వాకిలి » రచిత

అదీ, నేనూ, నువ్వు.

వాకిలి — Sat, 31 Dec 2016 20:16:33 +0000

ఏ కాలానికి
ఆ ముందుమాటే రాస్తది
బహురూపులమారి.

ముక్కిరిపించి
మెడవంపున మెరిసి
ఒదిగినట్టే వొదిగి
కరిగినట్టే కరిగి
అస్తిత్వపునగ్నత్వాన్ని పరిచినట్టే పరిచి
గాఢాలింగనపు వలతో రహస్యాల్ని పట్టేసుకుని
గగనపు గుట్టునంతా బట్టబయలు చేసి
అక్కడికక్కడే మాయమైంది.

తడి అడుగుల తప్పట్లు
వాకిలి పరిచిన నీటి అద్దాల కొంగు దాటి
తట్టకుండానే తలుపుతోస్తూ
అలలలలుగా తల్లోకొస్తూ…

లేకుండానే ఉన్నట్టు నువ్వు.
ఉండీ లేనట్టు నేను.

అదొచ్చి పోయే రహస్యపుదార్లన్నీ
నీకొక్కదానికే తెలుసు

ఎలా రావాలో
ఎప్పుడు పోవాలో
ఆ మాయదాని దగ్గరే కదూ
నువ్వు నేర్చుకుంది?!

Painting: A DATE WITH A RAIN By Leonid Afremov

మోహం!

వాకిలి — Sat, 01 Aug 2015 03:09:30 +0000

ఒకే ఆకాశాన్ని
ఏకకాలంలో రమిస్తున్న
ఏడు సముద్రాలు.

పల్చటి చీకటితెర వెనకాల
కావులిచ్చుకు పడుకున్న
పచ్చటి కొండలు.

పిరుదులూపుకుంటూ
పంటపొలాల్లో తిరుగుతున్న
గాలికన్యలు.

ఆకు నగ్నత్వాన్ని
అద్దంపట్టి చూపిస్తున్న
మంచుబిందువులు.

భూమి బొడ్డు మీద
పెరుగు చిలుకుతున్న
చంద్రుడు.

కంటి కౌగిట్లో నగ్నంగా కులకడానికి
పేజీ ముడులను ఒక్కొక్కటే విప్పుకుంటూ
పుస్తకం.

పూతకొచ్చిన చీకటి

వాకిలి — Wed, 01 Oct 2014 14:01:00 +0000

నిశీధి నడుమొంపున నక్షత్రపు మెరుపునంటించి
వెలుగుపువ్వుల జరీచీర జారిపడుతుంది.

ప్రేమావేశంతో ఒక్కపెట్టున హత్తుకున్నట్టు
గదులన్నీ అదాటున ఆక్రమించబడతాయి.

కలల్ని juggle చేస్తూ వచ్చిన అతిధి
కొనగోటితో ఖాళీలను పూరిస్తూ ఉంటాడు.

ఎగిసిపడే నిట్టూర్పుల జ్వాలల్లోంచి
సింహిక నిద్రలేస్తుంది.

శిఖరపు అంచున మోహరించిన మోహం
పలవరించే పల్లాల్లోకి సాగిపోతుంది.

పూతకొచ్చిన చీకటి
వెన్నెల ముసుగేసుకుని
ఊరుమీద పడుతుంది.

చిలిపి చినుకులు

వాకిలి — Mon, 30 Sep 2013 18:13:05 +0000

సూర్యుడు గోడదూకి ఇంట్లోకి రాగానే
చీకటి చీర విప్పి లోకం మీద పరిచింది.
కళ్ళు మిటకరిస్తూ
చుక్కలు.

చీకటి కొమ్మ నుంచి
రాత్రిగ్లాసులోకి విరిగిపడ్డ
ఓ ఐస్ క్యూబ్ లాంటి
కల.

అబ్బ!
ఎప్పుడూ అంతే
మత్తెక్కేలోపే కరిగిపోతుంది.

ఆకు చాటున నిలబడి
పూర్తిగా విప్పకనే
మత్తెక్కించే లోకాలని చూపిస్తుంది.
బొద్దు బొండుమల్లె.

సిగ్గుతో విచ్చుకున్న పువ్వు నడుం చుట్టూ
మరీ చిన్నదై బిగుసుకుపోయిన సిగ్గు బిళ్ళలా…
అది తొడిమేనా?!

రాత్రినదిలో చీకటితో కొంగు ముడివేసుకొని
సరిగంగ స్నానాలు చేసినట్టుంది పువ్వు.
ఆకు చాటుగా ఇంకా గుడ్లప్పగించి చూస్తున్న
మంచు బిందువులు.

శిశిరం కన్నుగీటింది. ప్రకృతి పచ్చ పైట జార్చింది.
ఇక రాత్రిని పొడిగించుకుంటూ
శీతాకాలం అక్కణ్నుంచి కదలనే కదలదు.

అంత పెద్ద ఆకాశంలో పుట్టినా
ఈ చిన్ని ఆకు నడుమొంపునే ఊగడం ఇష్టం
చిలిపి చినుకుకి.

అప్పుడు
పాపికొండల మధ్య పారే సన్నని పాయలా ఉండేది
ఇప్పుడు
సువిశాలమైన ఇసుక మీద పరుచుకున్న గోదారైంది.
నడుం కాదండోయ్!

కొండల్లోంచి
కొంగు బిగించి
తిప్పుకుంటూ తిప్పుకుంటూ
నీల్లెత్తుకు పోతుంది.

గలగల మంటున్న గులకరాళ్ళ పట్టీలు.
ఒడ్డును ఒరుసుకుంటూ తెల్లలంగా కుచ్చిళ్ళు.

లోతులు కొలవకుండా చెప్పొచ్చు
అది ఖచ్చితంగా గోదారే.

లోకంలోని వెలుగునంతా నూరి
ఆకాశం కంటికి కాటుక అద్దుతూ
మళ్ళీ
చీకటే.