వాకిలి » నందకిషోర్

ఎండ మీద ఒట్టు

వాకిలి — Fri, 31 Mar 2017 21:44:48 +0000

ఇంటికి రానీయని ఆట పేరు వేరు.ఊరవుతలకుర్కిచ్చె సెలవు పేరు వేరు. పొద్దున్నే తట్టిలేపే మనిషి పేరు వేరు.రాత్రైతే భయమేసే చీకటి పేరు వేరు. ఏమీ ఉండదు నేర్చుకునెట్ది. గీరలు మార్తయి-బండిదోలుడు మారదు;పైసలు మార్తయి-చేయి చాచుడు మారదు;దెబ్బలు మార్తయి- తగిలిచ్చుకునుడు గంతే;సాయితలు మార్తయి- సాయంజేసుడు గదే..

లాగు పొడుగైతది. దినం పొడుగైతది. ఎండ ఇంకింత ఎక్వనేగొడతది. మనుషులు ఇంకింత కొంచెపడుతుంటరు. ఒక్కపూట బళ్ళో నేర్శిన ఈత బరిబాతల నిన్ను బయటకు ఈడ్వదు.ఒక్కశిత్తమనుకుని చేశిన దొంగతనం కట్టేశిన చెట్లకి కనికరం ఉండదు. వయిలు ముట్టకుండా రాశిన పరీక్ష, సొప్పబెండుదెచ్చి చేశిన గాలం..సాకలి సదువుని బండకేశికొట్టదు. గొంతులగుచ్చుకొని మాట్లాడనీయదు

అనుకుంటంగాని- తాకుడుగాల్లోడు యెటు అడుగేస్తే ఏంది. తపాలాలు గిన్నెలు తాకుతనే ఉంటయ్. తలంబ్రాలు నెత్తిల పడ్తనే ఉంటయ్. అమ్మ చేతి సరాతం, అయ్య చేతి పగ్గం ఎటు తిర్గీ మెత్తగా అంటుతనే ఉంటయ్. మొద్దునిద్రోడు ఎన్నూర్లు తిర్గినా పల్లేరుకంపలు కలుస్తనే ఉంటయ్.

ఒప్పుకోవుగాని ఉరేయ్! కట్టెలకుపోయిన జంగలి కాలిపోతాంటే ఏడ్చిన పిలగానివి నువ్వే అయుండొచ్చు. కళ్ళనిండిన పిల్ల యెల్లిపోతాంటే ఆకురాలిన అడవి నీదే అయుండొచ్చు. ఎండ లగ్గాంచి సంపుతా ఉంటే ఎవరి గుడిసెలోను నీకు చోటుండకపోవచ్చు. ఎవ్వరూ నీకిన్ని నీళ్ళివ్వకపోవచ్చు.

పగటివేశగాళ్ళం. పగుళ్లిచ్చినోళ్లం.పగటి కలకె కండ్లు చెదిరి కూర్పట్లబడేటోళ్ళం. ఉరేయ్! ఎండదెబ్బదగలకుండ ఏం జెయాల్నో తెల్వద మనకి?చల్..గడ్డివాముల ఈతగెలకి కళ్ళని అతికించుకొని రావాలె. పక్కోని చేతిలో సిగరెట్ పెట్టెచింపి టప్పాలాట ఆడినట్టు ఊహించుకోవాలె. ఆఫీస్ టేబిల్ మీద పులి మేక గీయాలె. టైముంటే అర్ధ రూపాయి చేతిలో పట్టుకుని పొద్దంతా ఐస్ వాడి కోసం ఎదురుచూస్తుండాలె.

**** (*) ****

Painting: Bala krishnan
Credit: http://webneel.com/i/0/1-watercolor-paintings-by-balakrishnan/05-2015/d?n=9979

జతకూడిన సంగతి రాయకూడదనుకుంటాగానీ…

వాకిలి — Tue, 28 Feb 2017 23:38:00 +0000

జతకూడిన సంగతి రాయకూడదనుకుంటాగానీ…

నీకు తెలిసుండదు. నువ్ రాగానే పొత్తికడుపులో ఒక చీకటిగుహ పొడుచుకువచ్చి, నువ్వందులోకి మెల్లిగా పాకుతూ వచ్చి… నిదురకు ఒరిగినట్టు, నీ నిద్రతో నా శరీరం నిండిపోయినట్టు…

ష్… రాత్రి జరిగింది రాస్తున్నా అనిపిస్తోందా? కాదు. కాదు. దాన్నెలా రాయాలో నిజంగా నాకు తెలీదు. కానీ నీ నాలిక గురించి, అక్కడా ఇక్కడా నువ్వు దాన్ని వొయ్యారంగ కదిపి చర్మం కింది ప్రతీ అణువుకి తాళం తీసిన సంగతి రాద్దామనిపిస్తోంది.

