఆయేషా ఒకర్తేనని వేరే చెప్పనవసరం లేదు.

” సత్యదేవత అంటోంది – ‘నా ఈ మేలి ముసుగు ను తొలగించి నన్ను దర్శించగలవారెవరూ లేనే లేరా ? నా ముఖాన్ని ఒక్కసారి చూసిన వారికి అపరిమితమైన జ్ఞానాన్ని , అనంతమైన శాంతిని – ప్రసాదిస్తాను కాదా ? ‘

ఒక కంఠం పలికింది – ‘ నీ దర్శనమైన పిమ్మట జీవించగలిగేవారు లేరు. స్త్ర్రీ పురుష సంగమం చేత జన్మించిన ఎవ్వరూ నీ ముసుగును తొలగించలేరు- అది వారికి మృత్యువు లోనే సాధ్యం ‘

సత్య దేవత విచారిస్తూనే ఉంది ! ”

ఆయేషా చెప్పింది – ” ఈవిడే కోర్ జాతి దేవత. దర్శించటం అసాధ్యమైన దాన్ని కనుగొని చూడాలనే ఈ దేవాలయం నిర్మించుకున్నారు ”

” ఈ రోజుకీ అంతే కద ” – నేను విచారంగా అన్నాను. ” మానవులు అన్వేషిస్తూనే ఉన్నారు, ఆమె అందకుండానే ఉంటోంది…బైబిల్ లోనూ చెప్పేశారు – ‘ వెతుకు వారికి సత్యము లభించుట దుర్లభము, అట్టిది మరణానంతరమే సాధ్యము ‘

ఆ శిలా పంజరం లోంచి ప్రకాశించే దివిజాత్మని, అది వాగ్దానం చేస్తున్న అలౌకికపు ఉదాత్తతను, గడ్డకట్టి నిలిచి పిలిచే ఒక బృహద్దార్శనికుని సౌందర్య స్వప్నాన్ని – విడిచి, మరలి, మేము – వెనక్కి. ఆ మసక చీకట్ల నడవాల వెంబడి బయటికి వచ్చాము. ఆ విగ్రహాన్ని మళ్ళీ నా జన్మ లో చూడలేదు – జీవించి ఉన్నంతవరకూ ఒక్క క్షణమైనా మర్చిపోనూ లేదు.

***

మర్నాడు తెల్లారగట్లనే మూగవాళ్ళు మమ్మల్ని లేపేశారు. నిద్ర కళ్ళ తోనే అక్కడి పాలరాతి జలయంత్రం లోంచి ప్రవహించే నీళ్ళలో స్నానాలు కానిచ్చాము. ఆయేషా సిద్ధమై ఉంది, తన తెల్లని పల్చని ఉడుపులలో – నిన్నటి సత్యదేవత కి మల్లే. అలా వస్త్రాలు ధరించే ఆలోచన ఆమె అక్కడినుంచే తెచ్చుకుందేమో. ఆవాళ ఎందుకో ఆయేషా , ఎప్పుడూ లేనిది – క్రుంగిపోయి కనిపించింది. రాత్రి సరిగా నిద్ర పట్టిందా అని లియో ఆమెని అడిగాడు.

” లేదు. ఏవేవో పీడకలలు – అంతు పట్టనివి. ఏదో కీడు స్ఫురించింది, ఏదో చేటు సమీపించింది – ఆ దుస్స్వప్నాలలో. నాకు- నా అంతటి దానికి ఏ మి కాబోతుందని ? ఆ వెంటనే అనిపించింది, కాలిక్రేటస్ – ఒకవేళ నాకేమైనా జరగరానిది జరిగితే , ఏమని జ్ఞాపకం ఉంచుకుంటావో నన్ను – అని. నువ్వు తిరిగి వచ్చేవరకూ ఇన్నేళ్ళు వేచి ఉన్నాను కదా, నా కోసం నువ్వు ఆగబోతావా ???”

జవాబు కోసం చూడకుండానే ఆమె పల్లకీ ఎక్కేసింది. ” రండి, రండి. చాలా దూరం వెళ్ళాలి మనం. మరొక పొద్దు పొడిచేలోపే అక్కడికి చేరాలి ”

అయిదు నిమిషాల్లో తిరుగుదారి పట్టాము. ఆ తెల్లారగట్ల వెలుతురు లో మాకు అటూ ఇటూ పరచుకున్న శిథిల నగరం తెలియని గుబులు కలిగిస్తోంది. మొదటి సూర్య కిరణాల కాంతి లో మళ్ళీ ఒక్కసారి తన గతవైభవ చిహ్నాలను కనిపింపజేసింది. సావకాశం గా తిరిగి చూడలేకపోయామే అన్న ఆశాభంగం తో లియో, నేను నడుస్తున్నాం. జాబ్ కి మటుకు ఆ గోల ఏమీ లేదు – అతనికి శిథిలాలు ఎంతమాత్రమూ సరిపడవు, భయమే పుట్టిస్తాయి.

సూర్యుడు పైకి వస్తూన్న కొద్దీ ఆయేషా మనస్స్థితి మెరుగైంది. ఉదయపు ఫలహారం వేళకి ఆమె పూర్తిగా మామూలైంది. నవ్వుతూ అంది – ” అదంతా ఆ దిక్కుమాలిన కోర్ నగరపు ప్రభావం. దయ్యాలు తిరుగుతుంటాయి అక్కడ- అవే నా బుర్ర లో దూరి ఉంటాయి. కాకపోయినా, కాలిక్రేటస్, అక్కడే ఒకప్పుడు నీ మృత్యువు సంభవించింది – ఇంకే చోటూ దొరకనట్లు ఇద్దరం కలిసి అక్కడికే వెళ్ళి నిద్ర పోవటం ఏమిటి- పీడకలలు వచ్చాయంటే రావూ ! మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఆ చోట అడుగు పెట్టేది లేదు ”

మధ్యాహ్నం రెండు గంటల వేళకి అగ్ని పర్వతపు పాదప్రాంతానికి చేరాము. ఆగాము. అక్కడ ఆ పర్వతం నిట్ట నిలువుగా రెండువేల అడుగుల ఎత్తున ఉంది – అటూ ఇటూ ఏ దారీ లేదు. ఇక మీదట ఎటు వెళ్ళాలో నాకేమీ బోధపడలేదు.

” ఊ ” – పల్లకీ దిగుతూ ఆయేషా అంది. ” ఇక్కడి నుంచే మన శ్రమ మొదలవుతుంది. వీళ్ళెవరూ మన తో వచ్చేందుకు లేదు – మన సంగతి మనమే చూసుకోవాలీ. బిలాలీ ! నువ్వు ఈ మూగ వాళ్ళతో ఇక్కడే విడిది చేయి. రేపు మధ్యాహ్నానికల్లా మేము తిరిగి వస్తాము. ఒక వేళ రాకపోతే – వేచి చూడు ”

బిలాలీ వినయం గా వందనం చేశాడు. ఆయేషా చెప్పాక వాళ్ళంతా చచ్చేవరకూ అక్కడే ఉండాలి, మరొక మాట లేదు.

జాబ్ ని చూపిస్తూ ఆయేషా అంది – ” ఇతనూ ఇక్కడే ఆగిపోవటం మంచిది. ఇతనికి సాహసం గానీ గుండె దిటవు గానీ బొత్తిగా లేవు. మనం చూడబోయేదంతా చూసి ఇతను తట్టుకోలేడు ”

జాబ్ కి ఆమె మాటలని అనువదించి చెప్పాను. అతను బిక్కచచ్చిపోయి ఏడ్చేశాడు. ఇంతకు ముందు చూసిన వాటి కన్నా ఇంకా ఘోరమైనవి ఉంటాయని తను నమ్మననీ , ఒక వేళ ఉన్నా మాతోబాటే ఉంటాననీ మొత్తుకున్నాడు. ఆ నికృష్టులతో తనని వదిలేస్తే తప్పకుండా ఉడకబెట్టుకు తినేస్తారని కూడా.

మేము మోసుకుపోవలసిన చెక్క పలకనీ ఒక లాంతరునీ జాబ్ కి మోయమని ఇచ్చాము. ఇంకో లాంతరు నీ నూనె జాడీ నీ నా వీపుకి కట్టుకున్నాను. ఆహార పదార్థాల మూటనీ తోలు సంచి లో నింపిన నీటినీ లియో భుజాన వేసుకున్నాడు. అక్కడికి వంద అడుగుల దూరం లో దట్టమైన మనోలియా చెట్ల గుబురు ఉంది. ఆయేషా బిలాలీ నీ మూగవాళ్ళనీ మేము కనుమరుగయేవరకూ అక్కడే దాక్కుని ఉండమంది . వెళుతూ వెళుతూ బిలాలీ నాతో కరచాలనం చేసి బుజం తట్టాడు. త్వరలోనే వాళ్ళంతా ఆ గుబురు వెనక్కి వెళ్ళిపోయారు.

ఆయేషా తలెత్తి ఆ పర్వతాన్ని చూస్తోంది.

” ఏమిటిది లియో- ఇదంతా మనం ఎలా ఎక్కుతాం ? ” – నేను కంగారు పడ్డాను. లియో బుజాలెగరేశాడు. అతనేదో సగం స్వప్నం లో ఉన్నట్లు కనిపించాడు. చూస్తూండగానే ఆయేషా ఎక్కటం మొదలు పెట్టింది. ఎంత నేర్పుగా, చురుగ్గా – పట్టు దొరికించుకుంటూ వెళుతోందో ! ఆ వెనకే మేమూ. అనుకున్నంత కష్టం గా అయితే లేదు కొండ ఎక్కటం- ఒకటి రెండు చోట్ల తప్పితే. జాబ్ మోస్తూన్న చెక్క పలకే కాస్త ఇబ్బంది పెట్టింది – ఎందుకంటే మేము ఎండ్రకాయల్లాగా పక్కకి తిరిగి ఎక్కుతున్నాం . అలా , మేము బయలుదేరిన చోటి నుంచి యాభై అడుగులకి పైగా ఎక్కగగలిగాం. అక్కడ రాతి లో సన్నని కలుగు వంటిది కనిపించింది. ఆయేషా వెనకాల మేమూ అందులోకి దూరాం. పోను పోను అది వెడల్పయి, ఇంచుమించు ఒక కాలిబాట కన్నా పెద్దదైంది. అది అంతమవుతూన్న చోట ఒక గుహ వంటిది. ఆ గుహా ముఖం దగ్గర ఆగి, ఆయేషా ఒక లాంతరుని తన చేతిలోకి తీసుకుంది. కోర్ జాతి వాళ్ళు మలచిన వాటిలాంటిది కాదు ఈ గుహ – సహజం గా ఏర్పడింది. నేల చాలా ఎగుడు దిగుడు గా, అక్కడక్కడా పెద్ద రాళ్ళతో నిండి ఉంది. జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ అడుగులు వేసుకుపోతున్నాము.

దారి నిండా బోలెడన్ని మెలికలు. నా బుర్ర సరిగా పనిచేస్తూ ఉండినట్లైతే – పావు మైలు దూరాన్ని, ఇరవై నిమిషాల సేపు – నడిచిఉంటాము.

ఆ చివరన ఆగాము. నేను కళ్ళు పొడుచుకుని చూస్తూండగానే పెద్ద గాలి వీచి మా లాంతర్లు ఆరిపోయాయి.

ఆయేషా మమ్మల్ని దగ్గరికి పిలిచింది. వెళ్ళి చూస్తే – ఓరి దేవుడా ! అక్కడ గుహ గాని కాలు మోపగల నేల గాని లేదు. పర్వతం పైనుంచి కిందికి ఒక అగాధం. దాని నిండా సూదులవంటి రాళ్ళూ రంపపు పళ్ళ వంటి అడ్డుగోడలూ. అతి ప్రయత్నం మీద చూపు కేంద్రీకరించి చూస్తే – ఈ వైపునుంచి ఆ వైపుకి సన్నని రాతి దారి- అదీ కొన్ని వందల అడుగుల ఎత్తున. కింద ఆధారమంటూ ఏమీ లేదు. ఒక్క మనిషి మటుకే , అతి కష్టం గా అడుగు వేయగలిగిన వెడల్పుతో , ఆ కొండ గోడ నుంచి ఈ వైపు దానికి వ్యాపించి ఉంది. కొండ గోడ ల మీదకూడా అది సన్నగా అతుకు పెట్టినంత మటుకే ఆని ఉంది- రెండు వైపులా.

” దీని మీంచి నడిచి వెళ్ళాలి ” ఆయేషా ప్రకటించింది. ” జాగ్రత్త , అడుగు జారిందా – ఈ అగాధానికి అడుగంటూ లేదు. కళ్ళు తిరగకుండా చూసుకోండి ” – అంటూనే విస విసా నడిచిపోతోంది. ఆ వెనక నేను, నా వెనక చెక్క పలక ని మోసుకుంటూ జాబ్, తర్వాత లియో. కొన్ని చోట్ల, ధైర్యం చాలక – మేము కూలబడిపోయి, ఆ రాతివంతెనని గట్టిగా పట్టుకుని పాకాము. ఆయేషా మాత్రం అలాగే తల ఎత్తి , ఎదురుగాలికి ఎదురు నడిచింది.

ఒక ఇరవై అడుగులు వేసి ఉంటాము – వంతెన అంతకంతకూ సన్ననవుతోంది. అప్పుడొచ్చింది పెద్ద గాలి దుమారం. ఆయేషా సైతం ఆగిపోయింది. ఆ విసురుగాలి ఆమె ధరించి ఉన్న నల్లని పొడవాటి కోట్ ని ఎగరగొట్టేసింది. అది ఒక ప్రాణమున్న వస్తువులాగా ఆ చోట తేలుతూంటే భయం పుట్టింది. ఆకాశానికీ భూమికీ మధ్యన ఉన్న అంధకారం లో వేలాడుతున్నాం మేము. కింద ఎన్ని అడుగుల లోతో, పైకి ఎన్ని అడుగుల ఎత్తో ఊహకి అందటం లేదు. పాదాలకి పట్టు జారిపోతోంది. ఆ చివర , చివరకన్నా చివర – ఎక్కడో నీలాకాశ రేఖ కనిపిస్తోంది – నిజంగా కనిపిస్తోందో నా భ్రాంతో తెలియదు. ఒక ఉత్పాతమై నురగలూ ఆవిర్లూ కక్కుతూ హోరుగాలి ముంచెత్తింది – ఏమీ తోచటం లేదు, మతులు పోతున్నాయి.

భీతి కూడా కలగనంత అయోమయపు, అలౌకికపు స్థితి అది అప్పుడు , కాని ఇవాళ గుర్తొచ్చిందా- ఒళ్ళంతా చెమటతో తడిసిపోతుంది.

” పదండి, పదండి ! ” ఆయేషా పెద్దగా హెచ్చరించింది. ఆ తెల్ల దుస్తులు గాల్లో ఎగురుతుంటే ఆమె మనిషి లాగా లేదు, కేవలమొక ప్రేతం లాగుంది. ” ఆగారా, ముక్కలు ముక్కలైపోతారు. నేల మీదే చూపు ఉంచి అడుగులు వేయండి ”

మేము ఆమె ఆజ్ఞను పాలించాము. ఎంతసేపో ఏమిటో – తెలీదు. మా చుట్టూ గాలి గింగిరాలు తిరుగుతోంది, కేకలూ శోకాలూ పెడుతోంది. చిట్ట చివరికి – ఎట్టకేలకి – ఆగాము. ఎందుకంటే మా ముందు ఆయేషా ఆగిపోయింది. అక్కడి నేల కాస్తో కూస్తో చదును గా ఉంది. ” ఇక్కడే ఉండాలి, వెలుగు వచ్చే వరకూ ” – ఆమె చూస్తున్న వైపుకి చూశాము. అవతల ఏముందో కంటికి ఆనటం లేదు – దానికి చీకటొకటే కారణమో మరింకేదైనానో , తెలీదు. ఒక్కటి అర్థమైంది – మేమున్న చోటికీ దానికీ మధ్య – ఏమీ లేదు. ఖాళీ. ఇందుకన్నమాట జాబ్ మోసి తెచ్చిన చెక్కపలక.

” కాసేపు – ఆగితే, వెలుగు వస్తుంది ”

ఆయేషా మాటలు నాకు పిచ్చివి గా తోచాయి. ఆ నిబిడాంధకారం లోకి, ఆ అనంత తమస్సు లోకి – ఎక్కడైనా వెలుగు వస్తుందా ?

కాని – వచ్చింది. ఒక పదునైన అగ్ని జ్వాల ఏదో కొండ గోడ ని పొడిచినట్లు , అక్కడికి కాంతి వచ్చింది. ఆ కాంతిలో ఆయేషా మెరిసిపోయింది. అది సూర్యుడి నుంచో, మరింకెక్కడి నుంచో – ఎక్కడినుంచైతేనేం – వచ్చింది.

ఆ చోటికీ మాకూ మధ్యన , పన్నెండు అడుగుల దూరాన – ఒక రాతి అంచు, అడుగు మోపగల వెడల్పు ఉన్నది. అది ఏ రాతి అంచో ఆ గుండ్రటి రాయి, ఇంకొక ముక్కోణపు రాతి మీద అలవోకగా నిలిచి ఉంది. ఆ అంచు కి ఎలాగోకలా చేరితే , ఆ తర్వాత ఇంకేమిటో ? తెలియదు.

” త్వరగా. ఈ వెలుగు ఎంతోసేపు ఉండదు ” – ఆయేషా .

” అయ్యా- ఈ చెక్క పలక మీంచి మనం దాటి పోవాలా ? ” – జాబ్ వణికి పోతున్నాడు.

” అంతే కదా మరి. దాన్ని తెచ్చింది ఎందుకనుకున్నావు ? ” – నాకూ అంతే భయం వేస్తున్నా వేళాకోళం చేశాను.

ఆయేషా తనే ఆ పలకని అందుకుని విసిరింది. అది వెళ్ళి ఆ అంచున్న రాతి మీద నిలిచింది. ఒక అడుగు వేసి, ఆయేషా అంది – ” నేను గతం లో వచ్చినప్పటి కన్నా ఈ ఆధారం బలహీనం గా ఉన్నట్లుంది. ఎందుకైనా మంచిది, ముందు నేనే వెళతాను ”.

అతి సుతారం గా నడిచి ఆమె ఆ వైపుకి చేరిపోయింది.

” బాగానే వుంది. ఒక్కొక్కరూ రండి. నేను ఈ వైపు న పాదం ఆనించి ఉంచాను ”

నాకు కాలు సాగలేదు. అక్కడే చతికిలబడాలనిపించింది.

” అంత భయమా ? సరేలే, కాలిక్రేటస్ ని రమ్మను ”

ఇంతవరకూ వచ్చాక ఈమె ఎగతాళి ఎందుకు నాకు ?

పళ్ళు బిగబట్టి బయల్దేరాను. నాకసలు ఎప్పుడూ ఎత్తులంటే భయమే – ఈ అసనాటకపు కొయ్య పలక మీంచి అతి భయంకరమైన అగాధాన్ని దాటటం…ఒకటి రెండు చోట్ల కొయ్య విరిగిపోతోందనిపించింది. కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి, పడిపోతున్నాననే అనుకున్నాను. ఆ కాస్త ప్రయాణం పూర్తయి , ఆ రాయి మీద కాలు పెట్టిన క్షణం నా జీవితపు బ్రహ్మానంద సందర్భాలలో ఒకటి. తాత్కాలికం గానే అయితేనేం, నా అదృష్ట దేవత కి మనస్ఫూర్తిగా ధన్యవాదాలు చెప్పుకున్నాను.

తర్వాత లియో వంతు. మొహం కాస్త అదోలా ఉంది గానీ, తాడు మీద నడిచే గారడీ వాడిలాగా వచ్చేశాడు. ఆయేషా ఆనందం గా అతని చేయి పుచ్చుకు నొక్కింది – ” భళా ! నీ పూర్వపు గ్రీకు శౌర్యం నశించలేదు ప్రియతమా ! ”

అవును కాబోలు, ఆమె ఏమంటే అదే.

ఆ తర్వాత జాబ్. ఒక్క అడుగు కూడా వేయలేకపోయాడు – శోకం లంకించుకున్నాడు – ” నా వల్ల కాదు నాయనో, నా వల్ల కాదు దేవుడో ! పడిపోతాను బాబోయ్, అడుక్కంటా పడిపోతాను ”

” నువ్వు రావాలి జాబ్, రాగలవు – వచ్చెయ్యి ! ఎంతసేపూ- ఈగల్ని పట్టుకున్నంతే ” – తెచ్చుకోలు హాస్యం తో ధైర్యం చెప్పాను గాని, ఈగలని పట్టుకోవటమన్నది అస్సలు సులువైన పని కాదని నాకు తెలీదూ ?

” లేదయ్యా. లేదు . రాలేను ”

” అతన్ని వస్తే రానీయి,లేదంటే అక్కడే చావనీ ” ఆయేషా గదిమింది. ” కాసేపట్లో వెలుతురు పోతుంది, మనం వెళ్ళకపోతే ”

నిజమే. అప్పటికే వెలుగు తగ్గిపోతోంది.

” వచ్చెయ్యి. లేదంటే చచ్చిపోతావు ” – అరిచాను.

లియో కూడా అవే మాటలు అన్న మీదటా, ప్రత్యేకంగా ధైర్యం చెప్పిన మీదటా జాబ్ ఆ కొయ్య పలక మీద బోర్లా పడుకుని పాకుతూ వచ్చాడు. భయం తో అతని శరీరం ఘోరం గా వణుకుతూ పలకని దడాదడా కుదిపేసింది. దానికి తోడు అతను సగం దూరం రాగానే వెలుగు పోయింది.

అంతా చిమ్మ చీకటి.

” త్వరగా, జాగ్రత్తగా …” బాధతోనూ భయం తోనూ కేకలు పెడుతున్నాను నేను. మేము నిలుచుని ఉండిన రాయి కూడా చలించిపోతోంది- ఆ చెక్క పలక కుదుపులకి.

” దేవుడా, కరుణించు ” – జాబ్ ఆక్రందించాడు. ” పలక జారిపోతోందయ్యా …” – ఇక జాబ్ లేడనే అనుకున్నాను.

కాని, నా చాచి ఉంచిన చేతికి జాబ్ చేయి దొరికింది. పిచ్చి బలం తో అతన్ని పైకి లాగాను.

కొయ్య పలక లేదు.

” వెనక్కి వెళ్ళటం ఎలా ? ”

” ఇవాళ్టికి ఈ దరిద్రం చాల్లే అంకుల్ హాలీ, క్షేమం గా చేరాంగా అందరం - తర్వాత చూసుకుందాం ”

ఆయేషా ఏమీ అనలేదు. తన చేయి పుచ్చుకుని నన్ను రమ్మని పిలిచింది.

[ ఇంకా ఉంది ]

రాజ్ఞి – పద్నాలుగవ భాగం (‘SHE‘ By Sir H. Rider Haggard)

వాకిలి — Sun, 31 Jul 2016 16:42:41 +0000

[ జూలై నెల సంచిక తరువాయి ]

“చూడు , రెండు వేలేళ్ళుగా ఏ చోట నిద్రపోతూ ఉన్నానో” – లియో చేతిలోంచి దీపాన్ని తీసుకుని పైకెత్తి చూపించింది. కాస్త పల్లంగా ఉన్నచోట , పొడవాటి రాతి అరుగు పైన తెల్లటి ఆచ్ఛాదన తో ఒక ఆకారం. అటువైపున – గోడ లోకి మరొక అరుగు మలచి ఉంది.

” ఇక్కడే ” – చేత్తో చూపిస్తూ చెప్పింది ఆయేషా. ” కొన్ని తరాల నుంచి ఇక్కడే నిద్రిస్తున్నాను . నా ప్రియతముడు ఇక్కడ ఉండగా మరొక చోట ఎలా ఉంటాను రాత్రంతా ? ఆ మెట్లలాగే ఇదీ నా శరీరపు ఒత్తిడికి అరిగిపోయి ఉంది. సజీవుడి గా తిరిగి దొరికిన నా కాలిక్రేటస్ – మరణించి ఉన్న నిన్ను చూస్తావా ? చూడగలిగేందుకు సిద్ధమేనా ? ”

మేము ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాము – భయం గా ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకున్నాము. ఆ దేహం పైన కప్పిన బట్ట ను ఒక చివర పట్టుకు ఎత్తబోతూ ఆయేషా మళ్ళీ అంది -

” భయం లేదు. ఇప్పుడు జీవించి ఉన్నవాళ్ళు ఇదివరలోనూ జీవించారు – ఏ స్వరూపమూ కొత్తది కాదు భూమి పైన. కాకపోతే గుర్తుండదు, మన జ్ఞాపకాలని ఎవరూ భద్రం చేసి ఉంచరు – భూమి తను ఇచ్చిన ఆకృతిని తిరిగి తనలో కలి పేసుకుంటుంది. ఈ కోర్ జాతి వారి ప్రక్రియలను అధ్యయనం చేసి, నా విజ్ఞానం తో మరికొంత అభివృద్ధి చేసి – నీ శరీరాన్ని దాచిఉంచాను. నీ సౌందర్యాన్ని చూస్తుండగలగటమే నాకు ఇంత కాలం గా శక్తినిస్తూ వచ్చింది. ఆ తొడుగుకి స్మృతుల తో ప్రాణం పోసుకుంటూ జీవితేచ్ఛను నిలుపుకున్నాను – నా మృతస్వప్నాల చీకట్ల మధ్యన.

దర్శించు – సజీవులు నిర్జీవులను కలుసుకుంటున్నారు ! అనంతమైనది కాలపు అగాధం- అంచులలో అన్నీ ఒకటే. దీర్ఘనిద్ర – మృత్యువు – దయతో జ్ఞాపకాలకి మూతవేస్తుంది – లేదంటే ఆ వేర్వేరు జీవితాల దుఃఖాలని ఆత్మ మోసుకుంటూ పోతే పిచ్చిదవుతుంది…జీవనం దుస్సాధ్యం. కాని అదొక ముసుగు మాత్రమే సుమా – ఈదురుగాలికి చెదిరిపోయే మేఘాలకి మల్లే విడిపోతుంది. సూర్యకాంతిలో కొండల మీది మంచు కరిగి ప్రవహించినట్లుగా – ఘనీభవించి ఉన్న గతపు గొంతు ద్రవించి గానం చేస్తుంది . కాలపు కనుమలలో తిరిగి మరొక్కసారి – అప్పటి ఆ ఆనందవిషాదాలు మారుమోగుతాయి.

అవునోయీ- నిదుర జారిపోతుంది. జన్మాంతరాలు ఒకదానికొకటి అతుకు పడతాయి, హారం పూర్తి అవుతుంది – మొత్తంగా దాన్ని అవలోకించి, మనం ఏమిటో, ఎందుకో తేల్చుకోవచ్చు .

భయపడకు – నిన్న మొన్ననే మళ్ళీ పుట్టి వచ్చిన నీకు ఒకప్పటి నిన్ను చూపిస్తున్నానంతే. నీ సుదీర్ఘ ప్రయాణపు పుస్తకం లో ఒక్క పుటను వెనక్కి తిప్పుతున్నానంతే .

చూడు ! ”

ఒక్కసారిగా ఆయేషా ఆ వస్త్రాన్ని తొలగించి దీపకాంతిని అక్కడికి మరల్చింది. ముందుగానే ఆమె ఎంత వివరించి ఉన్నా, ఏ వింత సిద్ధాంతాలను బోధించి ఉన్నా – ఆ దృశ్యం పూర్తిగా హడలగొట్టేసింది నన్ను. కాళ్ళూ చేతులూ ఆడలేదు. ఆ రాతి అరుగు పైన, తెల్లని దుప్పటి కింద ఉన్నది – ముమ్మూర్తులా లియో విన్సే నే. పక్కనే నిలబడి ఉన్న లియో నీ పడుకుని ఉన్న అతన్నీ మార్చి మార్చి చూశాను. గడ్డం మీది సొట్ట, గిరజాల ముంగురులు – ఎక్కడా చిన్న తేడా కూడా లేదు. వయసులో కొద్దిగా పెద్దవాడనిపిస్తున్నాడు అంతే. గాఢం గా నిద్రపోయేప్పుడు లియో కవళిక అక్షరాలా ఇలాగే ఉంటుంది.

లియో – చేష్టలు దక్కి నిలుచుండిపోయాడు. రెండు మూడు నిమిషాలు తదేకం గా చూసి, గొంతు పెగిలించుకుని అన్నాడు -

” కప్పివేయి దాన్ని. నన్ను ఇక్కడ నుంచి తీసుకెళ్ళిపో ”

” లేదు. ఆగు, కాలిక్రేటస్ ” – ఆ సన్నని వెలుగు లో ఆమె రూపం ఒళ్ళు జలదరించేంత అందంగా ఉంది. ఆమె స్వరం లో అధికారం ఇటువంటిదని నిర్వచించలేను.

” ఉండు. నా నేరాన్నీ చూపిస్తాను నీకు – దేన్నీ దాచాలనుకోవటం లేదు. హాలీ, ఆ బట్ట ని ఇంకాస్త దిగువకి లాగు- నడుము వరకూ ”

విపరీతంగా వణికే చేతులతో ఆమె అన్నట్లే చేశాను. ఆ పడుకుని ఉన్న లియో గుండె మీద పెద్ద గాయం . బల్లెం పోటును సూచిస్తూ.

” నేనే నిన్ను చంపుకున్నాను కాలిక్రేటస్. ఆ ఈజిప్షియన్ ఆడది, అమెనార్టస్ – నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు. ఆమె నా కన్న ఆనాడు శక్తివంతురాలు – ఆమెనేమీ చేయలేని క్రోధం తో , ఆమె కి లోబడి ఉన్న నిన్ను చంపుకున్నాను. అదే ఆడది ఇవాళా అడ్డొచ్చింది నాకు – ఇప్పుడు రానియ్యలేదు నేను, అంతం చేసేశాను. అప్పటి నా పాపానికి ఇన్నేళ్ళూ శిక్ష అనుభవించాను. చూడు – అందుకు బదులుగా ఇప్పుడు నీకు వేల వేల ఏళ్ళు జీవించి ఉండే వరాన్నిస్తాను. నీ సౌందర్యం , సామర్థ్యం అంతకాలమూ నిన్ను వీడిపొకుండా ఉంచుతాను. నీ వంటి పురుషుడు మానవులలో ఇంతకు మునుపు లేడు, మున్ముందు ఉండడు. నువ్వు బ్రతికి వచ్చావు, ఇక ఈ నీ దేహం నాకు అవసరం లేదు- బాధామయ గాథలను త్రవ్విపోయటం తప్ప ఇది ఇంకేమీ చేయలేదు. ధూళి లో కలిసిపోనిస్తాను దాన్ని. ”

అటు, తను నిద్రించే వైపున – గోడ లోంచి పెద్ద పింగాణీ జాడీ ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని తెచ్చింది. దాని మూత గట్టి గా దళసరి చర్మంతో బిగించి ఉంది. ఆ పాత లియో నుదుటిని ముద్దు పెట్టుకుని ఇవతలికి వచ్చి జాడీ మూత తెరిచి అందులోని ద్రవాన్ని ఆ శరీరం పైన నిలువునా కుమ్మరించింది. ఒక్క చుక్క కూడా తన పైనా మా పైనా పడకుండా జాగ్రత్త పడింది. బుస్సుమని పొగలు లేచాయి. చితుకులు చిటపట్లాడే లాంటి శబ్దం మెల్లిగా మొదలై, ఎక్కువై, సద్దు మణిగింది. ఆ దేహం ఉన్నంత మేరా పొడుగాటి దట్టమైన మబ్బు వంటిది ఆవరించింది. కాసేపటికి అదీ మాయమైంది. ఇప్పుడు ఆ అరుగు మీద కొద్ది పిడికిళ్ళ తెల్లని పొడి మాత్రమే మిగిలింది. అదేదో మహా శక్తివంతమైన ఆమ్లo అయి ఉండాలి, ఆ రాతి ని కూడా అక్కడక్కడా తినేసింది అది. ఆ బూడిదను గుప్పెళ్ళతో తీసి గాలిలోకి వెదజల్లుతూ ఆయేషా గంభీరం గా పలికింది -

” ధూళి నుంచి, ధూళి లోకి. గతం – గతం లోకి. మృత్యువు – మృత్యువు లోకి. మరణించిన కాలిక్రేటస్ – జన్మించాడు ఇడుగో , మళ్ళీ !! ”

నిశ్శబ్దంగా ఆ బూడిద నేలకి రాలుతూంటే మేము అంతకన్నా నిశ్శబ్దంగా చూస్తుండిపోయాను.

” ఇక మీరు వెళ్ళండి. వెళ్ళి నిద్రపోవాలంటే పోవచ్చు. మనం రేపు చేయవలసిన ప్రయాణం గురించి నేను ఆలోచించాలి, సమయం కావాలి – చాలా కాలమైంది ఆ వైపుకి వెళ్ళి ”

మేము వినయం గా సెలవు తీసుకుని బయటపడ్డాము.

మా గదికి వెళ్ళే ముందు జాబ్ ఎలా ఉన్నాడో తొంగి చూశాము. ఆ అమహగ్గర్ వెధవల ఉత్సవాలకే ఘోరంగా బెదిరిపోయాడు. మా వెనకే ఆయేషా దగ్గరికి వచ్చినా , ఉస్తేన్ ని చంపేసే ముందే అక్కడినుంచి పారిపోయాడు. ఇప్పుడు సుఖం గా గుర్రు పెడుతూ నిద్ర పోతున్నాడు…పోనీలే పాపం అనిపించింది. మా గదిలోకి వచ్చి పడ్డాక – అప్పటికి లియో కి ఒంటిమీదికి తెలివి వచ్చినట్లైంది. ఉస్తేన్ హత్య, తన లాగే ఉన్న శవం, అది బూడిదవటం – అన్నీ ఒక్కసారి అతన్ని చుట్టుముట్టాయి. దుఃఖం వచ్చింది పెద్ద పెట్టున- తెరలు తెరలు గా… మధ్య మధ్యన తనని తను శాపనార్థాలు పెట్టుకుంటూ, ఆ దరిద్రగొట్టు మట్టి పలకని చూసిన దురదృష్టపు రోజుని తిట్టుకుంటూ. అంత ఉద్వేగం లోనూ ఆయేషాని దూషించలేదు అతను- ధైర్యం సరిపోయి ఉండదు- ఎక్కడ ఎవరేమన్నా ఆమె కి తెలియకుండా పోదని, బహుశా.

