వాకిలి » విజయ కర్రా

తుఫాన్

వాకిలి — Thu, 30 Nov 2017 22:06:28 +0000

అందమైన పచ్చిక బయళ్ళు, నెమ్మదిగా వీస్తున్న గాలి, చిరుచిరుగా కదులుతున్న చెట్లు- అంతా ఎప్పటిలానే వుంది. వీధుల్లో జనసంచారం మాత్రం క్రమంగా పలచబడుతోంది. ఆకతాయి పిల్లల్లాంటి పెద్దలు కొందరు ఒడ్డున తచ్చాడుతున్నారు. అమాయకంగా ప్రశాంతంగా అలలు రేపుతున్న ఆ సముద్రాన్ని కెమెరాలలో బంధించప్రయత్నిస్తున్నారు.

వాతావరణ నిపుణులు పదే పదే హెచ్చరిస్తున్నారు. వందల మైళ్ళ వేగంతో, ఇరవై అడుగుల ఎత్తులో, ఆపైన విజృంభించిన అలలతో ఆమె వెల్లువై వచ్చి పడితే – మూడు అంతస్తుల ఇళ్ళు కూడా చెల్లాచెదురై పోతాయని మరీ మరీ చెపుతున్నారు. ఎత్తుని, వేగాన్ని, గమ్యాన్ని, అంచనా కట్టి అప్పటికే ఆమె వచ్చే దారిలో ధ్వంసం కాబడిన దీవుల వివరాలు చూపించి మరింత భయపెడుతున్నారు. కాసింత పడమర దిశకే మరులుతుందో, చివరాఖరి క్షణంలో పూర్తి దక్షిణానికే ముప్పో తెలియని అయోమయం వాళ్ళది. వారి అవగాహనకి అందని చంచలత్వం ఆమెది.

“పోగొట్టుకున్న వస్తువులు తీరిగి అమర్చుకోవచ్చు. కూలిన ఇల్లు తిరిగి కట్టుకోవచ్చు. మీ ఆప్తులని మాత్రం జాగ్రత్తగా చూసుకోండి. కుటుంబాన్ని ప్రేమించే ఓ తండ్రిగా, తాతగా చెపుతున్నాను నా మాట విని సురక్షిత ప్రదేశాలకి వెళ్ళిపోండి”. వారం రోజులకి పైగా రాష్ట్రప్రతినిధి ప్రసారం చేసిన విన్నపాలు ఇంకా గాలిలో తిరుగాడుతూనేవున్నాయి.

ఊరొదిలి రహదారుల పైన బార్లు కట్టి తరలిపోతున్న వాహనాలు ప్రసారమాధ్యమాలలో చూసేవారికి కేవలం దృశ్యాలు. మరి ఆ వెళ్ళేవారికో? అయినా కదిలి వస్తున్న ఆమె రోషం ముందు, తరలి వెళ్ళే వీరి ఆక్రోశం ఏపాటిది.

గాలి క్రమక్రమంగా వేగం పుంజుకుంటోంది. చిరుజల్లుగా మొదలైన వాన, సమయంతో పోటీపడుతూ ఊపందుకుంది. ఆమె శక్తిని అంచనా వెయ్యలేని, రాకని అంగీకరించలేని, మరో అవకాశం లేని జనం అమాయకంగానో, మొండిగానో వుండిపోదలుచుకున్నారు. ముంచుకొస్తున్న ప్రమాదం నుండి కాపాడుకునే ప్రయత్నంలో చెక్కలు కొట్టి, టేపులు బిగించి ఇంటిని, షాపులని భద్రపరుస్తున్నారు కొందరు.

విజిటర్స్‌గా వచ్చి, తిరుగు ప్రయాణంలో ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో వుండిపోయిన వాళ్ళు రావలసిన ఫ్లైట్ సమయానికి వస్తుందో లేదో అని ఆందోళన పడుతున్నారు. చివరి క్షణాలలో వెళ్దామని నిర్ణయించుకుని పెట్రోలు దొరికే అవకాశం లేదని తెలిసి నిరాశగా వాహనాలను వెనక్కి మళ్ళిస్తున్నారు కొందరు.

చెదురుమదురుగా ఎదురవుతున్న ఒకరిద్దరిని ఆపి టెలివిజన్ ప్రతినిధులు ప్రశ్నలు వేస్తున్నారు. “ఎప్పుడూ ఇంతే. క్యాటగిరి నాలుగు ఉధృతితో ముంచుకొస్తోందని హెచ్చరికలు చేస్తారు. తీరా ల్యాండ్‌ఫాల్ అయ్యేటప్పటికి ఇంటెన్సిటీ లెవెల్ మూడుకో రెండుకో పడిపోతుంది. అయినా నేనుండేది పదో అంతస్తులో. అందుకే ఊరు వదిలి వెళ్ళే ప్రసక్తే లేదు” చెపుతున్నాడోకతను మొండిగా.

గాలివాన విజృంభించింది. ఆఖరి నిమిషం వరకు బర్గర్లు , సలాడ్లు అమ్మిన వ్యక్తి తలుపులు భద్రంగా వేసి చెక్కలతో కిటికీలనీ, ద్వారాలనీ మేకులు కొట్టి బిగించాడు. పది అడుగులు వేసి షాపుకేసి వీడుకొలుగా ఓ సారి తిరిగి చూసి కదిలాడు.

ఎనిమిదో అంతస్తులోని ఆ హాలులో కూర్చున్న వాళ్ళంతా అరవైనుండి ఎనబై దాటిని వాళ్ళే. కొంతమంది టీవి చూస్తుంటే మరి కొంతమంది పేకాట, చెస్సులాంటి ఆటలలో మునిగివున్నారు. ఓకరిద్దరు నిట్టింగ్ చేస్తున్నారు. “ఈ వయసు వాళ్ళని ఇక్కడినుండి కదపడం ప్రాణాంతకం. పోయినసారి చేసిన ప్రయత్నాలలో హార్ట్ఎటాక్‌కి గురి అయినవాళ్ళు, కాళ్ళు చేతులు విరుచుకున్నవాళ్ళు అనేకం. పై అంతస్తులో వున్నాం. అన్ని వైద్య సదుపాయాలతో పాటు జెనరేటర్లు కూడా వున్నాయి…” చెపుతున్నాడో డాక్టర్ ప్రశ్నిస్తున్న విలేఖరికి. “ఎక్కడికిక వెళ్ళేది? వెళ్ళడం, వెళ్ళడం మరింక అక్కడికే” అంటూ నిట్టింగ్ చేస్తున్న ఓ వనిత నవ్వుతూ చేతిలో నీడిల్ ని పైకి చూపించింది. నిస్సహాయతనుండి వచ్చిన తెగువ వీళ్ళది. ఎవరినీ లెక్కచేయని ధాష్టికం ఆమెది.

