2.
ఉదయం సూర్యుడు పిల్లలతో పాటు బడికి
బయలుదేరాక
బజారులోని చెట్ల మీది పక్షులు ఎగిరిపోయాక
కొన్ని మాటలు రాల్చిన ఆకుల్ని ఎత్తి, నోరు తెరిచి
ఎదురుచూస్తున్న చెత్త డబ్బాకు భోజనం పెట్టి
నాలుగు రాళ్ళతో
జానెడు పొట్ట నవ్వడం కోసం
ఉన్నా లేన్నట్టున్న తాగుబోతు భర్త బాధ్యతలు మరిస్తే,
గుడిలో భక్తురాల్లాగా ముడుచుకు కూర్చుని
భూగర్భంలోని నిఖార్సైన బొగ్గులు ఆమె చేతుల్లోకాలి
మసి నింపినట్టు కనిపిస్తుంటే
ఆ చేతుల్నే దైవ నైవేద్యంగా చేసి
పనితో తన రోజు నింపుకుంటుంది

3.
అప్పుడప్పుడు ఆకాశం ఆమె చేతుల్లోంచి జారిపోతుంది
ఆ నలుపుకు ఎక్కడుండాలో తెలియక
నక్షత్రాల్ని గట్టిగా పట్టుకునేప్పుడు అంచులు ఆమె వేళ్ళని
నిర్దాక్షిణ్యంగా కోస్తున్నా ఒక్క మాటా నోటి నుండి రాదు
మద్యం సీసాలో మునక లేస్తున్న భర్త ఆమె కన్నీళ్లు తాగిన మరుక్షణమే
మనిషయ్యేవాడేమో
కాని ఏడ్చి ఏడ్చి తన కళ్లిప్పుడు ఎండి ఎడారులయ్యాయ్

4.
పక్షులు ,సూర్యుడు గూళ్ళకు చేరే ముందు
పిల్లలిద్దరూ నదుల్లా పరుగు పరుగునొచ్చి
ఆమె ఒడిలో అలల్లా మారినప్పుడు
ఆమె సంద్రమై యుప్పొంగుతుంది
నేర్చుకున్న మాటలు , పాటలు , పాఠాలు ఆమెకు చెబుతూ
నక్షత్ర శకలాల్ని , ఆకాశపు ముక్కల్ని ,విరిగిన మబ్బుల్ని
వాళ్ళూ ఏరుతూ ఆమెకు సహాయంగా కూర్చున్నప్పుడు
ఎండిన తన ఎడారి కళ్ళను ఆ కొద్ది సేపు ఒయాసిస్సులు చేస్తుందామే

5.
[...]]]> 1.
ఇంటి ముందు ఆకాశపు ముక్కల్ని
నక్షత్రపు శకలాల్ని, విరిగిన మబ్బుల్ని
ఏరుతూ, వేరు వేరు చేస్తూ
కాలాన్ని గంటలుగా కాచి , చాయి నీళ్ళుగా
గ్లాసులో పోసుకుని తాగుతుందామె

2.
ఉదయం సూర్యుడు పిల్లలతో పాటు బడికి
బయలుదేరాక
బజారులోని చెట్ల మీది పక్షులు ఎగిరిపోయాక
కొన్ని మాటలు రాల్చిన ఆకుల్ని ఎత్తి, నోరు తెరిచి
ఎదురుచూస్తున్న చెత్త డబ్బాకు భోజనం పెట్టి
నాలుగు రాళ్ళతో
జానెడు పొట్ట నవ్వడం కోసం
ఉన్నా లేన్నట్టున్న తాగుబోతు భర్త బాధ్యతలు మరిస్తే,
గుడిలో భక్తురాల్లాగా ముడుచుకు కూర్చుని
భూగర్భంలోని నిఖార్సైన బొగ్గులు ఆమె చేతుల్లోకాలి
మసి నింపినట్టు కనిపిస్తుంటే
ఆ చేతుల్నే దైవ నైవేద్యంగా చేసి
పనితో తన రోజు నింపుకుంటుంది

