ఒక రోడ్డు, పార్కు, గుడి, హాస్పిటల్, ఆఫీస్, బాంక్, పబ్, చివరికి స్మశానం…

ఒక రచయితకి ముడిసరుకు దొరకని చోటేదైనా ఉంటుందా? అలాంటి చాలా చోట్లకి తిరిగారు రాజిరెడ్డి. రచయితగా కాదు, జనంలో ఒకడిగా. ముడిసరుకుని పోగుచేసుకుని వాటిని కథలుగా మలుచుకునేందుకు కాదు. రచయిత తాలూకూ లోలోపలి వ్యాఖ్యానాన్ని అదిమిపెట్టి ఒక కెమెరాలాగా, ఒక టేప్ రికార్డర్ లాగా తనకి ఎదురైన అనుభవాల్ని నమోదు చేసుకునేందుకు. ఆయా చోట్లలో తారసపడ్డ విషయాల్ని ఉన్నదివున్నట్టు పాఠకుల ముందు ఉంచేందుకు. ఇదొక సెల్ఫ్ చెక్, సోషల్ చెక్, రియాలిటీ చెక్. మనకి సీదా సాదాగా ఒకే డైమెన్షన్ లో కనిపించేదే రాజిరెడ్డికళ్ళతో చూసినపుడు బహుమితీయంగా, ఫిలాసాఫికల్ లోతులు తొడుక్కుని కనిపిస్తుంది. మనం రోజూ చూసే అవకాశమున్నా దారిపక్కనుంచీ తప్పిపోతున్న ప్రదేశాల్ని, మనుషుల్నీ, జీవితాల్ని కాస్త దగ్గరగా చూపించిన పుస్తకం పూడూరి రాజిరెడ్డి ‘రియాలిటీ చెక్‘. ‘రియాలిటీ చెక్’ పుస్తకానికి తెలుగు యూనివర్సిటీ పురస్కారం ప్రకటించిన సందర్భంగా అందులోంచి గుప్పెడు రియాలిటీ… మీకోసం.

---

---

---

త్వరగా ఇల్లు చేరాలన్న తొందరలేని ఒక ఒంటరి ఆదివారం పూట–
అసెంబ్లీ నుంచి రవీంద్రభారతి మీదుగా ట్యాంక్‌బండ్‌ వైపు సోమరి నడక సాగిస్తుండగా–
రిజర్వ్‌బ్యాంకు ప్రహారీకి కొట్టిన ఈ నోటీస్‌ బోర్డు కనిపించింది.

‘బ్యాంకు ఆవరణలో మరియు పరిసరములలో నోట్లు అమ్మడం, కొనడం నిషిద్ధం’.

ఒకటి చేయకూడదు, అని ఎవరైనా ఎక్కడైనా హెచ్చరిక పెట్టారంటే, అదేదో జరుగుతోందని అర్థం!
మరేం జరుగుతోందిక్కడ? నోట్లు అమ్మడమేంటి? కొనడమేంటి?
అది తెలుసుకోవడానికి బ్యాంకు పనిదినాల్లో ఒకరోజైన శుక్రవారం వెళ్లాను.

***

ఉదయం పదిన్నర అయింది. బయట జనం ఎవ్వరూ కనబడలేదు. బ్యాంకు గేట్లు తెరిచివున్నాయి. కాపలాగా పోలీసులున్నారు. లోపలికి వెళ్లొచ్చా? వెళ్లకూడదా? రిజర్వ్‌ బ్యాంకంటే ఏవో గంభీరమైన కార్యకలాపాలు చేస్తూవుంటుందన్న ఊహ ఒకటి ఉంటుంది కదా!
పావు క్షణం తటపటాయించి గేటు దగ్గరకు వెళ్లాను. ఏ కారణం కోసమని అడక్కుండానే, డిటెక్టర్‌తో చెక్‌ చేసి పోలీసు లోనికి పంపాడు. నేను నాకు ఒక్కణ్ని. నాలాంటివాళ్లు ఆయనకు చాలామంది అని అర్థమవడానికి అరనిమిషం పట్టలేదు. పాము మెలికల ఇనుప బ్యారికేడ్లలో ఇరుక్కుంటూ, తోసుకుంటూ, కొత్త సినిమా మార్నింగ్‌ షో టికెట్‌ కోసం నిలబడ్డట్టు… మనుషులే మనుషులు!

‘నేను వారానికి ఒక్కసారే వస్త సార్, లోపలికి పంపించు సార్‌’ ఒక యువకుడు ఒక పోలీసును బతిమాలుతున్నాడు.

‘లోపల్కి జరుగు, బొక్కలు ఇరుగుతయ్‌’ మరోచోట మరో పోలీసు ఇంకొకతణ్ని అదుపు చేస్తున్నాడు.

ఏం జరుగుతోందబ్బా?

నేను బిత్తరపోయి చూస్తుండగా, తొక్కిడిలో నిల్చున్న ఒకాయన, వయసులో కాస్త పెద్దాయనే, ‘కొత్తగొచ్చినట్టుంది కదా, మధ్య లైన్లోంచి వెళ్లిపో’ అని సూచించాడు. ఊహించని ఆత్మీయత!

ఈ మధ్య లైనేమిటి? ఫిజికల్లీ ఛాలెంజ్‌డ్‌ మనుషుల్ని పంపే వరుస. చేతుల్లేనివాళ్లు, ఊతకర్రల సాయంతో నడుస్తున్నవాళ్లు, గుడ్డివాళ్లు ఇందులో నిలబడివున్నారు. వాళ్ల చేతుల మీద వాళ్లు వచ్చిన క్రమాన్ని బట్టి పోలీసు 1, 2, 3 అని అంకెలు వేశాడు. చివరగా ఉన్న వ్యక్తి చేతిమీద 26 అని ఉంది. ఇది కొంత ఫ్రీగా ఉంది. మిగిలిన రెండు వరుసలు ఒకటి మగవాళ్లకోసం, మరొకటి ఆడవాళ్ల కోసం. అవి క్రిక్కిరిసి వున్నాయి. కొందరి చేతుల్లో కరెన్సీ నోట్లు… వందలు, ఐదు వందలు, వెయ్యి రూపాయలు! చాలామంది చేతిలో సంచీలు… అందులోనూ నోట్లే ఉన్నాయని ఇట్టే గ్రహించేట్టుగా!

ఆ పెద్దాయన పక్కనున్న గడ్డపు వ్యక్తి అంతకుముందటి వాక్యాన్ని ఓన్‌ చేసుకుని, దానికి కొనసాగింపుగా అంటున్నాడు: ‘‘నువ్వు ఉట్టిగ టైమ్‌ ఎందుకు వేస్ట్‌ చేసుకుంటవని చెప్పినం. మేమంతా రోజూ ఇక్కడ పడి చచ్చెటోళ్లమే’’

పాపం వాళ్లు నాకోసమని చెప్పారుగానీ, అసలు నేను లోపలికి దేనికోసమని వెళ్లాలి?

నాలో ఏ ఇమడనితనాన్ని గుర్తించిందో ఒక పెద్దశిఖావిడ అడిగింది: ‘‘ఏం పనికచ్చినవ్‌ నాయినా?’’

నేను పేపర్ల పనిచేస్తనమ్మా, రియాలిటీ చెక్‌ అని ఒక ఫీచర్‌ రాయాలమ్మా, అనే చెత్తంతా ఆమెకెలా చెబుతాను? పైగా ఒక రిపోర్టర్‌ అనే ట్యాగ్‌తోకన్నా, వాళ్లలో కలిసిపోయి చూసినప్పుడే జీవితచిత్రం తన సహజ స్వరూపంలో కనబడుతుందని నాకో భ్రమ కూడా ఉంది. కాబట్టి ఓసారి ఎత్తైన ఎంట్రెన్సులో కనీకనపడకుండా ఉన్న బోర్డులు చదివాను.

‘పబ్లిక్‌ కౌంటర్లు పనిచేయు వేళలు ఉదయం 10.15 నుంచి మధ్యాహ్నం 2.45.

చలామణీలో లేని నాణేల కోసం ఫలానా నంబరు కౌంటరు, చిరిగిన నాణేల మార్పిడి కోసం ఫలానా కౌంటరు, నోట్ల మార్పిడి కోసం ఫలానా కౌంటరు’…

అయితే నేను కూడా ఒక ఐదు వందల రూపాయలకు చిల్లర తీసుకుందామనుకున్నాను. ఐదు వందల నోటుకు ఐదు వందల రూపాయి బిళ్లలు!
అబ్బా, ప్రవాహంలో కలిసిపోవడానికి అనువైన హేతువు దొరికాక నేను మరింత మామూలుగా ఉండగలిగాను. అయితే అప్పటికి మరింత రద్దీ పెరిగింది. ఇందాకటి మధ్యలైను కూడా పూర్తిగా నిండిపోయింది. రణగొణధ్వని. కాకిరి బీకిరి మాటలు. ఎప్పుడైనా ఒకసారి ‘ఎందుకువయా తోస్తరు?’, ‘ఉండవమ్మా, ఓ… మీదవడుతున్నవ్‌’, ‘తేరీ మాకీ…’లాంటి మాటలు మాత్రం వినబడుతున్నాయి. ఒకదాంట్లో బాగా రాటుతేలాక వచ్చే గాయితనం ఆడవాళ్లలో, మొరటుతనం మగవాళ్లలో.

ఆ మాటల్ని వినుకుంటూ, పాతిక మంది చొప్పున ‘మరింత లోనికి’(అసలైన బ్యాంకులోకి) పంపుతున్న పోలీసుల్ని చూసుకుంటూ, పని జరిగిపోవాలన్న తొందర లేనప్పుడు ఉండే నిశ్చింతతో నేను వరుసలో నిల్చున్నాను.

అయినా పక్క వరుసలోని ఒకావిడ అంటూనే ఉంది: ‘‘ఏడ పనిజేస్తవ్‌ నాయినా, ఐడీ కార్డు చూపించి డైరెక్టు లోపల్కి వో’’
ఇంతమంది నేను ఈ సమూహంలోకి కొత్తగా వచ్చానని గుర్తించగలిగారంటే, వీళ్లంతా ఎంత పాతవాళ్లు!

