“హలో రాధికా, రేపటి డిన్నర్ మా ఇంట్లోనే అని గుర్తుందిగా? ప్రతిమకీ గుర్తు చేశాను. ‘వాట్ ఈజ్ యువర్ పాయిసన్!’ అని నిన్ను అడగక్కరలేదుగా! వోడ్కా, ఆరెంజ్ జ్యూసేనా?” నిన్న సాయంత్రం రేణుక ఫోన్.ఈ మధ్య ఇంగ్లీష్ తెగ వాడుతోందే! కాక్‌టెయిల్స్ గురించి కూడా బట్టీ పట్టినట్టుంది.నిజం చెప్పాలంటే, ఈ నెలవారీ డిన్నర్ల ఏర్పాటు గురించి ఆఫీసు పనుల్లో పడి మరిచేపోయాను. అలా అని ఒప్పుకోడానికి సిగ్గేసి,
“ఆ, గుర్తుందిలే. ఏదన్నా వండి తీసుకు రమ్మన్నావా?” ఫార్మాలిటీ పూర్తి చేస్తూ అడిగాను.“నిన్ను నువ్వు తెచ్చుకో, చాలు. వండడానికి రామూ ఉన్నాడు.”- రక్షించింది. మా ఆయన విక్రమ్ అయితే,
”మనమే వంటకాలు పట్టికెళ్తే, మరి వాళ్ళింట్లో డిన్నరేమిటింక! నా మొహం.” అని విసుక్కుంటాడు.ప్రతిమకి ఫోన్ చేసాను.“మూడు రోజుల తరువాత రేణుక పుట్టినరోజు. మనందరికీ ఆఫీసుంటుంది కదా అని, పనిలో పనిగా ఆదివారమే పిలిచిందంతే.“ అంది.నాకున్న మతిమరపుతో, “ఓహో, తన పుట్టినరోజా!”-అనబోయి, నాలుక్కరచుకుని,
“గిఫ్టేం కొంటున్నావు?” అడిగాను.“బాబోయ్, తనకి గిఫ్టు కొనడమా! కిందటిసారి నేను సిల్కు చీర కొన్నానా? ఎంత శ్రద్ధగా ఎంచి మరీ కొన్నాను! బాగుందని కానీ థేంక్సు చెప్పడం కానీ లేకపోగా, ఈనాటివరకూ దాని ఊసే ఎత్తలేదు. తనకి ఆ మర్యాదలు తెలిస్తే కదా? ఇంటికి పనికొచ్చే వస్తువేదో తీసుకెళ్తే సరిపోతుంది. నువ్వూ అలాంటిదే ఏదో కొనియ్యి.”- సలహా పడేసింది.

అదీ నిజమే. ఎవరైనా పుట్టినరోజుకో దేనికో పిలిస్తే, రేణుక చేసేది మహా అయితే ఏమిటి? ఏ పదేళ్ళకిందటో కొని, నచ్చక, ఇంట్లో పడేసిన డైనింగ్ టేబిల్ మాట్సో- ఎవరో, ఎప్పుడో తనకి గిఫ్టుగా ఇచ్చిన కుర్తా బట్టనో ఇస్త్రీ చేసి, రిసైకిల్ చేయడమేగా! పోయినసారి నేను తనకి గిఫ్ట్ చేసిన ఫుల్కారీ స్టోల్ గురించిన ప్రసక్తి ఇప్పటివరకూ తేనేలేదు.

పుట్టి పెరిగిన తన బాక్‌గ్రౌండుని, పెళ్ళయి ఇన్నాళ్ళయినా వదిలిపెట్టలేకపోతోందేమిటో మనిషి!

“ఆ ఊరికి ఈ ఊరెంత దూరమో, ఈ ఊరికీ ఆ ఊరంతే దూరం.”నన్ను నేను సమర్థించుకుటూ, లోకల్ మార్కెట్లో ఉన్న గిఫ్టు ఎంపోరియమ్‌కి వెళ్ళి, ఏడు రాజస్థానీ భరిణలున్న సెట్టు కొని పాక్ చేయించాను.

***

చెప్పుకోడానికి రేణుకది పంచ్‌షీల్ ఎంక్లేవ్‌లో పెద్ద ఇల్లు. భర్త రాజీవుకి తల్లి కట్టించిన అంత పెద్దింటినీ మెయింటైన్ చేసే స్థోమత లేనప్పటికీ, ఒక్క పనిమనిషిని మాత్రమే పెట్టుకుంటే సాగే పని కాదు. మూడంతస్థుల సర్వెంటు క్వార్టరులో వంట చేసే రామూ, అంట్లూ మిగతా పనులూ చేసే వేరే మనిషీ ఉంటారు. ఈకాలంలో కూడా బట్టలుతకడానికి చాకలొకడు మళ్ళీ.

అదంతా పక్కన పెడితే, వాళ్ళ లివింగ్ రూమ్ సదుపాయంగా అనిపించదు. ఇంటిని ఎలా అలంకరించుకోవాలో చెప్పే పుస్తకాలు తెగ చదువుతుంది రేణుక. అలాంటి టివి షోలు చూస్తుంది. లాభం ఉంటే కదా? ఇల్లు చెల్లాచెదురుగానే పడుంటుంది. వాళ్ళ వాష్ రూమ్ ఉపయోగించుకోవాలన్నా, మొహమాటం వేస్తుంది. ఎందుకో కానీ మొక్కుబడి తీర్చుకున్నట్టనిపిస్తుంది తప్ప, స్నేహితులని కలుసుకున్నామన్న సంతోషం కలగదు నాకు.

విక్రమ్, నేనూ- రేణుక ఇంటికి చేరేటప్పటికి ఏడున్నర దాటింది. అప్పటికే ప్రతిమా, భర్త శేఖరూ వచ్చున్నారు. ఎదురుగా కుడిమూల శేఖరూ, రాజీవూ కూర్చున్న వైపుకి విక్రమ్ కూడా దారి తీసాడు. ఎడంవైపు, విడిగా ఒక్కర్తే కూర్చున్న రేణుక దగ్గరికి వెళ్ళి హగ్ చేసుకుని,
“అడ్వాన్స్ పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు“ -చెప్తూ, గిఫ్ట్ రాప్ చేసున్న పాకెట్ చేతికందించాను. “అరే, దీని అవసరం ఏముంది? నా పుట్టినరోజుకింకా టైముందిగా!” అన్న మాటలు ఊడిపడవని ఎలాగూ తెలుసు. చిరునవ్వులోకూడా పిసినారితనం చూపిస్తూ, ఏ మాటా ఆడకుండా పాకెట్ అందుకుని, పక్కనున్న టేబిల్ మీద పెట్టింది.

