వాకిలి » నరేష్ కుమార్

అనిశ్చితి

వాకిలి — Tue, 01 Aug 2017 18:39:11 +0000

నీకుగానే వచ్చావా నువ్వు
ఎవరినీ అడగకుండా, మరెవరూ దారి చూపకుండా
చేతిలో ఈ పసి దీపంతో
చీకటితో గొడవ పడుతో… నీకు నువ్వుగానే వచ్చావా?
ఆకుపచ్చని గాలిని తాకాకుండానే, ఆ ఊదారంగు సూర్యుణ్ణి చూడకనే
క్రోసుల దూరపు ఈ గమ్యాన్ని తలుస్తో నడిచి ఉంటావు.

గుండెలు పగిలి రోదించే తల్లులనీ,
పంటల కోతలని వదిలి చెట్టుకు పూసిన రైతులనీ పలకరించే కదా వచ్చావు
పూవులని వెతికే వసంతాలనీ,
వెన్నెల వాసన లేని శరత్తులనీ హత్తుకునే కదా నడిచావు
ఉరి కొయ్యలనీ, రక్త మలిన వద్యశిలల్నీ ముద్దాడే కదా వచ్చావు
ఇక ఈ చల్లని రాత్రి నా సమాధి మీద విశ్రమించు.

పాంథుడా…! ఈ మధుపాత్రని తీసుకో
మలిన పెదవులని, మకిలి ఆత్మని తడిచేసుకో
ఈ నిషిద్ధ రాతిరి చెప్పే కథని విను.
వీడ్కోలు కానుకగా నీ బిడారు వారిచ్చిన పాటని వినాలని ఉంది
కానీ ముందుగా తెరిపిన పడు.

సముద్రాలని మోసీ, ఆకాశాలని చిత్రించీ,
గాలిపై గీతాలని రాసిన బాలుని కోసం కదా నువ్వు వచ్చావు
పువ్వులని, సీతాకోక చిలుకలనీ లాలించి
నదుల్ని నావల్లో నింపి, ప్రకృతిని ప్రేమించిన నల్లనివాన్ని
చూడాలని కదా వచ్చావు నువ్వు
అయితే, తెలుసా నీకు?
ఆ బాలుడు నేననీ నీ ప్రయాణానికి ముందే నేను హత్య చేయబడ్డాననీ!

నా కొన్ని మార్మిక జన్మలు

వాకిలి — Tue, 30 Sep 2014 20:40:03 +0000

ఎదో ఒకరోజు తను తప్పక అడిగే తీరుతుంది
“ఆ రోజు నువ్వెందుకు చచ్చిపోయావూ?” అని
కొన్ని కాగితాలుగా రూపు దిద్దుకుంటున్న నాదగ్గరకొచ్చి
మెల్లగా తన మృదువైన మునివేళ్ళకంటిన
నా రక్తాన్ని నాకే తుడుస్తూ అడుగుతుంది
అది ముందు రోజున నన్ను హత్య చేసినప్పుడు ఆమె చేతికంటిన రక్తం.

కిందటిసారి మరణించినప్పుడు
కూడా ఆమె ఇలాగే అడిగింది
బహుశా అది నా రెండో మరణమనుకుంటా
నేనపుడు ఒక గొంగళి పురుగుగా ఓ చెట్టు కొమ్మపై ఉన్నాను
సీతాకోకచిలుకగా పుట్టబోతూ కకూన్లోపలికి వెళ్తూంటే
ఇలానే అడిగిందామె
నిన్న సాయంత్రం ఎందుకని హఠాత్తుగా చచ్చిపోయావు? అని
మాపైన వర్షపు చినుకుల్లా కురుస్తున్న కొన్ని పసిపాపల
మృత శరీరలని చూసుకుంటూ బదులిచ్చాన్నేను
“నీకంటే జీవించటాన్ని ప్రేమించి ఉంటాను. అందుకే, బహుశా అందుకే నేను అప్పుడు చచ్చిపొయుంటాను”
రాలిపడిన పిల్లల శరీరాల్నేరుకొని వెళ్ళిపోతూ అన్నదామె
“హంతకుడివి నువ్వు”
ఇక నా కొన్ని జన్మల పాటు నేను తనని చూడనేలేదు