ఒకవేళ గాలి ఆడని ఇరుకైన బస్తీ అంతా, తెలవారకముందే ఇండ్ల తలుపులు తెరుచుకున్నాయని రాశానే అనుకో. ఎన్నో రాత్రులుగా బిగుసుకున్న కండరాలు తటిల్లున ఒక్కసారే వదులయినట్టు ఎవరికన్నా అర్ధమైపోతదా? ఏమో! క్లింట్ ఈస్ట్ఉడ్ పై ఒరిగిపోతున్న మెరిల్ స్ట్రీప్ లాగో, ప్రవరునికి ఎదురునిల్చున్న వరూధినిలాగో.. వశంకాని కోరికేదో లోపలినుండి సుడులు తిరిగి వీస్తుంటే, చీరని వదిలేసి నిలుచుండిపోయాను. అంతులేని వివశతకి అందినంతా సాయం చేసాను.. ఎముకల్లో ఎవరన్న పిల్లంగొయ్య ఊదుతుంటే గాలికి ఆమాత్రం దారివ్వక తప్పుతుందా?

మరే.. నీ చేతులగురించి కూడా చెప్పాలి. వేట నేర్చుకునే కుక్కపిల్లల్లా ఒళ్ళంతా గెంతులేసి, మట్టితవ్వి గుంతలు చేసి, దొరికిందల్లా పట్టి చూసి; ఒక్కో పొరలోంచి ఆనందాన్ని తోడి, సుతారంగా విదిల్చి కొట్టి…

..వెనకాలనుండి ఒత్తిపట్టే వేళ్ళకొసల స్పర్శకి ఎగబాకే రక్తాన్ని ఏమని రాయను? నిప్పు రేగిన చెకుముకి రాళ్లననా? పోనీ పొడ ఎండ తగిలిన పొద్దుతిరుగుళ్ల జత అనేస్తేనో!

పెదిమల్ని సైతం ఓపని ఒక ఉన్మత్త క్షణం చివర “మింగేస్తావు, జాగ్రత్త ” అని కూనిరాగంలో అరుస్తావు. భయపడేది నీకోసమా, నాకోసమా అడగాలనిపించి నవ్వుకుంటాను. పిలగాడా! అట్లా మందలిస్తే నువ్వు ముద్దొస్తావు. చినుకంత విరామం దాటి, నిన్నలాగే మళ్ళీ వేధిస్తూ ప్రేమించడం భలే బాగుంటది. నీ శంఖం, అలిగి ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోయినా పసివాడు అమ్మవచ్చి లాక్కునిపోవాలని కోరుకున్నట్టు ఉంటది. వీధిచివర బెదురుగా ఎదురుచూసినట్టు ఉంటది. నిన్ను ఎంగిలి చేయడం, గొంతులోకి నీ రహస్యాలు జారుతుంటే తేలిపోవడం గమ్మత్తుగా ఉంటది.

ఇంకేమీ లేదనుకునేవు. చెప్పలేను. నిదరంతా చెదరగొట్టిన తుఫాను వెలిసాక, నెమ్మదైన అలలు తగిలి చెదిరిన జుత్తు సర్దుకునేవేళ, మెడ ఒంపుని పొదువుకుంటావు చూడూ… అప్పుడైతే పడవ మునిగిపోకుండా లంగరు వేసినట్టు ఉంటది. సముద్రం మధ్యలోకి పోయిరాసరే, పర్లేదు; చివరికి నిన్నిక్కడే కట్టేసుకుంటానని పరధ్యానంగా పాడినట్టు ఉంటది.