మొహంమీద తన రంగుకి మాచ్ అవని ఫౌండేషన్ ఎప్పటిలాగానే, చారలు కట్టి ఉంది. చామనఛాయకన్నా తక్కువైన మనిషి పెదాలమీద అతి లేత గులాబీ రంగు లిప్‌స్టిక్కూ, అరిగిన హవాయి చెప్పులూ. జిడ్డుగా ఉన్న జుత్తుని రబ్బర్ బాండుతో కట్టుకుంది. ఏ పదేళ్ళకిందటో కుట్టించుకున్న, వెలిసిన సల్వార్ కమీజు. కనీసం ఇంటికి నలుగురు వచ్చినప్పుడైనా తయారవాలనిపించదేమిటో!

ఇటువైపు సోఫాలో కూర్చున్న ప్రతిమని, “ఎంత సేపైంది వచ్చి?” అడుగుతూ, తన పక్కనే కూలబడ్డాను.

“ఇప్పుడేలే. పది నిముషాలయింది.” పక్కకి జరిగింది కూర్చోడానికి చోటిస్తూ.

“రేణుకా, నువ్వూ ఇక్కడికే రా. చాలా దూరంగా ఉన్నావు.” పిలిచాను.

“వంటింట్లోకి వస్తూ, పోతూ ఉండాలి. ఇక్కడ సరిగ్గానే ఉంది.” ఠపాల్మని, కరుకైన సమాధానం వచ్చింది.

ప్రతిమా, నేనూ మాటల్లో పడ్డాం. రాజీవ్ వచ్చి బీరు బాటిల్స్ తెరిచి మూడు మగ్గుల్లో పోస్తున్నాడు.

పక్కన పెట్టిన స్నాక్స్ నములుతూ, తన పెప్సీ తాగుతూ, “రాధికా, అన్నట్టు నీ డ్రింకేదీ?” ప్రతిమ అడిగింది.

‘ఏమో’ అన్నట్టు భుజాలెగరేసి, పెదాలు విరిచాను.

“ఆడవాళ్ళు తాగడం అన్న ఈ కాన్సెప్టుందే! ఇది బ్రిటిష్ వాళ్ళు మనకి వదిలి వెళ్ళిన దురలవాటు. తాగే ఆడవాళ్ళంటే ఎంత చిరాకో నాకు. కంపరం వేస్తుంది.” ఆవరించుకున్న నిశ్శబ్దం మధ్య బాంబు పడినట్టు, రేణుక మాటలు. ఇద్దరం తన వంక చూశాం. ఆ మూల దూరంగా కూర్చుని, రాజకీయాలు మాట్లాడుకుంటున్న మగవాళ్ళకి ఆ మాటలు వినిపించలేదు కాబోలు. ఇటువైపు కూడా తిరిగి చూడలేదు.

గుండెల్లో, ఏదో లోతుగా గుచ్చుకున్న ఫీలింగ్. అప్పటికప్పుడు లేచి, బయటకి నడుద్దామనిపించింది. నా మొహం చూస్తూనే అర్థం అయినట్టుంది ప్రతిమకి.

“బ్రిటిష్ వాళ్లనెందుకు ఆడిపోసుకోవడం? వాళ్ళు రాక మునుపే, పల్లెల్లో పొలం పనులు చేసుకునే ఆడవాళ్ళు తాగేవారు, ఇప్పటికీ తాగుతున్నారు. జమీందారీ కుటుంబాల్లోనూ తాగేవారు. బ్రిటిష్ అనీ, ఆర్మ్‌డ్ ఫోర్సెస్ అనీ వాళ్ళ మీద నేరం మోపేసి, జస్టిఫై చేయడంలో అర్థం కనిపించడం లేదు. మా బెంగాలీలలో ఆడవాళ్ళు తాగుతారే మరి! నాకయితే ఒక చుక్క నోట్లోకి వెళ్ళటంతోనే చెవుల్లో, కళ్ళల్లో మంటలు మొదలెడతాయని ముట్టుకోను. మరి మీ పంజాబీ ఆడవాళ్ళ సంగతి మాట్లాడవేం? సందర్భం దొరకాలి తప్ప, అవకాశం వదులుకునేదెప్పుడు? తాగడంలో అందరికీ ముందే ఉంటారుగా!” ప్రతిమ కౌంటర్ ఎటాక్ వినిపిస్తూనే ఉంది.

తల భారం అవడం తెలుస్తోంది.

‘నేను తాగే అరవై మిల్లీలీటర్లకీ, ఇలా ఇంటికి ఆహ్వానించి మరీ అవమానించాలా? అయినా తనకి నా సంగతేమైనా కొత్తా? అయితే, నిన్న ఫోన్లో తన మాటలకి అర్థం ఏమిటి!’ ఇంకొక్క నిముషం కూడా అక్కడ కూర్చోవడం కూడా దుర్లభంగా అనిపించింది. పోనీ విక్రమ్‌కి ఏదైనా సైగ చేసి చెప్దామంటే, తను నావైపు చూస్తే కదా!

హటాత్తుగా లేచి, “మేము వెళ్తున్నామని చెప్తే మర్యాదగా ఉంటుందా? సీన్ క్రియేట్ చేసినట్టనిపించదు కదా! ఏదైనా అనుకోనీ. అవమానం సహించడం నావల్ల కావడం లేదే! మరి నా స్వాభిమానమో?”-తర్జనభర్జన పడుతున్నాను.

నా ఆలోచనలు తనదాకా వెళ్ళినట్టు, నా మోకాలిమీద వారిస్తున్నట్టుగా తట్టింది ప్రతిమ.

“రాధికా, నీ డ్రింక్ పట్రానా?” రాజీవ్ వచ్చాడు.

“తను పెప్సీ తాగుతుందిలే”- రేణుక నిర్ణయించేసింది. అంత అవమానం జరిగిన తరువాత పచ్చి మంచినీళ్ళు కూడా ముట్టుకోవాలనిపించదని అర్థం చేసుకోలేకపోయిందా!

”ఏదీ వద్దు రాజీవ్. నాకు ఏరేటెడ్ డ్రింక్స్ పడవు. .” గొణిగాను.

“సరే అయితే, నీ ఇష్టం.” అంటూ, రేణుక మూలనున్న ఫ్రిజ్ వద్దకి నడిచింది. రాజీవ్ భార్యవైపు చూశాడు. ఏదో అర్థం అయినట్టు, మొఖకవళికలు మారాయి. భార్యవెంట నడిచాడు.

