వాకిలి » భాస్కర్ కొండ్రెడ్డి

ట్రాన్సిషన్

వాకిలి — Wed, 08 Jul 2015 18:45:52 +0000

మాట్లాడుకోవాలి మనం
సౌష్టవాల సంకీర్ణతలను
బద్దలైన అద్దాలపై కూర్చొని
అర్థాలు లేకపోయినా
అదేపనిగా మాట్లాడుకోవాలి మనం.

ఏదీ మొదలు కాని చోటకూడా
అప్పటికే కొన్ని పూర్తయ్యే వుంటాయని,
సమస్తం సర్వనాశనమయిన చోటకూడా
తలలెత్తే చివుర్లుంటాయని
తెలుసుకోవాలి మనం.

కప్పుకున్న కవి తోళ్లు విప్పుకొని,
దిగ్భ్రమ దేహ దుఃఖాన్ని ఆస్వాదించాకన్నా,
విషమ గందరగోళ
సాహీతీ నిషా గరళాలు
పూర్తిగా దిగిపోయాకన్నా
తేడా తెలుసుకోవాలి మనం

కవిగా ఎదగడానికి,
కవిత్వంగా మారడానికి మధ్య.

ఎప్పటిలాగానే
అతను చెబుతూనే వున్నాడు.

రాహిత్యం

వాకిలి — Mon, 31 Mar 2014 20:04:31 +0000

అలా వదులుకుంటూ పోతున్నావ్, ఒక్కోక్కరిని.
మునిగిపోతున్నప్పుడు, చేయందించేవారు
దొరకరేమో, మరి నీకు మిత్రమా!
అంటూ హెచ్చరించాడో ఆప్తుడు.

కాస్తంత విరక్తితో కూడిన చిరునవ్వుని వదులుకుంటూ,
కూడదీసుకున్న పదాలను
వదిలేస్తు పెదాల చివరలనుండి,
ఇలా అంటానిక.

ఇంకాస్తా కూరుకొని పోలేక, పట్టుకున్న బరువులతో
ఇంకా లోతుల్లోకి వెళ్లలేక, కట్టుకున్న బంధాలతో
ఒక్కోక్కటి వదిలేసుకుంటున్నాను, తండ్రీ, ఇక.
పైకి తేలే మార్గాలు వెతుక్కుంటూ.

భవసాగర జలాల పై మనుషులుగా మిగలాలంటే,
తృణప్రాయంగా వదులుకోల్సిందే కదా, అన్నింటిని.
ఇంకేమీ దాచుకోకుండా,. లోపలి లోగిల్లలోన.

తేలికపడితే కాని తేలలేం కదా మరి.

దహనం

వాకిలి — Sat, 30 Nov 2013 23:14:46 +0000

1
పరిచయం కాని, ఒక సమయం కోసం,
కలలకనడానికి చాలా కాలంముందటే,.
ఒకానొక ఆదిమ అవలక్షణం,.
చిగురులేయడం మొదలుపెట్టినట్లుంది.

2
ఒక్కొక్క అక్షరాన్ని రాసుకుంటూ పోతున్నప్పుడు,
ఎవరో నన్ను, తడుతున్నట్లు,తడుముతున్నట్లు
ఎడతెగని అనుభూతి అవస్థ
ఎక్కడెక్కడినుంచో చీల్చుకొస్తూ,.

3
దృశ్యాలు,దృశ్యాలు విడిపోతున్న జీవితాన్ని,
అక్షరాలతో కుడుతున్నకొద్ది,
చిరుగు పెరిగి, చిరాకు పుడుతున్నట్లు,
పూర్తిగా ఓ లోయై కూరుకుపోతున్నట్లు.

4
నిజానికిది సందర్బం కాదు,
అక్షరాలకో, వాక్యాలకో, రాత్రులకో
అలా, అంకితమైపోవడానికి.
కాని ఎందుకో వాటికోసమే,
సమయం కాలిపోతుంటుంది, ఇలా కాలుస్తూ.

సజీవ కవిత్వం

వాకిలి — Thu, 23 May 2013 21:57:15 +0000

పొట్టిదానా అన్నాను హేళనగా,
భావం పిడిబాకై పొడిచేసింది.

ఎప్పుడో చాలకాలం క్రిందట రాసుకున్న వాక్యాలివి. అంతగా దూసుకుపోయే కవితలు చాలా అరుదుగా కనిపిస్తుంటాయ్. అలా నాకు కన్పించిన రెండు కవితలు ఒకే కవివి కావడం ఇంకో విశేషం గా చెప్పుకోవచ్చు. అవి పి.రామకృష్ణ గారి, భగవాన్ ఉవాచ, ఎప్పట్లాగే.

