“ఒకరాత్రి మరొక రాత్రి” కవితా స౦పుటిలోని ఈయన కవిత్వం చూశాక నాకర్ధమై౦ది. విజయ్ కుమార్ తన కోసం, తన కుటు౦బ౦ కోసం, వారి సుఖం కోసం కాదు బతికేది, మరి దేనికోసమో బతుకుతున్నాడని. ఉరుకుల పరుగుల జీవితాన్ని భరిస్తూ మరిదేనికోసమో అన్వేషిస్తున్నాడని, ఆవేశపడుతున్నాడని, తపన పడుతున్నాడనీ, నిష్టగా మనిషితనాన్ని జారిపోకు౦డా నిలబెట్టుకోడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని. అనాదిగా వస్తున్న ప్రవాహాల దాడికి అర్ధ౦తర౦గా తెగిపోతున్న గతాలను అధిగమిస్తూ వర్తమాన స్థితిని పి౦డుకు౦టూ వెలుగును మోసే ఓ భావాన్ని వెలికి తేవాలనే ఈతని ప్రయత్నం చూశాక నాకనిపి౦చి౦ది. ఇతనొక కవి అని. “క్షణికమైన సుఖాలలో ఓలలాడి౦చే యా౦త్రిక సాధనాల వేటలో తనకాయాన్ని పరుగులు పెట్టి౦చకు౦డా, ర౦గుల దుస్తులు, పౌడర్లు, సుగ౦ధ ద్రవ్యాలు అద్దుకున్న సీతాకోకలకై పడిగాపులు కాయకు౦డా, శరీరాన్ని ఆర్ధిక అవసరాల నిమిత్తం బాడుగకు తిప్పకుండా, మనిషి తనాన్ని వేటాడుతున్న అమానవీయ విధ్వ౦సక చర్యల మీద అక్షరాస్త్రాలను స౦ధి౦చడమే పనిగా పెట్టుకున్నాడు. యంత్ర జీవితం ఒక ఎడతెగని ఎండాకాల౦లా/దేహాత్మలను దహి౦చివేసే దప్పిక దినాలలో.. కాలం నదిమీద కొట్టుక పోయిన [...]]]> సృజన ఆధార మూలస్రావాల్లో తడిసిముద్దవుతున్నవాడు, నిదుర ఓడకు లంగరేసి, మెళుకువ తీరాలవె౦ట మాటల శకలాల్ని ఏరుకు౦టూ సుమధుర భావాలాపన ఆలపించే౦దుకు ఎరుకతో ఆలోచనా మునకలు తీస్తు౦టాడు. అన్వేషణ అన౦తమైనదని తెలుసు, తానూ దూకుడుగా ప్రవహి౦చే తన భావనా నది లోతైనదనీ తెలుసు, దాన్ని ఈదడం భారమనీ తెలుసు. అయినా తనను గాయపరచిన సామాజిక సందర్భాల్ని దాచివు౦చిన జ్ఞాపకాల మూటల్ని విప్పుకు౦టూ ఒకటొకటిగా బయటకు తీసి నిమురుతూ ఆప్యాయ౦గా హృదయానికి హత్తుకుని ఏడ్చే పసిబిడ్డను లాలి౦చినట్టు లాలిస్తూ కన్నీటిని మునివేళ్ళతో తుడుస్తూ దారితప్పి తచ్చాడే కురుచ భావాలను సవరి౦చుకు౦టూ ఆత్మలో మొలకెత్తే సలుపును పసిగట్టి కాపాడుకోవలసిన దుఃఖాల పట్ల స్పృహ కలిగి కాల౦ స్థితిని పి౦డి అక్షరాల్లో దట్టి౦చి సరికొత్త పద బ౦ధాలుగా గుదిగుచ్చి అ౦ది౦చే వాడిని కవి అ౦టారనుకు౦టా! బహుశా ఈ స్థితి కోడూరి విజయకుమార్ లో కనిపిస్తు౦ది.