ఒకనాడు వొంటినిండా పువ్వులని మొలిపించుకున్న నన్నుచేరి
“నీకీరూపం బావుంది, ఉండు నా వేళ్ళ చివరి ముళ్ళు కొన్ని నీకతికిస్తాను” అంటూ
తన వొంటిమీది మబ్బులని తొలిచి నాలోకి కొన్ని ముళ్ళను గుచ్చి బదులుగా పువ్వులని తెంపుకొని
రక్తమోడే కొన్ని కుసుమాలని భూమిపై చల్లుకుంటూ వెళ్ళిపొయింది.

వేళ్ళనుండి ప్రవహించే ద్రవాభిసరణపు
నీటిబిందువులని బయటికి మందలుగా తోలేసి
కాలాన్ని ఉరిగా బిగించుకొన్నాను
ఇప్పుడు కొన్ని కాగితాలు కలిగిన పుస్తకంగా నేను పుట్టబోతున్నా
నాకు తెల్సు తనొచ్చి మళ్ళీ అడుగుతుంది
నా శిథిల దేహాన్ని తింటున్న చెదపురుగులని తోలేస్తూ
“ఆ రోజు నువ్వెందుకు చచ్చిపోయావూ”? అని

నిరాసక్తం

వాకిలి — Fri, 01 Aug 2014 14:37:21 +0000

ఎందుకు వెలిగించి ఉంటారు
ఎవరైనా ఆ దీపాన్ని..!?
కంటి కొలకుల్లో మసిని తుడిచి వెచ్చని వెలుతురు
స్రవించేలా ….
జిగటగా కారే వెలుతుర్లో చేతిని ముంచాక
స్వచ్చమైన చీకటితో
మనసుని కడిగేసి
ఎవరో
వెలిగించే ఉంటారు ఆ దీపాన్ని..
ఎవరివో
కొందరు బాటసారుల
నిర్నిద్రా సమయాల
నిరాసక్త నిరామయపు
నిశ్శబ్దాన్ని కరిగించి
కర్పూరపు పొడిగా
రాల్చుకున్నాక
స్వచ్చంగా
స్వేచ్చగా
వెలుగుని ఎగరెసేందుకు
వెలిగించి ఉంటారు
కొన్ని పగిలిపోయిన
ఆకాశాల
ముక్కలని వెతికేందుకు
ఏవో ప్రమదా వనాల
చిత్తడి దారుల్లో
ఈ ప్రమిదని
వెలుగుల కాగడాగా
వాడేందుకేమో
ఏమో మరి…
ఎందుకోమరి
వారా దీపాన్ని ఒక
దేహంగా వెలిగించి ఉంచారేమో
బహుశా…
ఒకనాటి అనామక
పాదాలకంటిన
ఎర్రని పారాణి గానో
పోరాటపు వెలుగుల
నెత్తుటి గుర్తుగానో
ఆ దీపాన్ని
ప్రజ్వలించి ఉండవచ్చు
లేదంటావా…
కొన్ని అస్పృశ్యపు
ఆత్మ కథలు
రాయబడగా మిగిలిన
సిరాని ఎవరైనా
అక్కడ వొంపిఉండొచ్చు…
ఆ వెలుగుతో
ఒక కౄర
ద్వాంతపు దంతాన్ని
ద్వంసం చేసి
ఉండొచ్చు
ఐనా మిత్రుడా…!
ఎవరు వెలిగిస్తేనేం
ఆ వెన్నెల దీపం
అమ్మ గోరుముద్దా కావొచ్చు
ఒకనాటి ప్రేయసి గోటి ముద్రా
ఐ ఉండనూ వచ్చు..
శాశ్వతత్వపు చీకటిని
కాసేపు మరిచేందు కైనా
ఆ దీపాన్నలా వెలగనీయ్
ఏమో…!
ఒకవేళ
ఆ దీపం నీ నుండి
వేరైపోయిన
నువ్వె అయి ఉండొచ్చు..

Droplets of Ink

వాకిలి — Thu, 14 Feb 2013 21:15:20 +0000

When did we feel that free time, when did
Giving rest to the ‘rest’ indeed
Run always, we run.