తలదించుకుని కూర్చున్న నా డొక్కలో, తన అలవాటు కొద్దీ మోచేత్తో పొడిచింది ప్రతిమ. మూడోమనిషి అక్కడ లేనప్పుడు, ఆ మనిషి గురించి గుసగుసలాడ్డం, వారివైపు సైగ చేసి చూపించడంలాంటి అలవాట్లున్నాయి ప్రతిమకి. అది అమ్మమ్మ, నాన్నమ్మల కాలపు ఆడవాళ్ళని గుర్తు తెస్తుంది నాకెప్పుడూ. ఆ చర్య ఇప్పుడు మాత్రం చిరాకు పుట్టించలేదు.
“రాజీవ్ ఏదో గొడవ పడుతున్నాడు రేణుకతో. నీ గురించే అనుకుంటాను. విను.”- మెల్లిగా చెప్పింది.

నిజమే. వాళ్ళిద్దరూ వంటింటివైపు వెళ్ళారు. మధ్యనున్న గోడవల్ల కనిపించడం లేదు కానీ కోపంగా మాట్లాడుకుంటున్న, అస్పష్టమైన గొంతుకలు మాత్రం వినిపిస్తున్నాయి.

అక్కడ మరేమయిందో కానీ, రాజీవ్ వచ్చి నా చేతికి గ్లాసందించాడు. ప్రశ్నార్థకంగా చూస్తే, “నీ స్కృ డ్రైవర్. ” అన్నాడు. మాట్లాడకుండా, గ్లాసందుకుని పక్కనున్న టేబిల్ మీద పెట్టాను. ముట్టుకోవడానికి మనస్కరించలేదు.

కొంతసేపయింది. రాజీవ్ వచ్చి, పక్కనే ఉన్న నిండు గ్లాసు చూసి “ ఏమయింది? తాగడం లేదా!” అడిగితే, బలవంతంగా నోటికాన్చుకున్నాను. రాజీవ్ కదలగానే, గ్లాస్ మళ్ళీ పక్కనుంచాను.

ఆ మూల మగవాళ్ళ గొంతులూ, వంటింట్లో గిన్నెల శబ్దం తప్ప ఇంకేవీ వినపడటం లేదు. రేణుక అదే కుర్చీలో కూర్చుని, గోడలవైపు చూస్తోంది. పెద్ద ఇళ్ళల్లో ఉండే విశాలమైన గదులలో కూడా ఆవరించుకోగలిగే నాటురకమైన, మౌనపు అసౌకర్యం అనుభవంలోకి వచ్చింది.

“మళ్ళీ రేపు ఆఫీసులున్నాయి. భోజనాలు త్వరగా కానిద్దాం.” అన్న ప్రతిమ మాటల కోసమే ఎదురు చూస్తున్నట్టు, “అయ్యో, అయిదు నిముషాలే. వడ్డించమని చెప్తాను.” పనమ్మాయికి పురమాయిస్తూ, రేణుక లేచింది.

అందరూ భోజనాల బల్ల వద్దకి నడిచారు. ఇంకా సోఫాలోనే కూర్చునున్న నన్ను రేణుక పిలవలేదు. “రాధికా, భోజనం చల్లారిపోతోంది. రా మరి.“ అన్న రాజీవ్ మాటలతో, ‘కనీసపు మర్యాద దక్కింది’ అనుకుంటూ, లేచి వెళ్ళి టేబిల్ చుట్టూ ఉన్న ఒక కుర్చీలో ఇబ్బందిగా కూర్చున్నాను.

“మీరు మచ్ఛీ లేకపోతే తినలేరుగా? ఎలా వచ్చిందో మరి! రుచి చూసి చెప్పండి.” శేఖర్‌కీ, ప్రతిమకీ చెప్తూ- వాళ్ళ కంచాలవద్దకి చేపల కూర ఉన్న బౌల్ జరిపింది రేణుక.

“మరి రాధిక వెజిటేరియన్‌గా! తనకోసం ఏమిటి చేయించావు?” ప్రతిమ కలిపించుకుంది. “దాల్ మఖనీ, బంగాళదుంపలూ.”- తన ఎదురుగా పెట్టి ఉన్న రెండు బౌల్స్‌నీ చూపిస్తూ, వాటిని ఇటువైపు జరపకుండా, ముభావంగా జవాబిచ్చింది రేణుక. ”రామూ, అవిటు పట్రా.” ప్రతిమే చొరవ తీసుకుంటూ, రాముని పిలిచింది. ప్లేట్లో చెమ్చాడు పప్పూ, ఇంకో చెమ్చాడు అన్నం మాత్రం వడ్డించుకున్నాను. వాటినే స్పూనుతో కెలకుతున్నాను తప్ప, స్పూన్ నోట్లో పెట్టుకోబుద్ధి కాలేదు. ప్రతిమ సానుభూతిగా చూసిన చూపులని తప్పించుకున్నాను. రేణుక “తినడం లేదేం?” అని కానీ, “సరిగ్గా వడ్డించుకో.” అని కానీ అనలేదు. ’నేనేమైనా ముష్టిదాన్నా?’ అంటూ రొద పెడుతున్న మనసు నోటిని గట్టిగా నొక్కాను.

భోజనాలయాయి. లివింగ్ రూముకి తిరిగి వచ్చాం. “అయిస్ క్రీమ్ తెస్తున్నాడు రాము.” అన్న రాజీవ్ మాటలకి “ అమ్మో, మరింక అవన్నీ తినే చోటు లేదు పొట్టలో. ఇప్పటికే లేటయింది. వెళ్ళాలి.” అన్న ప్రతిమని ఎత్తి, గిరగిరా తిప్పాలనిపించింది.

నావంక చూసిన విక్రమ్‌కి, “ఇంక పోదాం, పద.” అన్న తీక్షణమైన చూపొకటి పడేశాను. ఏ కళనున్నాడో కానీ, “ఎందుకు? ఏమిటి?” అన్న ప్రశ్నలెయ్యకుండా ‘సరే’ అన్నట్టుగా తలాడించాడు.

గేటు బయటకి వస్తుండగా, లోపలకి ప్రవేశిస్తున్న రేణుక కూతురు మానసి కనబడింది. “అయ్యో ఆంటీ, మిమ్మల్ని మిస్ అయాను. స్నేహితురాలి పుట్టినరోజని పక్క బ్లాకుకి వెళ్ళవలిసి వచ్చింది” అంది.

“ఫరవాలేదులే, మళ్ళీ కలుసుకుందాం.” అంటూ, కార్లో కూర్చున్నాను.

