మసాచుసెట్స్ విశ్వవిద్యాలయం లో ఉమెన్స్ హెల్త్ అండ్ ట్రెడిషనల్ లైఫ్ స్టైల్ పై అధ్యయనం చేసి ఇండియాకొచ్చి దీనిపై పరిశోధనలు జరిపిన జోలీ ఈ మధ్యే ఓ జిం ఏర్పాటుచేసింది. దేశరాజధాని న్యూఢిల్లిలో ఆ జిం ఓ ప్రత్యేక ఆకర్షణగా నిలిచింది.

ఎందరో శ్రీమంతుల స్త్రీలకు, అందునా సీమంతం చేసుకోబోయే ఇంతులకు కూడా ప్రత్యేక వ్యాయామాలున్నాయి. ప్రతి వ్యాయామమూ నిజానికి వ్యాయామం కాదు. ఓ పని! ఆ పనిలో ఉండే వ్యాయామాల వల్ల మన ఆరోగ్యం ఎలా బాగుపడుతుండో ఇక్కడ తెలుసుకోవచ్చు. అంతేకాదు శారీరిక చైతన్యంతోబాటు మానసిక ఒత్తిడుల్నుంచికూడా ఉపశమనం దొరుకుతుందట.

ఒక పని గుండెపోటుని రానీకుండా చేస్తుందట. మరోపని పొత్తికడుపు పెరగనీయకుండా, ఇంకోటి శ్వాసకోశం మెరుగుపడేది, మరోటి ఉచ్చ్వాసనిశ్వాసాలను క్రమబధ్ధం చేసేది, మరింకోటి నడుము సన్నబడేది, ఇంకా మరోటి జబ్బలు నునుపు తేలేది, ఇంతేకాదు సుఖప్రసవం అయేదికూడా!

పనిలోవుండే స్వప్రయోజనాల్ని, సత్ప్రయోజనాల్ని శ్రమైకసౌందర్యంలోని గొప్పదనాన్ని కోర్స్ వైజ్, సిలబస్ వైజ్ నేర్పిస్తోంది జోలి.

ఈ జిం గురించి ఆనోటా, ఈనోటా ఏం ఖర్మ టి.వి చానెళ్ల నిండా ప్రకటనలు, రేడియో ఎఫ్.ఎం ల ద్వారా ప్రచారాలు!

మహిళలు తండోపతండాలుగా కాకపోయినా ఓ తండా గా వెళ్లినమాట నిజం. అదీకూడా బాగా “డబ్బుచేసిన”వాళ్లకే అందుబాటులో ఉందనేది వాస్తవం!

వారిలో “సుకుమారి” అనే తెలుగమ్మాయి ఉండటం విశేషం కాకపోయినా, ఓ విషయం అన్నమాట!

***

సుకుమారి ..పేరుకు తగ్గట్టే సుకుమారం, ఇటుపుల్ల అటు తీసిపెట్టనీయని గారాబం, బోలెడంత వయ్యారం..వెరసి ఏడు మల్లెలెత్తు అంటే సరిపోతుంది!

కొత్తగా పెళ్లై భర్త వెంట నడచివచ్చింది. క్షమించాలి.. ఢిల్లీ దాక ఎలా నడచివస్తుంది? అదేమరి విమానం లో ఎగిరివచ్చింది. అతగాడికి అక్కడే ఉద్యోగం. ఆమె పుట్టింది కృష్ణాతీరం, పెరిగింది తండ్రి ఉద్యోగరీత్యా కలకత్తా మహానగరం, మెట్టింది బొంబాయిలోని తెలుగువారింట, ఇక కాపురం న్యూఢిల్లీ!

ఆ కొత్తకాపురం చూడటానికి విజయవాడ్నుంచి వాళ్లమ్మమ్మ ఓ ఉదయాన్నే రైలు దిగింది..అదే [...]]]>

మసాచుసెట్స్ విశ్వవిద్యాలయం లో ఉమెన్స్ హెల్త్ అండ్ ట్రెడిషనల్ లైఫ్ స్టైల్ పై అధ్యయనం చేసి ఇండియాకొచ్చి దీనిపై పరిశోధనలు జరిపిన జోలీ ఈ మధ్యే ఓ జిం ఏర్పాటుచేసింది. దేశరాజధాని న్యూఢిల్లిలో ఆ జిం ఓ ప్రత్యేక ఆకర్షణగా నిలిచింది.

ఎందరో శ్రీమంతుల స్త్రీలకు, అందునా సీమంతం చేసుకోబోయే ఇంతులకు కూడా ప్రత్యేక వ్యాయామాలున్నాయి. ప్రతి వ్యాయామమూ నిజానికి వ్యాయామం కాదు. ఓ పని! ఆ పనిలో ఉండే వ్యాయామాల వల్ల మన ఆరోగ్యం ఎలా బాగుపడుతుండో ఇక్కడ తెలుసుకోవచ్చు. అంతేకాదు శారీరిక చైతన్యంతోబాటు మానసిక ఒత్తిడుల్నుంచికూడా ఉపశమనం దొరుకుతుందట.

ఒక పని గుండెపోటుని రానీకుండా చేస్తుందట. మరోపని పొత్తికడుపు పెరగనీయకుండా, ఇంకోటి శ్వాసకోశం మెరుగుపడేది, మరోటి ఉచ్చ్వాసనిశ్వాసాలను క్రమబధ్ధం చేసేది, మరింకోటి నడుము సన్నబడేది, ఇంకా మరోటి జబ్బలు నునుపు తేలేది, ఇంతేకాదు సుఖప్రసవం అయేదికూడా!

పనిలోవుండే స్వప్రయోజనాల్ని, సత్ప్రయోజనాల్ని శ్రమైకసౌందర్యంలోని గొప్పదనాన్ని కోర్స్ వైజ్, సిలబస్ వైజ్ నేర్పిస్తోంది జోలి.

ఈ జిం గురించి ఆనోటా, ఈనోటా ఏం ఖర్మ టి.వి చానెళ్ల నిండా ప్రకటనలు, రేడియో ఎఫ్.ఎం ల ద్వారా ప్రచారాలు!

మహిళలు తండోపతండాలుగా కాకపోయినా ఓ తండా గా వెళ్లినమాట నిజం. అదీకూడా బాగా “డబ్బుచేసిన”వాళ్లకే అందుబాటులో ఉందనేది వాస్తవం!

వారిలో “సుకుమారి” అనే తెలుగమ్మాయి ఉండటం విశేషం కాకపోయినా, ఓ విషయం అన్నమాట!

***

సుకుమారి ..పేరుకు తగ్గట్టే సుకుమారం, ఇటుపుల్ల అటు తీసిపెట్టనీయని గారాబం, బోలెడంత వయ్యారం..వెరసి ఏడు మల్లెలెత్తు అంటే సరిపోతుంది!

కొత్తగా పెళ్లై భర్త వెంట నడచివచ్చింది. క్షమించాలి.. ఢిల్లీ దాక ఎలా నడచివస్తుంది? అదేమరి విమానం లో ఎగిరివచ్చింది. అతగాడికి అక్కడే ఉద్యోగం. ఆమె పుట్టింది కృష్ణాతీరం, పెరిగింది తండ్రి ఉద్యోగరీత్యా కలకత్తా మహానగరం, మెట్టింది బొంబాయిలోని తెలుగువారింట, ఇక కాపురం న్యూఢిల్లీ!

