వాకిలి » జయశ్రీ నాయుడు

సహన షహనాయి

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:55:11 +0000

అశాంతిని బహూకరించే క్షణాలెదురై
ఇక్కడే అంతం, ఇదే బంధం ఆఖరి క్షణం
ఇవే ఇవే మోసపూరిత ఘడియల ఆనవాళ్ళు అనే లోలోపలి ఘోషలు
తెరిచిన కళ్ళ గుడ్డి చూపేమో అనిపిస్తుందీ

ఎందుకింకా అలమటించడం
ఎందుకింకా సహన షహనాయి ఆలాపనలూ
నిజాల నీడల వేసారి తెంచుకోవడం తోనే సరి
ఇదే వేడికోళ్ళకూ, వీడ్కోళ్ళకూ తుది..
మనసుతో మనసుకు ఎడతెగని సంవాదాలే!

మనసుకు మించినదేదో నాలోనే వుందనిపించే ఆత్మీయత ఒకటి..
మనసంతా మబ్బులుకమ్మి కళ్ళు మోదుగ పూలు ఐన రోజున
నిర్మలత్వాన్ని స్నేహించే ఉదయంలో నిద్ర లేస్తుంది
రోజులు సంవత్సరాలైన జ్ఞాపకాలని చిలికి వెన్నముద్దల్ని
మనసంతా నింపి చల్లబరుచుకుంటుంది

గాయాన్ని కూడా స్నేహిస్తుంది
బహూకరించిన మనసుని క్షమిస్తుంది
నా శోకంలో అశోకమౌతుందీ!
మళ్ళీ మళ్ళీ నాతో నేను స్నేహించుకునే విశ్వాన్ని సృష్టిస్తుంది
నిన్నూ అందులో భాగం చేస్తుంది.. బంధం లోని కొత్తదనాన్ని చూపిస్తుందీ…

రా… నీ కోసం మరింత ప్రేమని నారు పోసాను
మరిన్ని పసితనపు పరిమళాలు వెతికి తెచ్చాను
కొన్నిటిని వదిలి, కొన్నిటిని వెతికి
మనసుకూ అంటు కట్టుకుని కొత్త కాలాన్ని చిగుర్లేయిద్దాం
మనలను మనం కొత్తగా పరిచయం చేసుకుందాం

పడుతూ లేస్తూ గాయాల్ని వూదుకుంటూ
ఏం కాలేదమ్మా ఉత్తినే పడ్డానని నవ్వుకుంటూ తుర్రుమనే
పసితనాల్ని తిరిగి అందిచ్చే సహనాంతరంగమే లేకపోతే
జీవితం లో ఇంత దుఃఖాల్నీ ఇన్ని ద్వైదీభావాల్న్నీ స్నేహించగలమా…

చలో ఇక్ బార్ ఫిర్ సే అజ్ఞబీ బన్ జాయే హుం దొనో…
మహేంద్ర కపూర్ ఆలాపనలా సాగిపోదాం…

బాణాలన్నీ నావేపే…

వాకిలి — Sun, 31 Jan 2016 22:54:17 +0000

లోలోని కలవరింతల గానాలు
కొన్ని క్షణాలఆదమరపులో
ఊహకందని వ్యూహాలై
తమలో తాముగా కలహ కోలాహలం

కానరాని సైన్యాల కవాతులు
కొన్ని ఆయుధాల స్పర్శలు
జ్ఞాపకాల్ని పురికొల్పి
వెన్నెల రుధిరాన్ని వర్షిస్తున్నా
కమ్ముకున్న దారులన్నీ
స్నేహించే వైరివర్గమే.

అటు కాదు ఇటని గుసగుసలతో
బాణాలన్నీ నావేపే.

వేగంగా పరుగు
దూరంగా పరుగు
దగ్గర దగ్గరగా నీడల్లే
కమ్ముకునే కోటి కోర్కెల పరుగు

ఎన్నో నమ్మకాల కవచాలు చిద్రాలైనా
నలుదిక్కులుగా చీలిన ఆకాశంలా
రూపం మార్చుకునే నీటిలా
దారులన్నీ తిరిగి హరితమై మొలకెత్తుతాయి

శ్వాస మునిపంట బిగపట్టి
ఒక్కో అడుగూ ముందుకే.