పందెం వేసుకుని నేనంటే నేనంటూ గాలి, వాన పోటీపడుతున్నాయి. ల్యాండ్ ఫాల్ జరిగిన వెంటనే పోలీస్ శాఖ నుండి కానీ మరో రకంగా కానీ ఎటువంటి సహాయం దొరకదని – సహాయం అందించే స్థితిలో పరిస్థితులు వుండవని వానలో తడుస్తూ, గాలివాటుకి కదిలిపోతూ చెపుతున్నాడో టీవి ప్రతినిధి. ఆఖరి క్షణాలలో మనసు మార్చుకున్నవాళ్ళు ఇల్లు వదిలి దగ్గరలో వున్న షల్టర్లకేసి ప్రయాణమయ్యారు.

చిక్కని ధూపం వేసినట్లు పగలే చీకట్లు కమ్ముకున్నాయి. హోరున కురుస్తున్న వానకి వీధులన్నీ జలమయమయ్యాయి. రహదారులపైన దారి తెలియజేసే సైన్ బోర్డులు కొన్ని ఊడి పెనుగాలికి టకటకా కొట్టుకుంటున్నాయి. వెలుగుతూ ఆరుతూ దీపాలు అప్పటికే సమ్మె ప్రారంభించాయి. వ్యతిరేకదిశలో హోరున కదిలిపోతూ – ఆకులని కొమ్మలని రాల్చేస్తూ – చెట్లన్నీ ఆమె రాకకి తమ తీవ్ర అసమ్మతిని తెలియజేస్తున్నాయి. జరగనున్న విధ్వంసానికి సాక్షిగా ఒడ్డున ఒంటరిగా మిగిలిపోయింది ఒంటిస్తంభం లైట్‌హవుస్.

ఉష్ణంతో ఊపిరి పోసుకొని – గాలివాన తోడుగా నింగికి ఎగిసి – నేలను ముద్దాడేందుకు గొప్ప మొహంతో కదలివస్తోంది ప్రకృతికాంత.

**** (*) ****

స్కూలుకెళ్ళే ఆ పొద్దు

వాకిలి — Fri, 01 Sep 2017 01:57:08 +0000

పిట్టగోడనానుకుని వున్న గన్నేరు చెట్టు మీద పిచుకలు తెగ అల్లరి చేస్తున్నాయి. బాయిలర్‌లోని వేడి నీళ్ళతో బాల్చీ నిండుతోంది. రెండు చేతులూ పైకి చాచి ఓ సారి ఒళ్ళు విరుచుకుంది చిన్ని. పూలచెట్లని, నీళ్ళ కుండీలని రాసుకుంటూ చిట్టిదూడ గంతులు వేస్తూ పరిగెడుతోంది. దాన్నో కంట కనిపెడుతూ బుజాల మీద వాలిన రెండు జడలని పైకెత్తి వెనుకకి ముడివేసింది.

నిండిన వేడి నీళ్ళ బాల్చీని తీసుకెళ్ళేముందు తన వంతు న్యాయంగా బాయిలర్ గొట్టంలో వేసిన రెండు చెక్కముక్కలు చిటపటామంటూ వెలుగందుకున్నాయి. స్నానం కానిచ్చి – ఆవుదూడని తల్లి దగ్గరికి చేర్చే ప్రయత్నంలో పరుగులు పెడుతుంటే – అమ్మ వేసిన మూడో కేక ఇంటి లోపలికి నడిపించింది. వెళ్తూ వెళ్తూ తుంపుకెళ్ళిన ఒంటి రెక్క ఎర్ర మందారం అమ్మ జడలోకి చేరింది. పెద్దయ్యాక ఎవరేం చేస్తారు, ఏం చదువుతారు వంటి కబుర్లు నడుస్తున్నాయి చిన్నక్క చిన్నన్న నాన్నల మధ్య.

తడి ఒంటి మీద గౌను వేసుకోవద్దన్నానా అంటూ కాస్త చిరాకుపడి – ఇటుతిప్పి బొట్టూ కాటుక దిద్ది – అటుతిప్పి రెండు జడలు అల్లి పైకి కట్టి, ఆ పైన పెరుగన్నం పెట్టి వెళ్ళమంది అమ్మ. బ్యాగు బుజానికి తగిలించి “నాన్న! నేనైతే పెద్దయ్యాక చందమామకి బొమ్మలు వేస్తా” అంటూ బయటకి పరుగుతీసింది. రోజుకోటి చెబుతుంది అంటూ ఇంటిల్లిపాది నవ్వే నవ్వులు వెనకాలే వచ్చాయి కాసింత దూరం.

ఎడమవైపు ఆట మైదానం దాటి ఆ దిగువన పంట కాలువ పక్కనుండి ఎడ్ల బండ్లు రెండు ఊర్లోకి వెళ్తున్నాయి. రెండో బండిలో ఎవరూ లేరు. ముందు బండి వెనకాలే అలా వెళ్ళిపోతోంది. నా వెనకే రా! – అంటూ ఎద్దులు కూడా మాట్లాడుకుంటాయా? ! కాస్సేపు ఆగి చూసి కదిలింది.

కొద్ది వాలులో వున్న మైసూరు రామస్వామిగారి ఇంటికెళ్ళే దారిలో రంగురాళ్ళు పైకొచ్చి మెరుస్తున్నాయి. నిన్నా, మొన్నా చూడలేదే అక్కడ? నాలుగు రాళ్ళని ఏరి గౌనుకి తుడిచి బ్యాగులో వేసుకుంది. ఇంతకు ముందు కష్టపడి ఏరి దాచుకున్న రాళ్ళని అమ్మ ఇల్లు సద్దుతూ చెత్తలోకి విసిరేసింది. వీటినెక్కడ దాచాలో!

మొక్కలకి నీళ్ళు పెడుతున్న రాచకొండ రమణ ఆంటీ పలకరింపుగా చెయ్యి ఊపింది. కాలువ పక్కగా వున్న దర్జీ వాళ్ళ ఇంట్లోంచి బయటకి వచ్చిన ఆమె నీళ్ళ కోసం బిందె తీసుకుని కాలువలోకి దిగింది. ఆమె వెనకే వెళ్ళిన ఓ బుడ్డోడు పారే నీళ్ళ పక్కగా వున్న ఇసుక మేట పైన వాలి హాయిగా పడుకున్నాడు. వీడెప్పుడు స్కూలికోస్తాడో?

ఒకరినొకరు తరుముకుంటూ హెడ్మాస్టర్‌గారింటిలోనుండి వచ్చి కలిసారు చంటి, మోహన్. మైదానంలో ఉయ్యాల బల్లలు, జారుడుబండ సాయంత్రం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాయి. పొడుగైన జండా కర్రకి ఆ చివరనున్న చక్రం గాలికి దానంతటదే గిరగిరా తిరుగుతోంది.

