ఈ ఈ రోజు పద్మినీ టీచర్ కి ట్వంటీ రూపీస్ ఇస్తుంటే గట్టిగా మాట్లాడ్డమో లేక దగ్గడమో చేయకపోతే ఫరీద్ గమనించడు. అంతకీ చూడకపోతే, వాడిని బల్లిలా అతుక్కుని కూర్చునే యూసుఫ్ ని ఏదో వంకతో పిలవాలి. నేను డబ్బులివ్వడం చూసాడంటే ఫరీద్ మొహం గాజర్ గడ్డలా మారుతుంది. లేకపోతే మాటిమాటికి ‘ఆమ్ చూర్’, ‘హవల్దార్’ అని పిచ్చి పేర్లతో పిలవడమే కాకుండా పక్కవాళ్లకి నేర్పిపెట్టాడు. వాడు స్కూల్ ఎక్స్కర్షన్లకి వెళ్లనివారిని, జేబులో కనీసం టూ రూపీస్ కూడా లేనివారిని ‘ఆమ్ చూర్’ అంటాడు. అలా నాతో పాటు ఇంకొందరిని అంటాడు, “హవల్దార్” అని మాత్రం నన్నొక్కడినే పిలుస్తాడు. అలా పిలవడానికి పెద్దకారణం కూడా ఏమీ లేదు. అంతా ప్యాంట్లు వేసుకుంటే నేనింకా నిక్కర్లోనే ఉన్నాను, అంతే!

అయినా, ఎవరైనా లేని బట్టలెలా వేసుకుంటారు? వాడి టార్చర్ పడలేక అమ్మని ప్యాంటు కుట్టించమని అడిగితే, ఆవిడ మూడేళ్ల కొడుకు తింగరచేష్టలకి మురిసిపోతూ నా వైపు కూడా చూడలేదు. సాయంత్రం నాన్న రాగానే రహస్యంగా చెప్పినట్టుంది, ఆయన పడక్కుర్చీలో ప్రశాంతంగా పేపర్ చదువుతూ, చాయ్ తాగుతూ పిలిచారు. దగ్గరకి వెళ్లగానే “వచ్చే ఏడాది తప్పకుండా కుట్టిస్తానురా,” అని పేజీ తిప్పారు.

అదంతా పాత సంగతి, ఇప్పుడు నా పైజేబులో రెండు కొత్తనోట్లున్నాయి. ఈరోజు టీచర్ కి డబ్బులివ్వగానే “ఆమ్ చూర్” అనడం ఆటోమాటిక్ గా ఆగిపోతుంది. ఏమో? ఫరీద్ మనసు మార్చుకుని ‘హవల్దార్’ అనడం కూడా మానేస్తాడేమో? ఇక క్లాసులో ఏ గొడవా ఉండదనుకోగానే భలే హాయిగా అనిపించిది.

షర్టుకి టై కట్టుకుంటూ ముందుగదిలోకి రాగానే టిఫిన్ బాక్స్, స్కూల్ బాగ్ టేబుల్ పై రెడీగా ఉన్నాయి. అద్దంలో చూస్తూ తల దువ్వుతుంటే గూట్లోని కిడ్డీ బ్యాంకు నాకేసి చూసి నవ్వుతోంది. నిన్నటిదాకా అది చిల్లర దాచుకునే ఏనుగు బొమ్మ, ఇప్పుడు సమయానికి ఆదుకున్న ఫ్రెండ్ లా అనిపించింది. బొమ్మని పైకెత్తి చూస్తే అది నిజంగానే నవ్వుతోంది.

***

వారం క్రితం ‘ఏ’ సెక్షన్ వాళ్లని బాలభవన్ కి తీసుకెళతారని, ఆసక్తి కలవారు వారంలోగా ట్వంటీ రూపీస్ ఇవ్వాలని పద్మినీ టీచర్ అనౌన్స్ చేసింది. ఆరోజు ఇంటికి రాగానే అమ్మకి చెప్పాను. ఏమీ జవాబు చెప్పలేదు. ‘రేపే లాస్ట్డే!’ అని నిన్న మధ్యాహ్నం కూడా గుర్తుచేసాను. రోజంతా రకరకాల క్రాఫ్ట్స్ చేయిస్తారు, ఎంచక్కా పార్కులో ఆడుకోవచ్చని ఏవేవో చెప్పాను కానీ సినిమా చూపిస్తారనే అసలు విషయం చెప్పలేదు. బీరచెక్కు శ్రద్ధగా తీస్తోంది తప్ప నోరు మెదపలేదు. “ప్లీసమ్మా! ఫ్రెండ్స్ తో బస్సులో వెళ్లడం చాలా బావుంటుంది.” అని అడిగాను. ఎప్పుడూ అంతే! ఖర్చుందంటే నోరు విప్పదు. సాయంత్రందాకా ఉగ్గబట్టుకుని, నాన్నకి చెబుతుంది. ఆయన పేజీ తిప్పినంత సులువుగా అడిగిన ప్రతీదీ వాయిదా వేస్తారు.

ఈసారి అక్కడిదాకా వెళ్లనివ్వద్దని గట్టిగా అనుకున్నాను.

కళ్ళు మూసుకుని ఆలోచిస్తే మంచి ఐడియాలు వస్తాయని జంగారెడ్డి చెప్పాడు. వాడు చెప్పినట్టు చేస్తే, తలనొప్పెట్టింది తప్ప ఏ ఐడియాలు రాలేదు. అవసరం లేకపోయినా పుస్తకానికి అట్ట వేసాను, తమ్ముడిని కాసేపు ఆడించాను, ఇల్లంతా తిరుగుతూ ఆలోచించాను, అయినా ఏమీ తట్టలేదు.

సాయంత్రం మబ్బులు పట్టి వాతావరణం మారింది. సన్నగా చినుకులు పడుతుంటే, అమ్మ చేస్తున్న పని ఆపి బయటకి పరుగెత్తింది. కంగారుగా దండెంమీంచి ఆరిన బట్టలు తీస్తుంటే, నేనూ వెనకాలే వెళ్లి కాస్త సాయం చేసాను. “రేపే లాస్ట్డే!” అని మళ్లీ గుర్తు చేసాను. ఆ హోరులో ఎలా వినపడిందో తెలీదు కానీ, వెంటనే “వద్దు, నాన్న పంపరు.” అని మొదటిసారి నోరు విప్పింది.

అంత దాకా ఏదో ఓ మూల నాన్నని ఒప్పిస్తుందని కొంచెం ఆశ పడ్డాను, నిక్కచ్చిగా పంపారనగానే అమ్మపై పిచ్చికోపమొచ్చింది. అప్పుడు కళ్లు ఎగరేసి దగ్గరకి పిలిచే ఫరీద్, ఏ కారణం లేకుండా నవ్వే వాడి ఫ్రెండ్స్ గుర్తొచ్చారు. “ఏమడిగినా…లేదు, కాదు, వద్దు అంటారు,” అని విసవిసా లోపలికెళ్లి కిడ్డీబ్యాంకు తెచ్చి, అమ్మచేతిలో పెట్టాను. “నా సేవింగ్స్ మొత్తం తీసేసుకుని, ట్వంటీరూపీస్ ఇయ్యి.” అని విసురుగా అడిగాను. కాసేపు బొమ్మలా చూస్తూ నిలబడింది.

ఏమనుకుందో తెలీదుగానీ, “సరే నాన్నని అడుగుతాను.” అని నవ్వి వెళ్లిపోయింది.

అది నిన్న జరిగింది.

ఇప్పుడు నాజేబులో రెండు కొత్తనోట్లున్నాయి.

ఏనుగుపొట్టలో చిల్లర అలానే ఉంది.

***

రిక్షాలక్ష్మయ్య రోజూ ఏడు కొట్టకుండా ఇంటి ముందుంటాడు, ఈ రోజు ఏడు దాటి మూడు నిముషాలయినా రాలేదు. అప్పటికే వీధిలోకి రెండు మూడు చక్కర్లు కొట్టి వచ్చాను. వీధిలో తోక నాకుతున్న నల్లకుక్క తప్ప ఎవరూ కనపడలేదు. కాసేపట్లో మంత్రం వేసినట్టు అంతా మారిపోతుంది. స్కూటర్లు పొగలు గక్కుతాయి, స్కూల్ పిల్లలు గోల చేస్తారు, గేటు వెనుక గాజుల చేతులు టాటా చెబుతాయి. అంతా వెళ్లిపోగానే వీధి ఖాళీ అయిపోతుంది.

రిక్షా బెల్ వినగానే బాగ్ తో, లంచ్ డబ్బాతో బయటకి వచ్చాను.

ఎప్పటిలానే పాతరిక్షాతో, నవ్వు మొహంతో ముసలి లక్ష్మయ్య ఇంటిముందున్నాడు. రోజూ ఒకేలా నవ్వుతాడు. లక్ష్మయ్యకి మా వెనుక బస్తీలో ఉంటాడు, అతనికి పదేళ్ల మనవరాలు తప్ప ఇంకెవరూ లేరు. నన్ను రెండో క్లాసు నుంచి టంచనుగా స్కూల్ కి తీసుకెళ్తాడు, ఎప్పుడూ నాగా పెట్టిన గుర్తులేదు. రిక్షాలో కూర్చుంటూ అలవాటు ప్రకారం చూస్తే చివరింటి సంజయ్ నాన్న స్కూటర్ పై కూర్చున్నాడు, అచ్యుత్ ఆటో ఎక్కుతూ నాకేసి చూసాడు. వాళ్లు నాలా ఆరో క్లాస్ చదువుతున్నారు కానీ కాలనీ స్కూల్ కి వెళ్లరు, బేగంపెట్ పబ్లిక్ స్కూల్ కి వెళతారు. అందుకే నాకేసి చూస్తారు తప్ప నవ్వరు. నేనూ అంతే! రోజూ అటువైపు చూస్తాను తప్ప నవ్వను.

లక్ష్మయ్య రిక్షా తోసుకుంటూ ఒక్కొక్క ఇంటిముందు ఆగుతూ, ఇంకో ముగ్గురిని ఎక్కించుకున్నాడు. అందులో ఒకడు చందు, ఇంకో ఇద్దరు రెండో క్లాసు పిల్లలు. చందు ఎక్కగానే రిక్షా గజగజా వణికింది. లక్ష్మయ్య హేండిల్ని బలంగా పట్టుకోవడంతో కుదుటపడింది. చందు ఎక్కగానే పెద్దగా జాగా మిగలకపోవడంతో ఒక పిల్లాడు మూల కూరుకుపోయాడు. రిక్షా మూలుక్కుంటూ స్కూల్ వైపు కదిలింది. సన్నగా, పుల్లలా ఉండే లక్ష్మయ్య మమ్మల్ని ఎలా తొక్కుతాడో నాకెంతకీ అంతుపట్టదు. ఒకసారి ఎప్పుడో అదేమాట అడిగితే నవ్వి ఊరుకున్నాడు తప్ప ఎలాగో చెప్పలేదు.

రెండురోజులుగా దగ్గుతున్నాడు, ఆయాసపడుతూ తొక్కుతున్నాడు. ఏమైందని అడిగితే సిగ్గుపడుతూ “సర్ది జేసిందిబిడ్డా,’ అంటాడు. “మెయిన్ రోడ్ దగ్గర డాక్టర్ కి చూపించుకో,” అని సలహా ఇస్తే “దవఖనకిబోతే సూది మందిస్తరు, ఊకుంటే రెండుదినాల్ల తక్వతది,” అన్నాడు. ఏమాటా విననివాళ్లకి మనం మాత్రం ఏం చెబుతాము.

రోజూ అర్థం కాని కబుర్లు, పాటలు పాడుతూ తొక్కే మనిషి ఉలుకూ పలుకూ లేకుండా తొక్కుతున్నాడు. కాలనీ దాటేదాకా బాగానే తొక్కాడు కానీ వినయ్ నగర్ దగ్గరకి రాగానే రోడ్డు నిటారుగా ఉంటుంది. అక్కడ తొక్కలేక కష్టపడుతుంటే సైకిల్ చైన్ కాస్తా ఊడిపోయింది. మేమంతా రిక్షా దిగి రోడ్డుపక్కన నిలుచున్నాము. చందు మొదట్లో దిగనని మొండికేస్తే మిగతా పిల్లలు ఘొల్లున నవ్వారు. తిట్టుకుంటూ దిగి నాపక్కగా నిలబడ్డాడు.

రోజూ మాతోపాటు వచ్చే రిక్షాలు మమ్మల్ని దాటుకుని వెళుతుంటే ప్రేయర్ బెల్ కొడతారని భయమేసింది. అసలే మాది చాలా స్ట్రిక్ట్ స్కూల్. ప్రిన్సిపాల్ నుండి బెల్ కొట్టే ప్యూన్ దాకా అంతా కోపంగా ఉంటారు. స్కూల్ డ్రెస్ నుండి అటెండెన్స్ దాకా, ప్రతిదీ పద్ధతిగా ఉండాలి. ఏ మాత్రం తేడా వచ్చినా ఇంటికి మెమో వెళుతుంది. స్కూల్ కి ఎంట్రన్స్ దగ్గర రెండు గేట్లు. రావడం లేటయితే ప్రేయర్ అయ్యేదాకా, మొదటి గేటు బయట నిలబడాలి. ప్రేయర్ అయ్యాక వస్తే, మొదటి పీరియడ్ అయ్యేదాకా రెండవ గేటు బయట నిలబడాలి. గేటు ఏదైనా, డ్రిల్ టీచర్ బెత్తం దెబ్బలు తిన్నాకే క్లాసుకి పంపుతారు. అంతా మా నాన్న ఫ్యాక్టరీ లోలా ఒక పధ్ధతి ప్రకారం జరుగుతుంది.

ఒకసారి జంగారెడ్డి సంతకం చేసిన రిపోర్ట్ కార్డు టీచర్ కి ఇవ్వడం మర్చిపోయాడు. క్లాసయ్యాక గుర్తొచ్చి స్టాఫ్ రూమ్ దగ్గరకి పరిగెత్తాడు. టీచర్ కోసం బయట తచ్చాడుతూ ప్రిన్సిపాల్ కంట్లో పడ్డాడు. అంతే! ఆయన ఆఫీసుకి తీసుకెళ్లి శుభ్రంగా తిట్టి, మెమో ఇచ్చి పంపారు. అది తెలిసాకా స్టూడెంట్స్ స్టాఫ్ రూమ్ చుట్టుపక్కలకి కూడా వెళ్లడం మానేశారు. ఈరోజు మొదటి పీరియడ్ దాటితే, నాపేరు లేకుండా లిస్టు ఆఫీసుకి వెళ్లిపోతుంది. నాకు స్టాఫ్ రూమ్ దగ్గరకి వెళ్లేంత ధైర్యం లేదు.