3.
అప్పుడప్పుడు ఆకాశం ఆమె చేతుల్లోంచి జారిపోతుంది
ఆ నలుపుకు ఎక్కడుండాలో తెలియక
నక్షత్రాల్ని గట్టిగా పట్టుకునేప్పుడు అంచులు ఆమె వేళ్ళని
నిర్దాక్షిణ్యంగా కోస్తున్నా ఒక్క మాటా నోటి నుండి రాదు
మద్యం సీసాలో మునక లేస్తున్న భర్త ఆమె కన్నీళ్లు తాగిన మరుక్షణమే
మనిషయ్యేవాడేమో
కాని ఏడ్చి ఏడ్చి తన కళ్లిప్పుడు ఎండి ఎడారులయ్యాయ్

4.
పక్షులు ,సూర్యుడు గూళ్ళకు చేరే ముందు
పిల్లలిద్దరూ నదుల్లా పరుగు పరుగునొచ్చి
ఆమె ఒడిలో అలల్లా మారినప్పుడు
ఆమె సంద్రమై యుప్పొంగుతుంది
నేర్చుకున్న మాటలు , పాటలు , పాఠాలు ఆమెకు చెబుతూ
నక్షత్ర శకలాల్ని , ఆకాశపు ముక్కల్ని ,విరిగిన మబ్బుల్ని
వాళ్ళూ ఏరుతూ ఆమెకు సహాయంగా కూర్చున్నప్పుడు
ఎండిన తన ఎడారి కళ్ళను ఆ కొద్ది సేపు ఒయాసిస్సులు చేస్తుందామే

5.
పాయలు పాయల చీకట్లలా భుజాలపై చింపిరిగా పడ్డ జుట్టును
వెనక్కి ముడేసుకుని
ముసురుగా చుట్టుకునే ఆలోచనల్ని చిన్నారుల నవ్వుల్లో కలిపేసి
ఏరి వేరు చేసిన తళుకుల్ని భుజానికెత్తుకుని
ప్రపంచాన్ని మోస్తున్న తల్లిలా తను వెళ్ళేప్పుడు
ప్రతి తల సలాం అని దించాల్సిందే

6.
చేతికొచ్చిన రూపాయలు ఆమె కష్టానికి తక్కువే
అయినా
వాటిని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్న సంతోషంతో పాటు
ఆమె చిరిగిన చీర కూడా చిరునవ్వు నవ్వుతుంది

7.
ఇక అప్పుడు
రేపటికోసం ఇంకొంత జీవితాన్ని పోగుచేసుకునేందుకు
దోపుకున్న చీరకొంగుతో చెమట చెమ్మ బాషను
హృదయం వరకు చేర్చి
గుండె నిండా భవిష్యత్తును పోగుచేసుకుంటూ
సముద్రాంబరై ఆమె వేస్తూ వెళ్తున్న ఈ అడుగులు
ఇద్దరు సూర్యుళ్ళను తయారుచేసేందుకే..!
సమాజానికి ఒక పాఠం నేర్పేందుకే ..!

(మొదటి ముద్రణ: 13వ ఆటా మహాసభల జ్ఞాపక సంచిక, జూలై 2014)

Painting: జావేద్

నేను
సముద్రంతో ముచ్చట్లాడుతూ గూళ్ళు కట్టుకున్న సమయాల్ని
కొత్త పుస్తకంలోని వాసనని ముద్దగా ముక్కుకు పూసుకున్న క్షణాల్ని
చిన్న తనంలో ఆడి దాచి పెట్టిన గోలికాయల డబ్బా
మళ్ళీ కనిపిస్తే గుర్తు కొచ్చిన బాల్యాన్ని
ప్రేమ -ముద్దుగా పెట్టే మొదటి ముద్దు రుచి చూసిన అనుభవాల్ని
కొత్త పూలు పూసి మొక్క పడే గర్వంలాంటి చిన్న చిన్న విజయానందాల్ని
వదిలి
అదేదో బాషలో , ఇంకేదో లోకంలో
ఎల్లలు దిక్కులు తెలియకపోయినా వెతుక్కుంటూ

రోజు ఉదయమే
అరువు బాషను , హావభావాలను , వేషధారణను ,
చంకలోని బ్రతుకు దెరువు సంచిలో వేసుకుని
నన్ను నేను అమ్ముకోడానికి బయలుదేరుతూ
అమ్మనొక్కసారి ఆగి చూస్తాను