ముందు వెళ్తున్న కాంపౌండర్ ముత్యాలు వాళ్ళ రాణి వెనక్కి తిరిగి చూసి ఆగింది. “నీతానింకో పెన్సిలుందా? నాదేడ్నోబోయింది”. తలూపి బ్యాగ్ లోంచి కంపాస్ బాక్స్ తీసి తెరిచింది. పెన్సిల్ తీసుకుని బాక్స్ లోకి చూస్తూ అడిగింది రాణి “ఎందుకిన్ని గాలిబుగ్గలు (బెలూన్లు) ? ” . “ఉత్తినే! ఊదుకోడానికి”.

రామలక్ష్మీ టీచర్ ఇంటి గుమ్మంలోనుండి తొంగి చూసిన ప్రమీల ఆగొద్దని, వెళ్ళిపోమ్మని సైగ చేసింది. తమ్ముడితో కలిసి వస్తుంది కాబోలు.

ఇంటిముందు కనిపించని చంద్రకళ కోసం లోపలికి తొంగి చూస్తే – ఎదురొచ్చిన అయ్య గంగారం “దోస్తులిద్దరు కల్సిపోతరా!” అంటూ నవ్వి బయటకెళ్ళిపోయాడు. “రా! రొట్టె తిందువు” అంటూ ఆప్యాయంగా పిలిచింది లక్ష్మీబాయి. పీట మీద కూర్చున్న ఆమె రెండు చేతుల మధ్య గిరగిరా తిరుగుతోందో పచ్చి జొన్న రొట్టె. ముందు పెనం మీద దోరగా కాలుతూ మరోటి. పక్కన పింగాణీ పాత్రలో ఎర్రని పండు మిరపకాయ కారం. నోటిలో ఊరుతున్న నీటిని అణుచుకుంటూ “వద్దిప్పుడు, సాయంత్రం వస్తా” అంటూ మాటిచ్చింది.

చంద్రకళ చెల్లెళ్ళు మున్నీ, రాజీ, తమ్ముడు శంకర్లతో కలిసి వచ్చేలోపు ముందేళ్తున్న గ్రేసు వెనక్కి వచ్చి - ఆ రోజు సాయంత్రం ఆటలకి కొండ పైకి వెళ్ళడమా లేక మైదానంలోకా అని తేల్చుకుని వెళ్ళింది.

కాలువనానుకుని వున్న చెరుకు పంట మధ్యగా వున్న మట్టి రోడ్డు పైన ఎవరో సైకిల్ మీద వెళ్తున్నారు. ఆ పంట, మరింక ఆ దారి అలా వెళ్ళి వెళ్ళి – ఆ చివరన మబ్బుల్లో కలిసి పోయిన కొండల దాకా వున్నాయి. మరెంత దూరం వెళ్తాడతడు?

అలా అటుకేసి చూస్తుండగానే – వెనుకనుండి ప్రమీల, సుబ్రమణ్యం వచ్చి కలిసారు. రఘునాధన్ మామి ఇల్లు కూడా దాటి – ఇంకో నలుగురు స్నేహితులని పోగేసుకుని కదిలిపోతుంటే – “ఆపా ఆరహై క్యా?” అంటూ ఆపింది జుబేద. “హా! వస్తోంది. పీచే” అంటూ వెళ్తుంటే జుబేద చెల్లెలు, ఇద్దరు తమ్ముళ్ళు వచ్చి కలిసారు.

ఇల్లు మాయమై కొండ దారి మిగిలాకా – గుంపంతా కలిసి కొండ అంచునే ఈదరి నుండి ఆదరిన వున్న స్కూలుకి నడుస్తున్నారు. సరిగ్గా కొండ మధ్యకి వచ్చేటప్పటికి ప్రతి రోజులానే ప్రమీల తల పైకెత్తి ‘హచ్!’ అంటూ మూడు సార్లు తుమ్మింది. సీతాకోకచిలుకల గుంపోకటి వాళ్ళ తలల మీదుగా ఎగిరెళ్ళిపోయింది. ఇటునుంచి వెళ్తున్నవీళ్ళని అటునుంచి ఊర్లోకి వెళ్తున్నవాళ్ళు ఆగి మరీ చూస్తున్నారు.

కొండ మలుపు తిరిగింది. దూరంగా వెళుతున్న రామలక్ష్మీ టీచర్ని చూడాగానే కలిసి నడుస్తున్న గుంపునంతా వదిలి ఆమె కోసం పరిగెట్టింది. ఊ అన్నా , ఆ అన్నా కథలు చెప్పే ఆమె పక్కన నడవడం ఇష్టం మరి. వగరుస్తూ దగ్గరికి వెళ్ళి “నిన్నటి కథ… అదే… సగంలో… ఆపేసారే…” అంటుండగానే – “ఏంటా పరుగు ఆ!” అంటూ మందలిస్తూనే చెప్పింది “కథ పూర్తి చేసేంత సమయం లేదమ్మాయ్! చూసావా! అదిగో స్కూల్ దగ్గరపడింది”.

“అయినా ఈరోజో కొత్త కథ ఎదురు చూస్తోందిలే” అందామె తిరిగి నవ్వుతూ. ఏ కథో అడగక ముందే “చూసావా?! ఈ చీర కొంగు. ఎంత పెద్దగా వేసుకున్నానో?” అంటూ ఎదురు ప్రశ్న వేసింది.

“ఎందుకూ?”.

“పోయినసారి మూడు నెలల జీతాలు ఒకేసారి ఇచ్చారుగా. ఈసారి నాలుగు నెలలవి మరి! మూట కట్టుకుపోదామని”. ఓ సారి మొహంలోకి తొంగి చూసి ఆ నవ్వులో వంతకలిపిందే కానీ – ఈ కథ కానీ కథేదో నిజంగా కలవరపెట్టింది. ఆ కొంగుని తాకుతూ ఆమెకి మరింత దగ్గరగా నడుస్తుండగానే స్కూలోచ్చింది.

**** (*) ****

Painting Credit: https://www.pinterest.com/pin/350225308492569997

సాక్షి

వాకిలి — Sat, 01 Jul 2017 02:06:02 +0000

ప్రతి నెల రెండో శనివారం సాయంత్రం బ్లూమూన్ బార్‌లో కలుసుకోవడం మా నలుగురి అలవాటు. మత్తు శరీరాన్ని మాయ చేసి, మనసు పైకి తొంగి చూసినప్పుడు ఎవరో ఒకరం “గుర్తుందిరా! చిన్నప్పుడు మన ఊర్లో… ” అంటూ మొదలు పెట్టి హఠాత్తుగా ఆగిపోయేవాళ్ళం. ఎక్కలేని అడ్డేదో ఎదురయితే వెనక్కి గింజుకునే గుర్రంలా బెదిరి పోయేవాళ్ళం.