” ఏం చెయ్యను నేను , అంకుల్ హాలీ ” – నా బుజం మీద తల పెట్టుకుని గుండె అవిసేలా ఏడ్చాడు లియో. ” ఉస్తేన్ ని నా కళ్ళ ముందే చంపేసింది ఆమె- ఏమీ చెయ్యలేక చూస్తుండిపోయాను. తర్వాత అయిదే నిమిషాలలో ఆ హంతకురాలిని ముద్దాడాను, ఎంతటి దౌర్భాగ్యుడిని ! మళ్ళీ ఆమె సమక్షానికి వెళితే మళ్ళీ అలాగే ప్రవర్తిస్తాను – తెలుస్తోంది నాకు. తిరిగి ఆమె ని చూడకపోయినా నా జన్మ లో మరొక స్త్రీ కి దగ్గర కాలేను – ఆమె అధీనం లో ఉన్నాయి నా ఇంద్రియాలన్నీ. ఇక్కడ నుంచి వెళ్ళేందుకు నా శరీరం కూడా నాకు సహకరించదు. అయస్కాంతం వైపుకి లాగబడే సూది లాగా తిరగాల్సిందే నేను. కాని నా బుద్ధి నా వ లోనే ఉంది – ఆమె మీద అంతులేని ద్వేషమూ ఉంది…ఉందేమో అనిపిస్తోంది. ఆ శవం ఏమిటసలు – ఏమనుకోవాలి దాన్ని ? అమ్ముడుపోయాను అంకుల్ హాలీ, బానిసనైపోతున్నాను. ఆ మంత్త్రగత్తె తన అందానికి నా ఆత్మని వెలకట్టి తీసుకుంటోంది ..”

నాకు చేతయినట్లుగా అతన్ని ఓదార్చే ప్రయత్నం చేశాను. అక్కడి నుంచి పారిపోదామని సూచించాను – అతను అది అసాధ్యమన్నాడు. నాకూ తెలుసు అది సాధ్యం కాదని- దీపం వైపు ఎగిరే శలభాలం మటుకే మేము. ఆయేషా పట్ల నా ఆకర్షణ కూడా తక్కువైనది కాదు – మరింకే ఉద్దేశమూ ఆమెకో నాకో ఉన్నా లేకపోయినా. ఆమె ఒక నల్లమందు – లియో తోబాటు నేనూ ఆ మత్తు లో కొట్టుకుపోతున్నాను. మైకం వదిలిన కాసేపూ వదిలేద్దామనిపించినా ఆ దివ్య సౌందర్యాన్ని వదిలి వెళ్ళగలగటం అయే పని కాదు.

మరొక వైపు నుంచి ఆలోచించటం మొదలుపెట్టాను. లియో ని ఆమె ఎంతో గాఢం గా కోరుకుంటోంది – ఎప్పుడో చేసిన నేరానికి ఇంతకాలమూ వేదన పడింది. ఆమె విశ్వాసం , అంకిత భావం – ఇప్పటి నేరాన్నీ పక్కన పెట్టమంటున్నాయి. ఆమెను చేపడితే ఆమె అధీనం లోకి వెళ్ళిపోతాడు లియో – నిజమే , కాని మామూలు వివాహాలలో మాత్రం భార్య కి భర్త లోబడిపోవట లేదా ? ఈ వివాహం వల్ల అతనికి లభించే అమితమైన జ్ఞానమూ అనుపమానమైన రూపమూ మానవాతీతమైన శక్తులూ – వీటన్నిటితోబాటు , అతను తప్ప మరొక పురుషుడినే గుర్తించని ఆయేషా ప్రేమ…ఎందుకు వదులుకోవాలి దీన్నంతా ? లియో కీ లోలోపల అలాగే అనిపిస్తూ ఉండాలి- అదే సహజం , కనీసం ఈ పరిస్థితిలో.

లియో నేనూ రెండు మూడు గంటల పాటు ఏవేవో మాట్లాడుకున్నాం- ఆ ధోరణికి అర్థం పర్థం ఏమీ లేదు …మా మనసులు పూర్తిగా అస్తవ్యస్తమైపోయి ఉన్నాయి. మేము ఉన్నది వాస్తవం కాక స్వప్నమో కల్పిత గాథో అనిపిస్తుండింది. ఆ మట్టి పలక మీది రాతలేమిటి, వాటి లో రాసినదాన్ని తేల్చేందుకు మేము రావటమేమిటి, ఆ అమానుష స్త్రీ నిజం గా ఇక్కడ ఉండటమేమిటి, ఎన్నో వందల ఏళ్ళ వెనక లియో ని ఆమె ప్రేమించి ఉండటమేమిటి, దానికి నిదర్శనం గా ఆ శవాన్ని మేము చూడటం ఏమిటి, ఈ కోర్ సమాధులలో ఇప్పుడు - మాకేమి సంప్రాప్తం కాబోతోందో తెలియని స్థితిలో మేము పడి ఉండటం ఏమిటి ? దీన్ని ఎటువంటి హేతువాదం వివరించగలదు ? కాని ఇదంతా జరిగింది, జరుగుతోంది – మనిషి గర్వించే ఏ ఆధునిక జ్ఞానమూ తర్కమూ ఇక్కడికి సాయం రావటం లేదు. ఎట్టకేలకి – పూర్తిగా అలిసిపోయి- ఎలా జరగవలసి ఉంటే అలాగే జరుగుతుందన్న నిర్వేదం లోకి పడిపోయి – ఒళ్ళెరగకుండా నిద్రపోయాము.

తెల్లారి తొమ్మిదింటికి జాబ్ నన్ను లేపేందుకు వచ్చాడు. ఇంకా భయం తో పీచు పీచుమంటూనే ఉన్నాడు. నాతో బాటు లియో కూడా అక్కడే సజీవం గా కనిపించటం అతనికి విపరీతమైన ఆనందాన్నీ ఆశ్చర్యాన్నీ కలిగించింది. ఉస్తేన్ చావు గురించి విన్నాక మేము బతికి ఉన్నందుకు దేవుడికి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాడు. ఆమె బతికి ఉండగా ఉస్తేన్ కీ అతనికీ ఏమంత గా పడేది కాదు – కాని ఆమెకి పట్టిన గతికి జాబ్ విచారాన్ని వ్యక్తం చేశాడు.

ఆయేషా వృత్తాంతం విని అదంతా ఏదో రాక్షసమాయ వంటిదని అభిప్రాయపడ్డాడు. అసలు ఆయేషా స్త్రీ కాదనీ పురుషుడేననీ, లేదా ఆమె ని అడ్డు పెట్టుకుని ఇంకెవరో పురుషుడు ఇదంతా చేస్తున్నాడనీ అతని బుద్ధికి తోచింది.

” ఆమె లియో ప్రాణాన్ని రక్షించింది కదా ? ” – నేను.

” అవునండీ – ఇప్పుడు అతని ఆత్మని తీసుకుని సైతాన్ కి అమ్మేస్తుంది. లియో నీ మంత్రగాడు గా మార్చేస్తుంది. నేను రాత్రంతా నా గదిలో పెద్దగా బైబిల్ చదువుకుంటూ ఉన్నాను. మంత్రాలూ మాయలూ చేసేవాళ్ళకి దేవుడు ఏ గతి పట్టిస్తాడో వైన వైనాలు గా రాసి పెట్టారు కదండీ అందులో ? మా అమ్మ ఎప్పుడూ చెబుతూనే ఉండేది ఆ సంగతులు …పాపం ఇదంతా తెలిస్తే ఏమైపోతుందో ఆవిడ…”

” అవున్లే. ఇదంతా విడ్డూరం గానే ఉంది ” – ఒప్పుకున్నాను.

” కాదండీ మరి ? ” జాబ్ అందుకున్నాడు. ఈ లోపు లియో లేచి బయటికి వెళ్ళాడు.

” రాత్రేమయిందనుకున్నారు ? నాకొక కల వచ్చింది – అందులోకి మా నాన్న వచ్చాడు. అదేమిటోగాని, ఈ దిక్కుమాలిన వెధవల వేషం లో ఉన్నాడు, తల్లో ఈకలతో సహా. నాతో అన్నాడూ- ‘ ఒరేయ్ జాబ్ , ఇంకెంతో కాలం పట్టదులేరా – చూడకూడనివన్నీ చూస్తావు, ఆఖర్న నా దగ్గరికే వస్తావు. చెప్పిపోదామని వచ్చాను ‘ అని. ఇంక ఇప్పుడు చస్తానని భయం లేదులెండి గాని, తర్వాత ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళటమేమిటో, ఖర్మ. ఆయనా నేనూ ఒక చోట మూడు రోజులుంటే యుద్ధాలైపోతుండేవి గదా ”

” మీ నాన్న కనిపించినంత మాత్రాన చచ్చిపోతానంటావా ఏమిటి ? ”

” అదెలాగూ తప్పదు గానీ అయ్యా- ఆయన అన్నది నాకు అర్థమైంది లెండి. ఇలాంటి దరిద్రగొట్టు చోట చస్తే క్రైస్తవుడికి జరగాల్సిన కర్మకాండలేం జరిగే పనిలేదు గదా- అందుకని నరకానికి పోతాను నేను- మా నాన్న అక్కడే ఉంటాడు, చచ్చినా స్వర్గానికి వెళ్ళి ఉండడు. కాకపోతే ఇన్నాళ్ళూ ఎంతో పద్ధతి గా బాధ్యత గా నడుచుకుంటూ వచ్చాను , దానికేమీ ఫలితం ఉండదంటారా ? ఈ దిక్కుమాలిన ప్రయాణానికి ముందర – ఒక్క ఆదివారమైనా చర్చ్ కి వెళ్ళకుండా ఉన్నానా చెప్పండి ? ”

” ఊరుకో జాబ్. ఇలాంటి కష్టాలు ఎన్నిటిని దాటలేదు మనం ? ఇప్పుడూ బయట పడతాం లే ” – నచ్చజెప్పబోయాను.

అతను ఏమీ వినిపించుకునే స్థితిలో లేడు. ఆ వచ్చే చావేదో వేణ్ణీళ్ళ బాన లో ఉడకబెడుతూ రాకపోతే చాలని ప్రకటించి , మాకు అల్పాహారం తెచ్చేందుకు వెళ్ళాడు.

జాబ్ అమాయకపు మాటలు నన్ను కొంత కలవరపెట్టాయి. అతని భయాలని పూర్తిగా కొట్టివేయగల వాదన ఏదీ నా దగ్గర లేదాయె. ఆ లోపు లియో వచ్చాడు. అల్పాహారం అయాక బయటికి అలా షికారు వెళ్ళాము. అమహగ్గర్ మనుషులు కొందరు – ధాన్యం నాటే పనిలో ఉన్నారు. ఆ ధాన్యాన్ని సారా తయారు చేసేందుకు వాడతారు గనుక – దానికొక ప్రత్యేకమైన పద్ధతి ఉంది. మేక చర్మం తో కుట్టిన సంచిలో గింజలు పోసి, అడుగున సన్నని చిల్లు పెట్టి- ఒక మనిషి దాన్ని నడుముకి కట్టుకుని మడిలో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాడు. ఆ వ్యవహారం కాస్త వింత గా ఉంటేనేం గాక – ఆ మాత్రం ‘ మామూలు పని ‘ వాళ్ళు చేస్తున్నందుకు కాస్త నయం గా అనిపించింది. పంట పండించుకోవటం, ధాన్యం తో సారా కాచుకోవటం - ఇటువంటి మానవసహజమైన కృత్యాలు చేస్తున్నారు గనుక వాళ్ళూ ఒక విధమైన మనుషులేనని తోచింది – కాసేపు.

బిలాలీ మేమున్న చోటికి వచ్చి , రాజ్ఞి మాకు దర్శనమివ్వాలనుకుంటోందని చెప్పాడు. ఎప్పట్లాగా మూగవాళ్ళు మమ్మల్ని తీసుకుపోయి దించి నిష్క్రమించారు. ఆయేషా మళ్ళీ తన ముసుగు తీసి కనిపించింది, లియో – గత రాత్రి విచికిత్సనంతా గాలికి వదిలేసి ఆమెని కౌగలించుకుని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు – బహుశా నిన్నటికన్నా ఇంకాస్త ఎక్కువ అనురక్తితో.

ఆమె అతని ముఖం లోకి ప్రేమ గా చూస్తూ అంది – ” మన ఇద్దరమూ ఎప్పుడు కలిసి జీవించబోతున్నామా అని ఆలోచిస్తున్నావు కదా ? ప్రస్తుతానికి మన ఇద్దరమూ వేరు వేరు. నేను పూర్తిగా అమరత్వాన్ని సాధించకపోయినా నా శరీరం నీ శరీరం కన్నా చాలా దృఢమైనది. ప్రకృతి శక్తులను వశం చేసుకుని నాలో లీనం చేసుకున్నాను – నీ మామూలు స్థితిలో నువ్వు నన్ను భార్య గా భరించలేవు . అందుకు మనం ఒక ప్రయాణం చేయవలసి ఉంది. అంతా సవ్యం గా సాగితే రేపు సాయంత్రానికి ఆ చోటికి చేరుకుంటాము. అక్కడ ప్రకాశిస్తుండే జీవన జ్వాల లో ప్రవేశించి బయటికి వచ్చాక నువ్వూ నా వంటి వాడివే అవుతావు- అప్పుడు మనం భార్యా భర్తలం కావచ్చు – ఇంకొన్ని వేల ఏళ్ళు కలిసి జీవించవచ్చు , ప్రకృతి ఉన్నంతవరకూ ”

లియో సమాధానం గా ఏమన్నాడో వినబడలేదు . అతని అయోమయానికి ఆమె నవ్వి ,

” హాలీ, నీకూ ఇస్తాను ఆ వరాన్ని. తెలివైనవాడివి – నచ్చావు నాకు ”

” ధన్యవాదాలు ఆయేషా ! కాని అది నాకు వద్దు. అటువంటి శక్తి, మృత్యువుని నిజం గా ధిక్కరించగలిగేది – ఉన్నా దానితో నాకు పని లేదు. ఈ లోకం నాకేమంత మృదువు గా అనిపించటం లేదు. ఈ భూమి ది రాతి గుండె, ఇది తన పిల్లలకీ రాళ్ళే పెడుతోంది ఆహారంగా , పెంపకం పేరిట దెబ్బలే కొడుతోంది. ఈ మాత్రపు బ్రతుకుని అన్నేళ్ళు బ్రతకాలా ! ఉపశాంతిని ఇవ్వలేని జ్ఞానం లాగా అది వృధా. గతపు బరువుని మోసుకుందుకు ఈ ఒక్క జీవితమూ చాలులే. తీర్చే దారి లేనప్పుడు పొరుగు వారి ఇక్కట్లను మీదవేసుకోవటం దేనికి ? చచ్చిపోవటం కష్టం కాదని అనను గానీ వేల ఏళ్ళు బ్రతికే ఉండటం ఇంకా కష్టం ” – అన్నాను.

” అలా అంటావా ? ఆలోచించుకో, ఇంకా సమయం ఉందిలే ”

తర్వాత మా సంభాషణ లో మాకు లియో తండ్రి అందజేసిన మట్టి పలక ప్రస్తావన వచ్చింది. ఆయేషా కళ్ళు ఆశ్చర్యం తో విప్పారినాయి . నాతో అంది – ” చూడు, నేను చెప్పలేదా ? కాలాంతరాలలో చెడు లోంచి మంచీ మంచి లోంచి చెడూ పుట్టవచ్చునని ? ఏ అమెనార్టస్ నా కాలిక్రేటస్ ని నాకు కాకుండా చేసిందో , ఆమే తన స్వహస్తాలతో అతను నన్ను తిరిగి చేరగల దారిని రాసిపెట్టింది. ఆమె కారణం గానే నేను అతన్ని చంపుకున్నాను, ఇప్పుడు ఆమె వల్లనే , ప్రపంచం లో ఇంకెవ్వరూ ఇవ్వలేనిది నాకు తిరిగి వచ్చింది.

నీ ఆ ‘ తండ్రి ‘ ని చంపినందుకు ఆమె పగ తీర్చుకొమ్మని రాసింది కదూ ? కాలిక్రేటస్ – ఇక్కడ తండ్రివీ నువ్వే, కొడుకువీ నువ్వే. ఆ పురాతనమైన భార్యదో తల్లిదో – ఆదేశాన్ని పాటించాలని నువ్వు అనుకుంటే నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నన్ను చంపేసి ఆనందంగా నీ ప్రపంచం లోకి తిరిగి వెళతానంటే అలాగే కానీయి ” – మోకాళ్ళ పైన కూలబడి తన వస్త్రాన్ని మెడ కింద పక్కకి తప్పించింది – ” ఇక్కడ పొడిచేయి, చచ్చిపోతాను ”

లియో ఆమెని లేవదీశాడు.

” అయేషా – నిన్ను నేను చంపలేను, నీకు తెలుసు. నువు నిన్న రాత్రి చంపేసిన స్త్రీ కోసం కూడా నిన్ను చంపలేను – ఆ తర్వాత నేను బ్రతకలేను. నీకు తెలుసు ”

ఆమె లేచి చిరునవ్వు నవ్వింది . ” నన్ను కొద్దిగా ప్రేమించటం మొదలుపెట్టావులే కాలిక్రేటస్. ఆ- మీ దేశం గురించి చెప్పు. చాలా గొప్పదని చెప్పాడు హాలీ. మనం ఇక్కడ చేయవలసింది పూర్తయాక అక్కడికే వెళ్ళి ఉందాం ఇద్దరం. నేను మార్గం వెతుకుతాను. ఈ నికృష్టులకీ ఈ దౌర్భాగ్యపు గుహలకీ ఎప్పుడెప్పుడు దూరం గా వెళ్ళిపోతానా అని ఎన్ని వందలేళ్ళు గా కలలు కంటున్నానో ! మనం ఇంగ్లండ్ నే ఏలవచ్చు, ఈ అసహ్యమైన నేల ఎందుకు మనకి ! ”

” మాకు ఒక రాణి ఉన్నారు కదా అక్కడ ” – లియో చటుక్కున అనేశాడు.

”ఉందా- సరేలే. ఆమెని దించేయవచ్చు- అదెంత పని ! ”

మేము నిర్ఘాంత పోయి , తేరుకుని వివరించాము – మా ప్రాణాలు పోయినా అటువంటి పని చేయమని.

” చాలా వింతగా ఉందే ” ఆయేషా విస్తు పోయింది. ” ఒక రాణి మీద ప్రజలకి ఇంత ప్రేమ ఉంటుందా ? నాకు తెలియకుండా చాలా జరిగిపోయినట్లుందే ”

పాలకుల స్వభావం లో చాలా మార్పు వచ్చిందనీ , మా రాణి ని ఆమె [ క్వీన్ విక్టోరియా ] పాలించే సువిశాల భూభాగమంతటా ఉన్న సజ్జనులు అలాగే అభిమానిస్తారనీ వివరించాము. అసలు పరిపాలన చట్టసభ ల ద్వారా జరుగుతుందనీ ఆ సభ్యులని ప్రజలే ఎన్నుకుంటారనీ – వారిలో నిరక్షరాస్యులూ అజ్ఞానులూ అయిన ప్రజలు కూడా ఉంటారనీ చెప్పాక -

ఆమె పెదవి విరించింది . ” ప్రజాస్వామ్యాలా ? అవెక్కడ నిలబడతాయిలే. వాటికొక సొంత తీరూ తెన్నూ ఉండవు – నియంత ఎవడో పుట్టుకొస్తాడు త్వరలోనే ”

కొన్ని దేశాల్లో నియంతలూ ఉన్నారని చెప్పాను

” అయితే ఇంకేం ! ఒకణ్ణి దింపేసి నాశనం చేసి అక్కడ లియో ని కూర్చోబెడితే సరి ”

‘ ఏదేమైనా ‘ ఇంగ్లండ్ లో చట్టాలూ న్యాయాలూ కట్టుదిట్టంగా అమలు జరుగుతుంటాయని హెచ్చరించాను.

” చట్టాలా – అవి నాకు లేవు, కాలిక్రేటస్ కీ అక్కర్లేదు. చూద్దాం లే. ఇప్పటికి వెళ్ళండి. నేను ప్రయాణానికి తయారు కావాలి. మీ నౌకరు ని కూడా తెండి. ఎక్కువ సామాను వద్దు – మూడు రోజుల్లో తిరిగి వచ్చేస్తాం. అప్పుడు, తీరిక గా – ఈ కోర్ స్మశానాలని వదిలివెళ్ళే ప్రణాళిక వేస్తాను ”

ఈమె ఇంగ్లండ్ బయల్దేరి వస్తే ఎలాంటి సమస్యలు వచ్చిపడతాయో !! ఇంత శక్తి వంతురాలు తన ప్రభావాన్ని ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా ఉపయోగించగలదా ? ఆమె ఆత్మవిశ్వాసం ఎవరికైనా అణిగి ఉండనిస్తుందా ? ఎదిరించిన వారందరినీ నాశనం చేయక ఊరుకుంటుందా ? ఇంగ్లండ్ నీ దాని పాలిత దేశాలనే కాదు, భూమినంతటినీ ఏలకుండా ఆగుతుందా ? అసలు , ఈమె సహజమైన చావు ను నిరవధికం గా వాయిదా వేసింది గాని ప్రమాదాలూ ఉత్పాతాలూ ఈమెనేమీ చేయకుండా ఉంటాయా ? ఇందాక చంపమంది కదా, లియో పొడిస్తే చనిపోయి ఉండేదా ? తెలియదు.

ప్రపంచాన్ని ఒక దారిలోకి తీసుకు వచ్చేందుకు విధి ఈమెని వాడుకుంటుందేమో ! ఈమె కావాలని హాని చేసే క్రూరురాలు కాదు, అంతులేని వివేకమూ విజ్ఞానమూ ఉన్నది – అఖండమైన శక్తి ఉంది గనుక అతి గొప్ప ఏలిక అవుతుందేమో , ఈమె ద్వారా లోకానికి మంచి రోజులు వస్తాయేమో !

[ ఇంకా ఉంది ]

రాజ్ఞి- పదమూడవ భాగం

వాకిలి — Thu, 30 Jun 2016 19:02:36 +0000

[ జూన్ నెల సంచిక తరువాయి ]

ఆ తర్వాత జరిగిన సంభాషణలలో గుర్తు పెట్టుకోవలసినవేవీ లేవు. లియో కి తనెవరో అప్పటికి తెలియకూడదని ఆయేషా అభిప్రాయం – తన స్వభావాన్ని ఏ మాత్రం బయటపడనీయలేదు. ఎప్పట్లాగా స్వేచ్ఛగా మాట్లాడేది కాదు. ఆ రోజు – మా వినోదం కోసం నాట్యాన్ని ఏర్పాటు చేశానని చెప్పింది.కాస్త ఆశ్చర్యమేసింది – ఈ అమహగ్గర్ మనుషులకీ సరదాకీ ఆమడ దూరం …మొహాలెప్పుడూ చిర చిరలాడుతూ ఉంటాయి కదా ! నాగరికులూ ఆటవికులూ – మనకి తెలిసి ఉన్న అన్ని జాతుల వినోదాలకీ , వీళ్ళు వినోదంగా భావించేదానికీ ఏ కోశానా సంబంధం లేదని తర్వాత తెలిసి వచ్చింది. మేము వచ్చేయబోతుండగా ఆయేషా అక్కడి గుహల్లో విశేషాలని లియో కి చూపిస్తానని అంది. జాబ్, బిలాలీ కూడా మాతో వచ్చారు. అవి పేరుకి వేరే గుహలు గానీ అందులోవి ఇదివరకు నేను చూసినవాటిలాగే ఉన్నాయి – ఏమీ తేడా లేదు. ఆ తర్వాత – బ్రహ్మాండమైన ఎముకల గుట్టలని కూడా దర్శించుకున్నాము – నా ఖర్మ కొద్దీ నాకది రెండోసారి. ఒక పొడవాటి నడవా చివరన మరిన్ని శవాగారాలు – వాటిలో కోర్ జాతి బీదవాళ్ళ శరీరాలని భద్రపరిచారు. సహజం గానే ఆ ప్రక్రియ అంత పద్ధతిగా జరిగి ఉన్నట్లు లేదు…

లియో అదంతా ఆసక్తిగా చూశాడు గాని , పాపం – జాబ్ కి ఆ వ్యవహారం ఏమీ ఆకర్షణీయం గా లేదు. ఆ దిక్కుమాలిన దేశం లోకి అడుగు పెట్టినప్పటినుంచీ అతని మనసేం బాగాలేదు- ఇప్పుడిలాగ, ఎప్పుడో పోయి ఉన్నవాళ్ళని చూస్తుంటే వాళ్ళ గొంతులన్నీ అతని బుర్రలో మోగనారంభించాయి. చచ్చిన వాళ్ళని చూసి దడుచుకోకూడదనీ తానూ ఇంకోనాటికి అలాగే అవబోతాడనీ – బిలాలీ అతనికి నచ్చజెప్పబోయాడు . నేను ఆ మాటలని అనువదించి చెబితే జాబ్ విని, – ” ఆహా , ఏం చెప్పాడయ్యా ! మనుషులని పీక్కు తినేవాడు చెప్పాల్సిన మాటలేలెండి – అయినా నిజమే అనుకోండి…” – దిగులుగా నిట్టూర్చాడు.

తిరిగి వచ్చేసరికి మధ్యాహ్నం నాలుగవుతోంది. లియో భోజనానికి ఆలస్యమైపోయింది – ఆదరా బాదరా అతనికి ఏదో తినిపించి పడుకోబెట్టాము , ఇంకా పూర్తి జవసత్వాలు ఎక్కడొచ్చాయి అతనికి ! సాయంత్రం ఆరు గంటలయాక , ఆయేషా – జాబ్ కి తన నీటి కూజా మహిమని చూపించే కార్యక్రమం మొదలెట్టింది. పదిహేడు మంది సంతానం లో జాబ్ ఒకడు అని తెలుసుకుని , ఆ అన్న దమ్ములూ అక్కచెల్లెళ్ళూ – అందరినీ ఆ నీటి పైన బొమ్మలు గా చూపించింది. ఎవరో కొద్ది మంది తప్ప స్పష్టం గా అగుపించలేదు – ఎందుకంటే జాబ్ కి వాళ్ళ మొహాలు సరిగ్గా గుర్తు లేవు, మర్చిపోయాడు. అతను మనసులో అనుకున్నదాన్ని మాత్రమే ఆయేషా అక్కడ చూపించగలదు. ఆ మనుషులో ప్రదేశాలో ఆయేషా కి కూడా తెలిసిఉంటేనే , ఎదటి వారి జ్ఞాపకాలను మించి అక్కడి దృశ్యాలు కనిపిస్తాయి . ఏనాడో వదిలేసి వచ్చిన తనవాళ్ళంతా ఆ నీటి మీదినుంచి పలకరిస్తుంటే జాబ్ తట్టుకోలేక కేకలు పెట్టాడు. ఆయేషా విరగబడి నవ్వింది. పైకి అనే ధైర్యం లేదు గానీ అదంతా చేతబడిలాంటి క్షుద్రమైన శక్తేనని జాబ్ గట్టిగా విశ్వసించాడు. లియో ఏమీ అనకుండా చూస్తూ ఊరుకున్నాడు గానీ అతనికీ ఇదేమీ నచ్చలేదని నాకు అర్థమైంది.

ఎట్టకేలకి- ఆ ముచ్చట ముగిశాక, బిలాలీ అక్కడికి [ యథా ప్రకారం నేల మీద పాకుతూ ] వచ్చి , నాట్యానికి ఏర్పాట్లన్నీ పూర్తయాయనీ మేము రావచ్చుననీ విన్నవించాడు. ఆయేషా తన దుస్తుల మీద నల్లటి పొడుగాటి కోట్ లాంటిది తొడుక్కుంది , బయల్దేరాము. గుహం ముందరి రాతి నేలమీద , ఆరుబయట జరుగుతుందట నాట్యం. మా కోసం కుర్చీ లు వేసి పెట్టారు. ప్రదర్శకులెవరూ అక్కడ ఉన్నట్లు లేరు. పొద్దు కుంకింది, చంద్రోదయం అవలేదు ఇంకా. కనుచీకటి గా ఉంది. ఆ ప్రదర్శన మాకు ఎలా కనిపిస్తుందో తెలియలేదు – అడిగితే ఆయేషా నవ్వి , ” చక్కగా కనిపిస్తుంది . ఏమీ సందేహం అక్కర్లేదు. ” అంది.

ఆ చీకట్లోంచి, అన్ని వైపుల నుంచి – దాదాపు యాభై మంది ప్రదర్శకులు ముందుకు వచ్చారు. పెద్ద పెద్ద దివిటీ లేవో వెలిగించి తెచ్చినట్లున్నారు – కాని అవి ముందుకి కాకుండా వెనక్కి వెలుగుతున్నాయి , రెండడుగుల మేర ఆ వెలుగు పడుతోంది. కాసేపటికి ఒక భయంకరమైన విషయం అర్థమైంది – మేము దివిటీ లని అనుకుంటున్నవి , శవాగారా ల నుంచి తెచ్చిన మమ్మీలు, నిప్పంటించి బుజాల మీద వేసుకొచ్చారు….తెలుస్తూనే కడుపులో తిప్పేసింది మాకు. వైన వైనాలుగా ఆ నికృష్టులు వాటి తో అతి జుగుప్సా కరమైన విన్యాసాలు చేశారు. ఆ వివరాలన్నిటిలోకీ నేను వెళ్ళను, నా వల్ల కాదు.

అదీ మా గౌరవార్థం ఏర్పాటైన వినోదం !!!

రోమన్ చక్రవర్తి నీరో – క్రైస్తవులని తారు లో ముంచి బతికి ఉండగానే నిప్పు పెట్టాడని విన్నాము, కనీసం ఇవి శవాలు- అంతవరకూ నయం.

మా మొహాలని పరికించి చూస్తూ ఆయేషా బోధించింది – ” కనీసం ఇందులోంచి ఒక పాఠం నేర్చుకోవచ్చు మనం. ఏం చేసినా సాధించినా బతికి ఉన్నప్పుడే – చచ్చాక ఏమవుతామో ఎవరికి తెలుసు ! ప్రతి నిమిషాన్నీ వీలైనంతగా అనుభవించటమే ”

ఆ బీభత్సం ఇరవై నిమిషాల సేపు సాగింది. అనంతరం అక్కడ దీపాలు వెలిగించారు. ఒక వందమంది అమహగ్గర్ లు ఆడా మగా రెండు వరల్లో నడుస్తూ వచ్చి ‘ నాట్యం ‘ చేశారు. ఆటవికమైన వేట, విచక్షణ లేని హత్య, రాక్షసమైన హింస …ఏదైనా అవుతుంది గాని అది నాట్యమయితే అవదు. మరీ కంపరం పుట్టించినదేమిటంటే ఆ నీచాతి నీచమైన అభినయాన్నంతా వాళ్ళు పూర్తి నిశ్శబ్దం గా చేయటం .

ఆ ఆహ్లాదానికి అప్పుడొక చిన్న ఆటంకం కలిగింది. నాట్యగత్తె లలో ఒక ఆడమనిషి – బాగా భారీ గా బలం గా ఉన్నామె , తూలుతూ మా వైపుకి ముందుకొచ్చింది. పూర్తిగా తాగేసి ఉన్నట్లుంది.

” నల్ల మేక కావాలి నాకు – తెచ్చి ఇవ్వండిరా ! తెచ్చి తీరాలి మీరు, కావాలి , నాకు నల్ల మేక – తెండి ! ” అరుస్తూ నేల మీద పడి చేతులూ కాళ్ళూ తన్నుకోసాగింది. మొహం అతి వికృతం గా మారింది .

వాళ్ళలో ఒక పెద్ద మనిషి వచ్చి ఆమె ని పరీక్షించాడు.

” సైతాన్ పూనింది దీనికి..సైతాన్ ! వెళ్ళి పట్టుకు రండి నల్ల మేక ని. సైతాన్- శాంతించు, వెళ్ళారు, తెస్తున్నారు నల్ల మేకని. శాంతించు ”

ఆమె నేల మీద పడి దొర్లుతూ కేక లు పెడుతూనే ఉంది.

నల్ల మేక నొకదాన్ని కొమ్ములు పట్టుకుని లాక్కొచ్చారు.

” ఇదిగో, సైతాన్- చూడు. పూర్తి నల్లగా ఉంది ” [ వాళ్ళలో వాళ్ళు - పొట్ట మీద తెల్ల మచ్చ ఉంది, చూపించకండి, దాచిపెట్టండి ]
ఆ తెల్ల మచ్చ ఏదో సైతాన్ దృష్టిలో పడనట్లే ఉంది. దాని రక్తం కావాలని ఆమె ప్రకటించింది.
మేక గట్టి గా అరిచింది. తర్వాత నిశ్శబ్దం. ఒక గిన్నె లో పట్టి ఇచ్చిన రక్తాన్ని సైతాన్ పట్టిన మనిషి తాగేసి వెంటనే మామూలయిపోయింది. వెళ్ళి మళ్ళీ నాట్యం చేయటానికి ఉపక్రమించింది. తక్కినవాళ్ళు ఆమెని ఆపారు. వచ్చినవాళ్ళు వచ్చినట్లే రెండు వరసల్లో నిష్క్రమించారు.

అంతా పూర్తయిందేమో, మేమిక పోవచ్చునేమో అనుకునే లోపు ఇంకొక అంశం మొదలైంది. చిరుత పులులూ, కొండ చిలువలూ , అడవి దున్నలూ, దుప్పులూ, పెద్ద పులులూ , సిం హాలూ – అన్నీ మా ముందుకి వచ్చి ఆయా కంఠాలతో అరుస్తూ అసహజమైన నృత్యం ప్రారంభించాయి. అంటే , అదే – వాటి చర్మాల వెనక ఉన్నది మనుషులే. ఆ నృత్యం ఎంతకీ తెమిలేలా లేదు. విసుగు పుట్టి , ఆయేషా ని అడిగి నేనూ లియో లేచి అక్కడే అటూ ఇటూ పచార్లు చేస్తున్నాము. అప్పుడు ఒక చిరుత పులి , గుంపు లోంచి వేరయి – చీకటి మూలల్లోకి నడుస్తూ ” రండి ” అంది. అది ఉస్తేన్ గొంతు . లియో తో బాటు నేనూ వెళ్ళాను , జాగ్రత్తగా అడుగులు వేస్తూ. ఇంకాస్త ముందుకి, యాభై అడుగుల దూరం చీకట్లోకి వెళ్ళాక -

” దొరా ! కనిపించావు నాకు చివరికి. రాణి నన్ను పంపేసింది, లేదంటే చంపేస్తానంది. నీ ప్రాణం రక్షించాను కదా, పెళ్ళాడాను కదా నిన్ను పద్ధతి ప్రకారం – వదిలిపెడతావా నన్ను ? ” – గుస గుస గా అడిగింది.

లియో వెంటనే – ” లేదు, ముమ్మాటికీ లేదు. నువ్వు ఎక్కడున్నావో ఏమైనావోననే ఆలోచిస్తున్నాను. వెళ్ళి రాణికి చెబుదాం పద ”

” లేదు దొరా, వద్దు. మనిద్దరినీ చంపేస్తుంది , ఆమె సంగతి నీకు తెలియదు. నాతో ఉండాలంటే, రా- పారిపోదాం-ఆ చిత్తడి నేలల్లోకి ”

” ఇంకా నయం- లియో !!! ” – నేను కంగారుగా అడ్డుకోబోయాను.

