అలుపెరగని సుదూర
అధోయానంలో
రాటుదేలిన నీ చూపు
కొమ్మల సందుల్లోంచి
ఆకుల పళ్లేల మీద
వడ్డించే విందును
కడుపారా ఆరగిస్తుంది లోకం
తొలి, కడ పంక్తులుండవు
ప్రతి కంటా నిండుకొలువై
తోవ దీపమవుతుంది
అందరినీ తాకుతూ
అనంత ప్రవాహమవుతుంది
ఉదయాస్తమయాల నడుమ
ఊయలూగుతుంది
ఊతకర్రను గిరాటేసి
ఎగిరి గంతేస్తాము
చుక్కల పక్షులు ఖాళీ చేసిన
నీలిచెట్టువు

రెప్పవాల్చి
నల్లంచు తెల్లచీరలో
తనువారబోసుకుంటావు
చల్లని చేతులతో
అక్కున చేర్చుకుంటావు.