***

ఫరీద్ ఏడాది క్రితం మా క్లాసులో చేరాడు. వాడు చేరకముందు కరెంట్ షాక్, చోర్ పోలీస్ లాంటి పరిగెత్తే ఆటలు, పేపర్ రాకెట్లతో పోటీలు పడేవాళ్లం. వాడు వచ్చీ రాగానే కబుర్లతో క్లాసుని కబ్జా చేసాడు. వాడికి తెలుగు అస్సలు రాదు, ఎక్కువగా ఉర్దూలోనే మాట్లాడేవాడు. కొన్నేళ్లు సౌదీలో ఉండివచ్చాడేమో సెంట్ సీసాలు, రంగురంగుల పెన్సిళ్లు, ఫారెన్ బబుల్ గమ్ తెచ్చి చూపించేవాడు. అంతా వాడి చుట్టూ చేరి వస్తువులని తాకి తెగ మురిసిపోయేవారు. పాతబస్తీ గొడవలు, సినిమా కథలు చెప్పేవాడు. బార్కాస్ లో చుట్టాలున్నారనగానే నల్ల మోటార్ సైకిల్ పై గుంపుగా వెళ్లే వస్తాదులు గుర్తొచ్చి వాడంటే భయపడేవాళ్లం. ఒకసారి స్కూల్ ఫంక్షన్ కి జీన్స్, టీ షర్ట్ వేసుకొస్తే అంతా ఆశ్చర్యంగా చూసారు. నేను జీన్స్ ప్యాంటు చూడడం అదే మొదటిసారి! నాకు వాడు చూపించే వస్తవులు అంతగా నచ్చకపోయినా కబుర్లు, కథలు విపరీతంగా నచ్చేవి. ఎంత టార్చర్ పెట్టినా ఆ ఒక్క విషయం కోసం కుక్కలా వాడి దగ్గరకి చేరేవాడిని. అది ఎలా అంటే, ఎంత భయమేసినా ఫాస్ట్ బౌలింగ్ ఆడాలనిపిస్తుంది, మిర్చీబజ్జీ కారంగా ఉన్నా తినాలనిపిస్తుంది.. అలానే ఫరీద్ గాడు కూడా!

ఫరీద్ మొదటి సారి చెప్పిన సినిమా కథ కంటే, సినిమా ముందు కథ నాకు బాగా గుర్తుంది.

అబ్బూ మేరె కు, అల్తాఫ్ కో పిచ్చర్ దిఖానే దిల్షాద్ టేటర్ లేకే గయే. హమ్ లోగా పహున్చే కీ వాఁ పే క్యా పబ్లిక్ తీ మాలూం? ఏక్ దూసరే కో ఫుల్ డకల్ లేరే, కుచ్ లోగా మార్ బి లేరే తే.. అబ్బూ కైసే తో భి కర్కే టికీటా లేకే ఆయే. బడీ ముష్కిల్ సె గుస్గుస్ కె టాకీస్ మె గయే, అందర్ బైట్తే కీచ్ లైటా పూరే బంద్ కర్ దియే. అంధేరా చా జాతేకీ సబ్ ఏక్ దం సె ఖామోష్ హోగయే. మై ఔర్ అల్తాఫ్ పరదే కు టక్లేతేవే, ఆజూ బాజూ దేఖ్ లేతేవే హువే బైటే తే, హల్లూ బాత్ బీ కర్ లేరే. జో పబ్లిక్ దేర్ సే ఆయీ గిర్తే పడ్తే అంధేరే మే సీటా డూండ్ లేరే..ఏక్ మోటా తో మేరే పావ్ పే పావ్ రఖే కుందల్ దియా, క్యా దర్ద్ హుయి మాలూమ్? .

జర్రి దేర్ కె బాద్, కోయీ పీచే సే “అబ్ బహుత్ హోగయా, పర్దా ఖోల్రే!!” బొల్కే చీకా, జోర్ సే సీటీ మారా…మేరె కు ఐసా లగ్రా మై పూరా దిన్ వహీ సీట్ పే బైటా హు.. ఆఖిర్ మే పరదా ఉఠా, వొ బీ ఫుల్ మ్యూజిక్ కె సాథ్, క్యా సీటియాన్ పూచో నక్కో, ఆంగ్ పే కాటే ఆగయేమాలూమ్? ట్రేలరా ఏక్ బె బాద్ ఏక్ దిఖాయే, ఫారూకీ, జిందా తిలిస్మాత్ కె ఎడ్బర్ టైజా దాల్రే తే, ఫిర్ లంబా సా న్యూస్ రీల్ భి చలాఏ, ఓ తో ఖతమీ నహి హోరా థా. జబ్ పిక్చర్ కె లంబరింగ్ షురూ హువా, క్యా చీక్నా, క్యా చిల్లానా, సీటీయా చలే మాలూం? .. హీరో బులెట్ పే జారహేతో పీచే సే హిట్ గానా చలా.. హవా సే హీరో కె బాలా ఫుల్ ఉడ్రే…..

(నాన్న నన్నూ, అల్తాఫ్ ని దిల్షాద్ టాకీస్ కి తీసుకెళ్లారు. కొత్త సినిమా అవ్వడంతో జనాల అరుస్తూ, ఒకరినొకరు తోసుకుంటుంటే చాలా భయమేసింది. నేనయితే టిక్కెట్లు దొరకవనే అనుకున్నాను. నాన్న మమ్మల్ని ఓ మూల నిలబెట్టి, కాసేపు మాయమయి టిక్కెట్ల తో ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఎలా సంపాదించారో తెలీదు కానీ భలే ఆశ్చర్యమేసింది. మేము జనాలని తప్పించుకుంటూ, ఎలాగోలా హాల్లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాము. సీట్లలో సర్దుకున్న కాసేపటికి లైట్లు మెల్లిగా ఆరిపోయాయి. చుట్టూ గోల కూడా ఆగిపోయింది. నేనూ అల్తాఫ్ తెర కేసి చూస్తూ, చుట్టుపక్కల చూస్తూ రహస్యంగా కబుర్లు చెప్పుకున్నాము. కాస్త ఆలస్యంగా వచ్చిన ప్రేక్షకులు చీకట్లో సీట్లు తడుముకుంటూ, దేనినో తగులుకుని తూలుతూ వెళుతున్నారు. ఓ భారీకాయం నా కాలు తొక్కి పచ్చడి చేసింది, ఎంత నొప్పెట్టిందో తెలుసా? గట్టిగా అరవబోతూ ఆపుకున్నాను.

ఈ లోపు వెనుక నుండి ఎవరో “ఇక చాలు, ఆట మొదలెట్టండి.” అని అరవగానే, బోలెడు ఈలలు వినిపించాయి. నాకైతే రోజంతా అదే సీట్లో కదలకుండా కూర్చున్నట్టు అనిపించి విసుగొచ్చింది. ఇక ఓపిక నశిస్తుంటే ఈలలు, అరుపులు, మ్యూజిక్ మధ్యన తెర మెల్లిగా తొలిగింది. నాకైతే పోయిన ప్రాణం లేచొచ్చింది. ముందుగా న్యూస్ రీల్ వేసారు, అది ఎంతకీ అవ్వలేదు. తర్వాత వ్యాపార ప్రకటనలు వేసారు. అవి ముగియగానే, సినిమా మొదలయింది. హీరో బులెట్ నడుపుతూ, పాట పాడుకుంటూ వెళుతున్నాడు. ఎదురు గాలికి అతని క్రాఫ్ ఎగురుతోంది, తెరపై టైటిల్స్ వెంటవెంటనే మారుతున్నాయి…ఫరీద్ పదునుగా కథ చెబుతుంటే, మనం సినిమాలో పాత్రగా మారిపోతాము. ఎంత దూరం తీసుకెళ్తే అంత దూరం…అతనితో చివరి దాకా వెళతాము.)

ఫరీద్ కొత్త సినిమా చూస్తే, మరుసటి రోజు మాకు ఆట మొదలవుతుంది. టైటిల్స్ తో మొదలుపెట్టి చివర పోలీసులు దొంగలని పట్టుకునేదాకా వివరంగా చెబుతాడు. “డిషూమ్.. బిషూమ్….“ అంటూ, గన్ ప్రేలుడు రీసౌండ్ కూడా వదలడు. అప్పుడు చుట్టూ ఉన్న వారి మొహాల కేసి చూడాలి, సీనుకి తగినట్టు రంగులు మారుతాయి. ఒక్కోసారి “కల్ కాపే రోకా..?” (నిన్నెక్కడ ఆపాను?) అని పరీక్ష పెడతాడు. సరైన జవాబు రాకపోతే వాడికి చెప్పాలనే మూడ్ పోతుంది. తర్వాత బ్రతిమాలో, కోవా ఐస్ కొనిచ్చో కథ చెప్పించుకోవాలి. .

కథలూ, కబుర్లూ చెప్పే చాక్లేట్ మొహం వెనుక ఓ రాక్షసుడు ఉన్నాడు. వెనక నుండి మొట్టికాయ వేస్తాడు, పేర్లతో ఉడికిస్తాడు, గొంతు మార్చి టీచర్ లా మాట్లాడతాడు. అది అక్కడితో ఆగితే పర్వాలేదు, అంటువ్యాధిలా అందరికీ అంటించాడు. పోనీ టీచర్ కి చెబుదామంటే వాడి చాక్లెట్ మొహం చూసి ఎవ్వరూ మన మాట నమ్మరు. అంతా వెనకుండి గుట్టుగా చేస్తాడు. మచ్చుక్కి, మొదట్లో వాడి కథ కోసం ఇంటర్వెల్ దాకా ఓపిక పట్టేవారు. రానురాను సస్పెన్స్ భరించలేక క్లాసు మధ్యలో కొద్దిగా చెప్పించుకునేవారు. ఫరీద్ ని డిస్ట్రబ్ చేస్తున్నారని, టీచర్ వాడిని తప్ప మిగతా అందరినీ బయటకు పంపింది. ఈ రోజు ట్రిప్పు డబ్బులివ్వగానే వాడు నా జోలికి రాడు.

***

ఏదో నట్టు ఊడిపోవడంతో లక్ష్మయ్య వచ్చిన దారిలో జాగ్రత్తగా వెతుకుతూ కాస్త దూరం వెళ్లాడు. అది దొరకడానికి బాగానే టైం పట్టింది. చెమటలు కక్కుతూ పాత రిక్షా చైన్ బిగించాడు. మేమంతా ఎక్కి కూర్చోగానే నెమ్మదిగా ఆయాసపడుతూ తొక్కుతున్నాడు. “పోనీ రెండురోజులు ఇంట్లో ఉండచ్చు కదా?” అని అడిగాను. “నేనింట్లుంటే మిమ్లని ఎవరిడ్సి పెడ్తరు?” అని చిన్న తువ్వాలుతో చెమట తుడుచుకుంటూ అడిగాడు. లక్ష్మయ్య సంగతి నాకు బాగా తెలుసు, అతని మనవరాలు కూడా అదే చెప్పింది. ఏ సలహాలిచ్చినా తీసుకోడు, ఏదో ఒకటి చెప్పి తప్పించుకుంటాడు. లక్ష్మయ్య లాంటి మొండిమనుషులు కూడా రాక్షసులే!

మా ప్రయాణం నత్తనడకలా సాగుతుంటే, పాపిన్స్ తింటున్న చందుకి కూడా కోపమొచ్చింది. “రేపట్సంది ఈ ఫాల్తు రిచ్చాలరాను, ఆటోల బోతా.” అని చెవిలో చెప్పాడు. స్కూల్ కి లేట్ అవ్వడం తప్పదు కానీ కనీసం మొదటి పీరియడ్ మొదలవ్వకుండా వెళ్లినా పర్వాలేదు అనుకున్నాను.

***

స్కూల్ కి చేరుకోగానే రెండో గేటు మూసి ఉంది. తోతాపురి, జామకాయలు, కోవా ఐస్ అమ్మే బళ్లు ఒక్కొక్కటీ స్కూల్ వదిలి వెళ్లిపోతున్నాయి. లేటుగా వచ్చిన పిల్లలు గేటు బయట మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఇక మొదటి పీరియడ్ అయ్యేదాకా ఎవ్వరినీ లోపలకి పంపరు. ఎప్పుడూ టైం కి తీసుకొచ్చే లక్ష్మయ్య ఈ రోజు చాలా లేట్ చేసాడు. జేబులో కష్టపడి సాధించిన రెండు కొత్త నోట్లున్నాయి, వాటితో ఏం చేస్తాను? స్టాఫ్ రూమ్ బయట నిలబడితే పద్మినీ టీచర్ తీసుకుంటుందా? నాకు డొక్కు రిక్షాపై పిచ్చి కోపమొచ్చింది, చందు సరిగ్గా చెప్పాడు – ‘నట్లు ఊడిపోయే ఫాల్తు రిచ్చా’.

అయినా నేను ఏమనుకున్నానో ముసలి లక్ష్మయ్యకేం తెలుసు. దగ్గుకుంటూ బస్తీకి వెళ్లిపోతాడు. అసలు ఫరీద్, లక్ష్మయ్య ఇద్దరిలో ఎవరు నన్ను ఎక్కువగా సతాయిస్తారు? ఫరీద్ ఏడిపించినా కథలు, కబుర్లు చెబుతాడు. లక్ష్మయ్య పుల్లలా ఉండి రిక్షా తొక్కుతాడు, దగ్గుతాడు, ఆయాసపడతాడు తప్ప సలహాలు తీసుకోడు. లక్ష్మయ్యే! అసలైన రాక్షసుడు. గేటు వైపు నడుస్తూ వెనక్కి చూస్తే లక్ష్మయ్య అందరినీ దించి, రిక్షాని వెనక్కి తిప్పుతున్నాడు. పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి “మెయిన్ రోడ్ దగ్గర డాక్టర్ కి చూపించుకో,” అని జేబులో నోట్లు లక్ష్మయ్య చేతిలో పెట్టి, వెనక్కి చూడకుండా వచ్చేసాను. కాస్త ఆగినా “వద్దు బిడ్డా,” అంటూ ఏదేదో చెబుతాడు.