శత్రువుతో స్నేహించడం నేర్పడమే
జీవితపు మొదటి సంజీవిని

నీదీ నాదనే మోహాల్ని కరిగించే ఒక తావీజ్
ప్రపంచపు శాంతిదూతల నమాజ్

రాళ్ళ పగుళ్ళలో చిక్కుకున్న చర్మపు తునకలు
గాయాల్ని స్నేహించే ఓషధీ శిరస్సులు

హృదయాన్ని నిరంతరంగా స్నానిస్తున్న రక్తమంతా
జీవితపు వెలుగు జ్వాలయ్యేవరకూ
సంధి విరమణలేని శ్వాసలా
ఈ యుద్ధభూమి సజీవం

ఎన్ని బాధామయ ఘడియలు అధిరోహించాక
ఆ తావీజ్ మహిమనౌతానో…

హృదయ వర్ణం

వాకిలి — Thu, 13 Jun 2013 20:05:01 +0000

1.
ఆ సాయంకాలం
కాలం చేసిన సాయమా…
కలలజలపాతం గా మలచి
వెన్నెల క్షణాలు
చందమామగా ప్రకాశించడం…

2.
ఆ రోజులు
జ్ఞాపకాల చుక్కల్ని పోగేసాయి
చిక్కుముళ్ళ అద్దకంలా చీకటి చిక్కదనం
వెలుగుల్ని చీల్చుకుని బంధంలా అల్లకం..

3.
అవునూ కాదుల
కరచాలనపు చలనం
గుండె గది కిటికీల రెక్కల చప్పుళ్ళ సంగీతం

4.
కనిపించని దారికి
అడుగుల ముద్రలు మిగలని పయనం
ఋతువులు ఎన్నో తెలియని
విచ్చుకునే విరుల వర్ణం
కలల ఒరవడి నేర్చుకుంటూ
ప్రవహించే హృదయ కాలం

5.
రెప్ప పాటులా గడిచీ
జ్ఞాపకం లా ఒదిగీ
అసహనంలా మెరిసీ
నింగి వెన్నెల్లు చీకటి అద్దకాలూ
బంధాల మలుపులూ
పరిమళించిన వర్ణ చిత్రం !

లవ్ యూ రా టింకూ

వాకిలి — Thu, 09 May 2013 20:54:13 +0000

మనిషికీ కుక్కకూ మధ్య బంధం ఎప్పటి నుంచీ ఏర్పడిందో తెలీదు కానీ.. అవి మనిషికి మంచి మిత్రులవ్వ గలవు. ఇది మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ యేదో ఒక స్థాయిలో ఎదురయ్యే నిజం. చిన్నప్పటి రోజులు తరువాతి జీవితపు ఘటనలు కూడా నాకు ఇంట్లోని పెంపుడు కుక్కల ఆశ్చర్య కరమైన అద్భుత ఆత్మీయతకు సాక్షులుగా నిలిచిన జ్ఞాపకాల పేజీలనిచ్చాయి.

టింకూ.. ఇప్పటి తాజ్ కృష్ణ కట్టే సమయంలో.. నాన్నగారికి అనుకోకుండా ఆ సైట్ దగ్గర పరిచయమయ్యింది. తెల్లని బొచ్చు మీద నల్లని మచ్చలు, చురుకైన కళ్ళూ, వయ్యఆరంగా కదిలే నడుమూ, కాంఫిడెంట్గా వూపే తోక.. నాన్నగారికి ఇట్టే నచ్చేసింది. నాన్నగారు సైట్ ఇన్ చార్జి గా పటాన్ చెరులో నొవపాన్ కంపెనీ లోని క్వార్టర్స్ నుంచీ రోజూ బంజారాహిల్స్ లోని ఈ కన్స్ట్రక్షన్ సైట్ కి రోజూ ప్రయాణం.

తన బ్రేక్ఫాస్ట్, లంచ్, సాయంత్రం స్నాక్స్ తో పాటు, టింకు వంతు ఇంకొ బాక్స్ పెట్టించుకుని వెళ్ళే వారు. స్పెషల్ గా omlet కూడా. అలా ఒక నెల మచ్చికయిన తర్వాత, టింకూ గృహ ప్రవేశం చేసింది. అలా ఇంట్లో అందరికీ అదొక స్పెషల్ అట్రాక్షన్. నాన్న గారికి — వాకింగ్ కి అయినా, రాత్రి పూట ఫాక్టరీ రౌండ్స్ కి వెళ్ళీనా (అక్కడ ఛీఫ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ తను) టింకూనే తోడు, ఇక ఇంట్లో.. నాన్నగారికి ఎదురుగానే దాని తిండీ, పడక.