అలా ఏనాడు తలుచుకున్నా మా నలుగురి మాటలు ఊరి పొలిమేరలని దాటి ముందుకు వెళ్ళడానికి సంశయించేవి. కారణం విశ్వం. అలాంటిది ఈ సాయంత్రం వాడి ఊసే మోసుకుంటూ వచ్చాడు మా ఊరి రత్నం.

గ్లాసులు పైకెత్తి చీర్స్ చెప్పుకుంటుండగా వచ్చి “ఈ రోజు మధ్యాహ్నం విశ్వం పోయాడుట. తెలుసా మీకు” అన్నాడు. మేము నలుగురం ఉలిక్కిపడి రత్నంకేసి చూసాం. “కొడుకు ఇతర బంధువులు వచ్చేవరకూ ఆగి రేపు ఉదయం దహనసంస్కారాలు చేస్తారుట” అని చెప్పి వెళ్లిపోయాడు.

అప్పటికే చిన్నాగాడి మొహం పాలిపోయింది. కళ్ళలో నీళ్ళు పొంగుకొచ్చాయి. “ప్లీజ్! వెళ్దాంరా! ఇప్పటికైనా వెళ్లకపోతే…” అంటూ ఆగిపోయాడు. వేళ్ళతో కణతలు రుద్దుకుంటూ నాథ్ నాకేసి అయోమయంగా చూసాడు. ఒణుకుతో చేతులు పట్టుతప్పుతున్నట్లై నేను తాగుతున్న గ్లాస్ టేబుల్ మీద పెట్టేసాను. బాబ్జీ మా ముగ్గురిని ఓ క్షణం దీక్షగా చూసి “టికెట్ల సంగతి నేను చూసుకుని మెసేజ్ పెడతాను. మీరంతా స్టేషన్‌కి వచ్చేయ్యండి” అంటూ లేచాడు.

***

సిటీ పొలిమేరాలు దాటి ట్రైన్ చీకటిలోకి దూసుకుపోసాగింది. మా జ్ఞాపకాల తేనెతుట్టె కదిలింది. ఆఖరిసారి విశ్వాన్ని చూడడం మా వూరి రైల్వేస్టేషన్‌లోనే. మరునాటి క్యాంపస్ ఇంటర్వ్యూలకోసం మా ప్రయాణం. విశ్వం కోసం కంగారుగా ఎదురుచూస్తున్నాము. మరో ఐదు నిమిషాల్లో ట్రైన్ కదులుతుందనగా వచ్చి తను రావటంలేదన్నాడు. గడ్డం పెరిగి , కళ్ళు గుంతలు పడి ఎన్నో రోజులనుండి తిండి నిద్రా లేనివాడిలావున్నాడు.

“కోచింగ్ తీసుకున్నావు. ఎంట్రన్స్ రాసావు. ఇప్పుడు రానంటున్నావు! అసలేం చేద్దామని?”. చెయ్యి పట్టుకుని కోపంగా అడుగుతున్న బాబ్జీని విడిపించుకుంటూ చెప్పాడు. “మీకు తెలియందేముందిరా! చెప్పకుండా వెళ్లిపోయిందికదరా సాహితి. తను తప్పకుండా కాంటాక్ట్ చేసి తీరుతుంది. అందుకేరా! ఈ ఊరి నుండి కదిలేది లేదు. ఇక్కడే ఏదో ఓ డిగ్రీలో చేరుతాను”.

“నీకు నిజంగానే మతి పోయింది. ఓ రెండేళ్ల పరిచయం కోసం భవిష్యత్తు పాడుచేసుకుంటావురా!” అంటూ ఎవరికి వాళ్ళం నచ్చచెప్పాలనిచూసాం. నాథ్ వాడి రెండు చేతులు పట్టుకుని బ్రతిమలాడాడు. నేను, చిన్న ఆ తరువాతి ట్రైన్‌లోనయినా రమ్మనమని మరీ మరీ చెప్పాం. అంతలో మేము వెళ్లాల్సిన ట్రైన్ వచ్చేసింది. ఇంకా ఆగి వాడిని ఓదార్చి ఒప్పించే సమయం లేదు మాకు. చెయ్యెత్తి వీడుకోలు చెపుతున్నవాడిని కదులుతున్న ట్రైన్‌లోనుండి అసహనంగా చూస్తుండి పోయాం.

ఇప్పుడిలా ఆలోచిస్తూవుంటే ఆ సంఘటన కళ్ళముందుకు వచ్చి – వాడు బ్రతికుండగానే వెళ్ళాల్సింది కదా అన్న దిగులు మరింత పెరిగింది. “మనం ఎవరిని చూద్దామని వెళ్తున్నాం. ఎవరిని చూడబోతున్నాం” బయట చీకటిలోకి చూస్తూ బాబ్జీ అన్న మాట మా ముగ్గురిని ఉలిక్కిపడేలా చేసింది. ముందు వెనుక ఆలోచించకుండా బయలుదేరామా అనిపించింది నాకు. మనసు సంధించే ప్రశ్నలకి ఎదుటివారి మాటల్లో సమాధానాలు వెతుక్కోటానికి విఫలప్రయత్నం చేసి – అలసి – నిద్రలోకి జారుకున్నాం.

***

ఊరికి చేరేటప్పటికి తెల్లవారు జాము అయిదైంది. హోటల్లో దిగి, గబగబా స్నానపానాదులు కానిచ్చి ఊర్లోకి నడిచాం. వాడి కొడుకు వచ్చి వుంటే ఈపాటికి కార్యక్రమం మొదలు పెట్టి వుంటారు. ఆఖరి చూపు దక్కించుకోవాలన్న ఆందోళనలో వడివడిగా అడుగులేసాం.
తడిసి చిక్కనైన మట్టి, దారి పక్కల కుంటల్లో నిలిచిన నీళ్ళు – వర్షం ఈ ఊరికి మాకన్న ముందుగా వచ్చిన అతిథిలా వుంది. ఇప్పుడూ సన్న తుంపరగా పడుతూనేవుంది. రామాలయం కుడి పక్క వీధిలోనే విశ్వం ఇల్లు. పూర్వం ఊరి నాలుగు వైపుల నుండి ఆలయ ధ్వజస్తంభం కనిపించేది. ఇప్పుడిక షాపులు, అపార్ట్మెంట్లూ, కొత్త కొత్త భవనాలు ఆక్రమించేసుకుని ఊరు రూపు మారింది. ఒకరిద్దరిని అడుగుతూ నడిచాం. పాతికేళ్ళ తరువాత ఇలా ఈ వూరిలో నడుస్తున్న మమ్మల్ని ఎవరో గుర్తు పట్టి పలకరిస్తారని నమ్మకం ఏమిలేదు మాకు.