డ్రిల్ టీచర్ దెబ్బలు వేస్తుంటే అమ్మ గుర్తొచ్చింది. ఇంటికెళ్లగానే టీచర్ కి డబ్బులిచ్చావా అని అడుగుతుంది – ఇచ్చానని అబద్ధం చెప్పను, ఇవ్వలేదని చెబితే కోప్పడుతుంది, నాన్నకి చెబుతానని అంటుంది. అప్పుడేం చెయ్యాలి?…కిడ్డీబ్యాంకు లోంచి సేవింగ్స్ మొత్తం తీసేసుకోమని చెబుతాను. నిన్నటిలా నవ్వి ఊరుకుంటుందో?, లేక రహస్యంగా నాన్నకి చెబుతుందో?

**** (*) ****

వారంలో రెండు రోజులు నా సొంతమని ప్రతీ వారం అనుకుంటాను. భ్రమ కాకపోతే ప్రవాహంలో పడ్డాక మన ప్రమేయం ఏముంది? తెల్లవారకుండానే సెల్ మ్రోగుతుంటే నిద్ర కళ్ళతో తీసి చూసాను, సేథీ నుండి ఫోను, “శికూ! అర్జెంట్ పని మీద హ్యూస్టన్ వచ్చాను, తిరిగి మధ్యాహ్నం వెనక్కి వెళ్లిపోవాలి కాస్త గలేరియా దగ్గర స్టార్బక్స్ కి రాగలవా?” అనడిగాడు. వేరొకరయితే ఏదో ఒకటి చెప్పి తప్పించుకునేవాడిని, ఫోన్ చేసింది సేథీ! “రాగలవా…ఏమిటి? అరగంటలో అక్కడుంటాను.” అని లేచాను.

“మాడ్రిడ్ కాన్ఫరెన్స్ అద్భుతంగా జరిగింది!”, “అమెజాన్ అడవులలో నేను, అనూ…”, “మై స్వీట్ హోమ్ ఇన్ బ్లూమ్ ఫీల్డ్…” అంటూ సేథీ ఫెస్బుక్ పలకరింపులు తప్ప కొంత కాలంగా మా మధ్యన మాటలు లేవు. ఇలా ఉన్నట్టుండి అర్జెంట్ పనంటూ రావడం అయోమయంగా అనిపించింది. మేము కలిసి ఎనిమిదేళ్లు దాటినా, ఇంకా నిన్న మొన్నటిలానే అనిపిస్తోంది

***

అమెరికా కొత్తగా వచ్చిన రోజులు; ఒంటరితనం, పరిసరాలు వింతగా భయపెడుతుంటే ఎన్నో సార్లు తిరిగి వెళ్లిపోవాలని బలంగా అనిపించేది. సేథీ నా పక్క క్యూబ్ లో కనిపించినా మాట్లాడేవాడిని కాదు. ఓ రోజు తనే కలుపుకోలుగా వచ్చి పలకరించాడు. ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి ఎప్పుడూ నా పక్కన బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అంటూ ఒకడుండేవాడు, సేథీ చాలా తక్కువ సమయంలో ఆ వెలితిని తీర్చాడు.

బాచిలర్ అంటే సహజంగా ఉండే సాఫ్ట్ కార్నర్ అనుకుంటాను, తరచుగా సేథీ, అతని భార్య అను భోజనానికి పిలిచేవారు. పానకంలో పుడకలా ఎందుకని తప్పించుకుని తిరిగేవాడిని. అలా ఎంత కాలం సాగుతుంది, అసలే నార్తిండిన్లు చొరవగా వెంటపడి, వేధిస్తే వెళ్లక తప్పేది కాదు.

అలా మా మధ్య రాకపోకలు పెరగడంతో స్నేహం గట్టిపడింది. వీకెండ్ కలుసుకున్నామంటే స్తంభించిన కాలం ఒళ్లు విరుచుకుని రేసు గుర్రంలా పరిగెట్టేది. మా మధ్య ఎన్నో జ్ఞాపకాలు ఉన్నా, డిసెంబర్ నెల మాత్రం మర్చిపోలేను! రంగురంగుల లైట్ల అలంకరణ, శాంటా- రుడాల్ఫ్ బొమ్మలు, పరుచుకున్న లేత మంచుతో ఇళ్లు అందంగా మెరిసిపోయేవి. బ్లూమ్ ఫీల్డ్ లాంటి సంపన్నమైన కమ్యూనిటీ అయితే అసలు చెప్పక్కర్లేదు, గ్రీటింగ్ కార్డులు పక్కపక్కగా పేర్చినట్టు ఉండేవి. అనుకి ఆ పరిసరాలు ఎన్ని సార్లు చూసినా తనివితీరేది కాదు. క్రిస్మసు ముగిసే దాకా ప్రతి రాత్రి అక్కడే తిరిగేవాళ్లం.

ప్రతి స్నేహానికి ఒక రన్ వే ఉంటుంది! ఒకటి కాదు, రెండు కాదు, ఏడేళ్ల స్నేహం డిట్రాయిట్ వదిలి వచ్చాకా ఫేస్బుక్ లైక్ లకి, ఐదు నిముషాల హ్యాపీ న్యూ ఇయర్ కాల్స్ కి పరిమితమయ్యింది. ఒకటి మాత్రం నిజం…ఎప్పుడు మాట్లాడినా మా సంభాషణకి ఓ కంటిన్యుటీ ఉండేది. మా మధ్యన కొంత కాలంగా మాటలు లేవు, దానికి పెద్దగా ఏ కారణం లేదు.

***

స్టార్బక్స్ లో అడుగుపెట్టగానే తాజా కాఫీ గుబాళింపు బలంగా తాకింది. చుట్టూ ఉన్న మొహాలలో ఏ తొందరా లేదు. సావకాశంగా కాఫీ సేవిస్తున్నారు. కబుర్లాడుతున్నారు. అనువైన చోట కూర్చుని అలవాటుగా సెల్ తెరిచి చూసాను. ఏదో వీడని భ్రమ తప్ప కొత్త సందేశాలేవీ లేవు. ముస్తాబైన ఓ వృద్ధ జంట, ఎదురుగా ఉన్న ఫౌంటైన్ దగ్గర ముచ్చటగా కూర్చుని ఉంది. ఆ పక్కగా చిన్న పిల్లలు పెంపుడు కుక్కతో కేరింతలు కొడుతున్నారు.

అరగంట దాటినా సేథీ జాడ లేదు, మాటిమాటికీ పార్కింగ్ కేసి చూస్తూ గడుపుతున్నాను.

సందడితో సతమతమయినా సేథీ, అనులని శ్రద్ధగా గమనించేవాడిని. అనూ కసురుకుంటూ, గారంగా పెత్తనం చేసేది. సేథీ ఇష్టంగా నసుక్కుంటూ, చెప్పిన పనులు చేసేవాడు. ఆఫీసునుంచి గంటకొకసారి తాజా సమాచారం తెలియజేసి ‘ఐ లవ్ యు’ అని ఫోన్ పెట్టేవాడు. సందర్భం కాకపోయినా ఒకరి ప్రస్తావన లేకుండా ఇంకొకరు మాట్లాడేవారు కాదు. అందమైన మనుషులని, అరుదైన కెమిస్ట్రీ ని అతి దగ్గరగా చూస్తుంటే లీలగా ఓ ఆలాపన వినిపించేది. గాలిలో ఓ వింత పరిమళం సోకేది. అప్పుడే పెళ్లిపై నా అభిప్రాయం తిరగరాసుకున్నాను.

నా ఎదురుగా ఉన్న ఖాళీ కుర్చీని చూపించి తీసుకోవచ్చా అని ఓ కస్టమర్ సైగ చేసాడు, ‘వెయిటింగ్ ఫర్ ఏ ఫ్రెండ్’ అనడంతో భంగపడి జనంలో కలిసిపోయాడు.

పెళ్లైన కొత్తలో, ఓ సాయంత్రం సన్నటి జల్లు కురుస్తుంటే మ్యూజిక్ ప్లేయర్ ఆన్ చేసి కూర్చున్నాను. ఎన్నిసార్లు విన్నా తాజాగా అనిపించే పాటలు మెల్లిగా ప్రవహిస్తున్నాయి. కొండలు, కోనలు దాటి ఎక్కడో దారి తప్పి తిరుగుతూ నా భార్య సుజాతని పిలిచాను. హడావిడిగా నాకేసి చూసి “ఈ పాత చిత్రహార్ పాటలేమిటి?” అని వెళ్లిపోయింది. ఆ క్షణం ఓ సుదీర్ఘ నిరీక్షణ ముగిసింది. ఊగిసలాడే ఊహలు శాశ్వతంగా విడిచి వెళ్లిపోయాయి.

సేథీ, నేనూ ఒకే చోట కెరీర్ ప్రారంభించినా, చీలిన పాయల మధ్య దూరం పెరిగినట్టు మా స్థాయిలో అంతరం పెరుగుతూ వచ్చింది. ఇప్పుడు ఏ పోలికా లేదు. నేను కీ బోర్డు వదలలేదు, సేథీ బోర్డు రూము దాకా ఎదిగాడు. అతని జాబ్ టైటిల్స్ మారడం ఎప్పటికప్పుడు లింక్డ్ ఇన్ లో గమనించేవాడిని.

అంతా కలలు కంటారు, కొందరు వాటిని సాకారం చేసుకుంటారు. దానికి అదృష్టం, అవకాశం అంటూ పేర్లు పెడతారు. నన్నడిగితే సరైన తోడుంటే చాలని సేథీని చూపిస్తాను.

ఆలోచనల్లో ఉండగా సేథీ వచ్చాడు.

ఒకప్పటి బక్క పల్చటి కోలీగ్ కి, ఎదురుగా నిలుచున్న మనిషికి ఏ పోలికా లేదు. బ్రౌన్ బ్లేజర్, పల్చబడిన గిరజాల జుట్టుతో హుందాగా అనిపించాడు. ఎదురెళ్లి చిన్నగా హత్తుకున్నాను. పలకరింపులు కాగానే, కంపెనీ లో వత్తిడి విపరీతంగా పెరిగిందని అందుకే టచ్ లో లేనని, ఏమీ అనుకోవద్దని అన్నాడు.

“వారం క్రితం పిల్లలని ‘ఫైండింగ్ డోరీ’ సినిమాకి వెళ్లాను. ఆ రోజంతా నిన్ను, అనుని చాలా సార్లు తలుచుకున్నాను.” అనగానే “ఎందుకు?” అని పరధ్యానంగా అడిగాడు. సినిమా చెప్పగానే సందర్భం తడుతుందని ఆశించాను, అలా ఏమీ జరగలేదు.

“మనమంతా డాలర్ థియేటర్ లో ‘ఫైండింగ్ నీమో’ చూసాం. మర్చిపోయావా?, ఇది దాని సీక్వెల్” అన్నాను.

“రియల్లీ సారీ! అవును మనమంతా చూసాము.” అని నొచ్చుకున్నాడు.

మేము ఇలా అనుకోకుండా కలుసుకోవడం ఆశ్చర్యంగా ఉంది. నాతో పాటు టెక్సస్ లో స్థిరపడిన స్నేహితుల వివరాలు చెబుతుంటే విన్నాడు. పెద్దగా ఆసక్తి చూపించినట్టు అనిపించలేదు.

మనుషుల్లో రెండు రకాలు; గతపు మగత వదుల్చుకోని మొదటి రకం; ముందు చూపు తప్ప వేరే ధ్యాస లేని రెండో రకం. మా సంభాషణ రెండు వర్గాల మధ్య మెత్తని సంఘర్షణలా అనిపించింది.

పక్క టేబుల్ చుట్టూ ఎత్తుగా, బలంగా బాస్కెట్ బాల్ ఆటగాళ్లలా ఉన్నారు. గట్టిగా నవ్వుతూ, గొడవ చేస్తున్నారు. మా మాటలు వారి గోలలో కొట్టుకుపోతుంటే అటు వైపు సూటిగా చూసాను, ఏ మార్పూ లేదు. ఇక గత్యంతరం లేక కాస్త దూరంగా వెళ్లి కూర్చున్నాము.

నాకు తెలిసిన వ్యక్తి సమయానుకూలంగా సందడి చేస్తాడు, సంభాషణ సొంతం చేసుకుంటాడు, అలాంటిది వచ్చిన నిముషం నుండి స్తబ్ధుగా, మాటిమాటికి సెల్ కేసి చూస్తూ, ఏదో ఆలోచనల్లో మునిగినట్టు అనిపించాడు. పాత మనిషిని వెలికి తియ్యాలని రకరకాలుగా ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాను.

“ఆ మధ్యన ఫేస్బుక్ లో అనుకుంటా, మీ అమెజాన్ ట్రిప్ ఫొటో లు చూసాను, భలే ఉన్నాయి.”

“శికూ! ఆ ఫొటో నవ్వులు నిజమనుకోకు, మేమిద్దరం విడిపోతున్నాము.” అన్నాడు.

సరిగ్గా విన్నానో, లేదోనని కాస్త ముందుకి జరగగానే లాటే చుక్కలు ప్యాంటుపై పడ్డాయి.

“సోమవారం డైవర్స్ నోటీస్ పంపింది. ఓ ఫ్రెండ్ రెఫర్ చేస్తే అటార్నీని కలవడానికి మీ ఊరొచ్చాను.” అన్నాడు.

నా హావభావాలు పెద్దగా పట్టించుకున్నట్టు లేడు. మిచిగన్ ‘నో ఫాల్ట్’ స్టేట్ అని, డైవర్స్ అడగడానికి ఏ కారణం చూపక్కర్లేదు అన్నాడు. కేసులో దశలు, డెడ్ లైన్స్, అలీమొనీ అని ఓ ప్రాజెక్ట్ ప్రణాళికలా వివరిస్తుంటే మెదలకుండా చూస్తున్నాను. కొలీగ్ గా ఉన్నప్పుడు ఇచ్చిన ప్రతీ ప్రాజెక్ట్ పద్ధతిగా ప్లాన్ చేస్తాడు, పకడ్బందీగా చేయిస్తాడని సేథీకి మంచి పేరు. ఇప్పుడు డైవర్స్ కి అదే ధోరణి అవలంబించడం విస్తుపోయేలా చేసింది.

“అప్పర్ మానేజ్మెంట్ లో ఎక్కువగా డైవర్సీలు ఉండడం చూసి, ఇది క్యాలిఫికేషన్ అనుకుంటా! అని జోక్ చేసేవాడిని. ఇప్పుడు చూడు.” అని బలహీనంగా నవ్వాడు.