అక్కడే తచ్చాడుతున్న మరొకామె ఇదే అదనుగా ‘‘నువ్వు డైరెక్టు లోపల్కి వోతవు గదా! నాయో పదివేలిస్తా అవ్విటిగ్గూడా చిల్లర తీస్కరా’’ అంది.

సినిమా క్యూలో మనం నిల్చున్నప్పుడు, లైన్లో లేని వ్యక్తి వచ్చి కొంచెం టికెట్‌ తీసివ్వమని అడగటం లాంటిదిది.

ఏం చెప్పాలో అర్థంకాక ‘‘నేనెట్లా తేనమ్మా…’’ అన్నాను.

‘‘నీకు ఐదు వందలకు చిల్లర్నేగదా గావాలె, పదివేలది వాళ్లమీద ఎందుకు వోగొడుతవ్‌?’’

‘‘వద్దమ్మా అట్ల నేను తేగూడదు’’

కాసేపాగాక నామీద తుది బాణం వేసింది: ‘‘నీకో యాభై రూపాయలిస్తతియ్యి’’

తప్పొప్పుల మీమాంసలోకి దిగలేదుగానీ, నేను వెళ్లిన సందర్భంలో అమె పని మానసికంగా నా పనికి ఆటంకంగా తోచింది. అందుకే నిరాకరించాను.

‘‘హుషార్‌ లెవ్‌ నువ్వు, పిల్లగాండ్లు ఎట్లుండాలె, చెడుగులోలుండాలె’’ అంది. నిందకన్నా నేను ఎలా బతుకుతానో అన్న బాధే ఎక్కువ ధ్వనించిందందులో.

లైను నెమ్మదిగా కదులుతోంది.

కాసేపటి తర్వాత, వరుసల్ని పర్యవేక్షిస్తున్న పోలీసొకామె నన్నూ, నాలాంటి మరొకతణ్ని(‘‘మా ఫ్యామిలీ మొత్తం షిరిడీ పోతున్నం, పదుల నోట్లు చేతులుంటే మంచిదిగదాని వొస్తే ఇక్కడ ఇంత రష్షుంది’’) కొత్తవాళ్లుగా గుర్తుపట్టి, వరుసలో అందరికంటే ముందు నిలబడే అవకాశం కలిగించింది.

కాసేపటికి లోపలికి వెళ్లాను. వివిధ కౌంటర్లతో విశాలంగా ఉన్నా, మామూలుగా చూసే బ్యాంకులాగే ఉంది.

అయినా ఇది బ్యాంకులాగా ఉండటమేంటి? ఇదే బ్యాంకులకు అమ్మయితే!

చిల్లరని చెప్పి టోకెన్‌ తీసుకుని, నాలుగో నంబర్‌ కౌంటర్‌ కెళ్తే, రూపాయి బిళ్లల్ని మూటగట్టిన ప్లాస్టిక్‌ కవర్‌ చేతిలో పెట్టారు.

***

కవర్ని ప్యాంటు జేబులో కష్టంగా కూరుకుంటూ బయటకు వచ్చాక–
లైన్లలో ఇందాక కనిపించినవాళ్లు, నన్ను మధ్యలోంచి వెళ్లమని సూచించినవాళ్లు సహా చిల్లర్లు తీసుకున్న చాలామంది బ్యాంకును ఆనుకొనివున్న ఆ ఫుట్‌పాత్‌ మీద ఒంటరిగా, జంటగా, నలుగురైదురుగా, పదిమందిగా నిలుచుని, కూర్చుని, కాలు ప్రహారీకి ఆనించి ఉన్నారు. చేతుల్లో, చేతిసంచీల్లో కొత్త పది, ఇరవై రూపాయల నోట్ల కట్టలు! ఒకటి, రెండు, ఐదు రూపాయల బిళ్లల మూటలు!

కొందరు అట్లో, గుంటపొంగనాలో టిఫిన్లుగా తెచ్చుకుని తింటున్నారు. ఒకామె కట్టలు ముందర పెట్టుకుని బ్లౌజుకు చేతికుట్టు వేస్తోంది.
స్కూటర్ల మీద, లూనాల మీద వచ్చినవాళ్లు వీళ్లతో బేరాలు చేస్తున్నారు.

‘పదివేలిట్లుస్తున్నవ్‌?’

‘నూటిరువై’

‘నూరు జేస్కో’

‘ఇగ పది జూడు’

సెటిల్‌. పదుల నోట్ల కట్టలు అటు, పది వెయ్యి రూపాయల నోట్లు ఇటు. లాభం 110.

రిజర్వ్‌బ్యాంకు జన సౌకర్యం కోసం కల్పించిన ఒక వీలులోంచి ఒక చిత్రమైన వ్యాపారం ఇక్కడ రూపుదిద్దుకుంది. బ్యాంకులో పదివేల రూపాయలిచ్చి బదులుగా అంతేమొత్తాన్ని పదులు, ఇరవై నోట్లుగా పొందవచ్చు. అలాగే ఐదు వందలిచ్చి అంతే విలువైన సొమ్మును ఒకటి, రెండు, ఐదు రూపాయల బిళ్లలుగా తీసుకోవచ్చు. ఒక మనిషి ఒక పర్యాయం రెండు టోకెన్లలో గరిష్ఠంగా 10,500 రూపాయల విలువైన నోట్లకు చిల్లర విడిపించుకోవచ్చు. దీనికోసమే ఈ జనమంతా ఎగబడుతున్నారు. ఈ చిల్లరను ఏం చేస్తారు వీళ్లు?
అమ్ముతారు.

ఎవరు కొంటారు?

షాపులవాళ్లు. ముఖ్యంగా రోజూ రూపాయి, రెండ్రూపాయలు, పదులనోట్లు వ్యాపారపరంగా అవసరమైనవాళ్లు.

మరి వాళ్లే వరుసలో నిల్చోవచ్చుకదా?

ఈ క్యూలో నిల్చుని ఆర్జించేదానికన్నా, షాపును వదిలేసి వాళ్లు పోగొట్టుకునేది ఎక్కువ. అదిగో, ఆ అవసరాన్ని వీళ్లు తీర్చుతున్నారు. ధాన్యమార్పిడి, వస్తుమార్పిడిలాగా, ఇది చిల్లర మార్పిడి. గృహిణులు, చిరుద్యోగాల్లోంచి రిటైర్‌ అయినవాళ్లు, సాయంత్రాలు ఏ పల్లీబండో నడుపుకునే యువకులు, వేరే పనుల్లో చేరలేని వికలాంగులకు ఇది పార్ట్‌టైమ్‌ జాబ్‌ అయిపోయింది. (పది, ఇరవై నోట్ల) వెయ్యికి పది, (1, 2, 5 బిళ్లల) వందకు పది–పన్నెండు చొప్పున ఒక దఫాలో అటూఇటూగా ఓ నూటాయాభై దాకా సంపాదించుకోవచ్చు. నిర్దేశిత సమయంలో రెండుసార్లు లైన్లో నిలబడి నెగ్గుకురాగలిగితే ఆదాయం రెట్టింపు అవుతుంది. ఆదివారాలు, సెలవురోజులు పోను రోజూ రాగలిగితే ‘ఒక జీతం సొమ్ము’కు అవకాశం ఉంది.

‘‘వొంట జేసి పిల్లల్ని స్కూలుకు పంపించినంక ఇక్కడికొస్త, ఉట్టిగ ఇంట్ల ఉండి ఏం జెయ్యాలె’’

‘‘మూడునెళ్ల కిందట దీని రూటు దొరికింది. మంచిగనేవుందిగదాని వొస్తున్న’’

‘‘రోజుకు రెండొందల దాకా మా పడుతున్నయ్, అన్నిరోజులు ఒక్కతీరుగుంటయా, ఓసారి రెండ్రూపాయలు తక్వకే ఇయ్యాల్సొస్తది’’
మళ్లీ వీళ్ల దగ్గర కొని, షాపులకు తిరిగి అమ్మేవాళ్లున్నారు. మారు బేరం.

ఇక్కడ గుమికూడిన రద్దీకి అనుగుణంగా ఒక పుచ్చకాయల ముక్కల బండి వచ్చి చేరింది. ఉపాధిలోంచి ఉపాధి.

అప్పుడే పరిచయమైన ఒకతను అన్నాడు: ‘‘ఐదు వందలకే తెచ్చినవా? పదివేలది గూడా తేవద్దా? వేస్టుగ వంద రూపాయలు పోగొట్టుకున్నవ్‌’’

ఇక, ఒక కుడిచేయి లేని వ్యక్తయితే, ‘‘ఇవి అమ్ముకొని మళ్ల లైన్లకు వో. భయపడకుండ జేసుకో’’.

కొత్తవ్యక్తిగా ప్రవేశించిన నన్ను వీళ్లు పోటీగా భావించకపోవడం ఆనందం కలిగించింది. పైగా వాళ్ల ఆత్మీయత కదిలించింది.

నిబంధనల సంగతి పక్కన పెడితే, ఏటీఎంలు ఎక్కువైపోయి వందలు, ఐదువందలు, వెయ్యినోట్లే చలామణీలోకి వస్తున్న ఈ రోజుల్లో అన్నిరకాల వ్యాపారాలు జరగడానికి అనువైన చిల్లరను బ్యాంకునుంచి జనంలోకి తేవడంలో వీళ్లు ప్రధాన పాత్ర పోషిస్తున్నారనుకోవచ్చు.

***

తిరిగి బస్సులో వస్తుంటే, కండక్టర్‌ విసుక్కుంటున్నాడు: ‘‘అందరు నోట్లే ఇస్తే, నేనెక్కడికేలి తేవాలి చిల్లర?’’

కొన్ని రోజుల్దాకా నాకు నిశ్చింత. ‘‘థాంక్యూ అన్నా, నువ్వొక్కనివి కరెక్టుగా ఇచ్చినవ్‌’’ అన్నాడు.