***

Original: I DIDN’T EXPECT MYSELF TO WRITE ABOUT SEX by CYRIL WONG
అనుసృజన: నందకిషోర్

కైరిల్ వాంగ్(1977 – ): చైనీస్ వారసత్వానికి చెందిన సింగపూర్ కవి. యూనివర్సిటీ ఆఫ్ సింగపూర్ నుండి ఇంగ్లిషు సాహిత్యంలో డాక్టరేటు తీసుకున్న ఇతను కన్ఫెషనల్ పొయెట్ గా, సంపాదకుడిగా, విమర్శకుడిగా సింగపూర్ సాహిత్య వేదిక మీద సుపరిచితుడు. గే పొయెట్‌గా పేరుపడ్దప్పటికీ తన కవితల్లోని సున్నితత్వం,తాత్వికత చెప్పుకోదగ్గవి.

రూమి కవితలు

వాకిలి — Sat, 31 Dec 2016 20:00:02 +0000

When I Am with You

నువ్వు నేను కలిసామంటే
రాత్రంతా నిద్రరాదు.
చిత్రం!
నువ్వు రాని రాత్రి
ఎందుకో నిద్రకూడా రానేరాదు.
నిదురపోనివ్వని ఆనందాన్ని
సృష్టించినవాన్ని ఏమని కొలవను?

No better love

కారణమడగని ప్రేమకంటే
గొప్పదేది లేదు.
ప్రణాళికలేని పనికంటే
తృప్తినిచ్చేదీ లేదు.

ఇష్టంగా
ఒక మాట చెప్పనా?

తెలివినీ ఆలోచన్నీ వదిలెయ్యడంకంటే
తెలివైన ఆలోచన ఇంకోటి లేదు.

మూలం: రూమి
అనువాదం: నందకిషోర్

రూమి

వాకిలి — Wed, 30 Nov 2016 22:50:09 +0000

“The Grasses” by Rumi

ఏ గాలైతే
చెట్లని పెకిలించివేస్తుందో
అదే గాలి
గడ్డిని మురిపిస్తుంది.
దివ్యమైన అదే గాలి-
నిలువ సత్తువలేనీ
ఒదగక ఉండలేనీ
గడ్డిపూల వినమత్రకి
జోలపాడుతుంది.

***

కొమ్మలు ఎంత మొద్దుబారినా
గొడ్డలిపెట్టుకు ముక్కలవుతాయ్.
ఆకులది అదృష్టం.
వాటినది ముట్టుకోదు.
హోరుగాలి వాటినసలే
ముట్టుకోదు.

***

ఏ గాలైతే
ఉఛ్ఛ్వాస నిశ్వాసలై దేహంలో గమిస్తుందో
అదే గాలి
ఆత్మలో ప్రతిఫలిస్తుంది.
దివ్యమైన అదేగాలి-
కోపమై,శాంతమై
నశింపజేస్తూ,జీవింపజేస్తూ
ఆత్మ నిత్యత్వాన్ని
గుర్తుచేస్తుంది.

***

మిత్రుడా!
దేవుడు సముద్రం.
అలలు అతనిలోనే
సృష్టింపబడ్తాయ్.
అలలు అతనిలోనే
లయింపబడ్తాయ్.
ప్రవక్తకైనా,ప్రాపంచికుడికైనా
దేవుడుతప్ప వేరే
యధార్ధమేదీ లేదు.
అలలు అలలుగా ఉరకలువేసినా
హొయలుహొయలుగా నృత్యం చేసినా
అంతా వాడి అల్లరి.
వాడు గొంతెత్తి పాడితేనే
సముద్రంలోంచి సంతోషం వీస్తుంది.

***

మిత్రుడా!
గడ్డిపూవుల్లా ఊగుతాం సరే.
గాలిగాక
తీరానికీ సంద్రానికీ మధ్య
అలల ఊయల ఊపేదెవరు?
దేవుడుగాక
ఇంత మధురంగా
గాలిపాటలు పాడేదెవరు?

“The Origin of the World” by Rumi

మిత్రుడా!
మట్టినుండి పుట్టిన మనమంతా
అనాదిగా విశ్వంలో సంచలించిన
పదార్ధాలమే.
బయటికి
దుక్కాలు,కోరికల్లో చలిస్తున్నట్టు కనిపించినా-
సాలెపురుగు దేహంలో
తన ఉనికి రహస్యం ఉన్నట్టు
మనలోనూ
సమస్త నక్షత్రమండలాల జ్ఞానం నిక్షిప్తమై ఉంది.