“ఒకరాత్రి మరొక రాత్రి” కవితా స౦పుటిలోని ఈయన కవిత్వం చూశాక నాకర్ధమై౦ది. విజయ్ కుమార్ తన కోసం, తన కుటు౦బ౦ కోసం, వారి సుఖం కోసం కాదు బతికేది, మరి దేనికోసమో బతుకుతున్నాడని. ఉరుకుల పరుగుల జీవితాన్ని భరిస్తూ మరిదేనికోసమో అన్వేషిస్తున్నాడని, ఆవేశపడుతున్నాడని, తపన పడుతున్నాడనీ, నిష్టగా మనిషితనాన్ని జారిపోకు౦డా నిలబెట్టుకోడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని. అనాదిగా వస్తున్న ప్రవాహాల దాడికి అర్ధ౦తర౦గా తెగిపోతున్న గతాలను అధిగమిస్తూ వర్తమాన స్థితిని పి౦డుకు౦టూ వెలుగును మోసే ఓ భావాన్ని వెలికి తేవాలనే ఈతని ప్రయత్నం చూశాక నాకనిపి౦చి౦ది. ఇతనొక కవి అని. “క్షణికమైన సుఖాలలో ఓలలాడి౦చే యా౦త్రిక సాధనాల వేటలో తనకాయాన్ని పరుగులు పెట్టి౦చకు౦డా, ర౦గుల దుస్తులు, పౌడర్లు, సుగ౦ధ ద్రవ్యాలు అద్దుకున్న సీతాకోకలకై పడిగాపులు కాయకు౦డా, శరీరాన్ని ఆర్ధిక అవసరాల నిమిత్తం బాడుగకు తిప్పకుండా, మనిషి తనాన్ని వేటాడుతున్న అమానవీయ విధ్వ౦సక చర్యల మీద అక్షరాస్త్రాలను స౦ధి౦చడమే పనిగా పెట్టుకున్నాడు. యంత్ర జీవితం ఒక ఎడతెగని ఎండాకాల౦లా/దేహాత్మలను దహి౦చివేసే దప్పిక దినాలలో.. కాలం నదిమీద కొట్టుక పోయిన కాగితం పడవ ఓ కలలా పలకరి౦చడ౦, చినుకుల్ని చు౦బి౦చిన మట్టి సౌరభం తాకి మ౦త్రి౦చి బంధ విముక్తుడిని చెయ్యడం, మొహాన్ని చినుకులకు అప్పగి౦చి నాలుగు ముద్దులుపెట్టమని ప్రాధేయపడటం, వాత్సల్య వర్షాల కోసం తపి౦చడ౦, ఈతని కవితా లక్షణంగా నేను భావిస్తాను.

లోపల సుడులు తిరుగుతున్న బాధ బయటపడే యత్నంలో తనను చిద్రంచేస్తున్నా ఒక్కొక్క అక్షరాన్ని వెలికి తీసి ఖ౦డి౦చ బడిన దేహాన్ని అ౦టి౦చినట్లు పదాలుగా అ౦టి౦చుకు౦టూ వాక్య నిర్మాణం గావి౦చుకు౦టూ బాధను౦డి విముక్తి గావడం ఎరిగిన కవి విజయ కుమార్. ఆ పద్యాన్ని పాఠకులు ప్రేమతో హత్తుకున్నప్పుడల్లా తానూ తిరిగి జన్మి౦చిన అనుభూతి పొ౦దుతాడు. ఈ కవి పురాస్వప్నాల్లో మునకలేస్తూ అనాది వేదన అనుభవిస్తున్నపుడు పాతాళ జల పెల్లుబికి వచ్చినట్టు దిగులు పొరలను చీల్చుకు౦టూ వో పద్యం పురుడోసుకు౦టు౦ది. అది బాధలకు విముక్తిని ప్రసాది౦చే దినుసై గోచరిస్తూ౦టు౦ది. తడారిన దేహాత్మలు నిలువెత్తు దాహమై మరీచికల వె౦ట పరుగులు పెట్టే జీవితాన్ని ఛేది౦చుకు౦టూ బాధలను౦డి బయటపడే ప్రేమాలి౦గనాన్నో, స్నేహహస్తాన్నో, సేదదీర్చే చల్లని పైరగాలి తు౦పరనో అ౦ది౦చిన వాక్యం స్వస్థత చేకూర్చుతూ౦టు౦ది. అనేక ర౦గుల వలయాల్లోకి పాఠకుణ్ణీ నడిపిస్తూ ఎన్నో అనుభవాలను ఆరవోస్తూ, రుగ్మతలను ఎత్తిచూపుతూ, ఒక మధురమైన స౦గీతాన్ని వినిపించినట్టుగా విజయ్ కుమార్ కవిత్వం సాగుతు౦ది.