రెండవకవిత “ఎప్పట్లాగే ‘” చదవగానే ఇంత ఆలోచనత్మకంగా, ఇంత సులభంగా చిన్న ఘటనను కవితగా మలచిన తీరు ఆకట్టుకుంటుంది. అరే, ఇలా మనం రాయలేకపోయామే అనిపిస్తుంది కూడా.

బడిపిల్లల పాఠ్యపుస్తకాలలో ఉంచదగిన కవిత ఇది నా దృష్టిలో. చేపలు ఇవ్వడం కాదు, చేపలు పట్టడం నేర్పండి అన్న సామెత గుర్తుకొస్తుంది. ఒక చిన్న సంఘటనను, ఒక మంచి మార్గాన్ని సూచిస్తుందీ కవిత. ప్రకృతి పట్ల ప్రేమని, పర్యావరణం పట్ల బాధ్యతను చాలా సరళంగా స్పృశిస్తుంది. పిట్టగోడలు తప్ప పచ్చని చెట్లు కనిపించని నగరవాతావరణాన్ని ప్రశ్నిస్తుంది కూడా.

—————-

పి.రామకృష్ణ // ఎప్పట్లాగే

గుప్పెడు గింజల్నీ,
గిన్నెడు నీళ్ళనీ,
పిట్టగోడపై వుంచి
ఎదురుచూస్తున్నాను.
చెట్లను వెతుక్కుంటూ-
ఈ పక్షులన్నీ
ఎక్కడికి వెళ్ళాయో?

** ** **

ఎప్పట్లాగే
గుప్పెడు గింజల్ని చల్లి,
వాటిమీద-
గిన్నెడు నీళ్ళను పోసాను.
నాకు తెలుసు
పిట్టల కోసం వెతుక్కుంటూ
ఈ చెట్టు
ఎక్కడికీ వెళ్ళదు.

———-

కవిత్వాన్ని విభజించు అని నాకెవరైన అవకాశం ఇస్తే సజీవకవిత్వం, నిర్జీవకవిత్వం అని రెండు భాగాలుగా విడదీస్తానేమో! దేని ప్రాధాన్యత దానిదే అయినా కొన్ని సార్లు చటుక్కున జీవం ఆకట్టుకున్నంత సహజంగా ఇంకోటి ఆకట్టుకోదు.

పదాడంబరం చేతనో, లయచేతనో, కవి చేసే కనికట్టు వల్లనో కవిత్వం ఆకట్టుకోవచ్చు కాని మనుసు పొరల్లో తెరలు తెరలుగా అలలు, ఒక అలజడి రేకెత్తించలేకపోతే అది వస్తు కవిత్వమే.

కఠినమైన వాస్తవాన్ని, సత్యాన్ని, ఒక తాత్వికతను ఇంత సున్నితంగా చేయి తిరిగిన చిత్రకారుడిలా కేవలం రెండే రెండు దృశ్యాలతో హృదయపు కాన్వాస్ పై చిత్రించడం సామాన్యమైన విషమేమి కాదు.

మొదటి కవిత “భగవాన్ ఉవాచ” చదవగానే మొదటి దృశ్యం సర్వసాధారణంగా అనిపిస్తుంది. రెండో దృశ్యం జతకూడగానే ఎవరో చెంప చెళ్లుమనిపించినట్లు కళ్లలో నీరు సుడితిరగక మానదు. మనసు మూగగా రోదిస్తుంది భగవంతుడు ఎంత నిర్ధయుడో కదా అని.

ఎక్కడా అయోమయం ఉండదు, అస్పష్టతా ఉండదు. చెప్పదలుచుకున్నది అలవోకగా గుండెకు అతకబడుతుంది. అలజడి తగ్గి స్థిమితంగా ఆలోచించడం మొదలు పెడితే గీతాసారాంశం కళ్లకు కడుతుంది. జరిగేది జరగక మానదని హైదరాబాద్ బాంబు ప్రేలుడు సమయంలో ఓ అమ్మ తన బిడ్డ భవిష్యత్తు ఉజ్వలంగా వుండాలని దేవునికి మొరపెట్టుకుంటు వున్నట్లు, ఇంకొంచెం తిక్కగా ఆలోచిస్తే నాస్తికత్వాన్ని భుజాన మోస్తున్న కవిత గా చెప్పుకోవచ్చు. ( కవికి ఆ ఉద్దేశ్యమే లేక పోవచ్చు అది వేరే విషయం) రెండు ఒకటి అని ఇచ్చిన సృజనాత్మక నెంబరింగ్ కూడా ఆకట్టుకుంటుంది ఈ చిన్న కవితలో. ఎక్కడైనా ఆదివారం అని కనిపిస్తే చాలు కవిత మొత్తం కళ్లముందు నిలబడిపోతుంది. బహుశా ఏ ప్రయత్నం చేయకుండా నాకు పూర్తిగా కంఠస్తమైన కవితకూడా ఇదొక్కటేనేమో.