” అతని మాట వినకు. రా, త్వరగా వచ్చెయ్యి. మనం పీలుస్తున్న గాలి లోనే చావు ఎదురు చూస్తోంది , ఈ పాటికే రాణి వింటోందేమో మన మాటలు ” లియో చేతుల్లోకి వాలింది ఉస్తేన్. ఆమె ను కప్పిన చిరుతపులి చర్మం జారి, తల మీది మూడు పెద్ద తెల్ల చారలూ కనిపించాయి. అవి ఎలా వచ్చాయో గుర్తొచ్చి నాకు హడలు పుట్టింది . ఆ ప్రయత్నం కొనసాగేది కాదని తెలుసు గనుక లియో ని ఇవతలికి లాగబోయాను – ఉస్తేన్ అతన్ని పట్టుకునే ఉంది. కొద్ది క్షణాల లోపే నా వెనక నుంచి నవ్వు- వెండి గంటలు మోగే నవ్వు.

రాజ్ఞి నా వెనకే ఉంది. ఆమె వెంట బిలాలీ, ఇద్దరు మూగ భటులు. కొంపలంటుకుపోయాయి ! మొదటి చావు నాదే అవుతుందనిపించి నేల మీద కూలబడిపోయాను. ఉస్తేన్ లియో ని వదిలేసి రెండు చేతుల తో మొహం కప్పుకుంది. లియో చేష్టలు దక్కి చూస్తుండిపోయాడు.
ఒకటి రెండు క్షణాల భయంకర మౌనం తర్వాత రాజ్ఞి మాట్లాడింది-
లియో ని చూస్తూ – ” పర్వాలేదు , సిగ్గుపడకు. మీ ఇద్దరి జంట బాగానే ఉందిలే ”. గొంతు మెత్తగానే ఉంది గాని కత్తి లాగా కోస్తోంది.
లియో , కచ్చగా – ఇంగ్లీష్ లో తిట్టాడు, మొహం కవళిక ని మార్చకుండా.

” వూ, ఉస్తేన్ – నీ నెత్తి మీది చారలు చూడకపోతే గుర్తు పట్టకనే పోయి ఉందును. నాట్యం అయిపోయింది, దివిటీ లు బూడిదయాయి- మంచి సమయాన్నే ఎంచుకున్నావు నీ ప్రణయ కలాపానికి. దాసీ దానా – నా మాట మీరతావనుకోలేదు, ఏమి ధైర్యమే నీకు ! ”

” నాతో చెలగాటమాడద్దు రాణీ” ఉస్తేన్ ఆక్రోశం ” – చంపెయ్యి నన్ను, త్వరగా ”

” అలా ఎలా కుదురుతుంది చెప్పు ? నులి వెచ్చ-ని ప్రేమావేశం లోంచి చలి గడ్డకట్టే మృత్యువు కౌగిట్లోకి – అంత సులువుగా జారిపోవటం సాధ్యమా ? ”

మూగభటులకి సైగ చేసింది. వాళ్ళు ఉస్తేన్ ని చెరొక రెక్కా పట్టుకు లాక్కెళ్ళబోయారు. లియో వాళ్ళ పైకి లంఘించి ఒకడిని పడగొట్టి వాడి మీదికి ముష్టి బిగించాడు.

ఆయేషా మళ్ళీ నవ్వింది. ” గట్టి దెబ్బ, పరదేశీ, జబ్బు పడి లేచినా నీ చేతిలో సత్తువ బాగుంది. వాణ్ణి వదిలేయి, ఆ పిల్ల కేమీ హాని చేయడు లే. ఆమె ని మన నివాసం లోకి తీసుకుపోదాం- నీకు ప్రియమైన వారిని నేనూ గౌరవించద్దా మరి ! ”
నేను లియో ని భటుడి నుంచి విడదీశాను. అతను మెదలకుండా నా వైపుకి వచ్చాడు. అందరం కలిసి , ఆ శవాల దివిటీ లు బూడిదయిన కుప్పలని దాటుకుంటూ నడిచాము.

ఆయేషా తన నివాసానికి దారి తీసింది. నా మనసు కీడు ని శంకిస్తోంది…గుండె దడదడమంటోంది.
అక్కడి మెత్తటి ఆసనం మీద కూర్చుని బిలాలీ నీ జాబ్ నీ వెళ్ళిపొమ్మంది. మూగ భటులు కూడా ఆమె ఆజ్ఞ మేరకి దీపాలు వెలిగించి నిష్క్రమించారు. ఇష్టురాలైన సేవిక ఒకతె మాత్రం అక్కడుంది. ఉస్తేన్, లియో, నేను – ముగ్గురం నిలబడే ఉన్నాము.

” అయితే, హాలీ ? ఈమెని నేను పంపించివేసినప్పుడు నువ్వు అక్కడే ఉన్నావు కదా ? ఈమె ప్రాణాన్ని తీయవద్దని నాకు నచ్చజెప్పావు కదా ? ఇందాకటి ఆ కుట్ర లో నువ్వూ అక్కడే ఉన్నావేమిటి – ఇందులో నీకు భాగం ఉందా ? నిజం చెప్పు. ఈ విషయం లో అబద్ధాలని సహించను నేను ” – హుంకరించింది.

” నాకేమీ తెలియదు రాజ్ఞీ ! అక్కడ నేను ఉండటం కేవలం యాదృచ్ఛికం ”

” నమ్ముతున్నాను నిన్ను. మొత్తం అపరాధం దీనిదే, అయితే – కదా ? ”

” ఇందులో అపరాధమేముంది ? ఆమె మరింకెవరి భార్యా కాదు- ఈ ప్రాంతపు ఆచారం ప్రకారం నన్ను పెళ్ళాడానంటోంది- ఆమె ది తప్పైతే నాదీ తప్పే . ఇద్దరినీ శిక్షించండి. ఈ వెధవలు మళ్ళీ ఆమె మీద చేయి వేస్తే ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తాను ” – లియో గర్జించాడు.
ఆయేషా అతని మాటలని అతి ఉదాసీనం గా వింది – ఏమీ జవాబు చెప్పలేదు. ఉస్తేన్ వైపుకే తిరిగింది -

” నువ్వు చెప్పుకునేదేమైనా ఉందా ? నా శక్తి ముందు నువ్వొక గడ్డిపోచవి కూడా కావు – ఏ ధైర్యం తో ఈ పని తలపెట్టావు – చెప్పు, నాకేమైనా అర్థమవుతుందేమో ? ”

ఆ అభాగ్యురాలు- తన అల్పత్వమూ రాజ్ఞి అధికారమూ పూర్తిగా తెలిసి ఉండీ , గొప్ప స్థైర్యాన్నీ నిర్భయత్వాన్నీ ప్రదర్శించింది.

పొడుగాటి మనిషి ఉస్తేన్ . తల ఎత్తి నిలుచుని చెప్పింది – ” ఎందుకు చేశానంటే రాణీ, అతనంటే నాకు ప్రేమ గనుక. ప్రేమ కన్న చావు గొప్పది కాదు గనుక. అతను లేని జీవితం మరణం కన్న హీనం కనుక – నా బతుకును ఒడ్డాను, నీ చేతిలోంచి చావును స్వీకరిస్తాను. నేను చేసినదానికి ఏ మాత్రం పశ్చాత్తాప పడను – నన్ను మళ్ళీ ఒక సారి అతను కౌగలించుకున్నాడు కదా ? నన్నింకా ప్రేమిస్తూనే ఉన్నానని చెప్పాడు కదా – ఇంకేం కావాలి నాకు ? ”

ఆయేషా తన ఆసనం లోంచి లేవబోయి తిరిగి సర్దుకుని కూర్చుంది.

” నాకు మంత్రశక్తులు లేవు ” – ఖంగున మోగే గొంతు తో ఉస్తేన్ కొనసాగించింది . ” నేను రాణిని కాను. శాశ్వతం గా జీవించి ఉండగలదాన్నీ కాను. కాని రాణీ, నేను స్త్రీ ని. ఎంత లోతు నీటి అడుగునైనా ఏముందో తెలుసుకోగలను. నువ్వు కప్పుకున్న ముసుగు వెనక ఉన్నదేమిటో చూడగలను.

నువ్వూ ఇతన్ని ప్రేమిస్తున్నావు , నాకు తెలుసు. అడ్డుగా ఉన్న నన్ను నాశనం చేస్తావు – చచ్చిపోతాను నేను, అంధకారం లోకి వెళతానేమో – తెలియదు. నా గుండె లో ఒక వెలుగుంది – ఆ దీపం నాకు నిజాన్ని చూపిస్తోంది. నేనుండని భవిష్యత్తు కూడా నా కళ్ళ ముందు కనిపిస్తోంది. ఈ నా దొరని చూసినప్పుడే నాకు తెలిసింది – ఇతని తో పెళ్ళి వెనకే నాకు చావు ఉంటుందని. కాని నేను వెనకాడలేదు, ఆ ధర చెల్లించేందుకే సిద్ధపడ్డాను. ఇప్పుడు , మృత్యుముఖం లో నిలుచున్న నాకు ఇంకొక విషయమూ స్ఫురిస్తోంది. నువ్వు చేసిన పనికి నీకు ఫలితం దక్కదు. నిన్ను తన దానిగా అతను ఎన్నటికీ చేసుకోడు. నీ సౌందర్యం సూర్యకాంతిలాగా ప్రకాశించినా అతను నా వాడే ఈ జన్మకి, నావాడు గానే మిగులుతాడు. నీకూ నాశనమే రానుంది- కనిపిస్తోంది నాకు..” పూనకం వచ్చిన దానిలాగా ఉస్తేన్ వణికింది . ” కనిపిస్తోంది నాకు…”

ఆగ్రహమూ భీతీ కలిసిన కేక అక్కడ మారుమోగింది. ఆయేషా లేచి నిలుచుని ఉస్తేన్ వైపు కి చెయ్యి సాచింది. ఉస్తేన్ మాటలు ఆగిపోయాయి. ఆయేషా ఏమీ మాట్లాడలేదు, కదల్లేదు. ఆమె మొహం లో స్థిరం గా ఘనీభవించి ఉన్న క్రోధం. ఉస్తేన్ వైపు కి చూపు సారించింది. తక్షణమే ఉస్తే పెద్దగా కేక పెట్టి గింగిరాలు తిరిగి దబ్బున కింద పడిపోయింది. నేనూ లియో గబ గబా పరిగెత్తి వెళ్ళాము. ఆమె చనిపోయింది. ఏ తీవ్రమైన విద్యుచ్ఛక్తి ప్రసారం వల్లనో లేక ఆయేషా సంకల్పబలం వల్ల మాత్రమేనో – తెలియదు.

ఒక్క క్షణం పాటు లియో కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. తెలియగానే భీకరం గా ఆయేషా మీదికి దూకబోయాడు. ఆమె చూస్తూనే ఉంది, తిరిగి చెయ్యి సాచింది. అతను తూలి వెనక్కి పడబోయాడు. నేను పట్టుకుని ఆపి నిలబెట్టాను.

ఆయేషా మృదువు గా అంది – ” క్షమించు, పరదేశీ. నా న్యాయాన్ని అమలు చేసి నిన్ను కలవరపెట్టినందుకు ”

” క్షమించాలా , నిన్ను ? హంతకురాలా – ఛీ. చంపగలిగితే నిన్ను ఇక్కడే ఇప్పుడే చంపేసి ఉండేవాడిని ” – లియో ఆవేశం తో కంపించిపోతున్నాడు.

” లేదు, లేదు – నీకు అర్థం కావటం లేదు ” – ఆమె అదే మెత్తని గొంతు తో అంది. ” ఇప్పటికైనా నీకు చెప్పాలి నేను – నువ్వు కాలిక్రేటస్ వి- నా ప్రేమికుడివి. రెండు వేల ఏళ్ళు గా నీకోసం నిరీక్షిస్తూనే ఉన్నాను- ఇంతకాలానికి నువ్వు నా దగ్గరికి తిరిగి వస్తే , ఈ ఆడది నిన్నూ నన్నూ వేరు చేయబోయింది- అందుకే , ఆమెను తొలగించవలసి వచ్చింది ”

” అంతా అబద్ధం. నా పేరు కాలిక్రేటస్ కాదు – లియో విన్సే. కాలిక్రేటస్ – నా పూర్వుడయి ఉండచ్చు, అదీ నమ్మకం లేని సంగతే ”

” అదే. అదే నేనూ అంటున్నది. కాలిక్రేటస్ నీకు పూర్వుడు – మళ్ళీ నీ లాగా జన్మ ఎత్తాడు, నా కోసం – నా స్వామీ ”

” నీ మీద అసహ్యం , ద్వేషం. నీ మొహం కూడా చూడలేను. నీ స్వామిని అవటం కంటే నరకం నుంచి దిగివచ్చిన భూతానికి భర్తను కావటం మేలు ”

” అలా అనకు …నన్ను చూసి ఎంతో కాలమై పోయింది కదా, మర్చిపోయి ఉంటావు. నే నెంత సౌందర్యరాశి నో ”

” పాపాత్మురాలా- నీ మొహమే చూడాలనిపించటం లేదు, ఎంత అందగత్తెవయి ఉంటేనేమిటి ”

” అతి కొద్ది సేపటిలోనే నాకు పాదాక్రాంతుడివయి బ్రతిమాలుకుంటావులే ” – అయేషా మధురం గా, హేళన గా నవ్వింది. ” రా , ఇదే మంచి తరుణం. ఆ చచ్చి పడి ఉన్నది కూడా ఇందుకు సాక్ష్యం ”

” చూడు ” – తన శరీరాన్ని కప్పి ఉంచిన తెల్లని పల్చని వస్త్రాలని కిందికి జార్చింది. అలల మీంచి పైకి లేస్తున్న వీనస్ లాగా, పాలరాతి లోంచి బయల్పడుతున్న గలటియె లాగా . దేదీప్యమానం గా ప్రకాశిస్తున్న నేత్రాలతో లియో కళ్ళలోకి చూస్తూ నిలుచుంది. బిగిసి ఉన్న అతని పిడికిళ్ళు సడలినాయి. కోపం తో ముడుచుకుని ఉన్న ముఖ రేఖలు విప్పారినాయి. విస్తుపోవటం, ఆశ్చర్యం, ప్రశంస, అద్భుతపడటం – ఒకదాని వెంట ఒకటి అతన్ని ఆవరించాయి. వదిలించుందుకు ఎంత ప్రయత్నం చేస్తే ఆ భయద సౌందర్యం అంతగా అతన్ని లోబరచుకుంటోంది, మతి పోగొడుతోంది. నాకెందుకు తెలియదు అదంతా – అతనికి రెట్టింపు వయసున్న నేను ఆ మోహం లో పడి పోయి కొట్టుకున్నవాడినే కదా. ఇప్పుడు మాత్రం- ఆ వీక్ష ణం నాకోసం కాదని తెలిసీ వ్యామోహానికి లోనయిపోతున్నాను కదా. ఎలాగో నిలవరించుకొని జరుగుతున్నదాన్ని గమనించాను.

” దేవుడా !!! ” అతను నిర్ఘాంత పోతూ అన్నాడు . ” నువ్వు – నువ్వు స్త్రీ వేనా ? ”

” స్త్రీనే, సత్య ప్రమాణంగా . నీ స్త్రీ ని. రా, ఇలాగ ” – అతి సుందరమైన , దంతం తో చెక్కినట్లున్న చేతులని అతని వైపుకి సాచింది.

అతను అలాగే చూస్తున్నాడు. మెల్లి మెల్లిగా ఆమె వైపుకి జరుగుతున్నాడు. ఉన్నట్లుండి అక్కడ పడి ఉన్న ఉస్తేన్ దేహం వైపుకి చూసి – ఆగిపోయాడు.

” ఎలా ? ఎలా ? ” – జీరబోతున్న గొంతుతో – ” నువ్వు హంతకురాలివి. ఆమె నన్ను ప్రేమించింది ”

తనూ ఉస్తేన్ ని ప్రేమించాననే విషయాన్ని అప్పుడే మర్చిపోతున్నాడు.

” కాదు ”- ఆమె గొణిగింది. రాత్రి వేళ చెట్ల లోంచి వీచే గాలి శబ్దమంత తీయగా ఉంది ఆమె గొంతు. ” కాదు. ఒకవేళ నేను పాపం చేసి ఉంటే నా సౌందర్యాన్ని నీకు సమాధానం చెప్పనీయి. నీ పైని ప్రేమ వల్లనే కదా చేశాను, క్షమించి వదిలేయి. రా. ” చేతులని మరింత ముందుకి సాచింది.

కొద్ది క్షణాలలో అంతా అయిపోయింది.

అతను ప్రతిఘటించబోవటం గమనిస్తూనే ఉన్నాను, పారిపోవాలనే ప్రయత్నం కూడా చేశాడు. కాని ఆ మహాద్భుత సౌందర్యమూ అతి బలవత్తరమైన సంకల్పమూ ఇనప సంకెళ్ళ కన్నా బలం గా అతన్ని లాగుతున్నాయి. తన కోసం చచ్చిపోయిన స్త్రీ శరీరం అక్కడ ఉండగానే అతను ఆయేషా కి లొంగిపోతున్నాడు- అందులో అతని తప్పు ఎంత ఉందని ! అక్కడ ఉన్నది పేరుకు మాత్రమే మానవస్త్రీ , ఆమె కీ మామూలు ఆడవాళ్ళకి ఏమాత్రం సంబంధం లేదు- రూపమూ స్వభావమూ రెండిట్లోనూ.

దించేసుకున్న నా తలని ఎత్తి చూసేసరికి ఆమె అతని కౌగిలి లో ఉంది. ఇద్దరి పెదవులూ కలుసుకున్నాయి. అలా – తన గౌరవాన్ని మరచి బాధ్యతను మరచి మానవ సహజమైన అన్నింటినీ మరచి లియో ఆ సౌందర్యపు భీషణత్వానికి అమ్ముడు పోయాడు. అలవిమాలిన మోహానికి దాసులై పతితులైన వారందరికి మల్లే ఇతనూ తనకి తగిన శిక్ష ను ఎప్పుడో అనుభవించబోతాడా ? ఏమో.

ఆమె అతని కౌగిట్లోంచి సర్పం లా జారి విడివడి హేళన గా నవ్వింది.

” నేను చెప్పలేదా ? ఎంతసేపో పట్టదని ? ”

లియో – లజ్జతో పశ్చాత్తాపం తో ఆక్రందించాడు. తాను పతితుడినైనానని తెలియనంత పతితుడు కాలేదు అతను. అలాగే కొనసాగనీయకుండా ఇవతలికి వచ్చి- లేనిపోని విజయగర్వం తో , తెలివి తక్కువగా ఆయేషా చేసిన హేళన అతని ఉత్తమత్వాన్ని నిద్రలేపింది.
ఆయేషా మళ్ళీ నవ్వి తన ముసుగు ధరించింది. జరుగుతున్నదాన్నంతా నోరు తెరుచుకుని చూస్తున్న సేవిక కి ఏదో సైగ చేసింది. ఆమె వెళ్ళి ముగ్గురు మూగభటులని పిలుచుకొచ్చింది. వాళ్ళు ఉస్తేన్ దేహాన్ని అక్కడినుంచి ఈడ్చుకువెళ్ళారు. లియో తన మొహాన్ని చేతులతో కప్పుకున్నాడు.

వాళ్ళు వెళ్ళిపోయాక తెరలని దగ్గరికి లాగి, తిరిగి ముసుగు తొలగించి ఆయేషా – పురాతనమైన అరేబియన్ ప్రేమ గీతాన్ని అందుకొని గానం చేయటం మొదలుపెట్టింది. దాన్ని మరొక భాష లోకి తర్జుమా చేయటం దాదాపు అసాధ్యం. వందల ఏళ్ళ వెనకటి ఆమె ప్రేమ, వైఫల్యం, అంతు తెలియని నిరీక్షణ, చివరికి లియో ఆగమనం – అన్నీ అందులో వినిపించాయి. పాట ముగిసిన తర్వాత అదొక కవిత్వ ధోరణి గా చెప్పుకుపోయింది. ” నేను ఇన్నేళ్ళూ జీవించి ఉన్నాననీ , నువ్వు నాకోసం మళ్ళీ పుట్టావనీ నమ్మటం లేదా, ప్రియా ! కాలిక్రేట స్ – మోసం చేస్తున్నాననుకుంటున్నావా ? సూర్యచంద్రులు గతులు తప్పవచ్చును గాని నేను అబద్ధం చెప్పను. నా రెండు కళ్ళ నీ పెరికేసినా- నా చుట్టూ వందల కొమ్ము బూరాలు రొద పెట్టినా – నీ గొంతు ని గుర్తు పడతాను. నన్ను పూర్తి చెవిటి దాన్ని చేసినా – వేయి ఇతర స్పర్శలలోంచి నీ స్పర్శని గుర్తిస్తాను. అన్ని జ్ఞానేంద్రియాలూ నన్ను ఎడబాసినా నా ఆత్మ ఒక్కటీ నిన్ను కనిపెట్టి నీవైపుకే దూకుతుంది. నా రాత్రి అంతమైంది, నీ వేకువ రాకతో”

ఆగి , తిరిగి – ” ఇంకా నీ హృదయం కరగకపోతే, విశ్వాసం కలగకపోతే , అర్థం కాకపోతే, ఇంకా బలమైన ఆధారం కావాలనిపిస్తే – రా. దాన్నీ చూపిస్తాను. హాలీ, నువ్వు కూడా. ఇద్దరూ చెరొక దివిటీ పట్టుకుని నా వెనకే రండి ”

ఇంకేమీ ఆలోచించకుండా – అసలు ఆలోచన అన్నది ఆమె సమక్షం లో అసాధ్యం …ఆమె చెప్పినట్లే ఇద్దరం బయల్దేరాము. ఆమె కూర్చునే గది లో కట్టి ఉన్న తెరను ఎత్తితే అక్కడ దిగువకి మెట్లు కనిపించాయి. జాగ్రత్త గా దిగుతూ వెళుతూంటే నాకొక విషయం ఉన్నట్లుండి అర్థమైంది. ఆ మెట్లన్నీ, మధ్యలో ఏదో ఒక చోట – అరిగి కుంగిపోయి ఉన్నాయి. దాదాపు ఏడున్నర అంగుళాల ఎత్తున్నవి, మూడున్నర అంగుళాల దిగువకి అరిగిపోయాయి. మేము దిగిన ఇంకే చోటా అలా లేదు – శవాన్ని లోపల పెట్టేప్పుడు తప్ప మరెవరూ వాటిని దిగివెళ్ళి ఉండరు – అందుకని. ఆయేషా మమ్మల్ని తీసుకువెళ్ళి వాటన్నిటినీ చూపించింది గానీ మాకు ముందు మరింకే సందర్శకులూ అక్కడికి రాలేదు కదా ! మరి ఈ మెట్లు – ఎందుకిలా ?

పూర్తిగా దిగిపోయాక , ఆ కిందని నిలుచుని మళ్ళీ చూస్తున్నాను కళ్ళతో. ఆయేషా వెనక్కి తిరిగి , గమనించి -

” నా పాదాల వల్లనే ఆ మెట్లు అరిగిపోయాయి హాలీ. అవి పూర్తిగా సమతలం గా ఉండిన రోజులు నాకు స్పష్టంగా గుర్తున్నాయి. రెండు వేలేళ్ళ పాటు రోజూ పదే పదే దిగిన, ఎక్కిన నా పాదాలే వాటిని అరగదీశాయి. ”

నాకు నోట మాట రాలేదు. ఆమెకి తప్పించి ఇంకెవరికీ ప్రవేశం లేని చోటే అయితే, ఎన్ని లక్షల సార్లు ఆమె అక్కడికి వచ్చి ఉండాలి ? ఊహకి అందలేదు.

అక్కడ ఒక సొరంగం మొదలైంది. దాని ద్వారానికి కట్టి ఉన్న తెరని నేను గుర్తు పట్టాను. ఆ రోజు నడిరాత్రి వేళ , నేను నక్కి చూస్తూ ఉండగా – ఆయేషా తన శత్రువు ని నాశనం చేసేందుకు భయంకరమైన మంత్రాలు చదువుతూ హోమం చేసినది అక్కడే. అది ఒక సమాధి అని ఊహించాను – ఆమె వెనకాల మేమూ అందులో ప్రవేశించాము. ఏదో గొప్ప రహస్యం తెలిసిపోబోతున్నందుకు ఆనందం – దానితోబాటు అది ఏమిటో, మా జీవితాలని ఎలా మార్చబోతుందో అనే భయం …

[ ఇంకా ఉంది ]

రాజ్ఞి – పన్నెండవభాగం (‘ SHE ‘ By Sir H.Rider Haggard)

వాకిలి — Tue, 31 May 2016 21:58:38 +0000

[ మే నెల సంచిక తరువాయి ]

ఆయేషా లియోని ఎవరనుకుంటోందో ఏమిటో ఆ నిమిషం లో నాకేం పట్టలేదు. నాకు కావలసింది అతను బతకటం, అంతే. ఈమె ప్రలాపం పూర్తయేలోగా పుణ్యకాలం గడిచిపోతే ఏం కాను ?

” చూడు ఆయేషా, నువ్వేం చేయాలని వచ్చావో ఆ పనిని త్వరగా పూర్తి చేయకపోతే నీ ‘ కాలిక్రేటస్ ‘ భూమ్మీద ఎంతో సేపు ఉండడు ” – హెచ్చరించాను.

ఆమె ఉలిక్కిపడింది. ” ఇంతకుముందే ఎందుకు రాలేదు నేను ? ఇప్పుడు నాకే భయమనిపిస్తోంది, చేతులు వణుకుతున్నాయి. హాలీ , ఇదిగో, దీన్ని అతని గొంతులో పోయి. ఇప్పటికే మరణించి ఉండనివాడైతే లేచి తీరతాడు ” – తన దుస్తుల్లోంచి చిన్న గాజు సీసాని తీసి నా చేతిలో పెట్టింది.

లియో మొహం ఆ పాటికే బూడిదరంగు లోకి మారిపోయి ఉంది, డొక్కలు ఎగిరెగిరి పడుతున్నాయి. ఆ సీసా కి చెక్కబిరడా గట్టిగా బిగించి ఉంది. ఊడదీయటం కష్టమై పళ్ళతో పట్టి లాగాను. ఆ క్రమం లో మూత ఊడొచ్చి ఒక చుక్క ద్రవం అందులోంచి నా నాలుక మీదికి చిందింది, తియ్యటి వాసనతో. ఒక్క క్షణం పాటు నా కళ్ళముందేవో వెలుగులు- ఆ వెంటనే తగ్గిపోతూ.

లియో తల ఒక పక్కకి ఒరిగిపోయి , నోరు కొద్దిగా తెరుచుకుని ఉంది. ఆయేషాని అతని తలను గట్టి గా పట్టుకోమని అడిగాను. ఆమె శక్తి అంతా ఏమైపోయిందో గాని, నిలువెల్లా వణికిపోతూ అతి కష్టం మీద అతని దవడలు తెరిచి పట్టుకుంది. సీసాలో ఉన్న ఏడెనిమిది చుక్కలనీ అతని గొంతులోకి వొంపాను. నైట్రికి ఆసిడ్ ని కదిలిస్తే వచ్చేట్లు , పొగలొచ్చాయి అతని నోట్లోంచి. ఆ వైద్యం పనిచేస్తుందనే ఆశ- కొంచెం కూడా నాకు లేకపోయింది.

అతను డొక్కలెగరేయటం మటుకు వెంటనే తగ్గిపోయింది. మొహం బూడిదరంగు నుంచి తెల్లగా పాలిపోయిన రంగు కి మరలింది. అంతవరకూ అందని నాడి కొద్దిగా ఆడటం మొదలైంది, కను రెప్పలు మాత్రం అలాగే అల్లలాడుతున్నాయి. ఆయేషా ని చూశాను. ఆ ఉధృతం లో ఆమె మేలిముసుగు జారిపోయింది. లియో మొహమంతగానూ పాలిపోయి ఉంది ఆమె మొహం. అతన్ని వదల్లేదు- చూస్తూన్న కవళిక లో చెప్పలేనంత వేదన, ఆదుర్దా. అతను బ్రతుకుతాడో లేదో ఆమెకీ నమ్మకం లేదని నాకు అర్థమైంది. అలాగే ఆయిదు నిమిషాలు గడిచాయి…ఆశ అంతకంతకూ తగ్గిపోతోంది.

అందమైన ఆమె కోల మొహం కిందికి వాలిపోయింది, పెదవుల పగడపు ఎరుపు మాయమైంది. దుర్భరమైన వ్యధ కి ముఖ రేఖలు ముడుచుకుపోయాయి. అంతటి నా దుఃఖం లోనూ ఆమె మీద జాలేసింది.

” ఆలస్యమైపోయిందా ? ”

ఆమె బదులు చెప్పకుండా తల పక్కకి తిప్పుకుంది. కాని- అప్పుడు-లియో గట్టిగా ఊపిరి పీల్చాడు. కాస్త కాస్తగా మొహం లోకి గులాబి రంగు వచ్చింది. చూస్తూండగానే దేహం లో చలనం వచ్చి , పక్కకి తిరిగాడు.

” చూడు ” – నాకు మాట పెగల్లేదు, గొణిగాను అంతే.

” ఓహ్ ” – ఆమె గొంతు గద్గదం గా ఉంది. ” బతికాడు. ఒకే ఒక్క లిప్త ఆలస్యమయి ఉంటే – అంతా అయిపోయి ఉండేది ” – మాటల చివర్లోంచే పెద్ద పెట్టున దుఃఖం వచ్చి నేల మీద కూలబడి గొల్లుమని ఏడ్చింది.

కాసేపటికి తేరుకుని అంది – ” నా బలహీనతను క్షమించు హాలీ, స్త్రీ ని గదా నేను ! ఇవాళ పొద్దునే చెప్పావు కదా , మీ కొత్త మతం లో నరకం గురించి ! శక్తి ఉండదు, మార్చగల అవకాశం ఉండదు – జ్ఞాపకాలు ఉంటాయి… చేసుకున్న పాపాలు – అపరాధాలూ, తప్పుగా వేసిన లెక్కలూ ఎన్నటికీ నెరవేరని కాంక్షలూ భరించలేనన్ని భయాలూ – అనుక్షణం పెడుతూండే యాతన గురించి ! దాన్ని నేను రెండు వేల ఏళ్ళ పాటు – రెండు మూడు వందల తరాలపాటు – అనుభవిస్తూనే ఉన్నాను. తోడు లేదు, ఓదార్పు లేదు, చావు రాదు – ఆశలు , కొరివిదయ్యాల లాగా కాసేపు కనిపించి ఆరిపోతూ. కాని లోలోతుల్లో ఏదో గుడ్డి నమ్మకం .

ఇప్పుడేమైందో చూడు – పదివేలేళ్ళైనా ఇలాంటిది నువ్వు వినవు. అతను వచ్చాడు, నాకు ఇంత దగ్గరలో ఉన్నాడు – నేను గర్వపడే నా అత్యున్నత శక్తి సామర్థ్యాలు అతని ఉనికినే కనిపెట్టలేకపోయాయి ! తీరా అతను నా కంటబడ్డాడు – మృత్యువుకి అతి సన్నని వెంట్రుకంత దూరం లో …ఇప్పుడు అతన్ని పోగొట్టుకొని ఉండి ఉంటే తిరిగి ఎన్ని వందలేళ్ళు నేను ఎదురు చూడవలసి ఉండేదో, అసలు మళ్ళీ వచ్చి ఉండేవాడో కాడో – ఆ మహాశూన్యం లో నేనెన్ని నాళ్ళు బతకవలసి ఉండేదో. అతను జీవిస్తాడో లేదో తెలియని ఆ అయిదు నిమిషాలలో – అరవై తరాల కాలం గడిచింది నాకు – రాబోయే రోజుల హాలాహలపు ఛాయలన్నీ చుట్టుముట్టాయి. ఆ మందు గొంతు దిగింది కాబట్టి , అప్పటికింకా కొసప్రాణమేదో ఉంది కాబట్టి – అతను బతికాడు. పన్నెండు గంటలు నిద్రపోతాడు, మేల్కున్నాక ఇక జ్వరం రాదు ”

అతని బంగారపు గిరజాల జుట్టు పైన చేయివేసి నుదుటిని చుంబించింది – అతి సున్నితంగా, అనంతమైన అనురాగపు రక్తి తో.
అలా ఒక నిమిషం పాటు ‘ రాజ్ఞి ‘ ఆనందం పొంగి పొరలింది. గొప్ప దేవత లా కనిపించింది ఆమె. అంతలోనే మొహం లో భావం మారిపోయింది.
” దాదాపు మర్చేపోయాను.. ఆ ఆడమనిషి ఉందే, ఉస్తేన్ – లియో కి ఏమవుతుంది ఆమె ? సేవకురాలేనా మరింకేదైనానా ? ” – గొంతు కొంచెం వణికింది.
” అమహగ్గర్ ల ఆచారం ప్రకారం లియో ని పెళ్ళి చేసుకుందేమో …తెలీదు ” – బుజాలెగరేశాను.

రాజ్ఞి మొహం ఈర్ష్య తో, ద్వేషం తో భయంకరమైంది. వాటిని గెలిచే వయసు ఆమెకి రాలేదు, ఇంత కాలం గడిచాక కూడా.
” ఆమె చచ్చిపోవలసిందే. మరొక మార్గం లేదు ”

” ఎందుకు ? ఏం నేరం చేసిందని ? ” – ఈమె క్రూరత్వం తో ఎంతటి పరిచయం ఉన్నా కూడా హడలిపోయాను కొత్తగా. ధైర్యం కూడదీసుకుంటూ అన్నాను – ” నువ్వు చేసిన తప్పే కదా ఆమె కూడా చేసింది ? ప్రేమించింది, ఆమె ప్రేమని అతను సంతోషం గా స్వీకరించాడు ”

” ఎంత తెలివితక్కువవాడివి హాలీ ” – ఆమె కోప్పడింది, కాస్త నవ్వుతూనే. ” నాకూ నా అభీష్టానికీ మధ్యన అడ్డుగా ఉండటమే ఆమె పాపం.నేను అతన్ని అమెనుంచి తీసేసుకోవటం చాలా తేలిక నాకు – ఈ భూమ్మీద జన్మించిన ఏ పురుషుడైనా నా ఆకర్షణ నుంచి తప్పించుకోగలడా ? మోహం ఉన్నంతవరకే పురుషులు స్త్రీలకి కట్టుబడతారు . సామాన్య మానవ స్త్రీల పైని మోహం ఎన్నాళ్ళో నిలవదు, శీఘ్రంగా వాళ్ళ భర్తలకి వాళ్ళు నచ్చటం మానేస్తారు.

