మా సత్తిగాడు
బొత్తిలకిసం లేనోడు
కుడుముంటె పండుగంటడు

ఎదురైనోళ్ళనల్లా
కపటం లేకుంట మందలిత్తడు
ఏం పనిజెప్పిన జేత్తడు
గుణంల వానంత
సీమంతుడు లేడు.

పక్కింట్ల పభోజనమైతె..
వానింట్లైనట్టే
నెత్తినేసుకొని
పుట్టెడు కట్టం జేత్తడు
ఆఖర్నింత బువ్వేత్తెసాలు
కడ్పునిండ తింటడు.
కాని నోరుదెర్శి అడ్గడు
ఆత్మాభిమానం దండిగున్నోడు మరి.

ఊరేగింపో, భరాత్ లనో
సూడాలె ఆని సందడి
ఒళ్ళుమర్శి ఎగుర్తడు.
సాగనంపే యాళ్ళ
సంటిపొల్లగాడై
ఎక్కెక్కేడ్తడు.

ఎవలకన్న
ఆపదొత్తె సాలు
అంబులెన్సోలె
ఆజరైతడు.
పానం నిమ్మలపడేదాక
కడ్పుల బెట్టుకొని
సూస్కుంటడు.

మొఖంల శిర్నవ్వు
శెద్రనియ్యడు.
బుడ్డపోరేడ్సితె
నవ్వియ్యందే ఆడికేలిపోడు
అందుకనె పొల్లగాండ్లకు
సత్తిగాడంటె సంబ్రం.

వాడెమ్మటుంటె సాలు
ఇగం పట్టిన శేతులకు
శెగ తల్గినంత హాయిగుంటది.
ఎడార్లె ఊట శెలిమె
దొర్కినంత కమ్మగుంటది.
మండుటెండల
మర్రి శెట్టు కిందున్నంత
సల్లగుంటది.

ఈ మద్దె  తర్గతి
బత్కుల మీద మన్నుబడ
సత్తిగాడింత మంచోడైనందుకు
వాని శేతులిన్ని ‘కొత్తలుంటె ‘
ఎంత మంచిగుండు,
వాడెందర్నాదుకును.

కులమంతగూడి
ఆత్మీయంగా అల్లుకొని
కట్టసుఖం మాట్లాడుకునే తావు.

పంచాతయ్యి
మాట మాట పెర్గి
ఎడమొకం, పెడమొకం
పెట్టుకున్నోళ్ళనేకం చేసే రేవు.

నేల మీద పట్ట పర్శి
శిన్న, పెద్ద తేడాలేక
సకిలం-ముకిలం బెట్టుకొని
బావా తీస్కుంటాన
మావా తీస్కుంటాన
కులమా తీస్కుంటాన
అన్న భోజనం మంత్రం జెప్పందే
ముద్ద నోట్లెకుబోదు.

పడ్సు పోరన్నుండి
పండు ముసలాయిన దాక
బంతిల కూసోని
లచ్చింశారు జుర్రుతాంటే…
నా సామిరంగా…
పర్వాన్నం తిన్నంత సంబ్రమైతది.

వర్సైనోళ్ళు పరాష్కమాడి
మారర్సుకుంటాంటే…
ఏం జెప్పాలె…
పాయిరానికే కడ్పునిండుతది.

యిత్తారాకుల పుల్ల
గొంతులిర్కి సరంబడ్తె
నాల్గుజేతులు నెత్తిసర్శి నీళ్ళందిత్తై
నల్బై గొంతులు సరాయిస్తై.

యిత్తారి మల్సి
శెయ్యి కడ్గుతాంటే
పబ్బోజనం మల్లెప్పుడొత్తదోనని
పానం తండ్లాడుతది.