ఈ సంకలనంలో తను గమనిస్తున్న రంగుల్ని మన మీదకి వెదజల్లి మనల్ని మేల్కొల్పుతాడు కవి. సమాజం గురించో, మానవ సంబంధాల గురించో లేక తనలోపలి సంఘర్షణల గురించో చెప్పేటప్పుడు ఈ కవి యొక్క అభివ్యక్తి, నాకైతే నిజంగానే చిత్రకారుడికి అవసరమైన రంగుల శాస్త్రాన్ని గుర్తుచేసింది. తాను గుర్తించిన రంగులన్నిటినీ పాఠకులమీదకి చల్లాలని ఈయన చేసిన ప్రయత్నం సఫలమైంది.

ప్రతి కవితలోనూ తను చెప్పాలనుకున్న విషయం యొక్క గాఢత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఆ విషయం గురించి తాను పడుతున్న మానసిక వేదన కవితలో కనిపించి పాఠకుడిని చుట్టుకుంటుంది. ఒకపట్టాన ఆ అనుభూతినుంచి మనం కూడా బయట పడలేం. ఆలోచించకుండా ఉండలేం.

‘బాల్కనీలో ఊయల’ కవితలో

“అశరీరికి, మనసున్న వారికి
స్థిత ప్రజ్ఞత
కుదరదేమో
ఆ అవసరమూ లేదేమో “ అంటారు.

మనసున్నవారికి, ప్రతి దానికీ స్పందించే గుణం ఉన్నవారికి స్థితప్రజ్ఞత అంత సులభంగా ఎలా సాధ్యపడుతుంది?

ఇలాంటి వారు స్పందిస్తేనే కదా, నేటి సమాజంలో, మానవ సంబంధాల్లో అంతకంతకూ పెరిగిపోతున్న లోటు పాట్లనూ, మరిచిపోతున్న మధురమైన విషయాలనూ ఇలా సంకలనపరిచి మనల్ని కాస్త జాగ్రత్తపడమని చెప్పగలిగేది.

అనుభూతులూ, స్పందనలూ లేని జీవితం చప్పగానే కదా ఉంటుంది. అందరికీ సాధ్యం కాని విషయమది. అందుకే ‘ఇలా, యెలా‘ కవితలో

“పరిమళించడం ఓ అనుభవం!
అనుక్షణం క్షణ క్షణమై [...]]]>
జీవితమంటేనే రంగుల మయం. ఆ రంగుల్ని గుర్తించి ఒడిసిపట్టుకుని ఆనందాన్నో, విచారాన్నో, తీవ్రమైన వేదననో వ్యక్తపరచగలగడమే కాకుండా, చదువరులకి కూడా తమ జీవితంలో మారుతున్న రంగుల్ని చూసుకోగలిగేలా చెయ్యడం కళాకారుడికే సాధ్యం. ఒక చిత్రకారుడు తన అనుభవాల్నీ, అనుభూతులనీ తనకు నచ్చిన రంగుల్లో ప్రపంచానికి వ్యక్తపరిచినట్టు, కవి అందమైన పదచిత్రాలతో చెబుతాడు. అలా చెప్పాలంటే ఎక్కడో ఓ చోట కాసేపు ఆగాలి. అలా ఆగిన కాస్త సమయంలోనే తనలో విప్పుకుంటున్న పొరల్నీ, కలిగే మార్పుల్నీ చదువరులకి అర్థమయ్యే రీతిలో అందించగలగాలి.

ఈ సంకలనంలో తను గమనిస్తున్న రంగుల్ని మన మీదకి వెదజల్లి మనల్ని మేల్కొల్పుతాడు కవి. సమాజం గురించో, మానవ సంబంధాల గురించో లేక తనలోపలి సంఘర్షణల గురించో చెప్పేటప్పుడు ఈ కవి యొక్క అభివ్యక్తి, నాకైతే నిజంగానే చిత్రకారుడికి అవసరమైన రంగుల శాస్త్రాన్ని గుర్తుచేసింది. తాను గుర్తించిన రంగులన్నిటినీ పాఠకులమీదకి చల్లాలని ఈయన చేసిన ప్రయత్నం సఫలమైంది.