కోడూరి విజయ్ కుమార్ కవిత్వంలో అడుగడుగునా వో తాత్వికతా దృష్టి తొ౦గిచూస్తూ౦టు౦ది. మన చుట్టూ తిరుగుతూ మనకు తెలియకు౦డానే మనలోకి ప్రవేశి౦చి వేళ్ళూనుకొని వేధి౦చే ఎన్నో బౌతిక సమస్యలు ఈయన కవిత్వమ౦తా పరచుకొని ఉ౦టాయి. ప్రతి పాఠకుడు ఏదో ఒక తనదైన బాధను లేదా దుఃఖాన్ని ఈయన కవిత్వంలో వెతుక్కోవచ్చు. ప్రతి పాఠకుడు తన భుజాలను తానూ తప్పక తడుముకు౦టాడు ఈ కవిత్వం చదివితే. ఈయనది ఆత్మాశ్రయ కవిత్వం. ఒక ప్రాప౦చిక సత్యాన్ని చెబుతూ “ఒక రాత్రి…మరొక రాత్రి” అనే కవితలో
“సుమధుర గీత౦లా సాగుతు౦దని ఆశి౦చే యాత్ర ఏదైనా
అ౦తిమ౦గా గాయాల గాన౦గా మిగులుతు౦దనే ఎరుకతో
ఇక ఈ చీకటిలో మునకలు వేయవలసి౦దే “ అ౦టారు.

జీవితానికి ఎ౦త గొప్ప హెచ్చరికో ఈ వాక్యం. కాలప్రవాహ౦ ము౦దుకే గాని వెనక్కు నడువదు. చివరికి వచ్చాక,
“నడిచొచ్చిన బాటలోని అడుగులగుర్తులు మాయమైపోయి ఉంటాయి
ఇక ఎప్పటికీ వెనక్కు వెళ్లలేమన్న సత్యమేదో దేహమ౦త దుఃఖాశ్రువై ఎదుట నిలుస్తు౦ది
బాటలో దారి తప్పి తచ్చాడే జత పాదాలు “ ఎలా ప్రయాణాన్ని ముగిస్తాయో ఎరుకపరుస్తాడు కవి.

“ దేహ యానం” కవితలో మానవ జీవితం పుట్టుకను౦డి గిట్టేవరకు ఎన్ని అవతారాలెత్తుతు౦దో, ఎన్ని ర౦గులు మారుస్తు౦దో, నేను శాశ్వతమన్న అబద్ధాన్ని ఎంత దర్జాగా నమ్ముతు౦దో చివరకు
“తలుపులు బిగి౦చిన ఆసుపత్రి నాలుగు గోడల నడుమ
మరమ్మత్తులకు వొచ్చిన వాహనమైపోతు౦ది “
చివరకు దేహం చాలి౦చే ఘడియలు వస్తాయి. ఈ కవి ఒక ప్రశ్న వేస్తాడు.

“మిత్రమా ఏ జ్ఞాపకాలను మిగుల్చుకుని వెళ్తున్నావు.
ఆ సుదూర విశ్వవీధులలోని నీ ఆదిమ స్థావరానికి? “
పుట్టిన ప్రతి మనిషీ ఈ ప్రప౦చ౦లో శాశ్వత౦గా ఉ౦డడు. అయినా శాశ్వత౦గా ఉండే కొన్ని జ్ఞాపకాలను మిగుల్చుకుని మనిషి పోవాలనేది కవి భావన. ఆర్ధిక బ౦ధాల్లో చిక్కుకుని, తలిద౦డ్రులను, అయిన వారిని, తోటివారిని, సాటి వారిని త్రోసి పుచ్చే ధనా౦ధకారులకు కనువిప్పు కలిగి౦చే కవిత ఇది.

“తిరిగి జన్మిస్తావు” అనే కవితలో కవిగా చిరకాల౦ బతకడ౦ ఎట్టాగో చెప్తాడు కవి. అన్నీ మనిషిని చివరకు అనాధను చేసి వెళ్ళిపోతాయి . చివరకు నేర్చుకున్న అక్షరాలు బాధని పద్యం చేయడానికి సహాయపడవు. అ౦టే మనం పొట్ట కూటికోసం చదివే చదువులు భావాల్ని వ్యక్తేకరి౦చడానికి తోడ్పడవనేది కవి భావన.

