చిక్కని ఏకాంతం నిండా చిక్కువడిన నీడలు.
నువు అందనంత సుదూరంగా ఉన్నావేమో! మరీను.
స్వేచ్ఛగా ఎగురుతోన్న ఆలోచనా విహంగాలు, కరుగుతున్న చిత్రాలు,
కూరుకుపోతున్న దీపాలు.

దూరంగా గంటలగోపురంలా అంతటా దట్టమైన పొగమంచు
ఉక్కిరిబిక్కిరిచేసే వేదనలు, అంతంత మాత్రపు ఆశలు,
మూగవోయిన చిమ్మెట,
నగరం మీదినుంచి రాత్రి నీ వదనంపైకి జారిపోతుంది.

అమాంతంగా ఒక అద్భుతంలా నువ్వొచ్చే వరకూ
నేను అనుకొనే వాడిని,
నా జీవితపు పాయలనన్నీ స్పృశించేసానని, నా వొగరు జీవితం
శిలల మధ్య, అలల తుంపరలో, పిచ్చిగా, స్వేచ్ఛగా
సాగరం వైపు సాగే ఒక అరుపు.
ఆ విషాదమోహనం, ఆ అరుపు, సాగరపు ఏకాంతం
విరుచుకుపడుతూ అంబరాన్నంటుతో
దుడుకుగా పర్వులిడిన ఆనాటి నా వొగరు జీవితం.

నా మగువా?
అప్పుడు నీవు ఎలా ఉన్నావూ? ఏ కిరణానివై ?
ఏ విస్తారమైన వింజామరకు ఒకానొక తూలికవై?
ఇప్పుడు ఉన్నంత దూరంలోనే అపుడూ ఉన్నావు కదూ.
వనంలో కార్చిచ్చు! నీలి జ్వాలలు
కాంతి తరువులలో మెరుపు తళుకు.

మంటలు, మంటలు ఎగిసిపడే చిటపటలరవ్వలలో
నా ఆత్మ నర్తిస్తోంది దహించే జ్వాలలతో
ఎవరా పిలిచేది? ఏ నిశ్శబ్ధం ప్రతిధ్వనులతో నిండింది?
వేదనా సమయమిది, ఆనంద సమయమిది
ఏకాంత సమయమిది. అన్నిటికీ మించి నా సమయమిది!

వేటకాని కొమ్ము బూరలోంచి గాలి ప్రవహిస్తూంది పాటై.
శోకోద్రేకము నా దేహాన్ని చుట్టుకొంది.
అన్ని వేళ్లనూ తెంపుకొని, అన్ని అలలను ఎదుర్కొని
నా హృదయం చిక్కని ఏకాంతంలో దీపాలను పాతుకొంటూ
ఆనందంగా శోకిస్తూ అనంతంగా సంచరిస్తోంది.

ఇంతకీ
ఎవరు నీవు, ఎవరు నీవు?

*

మూలం: Thinking, Tangling Shadows by Pablo Neruda.
అనువాదం: బొల్లోజు బాబా

మధ్యాహ్నంలోకి సాగిలపడి
నీ సాగరనయనాల లోకి నా విషాద జాలాల్ని విసిరాను,

ఆ ప్రచండ జ్వాలల్లో విస్తరిస్తూ, రగిలిపోతూ నా ఏకాంతం-
నీట మునుగుతున్న మనిషి చేతుల్లా టపటపలాడుతూ..

లైట్ హౌస్ వద్ద సంచరించే సముద్రంలాంటి,
నీ అభావ నేత్రాలకు
ప్రమాద సంకేతాలను పంపించాను.

సుదూర ప్రేయసీ!
నీవు చీకటిని దాచుకుంటావు
దిగులుతీరంమీదుగా నీ పలకరింపు కొట్టుకొస్తుంది

మధ్యాహ్నంలోకి సాగిలబడి
నీ నయనాలలో తారాడే సాగరంలోకి నా విషాద జాలాల్ని విసిరాను.

నీ ప్రేమలో ప్రకాశించే నా ఆత్మలా
తళుకుమంటూన్న తారలను
రాత్రంతా పక్షులు పొడుస్తున్నాయి.

నీడల గుర్రమెక్కి,
నేలపై నీలి కుచ్చులను రాల్చుకుంటూ
రాత్రి సాగిపోతుంది.

(మూలం: Pablo Neruda – Leaning Into The Afternoons)
అనువాదం: బొల్లోజు బాబా

తేనెతాగిన మత్తులో తెల్లని తేనెటీగా!
సుళ్లుతిరిగే బాటను పొగమంచులో లిఖించి మాయమై
నా ఆత్మలో ఝుమ్మంటున్నావు ఇంకా.

నాకు ఏ ఆశాలేదు, నేనో ధ్వని లేని పదాన్ని
అన్నీ కోల్పోయిన బికారిని

ఓడను ఒడ్డుతో కలిపే ఆఖరి తాడువు, నువ్వే చివరి ఆశవు
నా ఎడారి నేలపై ఆఖరి రోజావు

నువ్వేమీ మాట్లాడవు కదా!

కనులు మూసి చూడు. అక్కడ రాత్రి రెపరెపలాడుతుంది.
నీ దేహమో చకిత నగ్న శిల్పం.

నీ లోతైన కనులలో రాత్రి తపతపలాడుతోంది.
చల్లని పూలచేతులు, రోజాల ఒడి నీవు.

తెల్లని నత్తల వలె నీ చనులు
నీ బొడ్డుపై సీతాకోకచిలుక నిద్రించ వచ్చింది.

నువ్వేమీ మాట్లాడవు కదా!

నీవు లేని ఒంటరితనమిది. వర్షం పడుతోంది.
దారితప్పిన కొంగల్ని వేటాడుతున్నాయి సముద్రగాలులు
తడిచిన దారులలో నీరు నగ్న పాదాలతో నడుస్తోంది.
ఆ చెట్టు ఆకులు జబ్బుపడ్డాయట

తెల్లని తేనెటీగా!
నీవు వెళిపోయాకా కూడా ఝుమ్మంటున్నావు నా హృదయంలో
కాలంలో జీవిస్తున్నావు మరలా సన్నగా, మౌనంగా.

నువ్వేమీ మాట్లాడవు కదా!

*

మూలం: Pablo Neruda – White Bee (twenty love poems and a song of despair)
అనువాదం: బొల్లోజు బాబా