—————-

పి.రామకృష్ణ // భగవాన్ ఉవాచ

2. ఆ ఆదివారపు మధ్యాహ్నం
ఓ చిన్నారి కోడిపిల్ల
అమ్మకోసం వెతుకుతూ, వెతుకుతూ..
దార్లో-
కారు టైరు క్రిందపడి,
చనిపోయింది.

1. అదే ఆదివారపు ఉదయం
తల్లికోడి-
కసాయి కత్తిక్రింద కంఠాన్ని వుంచి,
కళ్లు మూసుకుని, ఇలా ప్రార్థించింది.
“భగవంతుడా ఇలాంటి చావు-
నా బిడ్డకు రాకుండా చూడు” అని.

———–

మొదటగా చెప్పుకోవలసిన రెండు మాటలు చివరలో చెప్తున్నాను.

కవిత్వం నచ్చడమనేది వ్యక్తిగతం.
కవిత్వమనేది ఓ కనెక్టివిటి. కవిత ఫ్రీక్వెన్సీ పాఠకుడి ఫ్రీక్వెన్సీ కలవగలిగితేనే అది హత్తుకుంటుందనుకుంటాను నేను. ప్రతి పాఠకుడి ఫ్రీక్వెన్సీకి అడ్జస్ట్ అయ్యే కవితలు గొప్ప కవితలవుతాయ్. ప్రతి కవిత ఫ్రీక్వెన్సీకి అడ్జస్ట్ అయ్యే పాఠకుడు గొప్ప పాఠకుడౌతాడేమో?!

రెండో విషయం కనెక్టవిటి. కవి కుక్క గురించి ఫీలై కవిత రాస్తే చదివిన పాఠకుడు ఏనుగనుకుని కవిని నెత్తిన పెట్టుకొని పొగిడేస్తే ఆ కవిత ఫెయిలైనట్లే. కవి కూడా…
కవి ఏమనుకున్నాడో కవిత దాన్నే ప్రతిఫలించాలి. అదే పాఠకుడికి కనెక్ట్ అవ్వాలి. ఆ విషయంలో పై రెండు కవితలు పూర్తిగా విజయం సాధించాయనుకుంటాను. బహూశా కొంత మందికి నచ్చకపోవచ్చు. కవిత్వం నచ్చడం వ్యక్తిగతం కావడంవల్ల.

నేను – మా ఆవిడ – కొన్ని ద్విపదులు

వాకిలి — Thu, 21 Mar 2013 14:43:03 +0000

కొట్టి, తిట్టి హత్తుకొని ఏడుస్తుంది,
మా ఆవిడ మహా ఖిలాడి..

***

బంధాలన్నీ సమాంతరాలే,
అన్నిట్ని ఖండించే తిర్యగ్రేఖ, మా ఆవిడ..

***

సమాజానికి తానో అబల,..
నాకే, మా ఆవిడ మహాబల..

***

ఒక్కమాట – పది సమాధానాలు,
అందులో స్పెషలిస్ట్,.మా ఆవిడ,.

***

కణకణమంటూ గరిటె చప్పుళ్లు,
వంటిట్లో మా ఆవిడ ఆడధీర,.

***

ఉరుముల మెరుపుల వడగండ్లవానే,
కన్నెర్రచేస్తే, మా ఆవిడ,.

ప్రమేయాలు

వాకిలి — Thu, 17 Jan 2013 17:22:35 +0000

1
చాలాసార్లు చిరాకనిపిస్తుంది,
తాళింపులోకి కూరలా,
ఒక్కో నిజానికి, కొన్ని అబద్దాలను
అలవోకగా కలుపుతున్నప్పుడు.

2
కొన్ని సార్లు మనసు తెల్లబోతుంది,
లోపలంతంత పెట్టుకొని,
ఎదుటోడే ప్రపంచమన్నట్లు
ముఖానికి ఓ ముసుగు తగిలించుకొని,
అదేపనిగా ముచ్చట్లాడుతున్నప్పుడు.

3
ఎప్పుడైన విచిత్రమనిపిస్తుంది
పిసురంత ఆపేక్షకు తట్టుకోలేక
దేన్నో పగలుగొట్టుకొని
మాటల ప్రవాహం దూకినప్పుడో,
కనుల కింద, ఓ పల్చటి కన్నీటి తెర
రెపరెపలాడుతున్నప్పుడో,.

4
అప్పుడప్పుడు అబ్బురమనిపిస్తుంది
మనసు లోతుల్లోకి వేసిన గాలానికి,
ఎప్పుడెప్పుడో జారిపోయిన భావాలు కొన్ని,
అనుకోకుండా గుత్తులుగా తగులుకున్నప్పుడో,
నా ప్రమేయం లేకుండానే,పేపరు తీరానికి,
ఏ మూలలనుంచో,అప్రయత్నంగా,
కొన్ని వాక్యాలు కొట్టుకొస్తున్నప్పుడో..