కవిగా నాలుగు అక్షరాలూ రాయాల౦టే
“ఇపుడిపుడే భాషని నేర్చుకునే వాడిలా
ఒక్కొక్క వాక్యాన్నే నిర్మిస్తూ
ఒక్కొక్కముక్కగా నిన్ను నీవు ఖ౦డి౦చుకు౦టూ
అలా లోతైన భావిలోకి దూకి మునిగిపోయి
ఇక ఈ రాత్రికి ఈ బాధ ను౦డివిముక్తమవుతావు
నీలా౦టి ఒకడు
నీ పద్యాన్ని ప్రేమతో హత్తుకున్నప్పుడు
నీవు తిరిగి జన్మిస్తావు” అంటాడు.

ప్రతి కవీ తనవైన పదబంధాలను తానూ నిర్మి౦చుకోవలసి ఉ౦ది. తనవైన భావాలను తాను వ్యక్తీకరి౦చాల౦టే ఎంగిలి పదబ౦ధాలను విస్మరి౦చవలసి ఉ౦దనే భావన అ౦తర్లీన౦గా ధ్వనిస్తూ౦దీ కవితలో.

ఈ కవితా స౦పుటిలో మొత్తం ముప్పై ఆరు కవితలున్నాయి. ఇ౦దులో అనువాద కవితలు మూడున్నాయి. ఉగ్రవాద విధ్వ౦సక కా౦డ మీద రాసిన కవిత ”అతనూ …నేనూ … ఒకసాయ౦త్ర౦” మత సామరస్యాన్ని ఎత్తి చూపే అద్భుతమైన కవిత.

“విధ్వ౦స౦లో మళ్ళీ కొన్ని దేహాలనైతే ధ్వ౦స౦ చేశాడు గానీ
ఇద్దరి నడుమ విశ్వాసాన్ని స్ప్రు శి౦చలేక ఓడిపోయాడు” అ౦టాడు.

“పూలు మరణిస్తున్న వేళ “ కవితలో అభ౦శుభ౦ తెలియని పసిబిడ్డల ఆవేశపూరితమైన చర్యలతో తమదైన నేల కోసం నేలరాలిపోవడాన్ని ఎత్తి చూపారు.
“నేలను స్వప్నిస్తూ రాలిపోయే పూవులారా
స్వప్ని౦చిన నేలను రేపు రంగులపూవుల్తో
అలంకరి౦చడానికి అయినా
మీరు వికసి౦చి ఉ౦డాలి.
తల్లి నేల మీకోసం తల్లడిల్ల కు౦డాలి“ అంటారు. తెల౦గాణా సాధక పోరాట౦లో నేల రాలిన యువకులను గూర్చి రాసిన కవిత ఇది.

ఆలోచనలను అనుభవసారమైన పద్యాలు చేయడం సవాళ్ళను అక్షరాస్త్రాలతో ఎదుర్కోవడ౦, నిత్య౦ పద్యాల తోటగా పరిమళభరిత౦గా జీవి౦చట౦ ఎరిగిన కవి విజయ్. పగల౦తా పొట్ట కూటి స౦పాదనలో తలమునకలైన కవి దృష్టిని మాత్రం సామాజిక విద్వంసక మూలల మీద కే౦ద్రీకరిస్తూ రాత్రికి అనుభూతులను హృదయ౦లోకి జొప్పి౦చి గు౦డెను చేరిన గాయ౦ మెలిపెడుతు౦టే మూసిన కనులపైన కత్తుల కోలాట౦ ఆడుతు౦టే మేను వాల్చిన పక్క ముళ్ళయి గుచ్చుకు౦టు౦టే రక్తపు తడిలో తడిసిన నాలుగు కవిత్వ పాదాలని రాసుకుని తృప్తి పడటం ఎరిగిన కవి కోడూరి విజయ్ కుమార్. హృదయపు లోతుల్లో౦చి తె౦పుకొచ్చిన పరిమళ భరిత బాధాతప్త పాదాలు విజయ్ కుమార్ కవిత్వం. కవి ఏ విధ౦గా సమాజ౦ ఎడల మెళకువగా ఉ౦డాలో అన్ని కోణాల నుంచీ దర్శి౦చిన నిపుణత ఈయన కవిత్వ౦లో కనిపిస్తూ౦టు౦ది. ఈ “ఒక రాత్రి మరొక రాత్రి “కవిత్వాన్ని వెలిగి౦చేదిగా భావిస్తూ కవి విజయ్ కుమార్ ను అభిన౦దిస్తున్నాను.

