మధ్యాహ్నం చందమామ
సగం నవ్వు నవ్వింది!

***

బద్ధకపు నడకలో
మన అడుగుల చప్పుడు

లయ కుదరగానే
తటిల్లున
నిశిరాత్రిలో
ఒక ఉద్యానవనం మెరిసింది!

***

బాల్కనీలో కుండీల తోట
ఎగిరొచ్చి వాలిన బుజ్జిపిట్టవి నువ్వు!

నా దోసిట్లో కబుర్ల గింజలు

భుజంమీదెక్కి నిక్కి చూసే
గారాల కూనా…

ఇలా ముంజేతిపై వాలు
నీ ఈకలు సవరించి
నా కన్నీటి చారల్ని చెరిపేసుకుంటాను

గాజు పగిలిన శబ్దానికి నిద్ర లేస్తుంది ఆమె
కిలకిలారావాల కలలు కావాలంటుంది

అప్పట్లో రెక్కలు తెగిపడ్డాయేమో చూడమనేది
అసలైతే ఆమె ఒక దూదిపింజె,
రాళ్ళ మధ్య చిక్కుకున్నదంతే

వలను వదిలిన వెర్రి పిచుక
నిజం చెప్పాక ఆమె ఫక్కున నవ్వింది
అడవంతా గాలి వీచింది

కలిసి ఎగిరామనే అనుకున్నాయి
చినుకులు పడేదాకా
మళ్ళీ కలిసే చోటు చెప్పుకున్నాక
ఒకటి తేలిపోయింది
మరొకటి దాగిపోయింది

వర్షం తగ్గాక
అదే చెట్టు కింద
రాత్రి ఇంకా తిరిగిరాలేదని
బెంగతో గడ్డి పూవు నలిగి
ఎండిన ఆకుపై వాలింది

Pic. Credit: https://www.pinterest.com/pin/274578908504965008/

అవును కదా!
వెల్కమ్ డ్రింక్ లు తాగేసి
ఫేడెడ్ జీన్స్ మ్యాచ్ అయ్యాయని మురిసిపొతే సరా ?
ఒంటరి స్నేహగీతికలు ఆలపించి ఎవరిని మభ్యపెట్టినట్లు?

పొగడ్తల ఆవల మసకగా కనిపించేదేదో
ఇద్దరమూ చెప్పుకోము, కానీ కాస్త
రంగుల్లో గాఢతనో , చీర వెనుక మడతలనో
ఏదో ఒకటి, మాటలు గడవడానికి వాడుకున్నామా లేదా
మరి వేరువేరు దాహాలు తీర్చు మార్గం, ఇదేకదా!

ఇదిగో, కారణాలు అడ్డు పెట్టుకుని నేను నీకు ఇచ్చిన కానుక
ఎక్కువ కాలం దాచుకోవని తెలుసు కానీ
నాకు కూడా దానితో పెద్దగా అవసరం లేదనే తెచ్చాను
మొహమాటాలు పోయాక తెలియకుండా పడేస్తే వచ్చే నష్టమేమీ లేదు

ఆ ఇయర్ ఫోన్స్ తీసేయరాదూ, చివరగా ఈ రహస్యాన్ని చెప్పిపోతాను
నువ్వో ఎడారివి, నేనో సముద్రాన్ని. అరే, నవ్వుతావేంటి?

***

చెప్పుకోకపోయినా మనిద్దరికీ తెలుసు!
ఇంతాచేసి, నెమ్మదిగా ఒకరికొకరం
నిద్రపట్టని రాత్రులనుంచి
వెలిసిపోయిన జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోతాము

“అసలు ఇంతకాలం ఏమైపోయావు?”
కొన్ని మాటలు దాటాక
కథ మళ్లీ మొదలవుతుంది
నువ్వూ, నేనూ చెరో అవతారం ఎత్తుతాం
ఇంకో పోరాటానికి సిద్ధమవుతాం

ఏమైనా ఊహించుకుంటామా!
ముందుగా ఎటు వెళ్ళాలో దారులు వెతుకుతాం
నువ్వు ముందు నేను వెనుక
ఆహాహా కాదు, ఈ విషయంలో నేనే ముందు
చెప్పము కానీ, ఆట గెలిచే వ్యూహాలు
విడివిడిగా ఇద్దరమూ పన్నుతూంటాం

ఇక షో ముగిస్తోందనగా
తెరలు దించడానికి తాళ్లు గట్టిగా పట్టుకుంటాము
మరి ‘లైట్, కెమెరా, యాక్షన్’ మనమే చెప్పామెందుకు?
స్టేజీ మీద అలవోకగా నటించినది కూడా మనమే
సరి, ప్రతీ అంకానికీ ముందే సంభాషణలు రాసుకుని
చాటుగా వీపు వెనుక దాచుకు తిరిగేదీ మనమే