Original: Rumi
Translation: Nanda Kishore

అంతా ఒకేసారి

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:57:19 +0000

నేనెక్కడ అనే కదా మొదలైంది..

ఉన్నారు.తెగిపడ్డ చేతులవాళ్ళు, పగిలిన కన్నులవాళ్ళు, విరగ్గొట్టుకున్న కాళ్ళని లేవదీసుకుని నడిచేవాళ్ళు. చెప్పడం దేనికి? ఒక్కో ఋతువుకి ఒక్కో కళ, ఒక్కో నక్షత్రానిది ఒక్కో ఆకాశం..

నాలుగంటే నాలుగు వానచినుకులు చేరినందుకు సరస్సు పొత్తిళ్ళనిండా నీలికలువలు పూసి ఉండటం నువ్వెప్పుడూ చూసి ఉండవు. నాలుగు రోజుల పరిచయానికే తమ సమస్తాన్ని ఇచ్చి వెళ్ళిపోయిన మనుషులగురించి నేనూ ఏమీ మాట్లాడి ఉండను.

నిజానికి ఉన్నారు. దేవదారు నీడల్లో తలదాచుకుంటూ ఒంటరిగా ఓపిగ్గా ఎదిగొచ్చిన వాళ్ళున్నారు. వెనకనుండి పట్టుకునో,కాళ్ళకి చుట్టుకునో నిలువెత్తు దేహంపై ఎగబాకినవాళ్ళున్నారు.

ముళ్ల పొదలా నన్ను అల్లుకుపోయి ఒక్కొక్క అణువుని చీల్చినవాళ్ళు..పున్నాగపువ్వుని అవలీలగా తుంపి రికామీగా ఎటో ఊదుకుంటూపోయినవాళ్ళు.. తూనీగ రెక్కల్ని వేళ్ళకొసన ఇరికించి గాలిని దాచామని గర్వపడిన వాళ్ళు..
ఒక్కరనేమిటి- పత్తిలా పగిలి నవ్వినవాళ్ళు, దీపమై రగిలి ఏడ్చినవాళ్ళు..

కొండవాళ్ళు, నదులవాళ్ళు, మైదానాలవాళ్ళు, సముద్రాలకి అటుపక్క సంచారం చేసుకునే వాళ్ళు..అసలయితే ఒకప్పుడు అందరూ ఉన్నారు. కానీ ఉన్నట్టుండెందుకో ఊపిరి తడబడింది. ఎగశ్వాస బాగానే ఉండిందిగానీ దిగశ్వాస బాగా కష్టమైంది. గొంతులో రకరకాల మాటలు కొట్లాడుకుని, కలల్లో ఎవరెవరో చొరబడి, పూలరాసుల బరువుకి భూమి తిరగడం ఆగి..

హ్మ్..ఎక్కువ రోజులు అట్లా గడవలేదు. ఊపిరి సరిగా అందలేదు.నగరాలవాళ్ళు నన్ను వెలివేయడం సరైందని, అడవులవాళ్ళు నన్ను వేటాడక తప్పదని తీర్మానించుకున్నారు.

నదిమీదపోతూ ఆగిచూసినవాళ్ళు తియ్యగా పిలిచి పడవలో విసిరేయాలని, చెట్లమీద ఎగురుతూ ఆగి చూసినవాళ్ళు గట్టిగా కరుచుకుని గూటికి అతికించాలని ఒక్కొక్కరూ ఒక్కోలాగ ప్రణాళిక వేసుకున్నారు.

“ఆ తర్వాత?”..

తర్వాతేముంది. చాలా యేళ్ళు నేను పారిపోయాను.

“ఇంకా?”..

ఇంకేం లేదు. ఒక పదునైన రాయిని మృదువు చేసేందుకు హొయలుపోయే ఓ సెలయేరు. అది నువ్వు.

నిజమే. ఒక్కసారి చలితో వణికిపోయినందుకు, తన ఎముకల్లో నెగడు వేసుకున్న సహచరి గురించి, ఆమె వెచ్చటి చేతుల గురించి ఇప్పటికీ నేనేమీ మాట్లాడి ఉండను. ఉరివేసుకున్న ఆమె పాదాలమీద ఊగి ఊగి అలసిపోయిన కళ్లని, విస్తారమైన తన కనుపాపల చివర తడిసిపోయిన జీవితాన్ని నువ్వూ ఎప్పుడూ చూసి ఉండవు.

