టైఫాయిడ్ కొలిమిలో తల్లడిల్లిన నా తనువును
తట్టుబొంతల్లో చుట్టి నిండు మట్టి కుండవై
నా గుండెలపై చల్లగా పగిలిపోతివి.
అర్ధరాతిరి అక్షరాలపై వాలిపోయిన నా రెప్పలపై
వెచ్చని పట్టు దుప్పటివై పరుచుకుంటివి.

అలుకు పిడచగా.. గాలింపు గిన్నెగా..
ఇంటి గడపలపై ఎర్రని జాజువై..
ఇడుపులపై తెగిపడ్డ సీతాకోకచిలుకల రెక్కవై..
పొట్టుపొయ్యికాడ నల్లని పేలికల మసిబట్టవై
జొన్నరొట్టెలబుట్టవై.. కందిలికి అంటిన మరకవై..
మా చూపు కాయని కన్నులముందు
ఎన్నెన్ని మట్టివాసనల రాసులు పోస్తివి

నాయినా..

ఐదుపదుల్లో అచ్చం అమ్మవై మొలకెత్తావు
మాతృత్వపు మూలాలేవో నీకు బువ్వతో కలిపి పేట్టిందేమో అమ్మ!
నీ అడుగులను వాగుల తడిపిన చెరువు కదా అమ్మ!
నీ మాటలకు పత్రహరితం అద్దిన చెలక కదా అమ్మ!

మా జ్ఞానేంద్రియాలు ఎండిపోకుండా
రోజూ నీ గుండెను తడుపుకుంటివి
ఎప్పుడూ నీ గుండె చెరువుకట్ట తెగిన ఎరుకే లేదు!

నా గుండెల్లో రేగిన అలజడి సర్కారు తుమ్మలను నరికి
బంతిపూల నారు చల్లితివి
నా గాయాలపై మెత్తటి తంగేడుపూల కాపడమైతివి

ఎంత అనురాగం రంగరించి తవుడు ఉడికించావో
పాదంలో దిగపడ్డ ముల్లు.. పిండి పువ్వులా రాలిపోయే

నాయినా..
నెమలీకల్లాంటి నీ చేతుల్ని రెండురోజులు మోసామో లేదో
భారమౌతున్నావని మా భుజాలనే నరుక్కుంటిమి

ఏం మిగిలిస్తివో
ఏం తీస్కపోతివో?

లెక్క తప్పిన మాకు
లెక్క దొరకడం లేదు నాయినా.

అక్షరాల జల్లు ఏదైనా
వెన్నెల కిరణాలను చల్లిపోవునులే అని
నెలవంకల పాత సందూక తెరుస్తానా
నా గూటి అక్షరాలన్నీ ఆత్మీయంగా చీకట్లనే రాలుస్తాయి
పుడమి ఒడిలో నెత్తుటి చాల్లల్లో
చల్లిన విత్తులుకదా! అక్షరాలు
రక్తమోడుతున్నా వెన్నెలనే వాగ్దానం చేస్తాయి
నడచివచ్చే మెరుపుకలల
అలల సంద్రాన్ని పూయిస్తా యి
చూద్దును కదా !
రెమ్మలపై సూర్యోదయాల్ని
రెపరెపలాడిస్తూ నిండు దరహాసంతో మందారాలు…