ఆ కొత్తకాపురం చూడటానికి విజయవాడ్నుంచి వాళ్లమ్మమ్మ ఓ ఉదయాన్నే రైలు దిగింది..అదే వీళ్లింట్లో కూడా! సుకుమారి భర్త రాహుల్ స్టేషన్ కెళ్లి ఆమెను తీసుకొచ్చి దించి ఆఫీసుకెళ్లిపోయాడు. రావటం రావటం ఆమె తన స్నానాదికాలు ముగించుకొని సుకుమారిని ముందు కూర్చోబెట్టుకుని తలంతా నూనెరాసి, మీగడ సున్నిపిండితో నలుగుపెట్టి తనవెంట తెచ్చిన కుంకుడుకాయలతో తలంటిస్నానం చేయించింది.

సుకుమారి వద్దువద్దని మొత్తుకున్నా విన్లేదు. “ఎప్పుడో నీవు పుట్టినప్పుడు ఓ మూణ్ణెల్లపాటు నలుగుపెట్టి స్నానంచేయించా. ఆ తర్వాత మీ అమ్మ ఎలాపోసిందో ఏమో! ఇప్పుడుచూడు ఎలా మెరిసిపోతున్నావో! కొంచెం శ్రమేననుకో, అయినా ఫలితం చూడు ఎంత గొప్పగా ఉందో!” అంటూ తలంతా సాంబ్రాణిపొగవేసి ఆరబెట్టి, చిక్కుతీసి, వదులుగా జడ అల్లటం మొదలుపెట్టింది.

“అమ్మమ్మల్లా జడేస్తావేం?” అని విసుక్కున్నా ఒప్పుకోలేదావిడ.

“జడ అందం, విరబోసుకుంటే వస్తుందా? జడలు అమ్మాయిలేసుకుంటారు. అమ్మమ్మలు కాదు. అమ్మమ్మలు ముడేసుకుంటారు.” అంటూ బాల్కనీలో కుండీలోని గులాబీమొక్కకు పూచిన గులాబీని తుంచి సుకుమారి జడలో గుచ్చింది.

“అమ్మమ్మా!” కెవ్వున కేకేసింది సుకుమారి.

“ఏమైందే అమ్మలూ?” గాబరాపడిపోయిందామె.

“ఆ పూవు కోసేవేం? అది కొమ్మకుంటేనే అందం”

“పిచ్చి అమ్మలూ! అది “ఈ కొమ్మ”కుంటేనే అందం” అంటూ మనవరాల్ని ముద్దుపెట్టుకుంది.

“చూడు తల్లులూ! ఆ బైరాగి నైటీ తీసేసి, చక్కగా ఈ వాయిల్ చీర కట్టుకో” అంటూ చిన్నచిన్న పసుప్పచ్చ పూల ప్రింట్లున్న పింక్ కలర్ చీర తీసిచ్చింది.

“ఈ చీర ఎక్కడిదమ్మమ్మా?”

“నేనే తెచ్చానే నీకోసం. రెడీమేడ్ బ్లౌజ్ తో సహా”

“నైట్ డ్రెస్స్ చాలా కంఫర్ట్ గా ఉంటుందమ్మమ్మా. చీరతో కష్టం..”

“అదేంటమ్మడూ చీరలో అందం ఈ పిచ్చిగుడ్డలో ఎక్కడుందే!? నామాటవిని ఈరోజుకి కట్టుకో”నచ్చచెప్పిందావిడ.

కాదనలేక అమ్మమ్మ సాయం తో చీర కట్టుకుంది.

రాత్రి ఎనిమిదింటికి ఇల్లుచేరిన రాహుల్ కి సుకుమారిని చూడగానే అలసటంతా మాయమైనట్లు అనిపించింది.

“నువ్వు నువ్వేనా?”అడిగాడతను.

“ఈ చీర .. జడ.. జడలో పువ్వు..ఎంత బాగున్నావ్?”

చక్కటి మెచ్చుకోలు! మాటల్లోనే కాదు, చూపుల్లో కూడా!

సుకుమారి మొదటిసారి అందంగా ఆనందంగా సిగ్గుపడింది.

మర్రోజు “అమ్మమ్మా! మరే..మరీ.. నాకింకా ఇలాంటి చీరలు కావాలమ్మమ్మా!” అంటూ ముద్దుముద్దుగా అడుగుతున్న ఆ ముద్దరాల్ని చూసి అమ్మమ్మ చాలా మురిసిపోయింది.

“నాకు తెల్సే! అందుకే ఓ డజనుపైగా పట్టుకొచ్చా. ఇంట్లో ఇలాంటి చీరలే వంటికి హాయిగా ఉంటాయి. అదిసరేగానీ మైసూరుపాకు, లడ్డూలు, సున్నుండలు, బాదుషాలు అన్నీ ఇంట్లో చేసి తీసుకొచ్చా. అప్పుడప్పుడూ నోట్లో వేసుకుంటుండు. ఇంటికి రాగానే అబ్బాయికి పెడ్తుండు”

“అమ్మమ్మా! ఎన్నిసార్లు చెప్పాను అంతంతేసి నెయ్యేసి చేసిన స్వీట్స్ నేను తిననని? ఫ్యాట్ బాగా వస్తుంది”

“అమ్మలూ! నువు అనవసరంగా భయపడుతున్నవ్. తినాల్సిన వయసులోనే తినాలి. పెద్దవాళ్లయ్యాక తిందామనుకున్నా తినలేం. అయినా తగుమాత్రం పనిచేసుకుంటుంటే వళ్లేం రాదు. పైగా అదే వ్యాయామం కూడానూ”
“అదేంటమ్మమ్మా నేను ఏరోబిక్స్ చేస్తూనే ఉన్నా! నీకు తెలీదా?”.

“మరింకేం!? నీవు ఎంచక్కా తినొచ్చు. అయినా నీవు చేసేది ఆ పిచ్చిగెంతులేగా? ఓ పొడవాటి నిక్కరూ, చొక్కా వేసుకొని, ఏవో పాటలు పెట్టుకుని?”

“అదేకాదు. ఇప్పుడు ఓ కొత్త జిం కి వెళుతున్నా. జోలీ అని యు.యస్ నుంచి వచ్చింది. ఆమె సైంటిఫిక్ గా స్టడీ చేసి కొత్త కొత్త ఎక్సర్ సైజెస్ కనిపెట్టింది తెల్సా? కావాలంటే నీవే వచ్చి చూడు”అంది గర్వంగా.

దేన్నీ ఒక పట్టాన మెచ్చుకోని అమ్మమ్మ ముక్కుమీద వేలేసుకోవాలి అనుకుంటూ జిం లో చేసే ఎక్సర్ సైజెస్ గురించి చెప్పటం మొదలుపెట్టింది.

అవన్నీ విన్నాక అమ్మమ్మకెందుకో అనుమానం వచ్చింది. ముక్కుమీద వేలేసుకోలేదుగానీ, గడ్డం కింద చెయ్యిపెట్టుకుని విచిత్రంగా చూసింది.

“వస్తానే, అవేంటో చూస్తా. ఎప్పుడెళ్దామంటావ్?”

“రేపే వెళ్దాం” అంది సుకుమారి ఉత్సాహంగా.

పొద్దున్నే ఎనిమిదిగంటలకల్లా రాహుల్, కారు లో వాళ్లిద్దరినీ జిం దగ్గర దించేసి ఆఫీసుకెళ్లిపోయాడు.

“ఇప్పుడీ కొత్త వింతను చూశాక అమ్మమ్మకి తెలిసొస్తుంది. నేటితరం ఎంత ముందుందో , ఎంత ఇనవేటివ్ గా ఆలోచిస్తుందో! ఎప్పుడూ మా తరంలో ..మా తరంలో అంటూ గొప్పలు చెప్తుంటుంది. ఈరోజుతో ఇక అవన్నీ కట్” అనుకుంటూ ముందుకు దారితీసింది సుకుమారి. అమ్మమ్మ అనుసరించింది.