ఒక సారి అదే కన్స్ట్రక్షన్ సైట్ నుంచి ఒక బక్కచిక్కిన పిల్లి పిల్లని తీసుకొచ్చారు. అది ఎంత చిన్నదంటె, ప్లేట్ లో పాలు పోసి ఎదురుగా పెట్టినా తాగలని కూడా తెలియనంత చిన్నది. పెరుగు ముక్కలు చేసి, మాష్ చెసి పెడితే తినేది. ఇక్కడ సమస్య యేమిటంటే, కుక్కలకూ పిల్లులకూ జాతి వైరం. రెండూ ఒకటే చోట వుండవు. కానీ తప్పదు. అప్పటికే టింకూకి తంకొక కాంపిటీటర్ వచ్చిందని అర్థం అయ్యింది. కుక్కలూ, పిల్లులూ ఒకటే చోట వుండవండీ అని అమ్మ అన్నా, టింకూ యేం చేస్తుంది దాని మొఖం అనేసి ఫాక్టరీకి వెళ్ళిపోయారు నాన్నగారు.

పిల్లి మెడకొక దారం కట్టి బెడ్రూం లో మంచానికి కట్టి యేం చేయాలో అని ఆలోచిస్తున్నాం. టింకూ గుర్రు మంటోంది. పిల్లి పిల్ల బిక్కచచ్చిపోతోంది. ఫైనల్ గా టింకూని గట్టిగా పట్టుకుని, మరోచేత్తో పిల్లిపిల్లని పట్టుకుని, టింకూ, ఇది చిన్న పిల్లరా, దాన్ని యేం చేయ్యకు, అది నీతోటి ఆడుకుంటుంది, ఇది నీకు ఫ్రెండ్ అని నాకు తోచినట్టు చెప్తూనే వున్నా. పిల్లి పిల్లతలని దాని ముక్కు దగ్గర పెట్టాను. పిల్లి పిల్లేమో ఇక నా చావు ఖాయం అనంట్టు, కళ్ళూ తేలేసింది. టింకూ నా వంక అనుమానం గా చూసినా, పిల్లి తలని ఒక సారి గట్టిగా వాసన చూసింది — సరే ఇంట్లో కి అది రావడానికి ఒప్పుకుంటున్నా అన్నట్టు

ఇక పిల్లి పిల్ల తేరు కోవడానికి ఒక వారం రోజులు పట్టింది. తర్వాత నుండీ చూడాలి — ఆ రెండిటి ఆటలూ, గెంతులూ, సరదా పోట్లాటలు. చూడ ముచ్చటగా వుండేది. ఒక సారి టింకూ, ఫాక్టరీ గేట్ దాటి బైటకు వెళ్ళి తప్పి పోయింది. మూడు రోజుల తర్వాత ఎవరో తెలియని వాళ్ళూ దాన్ని మళ్ళీ వాపస్ తెచ్చారు. ఆ మూడు రోజులూ అక్కడ పచ్చి నీళ్ళైనా ముట్టలేదట. ఇక దాని చుట్టూ తిరిగి, గెంతులేస్తూ పిల్లి పిల్ల ఆనందం చూడాలి. ఆ తర్వాత ఆరునెల్లకి పెద్దదైన పిల్లి పిల్ల ఎటో వెళ్ళి పోయింది. కొన్నాళ్ళు టింకూ దిగులుగా అటూ ఇటూ చూసేది కానీ, మెల్ల గా దాన్ని మరిచి పోయింది.