***

ఇంటికి చేరిన తరువాత, ఒక సాండ్‌విచ్ తయారు చేసుకున్నాను కానీ తినాలనిపించలేదు. డస్ట్ బిన్లో పారేసి వచ్చి, మంచంమీద వాలాను. జరిగిన ప్రతీ సంఘటనా, అప్పుడు తలకెక్కకపోయిన ప్రతీ మాటా గుర్తుకొచ్చి, అలజడి లేపుతున్నాయి మనస్సులో. “ఛీ, అప్పుడే లేచి వచ్చేయాల్సింది. నాకు పౌరుషం రాలేదా? లేకపోతే, చూపించుకోలేనంత చేతకానిదాన్నయానా?” నన్ను నేనే తిట్టుకుంటూ, మధన పడుతున్నాను.

‘ఇన్నేళ్ళలోనూ రేణుక మారనే లేకపోయింది. ఇప్పుడుండేది అంత పోష్ కోలొనీలో కానీ పెళ్ళికిముందు జనతా ఫ్లాటులోనేగా ఉన్నది! రాజీవ్ తన్ని పెళ్ళి చేసుకోవడమే వింతకునేవాళ్ళం అప్పట్లో. పాపం, ఆడపిల్లలందరికీ లైన్ వేసీ వేసీ, ఇంక లాభం లేదనుకుని వయస్సు మీద పడుతుంటే, ఆఖరికి ముక్కూ మొహం కూడా సరిగ్గా లేని రేణుకని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. రేణుక మనస్తత్వం మాత్రం ఇంకా ఆ జనతా గదుల్లోనే ఇరుక్కుని ఉందని నేనెందుకు మరిచిపోయాను! తనకున్న న్యూనతా భావం తెలియదా నాకూ? అత్తవారింట్లో ఎవరితోనూ, తనకి ఇందువల్లే పడదు. చుట్టుపక్కల ఉన్నవాళ్ళతో కలియడం అంటేనూ ప్రాణం పోతుందే! నలుగురి మధ్యలో ఎలా ప్రవర్తించాలో తెలియదు. హాస్పిటాలిటీ ఎలా ఆశించగలిగాను తననుంచి?’ నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటున్నాను.

నిద్ర వచ్చే సూచనలు దూరదూరంగా కూడా లేవు. నిద్రమాత్ర ఒకటి మింగి, ముసుగు పెట్టుకున్నాను.

***

నెల దాటింది. ఒక సాయంత్రం ప్రతిమ ఫోన్. ఎత్తగానే నవ్వు మాత్రం వినిపించింది. “సంగతేదో చెప్తే, నేనూ నవ్వుతానుగా!” అన్నాను. బలవంతాన్న నవ్వు ఆపుకుని, “ప్రపంచంలో ఎనిమిదవ వింత. చెప్పనా?” ఊరిస్తూ అడిగింది. ఇంకా నేనేమీ అనకముందే, “రేణుక షాట్లు తాగడం మొదలెట్టిందట. తెలుసా?” పగలబడి నవ్వుతోంది.
“ఏ షాట్లు?” అర్థం కాలేదు నాకు.

“ఏవో హాట్ డేమ్‌లట. నీట్‌గా కొట్టేస్తోందీ మధ్య.”

“నిజంగానే! ఈ మార్పెప్పటినుంచి?”

“తన తోడికోడలు నీరజ లేదూ! ఈ మధ్యేదో వాళ్ళకి సఖ్యత కుదిరినట్టుంది. ఏదో పార్టీకి తీసుకెళ్ళి, ”మరీ పాతకాలపు మనిషిలా బతుకుతున్నావు. ట్రై చేయి. ఇష్టం లేకపోతే వదిలేయొచ్చు.” అందిట. ‘ఐదు షాట్ల తరువాత కూడా నాకేమీ అవలేదు. మరి జనాలెందుకు తాగుతారో, ఏమో!’ అంది రేణుక నాతో.” మళ్ళీ నవ్వు.

“ఏడవనీ. మనకెందుకు?” మాట మార్చాను.

***

నెలయింది. ఆఫీసు పని మీద మా పిన్ని కొడుకు రఘు- ఢిల్లీ వచ్చాడు. వారాంతం, ‘తన ఆఫీసువాళ్ళు ఏదో హోటెల్లో పార్టీ ఏర్పాటు చేశారంటూ’ వెళ్ళాడు. నేనూ, విక్రమ్ కూడా ఎక్కడో కూచిపూడి డాన్స్ ప్రోగ్రాముందంటే వెళ్ళాం. అది పూర్తయి, అక్కడే ఒక చోట డిన్నర్ పూర్తి చేసేటప్పటికి చాలా రాత్రయింది. ‘దారిలోనేగా! రఘుని కూడా పిక్ అప్ చేసుకుందాం.’ అనుకుని ఫోన్ చేస్తే, తను పది నిముషాల్లో హోటెల్ బయటకొచ్చి నిలబడతానన్నాడు.

చేరేటప్పటికి, కారు పార్క్ చేయనవసరం లేకుండా, రఘు బయటే వెయిట్ చేస్తున్నాడు. తన పక్కనే మెట్ల మీద, చిన్న గుంపేదో కనబడింది. మత్తులో తూలుతున్న అమ్మాయొకర్తె, ఇద్దరబ్బాయిలమీద గట్టిగా అరుస్తోంది. చూస్తే మానసి. ఎవరూ పట్టించుకోవడం లేదు.

“విక్రమ్, కారు పార్క్ చేసి రా.” కంగారు పడుతూ చెప్పి, నేను దిగి అటువైపు నడిచాను. “మానసీ, ఇంతకీ ఎవరితో వచ్చావు? అమ్మా, నాన్నకీ తెలుసా”? అడిగితే,
“ఆంటీ, వాళ్ళకి చెప్పే, నా ఫ్రెండు ప్రణవ్‌తో వచ్చాను. మరి ఎక్కడకి మాయం అయిపోయాడో తను. వీళ్ళెవరో కానీ, ఇందాకటినుంచీ అల్లరి పెడుతున్నారు.” మాటలు ముద్దగా వస్తున్నాయి. సరిగ్గా నిలుచోలేకపోతోంది.

“ అక్కా, ఈ అమ్మాయి నీకు తెలుసా? ఇందాక చూస్తే, ఈ కుర్రాళ్ళిద్దరి మీదా పడుతూ ఒకటే వికవికలూ, పకపకలూ. మరిప్పుడేమయిందో, పోట్లాటకి తగులుకుంది.” పక్కనే ఉన్న రఘు తెలుగులో చెప్పాడు.

“నువ్వు నోరు ముయ్యి ముందు.” మందలించాను.

ఈ లోపల విక్రమ్ కారు పార్క్ చేసి వచ్చి, మానసి పరిస్థితి చూసి, తనని కారు వరకూ నడిపించడానికి మాకు సహాయం చేశాడు. కార్లో కూర్చున్న తరువాత మత్తువల్ల కాబోలు, నిద్రపోయింది. వాళ్ళింటి గేటు చేరడానికి అయిదు నిముషాలముందే, తనని కుదిపి లేపాను. బెల్ కొట్టి, ఎవరి అడుగుల శబ్దమో వినిపించిన తరువాత, మానసికి కార్లోంచి దిగడానికి సహాయం చేశాను. నేను తొందర పెట్టడంతో, ఇంకక్కడ ఆగకుండా, విక్రమ్ కారు స్టార్ట్ చేశాడు.