***

ఓ చిన్న తోటలో వెదురు కుటీరాలు. ఒక్కో కుటీరంలో ఒక్కో వ్యాయామం చేయిస్తున్నారు. అవన్నీ చూశాక మతిపోయింది అమ్మమ్మకి. ఒక కుటీరంలో కొంతమంది విసుర్రాళ్లతో బియ్యం,పప్పులు విసురుతున్నారు. మరో కుటీరంలో రోళ్లలో ధాన్యం పోసి రోకళ్లతో దంచుతున్నారు. ఇంకా చిత్రమేంటంటే ఆ ఆవరణలోనే ఓ బావికూడా ఉంది. కొంతమంది గర్భిణులు నీళ్లు తోడుతున్నారు. తోడిన నీళ్లను బిందెలలో నింపుకుని అక్కడున్న మొక్కలకి పోస్తున్నారు నలభై ఏళ్లకు పైబడిన వాళ్లు.

ముందు అయోమయంగా అనిపించినా చాలా సంతోషంగా కనిపించింది అమ్మమ్మ సుకుమారికి. ఆ పరికరాల్ని చేత్తో తడమటం మొదలుపెట్టిన అమ్మమ్మతో “అమ్మమ్మా! నీకివి అంతగా నచ్చాయా?” అంది.

“నచ్చటమేమిటే అమ్మలూ! వీటినిచూస్తే మా అమ్మను చూస్తున్నట్లుందే తల్లీ!”

“అవునా! చూశావా మరి! ఎంత అమేజింగ్ గా ఉన్నాయో కదూ?”

“వింత కాకపోతే ఏమిటే తల్లీ! ఇవన్నీ మా చిన్నప్పుడు మా అమ్మ రోజంతా చేసిన పనులేనే! మా నాయనమ్మ, ఆమ్మా, అమ్మ, పిన్ని వాళ్లు అందరూ కల్సి చేస్తుండేవాళ్లు. సంప్రదాయ కీర్తనలు పాడుకుంటూ, మాట్లాడుకుంటూ పనులు కానిచ్చేవాళ్లు. అందరూ ఆరోగ్యంగా ఉండేవాళ్లే! వాళ్లకి పొత్తికడుపులు పెరగలేదు. ఏ గుండెనెప్పీ రాలేదు. వాళ్ల జబ్బలు నున్నగానే ఉండేవి. అందరికీ సుఖ ప్రసవాలే! అందరూ నాజూగ్గా, ఉత్సాహంగా ఉండేవాళ్లు. ఏ రోగాలు లేకుండానే మంచాన పడకుండానే వృద్ధాప్యం వచ్చాకనే వెళ్లిపోయారు”

“అదిసరేగానీ ఇక్కడ మీరంతా వెర్రివాళ్లలాగా ఎవరో అమేరికానుంచొచ్చి చెప్పిందనీ కొత్తగా నేర్చుకుంటున్నామనీ, ఇంకెవరూ కనీ,వినీ, కనిపెట్టనివనీ అనుకుంటున్నారా? ఇవన్నీ మనదేశంలోవి కావుటే!? పైగా ఇదంతా ఆమె గొప్పదనుమనుకుటున్నారేగానీ, ఇవి మనవేనని, ఇదంతా మన పూర్వీకుల గొప్పదనమనీ మీకు బొత్తిగా తెలియదులాగుందే! మన వేపచెట్టు, కలబందల్ని మనకే అమ్మి వ్యాపారం చేసేవాళ్లు కాదుటే వీళ్లు!

మన విషయాలే నేర్చి మనకే తెలియచెప్పాలనుకునేవాళ్లు! నిజంగా ఈ విషయంలో వాళ్లని చూసి నేర్చుకోవాలి మనం! బుధ్ధితెచ్చుకోవాలి! ఓ విషయం తెల్సా? మన సంప్రదాయమేంటో, మనమేంటో మర్చిపోతే ఇలాగే జరుగుతుంది. అసలు సంప్రదాయమంటే ఏంటనుకుంటున్నారు? “పాత రోత” అనుకుంటున్నారా? కాదు! అది మన ఆరోగ్యకరమైన జీవన విధానం! కట్టూ బొట్టూ, ఆటామాటాపాటా అన్నీ మన వాతావరణాన్ని బట్టి వచ్చినవే! అసలెక్కడున్నారు మీరంతా? ఎటువైపుకు వెళుతున్నారు? ఇదేనా మీ పెద్ద చదువులు మీకు నేర్పిన లౌకిక ఙ్ఞానం!?” దులిపేసింది అమ్మమ్మ. ఈ “పాత వింత” ను అమ్మమ్మ నోట విని విస్తుపోవటం సుకుమారి వంతయింది.

**** (*) ****

***

పరిగెత్తుకుంటూ ఇంట్లోకొచ్చిన కిట్టూని చూసి
‘వచ్చాడా?’ అడిగాడు నాన్న. రాలేదన్నట్లు తలూపాడు కిట్టు.
‘రాలేదా!?’ అన్నాడు పెద్ద బాబాయి
‘రావాలే!’ అన్నాడు చిన్న బాబాయి
‘వస్తాడ్లే..’ తాపీగా అన్నాడు తాతయ్య

‘అయితే వచ్చే ఉంటాడా?’ నాన్న
‘వస్తే ఇంతాలస్యమా?’ విసుగ్గా పెద్ద బాబాయి
‘వస్తూ ఉన్నాడేమో!’ చిన్న బాబాయి
‘రాకుండా ఎలావుంటాడు!?’ నింపాదిగా తాతయ్య

‘ఈరోజు నాకెన్నో పనులున్నాయి అవతల ‘ సాలోచనగా నాన్న
‘నేనూ బయటికి వెళ్లాలి ‘ పెద్దబాబాయి
‘తనొస్తేగానీ నాపనవదు ‘ చిన్న బాబాయి
‘తొందరేం? అన్నీ అవుతాయిలే’ శాంతంగా తాతయ్య

ఇంతకూ వీళ్లందరూ ఎదురుచూసేది ఎవరికోసమనుకుంటున్నారు? వెంకటేశ్వర్లు కోసం! అవును వెంకటేశ్వర్లు రావాలి. అతను చెప్పే కొత్త కొత్త సంగతులు వినాలి. అతనొస్తే అక్కడి వాతావరణమే ఉత్సాహంగా ఉంటుంది. చాలా సందడిగా ఉంటుంది. ఎన్ని కబుర్లు చెప్తాడనీ! వాళ్లకి క్రాఫ్ చేస్తున్నంతసేపూ వరుసగా..

తాతయ్య కరణం కాబట్టి ఆయనతో పొలాలు, శిస్తులు, కొలతలు, వాళ్లూరి రాజకీయాలు!

నాన్న స్కూల్ మేస్టర్. అందుకని బడిపిల్లలు, వాళ్లు చదువుపట్ల చూపించే అశ్రధ్ధ, వాళ్లు నేర్వాల్సిన నాలుగు అక్షరమ్ముక్కల ఆవశ్యకత , వేమన పద్యాలు, నాటకాలు, వాళ్లూర్లో ఎవరెవరు ఏయే పాత్రధారులు..ఇవన్నీ!

ఇక పెద్ద బాబాయితో..పక్కనున్న టౌన్లో సినిమాలు, సినిమా విశేషాలు, ఎంటీఆర్ , ఏఎన్నార్ ఎలా నటించారు? ఆ డైలాగులు, ఘంటసాల పాటలు గురించి!