తీరా అనుకున్న చోటికి వచ్చినా అటూ ఇటూ అపార్ట్మెంట్లు వచ్చి, ఈ వీధి కూడా కొత్తగా వుంది. అప్పుడే సైకిల్ పైన వెళ్తున్నపేపర్ కుర్రాడు ఆగి “ఎవరింటికి?” అంటూ అడిగాడు. మేము వివరాలు చెపుతుండగానే “పెద్ద విశ్వనాథంగారేనా? నిన్న పోయారు? అదిగో అదే” అంటూ వీధి మధ్యలో వున్న ఇల్లు చూపించాడు. విశ్వం ఇల్లు కుడి వైపు వరుసలో ఆఖరిది. ఈ కుర్రాడు మధ్యలో వున్న ఇల్లేదో చూపిస్తున్నాడు. బహుశా ఈ ఇల్లు కూడా కొన్నాడా? అని అనుకుంటుండగానే వెనక నుండి “ఎవరది? ఎవరు కావాలి?” అంటూ వినబడి నలుగురం ఒకేసారి వెనక్కి తిరిగాం. ఎదురుగా విశ్వం.

విన్న వార్తకి, ఎదురుగుండా కనిపిస్తున్న సత్యానికి పొంతన కుదరక – ఎలా స్పందించాలో తెలియక – అచేతనంగా నిలబడిపోయాం. మమ్మల్ని గుర్తుపట్టడానికి ఓ రెండు క్షణాలు పట్టినట్లుంది. పట్టగానే “అరెరెరే! ఇదేమిటిలా, మీ నలుగురూ… ఇక్కడ. నా కోసమేనా అడుగుతున్నారు” అంటూ సంబరపడిపోయాడు. పేరు పేరునా పలకరిస్తూ ఆప్యాయంగా కౌగలించుకున్నాడు. “ఏంట్రా ఇది? ఆనందబాష్పాలా!?” అంటూ తడి ఊరుతున్న చిన్నాగాడి కళ్ళు తుడిచాడు.

మాటల్లో తెలిసింది. పోయిన వ్యక్తి విశ్వంకి పెద్దనాన్న కొడుకని, అతడి పేరూ విశ్వమేనని. ఐదేళ్ల క్రితం ఆర్మీనుండి రిటైర్ అయి వచ్చి ఇక్కడ సెటిల్ అయ్యాడుట. విశ్వం ఇప్పుడు అక్కడికే వెళ్తున్నానని చెప్పాడు. అప్పుడే మమ్మల్ని వాళ్ళింటికి తీసుకు వెళ్ళలేక పోయినందుకు చాలా నొచ్చుకున్నాడు. రాత్రి డిన్నర్‌కి రమ్మని మరీ మరీ పిలిచాడు. ఆరింటికల్లా ఎదురు చూస్తుంటానని చెప్పి ఫోన్ నంబర్ ఇచ్చి మరీ వెళ్ళాడు.

ఇక లేడనుకున్న వ్యక్తి ఇలా ఎదురొచ్చాడు. నిన్నటినుండి మా మనస్సులో అణచి పెట్టి వున్న అవ్యక్త దుఃఖాన్ని తన స్పర్శతో ఆవిరయ్యేలా చేసాడు. వెళ్తున్న వాడిని కనిపించేవరకూ చూస్తుండిపోయాం. తొలగిపోయిన మా సందేహాలని, భయాలని గుర్తించినట్లు అప్పుడే వాన వెలిసి మబ్బుల్లోంచి సూర్యుడు బయటపడ్డాడు. చిరు ఎండ తేలి, గాలి తిరిగి ఒక్కసారిగా మారిన వాతావరణంతో పాటు మేము తేరుకున్నాం.

“మన కాలేజ్ మీదుగా తిరిగి వెళ్దామా?”. నాథ్ మాటకి సరేనంటూ మేము ముందుకు నడిచాం.

***

ఆదివారం ఉదయం కలిసొచ్చి చుట్టూ ప్రశాంతంగా వుంది. ఇళ్ళు, భవనాలు ఆక్రమించుకోకుండా మా కాలేజ్ కి వెళ్ళే దారి ఇదివరకులానే వుంది. కాలేజ్ మాత్రం కుడి ఎడమలకు విస్తరించింది. ఎడమ వైపునుడి వెనుకకి విస్తరించి వుండే ప్లేగ్రవుండ్ ఇప్పుడు కనిపించడం లేదు.

కుడివైపు అర్ధ చంద్రాకారంలో ముందుకు వచ్చిన ఆ గోడ వెనుకాల పెద్ద హాలులో అరుంధతి మేడమ్ ఇంగ్లీష్ క్లాస్ తీసుకునేది. నిన్నటి నుండి విశ్వం తాలూకు జ్నాపకాలలో మునిగి వున్న మాకు ఆవిడ చెప్పే పాఠాలు గుర్తురావడం యాదృచ్ఛికమేమి కాదు. కవుల పట్ల కవితల పట్ల ఆమెకున్న గొప్ప ఆరాధన వలన – ప్రోస్ కన్నా పోయిట్రీ క్లాస్ ఎక్కువ ఇంట్రెస్టింగ్‌గా నడిచేది. ఆ రోజున మిల్టన్ కవితలోని ప్రముఖ కొటేషన్స్ కి మేడమ్ వినిపించే వర్ణన దృశ్యమై కళ్ళముందు నిలుస్తుంటే క్లాసంతా నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని వింటున్నాం.

“So hand in hand they passed, the loveliest pair that ever since in love’s embraces met
– Adam, the goodliest man of men since born his sons; the fairest of her daughters Eve.”

ఆ కోట్ చదివి ఇక వర్ణించాల్సిసిన పని లేదన్నట్లు ఆగి ఆమె ముందు వరసలో పక్కపక్కన కూర్చుని వున్న విశ్వం, సాహితీలని చూస్తూ చిన్నగా నవ్వింది.

మేమంతకు ముందు రోజే విశ్వాన్ని హెచ్చరించాం. కాలేజ్ లో అందరూ నవ్వుతున్నారని , ప్రేమ, దోమా అని చదువు పాడు చేసుకోవద్దని వాడికి నచ్చచెప్పాం. వాడు నవ్వి ఊరుకున్నాడు. ఆ తరువాతి రోజే వాడిని సాహితి ఆమె కజిన్ నందూలతో కలిసి సినిమా థియేటర్ దగ్గర చూసాం. ఊహ తెలిసినప్పటినుండి ఒకటిగా మసలిన మా ఐదుగురిని అలా నలుగురిని చేసింది సాహితి.

***

ఆ సాయంత్రం మా కోసమే ఎదురు చూస్తున్నట్లున్నాడు. గేటు తీస్తుండగానే నవ్వుతూ ఎదురొచ్చాడు. అదే డాబా ఇల్లు. “ఇదిగో చూడు ఎవరొచ్చారో” అన్న వాడి పిలుపుకి లోపలి నుండి బయటకి వచ్చింది సాహితి. వాడు పేరు పేరునా మమ్మల్ని తిరిగి పరిచయం చేసాడు. గుర్తుపట్టిందో లేదో తెలియదు “చాలా ఏళ్ళయింది చూసి” అంది ఇబ్బందిగా నవ్వుతూ.