ఉపశమనమో, విడుదలో, ఓదార్పో -ఏదో నిర్వచించలేని అనుభూతి. నిట్టూర్పు విడిచాను.

**** (*) ****

మనస్సు అతలాకుతలంగా ఉంది.
“నాకు కొంచం పనుంది. మీరిద్దరూ వెళ్ళండి. బోర్డింగుకింకా చాలా టైముంది. అప్పటికల్లా వచ్చేస్తాను.”- ప్రభాత్‌తోనూ, విజయ్‌తోనూ చెప్తూ, కుడిచేతిపక్కనున్న కార్గో సెక్షన్‌వైపు నడిచి బయట వేసున్న కుర్చీల్లో ఒకదాన్లో, చీర కుచ్చిళ్ళు చెదరకుండా కూర్చుని, మిణుకుమిణుకుమంటున్న నక్షత్రాలని చూస్తున్నాను.ఏమయిందీ ప్రభాత్‌కి! మొదటిసారి చూసినప్పుడు ఎలా ఉండేవాడూ! అరగంట కిందట మేమ్ముగ్గురం కలిపి టార్మాక్ మీదకి వస్తున్నప్పుడు తన పరిస్థితెలా ఉందీ?

***

“చెన్నై ఫ్లయిటుకేగా! పదండి. మాట్లాడుకుంటూ, నడిచి వెళ్దాం.” టార్మాక్ వైపు అడుగు వేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్న విజయ్‌తోనూ, నాతోనూ అన్నాడు ప్రభాత్.
మళ్ళీ మెన్స్ స్టాఫ్ రూంలోకి వెళ్ళి వచ్చినట్టున్నాడు. నోట్లోంచి విస్కీ వాసన.

“నువ్వొద్దు మాతో”- ఒళ్ళు మండింది.

“సరయూ, నీమీదొట్టు. చలి ఎక్కువుంది కదా అని ఓవర్ కోట్ తీసుకోడానికి వెళ్ళానంతే. అసలు నీకీ అనుమానపు భూతం వదలదా?”- రోషంగా అడిగేడు నన్ను.

“ప్రభాత్, నువ్వు రానక్కరలేదులే. నీ డ్యూటీ పాయింట్ కూడా మేమే చూసుకుంటాం. నువ్వు ఇంటికైనా పో లేకపోతే స్టాఫ్ రూమ్‌లోనైనా కొంతసేపు పడుక్కో”- చిరాగ్గా అన్నాడు విజయ్.
”అసలేమిటి మీ ఇద్దరి ఉద్దేశ్యం? నేను సరిగ్గానే ఉన్నానని చెప్తున్నాను కదా!” చిరాకు పడ్డాడు ప్రభాత్. “ఆ, మరే! నీ నోటినుంచి వస్తున్న విస్కీ వాసనా, దాన్ని కప్పడానికి నములుతున్న ఏలక్కాయీ చెప్తూనే ఉన్నాయిలే ‘సరిగ్గానే’ ఉన్నావో లేదో.’-“చురకంటించాడు విజయ్.

***

ఈ ప్రభాతేనా- లేతగా, అంత మృదువుగా ఉండేవాడు!

“ధోబీ” ఫ్లైటని అని మేము ముద్దుగా పిలుచుకునే ఢిల్లీ-లక్నో ఫ్లయిట్. వెయిట్ లిస్ట్ చేంతాడంత ఉంది. యుఏయి దేశాల్లో చాకలివాళ్ళకి డిమాండెక్కువ. అక్కడినుంచి యుపి రాష్ట్రం వాళ్ళు శెలవల్లో ఇంటికి తిరిగి వెళ్తున్నప్పుడు, ఎయిర్‌లైన్ ఢిల్లీ- లక్నో కాంప్లిమెంటరీ కూపన్ ఒకటిస్తుంది.

“నా టికెట్ కన్ఫర్మ్ అయిందేమో, ఒకసారి చూసి పెట్టండి.” అంటూ, బలవంతంగా తమ టికెట్లని మా చేతులకి అందిస్తున్నవాళ్ళని పట్టించుకోవడం మానేశాం. టికెట్లు తెరిస్తే, అక్కడేవో కరెన్సీ నోట్లు పెట్టుంటాయని తెలుసు. కౌంటరు చుట్టూ మూగి, ఊపిరాడకుండా చేస్తున్నారు.

“హలో”- నన్ను పలకరిస్తున్న యూనిఫార్మ్‌లో ఉన్న వ్యక్తెవరో గుర్తు పట్టలేదు. “ప్రభాత్ ఉపదృష్ట. చండీగడ్ నుంచి బదిలీ అయి వచ్చేను” కరచాలనానికి చేయి చాపుతూ అంటుంటే, ఎందుకో గానీ చిరాకెగిరిపోయింది. ‘ఓ, తెలుగువాడా!’ మొదటిసారి ఎవరి ముఖమైనా చూసినప్పుడే, మనతో వాళ్ళు సింక్ అవుతారో లేదో అని తెలుస్తుందేమో!
“సరయూ రెడ్డి.”- చేయందించి “టీ, కాఫీ?”- అడిగి, కనిపించిన లోడర్ని పిలిచి బ్లాక్ కాఫీ పట్రమ్మన్నాను.

ఆ రోజునుంచీ ప్రభాత్ కూడా మా గుంపులో చేరేడు. గుంపంటే మరీ పెద్దదేమీ కాదు. ముగ్గురు తెలుగువాళ్ళం కలిపి, మధ్యాహ్నం షిఫ్టులో జట్టుగా ఉండేవారమంతే. వాళ్ళల్లో ఉన్న విజయ్ నాతోపాటే స్కూల్లో చదువుకున్నవాడు. కాబట్టి అతనితో చనువెక్కువ నాకు.

ప్రభాత్ జిప్సీలో ఎయిర్‌పోర్టుకొస్తాడు. అందంగా ఉంటాడు అయితే అలా ఉంటానన్న స్పృహ ఉండదు. పాసెంజర్ల బోర్డింగ్ జరిగేవద్ద డ్యూటీలు కలిపి వేయించుకుని, అందరం కబుర్లు చెప్పుకుంటూ పని చేసేవారం.