నాల్రూపాయలు అవసరమైనప్పుడు, మీ దగ్గర ఐదొందలుంటే మాత్రం ఏంలాభం?

అదీ చిల్లర ఘనత.

(రచనాకాలం: ఫిబ్రవరి 2012 )

**** (*) ****

అయితే నేను ఫిల్టర్ ఎత్తేయడం మంచిదే అయింది. అందుకేగదా కొత్త క్యాండిల్స్ కోసం వెతుక్కుంటూ బజార్‌కు వెళ్లాల్సివచ్చింది; అప్పుడే కదా అక్కడ ‘చోటు’ ఫుట్‌బాల్ చూశాడు. పిల్లలు మాత్రమే దాన్ని ఫుట్‌బాల్ అని నమ్మగలరు! ఫుట్‌బాల్ కాని ఫుట్‌బాల్ లాంటి ఫుట్‌బాల్ అది. లేతాకుపచ్చ రంగులో ఉంది. నాలుగుసార్లు గట్టిగా తంతే నలభై సొట్టలు పడిపోతుంది! అయినాగూడా పొద్దున పార్కులో ఆడుకోవడానికి బాగానే పనికొస్తుంది! ఓ, ఇదొక పెద్ద పార్కు! పార్కు కాని పార్కు లాంటి పార్కు! కానీ పొద్దున మేము ముగ్గురమే వెళ్తాం కాబట్టి, మేము ముగ్గురం వెళ్లడం వల్లే బాగుంటుంది!

అయితే, సాయంత్రం బాల్ తెచ్చాం కాబట్టి, పొద్దుటి కోసం ఆత్రంగా చిన్నోడు ఎదురుచూసేవుంటాడు! కానీ తీరా లేవడంతోటే వినగూడని ఫోనొచ్చింది. లక్ష్మారెడ్డన్న అప్పటికే అనారోగ్యంతో ఉన్నాడు. అవకాశం లేదని చూచాయగా తెలుసు. కానీ శరీరం నుంచి విముక్తుడయ్యే ఆ వార్త ఏ రోజు వస్తుందో మనకు ఎలా తెలుస్తుంది? అందుకే గుంటపొంగటాలు చేయడానికి నా భార్య రాత్రి మినప పిండి పులియబెట్టింది; దాన్లోకి తనదైన పద్ధతిలో ఉలవ సాంబారు చేద్దామని ఉలవలు వేయిస్తోంది, ఒక హాఫ్ కప్ టీ నాకిచ్చి. అదిగో, ఆ టీ తాగుతున్నప్పుడు ఆ ఫోనొచ్చింది. ఇప్పుడీ టీ పూర్తిచేయాలా? వదిలేయాలా? జీవితం ప్రాక్టికల్‌గా ఉండమనే శాసిస్తుంది. రేపు అనేది కూడా ఒకటుందికదా! అందుకే, ఆరోజు తొమ్మిదింటికట్లా నీళ్లొస్తాయి కాబట్టి, మూడు ఖాళీ బిందెల్ని ఓనర్‌వాళ్లింట్లో పెట్టేసి, పాలను పక్కింటి వదన మేడమ్ వాళ్లకిచ్చి సాయంత్రం మరోసారి కాచమని చెప్పేసి, ఆ పిండి కూడా వీలైతే వాడుకొమ్మని ఇచ్చేసి, పిల్లలకు ఎలాగో త్వరత్వరగా బ్రెడ్డుతో పాలు తాగించేసి, హుటాహుటిన రామన్నపల్లెకు బయలుదేరిపోయాం. కానీ పిల్లల్ని తరుముతున్నప్పటినుంచీ చిన్నోడు ఏడుస్తూనే ఉన్నాడు: ‘ఫుట్బాల్ ఆడినంక పోదం నానా’.

***

మేము వెళ్లేసరికి ఆడవాళ్లు శోకాలు పెట్టి ఏడుస్తున్నారు; రావాల్సిన బంధువులు వస్తున్నారు; మాదిగోళ్లు తాటికమ్మల్తో పాడెను కడుతున్నారు; ఆ డప్పుల చప్పుడు, ఆ అంతిమ యాత్ర, అంతా తెలిసినట్టే ఉండికూడా ప్రతిసారీ కొత్త అనుభవాన్నిస్తూ పలకరించే మృత్యువు, వారం రోజుల క్రితం నేను చూసినప్పుడు చైతన్యంతో ఉండిన శరీరం కట్టెల్లో కట్టెగా దహనమైపోవడం, మంచికో చెడుకో ఆశకో నిరాశకో ప్రతీకగా నిలిచిన ఒక మనిషి; కొడుకుగా, అన్నగా, భర్తగా, తండ్రిగా ఏదో మేరకు తన పాత్ర పోషించిన ఒక ఐదు పదుల మనిషి మళ్లీ వచ్చే ఆషాఢం కల్లా మొలిచే మక్కచెట్లకు ఎరువైపోవడం… అంతా ఒక భౌతిక రసాయనిక లీల!

***

రానూపోనూ సుమారు మూడు వందల కిలోమీటర్లు! తిరిగి, సిద్దిపేట దాటేప్పటికే సాయంత్రమైంది. పిల్లలు అదో ఇదో తిని కడుపు నింపుకున్నారు కానీ మేము అంతసేపూ నిరాహారంగానే ఉన్నాం. అందుకే ‘స్నానం’ గురించి పట్టించుకోకుండా నేను అల్పాహారం విషయంలో ప్రాక్టికల్‌గానే ఉండాల్సివచ్చింది; కానీ తను మాత్రం ససేమిరా అంది. ఎవరి ఆకలికి ఎవరు బాధ్యులు! ఇల్లు చేరే సరికి ఎనిమిదైంది. మాట్లాడితే, ఇల్లునే కడిగి బోర్లేస్తుందని తెలుసు కాబట్టి, మేము ముగ్గురం చెప్పినట్టుగా విని, తిని, పడుకున్నాం.

సాధారణంగా తను ముందు లేస్తుంది; తర్వాత నేను, తర్వాత పెద్దోడు, చివర్న చిన్నోడు! ఈరోజు నేనే అందరికంటే ముందు లేచాను. నిన్నంతా అలసట ప్రయాణం కాబట్టి, పిల్లల రోజువారీ టైమును ఉదారంగా దాటనిచ్చాకే, చిన్నోడు నిన్న మిస్సయిన అనుభవాన్ని ఇవ్వాళైనా ఇద్దామన్నట్టుగా, వాణ్ని కొద్దిగా కదిపాను.

వాడు నిన్నటి దృశ్యాల్ని ఏ మేరకు ఎలా జీర్ణించుకున్నాడో! బహుశా రాత్రంతా వాడి చిట్టిబుర్రలో ఏదో చిన్నపాటి మథనమే జరిగిందన్న సంకేతాన్ని ఇస్తూ, కళ్లు మిటకరిస్తూనే వాడు అడిగిన మొదటి ప్రశ్న: ‘‘చచ్చిపోయినోళ్లను దేవుడు తీస్కపోతడుగద నానా; మరి అందరు ఏడ్సుకుంట అద్దంటే గూడ దేవుడు ఎందుకినడూ?’’

**** (*) ****

ఇలాంటిదొకటి జరిగే అవకాశం ఉందని మీరు నమ్ముతారా?

మనం ప్రయాణిస్తున్న ఆటో ఏ బైకునో అలా తగులుతూ వెళ్లిందనుకోండి; ఆ బైకువాలా ఆటోడ్రైవర్‌ను ఉద్దేశించి- ‘నీ యమ్మ’ అంటూ కోపంగా చూడబోతాడు; కానీ ఈలోపు ఆటో ఎటూ దాటిపోతుంది; కానీ బైకు అతనికి ఏమైందోనన్న కన్సెర్న్‌తో కూడిన కుతూహలంతో మనంగానీ ముఖాన్ని అతడి వైపు పెట్టామా– ఆ ఆటోడ్రైవర్ స్థానంలో మన ప్రతిరూపాన్ని కూర్చోబెట్టుకుంటాడు. ఎందుకంటే, ఆటోడ్రైవర్ అనే ఖాళీ స్థానంలోకి ప్రవేశపెట్టగలిగే అత్యంత దగ్గరితనపు సంభావ్యత ఉన్న ఇమేజ్ మనదే కాబట్టి! ఇంకేం, ఆ బూతులన్నీ మనకు తెలియకుండానే మనకు ‘తగులుతాయి’; జీవితంలో ఏ పరిచయమూ లేని వ్యక్తికి మసగ్గానైనా మనం ఒక చెత్త ముఖంగా ‘గుర్తుండిపోతాం’.

‘ఆరోజు నిన్ను తాకిన ఆటోకి నేను డ్రైవర్‌ను కాదు; నేను కేవలం ప్రయాణీకుడినే,’ అని ఆ బైకువాలాకు మనం జీవితంలో ఎప్పటికైనా చెప్పడం వీలవుతుందా?

***

ఇప్పటికీ అతడి పేరు తెలియదు; కానీ ఐటీ విభాగంలో పనిచేస్తాడనుకుంటాను; అతణ్ని మొదటిసారి చూసినప్పుడు మధ్యాహ్నం పూట ఆఫీసు దొడ్డిలోంచి బయటికొస్తున్నాడు. ఆ అపసమయపు అవసరానికి ఏ అనారోగ్యమో కారణం కావొచ్చు; ఏ అనవసరపు తిండో కారణం కావొచ్చు; ఏమైనా కావొచ్చు; అసలు నాలాంటి చెత్తమనిషికి తప్ప అది ఇంకొకరికి ఇష్యూ కానేకాదు.