ఆ ‘ శీలవతులు ‘స్వర్గానికైతే వెళతారేమో , మీ కొత్త మతం ప్రకారం – కాని అటువంటి ఆడవాళ్ళు అక్కడేమైనా సుఖపడతారనుకోను నేను. సరిపడా సౌందర్యం ఉంటే దానితో ఏ పురుషుడినైనా కొనవచ్చు, తగినంత ధర చెల్లిస్తే ఏ స్త్రీ సౌందర్యాన్నైనా ఖరీదు చేయవచ్చు. మా కాలం లో అలాగే ఉండేది – ప్రపంచం ఒక పెద్ద సంత- ఎవరు ఎక్కువ వెలకి వేలం పాడుకోగలిగితే వాళ్ళకి అన్నీ దొరికేవి ”

ఆయేషా పరిజ్ఞానం ప్రకారమే ఆమె మాటలు ధ్వనించినా నాకు కాస్త చిరాకేసింది. క్రైస్తవ స్వర్గం లో వివాహాలూ దాంపత్యాలూ ఉండవని చెప్పాను.
” ఓ..అయితే పెళ్ళిళ్ళ ప్రసక్తి ఉంటే అది స్వర్గం కాకుండా పోతుందంటావా ఏమిటి ? అయినా మీ స్వర్గానికీ మా స్వర్గానికీ పెళ్ళి ఒకటే తేడా కాదేమోలే. ఇక చాలు – ఎంతకీ నా మాట ని తిరస్కరించటమే నీ పనిగా పెట్టుకుంటుంటావు గదా. ఈమె తప్పకుండా చనిపోవలసిందే – అతన్ని ఆమె నుంచి లాక్కోగలను కాని ఆమె బ్రతికి ఉన్నంతవరకూ అతని మనసు ఆమె పట్ల మెత్తబడే అవకాశం ఉంది – నా ప్రియుడి హృదయం లో నాకు తప్ప మరెవరికీ చోటు ఉండకూడదు, ఆ సామ్రాజ్యం పూర్తిగా నాది మాత్రమే. అనుభవించిందేదో అనుభవించిందిగా , చాల్లే – ప్రేమగా గడిపిన ఒక్క గంట సమయం , ఒంటరిగా వెళ్ళదీసిన శతాబ్దం కన్న ఎక్కువైనది. ఇక ఆమె ఈ చీకటి రాత్రి లో కలిసిపోతుంది ”

” వద్దు వద్దు ” – కంగారు గా అరిచాను. ” అది ఘోరమైన నేరం – అంతటి దుష్టత్వం లోంచి కీడు తప్ప మరింకేమీ రాదు. నీ మంచి కోసమే చెబుతున్నాను, ఆ పనిని తలపెట్టకు ”

” మనకీ మన గమ్యానికీ మధ్యన ఉన్నదాన్ని తొలగించటం నేరమంటావా ? అటువంటి నేరాలను మనం ప్రతిరోజూ చేస్తూనే ఉన్నాం. మనం బతికేందుకు జంతువులని చంపి తింటున్నాం. ఒక్క చెట్టో జంతువో బ్రతకాలంటే అటువంటివి ఇరవై చచ్చిపోవాలి. బలమున్నవాడిదే కదా రాజ్యం ?వేరే దేశాలని జయిస్తున్నాం, వాళ్ళ తిండిని దోచుకుంటున్నాం – ఇదే కదా జరుగుతోంది ? నేరం నుంచి కీడు తప్ప మరేమీ రాదంటున్నావు, నీకు అనుభవం లేదు. ఆ నేరాలలోంచే గొప్ప ఫలితాలు వస్తాయి, మంచి పనుల లోంచి నష్టాలు సంభవిస్తాయి. ఒక క్రూరుడైన నియంత పరిపాలన వలన తర్వాతి ఎన్నో తరాలు సుఖపడవచ్చు, ఒక మహాత్ముడి ప్రభావం వలన ఒక జాతి మొత్తం బానిసలు కావచ్చు. తన మనసుకి తోచిన మంచినీ చెడునూ మటుకే మనిషి గుర్తించగలడు , చేయగలడు – వాటి పరిణామాలెలా ఉండగలవో అతను ఊహించనేలేడు – తన మీద పడిన దెబ్బ కి కారణం ఏయే సంక్లిష్టమైన పరిస్థితుల అల్లిక లోంచి వచ్చిందో అతను తెలుసుకోనేలేడు. మంచీ చెడూ తీపీ చేదూ రాత్రీ పగలూ ప్రేమా ద్వేషమూ ఆడా మగా భూమీ ఆకాశమూ – ఇవన్నీ ఒకదానికొకటి అవసరమే – దేని అంతు ఏదో , ఎక్కడో ఎవరికి తెలుసు ? విధి అనేదేదో , తన ఏ బృహత్ప్రయోజనం కోసమో – వీటన్నిటినీ ఒక మహా సూత్రంగా పేనుతోంది. మనం దేన్నీ ఇదమిద్ధమని నిర్ణయించటం కుదరదు – మనకు పాపమనిపించినది మరొకరికి పుణ్యమే కావచ్చు. వింటున్నావా ? ”

ఇటువంటి కుతర్కానికి ఎదురు వాదించటం నా శక్తికి మించిన పని. హేతుబద్ధమైనది గానే అనిపించవచ్చు గాక, ప్రపంచం ఈ పద్ధతి మీదే నడిచేలా వదిలేస్తే మానవజాతి మొత్తమూ నశించిపోగలదు. కాని – ఏ నీతిసూత్రాలనూ న్యాయశాస్త్రాలనూ ఈ అద్భుతమైన మేధ గుర్తించదు. అనాదిగా పశుపక్ష్యాదుల నుంచి మనిషిని వేరు చేస్తున్న నైతిక బాధ్యత లలో లోపాలు లేవని కాదు , ఆ సంకెళ్ళు ఏవీ ఈమెను బంధించలేవనే విషయం కొత్తగా తెలిసి వచ్చి , నా మనసు భయం తో జలదరించింది.

అయినా , పాపం ఏ తప్పూ చేయకుండా అంతం కాబోతున్న ఉస్తేన్ ని ఈ అతి బలమైన ప్రత్యర్థి నుంచి ఎలాగైనా రక్షించాలనే అనిపించి, మళ్ళీ ప్రయత్నించాను.

” నీ ఈ తర్కం నా మొద్దుబుర్రకి ఎక్కనంత సూక్ష్మమైనది . నువే ఒకసారి అన్నావు కదా ఎవరి హృదయానికి చట్టాలు వాళ్ళే ఏర్పరచుకోవాలని ? ఎవరి స్థానాన్ని నువ్వు ఆక్రమించబోతున్నావో ఆమె పైన కొంచెమైనా కరుణ చూపకూడదా ? ఎన్నో శతాబ్దాల అనంతరం ఇతను నీకు చేరువగా వచ్చాడని అంటున్నావు, మృత్యువు కోరల్లోంచి అతన్ని నువ్వు బయటపడవేసి ఎంతో సేపు కాలేదు – ఈ సందర్భాన్ని ఒక పండగ గా జరుపుకోరాదా, ఇప్పుడు అందులో హత్యల ప్రసక్తి ఎందుకు చెప్పు ? ఈమె లియో కోసం తన ప్రాణాన్ని పణం గా పెట్టి నీ బానిసల నుంచి అతన్ని కాపాడింది , ఆ తర్వాతనే అతను ఇక్కడికి రాగలిగాడు – అందుకోసమైనా ఆమెను క్షమించకూడదా ? ఇతని పట్ల ఒకానొకప్పుడు ఘోరమైన అపరాధాన్ని చేసి ఉన్నానని నువ్వే చెప్పావు – ఈజిప్ట్ స్త్రీ అమెనార్టస్ ని ప్రేమించాడని ఇతన్ని నువ్వే చంపేశానన్నావు కదా ? ”

” నీకెలా తెలుసు ? ఆమె పేరు నీకెలా తెలిసింది ? నేను నీతో అననే లేదే ? ” – ఆమె సంభ్రమం తో నా చెయ్యి గట్టిగా పట్టేసుకుంది.

” కలగని ఉంటాను బహుశా ” -సర్దుకున్నాను – ” ఈ పురాతనపు ‘ కోర్ ‘ గుహల్లో ఎలాంటి కలలైనా రావచ్చు, వాటిలో ఏమాత్రమో నిజం ఉండనూ వచ్చు. అప్పుడు తలపెట్టిన క్రూరకృత్యం వల్ల నీకేం వచ్చింది – రెండువేలేళ్ళ యాతన , అంతేనా ? ఇప్పుడూ అంతే అవుతుంది, ఈమెని చంపితే నీకు కొత్తశాపం సంక్రమిస్తుది, చరిత్ర పునరావృతమవుతుంది. నువ్వేమైనా అను, చెడు పనుల వల్ల తర్వాతి తరాలకి మంచి జరగటం ఏమోగాని, చేసినవారు మాత్రం దాని పరిణామాన్ని స్వీకరించి తీరవలసిందే. మా రక్షకుడు చెప్పినదీ ఇదే. తనను రక్షించి సేవ చేసిన స్త్రీ ని చంపి, ఆ నెత్తురంటిన చేతులతో నువ్వు సమీపిస్తే అతను నిన్ను ఎలా ప్రేమిస్తాడు ? ”

” నా సమాధానం ఇదివరకే చెప్పాను నీకు. ఆమెనే కాదు, ఒకవేళ నిన్ను కూడా నేను చంపేసినా అతను నన్ను ప్రేమించే తీరతాడు – అతని ప్రాణమంటూ నిలిచింది నా వల్లనే కదా ? సరే, చూద్దాం – నీ మాటల్లో ఏ కొంచేమో నిజం ఉందేమో. నేను ఉద్దేశపూర్వకంగా క్రూరత్వాన్ని ప్రదర్శించనని నీకు ముందే చెప్పాను. తప్పనిసరైతే తప్పించి – బాధని కలిగించటమూ చూస్తూ ఉండవలసిరావటమూ నాకు ఇష్టం లేదు. ఆమె ని ఇక్కడికి తీసుకురా- త్వరగా, నా మనస్సు మారేలోపునే ” – మొహం మీదికి మేలిముసుగు లాక్కుంది.

ఆమెని ఆ మాత్రమైనా ఒప్పించగలిగినందుకు సంతోషిస్తూ, ఉస్తేన్ ని పిలిచుకొచ్చేందుకు గబ గబా బయటికి వెళ్ళాను. అక్కడా అక్కడా నూనె దీపాలు వెలుగుతూన్న ఆ పొడుగాటి నడవాలో ఒక చోట ముడుచుకు పడిఉంది ఆమె. పిలవగానే పరిగెత్తుకొచ్చింది.

” ఆయన మరణించాడా ? లేదు కదూ? లేదని చెప్పండి ” – అందమైన ఆమె మొహం కన్నీటితో తడిసి ఉబ్బిపోయి ఉంది.

” లేదు. బ్రతికాడు. రాజ్ఞి అతన్ని బ్రతికించింది ”

అమహగ్గర్ జాతి పద్ధతి ప్రకారం , ఆమె మోకాళ్ళ పైన కూలబడి తలదించుకుంది.

” అక్కడ కూర్చోవటం కాదు, రా ఇలా – లోపలికి ” – వాకిట్లో నిలబడి ఉన్న రాజ్ఞి అజ్ఞాపించింది.

ఉస్తేన్ లేచి వచ్చి రాజ్ఞి ముందు అదే విధంగా కూర్చుంది.

ఒక నిమిషం తర్వాత ఆయేషా ప్రశ్నించింది – లియో ని చూపిస్తూ – ” ఎవరు అతను ? ”

” ఆయన నా భర్త ” – ఉస్తేన్ లో గొంతుక తో జవాబు చెప్పింది.

” ఎవరు ఇచ్చారు అతన్ని నీకు భర్త గా ? ”

” మా పద్ధతి ప్రకారం, నేనే చేసుకున్నాను – రాజ్ఞీ ”

” నువ్వు చేసింది తప్పు. అతను మీ జాతికి చెందినవాడు కాడు, మీ పద్ధతి ఇక్కడ చెల్లదు. సరే, ఏదో తెలియక చేసి ఉంటే, మన్నిస్తున్నాను ఈ సారికి. అతను నీకోసం కాదు, నీ వాడు కాదు. వెళ్ళు, వెళ్ళిపో నీ వాళ్ళ దగ్గరికి. మళ్ళీ ఇతని వైపుకి చూడకు, రాకు. తక్షణం వెళ్ళిపో. లేదా ఈ క్షణమే నిన్ను చావు మింగేస్తుంది ”

ఉస్తేన్ కదల్లేదు.

ఆయేషా ఒక్క సారి అరిచింది – ” వెళ్ళు ! ”

” లేదు రాజ్ఞీ, నేను వెళ్ళను. ఆయన నా భర్త. ఆయన నా సర్వస్వం – నన్ను వెళ్ళమనేందుకు మీకేం అధికారం ఉంది రాజ్ఞీ ? ” – తలెత్తిన ఉస్తేన్ మొహం లో తీవ్రమైన ఉద్వేగం.

ఆయేషా కొంచెం కంపించింది- నాకు హడలు పుట్టింది.

లాటిన్ లో అన్నాను – ” దయచూపించు- ఇది ప్రకృతి సహజం ”

ఆయేషా అదే భాష లో జవాబు చెప్పింది – ” దయ చూపిస్తూనే ఉన్నాను. లేదంటే ఈమె ఇంకా బ్రతికిఉండేది కాదు ” – ఉస్తేన్ తో – ” వెళ్ళకపోయావా, నిన్ను నిలుచున్న చోటనే నాశనం చేస్తాను ”

ఉస్తేన్ బాధతో అరిచింది – ” అతను నా వాడు- నా వాడు ! అతని ప్రాణాన్ని నేను కాపాడుకున్నాను. మీకు చేతనైనట్లు గా నన్ను నాశనం చెయ్యండి, నేను మాత్రం వెళ్ళేది లేనేలేదు ”

ఆయేషా అతి చురుగ్గా కదిలింది, ఆ కదలిక ఏం చేస్తోందో నేను గమనించలేనంత వేగం గా. చూస్తే ఉస్తేన్ తల మీద అడ్డంగా మూడు తెల్లటి వెళ్ళ గుర్తులు. ఆమె దిమ్మెర పోయి తల మీద చేయి పెట్టుకు ఉండిపోయింది, వణుకుతూ.

” ఈమెని ఏం చేశానో అద్దం లో చూసుకోమను , హాలీ ”

తీసుకొచ్చి చూపించాను.

” చూసుకో, ఆడదానా ! నీ జుట్టంతా ఇలాగే తెల్లబడిపోతుంది – నా ముద్ర ని అచ్చుగుద్దాను నీ తల మీద. ఇంకా మొరాయించావా – నీ ఎముకలూ ఇలాగే సున్నం గా మారిపోతాయి ”

ఉస్తేన్ అతి కష్టం మీద లేచి నిలబడి, ఏడుస్తూ వెళ్ళిపోయింది.

” అంత భయపడనక్కర్లేదు హాలీ ! ఇదేం మాయ కాదు, నీకు అర్థం కాని శక్తి, అంతే. ఆమె గుండె లోకి తీవ్రమైన భీతి ని పంపించాను, అది అలా ముద్రించుకుపోయింది. ఆ- చూడు, నా బానిసలు కాలిక్రేటస్ ని మీ కొత్త గదుల్లోకి మోసుకుపోతారు – నువ్వూ మీ సేవకుడూ వాళ్ళతో రండి. ఈమె కి జరిగినదాని గురించి ఒక్క పిసరంత కూడా అతనికి తెలియనివ్వకు, హెచ్చరిస్తున్నాను నిన్ను. నా గురించి కూడా ఏమీ చెప్పకు ” – ఆయేషా వెళ్ళిపోయింది, నేను ఉండిపోయాను.. నా మనసులో రక రకాల భావాలు సముద్రపు అలల్లా ఇంతెత్తున పొంగుతున్నాయి – ఆనందం, వేదన, ఆశ్చర్య, అసహ్యం, భయం …మొత్తానికి, జాబ్ ని తీసుకొచ్చి – ఆ మూగవాళ్ళు మోసుకు వెళుతూన్న లియో వెంట నడిచేందుకు మాత్రం నా బుద్ధి సహకరించింది. మా కొత్త నివాసం ఆయేషా ను నేను కలుసుకున్న గదికి చాలా దగ్గరలో ఉంది. ఆమె నిద్రించే గదులు కూడా అక్కడే ఎక్కడో ఉండి ఉంటాయేమో.

లియో ని పడుకోబెట్టిన గది లోనే నేనూ ఆ రాత్రి నిద్ర పోయాను, ఒళ్ళు తెలియకుండా. దారుణమైన పీడకలలు వచ్చిపోతున్నా , మెలకువ మాత్రం రాలేదు. ఒక దుర్భరమైన కలలో, నేను చూసి వచ్చిన ఎముకల గుట్టలు , సైన్యం లాగా కదం తొక్కుతూ ముందుకి ముందుకి, నేనున్న చోటికి, నా మీదికి – వస్తూంటే మాత్రం ఉలికిపడి మేలుకున్నాను . తెల్లవారింది – ఆయేషా నా గదిలోకి వచ్చి ఉంది. ఆమె చెప్పిన ప్రకారం లియో కి ఇప్పుడు స్పృహ రావాలి.

” అతను హాయిగా, పసిపిల్లవాడిలా లేస్తాడు చూడు ”

ఆయేషా మాటలు నోట్లోంచి వచ్చాయో లేదో, లియో అటూ ఇటూ కదిలి, ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ , కళ్ళు విప్పాడు. తన మీదికి వంగి ఉన్న స్త్రీ ని చూసి ఉస్తేన్ అనుకుని, ఆమె మెడ చుట్టూ చేయి వేసి దగ్గరికి తీసుకుని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు . అరబిక్ లో ” ఏమిటి ఉస్తేన్, మొహానికి అలా కట్టు కట్టుకున్నావు, పంటి నొప్పి గాని వచ్చిందా ? ” అని నవ్వి, ఇంగ్లీష్ లో ” ఓయ్, జాబ్ – ఎక్కడున్నావు రా నాయనా, నాకు విపరీతంగా ఆకలేస్తోంది. ఏమన్నా చేసి ఉంచావా లేదా ” అని కేక పెట్టాడు.

ఆయేషా పట్ల అసహ్యాన్నీ భయాన్నీ అణిచిపెట్టుకుంటూ, ఆమె కి దూరం గా ఆ వైపు నుంచి నడిచి వెళ్ళాడు జాబ్. ” నువ్వు కాస్త నెమ్మదిగా మాట్లాడాలి లియో, ఆవేశపడకు. ఇదిగో, ఈవిడ అనుమతిస్తే, సూప్ తెచ్చి పెడతాను నీకు, వేడి వేడి గా ”

జాబ్ కి ఉస్తేన్ పట్ల గౌరవం లాంటిదేమీ లేదని లియో కి బాగా తెలుసు. అర్థమై, ” ఈమె ఉస్తేన్ కాదా ? ఏది ? ఎక్కడుంది ? ”

మొదటిసారిగా ఆయేషా మాట్లాడింది లియో తో. ” ఆమె త నవాళ్ళని చూసేందుకు వెళ్ళింది. ఆమె స్థానం లో , నీకు సేవ చేసేందుకు – నేనున్నాను ”
వెండి గంటలు మోగినట్లున్న ఆమె కంఠధ్వని లియో ని అయోమయానికి గురిచేసింది, ఆమె వేషం సరేసరి – ఇంకా అతని మెదడు పూర్తిగా మేలుకోలేదు కదా. ఇంకేమీ అనకుండా, జాబ్ తెచ్చిన సూప్ ని ఆత్రంగా తాగేశాడు. ఆ తర్వాత నన్ను ప్రశ్నలతో పీడించటం మొదలు పెట్టాడు. వీలైనంత క్లుప్తంగా అతని వ్యాధి గురించీ, అది నెమ్మదించటం గురించీ చెప్పాను. ఆయేషా ఆ ప్రాంతపు రాణి అనీ, ఆమె ఎవరికీ ఆ ముసుగు లేకుండా కనబడదనీ మాత్రం చెప్పగలిగాను – ఆమె ఆ పక్కనే ఉందాయె మరి. ఇంగ్లీష్ ఆమె కి అర్థం కాకపోయినా, ఆ మేధ కి గ్రహించటం ఎంత పని గనుక !

మరుసటిరోజుకి అతను బాగా కోలుకున్నాడు. అతని శరీరం దృఢమైనది, ఆయేషా ఇచ్చినది అక్షరాలా దివ్యౌషధం- అందుకని. అతను నన్ను ఎంత ప్రశ్నించినా ఉస్తేన్ గురించి ఎక్కువేమీ చెప్పలేకపోయాను. ఆయేషా తనని తను అతని ముందు తగిన సమయం లో బయటపెట్టుకుంటానని మళ్ళీ నన్ను హెచ్చరించి ఉంది. ఉస్తేన్ విషయమై మరొక్కమాట మాట్లాడితే నా ప్రాణం నిలబడదని కూడా వీలైనంత సుతారం గా సూచించింది మళ్ళీ.

ఆమె పద్ధతే పూర్తిగా మారిపోయింది. నేను ఊహించినట్లుగా , తన చిరకాల ప్రేమికుడిని కనుగొన్నట్లుగా ప్రవర్తించలేదు ఆమె. వినయంగా, సహనం గా అతని అవసరాలు కనిపెట్టి సేవ చేసింది. ఎంతో అవసరమైతే తప్ప మాట్లాడలేదు. ఆమె లేని ఒక సందర్భం లో – ఆమె శరీరాకృతి నీ కంఠాన్నీ మించి ఉంటుంది ఆమె ముఖసౌందర్యం అని మాత్రం చెప్పగలిగాను. అతనిలో ఆమె మొహం చూడాలని కుతూహలం విపరీతం గా పెరిగింది. మనసులో ఉస్తేన్ మీది అనురాగం తాజాగా లేకపోయి ఉంటే చప్పున ఆమె ప్రేమ లొ పడిపోయి ఉండేవాడే.

ఆఖరికి, ఒక రోజు ఉదయం – మేమిద్దరమూ ఆయేషా సమక్షానికి ఆహ్వానించబడ్డాము. మమ్మల్ని చూస్తూనే ఆమె సాదరం గా లేచి వచ్చి స్వాగతం చెప్పింది. ‘ మమ్మల్ని ‘ అంటున్నానే గాని, నేను అక్కడున్నాననే స్పృహే ఆమెకి లేదు. లియో కి పూర్తి ఆరోగ్యం వచ్చింది. ఎప్పటి అందమూ ఠీవీ అతనిలో ప్రకాశిస్తున్నాయి. అతన్ని కొత్తగా చూస్తున్నట్లు చూశాను – ఇంతెత్తు మనిషి, ఇంత వెడల్పు చాతీ – కనుముక్కు తీరులో అంత సౌందర్యం, మెత్తని ఒత్తైన బంగారు వన్నె కేశాలు.

” స్వాగతం పురుష సిం హమా ! నిన్ను ఇలా చూడగలగటం ఎంతో ఆనందం గా ఉంది. నా ప్రమేయం లేకపోయి ఉంటే నువ్వు ఇవాళ ఇలా నడిచి వచ్చి ఉండేవాడివి కావు. కాని ప్రమాదం తప్పిందిలే, మరిక నీ చెంతకి రాదు – నేనుండగా ” – మృదువైన స్వరం తోఅ ఆయేషా అంది.

లియో గౌరవం గా వంగి వందనం చేశాడు. స్వచ్ఛమైన అరబిక్ లో – మర్యాద తో – ఒక అపరిచితుడి పైన అంత కరుణని వర్షించినందుకు ఆమె కి ధన్యవాదాలు చెప్పాడు.

” లేదు. ప్రపంచం ఇంత అపురూపమైన సౌందర్యాన్ని కోల్పోకూడదు. ఆనందమంతా నాది ”

మళ్ళీ అంది – ” నా సేవకుల పని లో లోపాలేవీ లేవు కదా ? ఈ నా నివాసం లో నీకు సౌఖ్యమే కదా ? ఇంకా కావలసిందేమైనా ఉందా ? ”

” ఒక్కటే ఉంది రాజ్ఞీ ! నాకు సేవ చేస్తూ ఉండిన అమ్మాయి ఏమైంది ? ”

” ఓ..ఆమె నా ! వెళతానంది, వెళ్ళమన్నాను. ఎక్కడికో, ఏమో…వస్తుందో, రాదో – నాకూ తెలియదు. జబ్బుపడిన వారి సేవ ఏమంత సులువుగా ఉండదు, ఈ ఆటవిక స్త్రీ ల మనస్సులూ చంచలం గా ఉంటాయి కాదూ ? ”

ఆ మాటల వెనక ఉన్న చాకచక్యం లియో కి నచ్చలేదు.

” ఇదంతా విడ్డూరంగా ఉంది ” – నాతో ఇంగ్లీష్ లో అని, ఆమె తో – ” నాకేం అర్థం కావటం లేదు. ఆమెకీ నాకూ పరస్పరం … చాలా అభిమానం ఉండేది …”

ఆయేషా నవ్వింది, సంగీతం వినిపించేట్లు. మాట మార్చింది.

[ ఇంకా ఉంది ]

రాజ్ఞి – పదకొండవ భాగం (‘She‘ by Sir H.Rider Haggard)

వాకిలి — Sat, 30 Apr 2016 20:03:49 +0000

[ ఏప్రిల్ నెల సంచిక తరువాయి ]

ఖైదీలు అందరినీ బయటికి తీసుకుపోయాక ఆయేషా చేత్తో సైగ చేసింది. గుమిగూడి ఉన్న జనమంతా గొర్రెల్లాగా వెనక్కి పాక్కుంటూ నిష్క్రమించారు. ఇక అక్కడ ఆమే, నేనూ, మూగవాళ్ళూ, కొద్ది మంది భటులూ మిగిలాము. ఆ అదను చూసుకుని లియో పరిస్థితి ఎంతమాత్రం బాగుండలేదని చెప్పి చూసేందుకు రమ్మని అడిగాను , కాని ఆయేషా కాదంది. సాయంకాలం దాకా ఆగవచ్చుననీ చీకటి పడితేనే గాని మృత్యువు చేరరాదనీ అంది. పైపెచ్చు – తాను చికిత్స చేసే ముందర వ్యాధి ని దాని క్రమం లో చివరకంటా వెళ్ళనిమ్మని కూడా . చేసేదిలేక నేను వెళ్ళబోతూ ఉంటే ఆపి గుహల్లో విశేషాలు చూద్దాం రమ్మంది.

ఆమె మాటని కాదనాలంటే మాత్రం కాదనగల శక్తి ఉందా నాకు ! సిం హాసనం మీంచి లేస్తూ మూగ వాళ్ళకి ఏదో ఆజ్ఞ ని ఇచ్చింది. నలుగురు తప్పించి మిగిలినవాళ్ళంతా వెళ్ళిపోయారు. ఆ నలుగురూ ఇద్దరిద్దరు గా దివిటీ లు పుచ్చుకుని మా వెనకే బయల్దేరారు.

” ఇటువంటి అద్భుతాలను ఎన్నడైనా చూసి ఉన్నావా హాలీ ? ఆ అంతరించిపోయిన జాతి కి ఎంత ప్రతిభ, ఎంత సామర్థ్యం ! ఈజిప్షియన్ ల లాగా , బ్రతికి ఉన్నవాళ్ళ కన్నా మరణించినవాళ్ళ మీదే వాళ్ళకి శ్రద్ధ ఎక్కువ లాగుంది. ఎందరు మనుషులు ఎన్నేసి సంవత్సరాలు పనిచేస్తే ఇదంతా ఏర్పడిందో ! ”

” కొన్ని వేలమంది ”

” అవును. ఈ కోర్ జాతి ఈజిప్ట్ వాళ్ళ కంటే పురాతనమైనది – ఈ చెక్కి ఉన్న అక్షరాలలో విషయాన్ని కొద్ది కొద్ది గా అర్థం చేసుకుంటే తెలిసింది నాకు. ఇదిగో చూడు – వాళ్ళు మలచిన గుహల్లో ఇది ఆఖరనుకుంటాను ” – దీపాల వెలుగు లో అక్కడి శిల్పాలు కనిపించాయి. చేతిలో దండం వంటిది పట్టుకుని కూర్చున్న వృద్ధుడి ఆకృతి ఒకటి. మేము భోజనం చేసేచోట శవస్నానం చేయించబడుతున్న మనిషి ఇతనే అయిఉండాలి – అవే పోలికలు. అతను కూర్చున్నదీ ఇందాక ఆయేషా కూర్చున్న సిం హాసనం వంటిదే. ఆ దిగువన ఏదో విచిత్రమైన లిపిలో రాసి ఉంది. అది ఏ భాషో ఏ మాత్రం పోల్చుకోలేకపోయాను – కొంతవరకూ చైనీస్ లిపి కి దగ్గరగా ఉందనిపించింది. ఆయేషా దాన్ని కూడబలుక్కుంటూ పైకి చదివి నాకు వివరించింది.

” కోర్ సామ్రాజ్యం స్థాపించబడిన నాలుగు వేల రెండువందల యాభై తొమ్మిదవ సంవత్సరం. మహా రాజాధి రాజయిన టిసినో చేత సంకల్పించబడి, మూడు తరాల ప్రజల, బానిసల కృషి ఫలితంగా ఈ శవాగారం నిర్మించబడింది. ఆ మహారాజు ఆకృతే ఇక్కడ శిల్పరూపం గా నెలకొల్పబడిఉంది. ఊర్ధ్వ , అతి ఊర్ధ్వ లోకాల ఆశీస్సులు ఇక్కడ ప్రసరించుగాక ! తిరిగి లేచే తరుణం ఆసన్నమయేవరకూ , ఘనత వహించిన టిసినో మహారాజు సంతోషం గా , ప్రశాంతంగా నిద్రించుగాక ! ఆయన మేల్కొనే ముందే మేల్కొని సేవించవలసి ఉన్న పరివారమంతా కూడా అదే ప్రకారం నిద్రించెదరు గాక ! ”

” చూడు హాలీ, ఈ గుహ ని మలచేందుకు నాలగు వేల ఏళ్ళ కిందటే నగరం ఉందన్నమాట. నేను రెండు వేల ఏళ్ళ కిందట చూసినప్పుడూ ఇది ఇలాగే ఉంది – ఎప్పటిదో ఎలా అంచనా కడతాం ? రా ఇలా నాతో – కాలం తీరినప్పుడు ఈ జాతి నాశనం ఎలా సంభవించిందో చూపిస్తాను. ” – గుహ మధ్యకి తీసుకుపోయింది. అక్కడ ఆ రాతి నేల మీద గుండ్రటి దృఢమైన రాతి పలక. ఆ దిగువన ఉన్న దేన్నో అది మూసి పెడుతూన్నట్లు తెలుస్తోంది.

” ఏమిటిది ? ఊహించగలవా ? ”

” లేదు ”

ఆయేషా గుహ ఎడమ పక్కకి వెళ్ళి ఆ గోడ పైభాగానికి దివిటీ లని ఎత్తి చూపించమని సైగ చేసింది. అక్కడ, టిసినో సమాధి మీద కనిపించిన లిపి వంటి దాని లోనే ఎర్రటి ఎరుపు రంగు తో ఏదో రాసిఉంది. ఆ రంగు ఇప్పటికీ వెలవలేదు. ఆమె దీన్ని కూడా చదివి చెప్పింది.

” జ్యూనిస్ అనబడే నేను. కోర్ జాతికి అర్చకుడూ పురోహితుడూ అయి ఉండిన వాడిని – కోర్ సామ్రాజ్యం స్థాపన జరిగిన నాలుగు వేల ఎనిమిది వందల మూడవ సంవత్సరం లో – ఈ శవాగారపు గోడ పైన దీన్ని రాస్తున్నాను. కోర్ అంతరించింది ! ఇక్కడి సువిశాల ప్రాసాదాలలో విందులూ వినోదాలూ మరి జరగవు. కోర్ ఇకమీదట ప్రపంచాన్ని పరిపాలించదు ! ఇక్కడి నౌకల వాణిజ్యం విశ్వం మొత్తానికీ ఇక వెళ్ళదు. కోర్ నిర్మించిన అద్భుతమైన కట్టడాలూ ఓడరేవులూ తవ్వించిన కాలువలూ అన్నీ సర్వనాశనమై – తోడేళ్ళూ గుడ్లగూబల వంటి అనాగరికుల పాలు కాబోతున్నాయి. ఇరవై అయిదు నెలల కిందట కోర్ సామ్రాజ్యాన్ని మహమ్మారి కమ్మింది. చిన్నా పెద్దా బీదా గొప్పా రాజూ రైతూ భే దం లేకుండా జనం దానికి అంచెలంచెలుగా బలి అయిపోయారు. మిగిలిన వాళ్ళు కరువు బారిన పడిపోయారు. మరణించిన ఈ కోర్ సంతానాన్ని శాస్త్రబద్ధం గా భద్రపరచే అవకాశం లేదు – కట్టగట్టి ఈ రాతి బిలం లో పడవేయవలసిన దౌర్భాగ్యం పట్టింది. ఈ జాతికి మిగిలిన కట్టకడపటి వెలుగు కిరణాలు – ఏకాకులుగా ఉత్తరానికి ప్రయాణించి ఒక నౌక ను ఎక్కి వెళ్ళిపోయారు. ఇక్కడి వారిలో మిగిలి ఉన్న చివరి మనిషిని నేనే అనుకుంటూ , మృత్యు ముఖంలో, దుర్భర విషాదం తో రాస్తున్నాను [ వేరే ఏ నగరం లోనైనా ఇంకెవరైనా బ్రతికి ఉన్నారేమో నాకు తెలియదు ] . కోర్ సామ్రాజ్యం అస్తమించింది. ఈ దేవాలయాలలో పూజలు ముగిసిపోయాయి, రాజ భవనాలు ఖాళీ అయినాయి . స్వస్తి. ”

ఆ నిర్భాగ్యుడైన వృద్ధుడెవరో – తన జాతి మొత్తం అంతరించిపోయినాక, వాళ్ళని పాతిపెట్టిన చోటనే – బహుశా ఒక గుడ్డి దివ్వె వెలుగులో – ఒక్కడే రాస్తూ ఉండిన దృశ్యం నా కళ్ళ ముందు కదిలి మనసు తీవ్రంగా కలతపడింది.