ఆ నవ్వు చూడగానే ఎందుకో తెలియదు, పనిని వ్యసనంగా చేసుకున్న పాత మేనేజర్ గుర్తొచ్చాడు. “నీ వల్ల తెలియకుండా ఏమైనా పొరపాట్లు జరిగాయా?..అని కాస్త జాగ్రత్తగానే అడిగాను.

“శికూ! ఓ స్థాయి చేరుకున్నాకా కంపెనీ మనని దత్తత తీసుకుంటుంది. పనిని జీవితంగా మలచుకోవడం తప్ప పెద్దగా చాయిస్ ఉండదు. అక్కడకీ ఇద్దరం పరిగెడితే కుటుంబం అశ్రద్ధ అవుతుందని అనూని రిసైన్ చేయమని ప్రపోస్ చేసాను…రిసైన్ చేసే ప్రసక్తి లేదు!” అని నిక్కచ్చిగా చెప్పింది. అన్నాడు.

చిన్నపుడు చీకట్లో మెరిసే నక్షత్రాలని చూస్తూ అక్కడక్కడా ఆకారాలని ఊహించుకుని మురిసేవాడిని. అలవాట్లు రూపం మార్చుకుంటాయి తప్ప మాయమవవు కాబోలు, బ్లూమ్ ఫీల్డ్ గృహప్రవేశం ఫోటోలు, విహారాల వివరాలు చూసి అనుకున్నవి సాధించారని అనుకున్నాను.

వచ్చిన గంటన్నరకి అనుకుంటాను, సేథీ వాచీ కేసి చూస్తూ “అపాయింట్మెంట్ టైం అవుతోంది.” అంటూ లేచాడు. గొంతు పెగుల్చుకుని “ఏ సహాయం కావాల్సినా, మీడియేషన్ అవసరమయినా తప్పక కాల్ చెయ్యి.” అని మాత్రం అనగలిగాను. లేచి, భుజం తట్టి వెళ్లిపోయాడు. వెళ్లిన వైపు చూస్తున్నాను.

ఇంటికి డ్రైవ్ చేస్తున్నంత సేపూ సేథీ చెప్పిన మాటలు చెవిలో గింగిరాలు తిరుగుతున్నాయి.

ప్రపంచం విశాలమయ్యే కొద్దీ మా మధ్య ఇరుకు పెరిగింది. వాదించుకోవడం తప్ప మాట్లాడుకోవడం మర్చిపోయాము. ఇంటిమేట్ విషయాలు చెబితే ఇబ్బంది పడతావు. మేము ఒకే మంచంపై పడుకుని చాలా నెలలయింది.

నీకు తెలిసిన అనూకీ, ప్రొమోషన్ మైకంలో కూరుకుపోయిన మనిషికీ ఏ పోలికా లేదు. అర్ధరాత్రి సీనియర్ డైరెక్టర్ తో గుసగుసలాడుతూ పట్టుబడింది. ఎదురుగా ఉంటేనే పట్టించుకోలేదు, ఇక నేను బిజినెస్ ట్రిప్ లో ఉంటే ఏం జరుగుతోందో ఊహించుకోగలవు. కేవలం బిట్టూ (ఆరేళ్ల కొడుకు) కోసం అన్నీ సహిస్తున్నానని అంటుంటే అతని గొంతు పూడిపోయింది.

సేథీ అంటే విపరీతమైన సానుభూతి కలిగింది.

***

వీకెండు ఆటవిడుపుగా లేదు, ఎవరో చిక్కుముడి బిగించి వేడుక చూస్తున్నట్టు ఉంది.

గదిలోకి వెళ్లి తలుపు దగ్గరగా మూసాను. బయట పిల్లల ఆటల అల్లరి వినిపిస్తోంది. బీరువా నుండి పాత ఆల్బం తీసి ఒక్కొక్క పేజీ తిప్పుతున్నాను. డిట్రాయిట్ లో ఉండగా తీసుకున్న ఫోటోలు. ఆల్బం మధ్యలో నేను తిరగేసిన ఫోటో ఉంది. సరిగ్గా అమర్చి దగ్గరగా చూసాను. మాకినా ఐలాండ్ పై తీసిన ఫోటో. ఆకాశపు నీలితెరపై తెల్లటి పక్షులు, సుందర హ్యూరాన్ జలాశయం, క్రూస్ పై టోపీలు పెట్టుకున్న అందమైన జంట, రెండు నవ్వులు!

సుజాత లోపలకి వచ్చి “అదేంటి సేథీని తీసుకురాలేదా? అని అడిగింది.

“ఏదో బిజీ పని మీద వచ్చాడు, తిరిగి వెళ్లిపోయాడు.” అని ముక్తసరిగా చెప్పి ఊరుకున్నాను. తను కదలకుండా నా చేతిలో ఫోటో ని చూస్తూ నిలబడింది. ఫోటో పైకెత్తి టూకీగా అసలు విషయం చెప్పాను, తను ఏ మాత్రం కంగు తినలేదు.

“సేథీ చాలా మెతకవాడు కాబట్టి ఇన్నాళ్లు నడిచింది.” అని కుర్చీ లాక్కుని ఎదురుగా కూర్చుంది.

“ఇండియాలో పెద్ద ఉద్యోగం వదిలి వచ్చాను, గ్రీన్ కార్డు వచ్చేదాకా ఇలా పంజరంలో చిలుకలా పడుండాలి!.” అని అను చెప్పిందే చెప్పి నస పెట్టేది, ప్రతీ పార్టీ లో చెవులు వాచిపోయేవి. “నీకు గుర్తుందా? ఎముకలు కొరికే చలిలో ఆ బ్లూమ్ ఫీల్డ్ చుట్టూ తిప్పి సరదా పడేది. ఆ సందడి పండుగ ఉత్సాహం చూడాలని కాదు. అనూకి సంపాదన, హోదా, లగ్జరీ కారులు అంటే వ్యామోహం! అనుకున్నట్టుగా మంచి ఉద్యోగం సంపాదించింది, మిగతావి సేథీ అమర్చిపెట్టాడు. ఇక అతని అవసరం ఏముంది?” అని పాత సంగతులు సందర్భానికి అనుగుణంగా కలిపి చెప్పింది.

ఎదురుగా లేని మనిషిని బోనులో నిలబెట్టి, దోషిగా నిరూపించింది.

నేనింకా ఫోటో గురించే ఆలోచిస్తున్నాను.

***

యాంత్రికంగా పనులు చేస్తున్నా ఏదో తప్పు చేసిన భావన మాత్రం సలుపుతూనే ఉంది. అనూని పరామర్శించలేదు, కనీసం మొహమాటంగా కూడా పలకరించలేదు. చీకటి పడింది. తెల్లారితే పని ఊపిరి సలపనివ్వదు. మళ్లీ వారం దాకా మాట్లాడడం వీలు పడదని ఫోన్ చేసాను.

“అనూ! ఎలా ఉన్నావు?” అని పలకరించాను.

“ఫైన్, మీ ఫ్యామిలీ ఎలా ఉన్నారు?” అని అడిగింది.

“మేమంతా బావున్నాము. మీ విషయం తెలిసి చాలా షాకయ్యాను!” అను జవాబు చెబుతుంటే వెనుక నుండి ఒక మగ గొంతు వినపడింది, రిసీవర్ కి కాస్త దూరం జరిగి “జస్ట్ టు మినిట్స్!” అని బదులిచ్చింది.

రెండు నిముషాల్లో ఫోన్ పెట్టేస్తాననడం నాకు నచ్చలేదు.

“మీ ఇద్దరూ కెరియర్ని సీరియస్ గా తీసుకున్నారు కనుక ఎంతో కొంత స్ట్రెస్ తప్పదు. కాస్త ఇగో పక్కన పెట్టి ఆలోచించు.” అన్నాను.

“శికూ! నేను బాగా ఆలోచించే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను!” అని కరకుగా అంది.

ఇక అదే టాపిక్ మాట్లాడి ప్రయోజనం లేదనిపించింది. కాసేపు మామూలు విషయాలు మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేసాను. నేను మాట్లాడింది డిన్నర్ కి రమ్మని వెంటపడి పిలిచిన మనిషి కాదు. గలగల కబుర్లు చెబుతూ, కొసరి వడ్డించిన మనిషి కాదు, అను మారిపోయింది. చాలా శ్రమ పడి రెండు నిముషాలు మాట్లాడింది.

***

ఇది జరిగిన కొన్ని వారాలకి తిరుగు ప్రయాణంలో ఉన్నాను. అట్లాంటా ఎయిర్ పోర్ట్ చేరుకునేసరికి అర్థరాత్రి పదకొండు దాటింది. తగ్గిన వెలుతురులో టికెటింగ్ ప్రాంగణం ఆట ముగిసిన హాలులా ఉంది. వాక్ వే పై నిశ్శబ్దం వెంబడిస్తుంటే హెడ్ సెట్ చెవుల పైకి సర్దుకున్నాను, నిశ్చింతగా అనిపించింది.

ఎవరో వెనక నుండి తడితే తిరిగి చూసాను. ఆ వ్యక్తి “సారీ! పిలుస్తుంటే పలకలేదని తట్టాల్సివచ్చింది.” అన్నాడు. హెడ్సెట్ తీసి దగ్గరగా చూస్తే తెలిసిన మొహంలా అనిపించింది, కానీ పోల్చుకోలేకపోయాను. నా ఇబ్బంది గమనించి అతడే “గుర్తు పట్టినట్టు లేరు. మనం డిట్రాయిట్ అను దీదీ వాళ్ళింట్లో కలిసేవాళ్లం. మొన్నా మధ్యన మీరు ఫోన్ చేసినపుడు నేనక్కడే ఉన్నాను.” అన్నాడు. అప్పుడు వెలిగింది, అతను అనుకి కజిన్ వరస, పేరు రోహిత్. అప్పట్లో ఎమ్.ఎస్ పూర్తి చేసి ఉద్యోగ ప్రయత్నాలలో ఉండేవాడు. మనిషి ఒళ్లు చేసి, బాగా మారిపోయాడు.

ముందు ఫ్లైట్స్ కి వెళ్లడం కుదరదని, ప్రతీ వారం డిట్రాయిట్ కి రెడ్ ఐ తీసుకుంటానని అన్నాడు. ఇద్దరం కన్సల్టింగ్ వృత్తి సాధకబాధకాలు మాట్లాడుతూ నా గేటు దగ్గరకి చేరుకోగానే చుట్టూ మాలాంటి లాప్టాప్ బ్యాగులు మూగి ఉన్నాయి, అందరి చూపులు ఒకేలా ఉన్నాయి. ఏం చేస్తాం? వారమంతా చీకటి కొట్టపు బందీలుగా ఉంటాము. మూసిన తలుపులు భళ్లున తెరుచుకోగానే ఇంటి గుమ్మం కనిపిస్తుంది.

అను ప్రస్తావన వచ్చినపుడు మిగతా విషయాలు విని ఊరుకున్నా, కెరియర్ అంటే అంత పట్టుదలగా ఉండడం నచ్చలేదని మాత్రం కచ్చితంగా చెప్పాను. రోహిత్ కి నేనన్నది నచ్చినట్టు లేదు “కెరియర్ని సీరియస్ గా తీసుకోవడంలో తప్పేముంది?” అని వెంటనే అడిగాడు.

“..అంటే అలా అని కాదు, గొడవ పెరుగుతుంటే ఎవరో ఒకరు తగ్గాలి కదా! ఆ మధ్యన సేథీని కలిసాను, పాపం తెగ నలిగిపోతున్నాడు.” అని చెబుతుంటే కొడుకు కోసం తపిస్తున్న తండ్రి గుర్తొచ్చాడు.

రోహిత్ అర్థం కానట్టు చూసాడు, “మీకు ఆయన ఏం చెప్పారో, ఎంత చెప్పారో నాకు తెలీదు” అన్నాడు. బోర్డింగ్ టైం దగ్గర పడుతుంటే చెకిన్ వరుస చిక్కబడుతోంది.

“తను అంతా చెప్పాడు. ఇప్పుడు మనకి వివరంగా మాట్లాడుకునే సమయం లేదు, నా బాధల్లా మనమంతా ఉండి ఏమీ చేయలేకపోతున్నామని…” అన్నాను.

“సర్! మనం ఇంత ఆత్రంగా ఎందుకు పరిగెడుతున్నాము?”

“ఫ్యామిలీ కోసం.”

“కరెక్ట్..వారం పొడుగూతా ఎంత గొప్ప పని చేసినా, ఇలా ఇంటికి వెళుతుంటే సంతోషంగా ఉంటుంది. మీరన్నట్టు ఎవరో మనకోసం వేచి ఉన్నారని వెళుతున్నాము. మనకోసం ఇంకొకరు….అనేది ఎంత గొప్ప అనుభూతి! ఏదో ఒక రోజు ఈ ప్రయాణం ఉంటుంది కానీ పలకరింపులు ఉండవని తెలిస్తే మీకెలా అనిపిస్తుంది?” అని అడిగాడు.

ప్రశ్న అర్థమయింది కానీ ఎందుకడిగాడో తెలియలేదు. అనౌన్స్మెంట్ లు పెద్దవవుతున్నాయి, అంత సీరియస్ గా అడిగేసరికి బలవంతంగా నిలబడక తప్పలేదు.

“సేథీ తన టీం లో పనిచేసే ఇంటర్న్ తో అఫైర్ పెట్టుకున్నారు. అదే విషయం దీదీ నిలదీసి అడిగితే అనవసరంగా అనుమానిస్తున్నావని అరిచేవారు. ఆ ప్రభావం బిట్టూపై పడి ప్రతి చిన్న విషయానికి భయపడేవాడు, అర్థరాత్రి లేచి ఏడిచేవాడు. దీదీ ఎంత కాలం భరిస్తుంది?” అన్నాడు.

“అఫెయిర్….”

“అవును అఫెయిర్…” అన్నాడు.

రోహిత్ తన ఫ్లైట్ టైం అయ్యిందని సెలవు తీసుకున్నాడు.

రెండు వైపుల ఒకటే కథనం విన్నాను…ఎందుకో అతికినట్టుగా అనిపించలేదు. ఎంతో ఇష్టంగా మెలిగిన మనుషులు ఎందుకు మారిపోయారు? మాములు అనుమానం పెరిగి పెద్దదై ఉండొచ్చు, స్తిమితంగా కూర్చుని మాట్లాడుకుందుకు అహం అడ్డుపడి ఉండొచ్చు. ఐ డోంట్ నో.. నా ఊహాగానంలో ఏ మాత్రం నిజమున్నా వారిద్దరూ విడిపోకూడదు.