ప్రతి కవితలోనూ తను చెప్పాలనుకున్న విషయం యొక్క గాఢత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఆ విషయం గురించి తాను పడుతున్న మానసిక వేదన కవితలో కనిపించి పాఠకుడిని చుట్టుకుంటుంది. ఒకపట్టాన ఆ అనుభూతినుంచి మనం కూడా బయట పడలేం. ఆలోచించకుండా ఉండలేం.

‘బాల్కనీలో ఊయల’ కవితలో

“అశరీరికి, మనసున్న వారికి
స్థిత ప్రజ్ఞత
కుదరదేమో
ఆ అవసరమూ లేదేమో “ అంటారు.

మనసున్నవారికి, ప్రతి దానికీ స్పందించే గుణం ఉన్నవారికి స్థితప్రజ్ఞత అంత సులభంగా ఎలా సాధ్యపడుతుంది?

ఇలాంటి వారు స్పందిస్తేనే కదా, నేటి సమాజంలో, మానవ సంబంధాల్లో అంతకంతకూ పెరిగిపోతున్న లోటు పాట్లనూ, మరిచిపోతున్న మధురమైన విషయాలనూ ఇలా సంకలనపరిచి మనల్ని కాస్త జాగ్రత్తపడమని చెప్పగలిగేది.

అనుభూతులూ, స్పందనలూ లేని జీవితం చప్పగానే కదా ఉంటుంది. అందరికీ సాధ్యం కాని విషయమది. అందుకే ‘ఇలా, యెలా‘ కవితలో

“పరిమళించడం ఓ అనుభవం!
అనుక్షణం క్షణ క్షణమై పరవశించడం ఓ వరం!!
మనసుని వెలివేసిన బానిసలమై
శూన్యాడంబరాన్ని చుట్టుకుని
నిత్య ఉదయాస్తమయాల మధ్య
వికశించక వివశించక
జీవన్మరణాలమై,
ఇలా, యెలా !?” జీవించగలుగుతున్నాం అని ప్రశ్నిస్తారు.

అనుభవాల్లో అనుభూతులుండటం లేదని గమనిస్తూనే ఉంటాం. ఉద్వేగాల్ని కోల్పోతున్నామని తెలుసుకుంటూనే ఉన్నాం. అలా అన్నీ తెలిసి కూడా ఇలా యేలా ఉండగలుగుతున్నాం? అంటూ ఆధినిక జీవన విధానంలో కొట్టుకుపోతూ, మనసనేది ఒకటుందని కూడా మనుషులు మర్చిపోతున్నారని ఆయన వేదన వ్యక్తం చేస్తారు తన కవితల్లో.

అందుకే ‘ కూలుతున్న ఇల్లు ‘ కవితలో కూడా అంటారు…

“మాయమవుతున్న పిచ్చుకలనీ పట్టించుకోని
మొద్దెక్కిన మనసులు
విడిపోతున్న చేతుల్లో
కత్తుల్ని పూయిస్తున్నాయి” అని.

ఆయన కవితల్లో గాఢత మనల్ని ఆయన అనుభవించిన మానసిక వేదనలోకే తిన్నగా తీసుకుపోతుంది.

మనుషుల మధ్య సత్సంబంధాలు కరువై, మెత్తగా పిలిచే, చల్లగా పలకరించే ఆప్యాయతలూ, అనురాగాలూ మాయమై స్థబ్దత పేరుకుపోతున్న బ్రతుకుల్లో తరచుగా పలకరించే వెలితిని గురించి ‘అవునా?’, ‘నీలోనే నీవైనప్పుడు’, ‘ముసురు’ వంటి కవితల్లో అద్భుతంగా వివరిస్తారు.

జీవితమంటే ఆనందంగా ఉండటం అనేదే తెలుసుకోకుండా, తెలుసుకున్నా, ఆ తమ జీవితాలకి తామేవిలువా ఇవ్వకుండా నిర్లక్ష్యంగా నగర వాసులు తమ క్షణాల్ని తామే కసిగా ఎలా కాల్చుకుంటున్నారో ‘ఓ భిన్న దృశ్యం’ లో గట్టిగా చెబుతారు.

‘కాలుష్యపు మత్తులో జోగి
హద్దులు దాటిన నగరపుటంచుల్లో
తాంత్రిక పాతాళ భైరవి సాక్షిగా
మార్జాలగతుల్లో విలాసనృత్యాల్లో
పరదేశీరాగం విశృంఖలత్వాన్ని
స్ఖలిస్తున్న దృశ్యం’

అనడంతోనే నగర జీవన విధానంలో జనులు దేనికోసం దేన్ని కోల్పోతున్నారో చూడమని ఆవేదన చెందుతారు.