” హాలీ ! అలా ఉత్తరానికి ప్రయాణించి వెళ్ళిన వాళ్ళే ఈజిప్షియన్ ల పూర్వీకులు అయిఉంటారని అనిపించటం లేదూ? ”

” ఏమో. నా ఊహకి ఏమీ అందటమే లేదు. అనుకునేదానికన్నా ప్రపంచం మహా ప్రాచీనమని తప్ప. ”

” ప్రాచీనం- అవును, సత్యం. ఒకదాని వెనక ఒకటి ఎన్నెన్ని మహాసామ్రాజ్యాలు ఆనవాలు మిగల్చకుండా అంతరించి ఉంటాయో – వాటిలో ఇది ఒకటి. కాలం అన్నిటినీ కబళించివేస్తుంది … వీరి నిర్మాణాలు ఎన్నో- సుడిగాలికి పెళ్ళగించబడినాయో , సముద్రం పొంగి కొట్టుకుపోయినాయో , భూకంపాలకి చిద్రమై చెల్లాచెదురైనాయో ! ఈ భూమి పైన ఇంతవరకూ జరిగి ఉన్నదేమిటో, రానున్నది ఏమిటో ఎవరికి తెలుసు ! ఆ యూదులు బాగానే అన్నారు లే – ‘ సూర్యుడి కిందన ఏదీ కొత్తదంటూ లేదు ‘ అని. కాకపోతే వీళ్ళు పూర్తిగా అంతరించారని నేను అనుకోను. ఈ పూజారే అన్నట్లు ఎక్కడెక్కడో మిగిలి ఉన్న కొద్ది మంది తో – దక్షిణం నుంచి వచ్చిన అనాగరికులో, లేక నా జాతి వాళ్ళైన అరబ్ లో – వచ్చి సంబంధాలు పెట్టుకొని ఉండవచ్చు. ఎవరు చెప్పగలరు – ఈ అమహగ్గర్ వాళ్ళు అటువంటి సంకర జాతికే చెందిన మనుషు లేనేమో ! నా శక్తి మొత్తాన్నీ వినియోగించీ నిజమేమిటో తేల్చుకోలేకపోయాను. వీళ్ళొక గొప్ప జాతి, ఇదొక బ్రహ్మాండమైన నాగరికత – ఇక గెలవదగినది లేనంతగా ప్రపంచాన్ని గెలిచారు…ఆ సంపదనూ సమృద్ధినీ తలమునకలుగా అనుభవించారు – నశించారు. రా, ఆ దిగువన ఉన్న గుహను చూపిస్తాను. అంతకన్న విచిత్రమైనది నాకు తెలిసి మరొకటి లేదు ”

నేను ఆమె వెంబడి, పక్కనే కనిపిస్తున్న ద్వారం లోంచి , ఆ తర్వాత కొన్ని వందల మెట్లు దిగి వెళ్ళాను. ఆ బిలం కనీసం ఎనభై అడుగుల లోతున ఉంది. పక్క గోడల్లో సన్నని పొడవాటి మార్గాలు పైకి వెళుతున్నాయి- ఎక్కడికి దారి తీస్తాయో తెలియదు గాని, గాలి ఆడుతోంది. ఉన్నట్లుండి మేము నడుస్తున్న దారి అంతమైంది. దివిటీ లు ఆయేషా చెప్పినట్లు చూపబడినాయి – మేము ఒక బ్రహ్మాండమైన అగాధపు అంచున నిలబడి ఉన్నాము. అది ఎంత లోతుకి ఉందో ఊహించలేకపోయాను గాని దాని వైశాల్యం మాత్రం లండన్ సెయింట్ పాల్ చర్చ్ గోపురం కన్నా ఎక్కువగా ఉందనిపించింది. చుట్టూ పిట్ట గోడ కట్టి ఉన్న అందులో , పిరమిడ్ ఆకారం లో పేర్చబడిన మానవ కంకాళాలు – వేల కొద్దీ. ఒక మనుష్య జాతి ఆనవాళ్ళు అంత బీభత్సం గా ఉండటాన్ని , నేనే కాదు – ఎవరూ ఊహించలేరు. పరీక్షగా చూశాక ఇంకా జుగుప్స కలిగించినదేమిటంటే , అక్కడున్నవన్నీ అస్థిపంజరాలేకాదు , వివిధ దశల్లో శిథిలమవుతూన్న శరీరాలు. అప్రయత్నంగా పెద్ద కేక పెట్టాను. నా గొంతు ప్రతిధ్వనికి చలించినట్లు , ఆ గుట్ట పైనుంచి ఒక కపాలం కిందికి దొర్లింది, దాని వెంట ఇంకా చాలా ఎముకలు జారి పడుతూ మా మీదికే వచ్చేట్లు అగుపించాయి.

” చాలు. దయచేసి వెళ్ళిపోదాం ”

ఆమె దయ చూపి వెనుదిరిగింది.

” వీళ్ళంతా ఆ మహమ్మారి జబ్బు తో పోయిన వాళ్ళే కదా ? ”

” అవును. భద్రపరిచే ప్రాప్తం లేకుండా పోయిన వాళ్ళవి. నీకు తెలుసా- కోర్ జాతి వాళ్ళు మృతదేహాలను భద్ర పరిచే పద్ధతి ఈజిప్షియన్ ల దాని కన్న మెరుగైనది.
ఈజిప్షియన్ లు మెదడు నీ కొన్ని శరీరాంగాలనీ తొలగించి భద్రపరుస్తారు – వీళ్ళు అలా చేయరు. సిరల లోకి ఒక ఔషధాన్ని ఎక్కించి ఉన్నపళం గానే ఆ పని చేస్తారు. ఉండు, ఇలా చూడు – ”

మేము నిద్ర పోయిన చిన్న గుహల వంటి వాటి ముందు ఆగి లోపలికి తీసుకు వెళ్ళింది. రెండు నిడుపాటి రాతి బల్లలూ వాటి పైన పసుపు పచ్చని వస్త్రాల కింద, బహుశా మానవ శరీరాలే ఇక్కడా. అన్ని చోట్లా చూస్తున్న పొడవాటి కూజా లే ఇక్కడా ఉన్నాయి. అంత పురాతనమైన వాటి పైన , అనుకునేంత గా దుమ్ము పేరుకుని లేదు ఎందుకో. బయటి ప్రపంచం తో సంబంధమే లేని, ఇంకే జీవజాలపు ఉనికీ కనిపించని ఆ చోట- ధూళి గా మారదగినది ఎక్కువ లేదు కాబోలు.

” ఆ బట్ట ని పైకె త్తి చూడు హాలీ ”

నేను ఆ పని చేయలేకపోయాను, అపరాధం అనిపించింది. ఆమె తొలగించిన బట్ట కింద ఉన్నది ఒక సౌందర్యవతి అయిన స్త్రీ. నాజూకైన కనుబొమలూ కనురెప్పలూ పొడుగ్గా దట్టం గా ఉన్న నల్లని జుట్టు, తీర్చి దిద్దినట్లున్న ముఖరేఖలు. ఆమె గుండె ని ఆనుకుని ఒక పసిబిడ్డ. నాకు కళ్ళు చెమ్మగిల్లినాయి. ఇంకా చాలా మందిని చూపించింది ఆయేషా- రక రకాల వయసులలో , దేహస్థితులలో ఉన్నవారిని. ఒక చోట జంటగా ఇద్దరు – ఇద్దరి గుండెల పైనా కత్తి పోటు గాయాలు. అక్కడ ‘ మరణించి వివాహితులైనారు ‘ అని రాసి ఉందట. ఏ ఔష ధాలనూ మూలికలనూ ఉపయోగించారోగాని , అందరూ అప్పుడే కన్నుమూసినట్లుగా, నిద్ర పోతున్నట్లుగా కనిపించారు. కొద్ది మంది మటుకు , పైకి బాగానే ఉన్నా ముట్టుకుంటే శిథిలమైపోతారనిపించింది. హడావిడిగానో, నిర్లక్ష్యంగానో భద్రపరుస్తూ ఆ మూలికా ద్రవాన్ని లోపలికి ఎక్కించకుండా శరీరాలను కేవలం అందులో ముంచి తీసి ఉండటం అందుకు కారణమై ఉండవచ్చునని ఆయేషా అంది.

వాటిలో ప్రధానమైన మూలిక ఎక్కడినుంచి వస్తుందో ఆయేషా చెప్పింది. కొండవాలుల్లో పెరిగే పొదలట అవి. ఆకులు సన్నగా పొడుగ్గా, మంచి ఆకుపచ్చగా ఉంటాయట. అలా ఉన్నప్పుడు ఎక్కువ వాసన ఉండదుగానీ శీతాకాలం లో ఆకులు ముదురు ఎరుపు రంగుకి తిరిగినప్పుడు మాత్రం ఆ వాసన ఘాటుని దగ్గర్లో ఎవరూ భరించలేరట. అసలు మూలిక ను వే ళ్ళ లోంచి తీస్తారట. దాని మీది హక్కులన్నీ రాజ్యానివేననీ దాని అమ్మకం ద్వారా రాజులు సంపద పోగు చేసుకునేవారనీ కూడా ఆయేషా చెప్పింది.

” వెళ్ళి మహరాజాధిరాజు టిసినో సమాధిని కూడా చూద్దామా, చూసినది సరిపోయిందా ? ”

” చాలు చాలు ! ” గట్టిగా చెప్పాను. ” మృత్యువు కి ఉన్న బలవత్తరమైన శక్తి నన్ను ముంచెత్తుతోంది. జీవితం ఎంత బలహీనమో అశాశ్వతమో ఇంకా ఇంకా చూసి తెలుసుకోవాలని లేదు. బయట పడదాం ఇక్కడినుంచి ”

మూగ వాళ్ళు దారి చూపిస్తూ ముందు నడుస్తున్నారు. కిందని అంతా గాఢాంధకారమవటం వల్ల ఆ వెలుగులు గాలి లో తేలుతున్నట్లున్నాయి. ఎట్టకేలకి , ఆయేషా నివాసానికి చేరాము. నేనిక సెలవు తీసుకోబోయాను గాని ఆమె వారించింది.

‘’ ఉండు కాసేపు ఇక్కడ. నీతో మాట్లాడటం నాకు చాలా ఊరటగా ఉంటోంది. ఇంతకాలంగా నేను మాట్లాడగలిగినది బానిసలతోనూ , నాతోనూ మాత్రమే. నా చింతన నుంచి చాలా జ్ఞానాన్నే సంపాదించాను, చాలా రహస్యాలని తెలుసుకున్నాను గాని – విసుగొస్తుంది చాలాసార్లు. నా జ్ఞాపకాలు ఇవ్వగల ఆహారం కటిక చేదు – తప్పనిసరయి, ఆశల దంతాలతో నములుతుంటాను దాన్ని. నువ్వు నా కన్నా వయసులో ఎంతో చిన్నవాడివైనా , నీది ఆలోచించగల మేధ. ఒకానొకనాడు నేను నిరసించి ఉన్న ఏథెన్స్ తత్వవేత్తలూ అరేబియా లో బెక్కా లో ఉండిన జ్ఞానులూ నిన్ను చూస్తే గుర్తొస్తున్నారు. నీదీ అటువంటి దుమ్ముకొట్టుకున్న వాలకమే , పుస్తకాల దుమ్ము ! ఇలా ఈ పరదా లాగి ఈ పళ్ళు తీసుకో. ఉల్లాసం కలిగించేవేవైనా చెప్పు. నా ముసుగు తీసి నీకు మళ్ళీ కనిపించబోతున్నాను, నా సౌందర్యాన్ని ప్రశంసించు ! ఆ వేదాంతులూ చేసే ఉన్నారులే ఆ పనిని, ఆ కాలం లో ”

ఇదివరకటి కన్న త్వరగా చురుగ్గా ఆమె తన ముసుగు ని తొలగించి, కుబుసం విడిచిన తెల్ల త్రాచు లాగా నా ముందు నిలబడింది. ఆ నేత్రాల ధగధగ ని, ఇదివరకు లాగే – భరించటం నాకు అసాధ్యం గా ఉంది.

ఆమె పద్ధతి లో చాలా మార్పు. తన ప్రత్యర్థి నాశనానికి అగ్ని ని ఉపాసిస్తున్నప్పటి ద్వేషం లేదు, దర్బారు తీర్చి తీర్పు చెబుతున్నప్పటి నిర్దాక్షిణ్య గాంభీర్యం లేదు, శవాగారాల మధ్యన ఉన్నప్పటి పురాతన జ్ఞానమూ లేదు. వాటన్నిటినీ ముసుగు తోబాటే అవతల పెట్టినట్లుంది. ఆమె రాజ్ఞీత్వమూ వెనక్కి తప్పుకుంది , కాని కనిపిస్తూనే ఉంది- సూర్య కాంతి వెనకాల మేఘం లో మెరిసే మెరుపులా. జుట్టు ని విదిల్చి సవరించు కుంటే గుప్పుమని సౌరభం వ్యాపించింది. అందమైన పాదరక్ష తొడిగిన పాదాన్ని తాటిస్తూ ఏదో పురాతనపు గ్రీక్ పాటని – పెళ్ళిపాట అనుకుంటాను , కూనిరాగం తీస్తూ కూర్చుంది. అక్కడ ఉన్నది రూపం లోనూ ఆత్మ ధృతి లోనూ సాటిలేని, అత్యంత వాంఛనీయురాలైన స్త్రీమూర్తి.

” నేను స్పష్టం గా , పూర్తిగా – కనిపిస్తున్నానా ? కనబడేట్లు సర్దుకుని కూర్చో. చూడు – ఈ కళ్ళు, కనురెప్పలు , ఈ అధరాలు , ఈ కేశాలు, ఈ పాదాలు, అరచేతులు , ఈ చెవులు , ఈ చర్మపు తెల్లదనమూ కాంతీ – ఎలా ఉన్నాయో ఒక్కొక్కటీ వర్ణించి చెప్పు, నాకు పొగడ్తలంటే గొప్ప ప్రీతి సుమా ! ఏ అణువంత భాగం లోనైనా నన్ను పోలిన , నాతో పోటీ పడదగిన స్త్రీ అంటూ ఉందా చెప్పు. నా నడుము – కాస్త లావుగా ఉందనిపిస్తోందా ? లేదు లేదు – ఈ నాగుబాము వడ్డాణం పెద్దది అంతే, వదులుగా పెట్టుకున్నాను. కావలిస్తే పట్టుకు చూడు, నీ రెండు చేతులూ చుట్టితే మించి ఉండదు నా నడుము ”

ఇక నేను భరించలేక చప్పున మోకాళ్ళ మీద కూలబడిపోయాను. ఆమె స్త్రీ యా, అంతకు మించినదా – నాకైతే తెలియదు. అరచేతులతో మొహాన్ని కప్పుకుని రక రకాల భాషలు కలిపి చెప్పుకున్నాను- ఆమె ని దేవత లాగా పూజిస్తున్నాననీ అప్పుడు ఆ క్షణం లో ఆమె నా సొంతమయేందుకు ఏమయినా చేసి ఉందుననీ కాని అంతటి మైకం లోనూ నేనేమిటో నాకు తెలుసనీ.

ఆమె నవ్వుతూ చప్పట్లు కొట్టింది.

” అప్పుడే- అంత త్వరగానా ! హాలీ, నీ నోట ఈ మాటలు వినటానికి ఎన్ని నిమిషాలు పడుతుందా అని చూస్తున్నాను. నా ముందొక పురుషుడు మోకరిల్లి చాలా కాలమయిపోయిందోయీ , ఆనందం గా ఉంది నాకు. ఎంత వయసు రానీయి, ఎంత జ్ఞానముండనీయి- అది స్త్రీ ల జన్మహక్కు, కాదా చెప్పు ?

కాని నీకు తెలుసులే , నేను నీకు కాదు అని. పోనీ, ఒక్కసారి ముద్దు పెట్టుకుంటావా నన్ను ? ముద్దు ఏ ముద్రనీ మిగల్చదని అనుకోకు- ఆ పిమ్మట నువ్వు బతకవు , నా మీది కోరిక తో క్షిణించిపోగలవు ”

కవ్వింపుగా , తన ఊపిరి నా ముఖం పైన ఆనేంత , తన జుట్టు నా నుదుటికి తాకేంత – దగ్గరగా వచ్చింది. మరుక్షణం నేనేమి చేసి ఉందునో తెలియదు , చటుక్కున వెనక్కి తగ్గి తన అరచేతిని మాత్రం నా తల మీద ఆనించి ఉంచింది. అందులోంచి ఏమి ప్రవహించిందోగాని నాకు స్పృహ తెలిసింది, ఇంగితం తిరిగి వచ్చింది.

” ఇక చాలులే, కరుణించాను నిన్ను. మంచివాడివి నువ్వు, పాపం. నీకు కనిపించే నేనే నేను కాను, నాలో ఇంకా చాలా ఉంది. ఆ కూజా లో నీరుంది చూడు, దాని లో ఏవేవో కనిపించాయి- నేను ఆ నీరు వంటిదాన్ని, నా మనస్స్థితులు మారుతుంటాయి -ఏవీ నిలవవు, నా అసలు స్వభావం తప్ప. నా కొన్ని మాటలని నువ్వు పట్టించుకోరాదు – ఎంత హాని రావచ్చో ఊహించలేవు ”

పక్కన ఉన్న ఆసనం మీద చతికిలబడ్డాను. నాకింకా వణుకు తగ్గలేదు. ఆమె క్రూరత్వం నాకు తెలుసనీ , తన ప్రత్యర్థి కి కీడు చేసేందుకు ఆ హోమం చేయ టాన్ని చూసే ఉన్నాననీ చెబితే- అమ్మో, ఇంకేమైనా ఉందా!

” ఇదిగో ఈ పళ్ళు తింటూ ఆ యూదుల రక్షకుడన్నావే , నా తర్వాత వచ్చాడు – అతని గురించి చెప్పు. ఇప్పుడు ప్రపంచం లో చాలా భాగం అతని పాలనలోనే ఉందన్నావు కదా , ఏమిటతని సిద్ధాంతం ? తినటమూ తాగటమూ వినోదమూ యుద్ధాల్లో చంపుకోవటం – ఇవే కదా మనుషులకిష్టం , ఏం చెప్పి ఒప్పించాడు వాళ్ళని ? ”

నేను అప్పటికి కాస్త తెప్పరిల్లి ఉన్నాను. నా క్షణికమైన బలహీనత కి లోలోపల సిగ్గు పడుతూ క్రైస్తవం గురించి చెప్పగలిగినదంతా చెప్పుకుపోయాను. ఒక్క స్వర్గ నరకాల గురించినది తప్ప తక్కినవేవీ ఆమెని పెద్ద గా ఆకర్షించలేదు. జీసస్ జీవితాన్ని గురించి మాత్రం తరచి తరచి ప్రశ్నించింది. ఆమె సొంత జాతి అయిన అరబ్ లలో మొహమ్మద్ ప్రవక్త జన్మించటమూ ఆయనకి లక్షల మంది అనుయాయులుండటమూ కూడా చెప్పాను.

” ఓహో ! రెండు కొత్త మతాలన్నమాట. ఇదివరకెన్ని లేవు, ముందెన్ని రావు – వాటికేం కొదవ ! ఆ వెనక ఉన్నదాన్ని చూపించమని ఆకాశాన్ని, అనాదిగా మానవజాతి అర్థిస్తూనే ఉంది. అంతాన్ని గురించిన భయం తో కాస్త నాజూకైన స్వార్థం కలిస్తే పుట్టేదే మతం. ప్రతిమతమూ నమ్మేవారికి మంచినీ భవిష్యత్తునీ వాగ్దానం చేస్తుంటుంది. కానీ , ఇక్కడ చిక్కేమిటంటే, కేవలం నమ్ముతున్నంత మాత్రాన మూఢులకి వెలుగు కనబడదు – నీటి అడుగున ఉన్న చేపలకి నక్షత్రాల వెలుగు ఏమాత్రమో అంతే. మతాలూనాగరికతలూ పుడతాయి, పోతాయి – ప్రపంచం శాశ్వతం, మనిషి శాశ్వతం. తన కి నిష్కృతి ఉన్నది తనలోనేనని మనిషి గ్రహించగలిగితే, ఆ జ్ఞానాన్నీ శక్తినీ తనలోంచే తెచ్చుకుని నిటారుగా నిలబడగలడు. తనకొక నమూనా గా తయారు చేసుకున్న దేవుడి ముందు సాగిలపడనక్కర్లేదు…ఆ నమూనా కి తన కన్నా పెద్ద మెదడూ పొడుగు చేతులూ కూడా మనిషి పెడతాడు చూశావా , అవి తనకి మేలు కాక హాని నే చేస్తాయనే నమ్మకం కూడానూ , ఏం అజ్ఞానం ! ”

ఈమె తర్కం నాకు కొత్తదేమీ కాదు – ఎప్పటినుంచో ఉన్నదే. పురాతన కాలం నుంచి నిన్న మొన్నటి పందొమ్మిదవ శతాబ్దం వరకూ తత్వశాస్త్ర చర్చలలో భాగం గా ఉంటూ వస్తోంది. నేను ఆ వాదన తో ఏమాత్రం ఏకీభవించను – కాని ఆమెని ప్రశ్నించటమో ఖండించటమో చేయదలచుకోలేదు అప్పుడు. ఎందుకంటే – ఒకటి నేను అలిసిపోయి ఉన్నాను, రెండు- ఖచ్చితంగా ఓడిపోతానని తెలిసి. భౌతిక సత్యాలనూ సంఖ్యాశాస్త్రాలనూ అధ్యయనం చేసి ఉన్న సాధారణమైన మనిషి తోనే విశ్వాసమూ అంతః ప్రేరణా వంటివాటి గురించి వాదించటం కష్టం. ఇక ఈమె తోనా- రెండువేల ఏళ్ళ నుంచి పదును పెట్టబడుతూన్న మేధ ఉన్న, ప్రకృతి శక్తులనెన్నో స్వాధీనం చేసుకున్న ఈ అధివాస్తవిక వ్యక్తి తోనా ! వాదించటం మొదలెడితే నన్ను తన వైపుకి తిప్పేసుకోగలదన్న భయం కూడా లేకపోలేదు – మెదలకుండా ఊరుకున్నాను. కాని , వాదించి ఉండవలసింది – ఆయేషా దేన్ని నమ్మేదో తెలుసుకోగల అవకాశం ఉండేది.

నేను వెళ్ళేసరికి ఉస్తేన్, జాబ్ ఘోరమైన విషాదం లో మునిగిపోయి ఉన్నారు. లియో మృత్యుముఖం లో ఉన్నాడు, నా కోసం వాళ్ళు చాలా చోట్ల వెదికారట పాపం. అతను స్పృహ లో లేడు. శ్వాస అతి భారం గా ఉంది, ఉండి ఉండి వణుకుతున్నాడు. ఇంకొక్క గంట కన్న సమయం లేదని నా పరిమిత జ్ఞానం తోనే తెలిసిపోయింది. గంట ఉందా…అయిదు నిమిషాలే ఉందేమో ! ఇతను ఈ పరిస్థితిలో ఉంటే నేను అక్కడ ఆయేషా తో కబుర్లు చెబుతూ కూర్చున్నాను – ఎంత నికృష్టుడిని ! – ఇరవై ఏళ్ళు గా నా జీవితానికి ఉన్న ఒకే ఒక్క అర్థం ఇతనే -గడిచిన అరగంట లో ఒక్కసారైనా తలుచుకున్నానా అసలు !!! ఆలస్యమైపోయిందా ??

ఉస్తేన్ నిరామయం గా కూర్చుని ఉంది. జాబ్ ఏదేదో మాట్లాడుకుంటున్నాడు తనలో తను – కాలు నిలవని ఆదుర్దాతో బయటికి వెళ్ళాడు. ఆయేషా – ఆమె ఒక్కతే ఆశ. లియో కి ఇక ఏ దిక్కూ లేదు. జాబ్ బయటినుంచి భయపడుతూ పరుగెత్తుకొచ్చాడు-
” దేవుడే రక్షించాలయ్యా మనల్ని- శవం నడుచుకుంటూ వస్తోంది అక్కడ – శవం ! ”

ఒక్క క్షణం నేను తికమకపడ్డాను – వెంటనే స్ఫురించింది ఆయేషా దుస్తులు అలాగే శవానికి కప్పినట్లే ఉంటాయని. ఈ లోపు ఆమె లోపలికి రానే వచ్చింది. జాబ్ కెవ్వుమని ఒక మూలకి నక్కి గోడ లో మొహం దాచుకున్నాడు. వచ్చినది ఎవరో ఊహించిన ఉస్తేన్ సాష్టాంగపడింది.

” మంచి సమయానికే వచ్చావులే ఆయేషా. నా బిడ్డ మృత్యువు కి అతి దగ్గరగా ఉన్నాడు ”

” ఈ పాటికి చచ్చిపోయి ఉండకపోతే చాలు, బ్రతికిస్తాను. అతనెవరూ, నీ నౌకరా ? మీ దేశం లో కొత్తవాళ్ళకి నౌకర్లు ఇలాగే మర్యాద చేస్తారా ఏం ? ”

” నీ వేషం చూసి భయపడ్డాడు అంతే ”

ఆమె నవ్వింది.

” ఈ పిల్ల ? ఓ- చెప్పావుగా, గుర్తొచ్చింది. వీళ్ళిద్దరినీ బయటికి వెళ్ళమను. నా జ్ఞానాన్ని ప్రదర్శించేప్పుడు నీచమైన వాళ్ళు ఇక్కడ ఉండరాదు ”

ఉస్తేన్ కి అరబిక్ లోనూ జాబ్ కి ఇంగ్లీష్ లోనూ వెళ్ళమని చెప్పాను. జాబ్ వెంటనే వెళ్ళిపోయాడు గాని ఉస్తేన్ ప్రతిఘటించింది. రాజ్ఞి పట్ల ఉన్న భయభక్తుల వల్ల నాతో గుసగుస గా అంది – ” రాజ్ఞి ఏం చేయబోతోంది అయ్యా ? ఇటువంటప్పుడు భార్య ఉండాల్సింది భర్త పక్కనే కదా ? నేను వెళ్ళనయ్యా ”

” ఏమిటి ఆ పిల్ల ఇంకా ఇక్కడే ఉంది ? ” ఆ వైపుకి మొహం తిప్పి ఒక చివరన నిలుచుని ఉన్న ఆయేషా అడిగింది.

” లియో ని వదిలి వెళ్ళనంటోంది – ” నా నోట్లో మాట నోట్లో ఉండగానే ఆయేషా విసురుగా ఇటు తిరిగి ఉస్తేన్ ని గురిపెట్టి చూస్తూ ఒక్కటే మాట అంది.

” వెళ్ళు ”

ఉస్తేన్ పాక్కుంటూ బయటికి వెళ్ళిపోయింది.

” నా మాట మీరేవారిని నేనేం చేస్తానో ఈ పిల్లకి తెలిసినట్లు లేదు – పాఠం నేర్పాలి లా ఉంది, పొద్దున ఆ విచారణకి వచ్చినట్లు లేదుగా ఈమె ”

మొహం కనిపించకుండా నీడపడుతూన్న లియో ని సమీపిస్తూ -
” రాజసం ఉట్టిపడే ఆకృతి ఇతనిది ” అంటూ మొహాన్ని చూసేందుకు వంగింది.

మరుక్షణం లో ఆయేషా సుందరశరీరం ఎవరో నెట్టినట్లు అంత దూరానికి వెళ్ళిపడింది. గొంతు లోంచి అతి విహ్వలమూ భయానకమూ అయిన కేక వెలువడింది.

” ఏమైంది ఆయేషా ? అతను ఈ పాటికే చనిపోయాడా ? ”

ఆమె నా వైపుకి ఆడపులి లా లంఘించింది.

” కుక్కా ! ధూర్తుడా ! నా నుంచి ఇది ఎందుకు దాచి పెట్టావ్ ? ”- నన్ను చంపబోయేలా చెయ్యి చాచింది.

” ఏమిటి ? ఏమైంది ? ” – అయోమయాన్ని మించిన భయం నాకు.

” ఆ. నీకు తెలిసి ఉండదులే ‘’ – నెమ్మదించింది. ‘’ ఇతను కాలిక్రేటస్ – నా కాలిక్రేటస్. నా కోసం తిరిగి వచ్చాడు , వస్తాడు, నాకు తెలుసు ” – నవ్వుతోందో ఏడుస్తోందో తెలియని ఉద్వేగంతో అతని పేరు పిలుస్తూండిపోయింది.

[ ఇంకా ఉంది ]

రాజ్ఞి – పదవ భాగం (‘ She ‘ By Sir H. Rider Haggard)

వాకిలి — Thu, 31 Mar 2016 22:21:33 +0000

[ మార్చ్ నెల సంచిక తరువాయి ]

నా గదికి చేరి పక్క మీద పడేప్పటికి రాత్రి పది గంటలు దాటి ఉంటుంది. కాస్త కాస్తగా నాకు బుద్ధి తెలిసింది. అంతకు ముందర జరిగినదాన్నంతా మళ్ళీ మళ్ళీ తలచుకున్నాను. ఎంత ఆలోచించినా ఏమీ అంతుబట్టింది కాదు. నేను తప్పగాగి ఉన్నానా, లేక పోతే పిచ్చి పట్టిందా ? కాక ఏదో బ్రహ్మాండమైన మహేంద్రజాలం లో ఇరుక్కుపోయానా ? నేను హేతువాదిని, గడిచిన కాలాల చరిత్రనంతా తిరగేసి ఉన్నవాడిని – ఇవాళ యూరోప్ లో అతీంద్రియశక్తుల పేరిట చలామణీ అయే మోసాల మీద వీసమెత్తు నమ్మకం కూడా లేనివాడిని. రెండువేలేళ్ళకి పైబడి జీవించి ఉన్న స్త్రీ తో మాట్లాడటమేమిటి ? ఇదంతా ప్రకృతి విరుద్ధం- పూర్తిగా అసాధ్యం. పెద్ద మోసమే అయి ఉండాలి అంతా … మరి , మోసమే అయితే, ఆమె నాకు నీళ్ళలో చూపించిన దృశ్యాల మాటేమిటి ? వే ల సంవత్సరాల కిందటి సంగతులన్నిటినీ ఆమె వివరించటమేమిటి, ఆ తర్వాతేమయిందో అమెకి తెలియకపోవటమేమిటి ? ఆ అద్భుతమైన, అపూర్వమైన సౌందర్యం మాటేమిటి ? ఏ మానవ స్త్రీ రూపమూ అలా ఉండగల వీలు లేదు , ఆమే చెప్పినట్లు అది కన్నెత్తి చూసినంతమాత్రానే హాని చేయగలది ! ఆడవాళ్ళ అందాలకీ హొయలుకీ నేను చలించటం మానేసి చాలా కాలమే అయింది – కాని, ఇప్పుడు ఆ అద్భుతనేత్రాల కాంతి నా మనసునుంచి తొలగిపోవటమే లేదు – అది ఆకర్షణ వల్లనో భీతివల్లనో అర్థమవటమూ లేదు ! రెండువేల ఏళ్ళ అనుభవమూ అపారమైన జ్ఞానమూ అనంతమైన శక్తిసామర్థ్యాలూ మూర్తి కట్టిన ఆమె – ఖచ్చితంగా ప్రేమించదగినదే – కాని, నేనా ! నేనా – ఇంత వయసొచ్చి ఈ వ్యామోహం లో పడుతున్నది – ఏమన్నా అర్థముందా ? ఆమె తప్పు లేదు , నన్ను ముందే హెచ్చరించింది, అయినా ఆ ముఖాన్ని చూడగోరాను , చూసి చలించిపోయాను – ఏ శాపానికి ఎదురు పోతున్నానో ఏమో ! కుతూహలమే అనేకమైన సమస్యలకి మూలం, అయినా దాన్ని జయించలేడు మనిషి !

రెండు చేతులా జుట్టు పీక్కున్నాను, మంచం మీద కుదురుగా పడుకోలేకపోయాను – దిగ్గుమని లేచి నిలుచున్నాను. తక్షణం ఏదో ఒకటి చెయ్యకపోతే ఉన్మాదం వచ్చేస్తుందనిపించింది – కాని, ఏమిటి చేయటం ? అవునూ ఆ scarab ఉంగరం చూసి ఆమె అంత కంగారు పడిందేమిటి ? అది లియో తండ్రి దాచి పెట్టిన వాటిలోది కదా ? కొంపదీసి ఆయన పేర్కొన్న విచిత్ర స్త్రీ మూర్తి ఈవిడేనా ? ఈమె ఎదురు చూస్తున్నది లియో కోసమేనా ? ఛీ, ఛీ, అసంభవం ! చచ్చిపోయిన మనిషి ఎక్కడైనా మళ్ళీ పుడతాడా ?

ఒక స్త్రీ రెండు వేల ఏళ్ళు జీవించి ఉండటం సాధ్యమైతే ఏదైనా సాధ్యమే ! ఎవరికి తెలుసు, నాకూ పూర్వజన్మా గట్రా ఉందో ఏమో ! ఏ జ్ఞాపకాలైనా గుర్తొస్తే కదా , ఎంత గుర్తు చేసుకుందామన్నా ! ఆ గుహ లోపలి పురాతన వీరుడి శిల్పం స్ఫురించింది – నేను బహుశా అతని తోటివాడినేమో ? లేకపోతే అతనే నేనేమో ? ” ఇదిగో వీరుడా, వింటున్నావా , మనిద్దరం ఒకటే ” – పైకే అంటూ పగలబడి నవ్వాను. నా తోబాటు , ఆ గుహ కప్పు మారుమోగేలాగా అతని పిశాచం కూడా నవ్వుతోందేమోనిపించింది…

లియో ఎలా ఉన్నాడో చూడాలని తట్టింది. చెప్పులు తొడుక్కుని ఒక దివిటీ చేత పుచ్చుకుని అతని గది వైపుకి వెళ్ళాను. ద్వారానికి కట్టిన పరదా గాలికి కొద్దిగా చలిస్తోంది – నేనున్న పరిస్థితిలో ఆ కదలిక కూడా ఏదో అతీతశక్తి వల్లనే జరుగుతోందనిపించింది. లియో తెరపి మరుపులుగా మంచం మీద పడిఉన్నాడు, పక్కనే ఉస్తేన్. ఆమె సగం నేల మీదా సగం అతని మంచం మీదా పడిఉంది. ఆమెకీ కాస్త కునుకు పట్టినట్లుంది , కానీ లియో చేతిని గట్టిగా పట్టుకునే ఉంది. ఆ ఇద్దరూ ఒక దయనీయ సుందర చిత్రం లాగా నిలిచిఉన్నట్లనిపించింది. లియో మొహం జ్వరం తో కాగుతోంది, కళ్ళ కిందన పెద్ద పెద్ద నల్లటి వలయాలు – ఇతను బ్రతుకుతాడా ? లేక నన్ను ఒంటరివాడిని చేసి వెళ్ళిపోతాడా ? ఇంకేముంటుంది నాకు ప్రపంచంలో ?

చప్పుడు చేయకుండా అక్కడినుంచి బయటపడి నా గదికి చేరి, నిద్ర పోయే ప్రయత్నం చేశాను. కాని కళ్ళు మూతలు పడేసరికి – ఘోరమైన పీడకలలు. వాటిలో నేను కనీ వినీ ఎరగని విషయాలతోబాటు , ఎప్పుడో మర్చిపోయాననుకున్న చెడ్డవిషయాలు మరింత భయంకరపు ముసుగులు వేసుకుని వెంటాడాయి. ఇక తట్టుకోలేక లేచిపోయి గదిలో అటూ ఇటూ, ఇటూ అటూ పచార్లు చేస్తూ ఉండిపోయాను.