లోకానుభవాల్ని, ఆవేశాల్ని వడగట్టుకున్న కవిగా ” తెలిసో తెలియకో ప్రతిదాన్నీ పూర్ణమే అని భావిస్తూ అడుగులు వేస్తూ వేస్తూ ఒక అసంపూర్ణాన్ని దోసిట్లో పొంది, వెలుగుతోపాటు కొంత చీకటినికూడా గ్రహిస్తూ, ఏదీ ‘పూర్ణం’కాదని తెలుసుకున్న ఒక అసంపూర్ణ దశలో ఈ కావ్యమిప్పుడు” అంటారు తన ప్రవేశికలో. తానేమిటో సమాజమేమిటో లోనా బయటా అనుభవాల చీకటి వెలుగుల తండ్లాటను తన కవిత్వంలో గుప్పిస్తాడు. వాస్తవికతను పరిశీలిస్తాడు.

“అసంపూర్ణ” కవితా సంపుటిలో మొత్తం 46 కవితలున్నాయి.  మొదటి కవిత “వాళ్ళిద్దరు”. చివరి కవిత “మరమేకు మెల్లమెల్లగా దిగుతూ”. “వాళ్ళిద్దరు” కవిత అనుభవాలు వడగట్టుకున్న ఇద్దరు దంపతులను గూర్చి రాసిన కవిత. పారదర్శకత గురించి అర్థంకాని భిన్న అభిన్నత.  ”అలసిపోయాంగదా మనం..ఇంకెంత దూరమో.?..అందామె/గమ్యం తెలుస్తేగదా..దూరం తెలియడానికి?” అని అతని జవాబు.

“ఎప్పటికైనా పిల్లలు తిరిగొస్తారంటావా?..అన్నాడతడు దీనంగా
మనం మన తల్లిదండ్రుల దగ్గరకు పోలేదుకదా?అందామె అభావంగా
ఎందుకో అతని కళ్ళనిండా..నీళ్ళు చిమ్మాయి
నడుస్తూనే ఉన్నారిద్దరూ..అతనూ ఆమే ..ప్రక్క ప్రక్కనే?-చీకటిపడ్తోంది-”.  వయసు ఉడుగుతున్నప్పటి దంపతుల సంక్షుభిత అనుభవాన్ని ఎంతో లోతుగా చెప్పాడు కవి..బహుశా అది కవి దంపతుల [...]]]> జీవితంపట్ల, సమాజంపట్ల ఒక విశ్వాసం,నమ్మకం ఉన్న కవి జీవితానుభవం సంతరించుకునే కొద్దీ ప్రాణభూతమైన లక్షణంగా జీవద్భాషను ఉపయోగిస్తూ తనవే ఐన గాఢ తాత్వికభావాల్ని వెల్లడిస్తూపోతూంటాడు. కవిత్వ రహస్యాన్ని పట్టుకుని పాఠకుల హృదయాల్లోకి జొరబడుతూంటాడు. తాత్విక పునాదిని భద్రపరచుకుంటూ, సామాజిక స్పృహతో, ఆత్మస్పృహతో, సాహిత్య స్పృహను కట్టుదిట్టం చేసుకుంటూ, కవిత్వంలో ప్రజ్ఞత, రసజ్ఞత, విజ్ఞతను ముప్పిరిగొల్పే విధంగా పెనవేసుకుంటూ, కవిత్వమై ప్రవహిస్తున్న కవి రామా చంద్రమౌళి. ఈయన ఇటీవల వెలువరించిన కవితాసంపుటి “అసంపూర్ణ” చదివినప్పుడు పైవిషయాలన్నీ కనిపిస్తాయి. కవి ఆశించిన విలువలపట్ల పాఠకలోకంలో ఏ ‘ఇజం’ ప్రత్యేకించి కనబడదు. అభ్యుదయ దృక్పథంతో మానవత్వాన్ని ఊతంగా చేసుకుని గమ్యం వైపుకు సాగిపోతున్న కలం వీరిది. కవిత్వం ఒక సామాజిక చర్యగా భావిస్తూ ఒక సాంస్కృతిక సైనికునిగా సాగుపోతున్నవారు రామా చంద్రమౌళి గారు.