అది జరిగి కూడా, ఏ ఏడాదో ఏడాదిన్నరో కూడా అయివుంటుంది. ఈ మధ్య కాలంలో కూడా అతను నాకు పరిచయం కాలేదు. కనీసం ఎక్కువసార్లు తటస్థపడుతున్నప్పుడు ఊరికే అలా ఒక పలకరింపు నవ్వుతామే, అలా కూడా నవ్వుకునేంత పరిచయం ఏర్పడలేదు. కానీ అతణ్ని చూసినప్పుడల్లా అతడు ఆ దొడ్డిలోంచి బయటికి వస్తున్న ఇమేజే గుర్తొస్తుంది. అతడి మొత్తం జీవితాన్ని, అతడి చదువును, అతడి సంస్కారాన్ని, అతడి ప్రతిభను, అతడి ఆలోచనలను, అతడి ఇష్టాయిష్టాలను అన్నింటినీ కుదించి, నేను కేవలం అతడిని ఆ నాలుగు మూలల గదిలోంచి బయటికి వస్తున్నవ్యక్తిగా గుర్తుంచుకోవడం అనే కొద్దిబుద్ధి పట్ల నాది నాకే సిగ్గవుతోంది. కానీ ఆ ఇమేజ్‌ను ఎలా తొలగించుకోవడం!

***

ఇది కూడా జరిగి ఏడాదిపైనే అయినట్టుంది: మా వాడి స్కూల్లోనే చదువుతున్న ఒక పాపను దిగబెట్టడానికి ఒకాయన బండి మీద వచ్చేవాడు; ఎప్పుడూ నైట్ ప్యాంట్, టీ షర్ట్ ఉండేవి ఒంటిమీద; సాటి పేరెంట్ అని తెలుసు తప్ప, ప్రత్యేకంగా పరిచయం ఏమీలేదు. ఒకరోజు ఆ స్కూలు ప్రహరీ పక్కన పిల్లి ఏదో చచ్చిపోతే, ‘దాన్ని ఇంకా ఎందుకు తీసేయలే’దని వాచ్‌మన్ మీద అరుస్తున్నాడు. దానికి ఆ వాచ్‌మన్- ‘నామీద ఒర్రుతే ఏమొస్తుంది సార్? ప్రిన్సిపాల్‌కు జెప్తే ఎవరినన్న పెట్టి తీపిస్తరు’ అని బదులిచ్చాడు. అంటే, నేను వెళ్లేప్పటికి ఇతను అరవడం, వాచ్‌మన్ బదులివ్వడం జరుగుతోంది. నిజానికి ఆయన బాధ్యతగల పేరెంట్ కిందే లెక్క. అయితే, వాచ్‌మన్ సూచించినట్టుగా రియాక్ట్ కాలేక, అతడు మౌనం వహించాడు. పైగా నేను అప్పుడే అక్కడికి వెళ్లడం ఆయన్ని ‘చిన్నతనానికి’ గురిచేసివుండాలి! ఎందుకంటే, అతడి ‘పరువు నిలబడని’తనమేదో నాకు దొరికిపోయినట్టయింది కదా! అందువల్ల మేము ఆ తర్వాత ఎన్ని ఉదయాలు ఎదురుపడినా కూడా ఆయన చూపుల్లో ఒక ఇబ్బందిని నేను గమనించేవాణ్ని. కానీ అది పెద్ద విషయం కాదని చెప్పాలనిపించేది; కానీ ఎలా చెప్పడం!

(ఈ సంఘటన వల్ల చనిపోయిన కుక్కల్నీ, పిల్లుల్నీ తీసుకెళ్లి ఊరవతల ఎక్కడో పడేసే విభాగం మున్సిపాలిటీలోనే ఒకటి ప్రత్యేకంగా ఉందని తెలిసింది; అది వేరే విషయం.)

***

సంబంధం లేని విషయాలను లింకు చేసుకునే మనిషి సంకుచిత దృష్టిలోపం ఇదని నాకు తెలుసు. అయినాకూడా, దృశ్యంగా ఎవరికైనా ఆడ్‌గా తారసపడటంలోని ఈ పరిమితి నన్ను భయపెడుతుంది. మనల్ని అభిమానంగా ఎవరైనా చూద్దామని వస్తే, తీరా మనం బనీన్ ఎత్తి పొట్టగీరుకుంటూ కనబడ్డామనుకోండి; ఇంకంతే, ఆ దృశ్యానికి తాళం పడిపోతుందేమో! కానీ దీన్ని నివారించడానికి ఏది మార్గం?

***

మొన్న- పెద్దమామయ్యకు ‘బియ్యం ఇస్తున్నామంటే’ మేడ్చల్ వెళ్తే, బస్సులో అనుకోకుండా కండక్టర్‌గా ‘ఎల్.శివకుమార్’ ఉన్నాడు.

కీసరగుట్టలో ఉన్నప్పుడు పాలగ్లాసుతో పరుగెత్తుతూ చూడకుండా ఇతనికి తగిలాను; అతడు ఏమాత్రమూ ఆలోచించకుండా సీనియర్ పొగరుతో అంతే వేగంగా నన్ను తన్నాడు. అదే మా మొదటి తారసపాటు. చాలాకాలం అతన్ని నేను ద్వేషించాను. అతడు ‘మేడ్చలోడు’ అని తెలిశాక మరింత ఎక్కువ బాధేసింది. కొంతకాలానికి ఇతడు లక్ష్మమ్మ స్కూల్లో నా క్లాస్‌మేట్ ఎల్.అనిల్‌గాని అన్న అని తెలిసింది. అదింకా ఎక్కువ బాధ కదా! వీడు ఎప్పుడైనా సెలవుల్లో కనబడ్డా వాడి అన్న కూడా గుర్తొచ్చేవాడు.

సరే, బస్సులో శివా నేనూ మామూలుగానే పలకరించుకున్నాం. బస్సు ఖాళీగానే ఉంది. ఉన్నవాళ్లకు టికెట్లు ఇష్యూ చేశాక, వచ్చి నా పక్కనే కూర్చున్నాడు. పిల్లల గురించీ, ఉద్యోగాల గురించీ మాట్లాడుకున్నాం. తనకు కవలలు; ఒక పాప, ఒక బాబు. నాక్కూడా అట్లా పుడితే బాగుండేదని పెళ్లికి ముందు ఒక కోరిక ఉండేది! తర్వాత సాంసారిక విషయాలు, పిల్లల చదువులు, తనకు సీనియర్సూ, నాకూ తెలిసిన వేణు, వినోద్ గురించీ, వాళ్ల బ్యాచ్ వాళ్ల గెట్ టుగెదర్ గురించీ, మా బ్యాచ్‌వాళ్లం మేము పరిగిలో కలిసిన సంగతీ, రాఘవేందర్‌కు బ్రెయిన్ స్ట్రోక్, హార్ట్ స్ట్రోక్ ఒకేసారి రావడమూ; లక్కీగా బతకడమూ; రాఘవేందర్ వాళ్ల తమ్ముడు పురుషోత్తం గురించీ – ఈ ఇద్దరన్నదమ్ములూ ఒకే క్లాసు చదివేవాళ్లు- వీళ్ల తమ్ముడు లక్ష్మీకాంత్ గురించీ- వీడొక చిత్రమైన క్యారెక్టర్. స్కూల్లో నాకు జూనియర్ అయినా, ఒక క్లాసు తగ్గి చేరడం వల్లనేమో, సేమ్ ఏజ్ అడ్వాంటేజ్‌తో నన్ను ఒరేయ్ అనేవాడు. ‘మన గురించి ఎవ్వనికీ ఏమీ తెల్వొద్దురా, అన్నీ సీక్రెట్‌గా ఉండాలె; చూశినవా, నా అసలు పేరు రత్నాకర్; కానీ ఎవ్వనికన్న జెప్తనా!’ అనేవాడు. ఎవరైనా అంత రహస్యంగా ఎందుకు బతకాలో నేను వాణ్ని అప్పుడు అడగలేదు. కానీ వాడు చెప్పినదానికి పూర్తి విరుద్ధంగా, నేను నా జీవితాన్ని తెల్లకాగితాల పాలు చేస్తున్నాను- నాచురల్‌గానే అనిల్‌గాని గురించి కూడా ఏవేవో మాట్లాడుకున్నాం. మధ్యలో ఫోన్ రింగయినా, తర్వాత చేద్దామని తీయకుండా ఉండిపోయినన్ని మాటలు!

కానీ ఈ సంభాషణకు ఏమైనా ప్రాధాన్యత ఉందా? దీనివల్ల అతడి తన్ను నొప్పి ఏమైనా తగ్గుతుందా? నేననుకోవడం, అతణ్ని నేను మళ్లీ మళ్లీ రీప్లే చేసుకుని చూసుకునే ఇమేజ్‌లోంచి బయటపడేయగలిగే ఊతం ఇది కాగలదేమో! అంటే, కనీసం ‘శివ’ అనుకున్నప్పుడు- నాకు వాళ్ల కవల పిల్లలు కూడా ఇకనుంచీ గుర్తొస్తారేమో! ఆ బస్సుప్రయాణమూ, లక్ష్మీకాంత్‌గాడు కూడా గుర్తురావచ్చేమో! అంటే, ఆయా మనుషులే మనకు ఇంకోరకంగా పరిచయమై, ఆ పరిచయపు నిడివిలో మరికొన్ని మంచి దృశ్యాలు కూరగలిగితే ఆ మరక కొంతైనా చెరిగిపోగలదేమో!

**** (*) ****

మా చిన్నోడ్ని చిన్నోడంటే ఒప్పుకోడు. బదులుగా తన మూరెడు కొలతను చూపిస్తాడు. వాడికిప్పటికీ వాడి అన్న వాడికన్నా ముందు ఎందుకు పుట్టాడనేది సహించలేని విషయమే! అదేదో తానే పుట్టవచ్చుగా! అయితే వాడు పెద్దోడయ్యాడని అంగీకరించాల్సిన సందర్భం ఒకటి వచ్చింది.

యూరినరీ బ్లాడర్లో ఉన్న రాయినొప్పి వల్ల మా బాపు మొన్న హైదరాబాద్ రావాల్సివచ్చింది. అల్ట్రాసౌండులు, పీఎస్ఏలు, డిజిటల్ ఎక్సురేలు, రక్త పరీక్షలూ అవీ అయ్యాక- ఈసీజీలూ, 2డీ ఎకోలూ, టీఎంటీలూ చేశాక- ఆపరేషన్ను తట్టుకునే సామర్థ్యం గుండెకు ఉందని తేలాక- ప్రాస్టేట్ ఎన్లార్జ్ అయి ఉందనికూడా నిర్ధారణ కావడంతో ఆ రెంటికీ కలిపి ఆపరేషన్ డేట్ ఫిక్స్ అయ్యాక- బాపు మళ్లీ ఊరెళ్లిపోయాడు.