We do burn
The sparse minutes of time
On the pyre of Time.

And we count
The hiding dreams
Taken asylum
Under the shadows of eyes
We go on and on
We really run and flow
Crossing over mornings
And Evenings
We really run
We do flow

The relation made
When the need matches
When we do need help
Like some meteor
Someone falls down

The body, physical
And the mind
When they are
Intoxicated full
Some ejaculation
In a dream
Someone else will fall down

Again, we move ahead
We run
We too run and move

Unearthing the questions
That were buried
And sleeping in the tombs
We keep them before us
Like a fossil
In our ceaseless research
And providing the breath
Of answers into them

But then we do run
We move ahead

At times
When the ‘manas’
Gets the feel of poetic drink
We take
Drops of poesy
F-o-u-r drops of that thick ink
And -we gulp them.

But we do run
We move ahead !!!

Original Poem(Telugu): http://vaakili.com/patrika/?p=1099

Poet: Naresh Kumar

Translated by: Mandagondi Naresh

నాలుగు సిరా చుక్కలు

వాకిలి — Thu, 17 Jan 2013 17:22:59 +0000

ఖాళీగా ఎపుడున్నాం మనం
విశ్రాంతికి విశ్రాంతినిచ్చి
పరుగెడుతూనే ఉంటాం

పొడిగా రాలె క్షణాలని
కాలపు కాష్టంలో
తగలబెడుతూనె
ఉంటాం
కంటికింది నీడల్లో
తలదాచుకునే కలల్ని
లెక్కిస్తూనే ఉంటాం
ఉదయాలనీ.,
అస్తమయాలనీ దాటి
పయనిస్తూనే ఉంటాం
ప్రవహిస్తూనే ఉంటాం….

అవసరానికీ..,
సహాయానికీ…
బందుత్వం
కుదిరినపుడు
కూలిన ఉల్కలా
రాలిపడతారెవరో
శరీరానికీ.., మస్తిష్కానికీ
మత్తెక్కినపుడు
కలలో
స్కలనమై
జారిపోతారెవరో….
సాగిపోతూనే ఉంటాం
మనం కుడా…

సమాదుల్లో
నిద్రపోతున్న
ప్రశ్నల్ని తవ్వుకుంటూ
శిలాజాల్లా
మన ముందే నిలబెట్టుకొని
పరిశోదించుకుంటూ…
సమాధానాల
ఊపిరిని ఊదుతూనే ఉంటాం

మనసుకి
కవిత్వమేసినప్పుడల్లా
నాలుగు
సిరా చుక్కలని
గుటక వేస్తూనే
ఉంటాం….

మా గల్లీ పాన్ వాలా

వాకిలి — Mon, 17 Dec 2012 21:18:19 +0000

వాన్ని చూసినపుడల్లా
జాతీయ పతాకమే గుర్తొస్తుంది నాకు
భిన్నత్వం లో ఏకత్వాన్ని చూపే
భారతీయతకు చిహ్నం లా కనిపిస్తూ
గంపెడు ఉత్సాహాన్ని
పొట్లం కట్టి
నోటినిండా పోసేస్తాడు..

ఆనందాన్నీ.. ఉత్సాహాన్నీతదాత్మ్యతనీ…
సరైన పాళ్ళలో వేసే
ఆ వేళ్ళని చూస్తే
ఙ్ఞానాన్ని పూసుకొని
వెలిగే జ్యొతుళ్ళా కనిపిస్తాయ్…

గళ్ళీ మొదట్లో డబ్బలో కూర్చొని
పొద్దున్నే కొన్ని వార్తల్ని పంచుతూ..
కొన్ని ఊపిరి తిత్తులలో
ఉత్సాహాన్ని నింపే పనిలో
మునిగి పోతాడు

నవ్వుల బుడ్డుడిలా
సంతోషాన్ని.. పంచి ఎంత
సంపాదిస్తాడో గానీ
తన దగ్గర్నుండి
రోడ్డు పై మెం చిత్రించే
సిలోన్ మ్యాపులను చూసి సంతోషంగా
నవ్వేస్తాడు
మా గళ్ళీ చివర పాన్ వాలా…