నా గుహ గది గోడలో సుమారైన రంధ్రమొకటి ఉన్నట్లు నా కంటపడింది. సామగ్రి పెట్టుకుందుకు అమర్చిన అరుగుకి వెనకాల అది ఉండటాన అప్పటివరకూ గమనించినట్లు లేను. అది ఎక్కడినుంచి ఎక్కడికి దారితీస్తుందో తెలియదుగాని , ఎవరైనా ఎప్పుడైనా నా గదిలోకి ప్రవేశించగలరు అందులోంచి. విడి విడి గా గదులు ఇచ్చినట్లు ఇచ్చి ఈ చొరబాట్లేమిటి ? చిరాకనిపించి, అది ఎటుపోతుందో చూడాలని కొంతా, ఏదో ఒక పని చేస్తే గాని నిలకడరాదనిపిస్తూ కొంతా- దివిటీ పట్టుకుని అందులోంచి నడిచాను. కొన్ని అడుగులు వేశాక, కిందికి రాతి మెట్లు ఉన్నాయి. అదొక పొడవాటి నడవా. మా గదుల ముందర ఉన్నదానికి ఒక అంతస్తు దిగువన, సమాంతరంగా ఉందని గ్రహించాను. యాభై అడుగుల దూరంలో అడ్డంగా మరొక మార్గం కనిపించింది. దాన్ని సమీపిస్తుండగా ఉన్నట్లుండి చలిగాలి విసురుగా వీచి దివిటీ ఆరిపోయింది. అంతా చిమ్మచీకటి. ఇప్పుడు దారి తెలిసేది ఎలాగ ? ముందుకి వెళ్ళలేను, వచ్చినదారే అయినా కేవలం తడుముకుంటూ వెనక్కి వెళ్ళటమూ అసాధ్యం. విపరీతమైన భయం తో కాసేపు చేష్టలుదక్కి నిలుచుండిపోయాను. ఈ రాత్రంతా అక్కడే ఉండాలా, అయినా ఆ సొరంగం లో పట్టపగలూ నడిరాత్రీ ఒకేలాగా ఉంటాయేమో. నా చుట్టుపక్కల ఎలాంటి శబ్దం గానీ దృశ్యం గానీలేదు – ఉ హూ, కాదు – పరీక్షగా మెడ నిక్కించి చూస్తే బాగా దూరంగా చిన్న వెలుతురు ఉందేమోనని అనుమానం. మెల్లిగా, అతి మెల్లిగా – చేతులతో గుహ గోడ గట్టి గా పట్టుకుంటూ ఆ వైపుకి అడుగులు వేశాను, నా పాదాల కిందని ఉన్నట్లుండి భూమి కుంగిపోయి అగాధం లో పడిపోతానేమోననే భయం. ముప్ఫై అడుగులు – అవును, వెలుతురే, కనిపిస్తూ మసకబారుతూ – బహుశా ఒక పరదా వెనకనుంచి. యాభై అడుగులు – దగ్గరకొచ్చాను. అరవై అడుగులు – ఓహ్ ! అమ్మయ్య !!

ఆ ద్వారానికి ఉన్న పరదాలు రెపరెపలాడుతున్నాయి , లోపలి ప్రదేశం కొద్ది కొద్దిగా కనబడుతోంది. అదొక సమాధిలా ఉంది. మధ్యలో వెలుగుతూన్న తెల్లటి జ్వాల వల్ల ప్రకాశమానం గా ఉంది- చిత్రం గా ఆ మంట లోంచి పొగ రావటం లేదు. గోడ లో మలచిన పెద్ద అర వంటిదాని మీద పొడుగాటి ఆకారం పడుకోబెట్టి ఉంది- శవమేమో అనిపించింది. మీదనంతా తెల్లని బట్ట కప్పి ఉంది. అటువంటి అరే రెండో వైపు కూడా ఉంది – దాని మీద జరీ పువ్వుల వస్త్రమేదో ఉంది- అడుగున ఏమైనా ఉందో లేదో తెలియటం లేదు. నాకు ఒక పక్కనుంచి కనిపిస్తూ, జ్వాల మీదికి వంగి, ఆ శవం వైపు తిరిగి ఉన్న ఒక స్త్రీ – పురుషులు ధరించేలాంటి పచ్చడాన్ని ఆపాదమస్తకం కప్పుకుని ఉంది. నేను ఏం చేయాలో నిర్ణయించుకునే లోపున ఆమె విసురుగా , ఆగ్రహం గా లేచి నిలబడింది- పచ్చడం జారిపోయింది.

ఆమె – రాజ్ఞి !

నేను అంతకు ముందు చూసినట్లే దుస్తులు ధరించి ఉంది. ఒంటికి అంటి పెట్టుకున్న శ్వేత వస్త్రం, నడుము దగ్గర బిగించిన జంట సర్పాల వడ్డాణం , వీపు మీద భారమైన అలలుగా జారే నల్లటి కేశరాశి. కాని – ఆమె ముఖం ! సౌందర్యమంతా అలాగే ఉంది, కాని – అక్కడ మహా దుర్భరమైన వేదన, అమితమైన భావావేశం, భయంకరమైన ప్రతీకార వాంఛ – పైకెత్తిన ఆ కళ్ళ నిండా దుస్సహమైన హింస పడుతున్నట్లున్న ఆక్రోశం – మాటల్లో చెప్పగలిగేది కాదు ఆ కవళిక.

ఒక్క నిమిషం మౌనం గా నిలుచుని, తర్వాత తన సుందర హస్తాలను తల మీంచి పైకి ఎత్తింది. ఆమె వస్త్రం కొద్దిగా జారి ఇంకొంత సౌందర్యాన్ని బయల్పరిచింది. పిడికిళ్ళు క్రోధం తో బిగిసి ఉన్నాయి , మొహం లో కనిపిస్తున్న దౌష్ట్యాన్ని చూస్తూ తట్టుకోవటం కష్టమనిపించింది.

పరదా ఇవతలినుంచి నేను అలా గమనిస్తున్నట్లు ఆమెకి తెలిస్తే ఏమవుతుందో – అక్కడికక్కడే బూడిదయిపోతాను బహుశా. కాని ఒక్క అంగుళం కూడా కదల్లేకపోయాను. నేను కాస్త మెదిలినా, పొరబాటున తుమ్ము వచ్చినా, ఆమె మంత్రశక్తి వల్ల నా ఉనికిని తెలుసుకున్నా….

ఆమె పిడికిళ్ళు కిందికి వాలినాయి, మళ్ళీ పైకి లేచాయి. అక్కడి జ్వాల ఒక్కసారి భగ్గుమని కప్పువరకూ ఎగసింది. ఆ వెలుగులో గుహ లోపలి అణువణువూ ప్రస్ఫుటంగా కనిపించింది.

ఆమె పలికింది – పాము బుస కొట్టినట్లుగా. ఆ అరబిక్ మాటలు వింటూంటే ముందు వెన్నులోంచి చలి పుట్టింది, ఆ తర్వాతి క్షణం లో గుండె ఆగినట్లైంది.

” నాశనమై పోవాలి అది – ఆ మనిషి శాశ్వతంగా నరకం లో కాలిపోతుండాలి !! ”

ఆమె చేతులు అలా లయబద్ధంగా పైకీ కిందికీ లేచి వాలుతున్నాయి.

” అది సర్వనాశనం కావాలి, ఆ ఈజిప్ట్ ఆడదాని పేరు కూడా మిగలకూడదు ”

చేతుల విన్యాసం కొనసాగుతూనే ఉంది.

” ఆ నైల్ నది కూతురు , దాని అందం – నాశనం కావాలి , నా శక్తి కన్నా దానిది ఎక్కువైనందుకు అది నశించిపోవాలి,
నా ప్రియతముడిని నాకు ఇవ్వనందుకు అది నాశనం కావాలి ”

జ్వాల పైకీ కిందికీ లేచి పడుతోంది.

అరచేతులు కళ్ళకి అడ్డం పెట్టుకుని , పెద్దగా కేక పెట్టింది-
” ఎన్ని శాపనార్థాలు పెడితే ఏమిటి లాభం ? అదే గెలిచింది, చచ్చే పోయింది ”

రెట్టించిన ఆగ్రహం తో మళ్ళీ మొదలు పెట్టింది -
” అది ఎక్కడుంటే అక్కడ నశించిపోవాలి. నా శాపం దాన్ని వెంటాడి విశ్రాంతి లేకుండా చేయాలి !

నక్షత్రాలకి అవతల ఉండినా సరే, దాని నీడ కూడా నాశనం కావాలి.
నా శక్తి దాన్ని వెతికి పట్టాలి. నా గొంతు దానికి వినబడాలి. అది భీతితో అంధకారం లోకి దాగిపోవాలి.

అది నరకపు నిస్పృహలో కూరుకుపోవాలి . ..”

జ్వాల తగ్గుముఖం పట్టింది.

” లేదు- లాభం లేదు- నిద్రిస్తున్నవారిని ఎవరు చేరి బాధించగలరు ? నాకూ శక్యం కాదు ”

ఆ నీచమైన తంతు మళ్ళీ మొదలెట్టింది.

” ఆ- అది మళ్ళీ పుట్టాలి, పుడుతూనే నా శా పం తగలాలి పుట్టిందగ్గరనుంచి చచ్చేదాకా అది నరక యాతన పడాలి నా చేతికి చిక్కాలి – అప్పుడు, అప్పుడు…”

అలా ఎంత సేపు జరిగిందో చెప్పలేను. ఆమె ఉచ్చరించిన క్రూరమైన, నికృష్టమైన శాపనార్థాలని నేను ఇక్కడ రాయలేను. అవి ఆ గది గోడలని తాకి ప్రతిధ్వనించి అక్కడే అంతమవుతున్నాయి. దేదీప్యమానమైన కాంతీ గాఢమైన అంధకారమూ ఆ పడుకోబెట్టి ఉన్న వ్యక్తి మీద, ఆ కప్పిఉన్న తెల్లటి బట్ట మీద – విడిచి విడిచి ప్రతిఫలించాయి.
ఆఖరికి – ఆమె అలిసిపోయింది. ఆగిపోయింది. నేల మీద కూలబడింది. హృదయవిదారకంగా దుఃఖించటం మొదలుపెట్టింది.

” ఒకటా రెండా – రెండు- వేల – ఏళ్ళు ! భరిస్తూనే ఉన్నాను. శతాబ్దం వెనక శతాబ్దం వచ్చి వెళుతోంది, కాలాలు మారిపోతున్నాయి – జ్ఞాపకం మాయలేదు, ఆశ చావటం లేదు – అంతు దొరకటం లేదు ! హృదయం నిండా నీ కోసం తపన, వెనువెంటే నే చేసిన పాపం – అయ్యో, నాకు మరపైనా ఎందుకు రాదు ! ఇంకా ఎన్ని యేళ్ళు రావాలో, ఎన్ని యుగాలు గడవాలో – నా అనంతమైన ఆయువు కి అంతు ఎప్పుడో !

ప్రియతమా..ప్రియతమా ! ఆ పరదేశి నీ చిహ్నాన్ని నాదగ్గరకెందుకు తెచ్చాడు ! అయిదు వందల యేళ్ళయింది ఇంత రంపపు కోత ఎదురై . పాపం చేశాను , నిజమే – మహాపాపమే …ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకున్నాను కాదా , చాలదా ? అన్నీ ఉన్నాయి నాకు – నువ్వు లేనిది -ఏమీ లేదు , శూన్యం. ఏం చేయను – ఇంకేం చేయగలను నేను ! ఒకవేళ- ఒకవేళ ఆ ఈజిప్ట్ ఆడది నీతోబాటే నువ్వున్న చోట లేదు కదా , నన్ను అపహాస్యం చేయటం లేదు కదా ? నిన్ను నేను చంపుకున్నాను – నీతోనే ఎందుకు చచ్చిపోయాను కాను ? అయ్యో- వీల్లేదు కదా…నాకు చావు రాదు కదా ”

నేల మీద బోర్లాపడిపోయి గుండె పగిలిపోయేలాగా ఏడ్చింది.

కాసేపటికి ఊరుకుని, లేచి, జుట్టు సవరించుకుని , ఆ పడుకోబెట్టిన ఆకారం వైపు వెళ్ళింది.

” ఓ- కాలిక్రేటస్ ! ” అరిచింది- ఆ పేరు వింటూనే వణికిపోయాను.

” నీ ముఖం చూడాలి ఒకసారి – అదెంత నరకయాతన అయినా సరే. చేతులారా చంపుకున్న నిన్ను నా కళ్ళతో చూసి, చూడగలిగి – ఒక తరం దాటిపోయింది…” ఆ కప్పిన వస్త్రాన్ని ఒక చివరనుంచి పైకెత్తబోతూ గొణుక్కుంది , తన మాటలు తనకే బెదురు పుట్టిస్తున్నట్లు- జంకుతూ.

” నిన్ను లేపి నిలబెట్టనా ? ఒక్కసారి, ఒకే ఒక్కసారి నువ్వు నా కళ్ళ ఎదుట నిలబడినట్లు ? చేయగలను కదా ” – రెండు చేతులూ ఆ శరీరం మీద చాచింది. నిలువెల్లా బిగిసిపోయి భయంకరంగా అయింది – కళ్ళు నిశ్చలమై తేజోహీనమైనాయి. నేను భయం తో కంపించిపోయాను. అది నిజమో లేక మతి చెదిరి ఉన్న నా భ్రాంతో తెలియదు – ఆ వస్త్రం కింది ఆకారం లో చలనం వస్తున్నట్లూ , అది ఊపిరి తీయబోతున్నట్లూ తోచింది. ఉన్నట్ల్లుండి ఆమె చేతులు తీసేసింది, ఆ వస్త్రం కింది కదలికా ఆగినట్లైంది.

” ఎందుకు , ఏం ప్రయోజనం ! జీవం ఉందన్న భ్రమ దేనికి నాకు, ఆత్మ అక్కడ లేకపోయాక ! నువ్వు లేచి నిలబడినా నన్ను గుర్తించలేవు, నేను చెప్పినది తప్ప ఇంకేమీ చేయలేవు- నీలో చలించేది నా ప్రాణమే గనుక. కాలిక్రేటస్, అది నీ ప్రాణం కాదు, ఆ నువ్వు నువ్వు కావు ”

ఒక్క నిమిషం అలా నిలుచుండిపోయి, ఆ పక్కనే కూలబడి , ఆ వస్త్రాన్ని ముద్దు పెట్టుకుంటూ దుఃఖించటం ప్రారంభించింది. ఆ ఏడుపులో ఇదివరకటి తీవ్రత లేదు, కాని నేను చూసి భరించలేకపోయాను. అసమాన శక్తివంతురాలైన ఈ స్త్రీ, ఈ మహిమాన్విత సౌందర్యరాశి – మరణించిన వాడికోసం పొగిలి పొగిలి ఏడవటాన్ని చూసి తట్టుకోలేకపోయాను. మెల్లిగా , అతి మెల్లిగా – పాకుతున్నట్లుగా వెనక్కి మరలాను. త్వరలోనే నేను దాటివచ్చిన చిమ్మ చీకట్లోకి చేరాను. ఈ గాఢాంధకారమే ఆమె ని చూడటం కన్నా నయమనిపించింది. ఇది చీకటి మటుకే, అది నరకం – అక్షరాలా. ఆమె నరకం లో పీడించబడుతున్న ఆత్మ.

రెండు సార్లు తట్టుకుని పడ్డాను, ఒకసారి దారి తప్పాను- అదృష్టం కొద్దీ వెంటనే సర్దుకున్నాను. దాదాపు ఇరవై నిమిషాల తర్వాత, నేను దిగివచ్చిన రాతిమెట్ల ని దాటిపోయానేమో అనిపించి, నిస్పృహతో అక్కడే కూర్చుండిపోయాను.

కాసేపటికి – అది ఎంత సేపో తెలియదు – నా వెనక నుంచి వెలుతురు జాడ . పొద్దుటి వెలుగు , చాలా కొద్దిగా అక్కడికి చొరబడినట్లుంది. అవే నేను ఎక్కివెళ్ళవలసిన మెట్లు. పడుతూ లేస్తూ నా గదికి పోయి పక్క మీద పడి ఒళ్ళెరగని నిద్రపోయాను.

ఆ తర్వాత నేను తెలివి రాగానే చూసింది మా నౌకరు జాబ్ ని. అతని జ్వరం పూర్తిగా నయమైంది – పాపం, ఎప్పట్లాగా నా అవసరాలు కనిపెట్టుకుందుకు వచ్చినట్లున్నాడు. నా దుస్తులని పొద్దుటే బ్రష్ చేసి శుభ్రం చేయటం రివాజు – ఇక్కడ బ్రష్ దొరకదు గనుక బాగా విదిలించి శుభ్రం గా మడతలు పెట్టాడు. నా గ్లాడ్ స్టోన్ సంచిలోంచి నిత్యం ఉదయమే ఉపయోగించే వస్తువులున్న పెట్టెని బయటికి తీశాడు . దాన్ని తెరిచి నా కాళ్ళ దగ్గర, రాతి మంచం మీద పెట్టబోయాడు. నేను నిద్రలో తన్నేస్తాననుకున్నాడేమో , మళ్ళీ తీసి నేల మీద పరిచిన పులిచర్మం మీద అమర్చాడు.

రెండు అడుగు లు వెనక్కి వేసి చూసుకుని, నచ్చక అక్కడినుంచీ తీసేసి- సంచీ మడత పెట్టి మంచం మీద ఉంచి పెట్టెని మూత పెట్టి దానిమీద సర్దాడు. మా వాడకానికి అక్కడ బానల్లో నీళ్ళు పెట్టారు. ఒకసారి వేలు ముంచి చూసి – ” ఛీ. ఈ దరిద్రగొట్టు దేశం లో వేడి నీళ్ళెక్కడ వాడతారు , ఒకళ్ళనొకళ్ళు ఉడకబెట్టుకు తినేందుకు తప్పించి ” – పెదవి విరిచాడు.

” ఏమిటి విషయం, జాబ్ ? ”

” క్షమించండయ్యా , మీరు నిద్రపోతున్నారనుకున్నాను. మీ మొహం చూస్తే బాగా నలిగిపోయినట్లుంది- ఇంకాసేపు పడుకోకపోయారా ? ”

” లియో ఎలా ఉన్నాడు ? ”

” ఎప్పట్లాగేనయ్యా. ఇకనైనా కోలుకోకపోతే – కోలుకోకపోతే …దక్కడేమోననిపిస్తోంది. ఆ అడివిపిల్ల ఉస్తేన్ చేయగలిగినంతా చేస్తోంది . కానీ ఆమె తో పెద్ద చిక్కే వస్తోంది. తన భాషలో ఏవో మంత్రాలు వల్లిస్తున్నట్లుంది – చూస్తే భయం పుడుతోంది . అక్కడికీ మర్యాదగా చెప్పి చూశాను – ‘అమ్మాయీ, మేము క్రైస్తవులం, మా పద్ధతులు వేరే- ఇటువంటివి పనికిరావు, మానెయ్యి ‘ అని. ఎంతమాత్రమూ వినటం లేదు. ఎప్పటికన్నా ఎక్కువ చేస్తోంది తన వ్యవహారం. ఎంత అందమైందీ మంచిదీ అయితే మాత్రం- అడివి పిల్ల అడివిపిల్లే. మనకి సరిపోతుందా చెప్పండి. ఇక్కడికి రావటం మన మంచికి అవలేదండీ బాబూ – నాశనానికే వచ్చాం . అది మొదలైంది – మన పని కూడా అయిపోతే పూర్తయిపోతుంది- ఇక్కడే ఈ గుహల్లో శవాల మధ్యనా పిశాచాల మధ్యనే మన కథ ఆఖరు. వెళ్ళి లియో కి జావ కాచి ఇస్తాను – ఆ అడివిపిల్లి తాగనిస్తుందో లేదో. ”

అంత ఘోరమైన రాత్రిని అనుభవించి వచ్చినవాడిని , జాబ్ మాటలు మరింత కుంగదీస్తాయి కదా. కాకపోతే ఒక్క విషయం స్పష్టమైపోయింది – ఇక్కడినుంచి మేము బయటపడలేం. ఒకవేళ లియో కోలుకున్నా, ఒకవేళ రాజ్ఞి మమ్మల్ని వెళ్ళనిచ్చినా [ ఇది జరగదని నాకు తెలుసు. ఏదో ఆగ్రహపు పొంగులో మమ్మల్నందరినీ మాడ్చేయటమే ఖాయం ] , అమహగ్గర్ మనుషులు మమ్మల్ని ఉడకబెట్టుకు తినకుండా విడిచిపెట్టినా , ఆ అంతులేని బురద నేలల్లోంచీ , దారీ తెన్నూ తెలియని పర్వతాల మధ్యలోంచీ మేము దిగిన చోటికి వెనక్కి వెళ్ళటం పూర్తిగా అసంభవం. పోతే మిగిలిందేమిటి ? కథ ఎలా పరిణమిస్తుందో చూడటం మాత్రమే- ఆ కుతూహలమే , అదే అన్ని ఆశలూ అంతమయాక ఇలా నన్ను నిలబెడుతోంది. ఈ ఆయేషా విషయమంతా తెలుసుకుని తేల్చుకోవాలి – ఆమె ఎంత భయం పుట్టిస్తోందో అంతకన్నా ఎక్కువగా ఆకర్షిస్తోంది నన్ను.

లేచి, తయారై ‘ భోజనాల గది ‘ లోకి పోయి ఏదో తిన్నాననిపించాను. వెంటనే లియో ని చూసేందుకు వెళ్ళాను. అతని పరిస్థితి బాగా అడుగంటింది – నన్ను కూడా గుర్తు పట్టలేదు. ఎలా ఉన్నాడని ఉస్తేన్ ని అడిగాను – తల దించుకుని ఏడవటం మొదలెట్టింది. బొత్తిగా ఆశ లేదని అర్థమైంది. రాజ్ఞి ని అడిగితే ? లియో తనంతట తాను కోలుకోకపోతే , ఖచ్చితంగా రక్షించగలనని ఆమె చెప్పి ఉంది కదా ? వెళ్ళి అడుగుతాను…

ఈ లోపు బిలాలీ వచ్చాడు అక్కడికి. లియో ని చూసి చూసి తల అడ్డంగా ఆడించాడు.

” ఈ రాత్రికి చచ్చిపోతాడు ”

నా గుండె జారిపోయింది. ” అయ్యో, అలా అనకండి తండ్రి గారూ ”

” రాజ్ఞి నిన్ను చూడాలట, కబురు చేసింది . ఇవాళైనా జాగ్రత్తగా మసలుకో- నిన్న నువ్వు పాక్కుంటూ లోపలికి వెళ్ళనందుకు నిన్ను బతకనివ్వదనే అనుకున్నాను. సభ తీర్చి ఉంది ఇప్పుడు , మీకు హాని చేయబోయినవారిని విచారించి తీర్పు చెప్పేందుకు ”

నేను అతని వెనకాలే నడిచాను. ఆ సభాభవనం అతి విశాలమైన గుహ – నేను ఇంతవరకూ చూడనిది. ఇక్కడి గోడల మీది శిల్పాలు ఇంకా అపూర్వంగా ఉన్నాయి. మధ్యలోంచి ఒక పక్కకి దారి ఉంది. అలా వెళితే ‘ ఇదివరకటి మనుషుల ‘ సమాధులు చాలా వస్తాయనీ ఎ వరూ అటువైపుకి వెళ్ళరనీ బిలాలీ చెప్పాడు. అదృష్టం తిరిగి అన్నీ సవ్యంగా జరిగితే గనక అక్కడ నా పురావస్తు శోధనని కొనసాగించాలనిపించింది.

అక్కడంతా చాలా మంది అమహగ్గర్ లు కోలాహలం గా తిరుగుతున్నారు – కొందరు పసుపుపచ్చటి బట్టల్లో, ఎక్కువ మంది పులిచర్మాలలో. ఒక చివరన వేదిక లాంటిది ఉంది. దాని మీద ఒక ఆసనం వేసి ఉంచారు. అది కుర్చీకి ఎక్కువా సిం హాసనానికి తక్కువా లా ఉంది. నల్ల చేవ కర్ర తో మలిచి , దంతపు పనితనం తో నగిషీలు చెక్కారు. గడ్డితో తయారు చేసిన దిండు, పాదాలు ఆనించుకుందుకు వేరే చిన్న ఎత్తు పీట.

అంతలో కలకలం . అందరూ ” హీయా ! హీయా ! ” అని లయబద్ధంగా వల్లిస్తూ నేల మీద మోకరిల్లిపోయారు. వాళ్ళెంత నిశ్చలంగా ఉండిపోయారంటే వాళ్ళ మధ్యలో నిలుచునే ఉన్న నేనొక్కణ్ణే బతికి ఉన్న మనిషిని అనిపించాను. ఆయుధాలు ధరించి ఉన్న అంగరక్షకులు సోల్పుగా నడిచి వచ్చి కుర్చీ కి రెండు వైపులా వరసగా నిలబడ్డారు. ఆ తర్వాత మూగ వాళ్ళు – ముందు మగవాళ్ళు, తర్వాత దీపాలు పట్టుకుని ఆడవాళ్ళు. ఆ వెనక , నిలువెల్లా తెల్లటి ముసుగు ధరించి రాజ్ఞి వచ్చి కూర్చుంది. తక్కినవారికి అర్థం కాకూడదనో ఏమో, నన్ను గ్రీక్ భాష లో పలకరించింది.

” ఇలా వచ్చి కూర్చో హాలీ. మిమ్మల్ని దాదాపుగా హత్య చేయబోయిన ఈ అనాగరికుల పట్ల ఏం తీర్పు చెబుతానో విందువు గాని. నా గ్రీక్ కాస్త నట్టుతోంది, క్షమించు. చాలాకాలమైపోయింది ఈ భాష లో మాట్లాడి, నాలుక సహకరించటం లేదు అంతగా ”

నేను వినయంగా వంగి లేచి ఆమె పాదాల దగ్గర కూర్చున్నాను.

” రాత్రి బాగా నిద్రపట్టిందా ? ” – ప్రశ్నించింది.

” లేదు రాజ్ఞీ. కంటి మీద కునుకే లేదు ” – నిజం చెప్పేశాను, లోలోపల – నేను రాత్రి ఎక్కడున్నానో ఆమెకి తెలుసేమోనని హడలిపోతూ.

” నాకూ సరిగ్గా నిద్ర పట్టలేదు హాలీ. నా కలల్లో నువ్వు నన్ను పిలుస్తున్నట్లు అనిపించిందేమిటో ”

” ఏమి కలలు కన్నారు రాజ్ఞీ ? ”

” నేను ప్రేమించినవారి గురించీ ద్వేషించినవారి గురించీ ” – అనేసి, మాట మార్చేందుకో ఏమో –
వెంటనే, అరబిక్ లో ” వాళ్ళని తీసుకురండి ” అని అంగరక్షకుల నాయకుడికి ఆజ్ఞ ఇచ్చింది.

అతనూ అతని అనుచరులూ కుడి పక్కన ఉన్న మార్గం లోకి నిష్క్రమించారు. నేల మీద మోకరిల్లి ఉన్న జనం లో కొంతమంది అప్పుడప్పుడు, కొద్ది కొద్దిగా తలలెత్తి రాజ్ఞి ని [ లేదా ఆమె దుస్తులని , అవే కదా కనిపిస్తున్నది ] చూసే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. చాలామందికి వాళ్ళ జీవితకాలం లో ఒకసారి కూడా ఆమె దర్శనం కాదు గనుక వాళ్ళు ఆ అవకాశాన్ని వినియోగించుకుందామని చూస్తున్న ట్లున్నారు.

ఆ రోజు మా మీద దాడి చేసినవారిలో చావగా మిగిలినవారు , దాదాపు ఇరవై మంది అక్కడికి తీసుకు రాబడ్డారు. వాళ్ళ మొహాల్లో సాధారణం గా నిలిచిపోయి కనిపించే నిర్లిప్తపు చిరాకు తోబాటు ఇప్పుడు భయం కూడా తెలుస్తోంది. అందరిలాగా మోకరిల్లబోయారు-

” నిలబడే ఉండండి, నిలబడే ” – ఆజ్ఞాపించింది.

మాకు తీవ్రమైన హాని తలపెట్టినవాళ్ళే అయినా, వాళ్ళని చూస్తే అప్పుడు జాలే కలిగింది. రాణి ఒక్కొక్కరినీ తన కళ్ళ గంతల వెనక నుంచి పరీక్షగా చూస్తోంది- రెండు మూడు నిమిషాల తర్వాత నన్ను అడిగింది.

” వీళ్ళని గుర్తించగలవా ? ”

” చిత్తం రాజ్ఞీ ! ఇంచుమించుగా అందరినీ గుర్తించగలను ” – వాళ్ళు నన్ను మిర్రి మిర్రి చూశారు.

” జరిగిందంతా నీ మాటల్లో చెప్పు ”

వీలైనంత క్లుప్తంగా – వాళ్ళు నరమాంసభక్షణను తలపెట్టి , మా నావికుడు మహమ్మద్ చావు కి కారణమవటం, ఎదిరించిన మాతో తెగబడి యుద్ధం చేయటం, మేము ప్రాణాలతో బయటపడినా లియో కి తీవ్రమైన గాయం తగిలి ప్రమాదస్థితిలోకి వెళ్ళటం – అంతా వివరించాను. అందరూ నిశ్శబ్దంగా విన్నారు, రాజ్ఞి తో సహా. నేను చెప్పటం పూర్తయాక రాజ్ఞి బిలాలీ ని అదంతా నిజమేనా అని ప్రశ్నించింది. బిలాలీ , మోకరిల్లి ఉన్నవాడు లేవకుండానే తల మాత్రం ఎత్తి అవునన్నాడు. రాజ్ఞి ఇంకే సాక్ష్యాలనూ అడగలేదు.

” విన్నారుగా ” – ఆమె గొంతు మామూలుగా లేదు – అతి స్పష్టంగా, ఒళ్ళు జలదరించేలా ఉంది. సందర్భానికి తగినట్లు తన కంఠాన్ని పరి పరి విధాలుగా మార్చగలదు, ఇదీ ఒక ఘనత ఆమెలో. ” పిల్లల్లారా, చాలా దుష్టంగా ప్రవర్తించారు, నా ఆదేశాన్ని ధిక్కరించారు. చెప్పండి, మీకు ఏ శిక్ష వేయాలి ? ”

చాలా సేపు వాళ్ళెవరూ మాట్లాడలేదు. చివరికి వాళ్ళలో ఒక నడివయసు మనిషి సంజాయిషీ ఇచ్చాడు. తెల్లవాళ్ళకి హాని చేయరాదని మాత్రమే రాజ్ఞి ఆదేశంగా తమకు చెప్పారనీ, వాళ్ళతో ఉన్న నల్లవాడిని గురించి ఏమీ చెప్పబడిఉండలేదనీ , వాళ్ళలో ఒక స్త్రీ అతన్ని ఉడకబె ట్టి తినాలనే ప్రతిపాదన చేసిందనీ – ఆ తర్వాత జరిగినదాంట్లో అతని తో బాటు ఆమె కూడా చచ్చిపోయిందనీ చెప్పుకొచ్చాడు. మా మీద చేసిన దాడి తాత్కాలికమైన ఆవేశం తో జరిగిందనీ అందుకు చాలా పశ్చాత్తాపపడుతున్నామనీ కూడా చెప్పాడు. వాళ్ళందరినీ రాజ్యపు పొలిమేర కి అవతల బురద నేలల్లో వదిలి పెట్టవలసిందనీ, అక్కడే ఆయుర్దాయమున్నంతకాలం బతికి చచ్చిపోతామనీ అభ్యర్థించాడు- కానీ అంత క్షమ ను రాజ్ఞి తమ పైన చూపుతుందని అతనికేమీ నమ్మకం ఉన్నట్లు లేదు.

చాలా సేపు అంతా నిశ్శబ్దం.రాజ్ఞి, మోకరిల్లిన జనం, అపరాధులు, అంగరక్షకులు , మూగవాళ్ళు – ఎవరూ కదల్లేదు, మెదల్లేదు. దీపాల వెలుతురు ఆ రాతి గోడల మీద వింత వింత ఆకృతులను సృష్టించటాన్ని గమనిస్తుండిపోయాను నేను. రాజ్ఞి ఒక నిర్ణయానికి వచ్చినట్లుంది.

” విశ్వాసం లేని కుక్కల్లారా, విషపు పురుగుల్లారా ! నరమాంసభక్షకులై ఈ తెల్లవాళ్ళకీ వాళ్ళ నౌకరుకీ హాని తలపెట్టారు. నా ఆజ్ఞ ను ధిక్కరించారు . ఎంత ధైర్యం రా మీకు ? మీ తల్లిదండ్రులు నేర్పలేదా మీకు – ఈ నేలన నా మాటే శాసనమని, కలలో కూడా జవదాటరాదని ? నేను తలచుకుంటే ఈ గుహ మీమీద కూలిపోతుంది, సూర్యుడు ఉదయించటం మానేస్తాడు, గాలి వీచటం మానేస్తుంది – అప్పుడు మీరు మాత్రమే కాదు, మీ జాతి మొత్తం తుడిచిపెట్టుకుపోతుంది. ఇలాంటి వాళ్ళు గనకే, పుట్టుకతో దుర్మార్గులు గనకే – మీలో మీరు కొట్టుకు చచ్చేవారు , నేను మీ బాధ్యత తీసుకునేదాకా. ఇప్పుడు మీరు చేసిన నేరం క్షమించరానిది – మిమ్మల్ని చిత్రహింసల కి గురి చేసి గాని చంపకూడదు. హింసా శాలకి నడవండి అంతా ”

[ తర్వాతి కాలంలో నేను ఆ ప్రదేశాన్ని దర్శించాను. మానవమాత్రుడెవరూ ఊహించలేని శిక్షలు , వేటికవి ఎలా అమలు జరపాలో సూచించే శిల్పాలు అతి వివరంగా చెక్కి ఉన్నాయి అక్కడ. ఆ గోడలన్నీ అపరాధుల రక్తం తో తడిసిఉన్నాయి.ఇంతకన్న రాసేందుకు నాకు చేతులాడటం లేదు ]

జనం లో నిశ్శబ్దం హాహాకారాలతో చెదిరిపోయింది. అపరాధులు నేల మీద పడి శోకాలు పెడుతూ దయ చూపమని ప్రార్థించారు. వాళ్ళని క్షమించమనీ , లేదా తేలికపాటి శిక్ష వేయమనీ – అదీ కాకపోతే సులువు గా చంపెయ్యమనీ నేను కూడా రాజ్ఞిని ప్రాధేయపడ్డాను.

” లేదు హాలీ ” – ఆమె తిరిగి గ్రీక్ లో మాట్లాడింది. తన సమకాలికుల పద్ధతిలో మాట్లాడటం వల్ల నేను ఆమె భాషను త్వరగా అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నాను గాని, ఆమె కి ఆ భాషలో పాండిత్యం ఉందని అయితే స్ఫురిస్తోంది. ” వీళ్ళ సంగతి నీకు తెలియదు. ఈ తోడేళ్ళని వదిలిపెట్టానా, మీరు ఒక్క క్షణం కూడా ఇక్కడ బతకలేరు. వీళ్ళు రక్తపిపాసులు హాలీ, ఇప్పుడు ఈ నిమిషం లో కూడా మీ మీదపడి అందరి ప్రాణాలూ తీయాలనే వీళ్ళ ఉద్దేశం. నా రక్షకభటులు ఎంతమంది ఉన్నారని – అదేమీ పెద్ద సైన్యం కాదు. వీళ్ళని భయం తోనే పాలించాలి, బలం తో కాదు. నా సామ్రాజ్యం అంతా కాల్పనికం, ఊహాధీనం. తరానికి ఒక్కసారి మాత్రం ఇలా వీళ్ళని శిక్షించినట్లుగా చేయవలసిన అవసరం పడుతుంటుంది. నా అంతటిదాన్ని నేను ఈ తుచ్ఛుల మీద పగ తీర్చుకుంటానా? నా క్రూరత్వానికి కూడా వీళ్ళు తగరు.నా లాగా ఇంత కాలం జీవించి ఉన్నవారికి ఉద్వేగాలు ఉండవు, ఆసక్తులు ఉన్న చోట తప్ప. అటూ ఇటూ తారట్లాడే మబ్బు పింజలవంటివి నా ఈ ఆగ్రహావేశాలు – వాటి వెనక ఆకాశం వంటి లక్ష్యం ఒకటి ఉంది. ఈ మనుషులు చావవలసిందే, నేను చెప్పినట్లే చావవలసిందే ”

అంగరక్షకుల పెద్ద వైపు తిరిగి,

” నేను ఏం చెప్పానో అదే జరిగితీరాలి ” .