ఎన్నడూ లేనిది నాలుగైదురోజులు వరుసగా మా దగ్గర ఉండటంతో, ఆ వెళ్లిపోయిన తెల్లారి, నిన్న ఇంట్లో ఉన్న తాతను గుర్తు చేసుకుంటూ, తాత ఊరు ఎందుకు వెళ్లిపోవాలో అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టుగా పెద్దోడు అడిగాడు: ‘‘నానా, తాత ఊరు నర్సింగాపురం ఎందుకయింది?’’

వాళ్లమ్మ అప్పటికే నిద్ర లేచి నీళ్లు పడుతోంది. మేము ఇంకా మంచం దిగలేదు. ఊరికే పొద్దుటి బద్దకాన్ని ఆనందిస్తున్నట్టుగా అలా సగం పడుకున్నాం. వాడి ప్రశ్నకు ఏం జవాబివ్వాలో తెలియక, ‘‘వాళ్ల నానది అదే ఊరుగద నానా’’ అన్నాను.

ఈ ప్రశ్న పక్కకుపోయి, అంతకుమించిన అనుమానం వచ్చింది వాడికి. ‘‘మరి ఆ తాత ఏడి?’’

మా తాత నేను పుట్టకముందే చనిపోయాడు. నేను కూడా చూడని మా తాత ఉనికితో నా కొడుక్కు పరిచయం కలగడం ఆనందమేగానీ ఏమని జవాబు చెప్పను! ‘‘ఆ తాత ఎప్పుడో చచ్చిపోయిండు నానా’’ అని నెమ్మదిగా చెప్పాను.

ఇక వాడి మెదడులో జీవన్మరణాలకు సంబంధించిన కొత్త ఆలోచనలేవో కలిగివుంటాయి. దాని ఫలితంగా, ‘‘అట్లయితే మన తాత కూడా చచ్చిపోతడా?’’ అని అడిగాడు, చచ్చిపోకపోతే బాగుండు అన్నట్టుగా.

మృత్యువుకు సంబంధించిన మాయ ఎందుకు? అందుకే నిజమే చెప్పేశాను.

‘‘చచ్చిపోతడు నానా; ముసలోళ్లయినంక అందరు చచ్చిపోతరు’’.

అప్పటికే లేచిన చిన్నోడు పెద్దోడిలాగే కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. ఆ జవాబులు వాళ్లను నిశ్శబ్దంలోకి జార్చాయి.

ఇక మరింత వాస్తవాన్ని వాడు తేల్చుకోవడానికే సిద్ధపడినట్టుగా చివరి ప్రశ్న వేశాడు పెద్దోడు:

‘‘మరి పెద్దగైనంక నువ్వు కూడా చచ్చిపోతవా?’’

వాడి ప్రశ్నల క్రమం కలిగించిన ఆనందంతో, ‘‘ఊ’’ అన్నాను, ‘‘చచ్చిపోత బిడ్డ’’.

ఈ జవాబు వినగానే, అప్పటిదాకా ఈ ప్రశ్నల్లో వింటూ మాత్రమే భాగస్వామి అయిన నా చిన్నకుమారుడు ఠక్కున అన్నాడు: ‘‘అయితే నానా, నేను పెరుగ’’.

(ఆగస్ట్ 2015)

**** (*) ****

ఈ విషయం విన్నప్పుడు నేను పెద్దగా ఆశ్చర్యపోకపోవడానికి కారణం, ఇలాంటిదొకటి జరగడం అనూహ్యం కాదనుకోవడమే!

మావాడి క్లాసులో ఉండే అక్షయ్‌రాజు అనే పిల్లాడు, అదే క్లాసులో చదివే ఒకమ్మాయిని పెద్దయ్యాక పెళ్లి చేసుకుంటాడట! అలా అని మావాడితో చెప్పాడట! వాడు ఆ మాటను మోసుకొచ్చి వాళ్లమ్మ చెవిలో వేశాడు.

సాధారణంగా, నేను ఆఫీసునుంచి ఇంటికెళ్లాక, చిన్నోడు చంకనెక్కి నా బ్యాగు వెతుకుతాడు, ఏ పళ్లు తెచ్చివుంటానోనని! నేను కూరగాయలు కిచెన్లో ఇచ్చేసి, పళ్లు తినడానికి వీలుగా, కడగాల్సినవైతే గిన్నెలో నానబెడుతుండగానే ముక్కోణఫు ఫిర్యాదులు వెల్లువెత్తుతాయి. ‘నానా, అమ్మ నన్ను…’ ‘పెద్దోడు ఏం జేసిండో తెలుసా?’ వాళ్లమ్మ మీద చిన్నోడు, చిన్నోడి మీద పెద్దోడు… ఆ పూటకు ఆ పంచాయితీలు తీర్చి, భోజనాలు కానిచ్చి, ఆ పళ్లు పిల్లలకు కోసిచ్చి, ‘నువ్వుంటే నా జతగా – నేనుంటా ఊపిరిగా’ అని పాట వినే విరామంలో ఉన్నప్పుడు- రెండోవైపు విషయాలు మాట్లాడుకునే అవకాశం ఉంటుంది. ‘‘చూశినవా, ఒకటో తరగతి పిలగాడు ఎట్ల మాట్లాడిండో?’’ అని సంభాషణ ప్రారంభిస్తుంది నా భార్య.

అమ్మాయిల ఆంతరిక ప్రపంచాన్ని నేను ఎరుగను. వాళ్ల ఆలోచనలు అక్షయ్‌రాజు వయసులో ఎలా ఉంటాయి? నాకైతే వాడి వయసులోనే ఆడ-మగ మధ్య ఉండగల రహస్యం గురించి కొంతైనా తెలుసు.

అప్పుడు నేను కూడా మా పెద్దవాడి వయసులోనే ఉన్నానేమో! మా అమ్మతో మా ఊళ్లోనే ఒక పెళ్లికి, లేదా వివాహానంతర కార్యానికి వెళ్లాను. చింతకుంటోళ్లు మా వాడకట్టులోనే ఉంటారు. అయితే, కులానికి పెరుక వాళ్లు కాబట్టి, వాళ్ల పద్ధతులవీ వేరే జరిగినై. కొత్త కోడలితో బహుశా వడ్లు దంచిస్తూ, ఆమెతో సహా నలుగురైదుగురు ముత్తైదువలు కుందెన పెట్టిన రోటిలో పోట్లు వేస్తూ ‘అల్లో నేరెడళ్లో’ పాట ఎత్తుకున్నారు. అలా ఒక పెళ్లిలో పాట వినడం నేను అదే మొదటిసారి; తర్వాత కూడా నేను ఏ పెళ్లిలోనూ ఎవరూ పాడగా వినలేదు. కాపురానికి వచ్చిన ఆ కొత్తమ్మాయిని మానసికంగా శృంగారానికి సంసిద్ధం చేయడంలో భాగంగా అనుకుంటా, ఆ పాటలో ఈ వాక్యం హఠాత్తుగా జారిపడింది: ‘అల్లిచ్చి గుల్లిచ్చి గోడకొరిగిచ్చి అల్లోనేరెడళ్లో’.

నా బుల్లి గుండె గుబగుబలాడింది. సిగ్గు కూడా కలిగింది. ఏంటీ ఈ అమ్మలక్కలు ఇట్ల బాజాప్త పాడుకుంటున్నారు, అనుకున్నాను. ఆ పాడిన గొంతు ఎవరిదో గుర్తులేదు; ఇంక ఆ పెళ్లి తాలూకు ఏ ఇమేజీ నాకు స్పష్టంగా గుర్తులేదు; కానీ ఈ వాక్యం మాత్రం నన్ను పట్టుకుంది; చింతకుంటోళ్ల మల్లయ్య జ్ఞప్తికి రాగానే నాలో ఈ వాక్యం తటిల్లుమని మెరుస్తుంది.

ఆ వయసుకు అలాంటి వాక్యాన్ని వినడమూ, ఆ భావాన్ని నేను అప్పటికే గ్రహించగలగడమూ నాకు ఇప్పటికీ ఆశ్చర్యంగానే ఉంటుంది.

మా పెద్దాడి స్నేహితుడు ఆ పాపను పెళ్లి చేసుకుంటానంటే నేను ఆశ్చర్యపడనిది అందుకే!

(ఆగస్ట్ 2015)

**** (*) ****

ఇంకొక ఐదు నిమిషాలు చూస్తానంతే. వీడు వచ్చాడా వచ్చాడు, లేదంటే వెళ్లిపోవాలి. ఇదే ఆఖరి కాల్.

‘‘అన్నయ్యా… ఈ తమ్ముడి కోసం ఇంకొక్క పది నిమిషాలు ఓర్చుకోవే.’’

పది ఇంటూ పది నిమిషాలుగా ఓర్చుకుంటూనేవున్నా. ప్చ్, సెల్ఫ్ డిసిప్లిన్ లేదు. ఈ మాటంటే: ‘10.12 నిమిషాలకు సరిగ్గా కలవకపోతే ఏమౌతుందీ? పదీముప్పైకైనా కలవడమేగా’!

ఉత్తినే కలవడమే అయితే, దీనికి ప్రాధాన్యత లేనట్టే అయితే, మరి ఎందుకు అక్కణ్నుంచి రావడం, నేను ఎదురుచూడటం?

వేరొకరి ఉద్వేగాల మీద ఆధారపడటమే నాకు నచ్చదు. అలాంటిది, ఇప్పుడు నిర్ణయాల మీద కూడా ఆధారపడాలి! జీవితంలో ఉన్న పెద్ద విషాదం ఏమిటంటే, మనం ఎక్కడికి వెళ్లినా మనుషులతోనే వ్యవహరించాలి.