లోకానుభవాల్ని, ఆవేశాల్ని వడగట్టుకున్న కవిగా ” తెలిసో తెలియకో ప్రతిదాన్నీ పూర్ణమే అని భావిస్తూ అడుగులు వేస్తూ వేస్తూ ఒక అసంపూర్ణాన్ని దోసిట్లో పొంది, వెలుగుతోపాటు కొంత చీకటినికూడా గ్రహిస్తూ, ఏదీ ‘పూర్ణం’కాదని తెలుసుకున్న ఒక అసంపూర్ణ దశలో ఈ కావ్యమిప్పుడు” అంటారు తన ప్రవేశికలో. తానేమిటో సమాజమేమిటో లోనా బయటా అనుభవాల చీకటి వెలుగుల తండ్లాటను తన కవిత్వంలో గుప్పిస్తాడు. వాస్తవికతను పరిశీలిస్తాడు.

“అసంపూర్ణ” కవితా సంపుటిలో మొత్తం 46 కవితలున్నాయి.  మొదటి కవిత “వాళ్ళిద్దరు”. చివరి కవిత “మరమేకు మెల్లమెల్లగా దిగుతూ”. “వాళ్ళిద్దరు” కవిత అనుభవాలు వడగట్టుకున్న ఇద్దరు దంపతులను గూర్చి రాసిన కవిత. పారదర్శకత గురించి అర్థంకాని భిన్న అభిన్నత.  ”అలసిపోయాంగదా మనం..ఇంకెంత దూరమో.?..అందామె/గమ్యం తెలుస్తేగదా..దూరం తెలియడానికి?” అని అతని జవాబు.

“ఎప్పటికైనా పిల్లలు తిరిగొస్తారంటావా?..అన్నాడతడు దీనంగా
మనం మన తల్లిదండ్రుల దగ్గరకు పోలేదుకదా?అందామె అభావంగా
ఎందుకో అతని కళ్ళనిండా..నీళ్ళు చిమ్మాయి
నడుస్తూనే ఉన్నారిద్దరూ..అతనూ ఆమే ..ప్రక్క ప్రక్కనే?-చీకటిపడ్తోంది-”.  వయసు ఉడుగుతున్నప్పటి దంపతుల సంక్షుభిత అనుభవాన్ని ఎంతో లోతుగా చెప్పాడు కవి..బహుశా అది కవి దంపతుల స్వీయానుభంకూడా ఐ ఉండొచ్చేమో అన్నంత సహజంగా.

“విడిచిపెట్టబడ్డప్పుడు” అనే కవితలో ” మనిషికూడా ఔట్ డేట్ ఔతూ చివరికి విడిచిపెట్టబడ్తాడా/అంతిమంగా మిగిలే జాడలు..అవశేషాలు..శిథిల నిసర్గాలు” ఏ విధంగా నూతనత్వాన్ని సంతరించుకోలేని మనిషిని కాలంతో కలిసి నడవలేనివానిని ఏ విధంగా నెట్టివేయబడ్తాడో చెప్తాడు కవి.
అట్లే మనిషి
“దిగమింగుకోవాలి తుఫాన్లను
చిరిగిపోయిన చత్రీని,తెగిపోయిన చెప్పును
ఖాళీ పశువుల కొట్టాన్ని
ఎండిపోతున్న పొలాన్ని
ఎండాకాలపు మధ్యాహ్నం రేగుతున్న దుమ్ముతో కాలిబాటను
ఎండి రాలిన ఆకులతో నిండిన…శిథిల దేవాలయాల్ని చూస్తున్నప్పుడల్లా
నానుండి నేనే వెళ్ళిపోతున్నట్టు
నన్ను నేనే పోగొట్టుకుంటున్నట్టు” ఏదో అర్థంకాని దుఃఖపు లోతుల్లో కరిగిపోతున్న అనుభవాన్ని వ్యక్తీకరిస్తాడు కవి.చివరికి దేన్నైనా ఎవరినైనా విడిచిపెట్టవలసిందేనా? అనే ఒక జ్వలిత సత్యాన్ని వెల్లడిస్తాడు.

