ఫోటాను పొట్లాలు
విడదీసే వివరాలు
మాకింకా తెలిసిరాలేదు

నీవు మాటల్లోనూ చెప్పేవుంటావు
ఉరుము మెరుపుల జన్మ
ఒక్కసారే అయినా
మెరుపులు వెలిసి పోయాకెపుడో
ఉరుమొచ్చినట్లు-

వినిపిస్తుందేమోనని
నీ మాటల నడకల చప్పుడుకోసం
చెవులు రిక్కించి వున్నాము
కానీ ఎందుకో
నీకూ మాకూ మధ్య
ధ్వని దూరలేని
శూన్యపు గోడలు .

సృష్టి రహస్యం తెలిసిపోకుండా
ఊహలకు కొలతలు వేసేలోపే
ఊపిరిపోతుంటే

లక్షల కాంతి సంవత్సరాల దూరాలు
లక్ష్యాలవుతుంటే

స్తలకాలాల మధ్య సమన్యయం కుదరక
శాస్త్రకారులంతా చేసేదేమీ లేక
భుజాలు మార్చుకొంటున్నారు

పోయున వాళ్ళూ పుడుతున్న వాళ్ళూ
లయబద్ద అలలుగా సాగుతూ

విశ్వరహస్య పరిశోధనల వైపు
పరమ సత్యాల జాడలవైపు
వెళ్తూనే వున్నారు

ఆపై
కన్నీళ్ళెన్నో కురుస్తుంటాయక్కడ

కానీ
ఏవోకొన్ని
దుఃఖప్రవాహాలకు మాత్రమే
హృదయాన్ని కోతవేసే
ఉరవడి వుంటుంది

ఎందరి బుగ్గలపైనో
చారికలు మొలుస్తాయి
కొందరి హృదయాలపైనే
చారికలు వెలుస్తాయి

ఆ కాసేపు
శతృవు సైతం
మనిషి మంచోడే
మాటే కఠిన మని కితాబులిస్తుంటాడు

జీవం కాలుష్యమేమో
విడిచిన వెంటనే
దేహం పవిత్ర పదార్ధమవుతుంది
వయసుతో నిమిత్తం లేకుండా
వందనాలర్పిస్తుంటారందరు

జీవుడు దేవుడు
ఒకటే అంటాం కానీ
జీవుడు తొలగిన
దేహ దేవాలయానికే
కొబ్బరులు హారతులూ
సమర్పిస్తుంటామెందుకో

చిక్కుబడి తెగి పోగులు పడ్డ
మనిషితనం
మళ్ళీ తీగలుగా మొలకెత్తి
అల్లుకొనే రోజు కోసం

మనిషిని
దేహం చిరునామాగా వున్నప్పుడే
గుర్తించే రోజు కోసం

అందరం ఆశపడుతూనే వుంటాం కాని

మన లోపలికి తొంగిచూసేందుకు మాత్రం
బద్దకిస్తూనే వుంటాం

చూపుల శంఖారావాలతో
మొదలయ్యు
మరణాలులేని
ఓటములులేని
మహాయుద్దం జరుగుతోంది

యుద్దం ముగిసిన ఎప్పటికో
చావులు లేకున్నా
ఏడుపులు వినిపిస్తాయి
వెనువెంటనే నవ్వులూ వికసిస్తాయి

శృష్టి నిండా మిణుగురుపూల వాన
తడవకా తప్పదు
ప్రేమ ద్వారాల గుండా నడవకా తప్పదు