**** (*) ****

Painting: All at once by Anna Hryniewicz (Ireland)

Why?

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:54:30 +0000

Why the words lock themselves up when you are with me
But break free to run behind you as you walk past me
Am n’ t I wrong in
Feeling they belong to me
….
While they actually
Trail you
Like clouds carrying the oceans in me!

నిశ్శబ్దమైన పదాల్లో ప్రాణం చేరుతుంది.
నువ్వు పక్కనుండి లేచి వెళ్ళగానే
స్థాణువైన ఊపిరిలో చలనం కలుగుతుంది.
నువ్వు చేయి వదిలి, కొంచెం దూరం
జరగగానే
సముద్రాన్ని దాచుకున్న మేఘం ఒకటి
నా అంతరాళంలో దారితప్పుతుంది.
నువ్వు నడిచిపోయిన తోవకోసం బెంగటిల్లుతుంది

కొంచం నిజం

వాకిలి — Fri, 30 Sep 2016 22:17:15 +0000

అబ్బ… నిజం. పుట్టినపుడు కూడా ఇంత ఏడ్వలేదు. ఇందాక చెప్పాను కదా. అందర్ని ఆమెకోసం వదిలేసినందుకు ఆమె కూడా వదిలేసిపోయిందని. అంతే.

ఆ తర్వాత ట్యాక్సి వాడు మిగిలిన డబ్బులకోసం నానా తిప్పలు పెట్టాడు. నా జేబు ఖాళీ. అసలే వాడి తలనొప్పిరా దేవుడా అంటే మాటిమాటికి ఆ పోలిసోడి ఫోనొకటి. హ్మ్. నీకొచ్చిన ఆలోచనే నాకు వచ్చిందిలే. చివరికదే చేసా. ఆ సింకార్డ్ తీసి నా కొత్త ఫోన్ కాస్తా ఆ డ్రైవర్‌గాడి చేతిలో పెట్టి ఏ పాట పాడుతూ అడుక్కుంటే ఎక్కువ డబ్బులొస్తాయా అని ఆలోచిస్తూ ఆలోచిస్తూ వెనక్కి నడిచా.బై ద వే. ఈ గొడవకి ముందంతా మేం పాటలు పాడుకుంటూనే ఉన్నాం.

***

అంత సడన్‌గా ఏమైందనేనా? నిజాలు చెప్పొద్దు జనాలకి. నీకోసం ఉన్నా అంటే నీకోసమే ఎప్పటికీ ఉంటానని కాదు అని చెప్పావే అనుకో. చకచకా రైలెక్కడం , పోతూ పోతూ ఆ బాధని మొత్తం మనమీద వొంపేయడం, ఎటూ పోతున్నదీ చెప్పకుండా ఎప్పటికీ తలుచుకు చచ్చేలా ప్లాన్ చెయ్యడం. ఈ ఆడాళ్ళంతే! అప్పటికి మాత్రమే అది నిజమని తెల్సినా అలాంటి మాటలే కావాలాళ్ళకి.

***

లవ్యూ అని మెసేజ్ పంపింది నాకే సార్. కానీ- ఇష్టంకొద్దీ. ఇష్టమంటే ఇష్టమే. ప్రేమ కాదు. అమ్మతోడు. అంతే సార్. కొట్టద్దు సార్. మీ దండంబెడ్తా. నాకేం తెల్వదు సార్. నిజం సార్. ఫోన్ ఇప్పుడు లేదు చేతిల. అన్నీ మెసేజ్‌లు చూస్తే మీకే అర్ధమైతది. ఒట్టు సార్.

హలో భయ్యా. నేన్ స్టేషన్‌ల ఉన్ననె. జల్ది రావాల్నె. బాబాయ్ డిపార్ట్‌మెంటె కద. వీళ్ళకి ఒక్కసారి ఫోన్‌జేపియ్యవె. బాగా కొడ్తుండ్రె

హలో. హలో బాబాయ్. నేన్ జేసిందేం లేదు. ఆ. సంతకం ఏం పెట్టించుకోలె. సరెనె.