నేను ప్రేక్షకుడిగా మిగిలిపోను. రేపే సేథీ, అనులతో మనస్ఫూర్తిగా మాట్లాడతాను. ఫోటో తిరగేసినా, ఆల్బం లో బంధించినా, అసూయ మాత్రం నిత్యం రగులుతూనే ఉంది. ఈ చివరి అవకాశం చేజార్చుకుంటే నన్ను నిలువునా దహించివేస్తుంది.

చెక్ ఇన్ వరుసని అనుసరిస్తూ అడుగులు వేస్తున్నాను.

ఆలోచనలు మాత్రం రేపటి చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి.

**** (*) ****

రేపే నా ప్రయాణం! ఇంత దాకా ఆశయాలని, అవసరాలని మోస్తూ నడిచాను. రేపు దారం తెంచుకున్న గాలి పటంలా గిరికీలు కొడుతూ కొత్త చిరునామాకి చేరుకుంటాను.

అర్థరాత్రి ఊహలతో రహస్య మంతనాలు జరుపుతున్నాను. ఎదురుచూపులు తప్ప లాప్టాప్ లో అలికిడి లేదు, కనీసం కారణం తెలియజేస్తూ ఈమెయిలు అయినా రాలేదు. తను వస్తుందనే ఆశ సన్నగిల్లి కార్పెట్ పై మెత్తగా ఒరిగిపోయాను.

వస్తావో రావో తెలియక
ఊసులు నిండిన రహస్యపుటరలు
ఒక్కొక్కటీ తెరిచి చూసాను
అన్నిట్లో ఒకటే రహస్యం

ఏమీ లేని సమయంలో
నాకు, నల్ల తెరకి
మధ్య సుదీర్ఘ సంభాషణ
ఏమీ తోచక కాదు.. నాలో నేను లేక

లీలగా, కలకి కొనసాగింపులా గంటారావం చెవులని సన్నగా తాకుతోంది. ఆదమరచి వింటుంటే తట్టింది, కల కాదు యాహూ మెసె౦జర్ పిలుపని.

నాతో పాటు లాప్టాప్ ఒళ్ళు విరుచుకుంది, నల్లటి ముసుగు తీసి పలకరింపు చిలకరించింది.

“హలో”

చాట్ విండో కేసి తదేకంగా చూస్తుంటే నిశ్శబ్దం సూటిగా తాకిన స్పందన.

“ఎదురుగా ఉన్నావని తెలుసు, కోపంగా కూడా ఉండి ఉంటావు. బట్ వాట్ టు డు.. ఐ యాం సారీ!”

కార్పెట్ పై పడున్నవాడిని మెల్లిగా లేచి కూర్చున్నాను. అక్షరాలు టైప్ చేసి, చేసినవి చెరిపేసి..కాసేపు సాగదీసి “వేరే ప్లాన్ ఉందని మెయిల్ పంపొచ్చు కద. పని గట్టుకుని గదిని వాక్యూం చెయ్యకుండా బెడ్రూంలో పడుకునేవాడిని” అని ఫుల్ స్టాప్ పెట్టాను.

“బుద్దూ! నేను ఇండియా అనే దేశంలో ఉంటాను, ఇక్కడ పగలు, రాత్రి అని తేడా లేకుండా సరదాగా కరెంటు తీసేస్తారన్న మాట” అని స్మైలీ పంపింది. అసలు కారణం తెలియగానే షాక్ కొట్టినంత పనయ్యింది, మొహం మాడ్చుకోక ముందు ఓ అర సెకండు ఆలోచించాల్సింది.

పది నెలలుగా నిద్ర-మెలుకువ, స్థలం- కాలం కలిసిపోయిన వింత స్థితికి చేరుకున్నాను, దానికి అసలు కారణం టోనీ. అతడిని కసిగా, ఇష్టంగా, అసలే కారణం లేకుండా తిట్టుకోని రోజు లేదు. టోనీ సరిగ్గా రెండున్నర ఏళ్ల క్రితం పరిచయమయ్యాడు..నవ్వుతూ, నవ్విస్తూ..

***

ప్లేన్ నార్త్ స్లోప్ చేరుకోగానే కళ్ళు చెదిరే తెల్లదనం చుట్టుముట్టింది. ఎయిర్పోర్ట్ నుంచి సైట్ ఆఫీసుకి కంపెనీ కారులో వెళుతుంటే మంచు మైదానాలు, అద్దంలా మెరుస్తున్న కొలీన్ లేక్, అలస్కా పైప్ లైను వెంటపడ్డాయి. దుమ్ము రేగుతున్న జగత్ టాకీస్ గల్లీల నుంచి చాలా దూరం వచ్చాను…దూరం కాదు వేరే ప్రపంచంపై వాలాను. కారు కంకర్రోడ్డు పై ఇబ్బందిగా మలుపులు తిరుగుతుంటే, దూది మబ్బులు వేగంగా నల్లబడుతున్నాయి. పట్టి పట్టి బయటకి చూడడం డ్రైవర్ గమనించి తుఫాను హెచ్చరిక ఉందని చెప్పాడు, ఆ చెప్పడం కూడా తల తిప్పకుండా చెప్పాడు.

యెమ్. ఎస్ ఆఖరి సెమిస్టర్ లో ఉండగా నేను చదివే ఎన్విరాన్మెంటల్ సైన్సెస్ కి పెద్దగా జీతాలు ఇవ్వరు, పైపెచ్చు వీసా జనాలకి ఉద్యోగం దొరకడం కష్టమన్నాడు కేతన్, అదే సాఫ్ట్వేర్ అయితే సెటిల్ అవ్వడం తేలికని సలహా కూడా ఇచ్చాడు. నా రూం మేట్ ఉపదేశాన్ని మధ్యలో కట్ చేసి ఫీల్డ్ మారే ప్రసక్తి లేదని గంభీరంగా చెప్పాను. అయితే కేతన్ చెప్పినట్టే జరిగింది, నానా అవస్థలు పడి వీసా కొన ఊపిరితో ఉండగా ఈ మారుమూల అవకాశం దొరికింది. దగ్గరకి చేరుకునే దాకా ఆశయం ఇంత ఖచ్చితంగా ఉంటుందని ఊహించలేదు.

సైట్ ఆఫీసంటే అందమైన, అంతస్థుల భవనం కాదు. కాస్త ఎక్కువ గదులున్న చెక్క కేబిన్. నాలుగు లేయర్ల దుస్తులతో, సామాన్లతో వెయిటింగ్ ఏరియాలోకి బరువుగా అడుగుపెట్టాను. జాయినింగ్ పేపర్లు రిసెప్షనిస్ట్ కి ఇచ్చి కుర్చీలో స్థిమితపడ్డాను. ఎదురుగా కూర్చున్న గిరజాల జుట్టు వ్యక్తి చాలా ఆసక్తికరంగా కనిపించాడు. పుస్తకం చదువుతూ, చిరునవ్వులు నవ్వుతూ పుస్తకాన్ని ప్రదర్శిస్తున్నాడు.

ఓ అరగంటకి ఉధృతంగా కురుస్తున్న మంచు, హోరుగా వీస్తున్న గాలి హోరాహోరీగా కలియబడ్డాయి. వాతావరణం అంత త్వరగా మారేలా అనిపించలేదు, నన్ను రిసీవ్ చేసుకోవాల్సిన హైరింగ్ మేనేజర్ జాడ లేదు. కాలక్షేపంగా మారిన గిరజాల జుట్టు వ్యక్తి పుస్తకం పక్కన పెడుతూ నన్ను గమనించాడు. మొహం తప్పు చేసినవాడిలా పెట్టుకుని తన పేరు ఆంథోనీ మోజీ అని అదే రోజు ట్రైనీగా చేరడానికి వచ్చానని పరిచయం చేసుకున్నాడు. కబుర్లలో పడిన కాసేపటకి మెషిన్ లోంచి కాఫీ ఒంపుకుంటూ “కాఫీ కావాలా?” అని అడిగాడు, ఆ క్షణం కాఫీ కాదు వెచ్చటి స్నేహ హస్తం అందించాడని ఊహించలేదు.

కొంత కాలం దాకా పరిసరాలని పట్టించుకునే వీలు దొరకలేదు. ఇహెచ్ఎస్ పని కష్టమైనా, కాస్త అలవాటు పడగానే మంచు దేశపు ఖాళీతనం నాలో నిండిపోయింది. మా ఇల్లు, ఇంటి ముందు భోగి మంటలు గుర్తొచ్చేవి. సైట్ నుంచి క్యాబిన్ కి వెళ్లే దారిలో దిగంతాన్ని తాకే నీలి ఆకాశం, విశాలమైన పాల మైదానాలని చూసినప్పుడల్లా తిరిగి వెనక్కి వెళ్లలేని చోటికి వచ్చాననే భావం వేధించేది. ఎంతకీ తెమలని ఫీల్డ్ పనితో పగలు, రాత్రి కలిసిపోయేవి. సైట్ నుండి కేబిన్ చేరుకోవడం తెల్లారేదాకా వస్తువులా ఓ మూల పడుండం నిత్యకృత్యంగా మారింది. అప్పుడప్పుడూ టోనీ చొరవగా తలుపు తట్టి పిలిచేవాడు, అతని క్యాబిన్ కి వెళ్లి బేస్బాల్ చూసేవాళ్ళం.

ఓ రోజు “అబీ..ఇలా ఒంటరిగా ఉండడం మంచిది కాదు. కాస్త అందరితో కలుస్తూ ఉండు” అని చనువుగా హెచ్చరించాడు. టోనీ చొరవ లేకపోతే బహుశా డిప్రెషన్ లోకి జారిపోయేవాడినేమో…

ఏడాది కష్టపడి ఇంట్రడక్టరీ పీరియడ్ పూర్తి చేసాము, మానేజర్ కి మా కమిట్మెంట్ నచ్చడమే కాకుండా ఒక స్నేహితుడిగా, మెంటర్ గా ప్రోత్సహించేవాడు. మా ఇద్దరికీ హ్యూస్టన్ ఆఫీసులో మంచి జాబ్స్ వచ్చేలా సహాయపడ్డాడు. కంకర్రోడ్డు వదిలి రహదారికి వెళుతుంటే చాలా సంతోషంగా అనిపించింది, ఆ ఉత్సాహం కాస్తా హ్యూస్టన్ చేరుకున్న కొద్ది రోజులకి ఆవిరయిపోయింది. అడుగుల దూరంలో అందుబాటులో ఉండే స్నేహితుడు, మైళ్ళు విస్తరించిన మహా నగరానికి చేరుకోవడంతో దూరమయ్యాడు. ఇద్దరం ఆఫీసులో తప్ప బయట కలుసుకోవడం బాగా తగ్గిపోయింది.

ఓ రోజు మీటింగ్ టైం కంటే కాస్త ముందుగా కాన్ఫరెన్స్ రూంకి చేరుకున్నాము, అప్పటికి రూంలో ఎవ్వరూ లేరు. పవర్ పాయింట్ స్లైడ్స్ సరి చేసుకుని, రివ్యూ చేస్తుండగా “అబీ..ఐ లవ్ రెబెక్కా” అన్నాడు టోనీ. కాస్త పరధ్యానంగా విన్నానేమో జోక్ చేస్తున్నాడని అనుకున్నాను. అతని కేసి చూస్తే నలుగుతున్న భావం అప్రయత్నంగా బయట పడ్డట్టు మొహం కాస్త తీక్షణంగా ఉంది.

“అంతుపట్టని రహస్యాలు అంతరిక్షంలో లేవు, మనిషి అంతరంగంలో ఉన్నాయి” ఎక్కడో రాసుకున్న వాక్యం అప్పుడు గుర్తొచ్చింది. వాళ్ళిద్దరూ డేటింగ్ సైట్లో కలుసుకున్నారని తెలుసు, ఆన్లైన్ చాటింగ్ తప్ప ఎప్పుడూ ప్రత్యక్షంగా కలుసుకోలేదని కూడా తెలుసు. కాలక్షేపమనే గాలి బుడగ, ప్రేమగా స్థిరపడిందంటే అసహజంగా అనిపించింది.

“టోనీ! ఆన్లైన్ పరిచయాలు సరదా కబుర్లకి పరిమితం చెయ్యాలి” అన్నాను.

“అబీ! రోజంతా అదే ధ్యాస, బెక్కా చాటింగ్ చేస్తుంటే పక్కనుండి కబుర్లు చెబుతున్నట్టే ఉంటుంది” అని అనునయంగా అన్నాడు.

నా అభిప్రాయాలు టోనీకి నచ్చకపోవచ్చు కానీ స్నేహితుడితో సూటిగా మాట్లాడడం బాధ్యతగా అనిపించింది. “నాకెందుకో నువ్వొక కాట్ ఫిష్ వలలో చిక్కావనిపిస్తోంది. వెన్నెలని చూసి సూర్యుడు మురిసినట్టు నీ ఫీలింగ్స్ రెబెక్కావని మురిసిపోతున్నావు” అని నచ్చచెప్పటానికి ప్రయత్నించాను.

ఎప్పుడూ సౌమ్యంగా ఉండే గొంతు స్థిరంగా మారింది “అదే ప్రశ్న ఎన్నో సార్లు వేసుకున్నాను, అన్ని సార్లు ఒకటే జవాబు- నాకు లుక్స్ కంటే కంపాటిబిలిటీ ముఖ్యం” అన్నాడు.

“నేను అనేదల్లా మనిషిని చూడకుండా పుట్టేవి సరైన భావాలు కావని మాత్రమే. ఐ డోంట్ వాంట్ యు టు గెట్ హర్ట్” అన్నాను. అంత కంటే ఎక్కువ క్యాట్ ఫిష్ ఆన్లైన్ మోసాల గురించి చెబుదామనుకుని ఆగిపోయాను, టోనీ వినేలా స్థితిలో లేడు.

“అబీ. మై ఫ్రెండ్! సలహాకి సమయస్పూర్తి ఉంటే సరిపోదు. కొన్ని కనీస అర్హతలు ఉన్నాయి…” అన్నాడు.

“అర్హతలు…?”

“సలహాకి అనుభవం, సహానుభూతి రెండూ ఉండాలి, అవి లేకపోతే సలహాల ముసుగులో సొంత భయాలు అవతల వ్యక్తిపై రుద్దడం అవుతుంది” అని మెత్తగా అన్నాడు.

కాన్ఫరెన్స్ రూంలో జనం పోగవడంతో మా సంభాషణకి తెరపడింది.