టింకూకీ నాన్నగారికీ మధ్య వున్న అనుబంధానికి హైలైట్ అనే సంఘటన నాన్న గారికి ఓపెన్ హార్ట్ సర్జరీ కోసం నెల రోజుల పాటు నింస్ లో వున్నప్పుడు జరిగింది. నాన్నగారు హాస్పటల్ కి వెళ్ళిన దగ్గర నుండీ దాని నివాసం బాత్రూం లో. కాళ్ళు ముందుకు చాపి, తల కాళ్ళకు ఆంచుకుని దీర్ఘాలోచనలో వున్నట్టుండేది. నాన్న గారి మంచం కేసి చూస్తూ కూర్చునేది. ప్రతి రోజూ సాయంత్రం కారేజీ తీసుకెళ్ళడానికి హాస్పిటల్ నుంచి సెక్యూరిటీ గార్డ్ వచ్చే వాడు. యే రోజు కారోజు హాస్పిటల్ లో డాక్టర్లు యేమన్నదీ చెప్పి, క్యారేజి తీసుకెళ్ళే వాడు. అతను వచ్చినపుడు బాత్రూం లోంచి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, మాతో పటూ వింటున్నట్టు చెవులు రిక్కించుకుని విని, అతను వెళ్ళి పోగానే, మళ్ళీ బాత్రూం లోకి వెళ్ళీ పోయేది.

నాన్నగారికి ఉదయం సర్జరీ చేస్తారని డిసైడయ్యింది. ఆరోజు, ఎవరో చెప్పినట్టు, కళ్ళెమ్మట నీళ్ళూ పెట్టుకుని మా వంక దీనం గా చూస్తూ కూర్చుంది. నాన్నగారికి సర్జరీ పూర్తయ్యింది, ఐసీయూ కి షిఫ్ట్ చేశాఋఅని సాయంత్రం గార్డ్ వచ్చి చెప్పినది విన్నాక, పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి అప్పుడు అన్నం తిన్నది. గటగటా మంచి నీళ్ళూ తాగింది.

ఒక పెంపుడు కుక్కలా కాదు, ఒక మనిషిలా ఎప్పటికప్పుడు అర్థం చేసుకుంటూ ప్రవర్తించేంత తెలివి అసలా జంతువుకి ఎలా వచ్చిందన్నదీ ఎంత ఆలోచించినా తర్కానికైతే నాకెప్పుడూ అందలేదు. అది నాన్నగారి ప్రియ నేస్తం. ఎలకల్తో చెలగాట మాడి, వాటిని చంపి బైట భద్రంగా పారేసి వచ్చే మా హోంలీ గార్డ్. యేనాడూ పొరపాటున కూడా యే గిన్నెలోనూ మూతి పెట్టి ఎంగిలి చెయ్యని మర్యాదస్తుడు. టింకూ ఒక సజీవ జ్ఞాపకం నాకు. పధ్నాలుగేళ్ళు పూర్తి చేసుకుని హాప్పీ గా వెళ్ళీ పోయాడు. లవ్ యూ రా టింకూ. ఎక్కడో పొరపాటున మనిషిగా పుట్టేవేమో మరి..

పిచ్చుకలొచ్చేశాయ్… యాహూ..

వాకిలి — Mon, 01 Apr 2013 12:39:26 +0000

సంవత్సరం క్రితం వరకు.. సెల్ ఫోన్లూ, సెల్ఫోన్ టవర్ల దెబ్బకి మన హైద్రాబాద్ నుంచి పిచుకలు శాశ్వతంగా నిష్క్రమించాయన్న బాధలోనే వుండేదాన్ని. నా చిన్నప్పటి హైద్రాబాద్ లో పిచ్చుకల కువకువలతో తెల్లారేది.

పిచ్చుకల గూళ్ళు ఇంట్లో పెట్టకూడదని వాటి గూళ్ళని తీస్తూ అమ్మ మాట కాదనలేక అందులో గుడ్లు వుంటే చిన్నక్క మళ్ళీ వాటిని యధాస్థానం లో పెట్టేయడం, ఒక మంచి ఉదయాన.. పిల్లల కువకువలు వినిపించడం, అది వంటింట్లో వున్న వెంటిలేటర్ లో కావడంతో.. అవెక్కడ కింద పడతాయో అని ఊపిరి బిగపట్టి చూడటం,

నాన్నగారు మురిపెంగా వేసుకున్న ధనియాల మళ్ళల్లో కొత్తిమీర మొక్కలొస్తే.. వాటికి నాలుగు వైపులా చిన్న కర్రలు పాతి ఆ మొక్కల్ని పిచ్చుకలు తినకుండా, న్యూస్ పేపర్ కప్పి పెట్టడం (నాన్నగారి ఐడియా అది , సాయంత్రం స్కూల్ నుంచి తిరిగి వచ్చి చూసేసరికి మన పిచ్చుకలు అంతకంటే తెలివితో.. పేపర్ని ముక్కుల్తో తోసేసి, మొక్క మిగలకుండా తినేయడం, రాత్రి ఆఫీస్ నుంచి తిరిగొచ్చిన నాన్నగారు అమ్మ మీద చిందులు… ఇలా పిచుకలతో ముడిపడిన జ్ఞాపకాలెన్నో..