థ్యాంక్స్ బాబాయ్. దవడనొస్తుంది. గిదేముందిలె. కొంచెం రక్తం. తుడుసుకుంటె పోతది. ఒక్క ఛాయ్ తాగిపిస్తవ? తనకి నేనంటే చానా ఇష్టం బాబాయ్. తీస్కపొమ్మన్నప్పుడు నేను గదంతా ఆలోచించలె. రెండ్రోజులన్న మంచిగుంటదనుకున్న. తప్పు నాదె. ఏదన్నజేసి కేస్ లేకుండా చెయ్యి. కేస్ ఉన్నా పర్లే. నాన్నకి తెల్వకుండ మేనేజ్ చెయ్యి. ఇంట్ల ఇదంతా తెలిస్తె జన్మల ఇంటికిపోవుడు కుదరదు. ప్లీస్ బాబాయ్.. ప్లీస్..

***

“మై డియర్ పోయెట్. పువ్వులా నీ తలమీద రాలుతానంటే ఎందుకంత నొప్పి? తుంపరలా నీ మొహంమీద తన్నుతానంటే ఎందుకంత సిగ్గు? ఉడతలా నీ వీపు మీద పాకి మెడ నరం కొరుకుతానంటే, వెన్నెల కాంతితో నీ కళ్ళని చీలుస్తానంటే ఎందుకు భయంతో కళ్ళు దించుకుంటావ్? ఎందుకు భయంతో ఒళ్ళు దాచుకుంటావ్?”

“హి. హి. హి. నాకు వచ్చు ఇమేజరీలు. పిచ్చోడా! ఏట్లోకి పోతా. ఏం నీకు చెప్పాల్నా? ఈ రెండ్రోజులన్న నువ్వు పక్కన లేకపోతే ఈపాటికెప్పుడో”..

” నువ్వంది నాకు అర్ధమైందిరా. అంత కటువుగా చెప్పడమే నచ్చలె. నిన్ను చేతుల్లోకి తీసుకుంటా అని భయపడ్డావా? హత్తుకుందామనేగానీ, పట్టుకుని ఉండిపోయే”..

“సరే. ఇంక విసిగించను. నువ్ పొద్దున లేచేసరికి నీ పక్కనున్న చందమామ అకాశంలోకి ఎగిరిపోతది. నువ్వు నా సంతోషం. ఇంతకంటే అందంగా చెప్పడం నాకు చేతకాదు. లవ్యూ”!

***

ఫోన్ దొరికిందట. మనిషి లేదట. పాపం.
అటుదిక్కే నడుస్తున్నా. లేదనే అంటున్నరుగని, ఊహు.నన్ను దాటి ఎక్కడికి పోతది?

**** (*) ****

It’s Time

వాకిలి — Fri, 30 Sep 2016 22:16:50 +0000

సంధ్య ఆకాశాన్ని చీల్చుకుపోయింది.
గాలి సముద్రాన్ని పిలుచుకు వచ్చింది.

ఎండి రాలిన ఆకుల్లో ఎన్నడూ లేని గలగల.
ఎరుపెక్కిన గగనంలో ఎప్పుడూ లేని మిలమిల.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

జ్ఞాపకాలు వెలిసిపోయిన, నీడలింకా కదలాడుతున్నాయ్.
జాడలింకా చెరిగిపోకున్నా, అడుగులన్నీ తప్పిపోతున్నయ్.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

పనులన్నీ పూర్తి చేసాను. పుస్తకం మూసివేసాను.
నీకేదన్న రాద్దామని పదాలకోసం వెతుక్కున్నాను.
ఖాలీ కాగితం చించుకున్నాను.
పొద్దున లేసి చదువుకుంటావని బల్ల మీద దాన్ని ఉంచిపోయాను.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

ఏ దారిలోనూ మనం ఎదురుపడవద్దని,
ఏ సరిహద్దులో కంచె కావొద్దని,
చీకటిలో నీ పాట వినవద్దని మనస్పూర్తిగా కోరుకున్నాను.
నిశ్చయంగా నీకు దూరమయ్యాను.

హృదయం ఉన్నదో వొలికిపోయిందో..
నీ పిలుపుకై సమయం మించిపోయింది.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

మూలం: It’s Time… -మంజీర
తెలుగు: నందకిషోర్

It’s Time…

It’s time to bid adieu
The sun has set in, the summer breeze just started
The leaves are dry and rustle on the ground
The memories faded yet the shades remain
I finish my work and close the book
Lost my pen to write a few words
As a note to you
For you to see the next morning
On your table
When I am gone!