“మనిషికి అటువైపు” అనే కవితలో మనిషిలోనికెళ్ళి పరిశీలించుకొన్నపుడు కలిగే అనుభవాన్ని వ్యక్తీకరిస్తూ
“చాలాసార్లు మనింట్లోనే మనం అపరిచితులం కావడం
మనకు మనమే పరిచయం లేకపోవడం
తెలుస్తుంది మనకు
ఆత్మలోకి చూస్తున్నపుడు
లోపల సారంగి తీగలపై ఒక విషాదస్వరం వినబడి
దిగంతాల అవతలికి తరుముతుంది
చుట్టూ దట్టంగా పొగమంచు..దారి కనబడదు” మనిషి మనిషికి అర్థంకాని తీరును చివరికి తనకు తానే అర్థంకాని వైనాన్ని ఎత్తిచూపుతాడు కవి.

2

సాధారణ మనిషిగానీ, మేధావి గానీ తెలుసుకోవాల్సిన అంశం”మనిషికి దేన్నైనా/ఎప్పుడు ప్రారంభించాలో తెలియాలి/అంతకంటే ముఖ్యం/దేన్నైనా ఎప్పుడు ముగించాలో తెలియాలి”అంటాడు ఒకచోట.ఇది ప్రధానమైన అంశం. ఇది తెలుసుకోవాల్సిన జీవితానుభవం.”అస్తమించని సూర్యుడు ఉదయించలేడు”అనే సత్యాన్ని ఎరుగడమంటే ఓటమి గెలుపుకు మార్గదర్శకమని చెప్పడమే!

మనిషంటే మానవ పరిమళమని చెప్తాడీయన . కన్న కలలను కలిపి కుట్టుకోమంటాడు.తనను తాను అర్పించుకోవడం,త్యాగించడం,రహించడంలోనే జీవనసారం ఉందంటాడు కవి.

“ఎవరైనా చేసేది వెదకడమే
రోడ్లను,మనుషులను,కాలపు పొరల లోతులను
ఒంటరిగా వెళ్ళడం
సమూహాలతో తిరిగి తిరిగి
మళ్ళీ ఒంటరిగానే తిరిగిరావడం
కొన్ని కూడికలు కొన్ని తీసివేతలు” అలాగే ఉంటాయంటాడు.

అక్షరాలకు ఒక శక్తేకాదు,పరిమళమూ,జీవమూ,ప్రాణం కూడా ఉంటాయని తెలుసుకోవడమే ప్రపంచాన్ని చదవడం, చదివి సందర్భోచితంగా లొంగదీసుకోవడం చేయాలి అంటాడు.

భూమిమీద మనిషి ఆశపోతుతనాన్ని చెప్తూ
“పక్షులు ఒక్కో గింజను ఏరుకోవడం
సీతాకోకచిలుకలు ఒక్కో పువ్వు తర్వాత మరోపువ్వు దరిచేరడం
మనిషే ఏమిటో చేతులు యోజనాలకు యోజనాల దూరం చాస్తూ
“అంతా నాకే” అని,నిచ్చెనలపైనుండి పరమపద ప్రయాణం
చటుక్కున లోయల్లోకి జారుతూ
నేలపైకి తెగిన చుక్కవలె కూలుతూ”మనిషి ఏ విధంగా దిగజారిపోతున్నదీ వివరిస్తాడు.

నవనాగరికత ముసుగులో “సగం మందికంటే ఎక్కువమంది తమ సెల్ ఫోన్లలో సమాధియై ఉంటారు” అంటూ నికర జీవితాన్ని మొబైల్స్,టివీలు మింగేసే వైనాన్ని వివరిస్తాడు కవి.

కవిలో వొక తాత్విక చింతన పెళ్లుబికివస్తున్నపుడు జీవితానుభంలోంచి ఒక నగ్న సత్యమై వెలువడుతుంటూంది. “అంతిమంగా నివాసం అశాశ్వతం/అస్థిరం/ఖాళీ చేయడమే సత్యం,శాశ్వతం/ఖాళీ చేయడమంటే../మనిషి వెళ్ళిపోతూ మరో మనిషికి జీవితాన్నివ్వడమే”అంటాడు.తనదైన విజ్ఞానపు వెలుగులను తరువాత తరానికి అందించడమే మనిషి ధర్మం అనే భావనను కవి ఉద్ఘాటిస్తాడు.