చిన్న బాబాయితో, కాలేజీ కుర్రాళ్లు, కొత్తకొత్తగా వచ్చిన ఫ్యాషన్లు, బెల్ బాటం ప్యాంట్లు, హిప్పీ క్రాఫులు ..గిరజాల జుట్టైతే ఎలా ఉంటుంది? జేబులో [...]]]> “శ్రామిక విప్లవం మనుషుల మధ్య పెరిగిన దూరానికి నాందీవాక్యం పలికింది. అలాంటప్పుడు మనుషుల్ని మనుషులకు కానీకుండా చేసే విప్లవాలు ఎందుకు? చైతన్యంతో బాటు మమతలు పెంచే విప్లవాలు కావాలిగాని!” అంటూ తను రాయబోయే విషయానికి తొలిపలుకులు రాసుకున్నాడు “కిట్టూ” అని పిలువబడే కృష్ణమూర్తి.

***

పరిగెత్తుకుంటూ ఇంట్లోకొచ్చిన కిట్టూని చూసి
‘వచ్చాడా?’ అడిగాడు నాన్న. రాలేదన్నట్లు తలూపాడు కిట్టు.
‘రాలేదా!?’ అన్నాడు పెద్ద బాబాయి
‘రావాలే!’ అన్నాడు చిన్న బాబాయి
‘వస్తాడ్లే..’ తాపీగా అన్నాడు తాతయ్య

‘అయితే వచ్చే ఉంటాడా?’ నాన్న
‘వస్తే ఇంతాలస్యమా?’ విసుగ్గా పెద్ద బాబాయి
‘వస్తూ ఉన్నాడేమో!’ చిన్న బాబాయి
‘రాకుండా ఎలావుంటాడు!?’ నింపాదిగా తాతయ్య

‘ఈరోజు నాకెన్నో పనులున్నాయి అవతల ‘ సాలోచనగా నాన్న
‘నేనూ బయటికి వెళ్లాలి ‘ పెద్దబాబాయి
‘తనొస్తేగానీ నాపనవదు ‘ చిన్న బాబాయి
‘తొందరేం? అన్నీ అవుతాయిలే’ శాంతంగా తాతయ్య

ఇంతకూ వీళ్లందరూ ఎదురుచూసేది ఎవరికోసమనుకుంటున్నారు? వెంకటేశ్వర్లు కోసం! అవును వెంకటేశ్వర్లు రావాలి. అతను చెప్పే కొత్త కొత్త సంగతులు వినాలి. అతనొస్తే అక్కడి వాతావరణమే ఉత్సాహంగా ఉంటుంది. చాలా సందడిగా ఉంటుంది. ఎన్ని కబుర్లు చెప్తాడనీ! వాళ్లకి క్రాఫ్ చేస్తున్నంతసేపూ వరుసగా..

తాతయ్య కరణం కాబట్టి ఆయనతో పొలాలు, శిస్తులు, కొలతలు, వాళ్లూరి రాజకీయాలు!

నాన్న స్కూల్ మేస్టర్. అందుకని బడిపిల్లలు, వాళ్లు చదువుపట్ల చూపించే అశ్రధ్ధ, వాళ్లు నేర్వాల్సిన నాలుగు అక్షరమ్ముక్కల ఆవశ్యకత , వేమన పద్యాలు, నాటకాలు, వాళ్లూర్లో ఎవరెవరు ఏయే పాత్రధారులు..ఇవన్నీ!

ఇక పెద్ద బాబాయితో..పక్కనున్న టౌన్లో సినిమాలు, సినిమా విశేషాలు, ఎంటీఆర్ , ఏఎన్నార్ ఎలా నటించారు? ఆ డైలాగులు, ఘంటసాల పాటలు గురించి!

చిన్న బాబాయితో, కాలేజీ కుర్రాళ్లు, కొత్తకొత్తగా వచ్చిన ఫ్యాషన్లు, బెల్ బాటం ప్యాంట్లు, హిప్పీ క్రాఫులు ..గిరజాల జుట్టైతే ఎలా ఉంటుంది? జేబులో దువ్వెన ఎంత అవసరం! ఆ దువ్వెనను ఉపయోగించాల్సిన సందర్భాలు!

కిట్టూకి చిట్టి చిట్టి కథలు, చక్కిలిగింతలు, హాస్యోక్తులు!!

తాతయ్య వాళ్లమ్మ తాతమ్మ కూడా వెంకటేశ్వర్లు కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటుంది. ఎందుకంటే ఆమెకొచ్చే కీళ్లనెప్పులకి వైద్యం చెప్తాడతను. ఫలానా ఆకు రసం పూయమనో ఫలానా ఆకు దంచి కట్టమనో చెప్తాడు. అలా చేసినా పెద్దతనం వల్ల వచ్చిన నెప్పులు పోవు. అయినా సరే ఆమె తృప్తికోసం ఏవో చిట్కాలు చెప్తుంటాడతను.వైద్యంతో బాటు వేదాంతాన్ని కూడా జోడించి ఆమెతో మాట్లాడుతుంటాడు.

ఏమీ చదువుకోలేదుగానీ అతనికి తెలియని విషయం లేదు. చక్కటి ఉచ్చారణతో పాటు అతని మాటలు పంచదార గుళికల్లా ఉంటాయి. వాటిల్లో ఎదుటివారిపై ఆపేక్ష తొంగిచూస్తుంటుంది. అతనిచేతిలో మంచి పనితనం ఉంది. లోకాన్ని, లౌక్యాన్ని తెలిసినవాడు. మనిషి పొట్టిగా చామన చాయతో ఉంటాడు. నలభై ఏళ్లుండొచ్చు. ఎర్రంచున్న నీరుకావి ఖద్దరు పంచెను అడ్డపంచెగా కట్టుకుని, పొడవాటి ఖద్దరు చొక్కా వేసుకొని ఉంటాడు. ఒక చిన్న గుడ్డసంచీలో సామగ్రంతా ఉంటుంది. ఆ ఊరందరికీ ఇతనొక్కడే క్షురకుడు. పక్క ఊర్నించి నడిచి మరీ వస్తుంటాడు. అందరూ అతనికి ప్రతిఏటా సంవత్సరానికి సరిపడా వడ్లు పంచుతారు. తాతయ్యైతే కొత్త పంచెలచాపు కూడా పెట్టేవాడు. ఇదివరకు కొంత సాగుభూమిని కూడా రాసిచ్చాడట.

ఎప్పుడూ ఉదయం ఏడుగంటలకల్లా వచ్చే వెంకటేశ్వర్లు ఆవేళ తొమ్మిదైనా రాకపోయేసరికి కిట్టూ వాళ్లింట్లో ఏమీతోచని హడావుడి మొదలైంది. ఓవైపు పెరట్లో నీళ్లపొయ్యి మీద రాగికాగు నిండా నీళ్లుతెర్లుతూ ఉన్నాయి. రోజూ పెందలాడే స్నానాలైపోతాయి. ఇవాళ వెంకటేశ్వర్లు రావాల్సిన రోజు. అందుకే ఆలస్యం. అలాగని తీరా స్నానాలు చేశాక అతనొచ్చేస్తే ఎలా? అయిన ఆలస్యం ఎలానూ అయింది.