పనివుంటే తీరదు. ఏ పనీ లేకపోతే తోచదు.

హోటల్కైనా పోదాం. ఏమీ తినలేదు. అయినా ఆకలి లేదు. అంతా ఆకలయ్యే తింటున్నారా?

సీతాకోకలా ఉండాలనుకుంటే జీవితం బొద్దింకలా ఎదురొస్తుంది. ఈమధ్య జీవితం గురించి ఎక్కువైపోయినాయి ఆలోచనలు! జీవితం కూడా దేవుడిలాంటిదే; ఎలాగైనా వ్యాఖ్యానించుకోవచ్చు.

పోనీ అమ్మాయైనా వాడి ఆలస్యానికి క్షమించేవాణ్నేమో!

ఛా… ఈ విషయంలో మాత్రం నన్ను నేను క్షమించుకోలేను. కాలేజీలో ఉన్నప్పుడు ప్యూరిటన్ థాట్స్ ఉండటం వల్ల కనురెప్పల కరచాలనాల్ని కోల్పోయాను. అయినా, స్త్రీ మనోకుహరంలోకి చొరబడటానికి చేసే ప్రయత్నంలో పురుషుడికి మిగిలేది ఉత్తి ఉబలాటమే తప్ప, ఎప్పటికీ సౌఖ్యం కాదు. అయినా మళ్లీ…
ఆకాశంలోనే బాగుంటుందనీ తెలిసీ వర్షం నేలమీద పడుతుందే! బురద కావడానికా?

గుంటల్లోని రాత్రి నీళ్లు ఎటుపోవాలో తెలీక బిక్కుబిక్కుమంటున్నాయి. ఎటని పోతాయి? పోతే పైకే! ఒరేయ్ ఎండగా! నువ్వేం చేస్తావో నాకు తెలియదు. నేను తిరిగి వచ్చేలోపల ఇదంతా ఎండిపోవాలి.

పొడవుగా ఉన్న ప్యాంటు నేలను తాకుతుందని భయం. నడిచినప్పుడు అది చెప్పులోనే ఆగిపోతుందని ఇంతకుముందు తెలియలేదే!

ఒరేయ్ నా కొడకా బండి ఆపింది తను, గుద్దింది నువ్వు. మళ్లీ నా వైపు చూస్తావేందిరా నాయాల…
కూల్. కూల్. కూల్.

సాక్షాత్తూ భార్యతోనే చాలా విషయాలకు గొడవపడాల్సి వస్తుంది. బయట పడటంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది?

కూల్. హాట్. కూల్. హాట్. హాట్. హాట్.

ఆ గోడకు అవతలివైపున బొందులు విప్పకుంటారని తెలిసీ… కంట్రోల్. కంట్రోల్. కంట్రోల్.

***

‘‘ఏం కావాలి సార్?’’

ఇడ్లీ వడా దోసె పూరీ చపాతీ…

‘‘ఏమున్నాయి?’’

ఇ వ దో పూ చ… అదనంగా మైసూర్ బజ్జీ.

‘‘పూరి’’

‘‘అన్నా ఆ పేపరియ్యే’’

నాకోసం చాలా కష్టపడినట్టున్నాడు. ఎండినయి మాడినయి చాలా జాగ్రత్తగా వెతికి తెచ్చాడు. ఒకటి బాగుంది; ఎండిందీ మాడిందీ దొరికినట్టు లేదు. నా నొసట ఏమన్నా రాసుందారా, వీడికి ఏమైనా పెట్టొచ్చూ అని. అనవసరంగా నీ పెళ్లాన్ని తిట్టేలా నా నోటిని ఎందుకు రెచ్చగొడతావురా…

తెల్లటి పచ్చడి… దీనికీ పక్షులకూ ఏదో సంబంధం ఉంది. ఆలుగడ్డలు, నీళ్లు, ఎర్రగా, చెత్తగా. ఈ హైద్రాబాద్లో ఇంతే. పది రూపాయలు ఇచ్చేదగ్గరా ఇదే కూర, ముప్ఫై రూపాయలు వసూలు చేసే దగ్గరా ఇదే కూర.

ఈ క్రాంతి అయినా రాడేమిటి? ప్రదీప్ గాడు ఏమయ్యాడు? అందరూ కట్టగట్టుకొని ఎక్కడ పోయార్రా?

చెమటవల్ల కింది వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకున్నట్టున్నాయి. సుఖంగా కూర్చోవడానికి వీలు పడట్లేదు. దేవుని లంజాగొడకా… అక్కడెందుకు మొలిపించావురా?

చేతివేళ్లు ఆడుతున్నాయి. సిగరెట్ కాల్చితే బాగుండు. అది పడదు; తిరిగినట్టు అవుతుంది; కాని బాగుంటుంది స్టైల్గా. న్యూనతను పొగలాగా ఊదేస్తుంది. అదృష్టవశాత్తూ మనకు పొగ, మద్యం ఉన్నాయి కాబట్టి సరిపోయిందిగానీ లేకుంటే జీవితం మరీ పొడవైపోయి బోరెక్కిపోదూ!

అయ్యో, వీడు ఇంకా రాడేమిటి? ఒక కదలిక కావాలి; పరుగెత్తాలి; జీవితం పడుకునిపోయిందిరా… ఉరుకు ఉరుకు… ఫాల్తు నా కొడుకులంతా జీవితం వేగమెక్కిపోయింది, నెమ్మది నెమ్మది కావాలంటారే!

‘అన్నా, అనుకోని పని పడింది. సాయంత్రం కలుద్దామా?’

దగ్గరుంటే సిగరెట్తో కాల్చేవాణ్ని. ఈ మెసేజ్కు రిప్లై కూడా ఇవ్వను.

***

అలిఖిత ఒప్పందం ద్వార ఉమ్మడిగా రోడ్డు దాటుతున్న పాదచారులు.

‘షుగర్ లెస్ స్వీట్స్ అవైలబుల్’. తీపిలేకుండా మిఠాయి ఏమిటి?

హెల్మెట్లు వరుసగా అమర్చివున్నాయి. స్పోర్ట్సు షాపు తెరిచివుంది. చద్దన్నం కవరు కారులోంచి భిక్షగాడికి అందుతోంది. బ్యాగుల్లో గాలి నింపి పెట్టారు. నడుం వంపు పోస్టరు మీద పేడా? మరకా?

‘తెలుగు ‘బా’షను కాపాడుకుందాం’

మంగత్రయి? మంగత్⁠రాయ్?

ఎలా జారిపోయాయో గుర్తించేలోపే పైటలు మాయమైనాయే! ఆధునిక మహిళల ఔదార్యం కీర్తించదగినదే!

తల తిప్పి చూస్తున్నాడంటే ఏదో కొత్తది చూస్తున్నాడని అర్థం; అంతకు ముందు చూడనిది, అది ఆఖరికి నేమ్ప్లేటే కావొచ్చుగాక!

తుపుక్, తుపుక్… బస్టాండులో ప్రయాణీకులు కొంతమంది అలవాటైన నిర్లక్ష్యాన్ని ప్రదర్శిస్తున్నారు. ఈ మనుషుల్నా నేను ప్రేమించాలి! ‘పీడనం, ఉష్ణోగ్రత, క్లీన్రూమ్ వాతావరణం… అన్నీ ఒకేలా అప్లై చేసినా అన్ని వేఫర్లూ ఒకేలా ఉండవు. హెచ్ఎఫ్ఈ వేరియేషన్ ఉంటుంది. ఇనెవిటెబుల్’! తొలి ఉద్యోగపు తొలి రోజుల థియరీ! మనుషులూ అంతేనా!

కదలనియ్రా బస్సు!

‘ఎక్కడదీ, 403 సాయిబాలాజీ నివాస్?’

‘ఓ సారూ, కైరుతాబాద్ వోతదా?’ తలపాగా మనిషి. అంతరిస్తున్న ఆహార్యం.

తత్వశాస్త్ర గ్రంథం రాయొచ్చు, కానీ యాసను యథాతథంగా పట్టుకోలేం. వినడంలో దాని సొగసు తెలుస్తుంది. కానీ రాయడంలో!

‘అబ్బో ఏం స్వీట్లోయమ్మ… ఒకటి బెట్టి రెండు బెట్టి ప్యాకిట్ ఇచ్చినట్టు పెద్ద…’

‘అది నేర్సుకునుడు ఏమన్న సుతారామా?’

అమ్మాయి చాలా సున్నితం. చూపు చూపుకల్లా ఎర్రబడుతోంది.

‘మీరు ఇంగ్లీషులో మాట్లాడినప్పుడు బాగుంటుందిగానీ తెలుగులో మాట్లాడితే తెలంగాణా బయట పడిపోతుంది.’

వాళ్లమ్మను దెంగుతున్నప్పుడు వచ్చాడు డ్రైవరు. ఒక అరనిమిషం ముందుగా వచ్చివుంటే ఆమె శీలాన్ని కాపాడుకోగలిగేవాడే! ప్చ్…

అంత చిన్న వయసులో ఆమెకు అలా జరగొద్దని ఎందుకుండేది? విలన్ ఆమె మీద పడి ఇక ఏదో చేయబోతుండగా, నిజంగానే అదేదో జరిగిపోతుందని మన గుండె లబలబలాడుతుండగా, ఒక మనిషి తలకాయంత బూటుతో గాలిలో కనబడి, గూండా గాడి గదువ కింద కాలు పెట్టి, బూటుతో వాడి తల ఎత్తి… ఏ డ్ఢిష్యాం… బొడ్డు కింది శీలం పదిలం! అమ్మయ్య. ‘స్స్స్స్సూస్సూస్సూ’… విజిల్!

నిజంగా సత్యంతో ప్రేక్షకులకు అంతగా పని లేదు. ఆ నామమాత్రపు సత్యాన్ని పట్టివుంచగలిగే చిక్కటి కండ మాత్రం కావాలి. ప్రేక్షకుడు ఆ మాంసపుకండను కొరుకుతూ, కొరుకుతూ ఆ ఉన్న సత్యాన్ని కూడా మరిచిపోతాడు. ఇక సినిమా అంటే ఆ మాంసపు రుచే!