ఆర్నెల్ల తరువాత వాసంతి అన్న అసిస్టెంట్ మీద మనస్సు పారేసుకున్నాడు ప్రభాత్. “తప్పు ఛాయిస్ బాబూ” అని చెప్పడానికి మాలో ఎవరికీ ధైర్యం చాలకపోయింది. వాసంతి ఉండడానికి అందంగానే ఉంటుంది. కాకపోతే, తను ఏ ప్రపంచసుందరికీ తీసిపోనన్న భ్రమలో మాత్రం బతుకుతుంది. మా గాంగంటే ఇష్టపడదు. అలా, కొంతకాలం మానుంచి పూర్తిగా అయితే విడిపోలేదు లేదు కానీ వాసంతితోనే ఎక్కువ టైమ్ గడిపేడు. ఒక శుభముహూర్తాన, వాసంతి ఒక బిజినెస్ మాగ్నెట్ని పెళ్ళి చేసుకుంది.

వాసంతినే కాక, సమస్తం పోగొట్టుకున్నవాడిలా తయారయేడు ప్రభాత్. అప్పుడే ఎయిర్‌పోర్టు తాగుడు బాచ్ పరిచయం అయినట్టుంది అతనికి. మొత్తానికి ప్రభాత్ దేవదాసుకి దగ్గిర చుట్టం అవడానికి ఎక్కువ కాలం పట్టలేదు. అతన్ని ప్రేమగా, అక్కున చేర్చుకుందా గ్రూప్.

***

దూరంగా, మూడవ నంబర్ బే మీద నిలుచున్న ఎయిర్‌క్రాఫ్టు వద్దకి లోడర్లు వెళ్తూ కనిపించారు. ‘ఇంక నేనూ వెళ్ళాలి.’- ఓవర్‌కోట్ బెల్టు బిగించుకుని లేచాను.

విజయ్ నాకోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు. జనవరి నెల చలి గజగజలాడిస్తోంది. తనూ, నేనూ ముందున్న నిచ్చెన ఎక్కి, విమానం లోపలికెళ్ళేం.

చెన్నైనుంచి వచ్చి, తిరిగి చెన్నైకి వెళ్ళబోయే విమానాన్ని శుభ్రం చేసే పనిలో ఉంది గ్రౌండ్ సపోర్ట్ టీం.

కాబిన్‌ని తుడిచి, హెడ్ రెస్టుల మీద అతికించిన తెల్లబట్టలని మార్చారు. పాత పేపర్లు తీసేసి సాయంత్రం ఎడిషన్లని సీట్లముందు సర్దుతున్నారు. కాబిన్ క్రూకి పక్కగా, వెనుక వైపున్న తలుపునుంచి కాటరింగ్ డిపార్టుమెంటు వాళ్ళ అన్నపానీయాలు ఎక్కించే ప్రక్రియ సాగుతోంది. కిందనున్న హోల్డుల్లో బాగేజీ, కార్గో లోడ్ అవుతున్నాయి. టర్బైన్ ఇంధనంతో టాంకులు నింపుతున్నారు.

కాబిన్ క్రూ అప్పటికే వచ్చి ఉన్నారు. ‘హెలో’లూ, హాయ్‌’లూ పూర్తయాయి. “కాఫీ?” పాట్ చూపిస్తూ అడిగాడు ఫ్లైట్ స్టీవార్డ్. “రెండు”- చెప్తూ, ‘ప్రభాత్ ఎక్కడున్నాడా!’ అని కిందకి వంగి చూసేను. ఓవర్ కోటు జేబులోకి చెయ్యి దూరుస్తూ, విమానం టెయిల్ వైపు నడుస్తున్నాడు. విజయ్ కూడా గమనించినట్టున్నాడు. మూడు మెట్లనొక అంగలో దాటుతూ కిందకెళ్ళేడు. “ఇప్పుడే వస్తాను”, నా కాఫీ కూడా పాంట్రీలోనే కౌంటర్ మీద పెట్టి, నేనూ వెంట నడిచాను. జేబులోనుంచి హిప్ ఫ్లాస్క్ తీసి, నోట్లో ఏదో వంపుకుంటున్నాడు ప్రభాత్. మేమిద్దరం తనని సమీపించేలోగానే, రెండో జేబులోంచి ఏవో మాత్రలు నోట్లో వేసుకుని పుక్కిలించి మింగేశాడు “ ఏం చేద్దాం?” వెనక్కి తిరిగి అడిగేడు విజయ్. “ఇక్కడ పాసెంజర్లెవరి కంటా పడకుండా వెళ్ళి, వెనక లోడింగ్ చూసుకోమను. పైలట్లు వస్తూ ఉంటారింక.”-విసురుగా అన్నాను.

“ చెన్నై ఫ్లయిట్ బోర్డింగ్ అనౌన్స్ చేసేరు” చేతిలో ఉన్న వాకీ టాకీలో కంట్రోల్ రూమునుంచి హెచ్చరిక. నేను ముందున్న మెట్ల వద్ద నిలుచున్నాను. విజయ్ వెనకవైపున్న మెట్ల వద్దకి వెళ్ళాడు. పైలెట్లిద్దరూ వచ్చి, “హలో, గుడ్ ఈవెనింగ్ “- పలకరిస్తూ పైకెక్కేరు. పాసెంజెర్లని తీసుకొచ్చిన మొదటి బస్సు వచ్చి ఆగింది. ఇంక ప్రభాత్ కోసం వెతికే టైం కూడా లేదు. ఫుల్ ఫ్లైట్. అందరూ ఎక్కడానికి అరగంట పట్టింది. విజయ్, నేనూ కలిపి బోర్డింగ్ కార్డులని లెక్కపెట్టిన తరువాత, పాసెంజర్ల లెక్క సరిపోయిందని కంట్రోల్ రూముకి చెప్పాను. విమానానికి తగిలించిన మెట్లని దూరం జరపడం ప్రారంభించారు. విమానం తలుపులు రెండూ మూసుకున్నాయి.

ఇద్దరం విమానం వెనుక వైపుకి వెళ్ళేం. కార్గో హోల్డులని మూసి, వాటి తలుపులు కిందకి దింపుతున్నారు. ఎయిర్‌క్రాఫ్టు జారకుండా, చక్రాలకి అడ్డం పెట్టున్న వీల్ చాక్స్‌ని తీసివేయడానికి ఆపరేషన్స్ డిపార్టుమెంటు ఉద్యోగొకతను ముందుకి కదుల్తున్నాడు. విమానం పార్కింగ్ బ్రేకులు ఇంకా వేసే ఉన్నాయి. టర్మినల్‌కి తిరిగి వెళ్తున్న లోడర్లని అడిగితే.. ప్రభాత్‌ని లోడింగ్ జరుగుతున్న చోట చూడలేదన్నారు.