ఒక్కసారి మనసారా పలకరించి చూడు క్షణాలు పువ్వులా ఎలా విచ్చుకుంటాయో అంటారు ‘పలకరించి చూడు’ లో.
ప్రమిదల్లో తైలాన్ని నింపి వెలిగించినంత మాత్రాన దీపావళి రాదు. మరి ఎలా ఉంటే దాన్ని దీపావళి అందాం? ఎంత బాగా చెప్పారు కదా అనిపించింది ‘దీపావళి’ కవిత చదివితే.

వానజల్లు ప్రేమలో తడిసి, బరువెక్కి, ఆ ప్రేమద్వారా తను పొందిన శక్తినంతా ఈ మట్టి విత్తుల్లోకి నింపి, పచ్చటి పైరుల్ని తయారుచేసినట్టు, మనసుని తాకి, తడిపిన అనుభూతులు కవితలై మొలకెత్తడం ఎంత గొప్పగా ఉంటుందో ‘ఊపిరి పోసుకునేవేళ’ కవితలో చెబుతారు.

మనసైన మనిషితో నడకెంత ఆహ్లాదకరమో ‘కాలంతో పాటు వెళ్ళి వద్దాం, వస్తావా? ‘ కవితలో సున్నితంగా చెబుతారు.

ఆధునిక ప్రపంచపు పోకడ జీవితాలపై ఎటువంటి రాక్షస ప్రభావం చూపిస్తోందో మనందరికీ తెలుసు. మనుషుల్లోంచి జీవాన్ని గడగడా తాగేసి, మనచే సృష్టింపబడిన యంత్రాలే మనల్నెలా అనుభూతుల్లేని రబ్బరు బొమ్మలుగా మార్చేస్తున్నాయో తెలిసీ మనం అటువంటి జీవితానికే దాసోహమంటున్నాం. ఈ రకమైన విధానంతో ప్రపంచం ముందు ముందు ఏమైపోతుందో అన్న వేదన ‘చూడు, చూస్తూనే ఉండు!’ కవితలో కనపడుతుంది.

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ప్రతి కవిత గురించీ ప్రత్యేకంగానే చెప్పుకోవాలి. ఈ సంకలనంలో ప్రతి కవితా గాఢమైన అనుభూతిని మిగిల్చేదే. ప్రతి కవిత యొక్క నిర్మాణమూ ఒక పధ్ధతిలో సాగిపోతుంది. తను చెప్పదలుచుకున్నదేదో పాఠకుడి మనసులో గట్టి ముద్రే వేస్తుంది. సంకలనంలో పదాల పునరుక్తి పెద్దగా ఏమీ కనపడదు. తన అనుభూతుల్నీ, అనుభవాల్నీ ఇలా ముద్రించడం ద్వారా మన మీదకి చాలా రంగులే రువ్వారు విజయ్ గారు. చదవండి మీరూ ఆ రంగుల్లో మరో రంగై తడిసిపోండి.

**** (*) ****

“అంతా ప్రేమే… అంతా ప్రేమే. ఆ ప్రేమ ద్వారానే అవగాహనా శక్తి, తద్వారానే ఏర్పడే సహనం. అక్కడే… సరిగ్గా అప్పుడే సమయం ఆగిపోతుంది. అంటే అంతా వర్తమానమే అయిపోతుంది. యదార్థమే వర్తమానం. మానసికంగా భూతకాలంలోకో, భవిష్యత్తులోకో ప్రయాణించేసి అక్కడే తిరగాడుతూ ఉండటం ఎప్పటికైనా బాధనీ, అనారోగ్యాన్నీ మాత్రమే కలిగిస్తుంది. అలా మన కాలం మన చేతుల్లోంచి ఒలికిపోకుండా ఒక్క సహనం మాత్రమే ఆపగలదు.

అన్ని ప్రశ్నలకీ ప్రేమే అంతిమ సమాధానం. ప్రేమ నైరూప్యమైనది కాదు. అది నిన్ను నిర్మించి నీ ఉనికిని కాపాడే ఓ దివ్య శక్తి. అందుకే ప్రేమమయమైపో. ప్రేమని అనుభూతించు. ప్రేమని దాచుకోకుండా వ్యక్తపరుచు. ప్రేమ భయాన్ని పోగొడుతుంది. ప్రేమని అనుభూతించేటప్పుడు భయం ఉండదు. సృష్టిలో ప్రతీదీ శక్తే. ప్రేమ అన్ని రకాల శక్తులనీ మించినది.”