[ఇంకా ఉంది]

రాజ్ఞి – తొమ్మిదవ భాగం (SHE by Sir H.Rider Haggard)

వాకిలి — Mon, 29 Feb 2016 22:36:13 +0000

“హ్మ్..వెళ్ళాడు” – బిలాలీని ఉద్దేశించి అంది రాజ్ఞి. ” ఏళ్ళొస్తాయి, గడ్డం తెల్లగా పెరు గుతుంది గాని జ్ఞానం రాదు మనిషికి. దోసిట్లోకి నీళ్ళలాగా తీసుకోబోతాడు , నీళ్ళలాగే వేళ్ళ సందునుంచి ఆ జ్ఞానం జారిపోతుంది. అరచేతికి అంటుకున్న ఆ కాస్త తడినే చూసి ‘ ఆహా ! ఎంత వివేకి ! ‘ అని జనం దణ్ణాలు పెడుతుంటారు ఇటువంటివాళ్ళని చూసి, అవునా ? ” నవ్వింది. ” అవునూ , నిన్నేమంటాడు ఇతను, కోతి మొహం వాడని కదూ ? ఈ అనాగరికులకి అంత కన్న ఏం తెలుస్తుందిలే, కనిపించిన ప్రతిదాన్నీ వాళ్ళకి తెలిసి ఉన్న జంతువుతోగాని పోల్చుకోలేరు . ఇంతకూ నీ దేశం లో ఏమని పిలుస్తారు నిన్ను ? ”” నన్ను ‘ హోలీ ‘ అంటారు రాజ్ఞీ ”” హోలీ ” – కాస్త కష్టం గా ఆమె తిరిగి పలికింది , కాని ఆ కంఠం లో నా పేరు అద్భుతంగా ధ్వనించింది. ” హోలీ అంటే ఏమిటసలు ? ”

” అదొక ముళ్ళ చెట్టు పేరు రాజ్ఞీ ”

” నీకు తగిన పేరేలా ఉంది. ముళ్ళకీ నీ వికృతరూపానికీ సరిపోయింది , కాని వృక్షం లాగా స్థిరంగా , బలం గా కనిపిస్తున్నావు. నా అంచనా తప్పు కాకపోతే , నిజాయితీ గలవాడివీ ఆలోచనాపరుడివీ కూడా అని అనుకుంటున్నాను. అలాగే నిలబడిఉన్నావెందుకు, రా, ఇలా వచ్చి కూర్చో. ఆ బానిస వెధవల్లాగా నా ముందర నువ్వు సాష్టాంగ పడనక్కర్లేదు. వీళ్ళ మూఢభక్తి నాకు విసుగు- ఒక్కోసారి మరీ చిర్రెత్తుకొస్తే తెగ తిట్టిపోస్తుంటాను , కారణం లేకుండానే- వాళ్ళు అయోమయం తో హడిలి చస్తారు – నాకు ఆ మాత్రం వినోదం అవసరమే కాదూ ? ” దంతం తో చెక్కినట్లున్న తన చేత్తో పరదాని తొలగించి నన్ను లోపలికి అనుమతించింది.

నిలువునా వణుకు పుడుతుండగా లోపలికి అడుగు పెట్టాను. అక్కడొక చిన్న గది వంటిది – పన్నెండు అడుగుల పొడవూ పది అడుగుల వెడల్పూ. అందులో పట్టు దిండ్లు అమర్చి ఉన్న దివాన్ , ఒక మేజా బల్ల. బల్ల మీద రకరకాలైన పళ్ళు, గాజు కూజాలో మిలమిలమంటున్న నీరు. ఆ చివరన మరొక కడవ- రాతితో మలచినది ఉంది. అందులోనూ నీరే ఉందేమో మరి – తెలియదు.

మట్టి కూజాలలో వెలిగించి ఉన్న దీపాల మెత్తని వెలుతురు. ఆ గాలిలోనూ , పరదాల మీంచీ సున్నితమైన పరిమళం. రాజ్ఞి శ్వేతవస్త్రాల నుంచీ , శిరోజాల కాంతి నుంచీ కూడా మరింకొకలాంటి పరిమళం. అక్కడ అలా నిలబడి ఉండిపోయాను .

” కూర్చో ” – దివాన్ ని చూపించింది. ” నువ్వు నన్ను చూసి భయపడేందుకు ఇంతవరకూ కారణం లేదు – ఒక వేళ ఉన్నా, ఆ భయం ఎంతో కాలం ఉండదు , శీఘ్రంగా నీ సం హారం జరిగిపోతుంది . కనుక, ఇప్పటికి, చింతించకు ”

ఆ చివరన మెల్లిగా కూలబడ్డాను. ఆమె ఇంకో చివరన కూర్చుని ఉంది.

” ఊ, ఇప్పుడు చెప్పు- ఈ ప్రాచీన అరబిక్ భాష ఎలా పట్టుబడింది నీకు ? నాకెంతో ప్రియమైన మాతృభాష అది. అవును, అరేబియా లో జన్మించాను నేను , కహ్ తాన్ కుమారుడైన యారాబ్ వంశం లో… సుందరమూ పురాతనమూ అయిన ఒజాల్ నగరం లో, యమన్ భూమిలో. నువ్వు మాట్లాడేది పూర్తిగా అప్పటి మా భాష లా అయితే లేదులే , మా హమ్యార్ తెగ వారు పలికితే సంగీతం వినిపించేది. కొన్ని మాటలూ తేడా గా ఉన్నాయి. ఈ అమహగ్గర్ మనుషులు నా భాషని బొత్తిగా ఖూనీ చేసేస్తారు, భరించలేక వాళ్ళతో నేను వేరే భాష లో మాట్లాడుతుంటాను ”

” నేను దాన్ని ఎంతో కాలం పాటు అభ్యసించి ఉన్నాను రాజ్ఞీ ! ఈ భాషను ఈజిప్ట్ లోనూ మరింకొన్ని ప్రాంతాలలోనూ కూడా మాట్లాడతారు ”

” ఓ హో, ఇంకా మాట్లాడుతున్నారా ? ఈజిప్ట్ ఇంకా ఉందా ? ఏ ఫారో ఏలుతున్నాడు దాన్ని ఇప్పుడు ? పర్షియన్ చక్రవర్తి ఓకస్ సంతతి వారేనా లేక వారి కాలం అంతరించిందా ? ”

” పర్షియన్ లు ఈజిప్ట్ ని వదిలి వెళ్ళి రెండు వేల ఏళ్ళు దాటిపోయింది రాజ్ఞీ ! ఆ తర్వాత టాలెమీలు, రోమన్ లు , ఇంకెందరెందరో- నైల్ నదీదేశాన్ని పాలించి , వారి కాలం ముగిశాక అంతరించారు. మీకు ఆర్టరెక్సెస్ అనే పర్షియన్ గురించి తెలుసా ? ”

ఆమె నవ్వింది, బదులు ఇవ్వలేదు – మళ్ళీ భయం పుట్టింది నాకు. ” మరి గ్రీస్ సంగతేమిటి ? ఇంకా ఉందా ఆ దేశం ? గ్రీకులు- ఎంత సౌందర్యవంతులో ! బుద్ధిశాలులు కూడాను- కాని నిర్దయులు , చంచలస్వభావులు…”

” ఆ గ్రీక్ దేశం ఉంది, ఆ మనుషులూ ఉన్నారు. కాని ఇప్పటి వారికి అప్పటి వారితో పోలికే లేదు – ఆ దేశానికీ ఆ వైభవం పోయింది ”

” ఓ ..అయితే హీబ్రూ ల సంగతేమిటి ? ఇంకా జేరు సలేం లోనే ఉంటున్నారా ? వివేక చక్రవర్తి [Solomon] నిర్మించిన ఆలయం నిలిచి ఉందా ? ఇప్పుడు ఏ దేవుడిని పూజిస్తున్నారో ? వాళ్ళ ‘ రక్షకుడు ‘ ఏతెంచాడా ? ”

” యూదులు పూర్తిగా చితికిపోయి చెల్లాచెదురైపోయారు. జేరు సలేం లో ఏవీ లేవు ఇప్పుడు , హెరాడ్ నిర్మించిన ఆలయం…”

” హెరాడ్ ? ఎవరతను- నాకు తెలియదు…సరేలే, చెప్పు ”

” ఆలయాన్ని రోమన్ లు తగలబెట్టారు , ఆ శిథిలాల మీద రోమన్ గద్దలు ఎగిరాయి- జ్యూడియా ఇప్పుడొక ఎడారి ”

” ఆహా- అవున్లే, రోమన్ లు తక్కువవాళ్ళా మరి ! అనుకున్నది సాధించేవరకూ విశ్రమించరు – సరిగ్గా చెప్పావు, గద్దల్లాగా వేటాడతారు శత్రువులని- శాంతిని నెలకొల్పుతారు ”

” అవును, ఎడారిని సృష్టిస్తారు, దాన్నే ప్రశాంతమని పేర్కొంటారు ” – సూచించాను.
[Solitudinem faciunt, pacem appellant ]

” ఓహో- నీకు లాటిన్ కూడా వచ్చునా ? ” ఆశ్చర్యంగా అంది. ” ఇన్నేళ్ళ తర్వాత ఆ భాష నా చెవుల్లో విచిత్రంగా ధ్వనిస్తోంది , రోమన్ లు మాట్లాడే యాస కాదనుకుంటాను ఇది. ఈ మాటలు రాసినది ఎవరు ? నాకు తెలీదు గాని, ఎవరో శ్రేష్టుడే అయి ఉండాలి. మొత్తానికి నేనొక విద్వాంసుడిని కలుసుకున్నాను కదా- ప్రపంచ విజ్ఞానమంతా నీకు మంచినీళ్ళప్రాయం లాగా ఉంది. నీకు గ్రీక్ కూడా తెలుసా ? ”

” తెలుసును రాజ్ఞీ, కొంత హీబ్రూ కూడా తెలుసు- కాని బాగా మాట్లాడలేను. వాటిని ఇప్పుడు మృత భాషలని అంటున్నారు ”

ఆమె చిన్నపిల్లలా చప్పట్లు కొట్టింది. ” వికారమైన వృ క్షం వంటి నీన్ను జ్ఞానఫలాలు ఆవరించి ఉన్నాయి , ‘ హోలీ ‘ ! ఆ యూదులకి బాగా అయిందిలే , నాకు వాళ్ళంటే అసహ్యం…నేను తెలుసుకున్నదాన్ని వాళ్ళకి నేర్పించబోతే నన్ను ‘అవిశ్వాసి ‘ అని నిందించేవారు. వారి ‘ రక్షకుడు ‘ వచ్చాడా ? లోకాన్నంతటినీ ఏలాడా ? ”

” వచ్చాడు ” – నమ్రత తో చెప్పాను. ” కాని బీదవాడుగా , తక్కువ వాడు గా వచ్చాడు – వాళ్ళతన్ని లక్ష్యపెట్టలేదు. అతన్ని దూషించారు , ఒక చెట్టుకు శిలువ వేశారు. కాని ఆయన మాటలు, మహిమలు నిలిచే ఉన్నాయి- దేవుని కుమారుడైనందువలన. ప్రపంచం లో సగభాగాన్ని ఆయన ఇప్పుడు ఏలుతున్న మాట నిజం, అయితే అది అందరు రాజులూ ఏలే లాంటి రాజ్యం కాదు ‘’

” హ్మ్…కటిక గుండె ల తోడేళ్ళు ” – ” బహుదేవతారాధకులు, వడ్డీలు కట్టేవారూ లాభాలు తీసేవారూ – దురాశాపరులు ! వాళ్ళు తమ రక్షకుడిని శిలువ వేశారా- అందుకు సమర్థులే వాళ్ళు . ఏ పవిత్రాత్మ వారికోసం దిగివచ్చినా అది వారికి పట్టే విషయం కాదు- నిజంగా అతను అటువంటి వాడేనా ? ఆ విషయం తర్వాత మాట్లాడుకుందాంలే. భగవంతుడే అవనీ , ఆర్భాటంగా అట్టహాసం గా రాక పోతే వాళ్ళకి లెక్క ఉండదు. వాళ్ళు ‘ ఎన్నబడిన జాతి ‘ – వారి దేవుడు జెహోవా చేత- కాని లోభానికి దాసులై సంపన్నులై నారు, శక్తిమంతులైనారు – రక్షకుడు నిరాడంబరుడై వచ్చాడు గనుక శిలువ వేశారు – ఈ రోజున చెల్లా చె దురైనారంటే అవరా మరి ? ఆ విషయమే వాళ్ళ ప్రవక్త ఒకరు జోస్యం చెప్పినట్లున్నారు, జ్ఞాపకం వస్తోంది. అలాగే నాశనమవనీ వాళ్ళని – నా హృదయాన్ని బద్దలు కొట్టి నన్నీ అరణ్యాలలోపలికి తరిమికొట్టింది వాళ్ళే కదా ! జెరుసలేం ఆలయం ముందు నిలుచుని నా జ్ఞానాన్ని వాళ్ళకి బోధించబోయిన నన్ను రాళ్ళతో కొట్టారు – వాళ్ళ వెనకే ఆ మతగురువులు , ఇంతింత గడ్డాలు పెట్టుకుని ! చూడు, ఆ గాయపు మచ్చ ఇంకా ఉంది ” – మోచేతిపైకి తన వస్త్రాన్ని లాగి చూపించింది – పాల వంటి తెల్లని చర్మం మీద ఎర్రని మచ్చ. నేను కంగారుగా వెనక్కి తగ్గాను.

” మన్నించండి రాజ్ఞీ ! యూదుల రక్షకుడిని గోల్ గొతా లో శిలువ వేసి రెండు వేల ఏళ్ళవుతోంది. అంతకుముందు కాలం లో మీరు యూదులకి బోధించబోవటం ఏమిటి ? మీరు స్త్రీ యే గాని ఆత్మ కారు గదా ! ఏ స్త్రీ అయినా రెండువేలేళ్ళు జీవిస్తుందా…నన్నెందుకు వేళాకోళం చేస్తున్నారు ? ”

ఆమె వెనక్కి వాలి కూర్చుంది. మేలిముసుగు వెనక నుంచి ఆమె నేత్రాలు నన్ను శోధిస్తున్నాయనిపించింది.

” నువ్వు మంచి జ్ఞానివేగానీ మానవా, ఈ భూమి పైన నీకు తెలియని విషయాలు ఇంకా ఉన్నాయి. జన్మించిన ప్రతిదీ చనిపోవలసిందేనని, ఆ యూదులకి మల్లే నువ్వూ నమ్ముతున్నావా ? మృత్యువు అనేది లేదు, ఉండనవసరం లేదు – మార్పు ఉంటుంది, అంతే. ఆ రాతి గోడల పైని శిల్పాలని చూపిస్తూ అంది – ” చూడు- ఇవి జన్మించి రెండు వేలు కాదు, ఆరువేల ఏళ్ళయింది. వీటిని నెలకొల్పినవారు ఆ తర్వాతి యుద్ధాలలో పరాజితులైనారు – కాని వారు నశించలేదోయీ, ఇప్పుడు , ఈ క్షణం లో కూడా వారు జీవించే ఉన్నారు. వారి ఆత్మలు మనల్ని తిలకిస్తూ ఉండవచ్చు కూడా ”

” కాని లోకం దృష్టిలో వారు మరణించారు ”

” కావచ్చు, కొద్ది కాలం పాటు ! ప్రపంచం లోకి కూడా వాళ్ళు మళ్ళీ మళ్ళీ జన్మిస్తూనే ఉంటారు. అవును, పరదేశీ ! ఈ ఆయేషా ఎదురుచూస్తోంది, నేను ప్రేమించినవాడు తిరిగి జన్మిస్తాడని, నన్ను వెతుకుతూ ఇక్కడికే వస్తాడని, పలకరిస్తాడని ! ఇంతటి శక్తిమంతురాలిని , గ్రీ కుల హెలెన్ కన్న సౌందర్యవతిని, సాల్మన్ చక్రవర్తి కన్న ఎక్కువ మేధాశాలినిని – ప్రపంచపు సంపదలూ రహస్యాలూ అన్నింటినీ ఎరిగి ఉన్నదాన్ని , అన్ని వస్తువులనీ నాకు అనుకూలం గా మలచుకోగలిగినదాన్ని – మార్పుని, అదే, నువ్వనే మృత్యువుని కూడా అధిగమించినదాన్ని… ఇక్కడ, పశువులకన్న హీనులైన ఈ అనాగరికుల మధ్యన , దేనికి నివసిస్తున్నాననుకుంటున్నావు ? ”

” నాకు తెలియదు ” – వినయంగా సమాధానమిచ్చాను.

” ఎందుకంటే నా ప్రేమికుడి కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను గనుక. యాదృచ్ఛికంగా నా జీవనం దుష్టమయింది…అయినా ఏది మంచో ఏది చెడో నిర్ధారించగలవారెవరు ? ఒకవేళ నేను చావగలిగి ఉన్నా చనిపోయేందుకు నాకు భీతి…చనిపోయి అతన్ని అన్వేషించాలనుకుంటే-అప్పుడు మా ఇద్దరి మధ్యన ఎంత ఎత్తు గోడలుంటాయో, వాటిని నేను ఎక్కగలనో లేదో…అవునో కాదో, భయమంతే నాకు. ఆ గ్రహాంతరాలలో విశ్వాంతరాళాలలో దారితప్పి ఎప్పటికీ తిరుగాడుతుండనని నమ్మకమేమిటి ? కాని ఒక రోజు వస్తుంది- ఇప్పటినుంచి అయిదు వేల ఏళ్ళు కావచ్చు, చీకట్లోకి కరిగే చిన్న చిన్న మబ్బుల వలె కాలగర్భం లోకి మేము ఒకటిగా కలిసిపోవచ్చు…లేదా అది రేపే కావచ్చు – అతను, నా ప్రియుడు – మళ్ళీ పుట్టి …మానవవ్యూహాలకన్న బలీయమైనదాని వెంబడి నడిచి ఇక్కడికే – ఇక్కడికే, వచ్చి నన్ను కనుగొంటాడు ! నేనేమిటోఅర్థమయాక అతని హృదయం నా పట్ల మెత్తనవుతుంది…ఒకనాడు అతనికే నేను ద్రోహం తలపెట్టి ఉన్నా ! ఒకవేళ నన్ను గుర్తించనేలేడా.. ఏం? ఈ సౌందర్యం కోసమైనా ప్రేమించబోడా నన్ను ? ”

కొద్ది క్షణాల పాటు నాకు మాట పెగలలేదు. ఆ ధోరణి నా బుద్ధికి అందనంత దూరాన ఉంది.

చివరికి అన్నాను – ” పోనీ అలాగనే అనుకున్నా, రాజ్ఞీ , మనుషులు తిరిగి తిరిగి జన్మిస్తారనేది నమ్మినా , మీ విషయం లో అది వర్తించదా మరి , మీరు సత్యమే చెబుతున్నట్లైతే….” ఆమె తలెత్తి చూసింది- పదునైన కత్తుల తళతళ వంటి ఆ చూపు కి తడబడి, సమర్థించుకున్నాను – ” అది కాదు, అసలే మరణించని వారెవరుంటారు ? ”

” నిజమే. శోధన వలన కొంతా యాదృచ్ఛికంగా కొంతా , ప్రపంచపు మహారహస్యాలలో ఒకదాన్ని నేను భేదించాను. ఏం, ఎందుకు కుదరదు చెప్పు పరదేశీ, జీవితాన్ని కొంతకాలం పాటు పొడిగించటం ? ఈ అనంతకాలప్రవాహం లో పదీ ఇరవై యాభై వేల యేళ్ళనగా ఎంత అని అంటావు ? పదివేల సంవత్సరాల తుఫానులూ జడివానలూ ఒక కొండకొమ్ముని ఏ మాత్రం అరగదీస్తాయంటావు ? రెండు వేల ఏళ్ళ నుంచీ ఈ గుహలు ఇలాగే ఉన్నాయి – పశువులు మరణిస్తాయి, పశుప్రాయులైన మనుషులు మరణిస్తారు. నీకు అర్థం కావటం లేదా, పదార్థం లో గొప్పేమున్నదోయీ ? ప్రాణశక్తి లో ఉన్నది అద్భుతం , ఆ ప్రాణం కొంతకాలం పాటు కొనసాగటం విశేషం కాదు. ప్రకృతి లో ఉన్న శక్తిని, ఆమె బిడ్డ అయిన మానవుడు ఆవాహన చేసుకోగలితే ప్రకృతి లాగే జీవించగలడు. శాశ్వతం గా జీవిస్తాడని చెప్పటం లేదు సుమా నేను, ప్రకృతీ మరణిస్తుంది, లేదా – ఒక మార్పుకు లోబడి నిద్రిస్తుంది, తిరిగి జన్మించేవరకూ. ఎక్కడినుంచి శక్తిని గ్రహించవచ్చునో ఆ ప్రకృతి మరణించటం ఇప్పట్లో జరిగేది కాదు , అందుచేత ఆ రహస్యం ఎరిగిన వారి మరణమూ ఇప్పుడప్పుడే లేదు. నాకు సర్వమూ తెలిసిపోయిందని చెప్పను , కాని , కొంత తెలుసుకున్నాను. నీకు ఇదంతా జీర్ణించుకోలేని మర్మమని నాకు తెలుసు, కనుక ఇప్పటికి ఇది చాలు. బుద్ధి పుడితే ఇంకెప్పుడైనా వివరిస్తాను- లేక అసలింకేమీ చెప్పనేమో కూడా. మీరు ఈ ప్రదేశానికి వస్తున్నారని నాకు ఎలా తెలిసిందా అని ఆశ్చర్యపడుతున్నావా ? మిమ్మల్ని ఎలా కాపాడుకొస్తున్నానో అంతుపట్టటం లేదా ? ”

” అవును, రాజ్ఞీ ! ” బలహీనం గా జవాబు చెప్పాను.

” చూడు, ఈ నీటిలోకి ” రాతికడవ వైపు చూపించింది, ముందుకు వంగి దాని మూతి పైన తన అరచేయి ఆనించింది.

లేచి చూశాను. తక్షణమే ఆ నీరు నల్లగా అయింది, అంతలోనే తేట పడింది. ఆ దరిద్రగొట్టు కాలవలో , మా పడవ కి తెడ్లు వేసుకుంటూ జాబ్, మహమ్మద్, నేను. ముసురుతున్న దోమలు- అపస్మారకస్థితిలో పడవ అడుగున పడిఉన్న లియో, దోమల నుంచి కాపాడేందుకు అతని ముఖం పైన కప్పి ఉంచిన కోటు రంగు తో సహా , మొత్తం – అతి స్పష్టం గా, ఎదురుగా ఉన్నట్లుగా , కనిపించింది.

నేను కెవ్వుమంటూ వెనక్కి పరిగెత్తాను. అదంతా మాయాజాలమని అరిచిచెప్పాను …అంతా జరిగిపోయి ఉన్న దృశ్యమే !

” లేదు, హోలీ, లేదు – ఇది మాయ కాదు. మాయ అన్నది లేదు , అజ్ఞానం తప్ప. జ్ఞానం ఉంది, సృష్టి లోపలి రహస్యాలను శోధించి తెలుసుకోవటం అది. ఈ నీరు నాకు దర్పణం , నేను భావిస్తున్న చోట ఏమి జరుగుతూ ఉందో ఇందులో నాకు కనిపిస్తుంది…ఆ పని ఎప్పుడోగాని తలపెట్టను . గతించినకాలం నుంచి – నాకు తెలిసిన ఈ దేశపు సంఘటనలనైనా, లేక నీకు తెలిసిన నీ దేశపువాటినైనా – ఇక్కడ చూపించగలను. నీకు ఇష్టం వచ్చిన ముఖాన్ని తలచుకో, అది నా మేధలోకి ప్రవహించి ఇక్కడ ప్రతిఫలిస్తుంది. అంతా తెలిసిపోలేదని అన్నానుగా, అందుకని ఇక్కడ భవిష్యత్తు కనిపించదు నాకు. ఈ రహస్యం పాతదే, నేను కనిపెట్టిందేమీ కాదు. ఈజిప్ట్ లోనూ అరేబియా లోనూ శతాబ్దాల నుంచీ మాంత్రికులకి ఇది తెలిసినవిద్యే . ఒక రోజున, యథాలాపంగా – నేను ఆ రెండు వేల సంవత్సరాల కిందట ప్రయాణించిన కాలవ ని తలచుకుని ఇందులోకి చూశాను. మీరంతా కనిపించారు- ఆ పడుకుని ఉన్న యువకుడి ముఖం కనిపించలేదు గాని, ఎవరో గొప్పవాడిలాగా అనిపించి – మిమ్మల్ని రక్షించాను. సరే, ఇక సెలవు తీసుకుందామా ? ఆగాగు, ఆ యువకుడి గురించి చెప్పు నాకు- బిలాలీ అతన్ని సిం హం అని ప్రస్తావిస్తాడు- అతన్ని చూడాలి నేను. ఒంట్లో బాగాలేదన్నావు కదూ అతనికి – జ్వరానికి తోడు పెద్ద గాయం కూడా తగిలినట్లుంది…”

” అతని పరిస్థితి ఏ మాత్రం బాగాలేదు ” నా కళ్ళలో నీరు తిరుగుతుండగా అడిగాను – ” మీరేమీ చేయలేరా ? ఇన్ని శక్తులు ఉన్నాయని అంటున్నారే, అతన్ని బాగు చేయలేరా ? ”

” తప్పకుండా ! అతనికి పూర్తిగా నయం చేయగలను నేను – ఎందుకంత వేదన పడుతున్నావు ? అతను నీకు అంతగా ప్రేమాస్పదుడా ? నీ కొడుకా ? ”

” నా పెంపుడుకొడుకు. అయితే అతన్ని ఇక్కడికి తీసుకు రానా ? ” – ఆత్రంగా అడిగాను.

” వద్దులే. ఈ జ్వరం వచ్చి ఎన్నాళ్ళయింది ? ”

” ఇవాళ్టికి మూడో రోజు ”

” అయితే ఇంకొక్క రోజు గడవనీ. బహుశా అతని శరీరం రేపటికి దానంతట అదే కోలుకోవచ్చు. అది కొంత మంచిది, ఎందుకంటే నా వైద్యాన్ని తట్టుకోవటం అంత తేలిక కాదు. రేపు రాత్రికి జ్వరం నెమ్మదించకపోతే నేనే అక్కడికి వచ్చి నయం చేస్తాను. ఉండు, అతనికి ఎవరు సేవ చేస్తున్నారు ? ”

” మా దేశం నుండి మాతోబాటు వచ్చిన నౌకరు, ఇంకా..” కొంచెం సంకోచంగా చెప్పాను – ” ఉస్తేన్ అని, ఇక్కడి అమ్మాయే, తను కూడా. చాలా అందగత్తె , లియో ని చూస్తూనే కౌగలించుకుని వరించి , అప్పటినుంచి అతనితోనే ఉంటూ వస్తోంది….ఇది మీ ప్రజల పద్ధతి అనుకుంటాను రాజ్ఞీ ! ”

” నా ప్రజలా- అలా పిలవకు వాళ్ళని. ఈ బానిసలు నా ప్రజలు కారు, కేవలం నా ఆజ్ఞలు పాలించే శునకాలు…నాకు వారి అవసరం తీరేవరకూ. వాళ్ళ పద్ధతులూ ఆనవాయితీలూ – వాటితో నాకే సంబంధమూ లేదు. సరేగాని నన్ను రాజ్ఞీ అని పిలవకు, ఈ మర్యాదలతో గౌరవాలతో నాకు విసుగెత్తిపోయింది. నా పేరు తో , ‘ ఆయేషా ‘ అని పిలువు. ఆ అక్షరాలు నా చెవులకి తియ్యగా ఉంటాయి, నా గతాన్ని ప్రతిధ్వనిస్తాయి. ఈ ఉస్తేన్ విషయం…ఈమె గురించి నన్నెవ రో హెచ్చరించారా, లేక నేనే ఆమెను హెచ్చరించి ఉన్నానా- ఏమో, తెలియటం లేదు. చూద్దాం ఉండు ” – రాతి కడవ పైకి వంగి తని మూత పైన చేయి ఉంచి తీసి అందులోకి చూసింది –
” చూడు. ఈమేనా ? ”

చూశాను. అక్కడ ఉస్తేన్ ప్రతిబింబం. అందమైన ముఖం నిండా చిందుతున్న అనురాగం – కిందికి వంగి చూస్తోంది. నల్లటి ఒత్తైన జుట్టు గిరజాలుగా ఆమె బుజం మీంచి జారుతోంది.

” అవును, ఆమే. ” – తగ్గు స్వరం లో చెప్పాను. ఎందుకో నా మనసు కి కలతనిపించింది. ” లియో నిద్రపోతుంటే కనిపెట్టుకుని చూస్తోంది ”

” లియో ! ” – పరధ్యానం గా అంది ఆయేషా. ” అంటే లాటిన్ లో సింహమే కదా, ముసలాడు సరిగ్గానే అన్నాడు. విచిత్రంగా ఉంది…” తనలో తను మాట్లాడుకుంటోంది – ” అలాగే ఉంది- లేదు, అది అసాధ్యం ! ” అసహనంగా మరొకసారి కడవ మీదినుంచి చేతిని కదిలించింది. నీరు నల్లబడింది, బొమ్మ మాయమైంది- నిశ్శబ్దంగా . దీపపు వెలుగు తప్ప ఇప్పుడు ఆ నీటిలో ఇంకేమీ లేదు, కనిపించటం లేదు.

కొద్ది క్షణాలపాటు ఏదో తలపోసుకుని , తర్వాత – ” ఇది మొరటు జీవితం నాకు ఇక్కడ , ఈ నికృష్టుల మధ్యలో. నేను వీరి ఆహారాన్ని తీసుకోను- పళ్ళు తప్పించి ” – బల్ల మీదికి చూపించింది. ” ఎప్పుడైనా రొట్టెలు, కొంచెం నీరు, అంతే. నా సేవికలను నీ అవసరాలు గమనించేందుకు నియమించాను – చెవిటీ మూగా కూడా వాళ్ళు, చూశావుగా ! ఏ రహస్యమూ బయటికి పోయే అవకాశం లేదు. ఆ జా తిని నేనే ఒక పద్ధతి ప్రకారం తయారుచేశాను. చాలా కష్టమే, కానీ జయించాను. అంతకుముందూ ఒకసారి నా ప్రయత్నం ఫలించింది గాని, వాళ్ళు చూసేందుకు అందవికారం గా తయారు కాబడ్డారు – నాశనం చేశాను వాళ్ళందరినీ. ఇప్పుడు చూడు- చక్కగా ఉన్నారు కదూ ? ఒకానొకప్పుడు మహాకాయుల జాతిని కూడా పెంచాను గాని, ప్రకృతి వాళ్ళని బతకనియ్యలేదు. సరే, ఇంకేమైనా అడగాలా నన్ను ? ”

” ఒకే ఒక్కటి, ఆయేషా ! ” ధైర్యంగా అడిగేశాను , లోపల భయమే ఉన్నా కూడా. ” మీ ముఖాన్ని దర్శించాలని ఉంది ”

నవ్వింది. వెండిగంటలు మోగే నవ్వు. ” ఆలోచించుకుని అడుగు…గ్రీక్ పురాణ గాథలన్నీ తెలిసే ఉంటాయి కద నీకు – ఆక్టయాన్ అని లేడూ ఒకడు, అత్యద్భుత సౌందర్యాన్ని ఒకేసారి చూసి భరించలేక చచ్చిపోతాడు కదా ? నా ముఖం చూసి నీ గతీ అదే అయిపోయేను- నీ గుండె లోపలి కోర్కె ని అలాగే దాచిఉంచుకో. నేను నీకోసం కాదు…ఏ పురుషుడి కీ కాదు నేను – ఆ ఒక్కరికి తప్ప- ఒకప్పటి వాడు, ఇంకా తిరిగి రానివాడు ”

” మీ ఇష్టం ఆయేషా ! మీ సౌందర్యం నాకు హాని చేయదనే భావిస్తున్నాను. స్త్రీ అందం పట్ల మోహాన్ని నేను అధిగమించి చాలాకాలమైంది, అది పూసి వాడిపోయే పూవు వంటిది ”

” లేదు, పొరబడుతున్నావు . వాడదు. నేను జీవించినంతకాలమూ నా సౌందర్యమూ జీవించే ఉంటుంది. నా ఇష్టం కాదు, నీ ఇష్ట ప్రకారమే చేద్దాం… వ్యామోహం నీ విచక్షణను జయిస్తే అందులో నా బాధ్యతేమీ ఉండదు , గుర్తుంచుకో. నన్ను ఒకసారి చూసిన ఏ పురుషుడూ విస్మరించగలగటం ఇంతవరకు జరగలేదు..ఆఖరికి ఈ అనాగరికులకి కూడా నేను ముసుగు తీసి కనిపించను- లేదంటే వాళ్ళూ నన్ను విసిగించేవారు, నేను వాళ్ళని చంపేయవలసి వచ్చేది- ఎందుకొచ్చిన బెడద ! సరే, మళ్ళీ అడుగుతున్నాను చెప్పు, చూస్తావా ? ”

” చూస్తాను ” – నా కుతూహలాన్ని పట్టలేఉండా ఉన్నాను. తెల్లగా, పరిపుష్టం గా ఉన్న చేతులని పైకి లేపి, నెమ్మదిగా, అతి నెమ్మదిగా- తలవెనక ఉన్న ఏదో ముడిని విడదీసింది ఆమె…ఆవరించి ఉన్నదంతా ఒక్కసారి నేలకి జారింది. శరీరాన్ని హత్తుకుని ఉన్న మరొక ధవళవస్త్రం ఉంది- ఆమె ఆకృతిని స్పష్టం చేసేందుకే . పరిపూర్ణమైన రాజసం ఆమె దేహాకృతి లో , సర్పం వంటి హొయలు. జీవాన్నీ ప్రాణాన్నీ మించిన శక్తి అక్కడ ఉన్నదని తెలిసిపోతోంది. చిన్నవిగా, అమిత సుకుమారంగా ఉన్న పాదాలకి పాదరక్షలు బంగారు గుండీ లతో బిగించబడి ఉన్నాయి. ఆ పైన, ఏ శిల్పీ కలగని ఉండని , అతి నున్నని చీలమండలు . నడుముకి జంట పాముల మెలివేత గా వడ్డాణం , ఆ పైన స్వచ్ఛంగా వికసించిన మహా లావణ్యం. అటువంటి శరీర రేఖలను నేను చూసి ఉండకపోవటం కాదు, ఊహించుకోనైనా లేను. వెండి మంచు శిఖరం లాగా ఉన్న వక్షోభాగం దిగువన రెండు చేతులూ కట్టుకుని నిలుచుని ఉంది – అప్పుడు, తల ఎత్తి, ఆమె ముఖాన్ని చూశాను. నాకళ్ళు ఒక్కసారిగా జిగేలుమని ఆ వెంటనే బైర్లు కమ్మాయి , దాదాపు గుడ్డివాడినయాను కాసేపు- నా ఈ మాటల్లో ఏ అతిశయోక్తీ లేదు. దేవతల సౌందర్యం గురించి విని ఉన్నాను , ఇప్పుడు చూస్తున్నాను. అద్భుతానికి అవధి ఇదేననిపించే ఆ సమ్మోహ సౌందర్యం అతి స్వచ్ఛం గా ఉంది, దానితోబాటు – ఏదో, ఎక్కడో -దౌష్ట్యం కనిపిస్తోంది, కీడు స్ఫురిస్తోంది- నాకు, కనీసం, ఆ సమయం లో. ఎలా వర్ణించాలి ఆ రూపాన్ని , నా చేత కాదు…నా చేత కానేకాదు ! నేను చూసినదాన్ని మాటలలో పెట్టగల మనిషి ఇంకా ఈ భూమి పైన జన్మించలేదు. ఆకర్ణాంతాలైన, అపూర్వ చంచల నయనాల లోతు గురించి, విశాలమైన చంద్రవంక వంటి భ్రూభాగం గురించి, తీర్చి దిద్ది పెట్టిన ముఖరేఖల గురించి – ఎంతో కొంత చెప్పనగును…అవన్నీ అందమైనవే, కాని ఆమె అందం వాటిలో లేదు…కనీసం వాటికి పరిమితమై లేదు. ఎక్కడో ఒకచోట ఉందని చెప్పవలసే వస్తే- అది దృశ్యమానమైన ప్రాభవం లో, మహారాజ్ఞీ దర్పం లో…ముద్ర గుద్దినట్లున్న దివ్యత్వం లో, మృదూభూతమయినిలిచిన సామర్ధ్యం లో -అదొక సజీవ తేజో పరివేష్టమయి ఆమె కవళికను ఆచ్ఛాదించి ఉంది. ఉదాత్తమైనది ఇలా కూడా ఉండవచ్చునని నేను ఎరగను…అవును, ఈ ఔదాత్త్యం నల్లనిది, ఇది స్వర్లోకసంబంధి కాదు, అయినా వైభవోపేతమే ! ఆ ముఖం ముప్ఫై ఏళ్ళు నిండుతూన్న స్త్రీ దే- పూర్ణారోగ్యమూ పరిపక్వమైన యౌవనమూ తొణికిసలాడుతున్నాయి. కాని ఇదమిద్ధమని చెప్పలేని అనుభవపు ఛాయలూ స్పష్టం గానే ఉన్నాయి ..బహుశా ఒక వేదన వలన, వేసట వలన , ఆరాటం వలన. దేదీప్యమానమైన ఆ చిరునవ్వు కూడా దుఃఖపు, పాపపు నీడలను దాచలేకపోతూ ఉంది. కన్నుల ధగ ధగ లోనూ ఆ సన్నని మసక ఉంది , ఆమె నిలిచినంతమేర నిండిపోయిఉంది. ఆ భావానికి ఈ మాటలు పొసగవచ్చు, నా శక్తి కొద్దీ-

” చూడు !ఏ స్త్రీకీ వరమై దొరకని ఈ సౌందర్యాన్ని , మరణాన్ని నిరవధికపు వాయిదా వేసిన ఈ అర్థ దేవతాత్వాన్ని – యుగ యుగాలయి ఆ స్మృతీ తీవ్రత వెంటాడుతూనే ఉంది.మోహం నన్ను చెయ్యి పట్టుకు నడిపిస్తూనే ఉంది. శోకం తో నా పరిచయం తరతరాలుగా వర్ధిల్లుతోంది, తిరిగి తిరిగి దుష్కృత్యాలకి నాకు ప్రేరణ ఉంటూనే ఉంది , నిష్కృతి వచ్చేవరకూ ఈ ఖేదపు కొనసాగింపే…”

అనిర్వచనీయమైన ఆ అయస్కాంతశక్తి ని ప్రతిఘటించి నిలదొక్కుకోలేక, నా దృష్టి ఆమె నేత్రాల కే అంటిపెట్టుకు ఉండిపోయింది – గొప్ప విద్యుత్ప్రసారం సంభవించి నన్ను తలకిందులు చేసింది.