నా గురించి టోనీకి తెలుసు, కానీ పూర్తిగా తెలియదు ‘Man is gregarious inside than outside’ అని నా మిగతా పరిచయం చేసుకోలేదు, “అనుభవం లేకుండా..” అని ఎత్తి చూపిన వెలితి నన్ను వదలలేదు.

కొత్త లాప్టాప్ కొనడమే కాదు, ఓ వీకెండ్ కుస్తీ పడి యుటిలిటీస్ అన్నీ లోడ్ చేసాను. ఆఫీసు నుంచి రాగానే డయల్ అప్ కనెక్షన్ట్ తో నెట్ కి కనెక్ట్ అవ్వడం, బ్రౌస్ చెయ్యడం సరదాగా మొదలయ్యింది, తెలిసేలోపు వ్యసనంగా మారింది. నా కొద్ది రోజుల అనుభవంతో బయట ప్రపంచానికి, ఆన్లైన్ లోకానికి చాలా పోలికలు కనిపించాయి. లెక్కలేనన్ని నెట్వర్కింగ్, ఫ్రెండ్షిప్ సైట్ల చుట్టూ చక్కర్లు కొట్టేవాడిని. మొదట్లో వింతగా, మొహమాటంగా అనిపించేది (ఎవరో చూస్తున్నట్టు), రాను రాను భయం పోయింది. చూసిన చాలా మటుకు దేశీ ప్రొఫైల్స్ సినిమాలు చూడడం, పాటలు పాడడం హాబీలుగా రాసుకున్నారు. నాకు పాటలతో, సినిమాలతో ఇబ్బంది లేదు కానీ అంతా ఒకేలా అనిపించడంతో ఉత్సాహం ఇగిరిపోయింది. ప్రయత్నాలు ఆపేయబోతుంటే ఓ ఫోటోలోని నవ్వు పట్టి ఆపింది. ఆ అమ్మాయి పేరు సుచిత్ర, బొంబాయిలో పని చేస్తున్న మీడియా కన్సల్టెంట్. బయోగ్రఫీలు చదవడం, బ్రాండ్ రీసెర్చ్ హాబీలుగా రాసుకుంది. ప్రొఫైల్ ప్రత్యేకంగా అనిపించి ఫ్రెండ్ రిక్వెస్ట్ పంపాను.

***

ఉదయం నుండి స్నేహితులు, కొలీగ్స్ నుంచి ఫోన్ కాల్స్ వస్తున్నాయి, ప్రయాణపు హడావిడిలో ముక్తసరిగా మాట్లాడి పెట్టేసాను. మధ్యాహ్నం సెంట్రల్ పార్క్ నుండి టోనీ ఫోన్ చేసాడు, రెబెక్కాని మొదటిసారి కలిసిన ఉత్సాహంలో హుషారుగా మాట్లాడుతున్నాడు. ఎక్కడెక్కడికి వెళ్లారో, ఏం షాపింగ్ చేశారో వివరాలు చెబుతున్నాడు, తర్వాత ప్లాన్స్ కూడా చెబుతున్నాడు. పార్క్ హోరు గాలికి సగం మాటలు వినబడట్లేదు. అయినా భావం చేరవలసిన చోటికి చేరుకున్నాకా మాటలతో పని ఏముందని ఊకొట్టాను. రెబెక్కాతో కూడా మాట్లాడించాడు. ఏ కారణం లేకుండా రెబెక్కాని ‘కాట్ ఫిష్’ అన్నందుకు ఎక్కడో కలుక్కుమంది, ఫోన్ పెట్టేయబోతూ ఇద్దరూ కలిసి తీయించుకున్న ఫోటో ఈమెయిల్ చెయ్యమని అడిగాను.

లాప్టాప్ మూసి బాగ్లో పెడుతుంటే చూపులు ఎదురుగా ఉన్న డెస్క్ పై నిలిచిపోయాయి. సుచిత్ర పుట్టిన రోజుకి పంపిన గ్రీటింగ్ కార్డు కాగితాలు ఫ్యాన్ గాలికి రెపరెపలాడుతూ పేపర్ వెయిట్ ని వదుల్చుకోవాలని తెగ ప్రయత్నిస్తున్నాయి, పక్కనే సుచిత్ర పంపిన గ్రీటింగ్ కార్డు ఉంది. ఉద్వేగం హద్దు మీరితే అక్షరాలని ఆశ్రయించడం నా పాత బలహీనత. బరువు మోయలేని కాగితాలు కాలంలో కలిసిపోయాయి, మిగిలినవి గాలికి రెపరెపలాడుతున్నాయి, గ్రీటింగ్ కార్డుతో పాటు కాగితాలు తీసి జాగ్రత్తగా ఫైల్ లో సర్దాను.

***

కేబిన్లో చీకటి పరుచుకుంది, దుప్పటీ కప్పుకుని ప్యాసెంజర్లు గాఢనిద్రలో ఉన్నారు. వెనక సీట్ల నుండి ఓ చంటి పిల్లాడి ఏడుపు వినిపించి, కాసేపటికి ఆగిపోయింది. ఎంత ప్రయత్నించినా నిద్ర పట్టలేదు. మానిటర్లో సినిమాలు మార్చి, మార్చి చూసినా ఏవీ ఆసక్తిగా అనిపించలేదు. పక్క సీట్లోని మామ్మ సన్నటి గురక పెడుతూ మంచి నిద్రలో ఉంది. లైట్ ఆన్ చేసి లాప్టాప్ బ్యాగ్ తెరవబోతూ కాసేపు సంశయించాను. సొంత దస్తూరీతో నాకు లవ్ హేట్ రిలేషన్- మొహమాటంగా ఉంటుంది, చాకలి పద్దులా అనిపిస్తుంది, పదం పదం రాసుకుని మెరుపు పుడుతుంది, గుండెల నిండా ఊపిరి నింపుకున్నట్టు ఉంటుంది.. మనస్థితిని బట్టి రాతల రాతలు..ఒక్కో కాగితం తిరగేసాను.

రాహుకేతువులు గ్రహణం రోజు మాత్రమే సూర్యచంద్రులని మింగుతారు, నేను ఇష్టంగా చేరుకున్న త్రిశంకు స్వర్గం అసలు నేనంటూ లేకుండా చేసింది. నిలకడ లేని గమ్యం వైపు అలసిన పరుగు, ప్రతి క్షణం ఏదో వేదన. ఈ రోజు సెల్ఫ్ హెల్ప్ పుస్తకం తిరగేస్తుంటే ఉలిసిస్ సిండ్రోమ్ తో బాధ పడే వారు మందులతో కాదు, మనుషులతో నయమవుతారని ఉంది. వీళ్ళు భలే రాస్తారు మందులు దొరుకుతాయి కానీ మనుషులెలా దొరుకుతారు, అంతా హడావిడిగా పరిగెడుతుంటారు. భయం అనేది ఎక్కడో లేదు నీలోనే ఉందని కూడా రాసారు, ఓ అర క్షణం రిలీఫ్ గా అనిపించింది. మళ్ళీ నేను, నా తన్హాయి… ఎన్ని పాత్రలు పోషిస్తే ఈ పూట గడుస్తుందో…

నేడు నాది కాదు, రేపటిపై ఆశలు లేవు
ఆటు పోట్ల నడుమ కెరటంలా
ఓ క్షణం నువ్వు, మరో క్షణం నేను
సందోహంలో మౌన గీతం ఆలపిస్తూ
చీకటి రాత్రుల సావాసం చేసాను
ముగింపు లేని యాత్రకి సంతకం చేసాను

సాయంత్రం కేతన్ బలవంతపెడితే న్యూ ఇయర్ పార్టీకి వెళ్ళాను. వాతావరణం ఉల్లాసపు పరిమళంతో నిండిపోయింది, రంగు, రంగుల సీతాకోకచిలుకలు సందడిగా తిరుగుతున్నాయి. గుమిగూడిన చూపులు నూతనత్వం కోసం తహతహలాడుతున్నాయి. సందోహంలో ఏకాకినై పన్నెండింటి దాకా గడిపాను, కేక్ కటింగ్ తంతుతో విముక్తి పొందాను. రాత్రి సైడ్ వాక్ పై ఎంత సేపు నడిచానో తెలీదు.

నాచు పట్టిన గోడపై గొంగళి పురుగు
తనలో తాను సమాధి అయి
శిధిలపు శకలంలా వేలాడుతోంది
ఉలుకు లేదు, పలుకూ లేదు
అసలు చలనమే లేదు
వచ్చి పోయే వసంతాల ఆరాటం లేదు
దిగంతం కేసి చూపులు తప్ప.. ఏ ఆరాటం లేదు

సుచిత్ర లాగిన్ అయింది, పలకరించకుండా గుమ్మం ముందు తచ్చాడాను. పాత తచ్చాటలు ఒక్కొక్కటీ గుర్తొచ్చాయి.

వారం రోజులు నెమరు వేసుకుని తేనె కళ్ళ అనితని సివిక్స్ నోట్స్ అడిగాను, “ఎందుకు?..” అన్నట్టు చూసింది. ఆ సున్నా చూపు కోసం మళ్ళీ అడగాలనిపించింది, నిక్కరు వేసుకునేవాడికి రెండో సారి అడిగే ధైర్యమెక్కడిది?

పక్కింట్లో నందివర్ధనం చెట్టు, సంగీత సాధన చేస్తున్న మామీ కూతురు రంజని మెదిలాయి. రాగయుక్తంగా పాడేది, అందంగా బొమ్మలు వేసేది, అంతకంటే అందంగా నవ్వేది. ఓ ఆదివారం పొగ జిమ్ముతున్న పాత లారీ వచ్చింది, నడ్డిపై ఇంటెడు సామాన్లు నింపుకుని కూడా రంజనిని లాక్కుని వెళ్ళిపోయింది. నందివర్ధనం పూలు ఉన్నాయి కానీ ఇల్లు మూగబోయింది.

రెహనా కాలేజీ సీనియర్ మాత్రమే కాదు నడిచొచ్చే హుందాతనం, మౌనం కలవరపెడుతుందని కలలో కూడా అనుకోలేదు. ఉదయం పార్కింగ్ లో స్కూటీ ఆగగానే ప్రాణం లేచొచ్చేది, వెళ్లిపోతుంటే నిరీక్షణ మొదలయ్యేది… ఉచ్ఛ్వాస నిశ్వాసలంటే అవేనేమో…

ఎన్నో తచ్చాటలు… పేరు పెట్టలేని, ఆ క్షణం అన్నీ అయిన సందర్భాలు… నోట్బుక్ లో దాచుకున్న నెమలీక లాంటి అపురూపాలు.

సుచిత్రతో చాట్ చెయ్యడం తప్పని దినచర్యగా మారింది. ఎదురుగా జీవంలేని స్క్రీన్, వాటిపై గుప్పెడు జీవం పోసే అక్షరాలు, చదువుతుంటే నిశ్శబ్దపు అణు విస్పోటం…

బ్యాగ్లోంచి కాగితం తీస్తుంటే నా చెయ్య పక్క సీట్ మామ్మని తాకింది, ఆవిడకి మెలుకువ వచ్చి వెలుగుతున్న లైటు కేసి, నాకేసి మొహం చిట్లిస్తూ చూసింది. సారీ అనబోతుంటే కాస్త జాలిగా చూస్తూ “బాబూ! ఆఫీసు పని చేస్తున్నావా?” అని హిందీలో అడిగింది. సీరియస్ గా మొహం పెట్టి “లేదు ప్రేమ లేఖలు చదువుతున్నాను..” అన్నాను. అనుమానంగా నవ్వింది. బాటిల్ మూత తీసి కాసిన్ని మంచి నీళ్ళు తాగి నిద్రలోకి జారుకుంది.

తర్వాత కాగితం తీశాను.

జాబ్ = పేచెక్ + వీసా స్టేటస్ అని టైపు చెయ్యగానే జవాబుగా స్మైలీ పంపింది. తన జాబ్ చాలా ఎక్సైటింగ్ గా ఉంటుందని చెప్పింది. నాకో నిజమైన అనుమానం మొదలయ్యింది. అసలు మంచి ఉద్యోగాలు ఇండియాలో దాచారేమోనని. ఏది ఏమైనా సమాంతర రేఖ దగ్గర కలుసుకున్న విభిన్న ధృవాలం.

ఈ రోజు ‘హై’ అండ్ ‘లో’ మొమెంట్స్ గురించి చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నాము.

ఎప్పుడైనా స్తబ్దుగా అనిపిస్తే కిటికీ తెరుస్తాను, ఓ బుల్లి పిట్ట కొమ్మలకి హడావిడిగా పాఠాలు చెబుతుంది, అర్థమయినట్టు ఆకులు రాలడం, ఒక్కోసారి సన్నటి జల్లు జత కలవటం జరుగుతుంది. అసలు కిటికీ తెరిస్తే ఆలోచనలు పురి విప్పుకుంటాయి. ఇంతకంటే సహజమైన కౌన్సిలింగ్ ఇంకేమైనా ఉంటుందా? మా ప్రొఫెసర్ చెప్పినట్టు ‘అందరికీ ఒకటే మందని చెప్పలేము, ఎవరి విరుగుడు వాళ్ళే వెతుక్కోవాలి” అంది. నేను నా అపార్ట్ మెంట్ కిటికీ తెరవను అని చెప్పాలనుకున్నాను. టైప్ చేసిన అక్షరాలు నా చాట్ విండోలోనే మిగిలిపోయాయి.

సుచిత్రతో పరిచయం పెరిగాకా అద్దంలో అనామకుడు అలానే ఉన్నాడు, లోపలి గొంగళి పురుగు రూపాంతరము చెందింది.

ఈ రోజు టోనీని కసి తీరా తిట్టుకున్నాను, “అనుభవం లేకుండా.. “అంటూ సవాలు విసరకుండా ఉండి ఉంటే ఇలా బందీగా మారేవాడిని కాదు. మ్యూజిక్ ప్లేయర్ లో మంచి ఊహలాంటి పాట “బాబూజీ ధీరే చల్నా, ప్యార్ మే జర సంభల్నా..” వస్తోంది. జారుడు బల్లపై జాగ్రత్తగా నడవమంటుంది, పడతామని తెలిసినా జారుడుబల్ల ఎక్కడం, జారడం, అడుగందని లోతులో పడడం దీని నైజం.