బామ్మేమో మడి కట్టుకునే సన్నాహాల్లో ఇవన్నీ పట్తించుకోదు. ఇంట్లో బావిదగ్గరే మడిస్నానం చేసేసి గీతాపారాయణ చేసుకుంటూ వంటచేయటానికి మడినీళ్లు తెచ్చుకోవటం, మడిబట్టలు ఆరేసుకోవటం రెండు కుంపట్లలో పప్పుకి, కూరకి ఏర్పాట్లుచేసి, అలికి ముగ్గేసిన కట్టెలపొయ్యిమీద, బియ్యప్పిండిని పూసిన ఇత్తడిగిన్నెతో (గిన్నెకంటిన మసి సులువుగా పోయేందుకు ఉపాయం) అన్నానికి ఎసరుపడేస్తోంది. అమ్మకూడా స్నానం కానిచ్చేసి బామ్మకి కూరగాయలు తరిగివ్వటం, బియ్యం అందించటం లాంటి సాయాలు చేస్తోంది. చిట్టికూడా ముస్తాబై దాని బొమ్మలకి పెళ్లిచేసే ప్రయత్నంలో ఉంది.

ఇంటిబయట అరుగులమీదనే తిష్ఠ వేసిన కిట్టూ “వచ్చేశాడు..వచ్చేశాడు” అని ఆనందంగా కేకలేసుకుంటూ లోపలికి పరిగెత్తుకొచ్చాడు. “హమ్మయ్య..వచ్చాడా!” అని అందరూ ముక్తకంఠంతో అడిగినట్లుగా పైకే అనుకున్నారు.
ఇక వెంకటేశ్వర్లుకి ఘనస్వాగతం లభించింది. అందరూ తలోవైపు అడగటం మొదలుపెట్టారు. “ఏం ఇంతవరకూ రాలేదు? ఎందుకాలస్యమైంది? ఇక రావేమో అనుకున్నాం..” ఇలా!

‘మా పక్కూర్లో తెల్లవారుఝామున పెళ్లి.మేళానికి వెళ్ళొచ్చా’ అని చెప్పాడతను.ఇంతలో పెరట్లో వేపచెట్టు నీడలో.. ఓ రెండు పీటలు పట్టుకెళ్ళి వేశాడు కిట్టు. ఒకటి వెంకటేశ్వర్లుకి, మరోటి క్రాఫ్ చేయించుకునేవాళ్ళకి. ఓ చేతి అద్దం కూడా పట్టుకొచ్చాడు.

వీళ్ళ కోలాహలం చూసి వెంకటేశ్వర్లొచ్చాడని అర్ధమైంది బామ్మకి. పెరట్లో తొంగి చూసి..
‘వెంకటేశ్వర్లూ! అన్నం తినెళ్లూ’ అని కేకేసింది బామ్మ.
‘నాకిక్కడ అన్నానికి కొదవేముందమ్మా? నీ చేతిముద్ద తినకుండా నేనెప్పుడు వెళ్ళాను?’ అన్నాడు. ఇంతలో చిట్టి ‘వెంకటేశ్వర్లూ! నా బొమ్మలకి పెళ్ళి. మేళం వూత్తావా?’అని అడిగింది.
‘బొమ్మలకేనా చిట్టితల్లీ? నీ పెళ్ళికి మాత్రం నేనూదొద్దూ?’అన్నాడు వాత్సల్యంగా.

ఇలా.. ఈ హడావుడి ,ఆదరణ ఎప్పుడూ వుండేదే. కొత్తేమీ కాదు.వెంకటేశ్వర్లుతో ఆ యింటికున్న అనుబంధమటువంటిది. ఆ యింట్లో తాతయ్యను తప్పించి అతనెవర్నీ మీరు, గారు అనడు. నువ్వనే అంటాడు. అయినా ఆ పిలుపు నిండా అభిమానం నిండుగా వుండేది. అలాగే..ఆ యింట్లో చిన్నపిల్లలు కూడా వెంకటేశ్వర్లుని పేరు పెట్టే పిలిచేవారు. అయినా అగౌరవంగా ఏమీ వుండదు. ఆ పిలుపులో ఆదరమే నిండివుండేది.

ఆ తరవాత్తరవాత..ఆ యింట్లో బాబాయిల ఒడుగులు, పెళ్లిళ్లు, కిట్టూ ఒడుగు, వాడి చెల్లెలు చిట్టి పెళ్ళి, మరికొన్నేళ్లకు కిట్టు పెళ్లి అయ్యాయి. అన్నింటికి వెంకటేశ్వర్లు అండ్ పార్టీ రెడీ. అవన్నీ అతని అధ్వర్యంలోనే జరిగాయి.అంటే బాబాయిలవీ, కిట్టుది పెళ్లిళ్లు ఆడ పెళ్లివారింట జరిగినా.. దేవుడికి పెట్టుకోటాలు, పెళ్లికొడుకుల్ని చేయటాలు, పెళ్లై తిరిగొచ్చాక సత్యనారాయణ స్వామి వ్రతం.. ఇవన్నీ అన్నమాట!

వెంకటేశ్వర్లుతోబాటు మేళం ఊదేందుకు ఒకొతను, డోలు వాద్యానికి మరొకతను, శ్రుతిపెట్టెతో(చిన్న సైజు హార్మోనియం పెట్టెలా ఉంటుంది) ఇంకొకతను మొత్తం నలుగురు వచ్చేవాళ్లు. వాళ్లంతా రావటంతోటే కిందపంచలో వాళ్లకోసం పరిచిన చాపమీద కూర్చుని, మంచినీళ్లందించగానే తాగేసి “పీ..పీ” అంటూ పీకలు సరిచూసుకునేవాళ్లు ఇద్దరు మేళగాళ్లు. డోలతను ఏవో పట్టీలు వేళ్లకు కట్టుకుంటూ ..”డుం..డుం” అని చిన్నగా తడ్తూ “మేం వచ్చేశాం” అన్నట్లు తెలియచేశేవాళ్లు. పెళ్లి పందిట్లో పిల్లలు కూడా “పీపీడుండుం” అంటూ సరదాగా వాళ్లని అనుకరిస్తూ సందడి చేస్తుండేవాళ్లు.

ఆపైన మొదటిగా “వాతాపి గణపతింభజే” తర్వాత “నీ లీల పాడెద దేవా” అంటూ మోయించేసేవారు. కాఫీలు, ఫలహారాలారగించి, బయట అరుగుమీద కొద్దిసేపు బైఠాయించేవారు. మళ్లీ నలుగుపెట్టీ వేళకి, హారతిచ్చే వేళకి లోపలికొచ్చేసి సన్నాయిమేళం ఊదేవారు. మధ్యాహ్నం భోంచేసి విశ్రాంతి తీసుకునేవారు.

ఇంటికి సున్నాలు కొట్టినా, ఎర్రమన్ను తీసి ఇల్లంతా తెల్లటి ముగ్గులు పెట్టినా, మామిడితోరణాలు కట్టినా, ఇల్లంతా బంధువులు తిరుగుతున్నా “అసలు పెళ్లి సందడి” మాత్రం వీళ్ల బాజాలతోటే మొదలౌతుంది. నిజానికి వీళ్లు పెళ్లంతా పురోహితుడితో పాటుగా, పోటీ గా వ్యవహరిస్తారు. పురోహితుడి సైగలనుసరించి ఎప్పుడేం మోగించాలో అప్పుడది చక్కగా మోగిస్తారు. తాళికట్టే వేళ గట్టిమేళం ఉంటుందీ.. విన్నవారికి ఒళ్లు జలదరించాల్సిందే! “ఆనందమానందమాయెనే, మా సీతమ్మ పెళ్లికూతురాయెనే! మా రామయ్య పెళ్లికొడుకాయెనే!” అంటూ పెళ్లి సంబారాన్ని మన మనసుకు అందించేలాగన్నమాట!
చిట్టిపెళ్లప్పుడు.. అత్తారింటికి పంపేటప్పుడు వెంకటేశ్వర్లు “పోయిరాగదమ్మ జానకి..మాతల్లి సీతా” అంటూ ఊదుతూవుంటే, ప్రతి ఒక్కరి కంటా నీరు తిరిగింది. ఆఖరికి మగపెళ్లివారి గుండెలుకూడా ఆర్ద్రమయ్యాయి. అంతలా మనసుపెట్టి మోగించాడతను.

