చేదువో తీపివో
కళ్ళ సముద్రాలనుంచో
చెంపల మైదానాలపైనుంచో
వెచ్చగా ఉప్పగా జారుతున్నవో
మెత్తని చేతివేళ్ళ స్పర్శలాంటివో

కొన్ని జ్ఞాపకాలు
మనల్ని నడిపించే పాదాలవుతాయి.

హృదయాలింగనం లాంటి
కరచాలనం లాంటి
ప్రియతమ ఒడిలో తలవాల్చి సేదతీరుతున్నట్టూ
చీకటికుహరంలో ముఖంపెట్టి చితిలా కాలిపోతున్నట్టూ

అప్పుడే కొలిమిలోంచి తీసిన నాగలి కర్రులానో
అప్పుడే తీగలో విచ్చుకున్న పువ్వులానో

నిప్పులు చెరుగుతూనో
పుప్పొడి చల్లుతూనో
ఒక కుదుపు కుదిపి
ఇంత ఊరడింపును పూసి
నిలబెట్టడానికీ
నిలబడ్డ చోటినుంచి
పడిపోకుండా నడవడానికి
జ్ఞాపకాల ఊతం అవసరం.

మనిషి ఒక జ్ఞాపకాల పిట్టై ఎగురుతూ ఎగురుతూ
ఏ కొమ్మపై వాలినా
ముక్కుతో గుర్తులని గీసిపోవడమో
చిగుళ్లను జ్ఞాపకంగా తీసుకెళ్లడమో
అనివార్యమయ్యాక
నడుస్తున్న జ్ఞాపకాలమే మనమెవరిమైనా
జ్ఞాపకాల వూటై ప్రవహిస్తున్నవాళ్ళమే ఎప్పటికైనా…