ఇవే కాక ప్రేమ గురించి ఇంకా ఎన్నో రహస్యాల్ని తెలుసుకున్నాడు అమెరికాలో ప్రఖ్యాత సైక్రియాట్రిస్ట్, డాక్టర్ బ్రియాన్ వెయిస్. తన ప్రాక్టీస్ ద్వారా ఎందరికో మనోవ్యాకులతను దూరం చేసే క్రమంలో అనుకోకుండా అతనికి పూర్వజన్మల మీదా, వాటి కర్మ ఫలాల మీదా అతనికి మునుపు ఉన్న నమ్మకాలన్నిటినీ సవాలు చేసే పరిస్థితి ఎదురవుతుంది. తన పేషంట్లను హిప్నటైజ్ చేసి, వారి మానసిక, శారీరక బాధలకి కారణాలు తెలుసుకోవడం కోసం వారిని కొన్ని సంవత్సరాల వెనుకటి స్థితికి తీసుకువెళతాడాయన. ఆ సమయంలో కాథరిన్ అనే పేషంట్ అనుకోకుండానే తన ఇప్పటి జన్మకి ముందు సమయం అంటే, తను తల్లి కడుపులో పడకముందు ఉన్న పరిస్థితుల్ని అలా ట్రాన్స్ లో ఉండే వివరిస్తుంది. అలా తను నమ్మని ఒక నిజాన్ని కళ్ళ ఎదుట తన ప్రమేయం తోనే జరిగిపోవడాన్ని చూసి విస్తుపోతూనే క్షుణ్ణంగా మరిన్ని విషయాలు తెలుసుకుంటాడు ఆయన.

అలా “పాస్ట్ లైఫ్ రిగ్రెషన్ థెరపీ ని” నమ్మక తప్పని పరిస్థితి మొదలవుతుంది. రోగుల వివరాలతో పాటు తన ఉనికికే సంబంధించిన ఎన్నో విషయాలు, ఎన్నో [...]]]>

ఏం వ్రాయాలి నీకు? చలి కాలం కాస్తా కరిగిపోయింది. వచ్చే వసంతం మాటేమో కానీ, ఉక్కపోత మొదలయింది.

నువ్వు వదిలి వెళ్ళిన పొదరింట్లోనే ఇప్పుడు కూర్చుని ఉన్నాను.

ఏమైనా వ్రాయాలి కానీ, గుండె కాస్త తేలికగా ఉందీవాళ. వ్రాసే కొద్దీ పెరిగే బరువుని మోయడానికి కూడా మనసు సిధ్ధపడాలిగా.

అక్షరాలు రాలే కొద్దీ గుండె తనువంతా కొట్టుకోవడం మొదలవుతుంది. వాన జోరందుకునే కొద్దీ, ఈ పరిసరాలనుంచి విడిపోవడం ప్రారంభమవుతుంది. అలవాటే కానీ, ఇవాళ రావాలని లేదు పడవలోకి. అలల ఊపుని కూడా తట్టుకోలేననిపిస్తోంది.

నిశితంగా గమనించాలనుంది. నీవల్ల ప్రభావితమవుతున్న క్షణాలు రుతువులకి లొంగని పూల తోటలుగా ఎలా మారుతున్నాయో.

ఇప్పటికైనా తెలుసుకోవాలనుంది. నీ తలపుల్లోంచి జారే ఆనందమంతా అంతమంటూ లేని ఆకాశంలా ఎలా మారిపోతోందో.

కొన్ని రోజులిలాగే తేలిగ్గా గడిచిపోవాలి. పాత్ర నిండిపోవాలంటే ఏకాంతంగానే ఈ పూల కళ్ళలోకి చూస్తూ కూర్చోవాలి. ఈ పూలతో స్నేహించి రేకులుగా విచ్చుకోవాలి. తెలియని లెఖ్ఖలేవో తప్పకుండా తెలుసుకోవాలి.

మాట్లాడుకుంటాయవి తెలుసా? నీ గురించీ నా గురించే కాదు, పుప్పొడిని ఎత్తుకెళ్ళే తుమ్మెద గురించి కూడా.