కాక్‌పిట్‌కి ఎదురుగా నిలబడి, పైలట్లకి సంకేతాలిచ్చే మార్షల్ తన చిన్నకఱ్ఱలు(వాండ్స్) పట్టుకుని నిలుచున్నాడు.

అర్జెంటుగా నా భుజం తట్టి, కంగారుగా విమానం బెల్లీ కిందకి వేలు పెట్టి చూపించేడు విజయ్. దూరం జరిగిన నిచ్చెనల వల్లా, మూసి ఉన్న కార్గో హోల్డులవల్లా, కింద బోర్లా పడి ఉన్న ప్రభాత్ స్పష్టంగా కనపడుతున్నాడు. గుండాగినంత పనయింది. ఇంచుమించు పరిగెత్తుతూ మార్షల్‌ని సమీపించి, ‘ఆగమంటూ’ సైగ చేసేను. వగరుస్తూ వస్తున్న నన్ను చూసి, చేతులు కిందకి దించాడతను. కమాండర్ ముహం ప్రశ్నార్థంగా పెట్టడం కాక్ పిట్ అద్దంనుండి స్పష్టంగానే కనిపించింది. మార్షల్‌ దగ్గిరగా వెళ్ళి, “అక్కడ ఒక ఎంప్లాయీ పడిపోయున్నాడు.”- బిగ్గరగా చెప్పాను. ఈ లోపల నిచ్చెనలు దూరం తీసిన లోడర్ల సహాయంతో, స్పృహ తప్పి ఉన్న ప్రభాత్‌ని ఖాళీగా ఉన్న పక్క బే వైపు ఎత్తుకొని తీసుకెళ్ళాడు విజయ్. అర్జెంటుగా అంబులెన్స్ కావాలని కంట్రోల్ రూముకి చెప్పాను.

గుప్పెళ్ళని మూసి, చేతులు పైకెత్తి, మూసి ఉన్న గుప్పెళ్ళని దించి, వేళ్ళు విప్పుతూ… బ్రేక్స్ రిలీజ్ చేయమన్న సంకేతం ఇవ్వడం ప్రారంభించేడు మార్షల్.

అంబులెన్స్ వచ్చింది. ప్రభాత్‌ని లోపల కూలేశారు. ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదతను. అప్పుడు చూసేను మార్షల్ ఎడమ చేతిని ఆకాశం వైపెత్తి, కుడి చేత్తో పట్టుకున్న వాండ్‌ని తిప్పడం. ఇంజిన్లు స్టార్ట్ చేయమన్న సంకేతం అది. ప్రొపెల్లర్లు తిరగడం ప్రారంభించేయి. ‘ఎవరూ గమనించకపోయి, ప్రభాత్ ఇంకా అక్కడే పడి ఉండి ఉంటే!’- ఊహించుకుంటేనే, వళ్ళు జలదరించింది.

డ్యూటీలో ఉన్న డాక్టర్, ’అది విస్కీతోపాటు సెడేటివ్స్ కలపినందువల్ల కలిగిన తాత్కాలిక పరిణామమే అనీ, ప్రమాదమేమీ లేదనీ’ రిపోర్టిచ్చాడు. ఇద్దరిని తోడిచ్చి, ఆఫీస్ కార్లో ప్రభాత్‌ని ఇంటికి పంపేరు.

డ్యూటీలో తాగి ఉన్నందుకు అతన్ని మర్నాడు పొద్దున్నే సస్పెండ్ చేసారు. ‘ఇంక మాట్లాడకపోతే లాభం లేదు’ అనుకుని, “టీ తాగి వద్దాం పదండి బయట ధాబాలో”-అంటూ బయటకి దారి తీశాను. “ఏమయింది? బే కి మన ముగ్గురం కలిపి వెళ్ళడం గుర్తుందంతే. ఆ తరువాత జరిగిందేదీ గుర్తే లేదు.” బెంచీ మీద కూర్చుంటూ, అయోమయంగా అడిగాడు ప్రభాత్. ఒక్కో ముక్కా విజయ్ అందిస్తుంటే, “ఈ మాత్రం డోసైనా కావాలి”-అనుకు౦టూ పూసగుచ్చినట్టుగా చెప్పాను. మావైపు చూసి తలదించుకున్నాడు. అవమానభారమో, అపరాధభావమో అర్థం కాలేదు. “ఇప్పుడైనా బుద్ధి వచ్చిందా?” కోపంగా అరిచాడు విజయ్. ప్రభాత్ నోరిప్పడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే- “మళ్ళీ ఒట్లూ అవీ వేయకు. పిచ్చివాళ్ళం కాము నమ్మడానికి. ఈ అలవాటు మానేసిన రోజున మేము నీకు స్నేహితుల౦. అప్పటివరకూ మాట్లాడకు మాతో.” విజయ్ మళ్ళీ గొంతు హెచ్చించాడు.

రెండు నెల్ల తరువాత డాక్టర్ చెకప్ అయింది. తాగుడు మానేసి, తిరిగి డ్యూటీలో చేరేడు ప్రభాత్.

***

శ్రీనగర్‌నుంచి రత్న అన్న ఒకామె ఢిల్లీకి బదిలీ అయి వచ్చింది. ప్రభాత్‍ని ఇష్టపడుతోందని మాకు త్వరలోనే అర్థం అయింది. భోజనం చేస్తున్నప్పుడూ, టీ తాగుతున్నప్పుడూ మేము మాత్రం త్వరత్వరగా తినడం, తాగడం పూర్తి చేసి, వాళ్ళిద్దరినీ ఒంటరిగా వదిలిపెట్టేవాళ్ళం. కొన్నాళ్ళకి మమ్మల్ని వదిలి, వాళ్ళే వేరేగా భోజనం చేసేవాళ్ళు. ఆ తరువాత మధ్యాహ్నం లేదూ, రాత్రీ లేదూ- కలిపి తిరగడం ప్రారంభించేరు.

రత్న వయస్సులో పెద్దగా కనిపిస్తుంది. వాళ్ళిద్దరూ ఈడూజోడూగా ఉన్నారని అసలనిపించలేదు మాకు. కానీ ప్రభాత్‌కి తనంటే ఇష్టం అని స్పష్టంగానే తెలుస్తోంది. ఉచిత సలహాలివ్వడానికి ఎవరికీ మనస్కరించలేదు.