అమ్మ బాష క్షణం కూడా నిలబడలేని ఆ లోకంలో
గుర్తింపు పునాదిపై , డబ్బు మట్టితో ఎన్నెన్నో సౌధాలు నిర్మించుకోవాలని
ప్రయాణించే మనుషుల మధ్య

ఈ ప్రపంచీకరణలో నన్ను నేను బ్రతికించుకోడానికి
సగటు మనిషిగానైనా బతికున్నాను , బ్రతగ్గలనని
ఋజువు చేసుకోడానికి
ప్రతి రోజు పోటీ ప్రవాహంలో ఎదురీదుతూ
ఇదీ నా ఉనికని చాటే ప్రయత్నం చేస్తూనే

నేను
నా నాలుకకు ఇరవై ఆరక్షరాల నరకాన్ని కుట్టుకుని
ఉద్యోగపు జంతర్ మంతర్లో
బ్రతుకు సాగించేందుకు బయలుదేరుతాను

తొలికిరణంతో
నేనే మొదట మాట్లాడాలని

ఆలోచనలన్నీ దాడి చేస్తే పగిలిపోయిన లాంతరు వెలుగుకు
నా పాదాలనుంచి కారిన రక్తపు బొట్లను తోడుగా వదిలి
కన్నీటి వర్షం ప్రతి సారి చెరిపేస్తున్న కలల కధలను చేతి గోళ్లకు
రంగుగా అద్దుకుంటూ

శూన్యం తరుముతుంటే రాల్చుకున్న
సీతాకోకచిలుకల రెక్కల స్వేచ్చని
ఏరుకుంటూ నడుస్తున్నాను
ఉదయం వైపు

నాలోకి వెలుగు ఒంపుకుని
వెనక్కి చూడకుండా వెలుగై ప్రవహించాలని
నాతోడుగా మిగిలి ,
నా నోట నలిగి చినిగిపోయిన పాటకు
కుట్లు వేసుకుంటూ
నిశబ్దపు దుప్పటిలో దూరి నన్ను వెంబడిస్తున్న గాలికి
ఊపిరి నిట్టూర్పులను జత చేసి

కొన్ని భయంకర యుద్ధాల తరువాత ఆ చీకట్లో వర్షిస్తున్న
నిశ్శబ్దంలో తడుస్తూ
నడుస్తున్నాను ఉదయం వైపు
కొత్త పాట నొకటి నా పెదాలపై అల్లుకుంటూ
తూరుపు తలుపులు తెరిచి
గెలుపు గీతం
సూర్యునితో పాటు ఆలపించాలని..

ఎదురు చూసి
చూసి
బరువవుతున్న దేహాన్ని
మోయలేక
మెళికలు తిరుగుతూ కదులుతుంటే
చల్లగాలి తన అరికాళ్ళపై
గిల్లుతూ చక్కిలి గింతలు
పెడుతుంటే

దొంగ దొంగగా
ఊళ్ళని దారులని దాటుతూ
కొండ పూలు
కన్నుగీటుతూ సన్నజాజులు
పరిమళాల దారాలతో
కౌగిళ్ళ పతంగులుకట్టి
రసిక ఆహ్వానం పంపినా
చూడకుండా

కళ్ళనిండా తన రూపం
తనువు అణువణువున
వేడినేదో పుట్టిస్తుంటే
చల్లదనంతో దూదిలా
పోగులు పోగులుగా
ఊహల చిత్రాలేవో
మెరుపు కుంచెతో
అద్దుకుంటూ

ప్రియురాలైన అరణ్యంపై
వర్షిద్దామని
ప్రతి వత్సరం లాగే వచ్చి
ఈ తొలకరిన పరిణయానికుంటానని
చెప్పి, అదృశ్యం అవడం చూసి
భంగపడి
వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ

వణుకుతూ ఆ తనను తానూ
వర్షిస్తూ.. కృమ్మరించుకుని
ఎర్రన్ని మృత్తికలో
ఎరుపై
అరణ్యపు జాడనెతుకుతూ
బయల్దేరాడు
వణుకుతున్న వాగై ..