ఇంతాచేసి, చూసిన సినిమాకి ఇంకోసారి వెళ్లినట్లే!
మరో పాత్ర ప్రవేశించే వరకూ వృత్తాలలో సాగుతాం
అరె పిచ్చీ… గొలుసులదేముంది? లంకె తెగగానే జారిపోతాయి
మరి కోపమో? కారణమే మరిచిపోయేంతగా మిగిలిపోతుంది

ఆఖరున అందించిన టీ చేదుగా తగిలింది
కప్పు అడుగున చక్కెర కలవక మిగిలిపోయింది

***

మెట్లవద్ద ఎదురుపడ్డ మొహమాటపు తెర
స్ట్రాటజీల వలసలో సర్రున చిరిగింది
వర్షాకాలపు సాయంత్రాలను సాగనంపుతున్నప్పుడు
చిలిపి మువ్వల రింగ్ టోన్ సవ్వడి మదిని తాకిందా?

ఒక స్నేహం నాది, ఒక అనుభూతి నీది
కరచాలనాల కత్తిరింపులతో
వెక్కిరింతల పట్టు పోగులు అల్లినపుడే
అవును, అక్కడే, అలజడి భూతం పట్టింది
ఏదీ ఇటు నిలబడు, ఈ ఫ్రేమ్ లో సెల్ఫీ దిగి
ఇంకాసేపు సమయాన్ని
డబ్బాల ఆల్బమ్ లో దాచి, తాళం పడేసుకోవాలి

***

గుండెతడి పంచుకున్నాక కళ్లు తడవక మానవు
‘స్పెషల్ సింప్లిసిటీ’ లో ఆక్సిమొరాన్లు వెదకకు
క్షతగాత్రులమేగా, గుర్తించి సరిహద్దులు గీసుకుందాం

కానీ సుడిగాలిలేని తుఫానులో తడబడి నిలబడుతూ
“వద్ద”న్న కొద్దీ కిటికీరెక్కల మధ్య పేరు నలుగుతోందా…
తప్పుకదూ, వేరు జాతి అయినందుకు గాయపరుచుకు తీరాలా?

నిజంగా మరణించిన క్షణాల్లో జీవించానిపుడు
ఏదీ పట్టదు నాకు, ఆఖరుకు నువ్వు కూడా!
నవ్వులా నన్ను దాచుకుంటూ మురిసిపోతున్నప్పుడు
సాగిపోతూన్న తీరం వంపున హటాత్తుగా నీకెదురవుతాను

జడలుదులిపి గాలితో అల్లరి చేస్తున్నానేగానీ
పక్కనున్నావన్న ఉనికి కన్నా
రాత్రిలో మనం ఉన్నామన్న అతిశయమే ఎక్కువగా

పాడు నాతో కలిపి, లయతో జతకలుపు
వద్దొద్దు కళ్ళు కలపకు, కలలు అవసరమే లేదు
పదాలను పలుకుతూ వేరువేరుగా ఎపుడైనా కలుద్దాం

కిటికీనే తెరిచాను కానీ ఆకాశాన్నే ఇచ్చావే!
శూన్యంలో ఒంటరిగా తేలాలనుకున్నా
కాళ్ళు నేల వదలవు..ఖర్మపు బతుకు!

ఆత్మను అలవోకగా అలరించినపుడు
వెర్రెక్కించే చల్లగాలికీ, పాటల జోలకీ, స్నేహపు జోడుకీ
ఆనందాన్ని పెనవేసుకున్న చేతులతో
మౌనమైన ఇష్టాన్ని మెత్తగా చెప్పింది…
ఈ రాత్రి!

భరించలేని ఇష్టాన్నైనా,
తెగించలేని మోహాన్నైనా
కంపించే ఆత్మను కబళించే శత్రువు
సైతానై తేనె నవ్వులతో గారడీ చేసినా!

బుర్రలో జోరీగలు రేపెడితే
కాగితమ్మీద దింపుకునే రాతలివి
ఎంత పొగిడినా నాకు తెలీదూ?
ఈ అక్షరాల అల్లికెంత తేలికో
వాటి వెనక ఆలోచనలు అంత బరువని

గాల్లో కందిరీగలు గీసిన గీతల్లా
శబ్ధం రాని గజిబిజి అరుపులు.
తెలిసీతెలియని స్తబ్దత నువ్వు
అజ్ఞానపు మొద్దు అంచుల్ని
సూటిగా అరగదీసే ప్రశ్నలతో నేనూ!

మొత్తానికి రాయలంటావు…
ఎలా? మన కళ్ళే కలవవు కదా
కలపాలంటే ఎంత చికాకో!
ఇక ఎదురుగాలేని సమయాల్లో
సాగే గడబిడలే రాయాలి
-
రేయ్ నార్సిస్ట్!
అవతలకు పోయేముందు ఒకసారి చూడు
నువ్వారోజు తన్నింది ఖాళీ కోకుడబ్బాని మాత్రమేనా?