“రండి! మీకు మా అఖిల్ ఫోటోలు చూపిస్తాను. బెంగుళూరులో ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్నాడు” అంటూ లోపలికి నడిచాడు విశ్వం. కొత్తగా గోడలకి వేసిన రంగులు తప్ప ఇంట్లో పెద్ద మార్పులేమీ లేవు. హాలులో నుండి వేసిన మేడ మెట్లని ఆనుకుని వున్న గోడలకి వరుసగా కొన్ని ఫోటోలు అమర్చి వున్నాయి.

“మీది రిజిస్టర్ మ్యారేజ్‌లా వుందే?”. మొదటి పోటోని చూడాగానే అడగకుండా వుండలేకపోయాడు నాథ్. “అవును. సాహితికి వాళ్ళ వాళ్ళు ఒప్పుకుంటారన్న నమ్మకం లేదు అప్పుడు. అందుకే మొదట రిజిస్టర్ మ్యారేజ్ చేసుకున్నాం. ఆ తరువాత పెద్దల అంగీకారంతో పీటల మీద పెళ్ళి జరిగిందనుకో” అంటూ నవ్వాడు వాడు.

ఫోటోలో సంతకం చేస్తున్న సాహితి పక్కన వున్న ఆమె చిన్నాన్న కొడుకు నందూని గుర్తు పట్టాం మేము. ఆ పక్కనే పెళ్లి దుస్తుల్లో విశ్వం, సాహితీలు, ఇరువైపులా వాళ్ళ తల్లితండ్రులతో వున్న ఫోటోలు వున్నాయి. విశ్వం కొడుకు ఫోటోలు తల్లితండ్రులతో కలిసి కొన్ని, విడివిడిగా కొన్ని వున్నాయి. చిన్నతనంలో విశ్వంని చూసినట్లే వుంది ఆ ఫోటోల్లో అఖిల్ ని చూస్తుంటే మాకు. ఆ విషయమే చెప్పాం వాడికి.

విశ్వం మా నలుగురిని కూర్చోమని చెప్తుండగానే కరెంట్ పోయింది. ఆ చిరు చీకట్లోనే చిన్ననాటి విషయాలు, స్నేహితులు, ఎవరెవరు ఎక్కడెక్కడ వున్నారో – అలా మా మధ్య ఎడతెరిపిలేని కబుర్లు పొగుపోసుకున్నాయి. ఎప్పుడో తెగిపోయిన బంధం అలా మాటల మంత్రంతో తిరిగి ముడిపడిపోయింది.

ఇంట్లో నుండి కమ్మని వంటల వాసనలు తేలి తేలి వస్తున్నాయి. ఆ వాసనలని ఘాడంగా పీలుస్తూ “తెగ ఆకలి వేస్తోందిరా” అంటూ చిన్నాగాడు చనువుగా అంటూవుండగానే “ఇవాల్టికి క్యాండిల్ లైట్ డిన్నర్ ఓకేనా మీకు?” అడిగింది సాహితి గుమ్మంలోనుండి తొంగి చూస్తూ. “అంతకన్నా భాగ్యమా?! మీరు వచ్చిన వేళావిశేషం బావుందోయ్! రండి” అంటూ లోపలికి దారితీసాడు విశ్వం.

ఆమె తరువాత తింటాను అనడంతో డైనింగ్ టేబుల్‌కి ఒక వైపు మేము నలుగురం – మాకు అభిముఖంగా విశ్వం కూర్చున్నాడు. మరో రెండు వైపులా నాలుగు నాలుగు చొప్పున కొవ్వొత్తులు వెలుగుతున్నాయి. ఆ వెలుగులో గోడల పైన అమర్చిన పెయింటింగ్స్, వాళ్ళ ఫ్యామిలీ ఫోటోలూ కనిపించి కనిపించకుండా వున్నాయి. మా వెనుకగా వున్న కిటికీ నుండి వుండుండి చల్లగాలి లోపలికి వచ్చి శరీరాలని పలకరించి వెళ్తోంది. గాలి వీచినప్పుడల్లా దీపాలు రెపరెపలాడుతున్నాయి. ఆమె సమక్షం కొద్దిసేపు మొహమాటపెట్టినా తిరిగి మా మాటలు పుంజుకున్నాయి.

ఎప్పుడు ఏం తిన్నారో అని వాడు, మరి కొంచం వేసుకోండి అని ఆమె కొసరి కొసరి వడ్డించారు. వున్నట్లుండి విశ్వం గొంతులో ఏదో అడ్డుపడ్డట్లు ఓ రెండు క్షణాలపాటు దగ్గాడు. వెంటనే సాహితి నీళ్ళగ్లాసుని అందించి వాడి తల పైన నెమ్మదిగా తడుతూ “నిన్నెవరో బాగా తలుచుకుంటున్నట్లున్నారు” అంది.

వాడు పెద్దగా నవ్వి “ఇంకెవరు? వీళ్ళే అయివుంటారు. నిన్నటి నుండి తలుచుకుంటూ వుండి వుంటారు. ఏరా? మీరేనా? ” అంటూ అడిగాడు.

ఉలికిపాటుగా చూసి చిన్నగా తల ఊపాము. నిన్న విన్న ఆ వార్తా మమ్మల్ని ఎంత కలవరపెట్టిందో, ఎంత కృంగతీసిందో తిరిగి గుర్తుకి వచ్చింది. అయినా నిన్నటికి ఈ వేళకి ఎంత తేడా! ఇలా… ఈ రాత్రి… ఈ సమయానా… ఎదురుగా… అపురూపంగా ఈ జంట. కలలోని దృశ్యమో… క్యాన్వాస్ పైన రంగుల చిత్రమో… అన్నట్లు కళ్ళ ముందు నిలిచి – అసలూహించామా మేము?
“మ్యాంగో లస్సీ చేసి ఫ్రిజ్జులో పెట్టాను, తీసుకొస్తాను” అంది ఆమె అక్కడి నుండి కదలబోతూ. వెళ్తున్న ఆమె చేతిని పట్టి ఆపి “నాదయిపోయింది. నువ్వు వీళ్ళకేం కావాలో చూస్తుండు. నేను తెస్తాను” అంటూ విశ్వం లేచి లోపలికి వెళ్ళాడు.

ఒక్కసారిగా క్షణం తాలూకు నిడివి పెరిగినట్లనిపించింది. కిటికీ అవతల పుంజుకున్న గాలి చెట్ల కొమ్మలని ఊపుతున్న శబ్ధం లోపలికి తెలుస్తోంది. కొద్ది నిమిషాలపాటు కొనసాగిన నిశ్శబ్దాన్ని తుంచుతూ ఆమె అడిగింది “మీలో ఎవరో బొమ్మలు బాగా వేస్తారనుకుంటాను?”. నెమ్మదిగా… స్పష్టంగా… గురిచూసి తాకింది ప్రశ్న.