అయితే… పోయిన సంవత్సరం హఠాత్తుగా ఇంటి ప్రహరీ మీద రెండు ఆడా, మగా పిచ్చుకల్ని చూసి, ఆనందంతో షాకయినంత పనయ్యింది. అవి పిచ్చుకలేనా, నేనేమీ పొరబడటం లేదు కదా అని, మళ్ళీ మళ్ళీ చూసి కంఫర్మ్ చేసుకుని, బోల్డు ఆనంద పడ్డాను. ఇది లాస్ట్ ఇయర్ తీసిన ఫొటో.. మా పిచ్చికకి సిగ్గెక్కువలా వుంది.. ఫొటో షై అనుకుని సర్దుకుపోయాడు మా పెద్దవాడు. మళ్ళీ గూగుల్ లో సర్చ్ లో పిచ్చుక ఫొటోలు చూసుకుని హమ్మయ్య ఇది పిచ్చుకే నువ్వు కరెక్టే చెప్పావు మమ్మీ అని నాకో సర్టిఫికేట్ పడేశాడు.

ఇంట్లో వున్న విరజాజి పందిరి, సెంటుమల్లె పందిళ్ళూ వాటికి లివింగ్ కం స్లీపింగ్ రూంస్ అయ్యాయి. రోజూ వాటిని గమనించడం నాకూ పిల్లలకీ అలవాటయ్యింది. ప్రక్కనే వున్న పెద్ద వేపచెట్టు మీదకు ఇంకొన్ని పిచ్చుకలు వచ్చి చేరాయి. వాటి గూడు కట్టుకునేందుకు, యీ మొక్కల ఎండుపుల్లలూ, గడ్డి పరకలూ అవి సెలెక్ట్ చేసుకునే తీరు చూస్తే బహు ముచ్చటగా వుండేది. మగ పిచ్చుక ముక్కుతో ఎండు పుల్ల పట్టుకుని, ఆడపిచ్చుక ముందు సెలెక్షన్ ఓకే చెయ్యి అన్నట్టు నిలబడితే, ఆడపిచ్చుక ఎగిరి ఎక్కడ గూడు కట్టాలో సెలెక్ట్ చేసిన ప్లేస్ చూపించడం, అది మగ పిచ్చుకకి నచ్చకపోతే అది వేరే వైపు ఎగిరి పోవడం, అబ్బా… పిచ్చుకలకున్న ప్లానింగ్ మనకి లేదే అనిపించేది. ఇలా మా మొక్కల పందిళ్ళు రెండూ సాయంత్రమైతే చాలు పక్షుల కువకువల్తో మోగి పోయేవి.

విరజాజి పందిరి నిండా పిచ్చుకలు, ఇంకా వేరే పిట్టల కువకువలే.. ఎంత ఆనందమేసేదో! ఈ సమ్మర్ టైం కి సడన్ గా కొత్త బాచ్ పిచ్చుకలు కనిపించాయి. గోడ ఎత్తు కూడా ఎగర లేకపోతుంటే అర్థం అయ్యింది, మా సీనియర్ పిట్టల జూనియర్ పిల్ల పిచ్చుకలని. రెండు రోజుల క్రితం నుంచీ ప్రొద్దున్నే కాంపౌండ్ వాల్ మీద బియ్యం నూక, జొన్న గింజలు వేసి, చిన్న చిన్న ప్లాస్టిక్ మూతల్లో నీళ్ళు పెట్టి కాలేజీకి బయల్దేరుతున్నాను. మళ్ళీ సాయంత్రం అందరం ఇంటికి చేరే వరకూ పెరడు మొత్తం వాటి సొంతం. ఇవాళ ఆదివారం కావడంతో యధా ప్రకారం గింజలు వేసి, నీళ్ళు పెట్టి, చాటుగా నిలబడి చూస్తున్నాను. ఎవరో పిలిచినట్లు చప్పున వాలేసి, పడిన గింజల్ని చకచక తినేశాయి. నీళ్ళ సంగతే ఇంకా అర్థం అయినట్లు లేదు వాటికి. కింద చిన్న పగుళ్ళల్లో పడి నిలవున్న నీళ్ళూ తాగేసాయి. హ్మ్..ముందు ముందు అదీ నేర్చుకుంటాయి. మొత్తానికి పిచ్చుకలొచ్చేశాయ్… యాహూ..