We won’t cross each other
On the road in the corridors
In the dark I won’t hear your voice
Once in a way to drop few lines
Don’t know whether I have the heart
Can’t race with the clock
In waiting for your words!

ఎనఫ్ ఆఫ్ ఎవ్రీథింగ్

వాకిలి — Wed, 31 Aug 2016 21:29:00 +0000

“Its suffocating.. నిన్న కూడా కొండచిలువలు చుట్టుకున్నాయ్ నన్ను. చెప్తే నమ్మవు. అసలేదీ నమ్మవు. ఎముకలు విరిగేంత హత్తుకుని, ఊపిరి ఆగేంత ముద్దాడి ఎక్కడికో పారిపోతావు. మళ్ళీ ఎన్నాళ్లకోగానీ రావు. నాకేమో రాత్రులన్నీ పిచ్చి కలల్తో”..

“పో”..

ఎక్కడికి పోవాలి?

హొయలు హొయల నగరంలోనూ అంతే! శిథిలమైన ఊర్లోనూ అంతే! కొత్తగా ఎవరన్నా వస్తే కుక్కలు అరుస్తాయి. పక్షులు లేచిపోతాయి. రాళ్లతుట్టెల చాటుగా పదునుదేలిన మనుషులు. వొడుపుగా విసిరేందుకు మాటలు ఏరుకుంటూ ..

ఎందుకు పోవాలి?

అగాథ సౌందర్య మధుపానంలో స్థాణువయిపోయిన ఆత్మని వదిలి, అవధిలేని ఆనందంతో జారిపడే క్షణాలనొదిలి, దిగ్మండలానికే పరిధి గీసే దిగంతరేఖల చీకటినొదిలి.. అనంతమైన బాధని వదిలి..

“Its suffocating. I cant breath anymore..ఎట్ లీస్ట్ ఇప్పుడన్నా నిజాలు చెప్తావా?ఎందుకట్లా ఉంటావు? గుర్తున్నవి కాదు. మర్చిపోయినవేమన్నా…

ఏం?మాటలు చెప్పి దగ్గరవడమేనా? దగ్గరయ్యాక మాటలుండవా? నాకేమన్నా అయితే? కాదు సరే, నువ్వు స్వంతంగా నాకే కావాలనుంటే?ఏడుస్తావెందుకు? ఎన్నేళ్ళు నీకు? ఇంతకముందు ఎవరితోనైనా ఇంత దగ్గరగా..”

అవును.కాదు.నిజానికి లేను.అసలైతే ఉన్నాను; చెప్తాను.చాలా చిన్న కథ; ముగ్గురుంటారు.ముద్దుముద్దుగా మాట్లాడుకుంటూ..

ఆమెకేమీ తెలీదు. అప్పుడొక రోజు సముద్రం ఒడ్డున చీకట్లో ఇద్దరం గడపాలని తప్ప; అందుకని రాత్రి ఒంటరిగా కలుసుకుని అనువైన దారిలో తీసుకుపోవడం తప్ప; ఇసుక దేహంమీద నడిచే ప్రాణాన్ని ఆకలిగా ఉందని కాల్చుకుతినడం తప్ప;

నిజంగానే ఆమెకేమీ తెలీదు. ఎటుపోయినా ప్రపంచం ఒకేలాగా ప్రవర్తిస్తుందని, ఏ పడవనైనా సముద్రం ఒకేలాగా పిలుస్తుందని, ఎక్కడ తలదాచుకున్నా పాదాలు భూమిలోనే పాతివేయబడతాయని..

అతడికి తెలిసిందీ కొంచెమే; అలుపు తీరేలా గంతులెయ్యడం. అలలు అలలుగా చెదిరిపోవడం. ఆపై ఎందుకో నెమ్మదించడం.
పాప చాలా చిన్నది. దానికి తెలియడమంటే కూడా తెలీదు; కానీ భలే మాట్లాడుతుంది…

“నాన్నా!నాన్నా! నేను అల్లరి చేయను. నాకు ఊవెల కూడా కొనొద్దు. ప్లీస్ నాన్నా. నన్ను రానివ్వు. ”

“అమ్మని బతకనివ్వరని భయం కదూ పిచ్చి నాన్నకి! లోపలే దాక్కో! చిట్టి తల్లీ! లోపలే దాక్కో! పొత్తి కడుపు మీద చేతులు పెట్టి పిలవొద్దని చెప్తా నాన్నకి. పిలిస్తే నీకు అమ్మని చూడాలనిపిస్తదని గట్టిగా చెప్తా..”