ఎన్ని వాయిద్యాలున్నా, మరి ఈ బాజాలకే మంగళవాయిద్యాలన్న పేరొచ్చింది! మంగళకరమైన కార్యాలకు మంగలివారిదే ముఖ్య భూమిక! వివాహ వ్యవస్థను ముందుకు నడిపే నాయకుడే ఈ “నాయీ బ్రాహ్మణుడు”! తన నాదస్వరంతో నాదాల్ని పలికించే నాదబ్రహ్మ!

ఒక్కసారిగా కాలువలోకి ఉధృతంగా నీరొచ్చి గట్టుల్ని చెరిపేసినట్లు ప్రజల ఆలోచనల్లో వచ్చిన మార్పు సంస్కృతి హద్దుల్ని చెరిపేసింది. కట్టతెగిన ఆప్రవాహంలో వెంకటేశ్వర్లు లాంటివాళ్లు ఏమూలకో కొట్టుకుపోయారు. వారి వారసత్వాన్ని పంచుకున్నవాళ్లున్నారు కానీ వారి ఉనికిని పెంచినవాళ్లు మాత్రం కరువయ్యారు.

క్రమంగా సన్నాయి స్థానంలో బ్యాండుమేళం, క్షవరం చేయించుకోటానికి సెలూన్స్ వెలిశాయి. ఒకప్పుడు ఒక్కరే రెండుపనులూ చేసేవారు. తర్వాత ఇద్దరూ మారారు. ఎవరిపని వారిదే!
ఆ సెలూన్స్ కి వెళ్లేవారికి కానీ, ఈ పెళ్లిళ్లకు వచ్చిన భజంత్రీలకు కానీ సాదర స్వాగతమేమీ కనిపించదు.
అంతా యాంత్రికతే. ఇంతాచేసి ఆర్ధిక సంబంధాలే!

***

“ఏంటి కిట్టమూర్తీ! డైరీ రాయటమింకా పూర్తవలేదా?” సత్యభామ పడగ్గదిలోకి వస్తూ అడిగింది. ఆమె తన భర్తను ఏకాంతంలో అలానే పిలుస్తుంది. “అయింది భామా” డైరీ మూసేస్తూ భార్యవైపు తిరిగాడతను.

“ఈరోజు ఎవరిగురించి రాశావేంటి? అయినా నీ ఎగ్జాములప్పుడుకూడా ఇంతలా రాసుండవనుకుంటా!”అంది భామ. నవ్వాడు కిట్టు.

“నేనిప్పుడు రాసేదంతా మన పండూగాడు పెద్దయ్యాక చదువుకోవాలి. వాడికి పాతరోజులెలా ఉన్నాయో తెలియాలి. అప్పుడుగానీ వాడు సోషల్ వాల్యూస్, హ్యూమన్ రిలేషన్స్ అంటే ఏంటో తెలుసుకోగలడు” అన్నాడు.
“నిజంగా ఆ విలువలు తెలియాలంటే అవి వాడి అనుభవం లోకి వచ్చినప్పుడే తెల్సా? చదివితే వచ్చేది అవగాహనేగానీ, అనుభవం కాదుకదా!?”అంది భామ.
“అవునుకదా!” కొద్దిపాటి దిగులుతో అన్నాడు కిట్టు.
“వాడు నీవు రాసింది చదివి నీలా ఫీలవాలనుకోవటంలో అర్ధంలేదు. నీ నేటివిటీ వేరు. వాడి నేటివిటీ వేరు. నీ చిన్నప్పటి నేపథ్యాన్ని ఇప్పుడు వాడికి మనం అందించగలమా? లేదుకదా!? “అంది.
“మరెలా?” ఒకింత ఆదుర్దా అతని ప్రశ్నలో.
“అందుకు మనం చేయాల్సిందల్లా ఒకటే. అటువంటివాళ్లకోసం అన్వేషణ. వాళ్లు దొరికినప్పుడు కొనసాగించాల్సిన స్నేహం. అంతే!”తేల్చిచెప్పింది భామ.
కిట్టూకి ఇప్పుడు మనసు తేలికపడింది.

*** ** ***

****

ఒకప్పటి సంగతి:
మనవాళ్లున్న పల్లెకు వెళ్తాం. అక్కడ చెరువు చూస్తాం . చెట్లూ చేమలు చూస్తాం. రాములవారి గుడి, గాలిగోపురం..దాని మీద ఎగిరే పావురాలు చూస్తాం. టూరింగ్ టాకీస్ దగ్గర వేరుశనగకాయలు కొనుక్కొని తింటూ ఏదో సినిమా చూశామనిపిస్తాం. ఆ సమయం లో మనల్ని అవేమీ కదిలించవు. నగరానికి తిరిగివచ్చాక, ఆ పల్లెలో బంధువులు చూపిన ఆత్మీయత, ఆ పల్లె సోయగాలు, టూరింగ్ టాకీస్ లో చూసిన మూవీ, తిన్న వేరుశనగకాయలు అపూర్వమనిపిస్తాయి.అదే నేనిప్పుడు చెప్పేది. ఎగిరే పావురాన్ని చూడగానే మన మనస్సూ అలా ఎగిరిపోవాలి. దేవుణ్ణి చూడగానే అప్రయత్నంగా భక్తి భావనతో కనులు అరమోడ్పులవాలి. చెట్లను చూడగానే గంతులెయ్యాలి. నీళ్లను చూడగానే పరుగులు తీయాలి.అదే లోపించింది మనలో. తరవాతెప్పుడో అవి గొప్పగా తోస్తే చేసేదేముంది..ఆనందంగా అనుభవించకపోయాక!?

నిజానికి సౌందర్యాన్వేషణ బాల్యంలోనే మొదలౌతుందంటారు. నాకు దానితోబాటు..దాని తాలూకు అసంతృప్తి కూడా అప్పుడే పుట్టి క్రమక్రమంగా పెరుగుతూనే వచ్చింది. ఫలితం..చిన్న రెక్కలున్న పక్షిని చూసి ఆనందించలేక..ఏదో గుబులు! అందమైన చందమామని చూసి మరేదో దిగులు! నీటిని చూసి ఉరకలేసే మనసులోనే అర్ధం లేని ఆలోచనలు! అద్భుతమైన సూర్యోదయాల్ని పట్టనట్లుగా గడపటం! ఈ స్వభావాన్ని నేను [...]]]> చిన్నప్పటి రోజులు చాలా అందంగా వుంటాయని..మళ్లీ అవి వచ్చేస్తే ఎంత బాగుండు!! అని మనం చాలాసార్లు అనుకొంటుంటాం. ఒక్కోమారు,అలా అనుకోవటం నాకెందుకో నచ్చదు. అలాగని ఆ రోజుల్నిప్రేమించొద్దని,వాటికి విలువలేదనీ నేననను. ప్రస్తుతావస్థని ప్రేమించలేనివారు గతాన్ని ఏం ప్రేమిస్తారని నా వాదన! ఎప్పుడూ జరిగిపోయినవే మనకు అపూర్వంగా తోయటం, వర్తమానాన్ని యాంత్రికంగా భావించటం!! ఆలోచనలను జరిగిపోయిన విషయాలపైనే సంధించి, వాటిని మధురక్షణాలుగా భావించి(నిజానికి వాటిని ఆ సమయం లో ఎంతో నిర్లిప్తంగా అనుభవించి వుంటాం!) ..నేటి జీవితాన్ని ఆనందించక పోవటం మనం చేస్తున్న పని! ఈ విషయాన్ని తెలుసుకోటానికి కొంతమందికి ఓ జీవితకాలం పడుతుందనుకుంటా! అందులో నేనూ ఒకర్ననిపిస్తోంది. అందుకే మీకిప్పుడు నా కబుర్లు చెప్పాలనిపించింది.