ఆమె నవ్వింది- ఓహ్..సంగీతప్రవాహమై నవ్వింది. నన్ను చూస్తూ తల ఊపింది, ఆ ఒయ్యారం లో ఒక ఘనత – వీనస్ కి కూడా సాధ్యం కాదేమో అది.

” ధూర్తుడా ! ” హేలగా సంబోధించింది నన్ను. ” ఆక్టయాన్ లాగా నీ ఇష్టాన్ని చెల్లించుకున్నావు, జాగ్రత్త, అతనిలాగానే అంతం కాగలవు చూడు ! నీ మోహాలూ కామనలూ వేటకుక్కలై చీల్చుతాయి నిన్ను. నేను- కన్యకా దేవిని సుమా, నన్నెవరూ కదల్చలేరు . చూశావా, సరిపడా ? ”

” సౌందర్యదర్శనం నన్ను అంధుడిని చేస్తోంది ” డగ్గుత్తిక తో అన్నాను, అర చేతులతో కళ్ళు మూసుకున్నాను.

” నేను చెప్పలేదా ? సౌందర్యం విద్యుల్లత కద , నాశనం చేస్తుంది, ముఖ్యంగా వృక్షాలను- నువ్వేమో హోలీ చెట్టువి ! ” గలగలమని నవ్వింది.

ఉన్నట్లుండి ఆమె ఆగిపోయింది. నా వేళ్ళ సందుల్లోంచి చూస్తున్న ఆమె ముఖం లో ఘోరమైన మార్పు వచ్చింది. ఆ బ్రహ్మాండమైన నయనాలలో విపరీతమైన భీతీ అమితమైన ఆశా పెనుగులాడుతున్నాయి. ఆమె ముఖం బిగిసిపోయింది, నిలువెల్లా స్తంభించిపోయింది.

” పరదేశీ ” – సగం గుస గుస గా, సగం పాము బుసగా పలుకుతూ కాటు వేయబోయే సర్పం లా తల వెనక్కి విసిరి చాచింది. ” ఎక్కడిది ? నీ వేలికి ఆ scarab ఉంగరం ఎలా వచ్చింది ? చెబుతావా నిన్ను ఉన్నపాటున దహించివేయమంటావా ? ” – నా వైపుకి ఒక అంగ వేసింది. ఆమె కళ్ళలోంచి వచ్చే వెలుగు భయంకరమైన జ్వా లలాగా ఉంది – తట్టుకోలేకపోయాను, నేల మీద పడిపోయాను…ఏం మాట్లాడుతున్నానో నాకే అర్థమవకుండా పలవరించాను.

” శాంతి ! ” పూర్వపు కంఠం తో మృదువుగా అంది ఆమె. ” చాలా భయపెట్టాను కదా నిన్ను, క్షమించు. ఒక్కోసారి- ఒక్కోసారి, అనంతమైన నా మేధ కి, నా దృష్టికి – సంకుచితమనిపించే నిదానం సరిపడదు…విసుగుపుట్టి నా శక్తిని ఉపయోగించబోతాను..పాపం, నిన్ను ఇంచుమించుగా చంపేసి ఉండేదాన్ని. చెప్పు- చెప్పెయ్యి – ఆ scarab గురించి ”

” నేను దాన్ని నేల మీది నుంచి ఏరాను ” – నా అయోమయం ఎంత తీవ్రంగా ఉందంటే, లియో ఉంగరం నేల మీద పడి ఉండగా తీసి నా వేలికి పెట్టుకున్నానని తప్ప ఇంకేమీ ఆ క్షణం లో గుర్తే రాలేదు.

” వింతగా ఉందే ” – సాధారణమైన స్త్రీ లాగా చలించింది, చిరాకు పడింది ఆమె. ” ఒకప్పుడు నాకు ఇటువంటిదొకటి తెలుసు.అది- అది నా ప్రియుడి మెడలో వేలాడేది ” – దుఃఖపు వెక్కిళ్ళు ఆమె ఎంత కేవలమైన స్త్రీయో చెప్పాయి ఆ నిమిషం లో.

” సరేలే. అలాంటిది మరొకటి ఉండవచ్చు, కాని ఇంతవరకూ చూడలేదు . దాని వెనక పెద్ద చరిత్ర ఉంది , అతనికి అది ఎంతో అపురూపం కూడాను. కాని ఇలా ఉంగరం లో పొదగబడి ఉండేది కాదులే. వెళ్ళు, హోలీ- వీలైతే, ఆయేషా రూపాన్ని చూశానని మరచిపో ”

దివాన్ మీద బోర్లగిలా పడి పట్టు దిండ్లలో మొహం దాచుకుంది.

నా సంగతి…పడుతూ లేస్తూ అక్కడినుంచి బయట పడ్డాను…నా గుహ కి ఎప్పుడు, ఎలా చేరుకున్నానో గుర్తు లేదు .

[ ఇంకా ఉంది ]

రాజ్ఞి – ఎనిమిదవ భాగం (‘ She ‘ By Sir H.Rider Haggard )

వాకిలి — Sun, 31 Jan 2016 22:59:45 +0000

[ జనవరి సంచిక తరువాయి ]

మర్నాడు పొద్దుటే లియో బాగోగులు చూశాక జాబ్, నేను స్నానాలు చేసి శుభ్రమైన దుస్తులు వేసుకున్నాం. మా సామాను లో చాలావరకూ, తుఫాను వచ్చే ముందే, చిన్న పడవలోకి చేరవేసి ఉండటం వల్ల మాకు దక్కాయి. పెద్ద పడవలో ఇక్కడి జనం కోసమని తెచ్చిన కానుకలూ అవీ మాత్రం మొత్తం పోయాయి. ఇంచుమించుగా మా బట్టలన్నీ దిట్టమైన ఫ్లానల్ గుడ్డతో తయారైనాయి.ఇక్కడంతా పగలేమో మండిపోయే ఎండ, రాత్రులు వొళ్ళు కొంకర్లు పోయే చలి – రెంటికీ ఫ్లానల్ అనువైనదే. పైగా అవి కాస్త బరువు తక్కువే అనాలి – నా నార్ ఫోక్ జాకెట్, చొక్కా, పంట్లాం – మూడూ కలిపి కేవలం నాలుగు పౌండ్ ల బరువే ఉన్నాయి, ఈ వేడిలో ప్రతీ ఔన్సు బరువూ ఎక్కువే అవుతుంది గదా మరి!

అలా ఒళ్ళు తోముకుని ఉతికిన బట్టలు వేసుకుంటే ఎంత సుఖంగా ఉంటుందో దాదాపు మర్చేపోయాను , నా ఉల్లాసానికి సబ్బు బిళ్ళ లేకపోవటమొకటే లోటు.

ఏ మాటకామాటే చెప్పాలి, అమహగ్గర్ వాళ్ళు కూడా స్నానాలు చేసి శుభ్రపడ్డారు. కాల్చిన మట్టిని వాళ్ళు సబ్బు కి బదులు ఉపయోగిస్తారట – ముట్టుకుంటే అదొకమాదిరిగా ఉంటుంది గాని దాంతో మురికి బాగానే వదులుతుంది.

తల దువ్వుకుని, బొత్తిగా జీబురుగా పెరిగిపోయిఉన్న గడ్డాన్ని సాఫు చేసుకున్నాను. విపరీతంగా ఆకలేసేసింది. నా గుమ్మానికి అడ్డుగా కట్టిన తెర తొలగించి ఒక అమ్మాయి ప్రవేశించింది. చేసైగలతో భోజనం సిద్ధంగా ఉందని చెబితే ఆవురావురుమంటూ ఆ వెనకే వెళ్ళాను. ఇక్కడ మొత్తం మనుషులందరూ మూగవాళ్ళే కాబోలు – జాబ్ నీ మరొక మూగపిల్ల అక్కడికి తీసుకొచ్చి కూలేసింది. అతను మహా ఇబ్బందిగా ముడుచుకుపోతూ వచ్చాడు – ఇదివరకొక అమహగ్గర్ ఆడామె ప్రదర్శించి ఉన్న వలపు అతన్ని ఇంకా భయపెడుతున్నట్లే ఉంది.

నేనతన్ని వినోదంగా చూస్తుంటే ఉడుక్కుని – ” అయ్యా, వీళ్ళేమంత మర్యాదస్తుల్లా లేరండి ” అని వక్కాణించాడు.

ఆ భోజనశాల మా గదుల గుహకి రెట్టింపు విశాలంగా గా ఉంది. ఇప్పుడంటే ఇలా వాడుతున్నారు గాని ఇదొకప్పుడు శవాలను అలంకరించే చావడి అయిఉండాలి – నాకు ఆధారాలు కనిపించాయి.

గుహ గోడల వారగా రాతిని పొడుగ్గా బల్లల్లాగా తొలిచారు , మనుషులు కూర్చుందుకు వీలుగా మోకాళ్ళు ఆనేచోట్ల పల్లంగా ఉన్నాయి అవి. అక్కడ కూర్చున్నవారు భోజం చేసేందుకు మరొక రాతిని సన్నగా పొడుగ్గా అమర్చారు- అయితే ఇది మేము కూర్చున్న వైపున మటుకే. ఆ వైపున నిలువుగా మూడు నుంచి ఆరడుగుల పొడవున విడి విడి రాతి పలకలు మూడడుగుల ఎత్తున ఉన్నాయి. పడుకోబెట్టిన మనుషుల [శవాల ] తలలూ , పృష్ఠ భాగాలూ ఆనేలాగా మలిచి పెట్టారు వాటిని. శవాలకి స్నానం చేయించినప్పుడు నీరు కిందికి వెళ్ళిపోవటానికి చిన్న చిన్న రంధ్రాలు కూడా ఉన్నాయి. ఇవి కాక గోడల మీద మృత్యు దృశ్యాలని వైన వైనాలుగా చెక్కారు. ఆ శిల్పాలలో ఎవరో రాజు వంటి మనిషి చనిపోబోతున్నట్లూ , చుట్టూ స్త్రీలూ పిల్లలూ చేరి దుఃఖిస్తున్నట్లూ ఉంది . అనంతరం అతని శరీరానికి స్నానం చేయించి లేపనాలు పూయటం కనిపిస్తోంది – ఇక్కడ వింతేమిటంటే ఆ కార్యక్రమం లో పాల్గొంటున్న ఆడా మగా మొహాలకి ముసుగులు వేసుకుని ఉన్నారు – కళ్ళు మటుకే కనిపిస్తున్నాయి. అది చాలక ఒకచేత్తో ముక్కులు మూసుకుని ఉన్నారు , కారణం ఊహించలేకపోయాను. ఆ తర్వాత, ఆ శరీరం మేము రాత్రి నిద్రించిన గుహ వంటి గదిలో, అటువంటి రాతి మీదనే. తల దగ్గరా పాదాల దగ్గరా దీపాలు వెలిగించి ఉన్నాయి. రెండు పక్కలా నేను ఇదివరకు చెప్పిన అందమైన కూజాలు – రకరకాల పరిమాణాలలోవి, ఉన్నాయి – ఆ మరణించిన వ్యక్తి [మళ్ళీ బతికాక ] ఉపయోగించవలసిన పదార్ధాలేవో నింపి ఉంటారు వాటిలో. ఒక మనిషి చేతిలో ఏదో సంగీతవాద్యాన్ని పట్టుకుని గానం చేస్తున్నాడు, మరొకడు పొడుగాటి దుప్పటి వంటి బట్టని రెండు చేతులతోనూ పట్టుకుని సిద్ధంగా ఉన్నాడు. ఎన్నో తరాల వెనక అంతరించిన నాగరికత కి ఆనవాళ్ళు ఇవి, ఇప్పుడు ఈ అడవి జాతివారి పాలయినాయి. మృత్యు దృశ్యాలన్నమాటని మినహాయిస్తే ఆ శిల్పాల పనితనం అద్భుతంగా ఉండింది, నా ఈ వర్ణన వాటికి ఏ మాత్రమూ న్యాయం చేయలేదు. ఒకవేళ బతికి బయటపడి నేను ఇదంతా చెబితే కేంబ్రిడ్జ్ లో నా తోటి పురావస్తు పరిశోధకులూ అధ్యాపకులూ అతిశయోక్తుల కింద కొట్టి పారేస్తారేమో – చరిత్రలో ఏ అపూర్వమైన ఆవిష్కరణ అయినా ఆధారాలు లేనప్పుడు అలాగే తోస్తుంది కదా.

మా భోజనం బావుంది – శుభ్రంగా కడిగిన కొయ్య పళ్ళాలలో వడ్డించారు. ధాన్యపు సంకటి ముద్దలు, చక్కగా పక్వమైన మేక మాంసం, తాజా గా తియ్యగా ఉన్న పాలు. తినటం పూర్తయాక లియో ఎలా ఉన్నాడో మళ్ళీ వెళ్ళి చూడాలనుకున్నాం. మేము వెనుదిరుగుతున్నప్పుడు బిలాలీ – మేము ఆట్టే ఆలస్యం చేయకుండా రాజ్ఞిని దర్శించవలసి ఉందని ప్రకటించాడు. లియో పరిస్థితి చూస్తే ఏమీ బావున్నట్లు లేదు. అతను మగత నుంచి మేలుకుని పలవరిస్తున్నాడు – కేంబ్రిడ్జ్ పడవ పందాలలో పోటీ చేస్తున్నట్లుగా. పడుకున్నవాడు విసురుగా లేచి వెళ్ళబోతూంటే , పాపం – ఉస్తేన్ అతన్ని బలవంతాన పట్టుకు ఆపుతోంది. నేను అతన్ని పేరు పెట్టి పిలిచి, బాధని దిగమింగుకుంటూ లాలనగా పలకరించాను – కొంత శాంతించి, మరొక మోతాదు క్వినైన్ ని లోపలికి పోనిచ్చాడు.

మళ్ళీ మగత లోకి పడిన అతని పక్కనే కనిపెట్టుకుని ఒక గంట సేపు ఉండిపోయాను – ఉస్తేన్ కి మాత్రం నిద్రాహారాలు అవసరం ఉండవా ? ఆమె విశ్రాంతి తీసుకునేందుకు నిరాకరించింది గాని, కనీసం భోజనమైనా చేసి రమ్మని పంపించాను. చూస్తుండగానే గుహ లో వెలుగు తగ్గిపోయింది, బయట పొద్దు కుంకినట్లుంది. ఆ కను చీకట్లో , మేము దిండుగా అమర్చి పెట్టిన నల్లటి కంబళి మీద , లియో ముఖం స్పష్టంగా కనిపించటం లేదు – తల చుట్టూ బంగారు రంగు ఉంగరాల జుట్టు మటుకే మెరుస్తోంది. అప్పుడు బిలాలీ అక్కడికే వచ్చి రాజ్ఞి నన్ను చూసేందుకు అక్కడికే రాబోతోందనీ, అది ఎంతో కొద్ది మందికే ప్రాప్తించే అదృష్టమనీ గొప్పగా చెప్పాడు – నేను పెద్దగా స్పందించనందుకు కాస్త నొచ్చుకున్నట్లున్నాడు కూడానూ. ఎంత మహిమాన్వితురాలైనా అవనీ – ఈ అనాగరికుల రాణిని చూడాలని నాకేమీ కుతూహలం లేదు, పైగా నా ధ్యాసంతా లియో మీదే ఉందాయె. బయటికి వెళుతున్నప్పుడు నేల మీద ఏదో పచ్చగా ప్రకాశిస్తూ కనిపించింది. చూస్తే అది – లియో తండ్రి దాచబెట్టిన పురాతనపు సరంజామా లోది, scarab ఆకారం లో చెక్కబడి ఉన్న మణి, దాని పైన ‘ సూర్య సుతుడైన రాజాధిరాజు ‘ అనే అక్షరాలు. దాన్ని ఉంగరం లో పొదిగించి లియో ధరిస్తూండేవాడు – ఈ జ్వరపు సంధిలో గింజుకుంటున్నప్పుడు జారిపోయిఉంటుంది. అక్కడే వదిలేస్తే ఎవరైనా తస్కరిస్తారేమోననిపించి , నా చిటికిన వేలికి పెట్టుకుని బయల్దేరాను. ఉస్తేన్ అప్పటికి వచ్చేసి ఉంది, జాబ్ ని ఆమెకి తోడుగా అక్కడే ఉండమన్నాను.

మా గదుల బయటి నడవా దాటి వెలుపలికి వచ్చేసి, పక్కనే ఉన్న మరొక ద్వారం వైపుకి వెళ్ళాము. ఇద్దరు భటులు అటూ ఇటూ – కదలకుండా, విగ్రహాల్లాగా నిలబడి ఉన్నారు. మేము దగ్గరికి వెళ్ళాక గౌరవ సూచకంగా తలలు వంచి, చేతుల్లో ఉన్న ఈటె లని మంత్రదండాలకి మల్లే మా నుదుళ్ళకి ఆనించారు. లోపల అంతా మేమున్న భాగం లాగే కనిపించింది గాని , అడుగడుగునా దేదీప్యమానం గా వెలిగే దీపాలు వెలిగించి ఉన్నాయి. నలుగురు మూగ మనుషులు – ఇద్దరు ఆడ, ఇద్దరు మగ – మాకు స్వాగతం లాంటిది చెప్పారు. అటూ ఇటూ మేముండిన గదుల వంటివే – వాటికి పట్టు పరదాలు . అవి రాజ్ఞి చెలికత్తెల నివాసాలని ఆ తర్వాతి కాలంలో తెలుసుకున్నాను. ఇంకాస్త ముందుకి వెళితే మరొక ద్వారం- అక్కడితో ఆ గుహ అంతమైనట్లుంది. ఇక్కడ మరొక ఇద్దరు భటులు – వీరి దుస్తులు ఇంకొంత మేలిరకంగా ఉన్నాయి. వాళ్ళూ పక్కకి తప్పుకున్నాక – చతురస్రంగా , నలభై అడుగుల పొడవు వెడల్పుల తో ఉన్న పెద్ద చావడిలోకి ప్రవేశించాము. ఏడెనిమింది మంది అమ్మాయిలున్నారు అక్కడ , అందరూ పసుపుపచ్చని కేశాలతో చాలా అందగత్తెలుగా కనిపించారు. వీళ్ళూ మూగవాళ్ళే – దంతపు సూదులతో చేతుల్లోని బట్ట మీద కుట్టుపని చేస్తున్నారు – ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే , ఇంగ్లండ్ లో వాడే కుట్టు పని చట్రాల వంటివే ఆ బట్టలకీ బిగించి ఉన్నాయి. ఈ చావడికి ఒక చివరన మరింకొక ద్వారం. దీనికి బరువుగా వేలాడే పరదా పైన , ఎక్కడా సందులేకుండా , బంగారు వెండి రంగుల దారాలతో జరీపని చేసి ఉంది – ఇంచుమించుగా, తూర్పు దేశాల రాజభవనాలలో చూసే తివాచీ పరదా[tapestry] వంటిది ఇది. అటూ ఇటూ నిలుచున్న సౌందర్యరాశులు అతిమర్యాదగా తలలు వంచుకుని , పరదాని పక్కకి తప్పించి పట్టుకున్నారు. బిలాలీ హఠాత్తుగా నేల మీద కూలబడిపోయి, తన పొడుగాటి గడ్డం నేల మీద జీరాడుతుండగా, మోకాళ్ళ తోనూ మోచేతులతోనూ లోపలికి పాకటం మొదలు పెట్టాడు. మామూలుగా రెండు పాదాల మీదా నడుస్తున్న నన్ను కంగారు గా చూసి, ” మోకరిల్లు, మోకరిల్లు బిడ్డా ! అలాగే ముందుకి కదులు. రాజ్ఞి సమక్షం లో వినయం ఆవశ్యకం, లేదంటే సర్వ నాశనం ” అని గుసుగుసగా హెచ్చరించాడు.

నాకు కొంచెం భయం వేసింది, దాదాపుగా కూలబడబోయానుగాని – బ్రిటిష్ పౌరుడినైన నేను ఎవరో అపరిచితురాలి ముందర సాగిలబడమేమిటనిపించింది, ఆగాను. కాకపోతే, అతినెమ్మదిగా పాకుతూన్న బిలాలీ వెనకాల అడుగులు వేయటం కూడా కష్టంగానే ఉంది- అడుగు నేలమీద మోపే ముందర గాలిలో చాలాసేపు [ అలా అనిపించింది ] నిలిపి ఉంచుకోవలసి వచ్చింది. వెళ్ళవలసింది చాలా దూరమనీ తోచింది -పాపం చాలాసార్లు బిలాలీ ని తన్నేయబోయాను కూడా. సంతకి పందులని తోలుకుపోతున్నవాడిలాగా నాకు నేను అనిపించి , ఆపుకోలేనంత నవ్వు వచ్చింది…ఆపుకునే ప్రయత్నం లో ముక్కు గట్టిగా ఎగబీల్చాను – బిలాలీ గాభరాగా ” అయ్యో, ఉష్షు, ఉష్షు ” అంటున్నాడు.

ఎట్టకేలకి , మేము చేరవలసిన చోటికి చేరాం. బిలాలీ బోర్లా పడుకుని చేతులు ముందుకి చాచి ఉండిపోయాడు. నేను ఏం చేయాలో తెలియక నిలుచుండి పోయాను …అక్కడి పల్చని పరదాల వెనక నుంచి నన్నెవరో గమనిస్తున్నట్లు తెలిసింది- ఎందుకో వెన్ను జలదరించింది. ఆ చోటు చాలా ఏకాంతంగా , కాదు ఒంటరి గా అనిపించింది. ఊగుతూన్న ఆ పట్టు తెరలూ మెత్తగా వెలుగుతూన్న దీపాలూ ఎవరో అక్కడ ఉన్న ధైర్యానికి బదులుగా భయాన్ని కలిగిస్తున్నాయి. అంతా నిశ్శబ్దం…ప్రాణం లేనట్లుగా పడుకుండిపోయిన బిలాలీ. పట్టు తెరల అవతలినుంచి ఏదో విచిత్రమైన పరిమళం …దిగులు దిగులుగా నేను నిలుచుండిన చోటికి తేలివస్తోంది. నిమిషం తర్వాత నిమిషం గడుస్తూంది- ఎవరూ రాలేదు, ఏమీ కాలేదు. ఇదీ అని చెప్పలేని భీతి నన్ను ముంచెత్తింది, ముచ్చెమటలు పట్టేశాయి.

లోపల ఏదో కదలిక. నా బుర్రలో అసంబద్ధమైన ఆలోచనలు. ఎవరు ఆ వెనకన ఉన్నది ? ఇంచుమించు నగ్న అయిన అనాగరికుల రాణి ? వడలి బడలిపోయిఉన్న ప్రాగ్దేశపు యువరాణి ? సాయంత్రపు టీ సేవిస్తున్న నాగరిక మహిళ ? అక్కడ ఎవరుండినా ఆశ్చర్యం లేని స్థితి.

మంచులాగా తెల్లగా సుకుమారంగా ఉన్న చేయి పరదాని తొలగిస్తోంది. పొడవుగా కొనలుదేరిన వేళ్ళు, వాటి చివరన సంజ ఎరుపు గోళ్ళు. ఒక కంఠం వినబడింది…మృదువైన వెండి జలతారు లాగా, పాలరాతి గులక పైన ప్రవహించే వాగు లాగా.

” పరదేశీ ! ” అది అరబిక్ భాషే, కాని కావ్యాలలో వినిపించే స్థాయిది. ” ఎందుకు ఆ భయం నీకు, దేని వలన ? ”

ఎంత భయం పుడుతున్నా పైకి తేలకుండా ఉన్నాననే అనుకున్నాను గాని, ఈ ప్రశ్నకి బొత్తిగా కిందా మీదా అయిపోయాను. జవాబు ఆలోచించుకునే లోపున, నా ముందర ఒక పొడుగాటి ఆకృతి. మనిషి అని నేను ఎందుకు అనటం లేదంటే ఆశరీరమూ ముఖమూ కూడా తెల్లటి బట్ట తో పొరలు పొరలుగా ఆచ్ఛాదించబడి ఉన్నాయి – నాకెందుకో తెల్ల మస్లిన్ బట్ట తో చేసే శవాలంకరణ స్ఫురించి హడలు పుట్టింది. నిజానికి అలా అనుకుందుకు ఏమీ ఆస్కారమే లేదు, ఆ పల్చటి ముసుగులోంచి గులాబివన్నె దేహం తెలుస్తూనే ఉంది, అయినా ఎందుకో…! లోకాతీతమైనదేదో తట్టిన నా భయం పెచ్చు మీరిపోయి నెత్తి మీది వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

కాని – అందాన్ని గుర్తించే శక్తి పరిపూర్ణంగా ఉన్న నా దృష్టికి అక్కడొక అద్భుత లావణ్యరాశి ఉందని తెలియకపోలేదు. ఆ కదలిక లో – మనుషులలో నేనెన్నడూ చూడని హొయలు – మెలిదిరిగే సర్పానికి మల్లే… ముంజేతినో పాదాన్నో కదిలించినప్పుడు ఆ దేహం మొత్తంగా చలించిపోతోంది…ఆ మెడ వంగటం లేదు, వంపు తిరుగుతోంది.

” ఎందుకు భయపడుతున్నావు పరదేశీ ? ” – ఆమె తిరిగి ప్రశ్నించింది. ఈ సారి – గుండె శరీరం లోంచి విడివడిపోతుందేమోననిపించింది, మధుర తర సంగీతాన్ని విని భరించలేనట్లుగా. ” నాలో ఒక మానవుడిని భయపెట్టేదేముందో మరి, మనుష్య ప్రవృత్తి ఈ మధ్యన మారిపోయినట్లుందే ” – ఆమె ఒక ఒయ్యారం తో పక్కకి తిరిగి చేతిని ముందుకు చాచింది.ఆ తుహినాంబరాల మీంచి , అతి చక్కని పాదరక్షలు తొడిగిన అడుగుల వరకూ- అతి నల్లని కుంతలరాశి అలలు అలలుగా.

” రాజ్ఞీ , నన్ను భయపెడుతూన్నది మీ సౌందర్యమే ” – తట్టిన మాటలు అన్నాను. బోర్లా పడుకునే ఉన్న బిలాలీ గొణిగాడు – ” బాగా చెప్పావు బిడ్డా, సరిగా చెప్పావు ”

” ఆహా, పురుషులు స్త్రీలని ఇంకా మాటలతో మభ్యపెడుతూనే ఉన్నారు ! నువ్వు భయపడింది – తెర వెనకనుంచి నిన్ను తరచే నా చూపు వలన- కాదూ ? పోనీలే , మర్యాద మీరకుండా అన్నవి నీ ఈ మాటలు, స్త్రీ ని కదా- క్షమిస్తాలే. ఈ అరణ్యాల్లొకీ గుహల్లోకీ ఎందుకు వచ్చినట్లు ఇలాగ ? దారిలో ఆ బురద నేలలూ అడవి మనుషులూ, మరణించిన వారి నీడలూ …ఏం చూద్దామని వచ్చారు ? ప్రాణాలు మీకు అంత చవకా ఏమిటి – హీయా అరచేతిలో ఉంచేందుకు ? నేను మాట్లాడుతూన్న భాష నీకు తెలిసింది ఎలాగ – ఇంతటి ప్రాచీనమైనది ? ఇంకా ఆ ప్రపంచం లో దీన్ని మాట్లాడే మనుషు లున్నారా ? నేనీ పర్వతాలలో గుహాంతరాలలో- మనుషుల తీరు తెన్నులేవీ తెలియవు నాకు, తెలుసుకునే ఇచ్ఛా లేదు. నేనున్నది నా స్మృతులలో , ఆ స్మృతులున్నది నాకు నేనై తవ్వుకున్న సమాధిలో ” – ఆ తియ్యటి గొంతు కొద్దిగా జీరబోయి శృతి తప్పింది. తెప్పరిల్లే ప్రయత్నం లో తన ముందర సాగిలబడిన బిలాలీ ని చూసి సర్దుకుంది.

” ఆ- వృద్ధుడా , ఏమిటి విషయం ? నీ ఇంట్లో ఈ అతిథుల మీద దాడి ఎలా జరిగింది ? ఆ తుచ్ఛులకి వీళ్ళని ఉడకబెట్టి తినాలనుకునే ధైర్యం ఎలా వచ్చింది , ఏం అలుసిచ్చావు నువ్వు ? వీళ్ళు వీరోచితంగా పోరాడి ఉండకబోతే ఏమయి ఉండేది ? దేహాన్ని వదిలిన ప్రాణాన్ని వెనక్కి లాగటం నా వల్ల కూడా అవదు…చెప్పు, ఏం చేయమంటావు నిన్ను , ఏ శిక్ష విధించమంటావు ? ”

ఆమె కంఠం లో ఆగ్రహం ఆ రాతి గోడల మీద స్పష్టంగా, క్రూరంగా ప్రతిధ్వనించింది. భయమన్నది ఎరగడనిపించే ధీరుడు బిలాలీ కంపించిపోయాడు.

” హీయా ! మహారాజ్ఞీ !! నీ ఘనత వంటిదే నీ దయ కూడా… శాంతించు ! దాసుడిని , కరుణించు ! అది నా అపరాధం కాదు , నాకు తెలిసి జరగలేదు. వీరితో నౌకరుగా వచ్చిన నల్లవాడి గురించి ఏ మాటా చెప్పబడలేదని – వాడిని తినేందుకు మాత్రమే ఆ ధూర్తులు పూనుకున్నారు. అప్పుడు ఈ పరదేశులు ఆ పని తలపెట్టిన ఆడదాన్ని చంపారు, అనుకోకుండా వీరి నౌకరునీ వీరే చంపేశారు. నోటి ముందు కూడు పోయిన నా తెగ వాళ్ళు రక్త దాహం తో పిచ్చివాళ్ళై వీరి పైకి కలబడ్డారు. వీరు పరాక్రమం తో పోరాడి ఆ నికృష్టులని ఎంతమందినో సం హరించారు. ఆలస్యంగా అక్కడికి చేరుకున్న నేను మిగిలి ఉన్నవాళ్ళందరినీ బంధించి నీ చెంతకి తెచ్చాను, నీ తీర్పు కోసమే ! నా పైన దయదలచు ”

” ఆ విషయం నాకు తెలుసులే, రేపు ఉదయం దర్బారు లో వాళ్ళని విచారిస్తాను. నిన్ను – ఇప్పటికి క్షమించమంటావా ? ఇక పైన నీ ఇంటిని శ్రద్ధగా దిద్దుకోగలవా మరి ? ”

” చిత్తం, చిత్తం ” – బిలాలీ మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని మళ్ళీ మళ్ళీ మూడుసార్లు నేల మీద నుదురు తాటించి మోకరిల్లాడు. ఆ పైన వెనక్కి వెనక్కి పాక్కుంటూ అక్కడినుంచి బయటపడ్డాడు , నన్నొక్కడినీ ఆ బీభత్సమోహనమైన సమక్షం లో వదిలేసి.

[ ఇంకా ఉంది ]

**** (*) ****