క..ళా..మ..తల్లి!

అయినా పాపులారిటీ వేరు, కంట్రిబ్యూషన్ వేరు.

సెలబ్రిటీ అయ్యాక అదొక చావు అయిపోతుందేమోలే! మనమే ఫోన్ చెయ్యాలా? వాడు ఫోన్ చేసేదాకా ఎదురుచూడాలా!

‘ఆదాయం ఎట్లత్తుందో ఇప్పటికైతే అర్దం కాలేదు, ముందు ముందు గిట్ట అర్దమైతదేమో!’

‘బాయీస్ అంటే ట్వెంటీఫోరా?’

‘ఇరవై రెండు.’

ఆ గడ్డంతో ఎలా సరసాలాడుతారో అర్థం కాదు.

బస్సు ఆపాలి బస్సాపాలి బస్సాపాలి ఆపాలాపాలాపా…

‘ఏంటీ ఇవ్వాళ బందా?’

పేపర్ ఎవడు చదువుతున్నాడు! ఇప్పటివరకూ బందులవల్ల ఏమైనా ప్రయోజనం జరిగివుంటుందా? వాళ్లు దానికోసం పోరాడుతున్నారన్నదాన్ని ఎస్టాబ్లిష్ చేసుకోవడం తప్ప! ఈమాత్రం వాయిస్ కూడా లేకపోతే అరాచకం అయిపోతుందా? వచ్చాడండీ మేధావి!

***

పాదచారులకు బదులుగా పోలీసులు. వాహనదారులకు బదులుగా పోలీసులు. ప్రజలకు బదులుగా పోలీసులు…

ఇళ్లు ఇళ్లల్లా కాకుండా డబ్బుకట్టల్లా కనబడుతున్నాయి.

నలుగురూ తిరిగేచోట త్రీ బై ఫోర్తులు… బట్టలకు సంబంధించిన తన స్థితేమిటో, తను ప్రూవ్ చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ కొందరికి ఉంటుంది. బట్టలు లగ్జరీ స్థితిని దాటిపోతేగానీ ఈ క్యాజువల్నెస్ రాదు.

వీపులుగా మోహం కలిగించి ముఖాలుగా మోసం చేసేవాళ్లు…

‘దుఃఖం, శూన్యం మధ్య నేను ఏం కోరుకుంటాను?’

అనామకంగా గాలిలో కలిసిపోతే బాగుంటుందిగానీ ఎవరో వచ్చి, మనల్ని తొక్కి, పూలు పెట్టివెళ్లడం బాగుంటుందా?

సామాన్యతను సెలబ్రేట్ చేయడానికి నేను వకాల్తా పుచ్చుకుంటున్నానంటే నేను అసామాన్యతను ఇష్టపడుతున్నట్టా?

జడలు నిరంతరం తాకడం వల్ల నునుపు దేలిన పిరుదులు.

ఎవరీ వీలయినంత వీపు సుందరి?

ఉద్వేగపూరితమైనదేదో జతకూడనిదే నగ్నత్వంలో ఆకర్షణ ఉంటుందా?

మూత్రం పోస్తూ, పొడవు తుపాకిని నిలపడంలో అవస్థ పడుతున్న పోలీసు…

తిరగడం అంటే తిరగడం అని కాదు; రోజూ చూసేదానికి భిన్నమైన దృశ్యాన్ని కంట్లో వేసుకోవడం!

థ్రీసమ్… మేము అడ్వాన్స్డ్ అని నిరూపించుకోవడానికి కాబోలు!

స్త్రీ పురుషుడిగా రూపాంతరం చెందినతర్వాత కూడా ప్రత్యుత్పత్తి ప్రక్రియకు ఉవ్విళ్లూరేట్టు చేయడం గొప్ప విషయమే!

ప్రాంతాల మానసిక అంతరానికి చిహ్నంగా ధ్వంసమైన ట్యాంక్బండ్ విగ్రహాలు. దంపతులు మామూలుగానే ఫొటోలు దిగుతున్నారు. నాగ్గూడా మామూలుగానే ఉంది.
ఇంతకీ నేను తలవైపున్నానా? కాళ్లవైపా?

మన కాళ్ళేమో పల్లెలో ఉంటాయి, చేతులేమో పట్నాన్ని కౌగిలించుకుంటాయి. అటుగాదూ ఇటుగాదూ, అటూఇటూకానివాడిలాగా!

ఇలా బొడ్డు మీద ఎంతకాలమని బతకాలి!

నాచురల్ అనేది నాచురల్గా ఉందా? తల్లి కడుపులోంచి బయటపడ్డానికి బొడ్డుతాడు కోయడంతోనే కృత్రిమత మొదలైందిగదా!

ముందు పుట్టిన దొంగ లంకొలంతా దొంగ లంకొలే. ఎవడికి ఇష్టమైనట్టు వాడు భూగోళాన్ని దొర్లించుకుంటూ వెళ్లాడు.

నా రాగద్వేషాల్ని ఇప్పటికైనా స్పష్టంగా నిర్వచించుకోవాలి. వృద్ధాప్యమో మృత్యువో వచ్చేదాకా ఆగాలా?

ఇలా కూడా బానేవుంటుందిలే, అందరం మూకుమ్మడిగా అంతమైపోవడం!

నేను పొట్లపల్లి రామారావును ఇంతకుముందు సీరియస్గా చదవకపోయివుండవచ్చు. కానీ రేపు నువ్వు ‘పొట్లపల్లా! ఆయనెవరు?’ అంటే నొచ్చుకోవడానికి కారకమయ్యేదేదో నా లోలోపల రూపుదిద్దుకుంటూ ఉందా?

ఈ ఉత్తుత్తి భావప్రాప్తులతో ఏమైనా ఉపయోగం ఉందా? అంతా ఉత్తిదే! ఉత్తిత్తిత్తిత్తిత్తి… పూరీ నిజం, మాడిపోవడం నిజం, రావాల్సినవాడు రాకపోవడం నిజం, నాకు కోపంతో అరికాలిమంటెక్కడం నిజం. ఎంత దూరం ఇలా ఈడ్చుకుంటూ నడవాలి!

***

‘‘లార్జ్. వన్ ప్లస్ వన్… ఇది కూడా బంద్ ఉంటుందనుకున్నా.’’

‘‘మందుకు బందేందన్నా.’’

‘‘క్రిస్పీ వెజ్ ఉందా?… రెండు లైట్స్ గూడా.’’

అబ్బా కటిక చేదు!

పదార్థం వల్ల భావన కాదు; భావన కోసం పదార్థం.

‘అన్నా, ఇప్పుడు కలుద్దామా?’ ‘వద్దు. నేను చాలా బిజీగా ఉన్నాను.’ నువ్వెప్పటికీ రావొద్దు. నీకోసం నేను ఎదురుచూసే శ్రమ తీసుకోను.

వాడి స్పెర్మ్ కౌంట్ 12 మిలియన్ ఫర్ 1ఎంఎల్ అంట. 50 పర్సెంట్ నాన్ మొటైల్. పిల్లలు పుట్టరంటావా?

ఉదయం పది గంటలు. అందరు వరి కలుపులకు పోతున్న సమయంలో నేను పుట్టానంట!

‘నానా, అమ్మా నువ్వూ పెళ్లి చేసుకున్నరా?’
అదేరా చావు.

ఏంటీ రిలేషన్సు? హు… కూతురితో ఆడుకునేటప్పుడు తండ్రి తన పురుషాంగాన్ని ఎక్కడ దాస్తాడు?

‘నీకు లౌక్యం లేదు; బతకడం రాదు; ఒక దగ్గర కొన్నేండ్లు మెదిలే తెలివిలేదు; నీతో ఉంటే మాకు ఎప్పటికీ సుఖం లేదు’.

‘అరే, నీకు ఏమని జెప్పాల్నె. నేను దెల్వదా నీకు? అక్కడ వానితోటి పనిజేయాల్నంటే తల నేలమీదవెట్టి మాట్లాడాలె. అర్థం చేసుకోవేంటి?’

‘మొన్నటికి మొన్న లెసైన్సు కోసం మూడువేలు పోగొట్టినవ్. డ్రైవింగ్ వచ్చిందా? నీ ఆలోచనలు ఎక్కడ్నో, నీ చేతులు ఎక్కడ్నో?’

దానికి మామూలుగానే బీపీ. డేట్ వచ్చినప్పుడు చావే!

టాయ్లెట్ను ఉమ్మడిగా పంచుకోవడంలోనే భార్యాభర్తల రొమాన్స్ సగం చచ్చిపోతుంది. ఇంక మిగిలింది ఏమన్నా ఉంటే ఇదిగో ఇలాంటి చిల్లర మల్లర కొట్లాటల్తో!

కొన్ని ఊహాజనిత విలువల్ని ప్రేమించి, ఉన్నతి సాధించినట్టుగా భ్రమించి, బతకడంలో మమేకం కాలేక, అంచుల వెంబడి జారిపోయి, ఎటూ కాకుండా అయిపోయి…

ఒక స్టేజిలో జీవితం మీద వీరోచితంగా పోరాడినవాళ్లు నచ్చుతారు. మరో స్థాయిలో జీవితంతో రాజీపడినవాళ్లు నచ్చుతారు. ఇది బయటి నచ్చడమా? మన లోపలి మార్పు మనకు నచ్చేలా చేసుకోవడానికి బయటివారిని ఆసరా చేసుకోవడమా?

కాజా బేగం టీచర్ నన్ను అలా కొట్టగలదని ఊహించలేదు. రెండ్రోజుల్లో హిందీ అక్షరాలు నేర్చుకోవాలంటే… ఆరోక్లాసులో కొత్తగా చేరాను కాబట్టి కొంత కరుణనో, మినహాయింపునో ఆశించాను. చెంప అదిరిపోయింది.

‘ఇవాళ ఏదోటి అదరగొడదాం… అదరగొడదాం అంటే ఏంటి నాన్నా?’