****

ఒకప్పటి సంగతి:
మనవాళ్లున్న పల్లెకు వెళ్తాం. అక్కడ చెరువు చూస్తాం . చెట్లూ చేమలు చూస్తాం. రాములవారి గుడి, గాలిగోపురం..దాని మీద ఎగిరే పావురాలు చూస్తాం. టూరింగ్ టాకీస్ దగ్గర వేరుశనగకాయలు కొనుక్కొని తింటూ ఏదో సినిమా చూశామనిపిస్తాం. ఆ సమయం లో మనల్ని అవేమీ కదిలించవు. నగరానికి తిరిగివచ్చాక, ఆ పల్లెలో బంధువులు చూపిన ఆత్మీయత, ఆ పల్లె సోయగాలు, టూరింగ్ టాకీస్ లో చూసిన మూవీ, తిన్న వేరుశనగకాయలు అపూర్వమనిపిస్తాయి.అదే నేనిప్పుడు చెప్పేది. ఎగిరే పావురాన్ని చూడగానే మన మనస్సూ అలా ఎగిరిపోవాలి. దేవుణ్ణి చూడగానే అప్రయత్నంగా భక్తి భావనతో కనులు అరమోడ్పులవాలి. చెట్లను చూడగానే గంతులెయ్యాలి. నీళ్లను చూడగానే పరుగులు తీయాలి.అదే లోపించింది మనలో. తరవాతెప్పుడో అవి గొప్పగా తోస్తే చేసేదేముంది..ఆనందంగా అనుభవించకపోయాక!?

నిజానికి సౌందర్యాన్వేషణ బాల్యంలోనే మొదలౌతుందంటారు. నాకు దానితోబాటు..దాని తాలూకు అసంతృప్తి కూడా అప్పుడే పుట్టి క్రమక్రమంగా పెరుగుతూనే వచ్చింది. ఫలితం..చిన్న రెక్కలున్న పక్షిని చూసి ఆనందించలేక..ఏదో గుబులు! అందమైన చందమామని చూసి మరేదో దిగులు! నీటిని చూసి ఉరకలేసే మనసులోనే అర్ధం లేని ఆలోచనలు! అద్భుతమైన సూర్యోదయాల్ని పట్టనట్లుగా గడపటం! ఈ స్వభావాన్ని నేను మొదట్లోనే తుంచేస్తే బాగుండు..అదే చేయలేదు నేను.ఈ అసంతృప్తులతో చివరికి భావుకతనే వదిలేసాను. చదువు మీదనే పూర్తి ధ్యానం. చివరికి నేనెలా తయారయ్యానంటే చిన్న చిన్న విషయాలకే ఆనందించే వారంటే చికాకు ఏర్పడింది. అంతలా సంతోషించేంత ఏముందో నాకర్ధమయ్యేది కాదు. పక్కింటి లత ఎప్పుడూ ఒకటే కిలకిలలు! అంతలా నవ్వటం ఎందుకు? చదువులో నాకంటే ఎప్పుడూ వెనకే! నాకంటే ముందుకు వెళ్లాలన్న తపన ఏకోశానా లేదు. ఊర్కే కాలేజ్ కి వస్తుంది. క్లాస్ లో చెప్పిన పాఠాలు వింటుందేమో..అంతే ఇంటికొచ్చాక కథల పుస్తకం తప్పించి క్లాస్ పుస్తకం చేతబట్టి ఎరగదు. పరీక్షలప్పుడు కొంచెం చదువుతుంది..ఎలా రాస్తుందో కానీ డెబ్భై శాతం మార్కులు మాత్రం వస్తాయి. దాంతో సంతృప్తి పడుతుంది. పోటీ తత్వం అసలే లేదు. పోటీలేకపోతే ముందుకు ఎలా దూసుకెళ్లగలం! అదేమీ పట్టదు తనకి. సాయంకాలం కాగానే ఓ ఇత్తడి పూలపళ్లెం పట్టుకొని సన్నజాజి పందిరి దగ్గర నుంచుని కూనిరాగాలు తీస్తూ జాజులు కోస్తుంది. వాటిని మాలలల్లుతుంది. కొంచెం తను పెట్టుకుంటుంది. మిగతావి ఇంట్లో అందరికీ పంచుతుంది. ఒక్కోసారి ఇరుగుపొరుగు వారికి మాలలు ఇస్తుంది. అప్పుడప్పుడూ చుట్టుపక్కల చిన్నపిల్లలతొ ఆడుతుంది. ఎప్పుడైనా పక్కిళ్లల్లో వుండే పెద్దవయసు వారికి కబుర్లు చెప్తుంది. నాకిదంతా చికాగ్గ వుండేది. అలాంటి వారితో స్నేహం చేస్తే నేను వెనకబడిపోతానన్న ఉద్దేశంతో తనకి దూరంగానే వున్నాను. తను ఎదురుపడ్డప్పుడు.. పలకరింపుగా చిరునవ్వు నవ్వినా నేను చూడనట్లు వెళ్లిపోయేదాన్ని. అదేమీ పట్టించుకునేదికాదు. ఎప్పుడు కనబడినా అదే నవ్వు. ఒకోసారి నాకు అసూయగా వుండేది. ఇంత ఆనందం ఈమె సొంతమని! ఐతే ఇప్పుడు తలుచుకున్నా.. ఆమె గురించిన కబుర్లు విన్నా నేను కోల్పోయినదేంటో నాకు తెల్సొచ్చింది. అసలైన ప్రాయపు ముగ్దత్వాన్ని నేను పోగొట్టుకొన్నానని…ఈ పరుగుపందెంలో నన్ను నేను కోల్పోయానని! లత..పేరుకు తగ్గట్టు పరాన్నజీవి అనుకొన్నాను..తన పెళ్లి అని తెలిశాక. పక్కనే జరుగుతున్నఆ పెళ్లికి వెళ్ళలేదుకూడా..! విజయాల మాధుర్యాలు తెలియని ఆమె, నాముందు సిగ్గుపడాలని తలపోశాను. కానీ ఈమధ్య పూర్వ విద్యార్ధి సమ్మేళనానికి వెళ్లినప్పుడు..లతని చూశాను. తనే ముందు పలకరించింది..ఎప్పటి చిరునవ్వు మోముతో…అభిమానంగా చూస్తూ “నిన్ను చూస్తే గర్వంగా వుంటుంది సీమా! నువ్వనుకున్నది సాధించావు. మల్టీ నేషనల్ కంపెనీకి సి.ఇ.వొ ట కదా!”అంది . గర్వంగా నవ్వాను. ఏంచేస్తున్నావంటూ కొంత తక్కువ భావంతోనే అడిగాను.

“డిగ్రీ అవుతూనే పెళ్ళి అయింది కదా! మావారు నీవు పి.జి చదవాలనుకుంటే చదువు అన్నారు. నాకు మొక్కలంటే ప్రాణం.. నీకు తెల్సుగా! అందుకే నాకిష్టమైన సబ్జెక్ట్ బాటనీ. అదే తీసుకున్నాను. పిహెచ్ డి కూడా అయిపోయింది. సెంట్రల్ యూనివర్శిటీ లో ప్రొఫెసర్ని. మా పిల్లలు గ్రాడ్యుయేషన్ కి వచ్చారు.” అంది. ఆమెనెంత తక్కువ అంచనా వేశాను! నా ఉన్నతికి ఆమె ఎంతో ఆనందించింది…ఎంతో నిర్మలంగా వ్యవహరించింది! మరి నేనో!?