అయ్యో! ఇప్పుడెలా? వెలతెలబోతున్న ఈ మొహాలని దీపాల రెపరెపల నీడల్లో దాచగలం కానీ – శరీరం లోలోపల నుండి తన్నుకొస్తున్న ఈ ప్రకంపనల తాలుకు వణుకుని ఆపడం ఎలా?

సమాధానం ఆశించకుండా తిరిగి ఆమె అడిగింది “మా కజిన్ తెలుసుకదా మీకు? అదే మా బాబాయి కొడుకు నందు. వాడు చెప్పినట్లు గుర్తు. పగలు రాత్రి కాలేజ్ ప్లేగ్రవుండులోనే వుండేవాడు. గుర్తున్నాడా మీకు?”.

విశ్వం లోపలి నుండి పళ్ళెంలో లస్సీ గ్లాసులతో వస్తూ “ఎవరూ? నందూనా? ఇప్పటికీ అదే ఇంట్రెస్ట్ వాడికి. అందుకే స్పొర్ట్స్ టీచర్ అయ్యాడు” అంటూ నవ్వాడు. ఆమె కూడా నవ్వింది.

అయితే ఆ రోజు రాత్రి ప్లేగ్రవుండ్‌లో వున్నది నందూ ఏనా? ఆ మర్నాడు ఉదయం వార్త కాలేజ్ నాలుగు వైపులకి పాకి కుతూహలం పట్టలేని జనమంతా ఆ ప్రహారీ గోడ దగ్గరికి చేరినప్పుడు. భయాందోళనలని గుండెల్లో అదిమి పెట్టి మేము నలుగురం కూడా అందరితో కలిసి చూస్తున్నప్పుడు. ఎవరు వెళ్ళి చెప్పారో కానీ చెదిరిన తలతో, నలిగిన దుస్తులతో, నిద్ర నుండి లేచిన వాడు లేచినట్లే పరిగెత్తుకొచ్చాడు. అదే వేగంతో కాలేజీలోకి పరిగెత్తుకు వెళ్ళి బకెట్లతో నీళ్ళు తెచ్చి చల్లి గోడల పైన వున్న ఆ జుగుప్సాకరమైన బొమ్మలని, ఆ అసభ్యకరమైన రాతలని చేతులతో రుద్ది రుద్ది తుడిచాడు.

వేసుకున్న చొక్కా చటుక్కున విప్పి – నీళ్ళలో ముంచి – దాంతో రుద్దుతూ మరీ కడిగాడు. తుడుస్తూ, తప్పనిసరి అయి చూస్తూ – తుడుస్తూ, అవమానంతో ఎర్రబడ్డ మొహం దాచుకుంటూ – తుడుస్తూ, పొంగుకొస్తున్న కన్నీటిని మోచేతి ఒంపులో ఒత్తుకుంటూ – ఆ పదహారేళ్ళ కుర్రవాడు… గుర్తులేకేమి? అతడి చర్యతో తేరుకున్న మరికొంత మంది స్టూడెంట్స్ పరిగెత్తుకెళ్ళి నీళ్ళు తీసుకొచ్చి నందూకితోడొచ్చారు.

లస్సీ రుచి తెలియలేదు. వణికే చేతులతో గబగబా తాగి లేచాం. గుమ్మం దగ్గర మాలో ఒకొక్కరిని చేతులతో చుట్టి గుండెలకి హత్తుకుని ఆప్యాయంగా వీడుకోలు చెప్పాడు విశ్వం. “వీలు చూసుకుని అప్పుడప్పుడూ వస్తూ వుండండిరా ప్లీజ్!” అన్నాడు. ఆమె లోపలి నుండే “తప్పకుండా రావాలి” అంది.

అప్పటికే ఆకాశానంతా ఆవారించుకున్న కారుమబ్బులు ఆ రాత్రిని మరింత నల్లబరిచాయి. చిక్కనైన ఆ చీకట్లో ఈదురుగాలిని జత చేసుకుని సన్నగా వర్షం ప్రారంభం అయింది. వున్నపలానా మాయమైపోవాలన్న తీవ్రతతో మనసు చిక్కబట్టుకుని మేము వేగంగా అక్కడినుండి కదిలాం.

**** (*) ****

మై బంజారన్!

వాకిలి — Thu, 30 Apr 2015 23:08:44 +0000

చెరుకు తోట కోతకొచ్చింది. కోసిన పంట కోసినట్లే బోగీలలో వేసుకుని గూడ్సు బండ్లు ‘కూ…’ అంటూ షుగర్ ఫ్యాక్టరీకేసి పరుగులు తీస్తున్నాయి. బోగీల వెంట పరిగెత్తి టాటాలు చెప్పేవాళ్ళతో… చెరుకులు లాగే పిల్లలతో ఊరికి ఈ చివరంతా అదో సందడిగా వుంది. దూరమవుతున్న బోగీని అనుకరిస్తూ మేమంతా ‘కూ… చుక్..చుక్..చుక్’ మంటూ కొండ పైకి పరిగెత్తాం.

తెచ్చుకున్న చెరుకులని ఆ కొస నుండి ఈ కొస వరకూ చచకా నమిలి తాగేసి ఆటల్లో పడ్డాం. సమయం తెలియటం లేదు. వున్నట్లుండి మాలో ఏవరో గట్టిగా అరిచారు “అదిగదిగదిగో వాళ్ళే!” అంటూ. “అవునవును మన ఊరికే!” అన్నారింకెవరో. “హొ! హొ! హో! వచ్చేస్తున్నారోచ్!” ఉద్వేగం పట్టలేక అరిచారు మరెవరో. కొద్ది క్షణాలు అందరం ఆ కొండ మీద రాళ్ళలాగే కదలక మెదలక కళ్ళూ నోరు విప్పార్చుకుని చూస్తుండి పోయాం.