అదరగొట్టడం అంటే… అంటే నానా… అదరడం… ఏందీ నాకు ఇంగ్లీషే రాదనుకున్నా, తెలుగు కూడా రాదా?

‘బఠానీలాగా పిల్లిని మట్టిల పెట్టి నీళ్లు పోస్తే ఇంకో పెద్దపిల్లి మొలుస్తదా నానా?’

అయ్యో, బంగారం… ఎక్కడ్రా?

ఉజ్జయినీ బ్రెత్. బస్త్రిక. శ్వాస గొంతుకు తెలియాలి. హూహూహూ

‘‘ఆ చెప్పు…’’

‘‘ఎక్కడున్నవ్?’’

‘‘అరే ఎక్కడ్నో వున్నగని చెప్పు… ’’

‘‘ఇల్లు గురించి ఏం ఆలోచించినవ్?’’

‘‘తీసుకుందాం. డెరైక్టుగా ముప్పై ఏడు లక్షలు పెట్టి ఒకటేసారి తీసుకుందాం.’’

‘‘మల్ల దాగినవా?’’

‘‘తాగడమేంటే? చదువుకుంటూ ఉంటే…’’

‘‘నీకు ఏదీ పట్టింపుండదు’’.

నాకు అన్నీ ఉంటాయి. రావాల్సిన బాకీలు ఇవ్వాల్సిన శాపనార్థాలు. పేపరన్నా సరిగ్గా మడత పెట్టడం రాదు, ఇది నాకు చెప్తుంది! నాలుగు రోజులు గిలకాడించడం కోసం ఇందులో ఇరుక్కుపోతిమే!

శరీరం తిరుగుబాటుదారు. మూడు పెగ్గుల్ని సహించినా ఐదో పెగ్గుకు ఒప్పుకోదు. కాని సిగరెట్ రుచి మాత్రం మందులో పెరుగుతుంది. ‘‘బిల్ దే’’

ఒక్క సెట్విన్ అన్నా రాదు!

నడిచీ నడిచీ నడిచీ…

న..డి..చీ.. న…డి…చీ… నన్నారా మీరు ఇలా నడిపిస్తున్నారు?

నన్ను? నన్ను?

నేనెవరో తెలిస్తే భుజాల మీద మోస్తార్రా!

***

వీధుల్లో నీడలు పొడువవుతూ, పొట్టివవుతూ, అంతలోకే ముడుచుకుపోతూ, విస్తరిస్తూ, వెనక్కీ ముందుకూ జరుగుతూ…

షట్లర్ల ముందు ముడుచుకుంటున్నవాళ్లు నేలదయ్యాల్లాగా కనబడుతూ…

ఆయాసం. దురద. చెమట.

ఇల్లు ఊడ్వక ఎన్ని రోజులవుతోంది!

మనసే ఊడ్చుకోలేం.

పుస్తకం తిరగేద్దాం…

ఇస్మైల్ వసుంధరా కేశవా విశ్వనాథా స్వామీ… అల్లం రఘోత్తమరెడ్డా?

ఖాళీసీసాలు. పదిహేను పైసల కోసం చీరలు ఊడదీసుకునే నూకాలమ్మ పైడి… తాత్విక కథ అనుకుంటిమే.

స్మైల్ నువ్వు తిరగరాయాలబ్బా! లేదంటే త్రిపురకు చెప్పేదా? అబ్బే, లేటు. రాజిరెడ్డిగాడైతే గీకి అవతల పారేస్తాడు.

ఎంతైనా కథ కంటే కవిత్వం రాయడం ఈజీ. ఎట్లయినా రాయొచ్చు క్రమం లేకుండా.

రష్యన్ అనువాదంలో రాముడు, ధర్మరాజు, బకాసురుడు, బ్రహ్మరుద్రాదులు… అయ్యో!

తెలుగువాళ్లు ఒక భాషను సృష్టించుకునేంత తెలివిమంతులవడే ఒక ఆశ్చర్యం!

కొండయ్య పూరీలు మండే బ్లూస్ పోగొట్టేవి. ఆ పప్పు, ఆలుగడ్డ కూర… ఆ రుచి మళ్లీ దొరకలేదు. ఎప్పుడూ డబుల్ ప్లేట్లే! వర్తమానంలో చాలా చిన్న విషయంగా కనపడేది ఎప్పటికోగానీ విలువైన విషయమని అర్థం కాదు. నిజంగా జీవితంలో ఉన్నది కళలో ఎప్పటికీ రాదు.

‘సాహిత్యమూ బొంగూ’ పేరుతో ‘పాలపిట్ట’కు ఒక వ్యాసం రాసెయ్యాలి. నాకంటే ముందు పుట్టినవాళ్లంతా దీన్ని నానా చంకలు నాకించారు. దేవుడు నన్ను బెసైక్సువల్ చేసివుంటే బాగుణ్ను.

‘ఆనందమూ నొప్పీ ఒకటే కాగలిగే స్థితి రతిలోనూ, రాయడంలోనూ మాత్రమే సాధ్యపడుతుంది.’ ఎస్. మొదటి వాక్యం ఇదే! రాయడమూ రతీ ఒకటే అంటే ఒప్పుకుంటారా!
రాస్తే వచ్చేది లేదు. రాయకపోతే పోయేది లేదు.

ప్చ్ ప్చ్ ప్చ్… ఇవ్వాళ రోజంతా వృథా అయిపోయింది. ఇట్లా ఎన్ని రోజులు? ఎన్ని గంటలు? ఒక లెక్కాపత్రం లేకుండా…
ఇవ్వాళేం చేశానని?

కళ్లు మూసుకుని ధ్యాననిద్రలో కూర్చుని…

ఊ… పొద్దున్నే లేచాను. లోపలున్నది బయటికి రావడానికి ఫైబర్ కలపాలి.

… ‘నిన్ను విసుక్కునే స్వేచ్ఛ గూడా లేదా నాకు?’… గుండపు స్నానంలో గిల్టీ ప్లెజర్… కర్మక్షయం ఎటూ జరగదు కనుక, ఎటూ మానవజన్మ ఎత్తుతూనే ఉంటాం కాబట్టి, మళ్లీ తల్లులు మళ్లీ గర్భాలు…

ఛీ… ధ్యాననిద్ర… మళ్లీ ఫ్రెష్షుగా…

పొద్దున్నే లేచాను. నీళ్లు పుక్కిలించి గ్లాసెడు నీళ్లు తాగాను. అప్పటికే పాలు వచ్చాయి. పొయ్యి మీద పెట్టాను, చిన్న మంటలో, పొంగిపోకుండా.

ప్యాకెట్ను కట్ చేసేటప్పుడు విధిగా నందినిని గుర్తు చేసుకున్నాను. తను రెండు దిక్కులా కట్ చేయాలంటుంది. దానివల్ల ఒకవైపు నుంచి లోపలికి గాలి వెళ్తుంది కాబట్టి, పాలు చుక్క మిగలకుండా గిన్నెలో పడిపోతాయి. పాలు మొత్తంగా… చుక్క మిగలకుండా అలాగే తాగేసి…

పి ఐ డబ్ల్యూ…. పి ఐ డబ్ల్యూ 213. అరే, ఎన్ని పాసువర్డులని గుర్తుపెట్టుకోవాల్రా?

నీ వయసే నిన్ను వాంఛ నుంచి లిబరేట్ చెయ్యాలి!

ఇరవై రెండో ప్లీజుకైనా కరగక తప్పదు; ముక్కు చీదక, ముడ్డి కడగక తప్పదు…

బస్సు… మనుషులు… అనుకోకుండా తారసపడిన సిరిసిల్లా మిత్రుడు… యాభై రూపాయలు బొక్క…

‘అబ్బా నెట్టకండి’.

నెట్టకపోతే ఎట్టా?

కొన్ని పదులు జతలు. ఒకసారి పెనెలోప్లాగా చిన్నగా; ఇంకోసారి బెల్యూచిలాగా నిండుగా; మరోసారి ఆ హెచ్చార్ అమ్మాయిలాగా ఏమీలేనట్టుగా…
కొరికి రక్కి గిచ్చి గిల్లి…

ఎక్కడున్నావే…

థూ నీ యబ్బా… పూలరెక్కలాగా భావించిచస్తావు. నలపడానికి మనస్సు రానివాడివి నీకెందుకురా మగజన్మ?

‘కనీసం ఇస్త్రీపెట్టె రిపేరన్నా నీకు రాదు’.

నాకు దేన్నీ బాగుచేసుకోవడం తెలీదు. దాన్ని విప్పదీయడం నావల్ల కాదు.

విప్పదీయడం

విప్పదీయడం

విప్పదీసి

కొంపదీసి

వాడు విప్పినప్పుడు ఏమైనా చేశాడా టీవీని? ఏవో పార్ట్స్ మాయం చేసివుంటాడు. లేకపోతే ఎందుకు రాదు? అనవసరంగా కేబుల్ బిల్లు దండగ. సౌండ్ వస్తుంది, బొమ్మ రాదు.

బొమ్మ. బొమ్మ బొమ్మ… ఒక బొమ్మ కావాలి. బొమ్మ లాంటి బొమ్మ కావాలి. బాత్రూమ్లోకి లాక్కెళ్లాలి. అర్ధ శిశువుల్ని అనాథల్ని చెయ్యాలి. బండగా, మోటుగా…

బండగా, మోటుగా ఉండి… ఎదుటివాళ్లకూ దుఃఖం, నేనూ సుఖపడింది లేదు; చావదెంగడానికి కాకపోతే ఇలాంటి జన్మ ఎందుకెత్తించినవే నాయినా! చావదెంగడానికి కాకపోతే…

చావదెం… దెం… దెం… ఎం… ఎం…

ఎగుడు దిగుడు

ఎగుడు దిగుడు

ఎక్కి దిగి

ఎక్కి దిగి

ఎ ది

ఎ ది

ది

ది

ఆ.. ఆ… ఆ…. ఆ…..

బుడుక్ బుడుక్…

నల్లానీళ్లు…

అప్పుడే తెల్లారిందా!

**** (*) ****