ఆ .. అన్నట్టు .. తుమ్మెదంటే గుర్తొచ్చింది ..ఎక్కడో అడవిలోపలి కోనేట్లో ఓ కలువ , చంద్రుడి మీద పాడుకున్న గీతాన్ని ఆ తుమ్మెద వచ్చి వినిపిస్తేనే కదూ నేనప్పుడు అక్షరాల్లో నింపి పెట్టింది.

ఆ పాటకి అర్థం చెప్పమని నువ్వు పట్టుబట్టినప్పుడే కదా వెండి మబ్బులన్నిటినీ దారాలుగా పేన్చి, చంద్రవంక ఇరుకొసలికీ కట్టి మనం ఊయలూగింది. అప్పుడే కదూ, ఊయల వేగానికి జోరుగా కురిసిన వెన్నెల చినుకులు మొగ్గల మీద విసురుగా రాలుతున్నాయని నేను పరుగెత్తుకెళ్ళి దోసిలి పడితే, ఆ మొగ్గల విరుపుల్లోంచి నాలుగు పద్యాలు రాలింది?  పోనీ ఆ పద్యాలే వ్రాయనా ఇప్పుడు మళ్ళీ?

అలా అర్థంకానట్టు నటిస్తావు కానీ, నీకు మాత్రం తెలియదా? ఇదంతా నువ్వు నేర్పిన ఛందస్సేనని?

నీకు వ్రాయడం మొదలుపెట్టానో లేదో .. ఎవరి మొబైల్ లోంచో తెలీదు లీలగా ఆ పాట

“తుమ్ మానో యనా మానో .. పర్ ప్యార్ ఇన్సాన్ కి జరూరత్ హై … “

ఇప్పుడిక ఈ విషయం తప్ప ఇంకేమీ మాట్లాడాలనిపించడం లేదు. ఆ పాట పల్లవి అలాంటిది మరి.

పదాలు మాత్రమే మిగిలే ప్రయాణాలని తెలిసి కూడా పల్లవిని నిర్లక్ష్యం చేస్తూ పాటని అల్లేసుకుంటాం. అలరించలేకపోయిన పాట తోడు అవసరమే లేదని వాడిన దండలో దారంలా పారేసుకుంటాం.

ఇంత దూరం విసురుగా సాగి వచ్చాక , నడక తనంతట తాను నెమ్మదించాక , జీవితం సుధ్ధ వచనమైపోయిందని పొగిలి ఏడ్చే పిచ్చి వాళ్ళం మనం.

ఏ ధ్వనీ చెయ్యకుండానే ప్రతిధ్వని కోసం చెవులు రిక్కించే వెర్రివాళ్ళం కూడా.

పోనీలే .. ఎవరు వ్రాసుకున్న పాటయితేనేం, ఎవరు పాడుకున్న పల్లవైతేనేం? మేల్కోవడం ముఖ్యం కదా ఎప్పటికైనా.
రెక్కలు విరిగిన పదాలూ, మేఘాలే రాలని దృశ్యాలూ, పూలు పూయించలేని మాటలూ మనకొద్దు. ఇక్కడే ఆత్మని బంధించే దేహాల చరసాలల్ని శుభ్రపరుచుకుందాం వస్తావా.

ప్రపంచాన్ని గదిలో పెట్టి గడియపెట్టేశాక అనూహ్యంగా తెరుచుకునే ఆ గుప్త ద్వారాలు దాటి సౌందర్యోన్మత్త లోకానికి చేరుకుందాం.
చంద్రవంక ఇరుకొసల నుండీ తేనె చుక్కలమై జారిన వాళ్ళం. ఇప్పుడు గులాబీల తోటలోకి మంచు బిందువులమై నిర్భయంగా రాలిపడదాం.
ఒకరికొకరం చిన్ననాటి కథల్లో రెక్కల గుర్రాలమైపోదాం.

ఇంద్రధనుస్సుని తెచ్చుకుని నడిచే దారంతా పరుచుకుని రెండు విడి రంగులమైనా కలిసే పయనిద్దాం.

నదుల్లనీ కలిసి ప్రయాణిస్తూ ఒంపు తిరిగే చోట , నక్షత్రాలు చెట్లకి పూసే తోటలో విహరిస్తూ, కోటి కాంతుల లోకాన్ని కొత్తగా నిర్మించుకుందాం.
ప్యార్ జరూరత్ హై నిజమే. కానీ, ఆ ప్రేమ కోసం లోపలొక లోకాన్నిలా నిర్మించుకోవడం ఇంకా ముఖ్యమని ఆ పసివాళ్ళకి చెప్పి తీరాలి కదా ఎవరో ఒకరు!