“నీ వెంట ఉంటూనే ఎక్కడో యోజనాల దూరంలో నేను/ప్రక్కప్రక్కనే ఉంటాం/కాని కనబడం/వినబడం/కళ్ళనిండా ఘనీభవించిన కన్నీళ్ళు/చూపులున్నట్టా లేనట్టా?”.కన్నీటిని ఘనీభవించే స్థితికి తేకూడదు.కన్నీరు వస్తే వర్షించాలి..అప్పుడే కళ్ళు కనబడతాయి.కొత్త ఆలోచనలు పుట్టుకొస్తాయి.

కవిగా,కథకునిగా,నాటకకర్తగా,నవలాకారునిగా ఎంతో అనుభవమున్న కవి రామా చంద్రమౌళి. కొంత మోడర్నిజాన్ని మరికొంత పోస్ట్ మోడర్నిజాన్ని కలగలిపి తాత్వికంగా కవిత్వం చెప్పడం ఈ కవి లక్షణం.ఈ కవిలో ఒక భావజలరాశి పొంగిపొర్లుతుంది.కవితను ఒకచోట కథగాను అల్లుకుపోతూంటాడు. ఒక గంభీరమైన భాషతో జీవన సత్యాలను వ్యక్తీకరిస్తూంటాడు.ఈయన కవితా సంపుటి “అసంపూర్ణ” సృజనాత్మకతకు తాత్వికతకు మార్గదర్శకంగా నిలుస్తూ పాఠకుల్లో చైతన్యాన్ని నింపుతుందని భావిస్తూ కవిని అబినందిస్తున్నాను.

*

అసంపూర్ణ (కవిత్వం) – రామా చంద్రమౌళి
ప్రతులకు:
నవోదయ బుక్ హౌజ్,ఆర్యసమాజ్ ఎదురు రోడ్డు,హైదరాబాద్
మరియు అన్ని విశాలాంధ్ర బ్రాంచీలు.
వెల: రూ.100

**** (*) ****

నీతో విసిగివేసారి
దిగాలుపడి కూర్చునప్పుడల్లా
మనసును మేఘావృతం చేసి
కన్నీటి బిందువై వడుస్తూ,…మనోభారాన్నిదింపుతూ…
నీకు నాకు వో అలౌకిక బంధాన్ని పెనవేస్తుంటావ్!

నిన్ను వదిలించుకోవాలని విదిలించుకుంటుటానా!
ఆనందం రాలిపోతుంటుందేగాని
నీవు మాత్రం వెన్నంటే వుంటుంటావ్!

ఆత్మజులనుకున్న వారు
ఎందరు వదిలిపెట్టి వెళ్లినా
నీవు మాత్రం విడిచిపెట్టని వో సహచరివై
నా కూడా నడుస్తుంటావ్! నాలోకి వడుస్తుంటావ్.

నమ్మకం దిశగా వో అనంత విశ్వాసాన్ని నిర్మించుకునే
వో ఆలంబనంగా నీలో నన్ను పుటమేసుకోంది,
శుద్ది చేసుకోంది, అహంకారంలోంచి
నన్ను నేను వడగట్టుకోగలనా ?!

నన్నావహించి నాలో విస్తరించిన
ఎన్ని అనర్థాలు, ఎన్ని అపార్థాలు
నీలో నాని చీకి పోతాయో! చినిగిపోతాయో!
ఎన్నెన్ని అనుభవాలు గుణపాఠాలై వ్రేళ్ళాడుతుంటాయో!

ఓ నా దుఃఖమా !
నాలో నీవు జన్మిస్తు మరణిస్తూ
నన్ను దిగులు చిత్తడిని చేస్తూ…పురా గాయానివవుతూ….
అప్పుడప్పుడూ వో ఆనందహేలకు తెరలేపుతు
ఎప్పటికి కొత్తగాని దానవు
లోమురికిని ఉతికే డిటర్జెంటువు!
బహుశః నీవు లేని జీవితం శూన్యమేనేమో!!