ఇప్పుడు నవ్వుకునే వెసులుబాటు లేదు. పగలంతా రాత్రి కోసం ఎదురుచూస్తాను, రాత్రి కొవ్వొత్తిలా కరిగిపోతుంది. కరిగే క్షణాల్లో కొత్త ప్రపంచం అవిష్కరిస్తాము. దూరాలు నడుస్తాము..నదులు, పర్వతాలు, పచ్చిక బయళ్ళు, జలపాతాలు ఒకటేమిటి అన్ని ప్రకృతి రూపాలలో మేమే.. చీకటి కుబుసం విడిచే దాకా పాటలు, కథలు, పుకార్లు విశ్లేషిస్తూ ప్రపంచం చుట్టివస్తాము.

నిన్న సుచిత్రతో మాట్లాడుతుంటే కార్పెట్ ఆరు బయట డాబాగా మారిపోయింది. తిలక్ కవిత్వానికి కూడా అందని అందమైన రాత్రి. చిక్కటి చీకటి తెరపై అందంగా అద్దిన రెండు నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి, నల్లటి తెరపై ఆలస్యంగా ఎగురుతున్న తెల్లటి కొంగల జంట కాసేపు ఆగి నన్ను చూస్తున్నట్టు అనిపించింది.

చిన్న వాదన పెను తుఫానుగా మారుతుందని ఊహించలేదు, ఈ వెనుతిరుగని ప్రవాహంలో ఏమయినా పర్వాలేదు

ఆచి తూచి నూరేళ్ళు గడపచ్చు, ఆరని జ్వాలలో దూకి ఈ క్షణం ఆహుతి కావొచ్చు.
జలపాతాల అందాలను కెమరాలో బంధించవచ్చు, నయగారాలని వర్ణిస్తూ గేయాలు రాయవచ్చు.
నాకు దూకి లోతులు తెలుసుకోవాలని ఉంది, అ ప్రయత్నంలో మాయమవాలని ఉంది.

***

ముందు రోజు “నిన్ను ఎయిర్పోర్ట్ లో ఎలా పోల్చుకోను” అని అడిగితే పసుపు రంగు చుడీదార్ వేసుకుంటానని చెప్పింది, పసుపు నాకిష్టమైన రంగని ఒకే ఒకసారి చెప్పి ఉంటాను అయినా భలే గుర్తుంచుకుంది. నిజానికి ఏ ఆనవాళ్ల అవసరం లేని పరిచయం మాది.

వడిలిన మొహాలు ప్లేన్ దిగి భారంగా బాగేజ్ క్లెయిమ్ వైపు కదులుతున్నాయి, పక్క సీట్ మామ్మ వీల్ చైర్ లో నన్ను దాటుతూ “అంతా అనుకున్నట్టే జరుగుతుంది”’ అని దీవించి వెళ్ళిపోయింది. జీవితంలో అతి ముఖ్యమైన అడుగులు వేస్తూ వెళుతుంటే కస్టమ్స్ సిబ్బంది అడ్డు పడ్డారు, బహుశా నా ఆదుర్దాని వేరేలా అర్థం చేసుకున్నారో ఏమో పూర్తిగా తనిఖీ చేసి భంగపడి వదిలారు.

అరైవల్ లాంజ్ మెట్లు దిగుతుంటే చూపులు పసుపు రంగు కోసం వేగంగా గాలించాయి, లాంజ్ లోకి చేరుకోగానే వేగం సరి చేసుకుని అన్ని వైపులా చూసాను, సుచిత్ర గానీ పసుపు రంగు చుడీదార్ గానీ కనపడలేదు. సమయం సాపేక్షం కనుక ఎంట్రన్స్ వైపు ఎంత సేపు చూసానో చెప్పడం కష్టం, యెస్.టి.డి బూత్ నుండి సుచిత్ర నెంబర్ కి ఫోన్ చేసాను, రింగయింది కానీ ఏ జవాబు లేదు.

ఎటు చూసినా ఆత్మీయ కౌగిలింతలు, చెమ్మగిల్లిన చూపులు, వెనుతిరుగలేని బంధాలు, అసలు ఎయిర్పోర్ట్ అంటేనే ఉద్వేగపు కూడలి. సుదీర్ఘ నిరీక్షణ పుట్టేది అక్కడే, ముగిసేది అక్కడే..వచ్చి, వెళ్లే మనుషులను చూస్తూ గడిపాను, కాఫీ కప్పుతో అడుగులు కొలుస్తూ నడిచాను. అప్పటికే చీకటి చిక్కపడింది. సుచిత్ర ఎందుకు రాలేదని ఆలోచనలు అన్నీ దిక్కులా పరిగెడుతున్నాయి. బాగ్ లో గ్రీటింగ్ కార్డు పెట్టుకున్న విషయం గుర్తొచ్చింది. కార్డు తీసి చూస్తే అడ్రస్ దొరికింది. ఇక ఏ మాత్రం ఆలస్యం చెయ్యకుండా ఎయిర్పోర్ట్ బయట పడ్డాను.

తేలిపోయిన గాలిపటం నేలపై వాలింది, నడకని వెంబడించే నీడలా అడుగులకు అలజడి తోడయ్యింది, అనుక్షణం కలవరపెడుతోంది… అయినా పట్టు వదలను, సందేహాలు సుడిగాలి వంటివి, స్థిరత్వం ఉన్న చోట అది వచ్చిన జాడ కూడా తెలియదు. గమనం గురి తప్పదు. ఇట్ విల్ బి ఎ ఫెయిరీ టేల్ ఎండింగ్!

**** (*) ****

ఆరో క్లాసు చదువుతున్న జంగారెడ్డి పెద్ద సమస్యలో ఇరుక్కున్నాడు. సాయంత్రం ఆట మొదలు పెట్టినపుడు “కొత్త కార్కు బాలు జర మెల్లగ కొట్టున్రి… ” అని అందరికీ మరీ, మరీ చెప్పాడు. ఆ ఫుల్టాస్ పడేదాకా అంతా అతని మాట విన్నట్టే అనిపించింది. బౌలర్ చెయ్య జారడం..బాటింగ్ చేస్తున్న షాజర్ కి బాలు బదులు ఫుట్బాలు కనిపించడం అరక్షణం తేడాలో జరిగింది, మిగిలిన అరక్షణంలో బాలు తాడి చెట్టంత ఎత్తెగిరి మైదానం పక్కనున్న ముళ్ళ పొదల మధ్యన పడింది.

ఆటగాళ్ళు జరిగింది దిగమింగుకునే లోపు షాజర్ కాలనీ వైపు బాణంలా దూసుకుపోయాడు, జంగారెడ్డి కసిగా కాస్త దూరం వెంబడించాడు కానీ బాలు వెతకాలనే ఆలోచన అతడిని వెనక్కి తెచ్చింది. వికెట్లతో పొదలు నెడుతూ అడుగడుగునా గాలించాడు, ఎంత వెతికినా బాలు ఆచూకీ చిక్కలేదు. అంత దాకా ఓపిగ్గా చూస్తున్న సూర్యుడు ఆశ వదులుకుని ఆకాశపు జారుడుబల్లపై చల్లగా జారుకున్నాడు, గ్రౌండ్లో చీకటి నిశ్శబ్దంగా ఆవరించింది.

అంతా తప్పు చేసిన మొహాలతో విడిపోయాకా జంగారెడ్డి, సుబ్రహ్మణ్యం మిగిలారు. నిగ, నిగలాడుతూ ఊరించిన ఎర్రటి బంతి, తండ్రిని రెండు నెలల పాటు వెంట పడి, సాధించిన అందమైన కల… రంగు మార్చుకుని చీకటిలో కలిసిపోయింది. అపురూపంగా దాచుకున్న బాలుని గొప్పకి పోయి పోగొట్టుకున్నాననే భావం జంగారెడ్డిని పాత పుండులా సలుపుతోంది. రోజూ క్రికెట్ సామాగ్రి పట్టుకుని పరువుగా ఇంటికి నడిచేవాడు, ఈ రోజు అవి భుజాలపై భారంగా అనిపిస్తున్నాయి.

జీవం లేని మొహంతో “బాపూని మస్తు సతాయించి కొనిపించినా, గిప్పుడు పొడగొట్టిన సంగద్దెలిస్తే చాన కోపమయితడు” అన్నాడు జంగారెడ్డి

”ఇంటికెళ్ళగానే మీ అమ్మకి చెప్పు, ఆవిడ చెబితే మీ నాన్న కోప్పడరేమో.?…” అని మాములుగా అన్నాడు సుబ్రహ్మణ్యం.

“అవన్నీ నడ్వవు….” అని అంటుంటే అన్ని దార్లు మూసుకున్నాయన్న భావం స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.

జంగారెడ్డి ఇంటి ముందుకు చేరుకోగానే “నువ్వేం కంగారు పడకు, ఏం చెయ్యాలో పొద్దున్నాలోచిద్దాం” అని రాత్రిపై భరోసా మోపి ఇంటి ముఖం పట్టాడు సుబ్రహ్మణ్యం.

రెండు గదుల ఇంటికి చేరుకోగానే జంగారెడ్డి గుమ్మం ముందు కాసేపు తచ్చాడాడు. ఓ మూడు సార్లు ఇంటి చుట్టూ ప్రదక్షిణం చేసాడు. ఎంతకీ తండ్రి మాటలు వినబడకపోయేసరికి కాస్త నిబ్బరంగా ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టాడు “అమ్మా! బాపు ఏడుండు?” అని యాదమ్మని అడిగాడు

మొదటిసారి తండ్రిని అడిగాడని ముచ్చటపడింది యాదమ్మ “నాయన పెద్ద సారెంబడి హుజురాబాద్ పోయిండు, రేపొస్తడు” అని సాగదీస్తూ జవాబు చెప్పింది.

తండ్రి ఇంట్లో లేడని వినగానే జంగారెడ్డి మొహం మొగ్గలా విచ్చుకుంది, వెంటనే ముడుచుకుంది- అవును ఈ రాత్రికి రేపటికి మధ్య ఎంత దూరముంది? ఈ లోపు బంతి దొర్లుకుంటూ వస్తుందా… వచ్చి రక్షిస్తుందా? అనుకోగానే మొహం నిండా దిగులు అలుముకుంది. కాళ్ళు కడుక్కుంటూ “అమ్మా! ఇగో ఇంటున్నవ… బాలు షాజర్కి ఇచ్చినా, రేపిస్తడు” అన్నాడు.

మొహం ప్రశ్నలా పెట్టింది యాదమ్మ, ఏదో గుర్తొచ్చి పనిలో పడింది.

జంగారెడ్డి దోరగా కాల్చిన చపాతీలో చక్కర జల్లి, గట్టిగా లుంగచుట్టి, అలవాటు ప్రకారం కొరికాడు. చేదుగా అనిపించింది,

“బాపూ రేపొస్తడు” అని స్వగతంలో అనుకున్నాడు. పడుకునే ముందు “బాపూ వచ్చినంక ఏమయితదో” అనుకుంటూ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

“వీన్కి ఆవారా తిర్గుడు బాగెక్కువైంది, బాలు పొడగోట్టిండు..ఒక లచ్చం లేదు, సద్వు సంద్దెల్లేవ్” అన్నాడు మల్లారెడ్డి

“నువ్వుండు.. నేన్ జెబ్తా” అని కలగజేసుకుంది యాదమ్మ

“నడిమిట్ల రాకు, ఈడుంటే ఇట్లనే బిగ్డాయించిపోతడు. పొద్దుగాల తోడ్కబోయి గౌరమ్మింటికాడ హాస్టల్ల పెడ్త, సక్కగయితడు ” అన్నాడు

“బాపూ! నేను అత్తమ్మ దగ్గర్కి బోను, ఈడనే ఉంటా” అని జంగారెడ్డి ఏడుస్తున్నాడు

“నువ్వు ఏడ్వు… మొత్తుకో” అని మాటలు కరకుగా వినిపించాయి.

“బాపూ.. కిర్కిట్ ఆడ, గన్నీ బంద్ జేస్తా…“ మాటలు చీకట్లో కలిసిపోయాయి.

“ఇగో ఇంటున్నవా, ఈని బట్టల్ సర్దు” అని మల్లారెడ్డి గట్టిగా అరిచాడు. ఆ అరుపు మారుమ్రోగుతుంటే భయపడి బయటకి పరుగెట్టాడు జంగారెడ్డి, పరుగెడుతుంటే ఎదురుగా లోతైన గుహ కనిపించింది. తండ్రికి దొరకడం కంటే చీకటి మెరుగనిపించి లోనికి పరిగెట్టాడు. ఏమీ కనపడక పోయినా వెనక్కి చూడకుండా పరిగెడుతున్నాడు. గుహ తరువాత మరో గుహ…అరలు అరలుగా దాటుతున్నాడు. చెప్పులు తెగిపోయినా ఒగురుస్తూ పరిగెడుతున్నాడు. చాలా సేపటకి మిణుకు, మిణుకుమంటూ మెరుస్తున్న దీపపు కాంతి కాస్త దూరంలో కనిపించగానే కాస్త ఊపిరోచ్చింది. అది దీపంలా కాదు చేతులు చాచి పిలుస్తున్న స్వేచ్ఛలా అగుపించింది. లేని సత్తువని కూడగట్టుకుని చివరి అడుగు వేయగానే ఎవరో బలంగా తోసినట్టు ఎగిరెళ్లి పడ్డాడు. ఒగురుస్తూ లేచి, గాలిలో తడిమి చూస్తే గుహ ద్వారం వద్ద ఉక్కు ఊసలు…బయట దీపం ఉజ్జ్వలంగా వెలుగుతోంది.

ఒంటి నిండా చెమటతో జంగారెడ్డి ఉలిక్కిపడి లేచాడు. అది కలలా అనిపించలేదు, జరగబోయేది కాస్త ముందుగా చూస్తునట్టు అనిపించింది. ఆ క్షణం తన భవిష్యత్తు బాలుకి చుట్టుకుందని అర్థమయ్యింది.

***

మతిమరుపు సూర్యుడు తాజాగా ఉదయించాడు, కలత నిద్ర జంగారెడ్డిని భయపెడుతోంది. లేచిన క్షణం నుంచి గోడకి ఆనుకుని పుస్తకాలు ముందు నటిస్తున్నాడు, నిజానికి నిముషాలు లెక్కపెడుతూ గడప కేసి చూస్తున్నాడు. “ఈడు నా తీరుగ ప్యూను గావొద్దు, పెద్ద సారు లెక్క గావాల..” అని అరిగిపోయిన రికార్డులా తండ్రి అరవడం విన్నాడు. విని విని విసిగిపోయాడు. ప్రపంచంలో ఏ పొరపాటు జరిగినా కొడుకు చదువు నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాడని అనుకుంటాడు. చిరాకు స్థాయిని బట్టి తిడతాడు లేక కొడతాడు. అందుకే జంగారెడ్డికి చదువంటే విరక్తి కలిగింది, క్రికెట్ ఆడుతున్నంత సేపు సంతోషంగా ఉంటాడు.