నీ కంటి [...]]]>

నిండు పున్నమి రాత్రుల్లో, నా బాల్కనీ అదృష్టంలో సగం తీసుకుని
నడి నెత్తికి వచ్చేసిన చంద్రుడిని అంతసేపు చూస్తూ, అవునూ, నీకు టెలీపతీ అంటే అర్థం కాలేదన్నావు కదూ ఒకసారెప్పుడో.

అంత వెన్నెల్ని తాగేసిన ఆ మత్తులో కూడా ఎక్కడో హాల్లో సైలెంట్ మోడ్ లో ఉన్న నా మొబైల్ వైపు అసంకల్పితంగా ఎందుకు అడుగేశానంటావు? మొబైల్ చేతిలోకి తీసుకోగానే నిశ్శబ్దంగా అందులో నీ పేరు ఎలా వెలిగిందంటావు?

నీకు గుర్తుందో లేదో, ఆ రోజు ఫోన్ ఎత్తగానే ‘హలో’ కూడా చెప్పకుండా “ఇవాళ నీ ప్రొఫైల్ పిక్ లో ఉన్నట్టే నువ్వు ఎప్పుడూ.. ఎప్పుడూ అలా నవ్వుతూనే ఉండాలి. ఉంటావా? “ అని అడిగావు.

అప్పుడనిపించింది నాకు. కొన్ని సంవత్సరాలుగా నీ స్నేహంలో చందమామ కథలా మారిపోతున్న నా జీవితానికి ‘లైఫ్ సెటిల్ అయిపోయింది’ అనేదే సరయిన పేరని.

నువ్వేదేదో మాట్లాడేసి “ఎప్పుడూ నేనేనా.. నువ్వేమైనా మాట్లాడు “ అన్నావ్.

“ లైఫ్ సెటిలైపోవడం అంటే ఏంటి? “ అని అడిగేశాను.

అకస్మాత్తుగా నేనలా అడిగేసరికి బిత్తరపోయావ్ కాసేపు. “సగం జీవితం గడిచిపోయాక ఇప్పుడు అడుగుతున్నావంటే .. ఇదేదో తిరకాసు ప్రశ్నే .. నువ్వే చెప్పు .. “ అన్నావ్.

“నదినీ, సముద్రాన్నీ కూడా నేనే అవడం “ అన్నాను.

“ఇన్ని యోజనాల దూరంలో ఉన్నానన్న జాలి కూడా లేకుండా పేరు లేని భాషలో మాట్లాడతావు చూడు” అన్నావ్ కోపంగా.

అప్పటికంతే.. మొబైల్ మూతి ముడుచుకుంది.

నాకు తెలుసు చెప్పినా నీకు అర్థం కాదు.

***

ఒక్కోసారి తప్పదు మరి. నా నిఘంటువుని చదివేసిన ఆకాశం కురవక తప్పనప్పుడు, ఆ నీలగిరి పర్వతాల ఎత్తుల్లోనే సెలయేరై పుట్టాలి. ఆ హొయల దూకుడుకి దోసిలిపట్టే లోయనూ నేనే కావాలి. అంతే… కొన్ని ప్రవాహాలెవరికీ అందకూడదు. కొన్ని వానలెవరినీ తడపకూడదు.

నీ నవ్వు తగిలి నా పెదవి [...]]]>

తాపాన్ని కొంత పంచుకుంటుందని వాడిగా వస్తాడతను
ఆవిరై అణువణువూ తననల్లుకుపోతున్న ముందుచూపుని గ్రహించలేడు.
తనకోసం ఒక్క పద్యమైనా రాస్తాడేమోనని ఎదురుచూస్తూనే
సగం వేడిని తీసేసుకుంటుందామె.

మేఘాన్ని చాటు చేసి ముద్దాడాలనుకుంటాడతను
ఆమె పెదవుల్లో పుట్టే మెరుపుల్ని దాచలేకపోతాడు.
వడగళ్ళనేరుకుంటూ కవితల్ని పారబోసుకుంటూ
గుండెని ఖాళీ చేసుకుని కూర్చుంటుందామె.