“Stop there. Enough of everything.Get up and just leave this place! ముందే ఎందుకు చెప్పలేద్రా ఇదంతా?
పో..ఇక్కన్నుంచి..ఎంతగా నమ్మి, ఎంత మోహంతో చుట్టుకుని, ఎన్నిసార్లు ఏడ్చి, ఎంతమందిని వదులుకుని, ఎవర్నీ లెక్కచేయకుండా, ఎక్కడికిపోతున్నానో తెలీకుండా-

….ఆగు! ఒక్క నిమిషం..ఆ తర్వాత?”

తర్వాతేముంది? ఏం లేదు. నేను కూడా ఎవర్నీ లెక్కచేయకుండా, ఎక్కడికిపోతున్నానో తెలీకుండా, ఎప్పుడు నిద్రపోతానో ఎవరికీ చెప్పకుండా..

అరణ్యాల్ని దాటి వచ్చి అప్పటికప్పుడే ఎందుకు పారిపోయేదీ, గాయాల పరిమళంతో గాలినెందుకు నింపిపోయేదీ చెప్పేసాను. పసిదాని పాదాల మీద నిలిచిపోయిన అమ్మ చూపు గురించి, ఆకాశపు నీలి నదిలో దూకిన చేపపిల్ల చివరగా అన్న మాట గురించి ఇంకెప్పుడైనా చెప్తాను.

నిజమే కదా అడిగావు? సరే! అలవాటైన పూలభాషలో-

అదుపుతప్పి, రెక్క విరిగి, రత్నగంధపు రంగులన్నీ ఒక్కొక్కటిగా వెలిసిపోయి..నీ పెదవులమీద వాలే సీతాకోకకి, హాయిగా నిదురపోయే సీతాకోకకి; సేదతీరటం తప్ప వేరే ధ్యాస లేదని, నీకెప్పటికన్నా అర్ధమవుతుందా?

**** (*) ****

The (this) moment of silence

వాకిలి — Wed, 31 Aug 2016 21:26:40 +0000

నిశ్శబ్ధంగా కూర్చున్నప్పుడు,
నీకు తోచినట్టుగా నిన్ను పోనిస్తాను.
మాట్లాడుకుంటూ, రాసుకుంటూ, మళ్ళీ నను చూసి నవ్వుతుంటే,
లోపల్లోపలే సంబరపడ్తాను.
నీకంటూ అవధులేం లేవని ఆనందిస్తాను.

కొండల మీదుగా, లోయలమీదుగా,
పచ్చపచ్చని పొలాల మీదుగా,
ప్రతీ సంధ్యలో ప్రయాణం చేస్తామా?!
బరువు, బాధ్యతల ఇరుకైన ఇంట్లో తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకున్నట్లు,
చీకటినంతా ఎవరో ఖాళీ చేసినట్లు అనిపిస్తుంది.
దిక్కులుదాటి ఎగురుతున్నట్లు,
దిగంతరేఖని దాటుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.
సరిగ్గా అప్పుడే
నా గురించి, నీ గురించి, ప్రపంచం గురించి…
ఏదేదో గుర్తొస్తుందిగానీ
ఏదీ మాటగ మారదు.
నువ్వు నాకేమవుతావో,
నువ్వున్నందుకు నాకెలా ఉందో చెప్పాలని చూస్తాను.
కానీ ఒక్క పదమూ పలకదు.
వణుకుతున్న చేతులతో ఏదన్నా రాసి నీకు చూపిద్దామని ప్రయత్నిస్తానా?!
నువ్వు కనురెప్ప వేస్తూ చదువుతుంటే అది ఖాళీగా ఉందని తెలిసిపోతుంది.
పదాల్లేకుండానే నేను బాగా మాట్లాడవచ్చనీ,
కాగితాల్లేకుండానే రాయవచ్చని అనిపిస్తుంది.

మాటల్లేకుండా మనం కూర్చున్న వేళ-నిజం చెప్పనా?
నిన్నారాధించే పదాల కన్నా
నీకోసం ఆలాపించే మౌనం చాలా బాగుంటుంది.

Original: http://vaakili.com/patrika/?p=10759 -మంజీర