ఆనందంగా వుండటం లోనే కాదు.. జీవనగమనం లోకూడా తన ముందు ఓడిపోయాను. లత పరాన్నజీవి అనుకున్నానుకానీ.. ప్రేమగా అల్లుకుపోయి, ఆహ్లాదాన్ని కలిగించేదని అప్పటికి కానీ నాకు తెలియరాలేదు! మొదటిసారి ఆమెను మనస్ఫూర్తిగా అభినందించాను.
ఇంటికి వస్తూనే మంచం పై చేరగిలపడ్డాను. ఇదే అదునుగా వెనుకటి రోజులు వెంటబడి తరిమాయి.

****

గుండె తలుపులు తట్టినట్లు.. బయట తలుపుల చప్పుడు. వెళ్లి తలుపు తీశాను. అతను..’బాగున్నావా’ అని నవ్వుతూ పలకరించాడు. ఎవరబ్బా అనుకుంటూ వుండిపోయాను. సమాధానమైనా చెప్పాలని తోచలేదు నాకు. అతను లోపలికి వచ్చేసి ‘నేను..చంటి ‘ అన్నాడు. ఏదో కొంచెం గుర్తొచ్చింది. కానీ నీటిపై బుడగలల్లే మాత్రమే. అతనే చొరవగా కుర్చీలో కూర్చొని
“నీకు పదహారేళ్లు వుంటాయేమో, బంధువులింట్లో ఉపనయనానికి మొదటిసారి కలిశాం. నిన్నింకా నేను చూడకమునుపే నీ కవితను మా కజిన్.. మీ అన్నయ్య.. అదే మీ కజిన్ కూడానూ.. వాడి చేతిలో వుంటే చదివాను. అప్పుడే నీవు మేమున్న గదిలో అడుగుపెట్టావ్. ఒక్క క్షణం మనిద్దరం చూసుకున్నాం. వెంటనే నీవు పట్టించుకోలేదు నన్ను. వాడి చేతిలో కాగితం తీసికొని చిన్నగా నవ్వుతూ మాట్లాడుతూ వున్నావ్. నీ మాటలేమీ నాకు వినిపించలేదు. కానీ నీ కవిత మాత్రం వినిపిస్తూ ఉందలా…

“ఏ తీరాల వెంబడో ..
అలసిపోని పరుగు తీస్తున్నామే!
నా పరుగు అదేదో నీ పక్కనే కాకూడదా!?
నీ అడుగు వెంబడి..చిన్నగానైనా
తడబడుతూనైనా నడుస్తానే!!
ఆవలితీరం లో ..అర్ధం లేని పరుగుపందెం లో ..
నేను గెలిస్తే మాత్రం ఏం లాభం?
అది నీ శ్వాసకు దగ్గర కాకపోయాక!
నీ దృష్టికి నేను దూరమయ్యాక!!

ఇంత అద్భుతాన్ని(నాకలా అనిపించి వుండొచ్చు) ఇంత చిన్న వయసులోనే ఎలా అక్షరరూపం లోకి తేగలిగావు!? ఆ క్షణన్నే నీవు నాకు చాలా సన్నిహితంగా తోచావు. నేను నీ మనస్సుకు దగ్గర కావాలని ప్రయత్నించలేదు. ఎందుకంటే నాకే తెలియని ఆ బాంధవ్యం ఎక్కడ విచ్ఛిన్నమౌతుందోనని నా భయం! కానీ నీవే పలకరించావు.. మావాడు పరిచయం చేశాక.

‘ఎక్కడుంటారు?’ అన్నావు నీవు మంద్ర స్వరాన.
‘రాజమండ్రి ‘ అన్నాను హీన స్వరాన.
‘నాకు చాల ఇష్టం గోదావరి ప్రాంతాలన్నీ’ అన్నావు.
‘మీరు రాజమండ్రి రాకూడదూ?’ అన్నాను నేను.
‘ఎందుకూ?’ అన్నావు నీవు.
నా మనసు తొందరపాటుకు నేనే తడబడ్డాను.
‘ఎందుకంటే..గోదావరిని చూద్దురుగాని..మీ కవితలు అప్పుడు బావుంటాయి ‘ అన్నాను.
‘ఇప్పుడు బాలేవా?’ అన్నావు..వెళ్లిపోయావు చిన్నగా నవ్వుతూ..గుండెను పిండి ఆరవేసి మరీ!
చంటి చెప్పటం పూర్తయ్యింది.

****

కలవరంగా ..’కల..వరం ‘ గా లేచాను. ఎవరూ కనిపించలేదు. అతను రావటం నిజం కాదన్న మాట! మర్చిపోయాననుకున్నా! సబ్ కాన్షస్ లో వుందేమో కలగా వచ్చింది. ఇప్పుడునాకదంతా గుర్తుకు వచ్చింది.నాకోసం అక్కడికి వచ్చిన మా అక్కయ్య(బంధువులామె) అక్కడ ఉన్నానేమోనని అడిగిందట.కవితలు రాసే అమ్మాయైతే మాత్రం ఇప్పుడే వెళ్లిపోయింది. తను మీ చెల్లెలేమో తెలీదు అన్నాడట చంటి. అతను వాళ్లూరు వెళ్లిపోయాక నా పేరు చాలా సార్లు అంటూవుంటే.. వాళ్లింట్లో అందరూ ‘చంటి పడిపోయాడ ‘ని ఆటపట్టించారుట. అదీ ఆమే చెప్పింది తర్వాతెప్పుడో కలిశాక. నవ్వి ఊరుకున్నాను కానీ నేనప్పుడేమీ పట్టించుకోలేదు. అంతే నాకిక గుర్తు కూడా లేదు. గుర్తు లేకపోవడమేకాదు.. క్రమంగా నాకు నేనే దూరమయ్యాను కూడా! ఇప్పటికైనా మించిపోయింది లేదు. దేవుడిచ్చిన ఈ చిన్ని జీవితాన్ని ఆత్మీయులకు, ప్రకృతికి, పరిసరాలకు, చిన్ని చిన్ని ఆనందాలకు దూరంగా, అసంతృప్తులకు ఆలవాలంగా ..ప్చ్.. ఇది సరైన మార్గం కాదు.

మారాలి..మునుపటి వలే! ఇప్పటి నేను లోకి ‘అప్పటి నేను’ని ఆవాహన చేసుకోవలే!!

****

చంటి..!! నా ఙ్ఞాపకాల పుస్తకం లో అదో అందమైన పేజీ !!

ఇందాకే చెప్పానే.. మనం వర్తమానంలో గుర్తించం. అది వెనక్కు వెళ్లిపోయాక, దాని విలువని, దాని ఉనికినీ అప్పుడుగానీ గుర్తించము.. అని!

అదిగో కాలింగ్ బెల్ మోగుతోంది. ఆకాష్ వచ్చినట్లున్నాడు. పేరుకు ఒకరికొకరు జీవితభాగస్వాములమే కానీ..ఒకే ఇంట్లో ఎవరి జీవితాలు వాళ్లవే అన్నట్లు గడిపేస్తున్నాం. ఇక ఇప్పుడలాకాదు. నా జీవన సహచరుడుకి ఎదురేగి.. సరికొత్తగా ఆహ్వానించటానికి లేచాను.

—-