ప్రతి రేయినీ వెలిగిస్తూ చల చల్లగా ప్రేమిస్తాడతను
ఆమెలా ప్రేమని పద్మాలతో చెప్పడం నేర్చుకోలేడు
మొక్కల్లోని అల్లరినంతా తనలోకి ఒంపుకుంటూ
నింపాదిగా నవ్వుకుంటుందామె.

తెల్లటి పొగల తెరలకవతల స్తబ్దుగా ఉంటాడతను
ఒణుకుతున్న ఆమె పిలుపుల్ని వినలేడు
సూర్యుడిపక్కన అడుగులేసే సమయాల్లో
తన మనసుని వెచ్చగా వ్రాసుకుంటూ ఉంటుందామె.

ఆహ్లాదపరిచే ఉదయాలతో ఆమె ముంగురుల్ని సవరిస్తాడతను
ఏ వేదనలకో ఆమె వదిలించుకుంటున్న ఉత్సాహాల్ని గమనించడు
సరికొత్తగా అతను వ్రాయబోయే ప్రేమలేఖల కోసం
రాలి పడ్డ గుర్తులతో రోజుల్ని లెక్కిస్తూ ఉంటుందామె.

ఎంత సుందరం
గుండె భాష మాత్రమే అనుమతింపబడే లోయలోకి
ఇలా జంటగా జారిపోవడం.
ఎవరూ దోచుకోలేరని
సెలయేటి రాళ్ళ మధ్య
మనం దాచుకున్న తీపి గుర్తులన్నీ
వెలికి తీసి ఇచ్చిపుచ్చుకునే వేళ
నమూనాలైనా మిగల్లేదనుకున్న
మన శిల్పాలన్నీ
సెలయేటి నీటిలో నీడలై ఆడటం

ఎంత చందోబధ్ధం
ఈ పురాతన ద్విపదలో
ఇద్దరం చెరో పాదమూ అవడం.

గంభీరమైన మేఘం, హృదయాన్ని ముద్దాడి, ప్రవాహమై, మమేకమై, నేల చేరిపోయినా, ఆర్తిగా పిలిచే ఆకాశం కోసం మళ్ళీ మళ్ళీ జన్మిస్తూనే ఉన్నట్టు, పూసిన ప్రతిసారీ వెతికి మరీ జీవితాల్ని కలుపుతూ విస్తరిస్తున్న ఈ వలపు దారపు కొలత మనకి అవ్యక్తమో అపరిచితమో కాదని నీకూ తెలుసు.

కాలాన్ని గడ గడా తాగుతూ ఉంటారెవరో…

సముద్ర వేదన తీర్చాలని వెర్రిగా ప్రయత్నించిన రోజుల్లో ఎప్పుడో ఒకసారి నాకు దొరికిన శంఖాన్ని చెవికానించుకుని నా ఏకాంతాన్ని సవరించుకుంటానో లేదో, నేను పాడిన అదే పాట ఇప్పుడు అంతులేని కథలా మళ్ళీ చెవిలో ఇలా … అందులో మన పేర్లు కూడా వినపడి, తిరిగి ఆ భాషని ఆ ఇసుకలోనే గవ్వలుగా చల్లేసి పోవాలని ప్రయత్నిస్తూ ఎంత సేపు ఉండిపోతానో తెలీదు.

అకస్మాత్తుగా రెక్కలొస్తాయ్. సమాధానాలన్నిటినీ పొదవుకుని తెల్లటి జాగాలో జారవిడిచి రాకుండా, ప్రశ్నల్లోనే తప్పుల్ని లెక్కిస్తూ ఉండిపోయానని, రాలిపోయిన రెక్కల్ని జాలిగా చూస్తూ రంగు మార్చుకుంటుంది సమయం.

ఖాళీ ఐన మట్టిముంతలో క్షణాల్ని చిలికే ప్రయత్నం చేస్తూంటారెవరో…

ఎవరెంత చెప్పినా, ఎవరెన్ని రాసినా, దారి కాచి చీకటిని దోచుకుంటూ దగా చేసే కలల్ని నేనెప్పుడూ నమ్మను. మళ్ళీ నువ్వొచ్చేవరకూ కంట్లోనే ఇరుక్కుపోయిన నీ రూపమొక్కటే నా కోసం కాలాన్ని వడగడుతుంది తెలుసా.

**** (*) ****