నీ తోడబుట్టినదెలా
బతుకుతుందో ఒక్క సారైనా ఆలోచించావా?

నీ తండ్రి నీ కోసం ఎంత ఆరాటపడతాడో
నీ మెరుపు మెడని ఇక కౌగిలించుకోలేనని
నీ తమ్ముడెంత సొమ్మసిల్లిపోతాడో
వెళ్లిపోయే ముందు ఒక్క సారయినా
ఆలోచించ లేదా నువ్వు?!

అసలైన నిజం చెప్పనా?
నీవెవరో నాకు తెలీదు
కానీ గుండె బాధతో మూలుగుతుంది
ఆఖరికి నిజం చెప్పనా నీకు
నీ కోసం చేస్తున్న న్యాయ పోరులో
నాకూ గొంతు కలపాలని వుంది
ఎప్పుడో అలా వచ్చిపోయే నిన్ను
లైబ్రరీలో మాత్రమే చూడటం తప్ప
నీతో మాట్లాడిందీ లేదు నిన్ను కలిసిందీ లేదు కదా ముదస్సిర్
మరి హృదయం ఎందుకిలా కుమిలిపోతుంది?
నువ్వెళ్ళి పోయిన్నాటి నించీ
కళ్ళు నీళ్ళతో నిండిపోతూనే వున్నాయి
బహుశా, మానవత్వమంటే ఇదే కావొచ్చు
మొహబ్బత్ అంటే ఇదే కావచ్చు
సోదరత్వమంటే కూడా ఇదే కావొచ్చు
బహుశా ఈ చలించే గుణం వల్లే
మనల్ని మనుషులంటారేమో కదా!

వీళ్ళేం మనుషులు, ముదస్సిర్!
నీ మరణాన్ని చూసి కూడా చలించడం లేదు
వీళ్ళేం మనుషులు!
నీ ప్రాణం కన్నా అహమే ఎక్కువైంది వీళ్ళకు!
వీళ్ళేం మనుషులు!
నువ్వు కన్ను మూయడం కన్నా జిద్దుచేయడమే ఎక్కువయింది వీళ్ళకు!
వీళ్ళేం మనుషులు!
నీ చావు కూడా కదిలించలేకపోతుంది వీళ్ళని!
ముదస్సిర్, వీళ్ళేం మనుషులు!
మనిషి చావు కన్నా మొండితనమే ఎక్కువయింది వీళ్ళకు!
ఛీ ఛీ! ఏం మనుషులు!

(ఇఫ్లూలో ఆత్మహత్య చేసుకున్న రీసెర్చ్ స్కాలర్ ముదస్సిర్ కమ్రాన్ స్మృతిలో )