ఆంటోనియో అకస్మాత్తుగా పరిచయమయ్యావు నాకు, కాని
నీకు పరిచయమే, నా విశాలబాల్యప్రపంచపు వేసవిరాత్రుల
వెన్నెలవాన, ఆ సోమరి అపరాహ్ణాలు, వసంతవనాల శ్యామ
నికుంజాల్లో సంధ్యవేళ పొడుగ్గా పెరిగే ఊదారంగు నీడలు.

ఎన్నో దారుల్లో తొంగిచూసావు, తిరిగావు, ఐనా పెరట్లో
నిండుగా పండిన నిమ్మచెట్టునీడనే ఒక పాతభ్రాంతిదగ్గర
ఆగిపోయావు. మిన్ను విరిగి మీదపడ్డా ప్రాచీన విశ్వాసులు
దేవుణ్ణి వదలనట్టు నీ స్మృతుల్ని వదులుకోలేకపోయావు

విందురోజు కూడా తొందరపడడం తెలియని బీదజనం మధ్య
పుట్టిపెరిగావు,పసితనపు స్వప్నాలనుంచి వృద్ధప్రపంచపు
యుద్ధాలదాకా సుదీర్ఘప్రయాణం చేసావు.హృదయశల్యాన్ని
ఊడబెరకబోతే హృదయమే ఊడిపోయిన అనుభవం నీది

కాని ఎర్రటిద్రాక్షపాదులమీంచి వెలుతురులోకి చేతులుచాపే
లేతబంగారు నులితీగలు,నీలి దిగంతం మీద కొందల వెండి
నురగ,రాగిరంగు చెట్లు,బూడిదరంగు కొమ్మలు-నువ్వు నీ
లోకాన్ని చిత్రించిన రంగుల్తో నా లోకాన్ని గుర్తుపడుతున్నాను

చార్మీనార్ ఒక సౌధం, ఒక స్మారకం అనుకున్నానిన్నాళ్ళూ, ఆ సాయంత్రం తెలిసింది,
దానిచుట్టూ కొన్నివేల తేనెటీగలొక తేనెపట్టు అల్లుకుంటున్నాయి,
ఘాటైనతీపిగాలి, అక్కడ మనుషులకదలికల్లోంచే మకరందం ప్రసరిస్తుంది,
అక్కడ ఊరికినే అటూఇటూ తిరిగినా చాలు, నీ చొక్కామీద తేనెమరకలు

అక్కడ చెరకుగానుగ ఆడుతున్నట్టు,బెల్లం వండుతున్నట్టొక వెలుతురు
ఒక్కసారిగా జీవితం జీవించదగ్గదిగా అనిపిస్తుంది,నిన్ను తోసుకుంటూ
ముందుకుతోసుకుపోతున్న మనుషులు నీకళ్ళ కేదో అంజనం పూసేస్తారు
అప్పుడక్కడ ఆకాశంలో కూడా కొత్తగా ఒక బజారు తెరిచినట్టుంటుంది

కొన్ని వేల హస్తాలక్కడ రంగురంగుల వస్త్రాలు నేస్తున్నట్టు, హృదయాలమీద
లతల్నీ, పువ్వుల్నీ సుతిమెత్తగా అద్దుతున్నట్టు, అదొక చేనేతకారుడి మగ్గం.
ఎన్నో శతాబ్దాలుగా మనుషులపాదముద్రల్తో నడుస్తున్న నిరంతర నృత్యం
అక్కడి గాజులదుకాణాలు ఏ ఋతువులోనూ వాడిపోని గులాబిపూలతోటలు

వస్తువుతో వస్తువుమార్చుకునే ప్రాచీన ప్రేమవిపణి, ఆమె తన హృదయాన్ని
అంగడిలో విప్పిపరిచింది, నేనొక కవిత చెల్లించి దాన్ని కైవసం చేసుకుంటాను