దూరంగా కొండల వెనుక ఎర్రటి ఛాయ మాత్రమే వుంది. ఆ వైపు నుండే సుడిగాలేదో గిరగిరా తిరుగుతూ కదిలి వస్తున్నట్లు వేగంగా వస్తున్నారు వాళ్ళు. ‘ఝణ ఝణ ఝణ – ఝణ ఝణ ఝణ’ – మంటూ… అస్పష్టమైన ధ్వని గాలిలో తేలివస్తోంది. క్షణాల్లో తేరుకుని మేమందరం కొండ క్రిందకి పరిగెత్తాం. కొంత మంది ఆవు దూడల్లా చెంగున దూకుతూ వెళ్తే, మరి కొందరు గులక రాళ్ళలా దొర్లి పోతూ క్రిందకి పరుగుపెట్టాం.
అప్పటికే మా వూరొచ్చి గుడారాలు వేసుకుని వుంటున్న మరో తండా ఎక్కడి పనులు అక్కడే ఆపి వాళ్ళని స్వాగతించడానికి ఎదురెళ్ళారు.
మేమూ వాళ్ళతో కలిసాం. ముందర జట్లు జట్లుగా మొగవాళ్ళు. అందరి చేతుల్లో మూటలు. కొంత మంది బుజాల మీద చిన్న పిల్లలు. వాళ్ళ వెనుకాల అంతే వేగంతో నడవలేక పరిగెడుతూ వస్తున్న కాస్త పెద్ద పిల్లలు. ఆదిగో వాళ్ళ వెనుక – కాళ్ళ కడియాలు, చేతులకి ఆ వైపునుండి ఈవైపు వరకూ ఉన్న దంతపు గాజులు , మెడలో గొలుసులు కణకణ మంటూ చప్పుళ్ళు చేస్తూ… తలపైన కుండలు, బిందెలతో ఆడవాళ్ళు. వరసలు కట్టి వచ్చేస్తున్నారు… వచ్చేస్తున్నారు… వచ్చేసారు.

ఊరిలో గుంపు ఎదురెళ్ళారు. రెండు చేతులు చాచి ఆహ్వానించారు. గుండెలకి హత్తుకున్నారు. అలా వొచ్చి చేరిన స్త్రీలు, అక్కడే వున్న వాళ్ళతో కలిసి వలయాకారంలో నిలుచున్నారు. ఎవరు ముందుగా మొదలు పెట్టారో… ఓ ఆలాపనలా… తీగలా ఒకరినుండి ఒకరికి పాకి నెమ్మది నెమ్మదిగా వాళ్ళ దుఃఖం తారాస్థాయిని అందుకుంది. నెమ్మదిగా కదులుతూ – తలపైన కొంగుని ముఖం పైకి లాక్కుంటూ – అప్పుడప్పుడు చేతులతో గుండెలు బాదుకుంటూ – ఆభరణాల లయతో ఆ కదలికే నృత్యం. వాళ్ళ రాగమే పాట. కలిసి అదో బృందగానం.

కళ్ళప్పగించి చూస్తున్న నా బుజం పైన ఎవరిదో చెయ్యి పడింది. ఎప్పుడొచ్చి నిల్చుందో నా వెనకాలే చిన్నక్క. కళ్ళతోనే ‘పద ‘ అంది.
ఆటల్లో పడి ఊర్లో ఏ మూలో చేరితే చిన్నన్నో , అక్కో వెతుక్కుంటూ రావడం మాములే.

“ఎందుకలా?” అక్క చెయ్యి పట్టుకుని నడుస్తూ అడిగాను.

“ఎవరెక్కడ వుంటారో తెలియదు. ఎన్నాళ్ళకి కలుసుకున్నారో కూడా తెలియదు. ఇప్పుడు చెరుకు కొయ్యడానికి వచ్చి ఇలా కలిసారు.
వెళ్ళేముందుకూడా అందుకే ఏడుస్తారు”.

“ఉత్తరాలు రాసుకోవచ్చుగా?!”.

“చదువుకోలేదుగా!”.

“లేకపోతేనే? గంగారాం వాళ్ళలా అమ్మతోనో, నాన్నతోనో రాయించుకోవచ్చుగా?”.

“ఊరూరు తిరుగుతుంటారు. ఒక చోటే వుండరు. ఎడ్రస్సే లేనప్పుడు ఉత్తరాలెందుకు”.

“ఎందుకలా తిరగ…”

“ఇంక నీ ప్రశ్నలు ఆపుతావా?”

***

ఇంటి కొచ్చేటప్పటికి పూర్తిగా చీకటి పడిపోయింది. పెద్దక్క నుండి వచ్చిన ఉత్తరం గట్టు పైన వుంది. శ్రీకాకుళం నుండి వీరన్నగుట్ట చేరడానికి వారం రోజులు తీసుకునే ఉత్తరం. నెలకి రెండు సార్లు ఠంచన్గా వచ్చే ఉత్తరం. “అందరం చదివేసాం. తీగకి గుచ్చేసెయ్” అంది అమ్మ.

అల్మారాలోనుండి ఉత్తరాల తీగని తీసాను. ఒక చివరని గుండ్రంగా చక్రాలలా తిప్పి… పై చివర ఒంపు తిరిగి మధ్యలో గుత్తిగా గుచ్చివున్న వుత్తరాలు. నాన్నే తయారు చేస్తారు అలా. అక్క రాసినవి, రాజమండ్రి నుండి పెద్దన్న రాసినవి. హైద్రాబాద్ నుండి… అమలాపురం నుండి ఎన్నెన్నో. తీగ బుట్టని పక్కన పెట్టి అక్క ఉత్తరం చేతిలోకి తీసుకున్నాను.

కవరు విప్పితే ముత్యాలు పేర్చినట్లు రెండున్నర పేజీల విశేషాలు. అక్కడే నేల పైన బోర్లా పడుక్కుని చదివాను. మ చుక్క, రా చుక్క… మ.రా. నాన్నగారికి. మ చుక్క… మ.ల.స. అమ్మకి ప్రభ నమస్కరించి వ్రాయునది. మేము ఇక్కడ కులాసా. మీరందరూ క్షేమమని తలుస్తాను…

***

మనిషిని మనిషికి దగ్గర చేస్తూ… ప్రపంచాన్ని చిన్నది చేసే ప్రయత్నంలో రన్వే పైన విమానాలు వచ్చి వెళ్తున్నాయి. తీగల అవసరం లేని వార్త క్షణాల్లో కళ్ళముందు ప్రత్యక్షమవుతోంది. అన్నీ వుండి ట్రాన్సిట్లో వంటరిగా కూర్చున్న ఈ క్షణాల్లో – ఏ వైపునుండి ఏవైపుకి వెళ్తోందో తెలియని అయోమయంలో జీవితం కొట్టుమిట్టాడుతోంది.

దూరాన్ని కాలంతో కొలవడం మాని తీరికతో కొలవడం సాధారణమై – కలుసుకోలేనితనాలకి వేల కారణాలు చెప్పే వాళ్ళు తారసపడుతునే వున్నారు. మేము మాత్రం ఎక్కడ కలుస్తున్నామని చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలలో తప్ప.

పోనీ కలిసిన ఆ నాలుగునాళ్ళు గుండెలు బాదుకుని వ్యక్త పరచ లేకపోయినా – కనీసం గొంతు విప్పి చెప్పలేక పోయిన ఆశక్తత ఏదో కళ్ళనీళ్లు తెప్పిస్తోంది. చెప్పాల్సింది చెప్పలేక ఇంకేదేదో చెప్పి తేలిపోయినందుకు నవ్వోస్తోంది.

నవ్వీ నవ్వని నవ్వు… రెప్పల అంచున దాగి దాగని తడి… విడీ విడలేని చేతుల కలయికా… అదేగా వీడుకోలంటే!

**** (*) ****