బ్రతుకు పచ్చిక

వాకిలి — Thu, 21 Mar 2013 14:43:57 +0000

మేఘాల కొమ్మల్లో
ఆలోచనల లేత పరిగల్ని
పోగేస్తూ..

ముక్కున మూటకడుతూ…
అల్లుకున్న గూడు ఉనికీ ఆలోచనే…

కురవని మేఘంలా
చినుకుల్లా దాగిన ఆవిర్లు..

నిజాల్ని నిప్పుల్నీ
నాణానికి రెండు పార్శ్వాల్నీ..
ఏక కాలం లో భరించాలి..

అరచేత జీవితాన్ని మోస్తూ..
గుండెతో జీవిస్తూ
అట్లాస్ లా ష్రగ్ చేయాలనిపిస్తోందీ..

పాతేసుకున్న పాతలూ..
చొచ్చుకొస్తున్న కొత్తలూ
పగుళ్ళవుతున్న పురాతనాలూ

ఇక్కడో గడ్దిపరక మొలిచింది చూడు
కొత్తగా.. పచ్చగా.. పదిలంగా
గాలీ వెలుతుర్ల సంగమ శ్వాసగా..

తెరిచి వుంచు గుండెని
తొలి శ్వాసలా పీల్చు ప్రతి శ్వాసనీ

తలపు తొలకరి చినుకు గా
చిరు పచ్చికల ఆశలవ్వొచ్చు

బ్రతుకు పచ్చిక పానుపైనా చాలు
అలిసినపుడు నీకు నీవై సేదతీరేందుకు!

పాపం.. వాడు అమానుషుడు!

వాకిలి — Thu, 21 Feb 2013 16:58:21 +0000

మేధో హృదయమా
ఒకసారి అలా నడిచొద్దాం రా..

కరుడుగట్టిన క్రౌర్యంలో
మానవతా రేఖలు వెతుకుతున్న మహోన్నత్వమా..
త్వరగా చెప్పులు తొడుగు
అక్కడ రహదారి నెత్తురోడింది
మానవ దేహాలు ముక్కలయ్యాయి
మానవత్వ తీవ్రవాదికి
ఎరుపులో ఆనందపు మెరుపులు

***

ఎక్కడున్నాడో వెతకండి
పట్తుకుని ఇంత కారుణ్యపు వెన్నముద్దలు తినిపించాలి
కన్నీళ్ళతో చాయ్ చేసి విగత జీవుల దేహాల రొట్టె ముక్కలందించాలి

గ్రద్దలకు హంసల తొడుగు తయరు చేశారా..
మృత్యుహుంకారం లో పెనుగులాడే అమాయకత్వం
భళ్ళున బద్దలై మండిన రావణ కాష్టం
ఎన్ని పదాలు బంధించగలవు
ఆ విహ్వల ఆత్మల ఆర్త నాదాల్ని…

***

ఎడైనా
ఏమైనా

వాడూ మానవుడే
నేనో.. మానవతా వాదిని

దౌష్ట్యమైనా
కంకాళాలను కౌగిలించే కాఠిన్యమైనా

నేనో.. మానవతా వాదిని
అవును..

మరి వాడో..
వాడూ మనిషే
అమానుషుడు..పాపం

అణువణువునా మానవత్వం ఆదమరిచిన వాడు

నా నేత్రాలు నిద్ర నటించట్లేదు
త్వరగా పిలవండి

బోధించాలి వాడికి శాంతిని
ఎందుకంటే వాడూ మానవుడే… అమానవుడు..
వాడూ మనిషే… పాపం అమానుషుడు!

కభీ తన్ హాయీ.. కభీ షహనాయీ

వాకిలి — Thu, 07 Feb 2013 21:16:33 +0000

తలుపు గడియ విడింది..