ఒకసారి ప్రభాత్‌ని “పద, నాకు వసంత్ విహార్లో పనేదో ఉంది. నీ జీప్ తియ్యి”- అంటే, “ఇప్పుడేనా, సాయంత్రం కుదరదా?”- నానుస్తూ అడిగేడు. “ఒక్కరోజు రత్నతో నీ లంచ్ డేట్ మిస్సయితే కొంపలేమీ అంటుకుపోవులే, పద.”- తొందరపెడితే, ఏదో నిర్ణయానికి వచ్చినట్టుగా తల పంకించి, ”వెళ్దామయితే” అంటూ, కారు పార్కింగ్ వైపు దారి తీశాడు.
“సరయూ, ఒక మాట చెప్పు, నేను రత్నకి తగినవాడినేనంటావా?” కార్లో అడిగేడు. “ఆత్మవిశ్వాసం నామమాత్రంగా కూడా మిగల్లేదులా ఉంది కుర్రాడికి. అసలు తనే నీకు తగినది కాదు.”-అందామనుకున్నాను కానీ, “పోవోయ్, నీకేం తక్కువా!” అని మాత్రం అనగలిగాను. “మరా రాత్రి సంగతీ…“ గొణిగేడు. “ఎయిర్‌పోర్టులో రత్నకి ఇంకా ఎవరూ చెప్పలేదని ఎందుకనుకుంటున్నావు?” ఎదురు ప్రశ్న వేశాను.

నెల దాటింది. ఆ తరువాత వారంపాటు “ నాకు పర్సనల్ డిపార్టుమెంట్లో పనుంది.” అంటూ, మాకన్నా ముందే వచ్చేసేవాడు. అప్పుడప్పుడూ మధ్యాహ్నం కూడా గంటో, రెండు గంటలో మాయం అవడం ప్రారంభించాడు. మూలమూలలకి వెళ్ళి ఎవరికో కానీ, రహస్యంగా ఫోన్లు చేస్తున్నాడు. ఇదేదో డిటెక్టివ్ వ్యవహారంలా అనిపించి అడిగితే, “రత్న గురించిలే. మంచి పనని రేపు నువ్వే మెచ్చుకుంటావు”- నవ్వుతూ ఎగ్గొట్టేడే కానీ వివరాలు మాత్రం చెప్పలేదు.

ఒకరోజు నేనూ పట్టుబట్టి ప్రభాత్‌తో పాటు ఆ డిపార్టుమెంటుకెళ్ళేను. లోపలికెళ్ళగానే, తిన్నగా ఎవరి డెస్కువైపో దారి తీశాడు. సావకాశంగా ఒక కుర్చీ బల్లవైపు జరుపుకుని, అక్కడున్న అబ్బాయితో కలిపి ఏవో ఫైళ్ళు చూడ్డంలో ములిగిపోయాడు. తిన్నగా వాళ్ళ మధ్యకి వెళ్ళడానికి మొహమాటం వేసి, ఇంకో బల్ల వద్దున్న తెలిసినమ్మాయితో కబుర్లు చెప్తూ కూర్చున్నాను. గంట గడిచాక వెనక్కొచ్చి, “ పద, పోదాం. పనయిపోయింది.”- నన్ను తొందర పెట్టాడు. “ఇంతకీ ఏ ఫైళ్ళవి? రత్నవా? అనధికారంగా చూపిస్తున్నాడే! ఏమిటిదంతా?” అడిగాను.

“ నా స్నేహితుడేలే. నీకే తెలుస్తుంది త్వరలో. రేడియోలా అందరికీ టాంటాం వేయకు.”- ఇంక మాట్లాడ్డానికి అవకాశం ఇవ్వకుండా, బయటకి నడిచాడు.

***

ఇంకో వారం గడిచింది. ఒక రాత్రి, టికెటింగ్ కౌంటరు బయట ఏవో అరుపులు వినపడ్డాయి. “రత్న” పేరు ఎవరి నోటో వినిపించింది. టికెటింగ్ చేస్తున్న అబ్బాయొచ్చి, తనకోసం ఎవరో వచ్చారన్నాడు. రత్నెక్కడా కనపడలేదు. ఆశ్చర్యపడుతూ నేనూ, విజయ్ అక్కడికి నడిచాం. గ్లాస్ కిటికీలలోంచి చూస్తే, విజిటర్స్ పాస్ కావాలని గొడవ చేస్తున్న ముప్పైలలో ఉన్న వ్యక్తొకతను- మూడు, నాలుగేళ్ళ చిన్నపిల్లని ఎత్తుకుని నిలుచున్నాడు. పక్కన గేట్‌ వద్ద ఉన్న సెక్యూరిటీ గార్డ్ ‘కలిపించుకోవాలా, వద్దా’ అన్న మీమాంసలో పడ్డట్టుగా ఉంది.

“రత్నని బయటకైనా పంపించండి. నన్నైనా లోపలికి రానివ్వండి”- అతను ముందుకొచ్చి గొంతు హెచ్చించాడు. “ఎందుకు పంపించాలి? అసలు మీరెవరు?” తికమకపడుతూ అడిగాను. విజయ్ కూడా వాదనకి తగులుకున్నాడు.

తనకోసం వెతికితే, లేడీస్ స్టాఫ్ రూమ్‌లో వంటరిగా కూర్చునుంది. “రత్నా, బయట ఆ గొడవేమిటి? ఆ మనిషెవరు? వచ్చి చూడకూడదూ!”-అంటే, నోరిప్పలేదు. బలవంతంగా లేవదీశాను. ‘ఇంక తప్పదనుకుందో’ ఏమో, లేచి నాతోపాటు బయటకి నడిచింది.

కౌంటర్ ముందు గొడవెక్కువయింది. ఆ వ్యక్తి చేతుల్లో ఉన్న పాప, రత్నని చూడగానే ”మమ్మీ” అంటూ అతని చేతుల్లోనుంచి తప్పించుకుని, ముందుకి ఉరుకుతోంది.

“ప్రభాత్!”- కంగారుగా అన్నానో,.. అరిచానో తెలియదు. నా పక్కనే నిశ్చలంగా నిలుచుని ఉన్నాడు తను. “ఓహో, ప్రభాత్ అంటే మీరేనా! మీ పరిచయం అదృష్టమో, దురదృష్టమో, మీరందిస్తూ వస్తున్న సమాచారం వల్ల నా కాపురం కూలిందో, నిలుస్తుందో…ఇంకా ఏమీ తెలియదు. కానీ ప్రస్తుతానికి నేను చెప్పగలిగేదల్లా థేంక్స్ మాత్రమే” –అంటూ, ఆ వ్యక్తి టికెట్ కౌంటరుకి ఉన్న చిన్న కిటికీలోనుంచే తన చేయి ముందుకి చాపాడు. ప్రభాత్ కూడా తన చేయి కలిపాడు. తన పెదవులమీద చిరునవ్వు మెరిసింది.
తలమీదనుంచి పెద్ద భారం దిపుకున్నట్టు, మొహంలో రిలీఫ్ కొట్టొచ్చినట్టుగా కనబడింది.

**** (*) ****