“పెద్ద సారు లెక్క గావల్నంటే బాగా సద్వాలే.. కిర్కీట్ బాట్ పట్కోని కాదు.. గా బాపనోల్ల పిలగాని లెక్క సద్వాలే.. ” అని యధాలాపంగా అంది యాదమ్మ.

“సుబ్బుగాడు దినమంతా మైదాన్లనే ఉంటడు” అని లోపల గట్టిగా అరిచాడు..

కుంటుతూ, కుంటుతూ గోడ గడియారం పన్నెండు కొట్టింది. గంట కొట్టిన వేళ ఒక విశేషం జరిగింది

“చాయ్కి పాల్లేవు… జర మల్లేష్ తానకి బోయి ఒక ప్యాకిట్ తీస్కరా” అని రెండు రూపాయలు జంగారెడ్డి చేతిలో పెట్టింది యాదమ్మ.

పాల అవసరం ప్రాణ ప్రతిష్ట చేయగానే “అమ్మా! సుబ్బు తానకి బోయి జర సేపు సద్వుకుంటా, ఒస్త ఒస్త పాల్తెస్త ” అన్నాడు. నూరి పోసిన మాటలు కాస్త ఆలస్యమైనా ఫలితం చూపించాయని ఆవిడ మోహంలో సంతోషం తొణికిసలాడి “జల్దీన రా.. “ అని పంపింది.

గడప దాటగానే రేసు గుర్రంలా పరిగెత్తి స్నేహితుడు సుబ్రహ్మణ్యం ఇంటికి చేరుకున్నాడు. “సుబ్బూ.. బాపూ క్యాంపుకి బోయిండు, సాయంత్రం ఒస్తడు..” ఒగురుస్తూ అన్నాడు జంగారెడ్డి.

“తిడతారు, లేదంటే నాలుగు తగిలిస్తారు.. దానికంత భయమెందుకు?” కొట్టడం పెద్దవాళ్ళ హక్కులా సావకాశంగా చెప్పాడు సుబ్రహ్మణ్యం.

“ఆవన్నీ అయిపోయినయి.. ఇప్పుడు సీదా హాస్టల్ల పెడ్తడు” అని రాత్రొచ్చిన కల పూస గుచ్చినట్టు చెప్పాడు. సుబ్రమణ్యానికి కల చూసినట్టు అనిపించడంతో విపరీతంగా భయం వేసింది. తను మాట్లాడే మాటలు సగం పైగా కోతలని, మిగతా సగం దాటవేయడమని జంగారెడ్డికి తెలీదు. నమ్మకం పెట్టుకుని వచ్చాడు, వమ్ము చేయకూడదని అనిపించడంతో “కొఠీలో కార్కు బాల్ కొట్టు నాకు తెలుసు” అని తోచిన సలహా ఇచ్చాడు. జంగారెడ్డి జేబులోంచి రెండు రూపాయలు తీసి చూపించాడు.

***

బస్ స్టాండ్ ఎదురుగా ఉన్న పాన్ డబ్బాలోంచి “సలామ్మే..ఇష్క్.మేరీ జాన్…జరా కబూల్ కర్నా..“ పాట వినిపిస్తోంది. డబ్బా వెనుక నక్కిన మిత్రులు చూస్తున్నారు, ఇద్దరికీ గుండె చప్పుడు బయట నుండి వినిపిస్తోంది. ఓ అరగంట తర్వాత దుమ్ము రేపుతూ సిటీ బస్సు పొగరుగా ఆగింది. వారి చూపులు బస్సు దిగిన వారిని, ఎక్కేవారిని పరీక్షగా చూసాయి. బస్సు బయలుదేరే చివరి నిముషంలో బస్సెక్కారు. మరో మారు చుట్టూ చూసి ఓ మూల స్థిమితపడ్డారు.

కండక్టర్ టికెట్లు కొడుతూ, నిక్కర్లని అనుమానంగా చూసాడు “ఏడికి బోవాల?” అని అడిగాడు.

అలవాటులేని ప్రశ్నకి ఏం చెప్పాలో తెలియక మొహామొహాలు చూసుకుని “కోఠీ” అని ఎలక్షన్ రాలీలా ఒకేసారి అరిచారు.

“గదే..రామ్ కోఠీనా? కింగ్ కోఠీనా?” అని చేతి సంచీలో చిల్లర పైకీ, కిందకి కలియతిప్పుతూ అడిగాడు కండక్టర్

“కార్క్ బాల్ దొరికే కోఠీ” అని జంగారెడ్డి వైపు గర్వంగా చూసాడు సుబ్రహ్మణ్యం. మండుటెండలో మంచి జోక్ వేశాడని దగ్గరగా కూర్చున్న పాసెంజర్లు నవ్వుకున్నారు.

“బాలు రోడ్డు మీద దొర్కదు” అని పాసెంజర్లని మరోసారి నవ్వించాడు కండక్టర్

పిల్లల అవస్థ చూస్తున్న పెద్ద మనిషి “ఉమెన్స్ కాలేజీ దగ్గర మస్తు దుక్నాలుంటయ్” అని కలగజేసుకుని సహాయపడ్డాడు.

కిటికీలోంచి కదిలే దృశ్యాలని మైమరచి చూస్తున్నారు. ఇద్దరికీ సొంతంగా చేస్తున్న మొదటి సుదీర్ఘ ప్రయాణం. బ్రిడ్జిలు, కార్లు, దుకాణాలు కనిపించి చెరిగిపోతున్నాయి, మళ్ళీ కొత్త బొమ్మలు పుడుతున్నాయి. సుబ్రహ్మణ్యం కాస్త అప్రమత్తంగా ఉంటూ ఆగిన ప్రతి చోటా “కోఠీ వచ్చిందా? కొఠీ వచ్చిందా?” అని పక్క వారిని అడుగుతుంటే ఎదురుగా కూర్చున్న విద్యార్థికి విసుగొచ్చి మొహాన్ని పుస్తకంలో ముంచాడు. అరగంట తర్వాత ఇంకో పెద్దమనిషి సహాయంతో ఉమెన్స్ కాలేజీ దగ్గర దిగారు.

ఎటు చూసినా జన ప్రవాహం, ఎత్తైన సినిమా హోర్డింగ్లు, తీక్షణంగా వెళ్తున్న సిటీ బస్సులు, తోపుడు బండిపై అరటిపళ్ళు, నిక్కర్ వేసుకున్న బక్క ప్రాణాలకి ఊపిరి ఆగినంత పనయ్యింది. పెద్ద వాళ్ళ చేతులు పట్టుకుని ఫుట్ పాత్పై నడవడం ఒక ఎత్తు, ఏ చేతుల సాయం లేకుండా ప్రవాహంలో దిగడం అతి పెద్ద సాహసం. చిన్న పిల్లలని బొంబాయి ఎత్తుకెళ్ళే ముఠా హైదరాబాద్లో ఉందని రేడియోలో ప్రకటనలు వినడంతో ఎవ్వరినీ దారి అడగొద్దని నిర్ణయించుకుని నడుస్తున్నారు. దుకాణాల బోర్డులు చూస్తూ అరగంట తిరిగారు. బట్టలు, పుస్తకాలు, మిఠాయి, సమస్త సామాన్లు కనిపిస్తున్నాయి తప్ప బాటు, బాలు బొమ్మ ఉన్న దుకాణం ఒక్కటీ కనిపించలేదు. ఇక సుబ్రహ్మణ్యం నిజం చెప్పక లేదు “నేను మా నాన్నతో వచ్చాను” అన్నాడు. మాములుగా అయితే జంగారెడ్డి గట్టిగా అరిచేవాడు, జుట్టు పీక్కునేవాడు. సందర్భం కాదని ఊరుకున్నాడు.

క్లోక్ టవర్ దగ్గరకి రాగానే ఒక ప్రతిపాదన చేసుకున్నారు. గళ్ళ లుంగీ కట్టుకుని, పాన్ నములుతూ “అల్లమురబ్బా…అల్లమురబ్బ” అని అమ్ముకుంటున్న వ్యక్తిని ఒక పది నిముషాలు గమనిస్తూ వెంబడించారు. ముఠావాడు కాదని గట్టిగా అనిపించాకా జంగారెడ్డి అతని దగ్గరకి వెళ్లి “అన్నా! కిర్కిట్ దుక్నం ఏడుంది?” అని అడిగాడు. ఆ వ్యక్తికి మనుషులని గమనించడమే పని, పనిలో పని వీళ్లని కూడా గమనించాడు. కాన్వెంట్ పిల్లలు ఆట పట్టిస్తున్నారని “మియా ఆంఖ్ నహీ దిఖ్ రా క్యా… ఓ ఆగే క్యా హై???” (కళ్ళు కనిపించట్లేదా, ఆ ఎదురుగా ఏమిటి?) అరిచినంత పని చేసి ఎదురుగా చూపించాడు. అక్కడ ఊరిస్తూ ఆట వస్తువుల దుకాణం కనిపించింది. తిట్టించుకున్నా ఫలితం దక్కిందని సంతోషంగా అటు వైపు వెళ్లారు.

దుకాణం నిండా జనం మూగి ఉన్నారు. యజమాని జర్దా నములుతూ హడావిడిగా తిరుగుతున్నాడు.

“అన్నా! కార్కు బాలు కావాల” అని అడిగాడు జంగారెడ్డి

దుకాణం వాడు “దో రుప్యే” అని నిచ్చెనెక్కి పై సొరుగు నుండి కొత్త బాలు తీసి కౌంటర్ పై పెట్టాడు.

బస్ టికెట్లు కొన్నాకా మిగిలిన చిల్లర మొత్తం అద్దాల కౌంటర్ పై పోసాడు, యజమాని రెండు సార్లు లెక్క పెట్టి “ఆఠానా కమ్ హై” అన్నాడు.

ఆ మాట వినగానే ఇద్దరు మొహామొహాలు చూసుకున్నారు. ఆశించకపోయినా అంతా సవ్యంగా జరుగుతోందని భయంగా ఆశ్చర్యపడ్డారు, ఇప్పుడు భయం మిగిలింది. సుబ్రహ్మణ్యం గొంతు సర్దుకుని “ప్లీజ్ తర్వాత ఇస్తాము” అన్నాడు. యజమాని నవ్వుకున్నాడు, ఎదురుగా ఉన్న ’క్రెడిట్ టుమారో’ బోర్డ్ చూపించాడు. “ఐసే రోజ్ ఆతే” అని పక్క గిరాకీ దగ్గరికి వెళ్ళాడు.

జంగారెడ్డి దృష్టి రోడ్డుపై నిలిచింది, స్కూటర్పై నాన్న నడుం చుట్టూ చేతులు బిగించి వెళుతున్న పిల్లవాడు, నాన్న పక్కన నవ్వులు చిందిస్తూ నడుస్తున్న చిన్న పాప, ఎవ్వరి మోహంలో భయం లేదు. సుబ్రహ్మణ్యం కేసి ఇక వెళ్దామా అన్నట్టు చూసాడు.

పొడుగాటి చెయ్యి అద్దాల కౌంటర్ పై “ఏ లో” అని అర్ధ రూపాయి పెట్టింది, ఇద్దరూ తలెత్తి చూసారు. పొడవుగా, చిన్న గెడ్డంతో ఉన్న వ్యక్తి “మల్లారెడ్డి కె బేటే హోనా తుమ్?” అని అడిగాడు, జంగారెడ్డి నోట మాట రాలేదు.

“షాజర్ వాళ్ళ నాన్న” అని సుబ్రహ్మణ్యం గుసగుసలాడాడు. “అవును అంకుల్” అని జవాబు చెప్పాడు. ఇంకేమీ మారు మాట్లాడకుండా ఏదో కొనుక్కుని వెళ్ళిపోయాడు.

ఇంత కష్టపడి తెలియని చోటికి వస్తే, ఇలా పట్టుపడిపోయామని మొహామొహాలు చూసుకున్నారు. జంగారెడ్డికి భయపడే ఓపిక మిగల్లేదు.

***

కొత్త బాలుతో ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టాడు జంగారెడ్డి, పడక్కుర్చీలో మల్లారెడ్డి పేపర్ చదువుతున్నాడు. పక్కన రెండు తాగి వదిలేసిన టీ కప్పులు పెట్టి ఉన్నాయి.

‘ఏడికి పొయినవుర” అని అడిగాడు మల్లారెడ్డి.

ఇంత దాకా ఏం జరిగిందో తెలీదు, ఇప్పుడు ఏం జరుగబోతోందో తెలీదు కనుక నోరు మెదపలేదు.

“గా బాలేంది?

“నువ్వు కొన్న కార్కు బాలు” అని నాన్చాడు జంగారెడ్డి.

“మరి గిదేంది రా, ఖాన్ సాబ్ ఇచ్చి పోయిండు” అని ఎర్రటి బాలు నేలపైన దొర్లించాడు, గురి చూసినట్టు అది దొర్లుతూ వచ్చి జంగారెడ్డి కాలికి తాకి ఆగింది. బాలుని పైకెత్తి చూసాడు, రెండు ఒకేలా ఉన్నాయి.

యాదమ్మ తలుపు చివర్న నిలబడి బిక్కు, బిక్కుమంటూ ఇద్దరినీ చూస్తోంది.

దూరం నుండి ఫాక్టరీ సైరన్ కూత పెట్టింది. కూత రోజూ కంటే గట్టిగా వినిపిస్తోంది. ఆ కూతలు అపశకునాలని యాదమ్మ నమ్మకం.

“ఈడ్కి రా..” అని పిలిచాడు మల్లారెడ్డి.

మెల్లిగా అడుగులు వేస్తూ తండ్రి దగ్గరకి వెళ్ళాడు.

“గంత బుగుల్బడకు” అని మల్లారెడ్డి కొడుకుని దగ్గరకి తీసుకున్నాడు, ఒళ్ళు నిమిరాడు.

“నేనేమ్మన్నర…నా తీరుగ ప్యూను గావొద్దు, పెద్ద సారు లెక్క గావాల..” అని జంగారెడ్డి కళ్ళలోకి చూసాడు.

ఊహించని పరిణామానికి జంగారెడ్డి విస్తుపోయాడు, కాసేపటికి కుదుటపడి చిందరవందరగా ఉన్న పుస్తకాలని మొదటిసారి శ్రద్ధగా చూసాడు.

**** (*) ****