ఇప్పటికిది వందో సారేమో
కనురెప్పల తలుపు మూసి
గుండెకు గడియ వేశాలే అని అనుకుని..

అప్పుడే తెరుచుకునేది అసలు ప్రపంచం
ఆశల, అపార్థాల, అవినీతి, నీతుల నగిషీల ఖగోళం
మరపు లోకి జ్ఞాపకాన్ని మార్చేశాలే అన్న నిశ్చింతనీ తుడిచేసి
గతం గోళీకాయలా గింగిరాలు తిరుగుతుంది

రోజులన్నీ క్యాలెండర్లో తిరగేసి
నెలల్నుండి సంవత్సరాల్ని పుట్టించి
శైశవం నుంచి అవసానం వరకూ
ఎన్ని ఆలోచనల తేదీలు మారాయో గుర్తుందా…

గాయాలు గురుతులు మనసు మోస్తోంది
నవ్వుల భారమంతా పెదవికిచ్చింది
గుండె గుప్పెడంతే ఎందుకుందీ
ఆశల ఆకాశం ఇమిడిపోయింది..

ఆక్షరం నా అడుగుల్ని మోస్తోంది
పదం పాదుకగా ఆసరానిచ్చింది

కభీ తన్ హాయీ.. కభీ షహనాయీ
ఒంటరి క్షణాలు కాదవి ఏకాంత సావాసాలు

పదాల్తో పదహారు లోకాలూ
అరనిమిషం లో తిరిగిరావడమెంత హాయీ..

పెయిన్ అఫ్ ఎ పోయెం

వాకిలి — Thu, 17 Jan 2013 22:12:04 +0000

గడియారం ముల్లు గుచ్చుతోంది
జ్ఞాపకాల లేసులు గుండె గలీబు అంచవుతున్నాయి
ఒకటా రెండా.. చుక్కల్లా లెక్కకు అందవు
మరుపు దాగుడుమూతవుతూ
నిన్ను తీసుకెళ్ళడం మరుస్తూనే వుంటుంది..

నువ్వొక మబ్బు తునక
మనసు కప్పుకున్న దుప్పటివి
దూదిపింజలా తేలిపోయే కాలం
సూర్యుడ్ని గుండెలో నింపుకుంటూ నేను

నువ్వొక వాన జల్లు
మనసు కురిసినంత సేపు
తడిచి ముద్దైన ప్రేమ
దోసిట్లో నిలవని నీళ్ళంత జ్ఞాపకం

నువ్వొక మమతల మెరుపు
కళ్ళు మిరుమిట్లు వెలుగు
వెన్నముద్దగ చేసే లోపే
చిమ్ముతున్న నవ్వుల జలపాతంలా వెళ్ళిపోతుంది

గుప్పెడు ఆలోచనలు కుమ్మరించి
లాలనగా నా వంక చూస్తూ వుంటుంది ఏకాంతం
చీకటివెలుగుల మొజాయిక్ అల్లుకుంటూ
నేనూ నా ఆలోచనలూ మాత్రమే మిగిలేది!

నువ్వు నా యోగివే!

వాకిలి — Mon, 17 Dec 2012 21:21:08 +0000

కలకలం…
గులకరాయి చుట్టూ తరంగం కాదు తరంగాలు..
తరంగాల్లో ఒక చలనం
చలనమే తరంగమా
చలనం ఆ తరంగానిదా… రాయిదా… ఆ రాతిని మోసుకొచ్చిన గాలిదా..
గాలిలో నిశ్శబ్దం రాయి దృశ్యం తరంగం ఒక ప్రతిబింబం
శ్వాసలోనూ గాలే గుండెలో ఎప్పుడూ గులకరాళ్ళే.. తెరలు తెరలుగా భావ తరంగాలే

ఉలికిపాటైన అనుభవాలూ..
నిశ్శబ్దాన్ని చెల్లాచెదురు చేసుకుంటూ
నిశ్శబ్దాన్నే వెతుక్కుంటూ

ఘడియఘడియనూ మరనివ్వని లోకంలో అలౌకికత్వం అనుభవించగలవా…
అయితే నువ్వు నా యోగివే నాలోని యోగత్వానివే
చెట్టాపట్టాలేసుకు తిరుగుదాం అనంతాన్ని అరచేతిలో బంతల్లే ఆడుకుంటూ!