అవి రెక్కలు ముడుచుకుని
తత్వవేత్తల్లా తలలు వాల్చి కూర్చున్నప్పుడు
వాటి రెక్కల్లోకి ప్రచండ గాలుల
వేగాన్ని ఆవాహన చేస్తాయి

కాలం కలిసిరానప్పుడో లేక
కొత్త కాలాన్ని వెతుక్కుంటూనో
పక్షులు గూళ్ళను, ఊళ్ళను వదిలేసి
కొండకోనల్నీ, మహా సముద్రాల్నీ దాటి
గుంపులు గుంపులుగా ఎగిరిపోతాయి
కొత్త ఆకాశాన్నీ, అడవులను వెతుక్కుంటూ
పక్షులు వలస పోతాయి

ఆశ కోల్పోయినప్పుడల్లా నేను
ఆకాశంలో వెలిగే చందమామను చూస్తాను
అక్కడ వెన్నెల కొమ్మలపై ఊగుతూ
ఒక పిచుక పిల్ల నా కోసం పాడుతూ వుంటుంది
ఎక్కడెక్కడో వజ్రాలను వెతుక్కుంటూ వెళ్లి
నేను చీకటి అగాధాల్లోకి కూలిపోయినప్పుడల్లా
ఎక్కడి నుండో వచ్చివాలుతుంది మహా గండభేరుండ పక్షొకటి నా పక్కన

దాని రెక్కల మధ్య దాక్కొని
మండే సూర్యున్ని అందుకునేందుకు సహాసిస్తాను
పక్షులు అనాది సంకేతాల్ని వేటినో
తమరెక్కలపై రాసుకుని మన మధ్య ఎగురుతున్నాయ్
వాటి రెక్కల్లో తుఫాను గాలుల హోరు
సంకేతాల్ని చదవగల వాళ్ళ చేతులు కూడా
పక్షుల రెక్కల్లా విచ్చుకుంటాయ్
ఎగిరేందుకు సహాసించినప్పుడే కదా
ప్రపంచం విశాలంగా కనపడేది
ఎగిరినప్పుడే కదా మన రెక్కలపై రాసిన
అనాది సంకేత సందేశాలు మెరిసేది

దారి నిన్ను చిరునవ్వుతో పలకరించిందా
ప్రేమగా ముద్దు పెట్టుకుందా

నీ పాదాల కింద దారి ఏమేమి పరిచి వెళ్ళింది
సుతి మెత్తని మంచుపూల పరిమళాల్నా
రాకాసి ముళ్ళ వనాల్నా, లేక
మనుష్యులు ఇక్కడ తమ జ్ఞాపకాలుగా
వదిలి వెళ్ళిన గులక రాళ్ళనా,

బతికి వున్నందుకు గుర్తుగా
భూమి తన ఉశ్వాస నిశ్వాసాలతో
నిన్ను వెచ్చగా చుట్టుకుందా?
ఎన్నెన్ని ప్రవ్నల జడివానలో
అలసి పాదాలు ఆగిపోతాయి

కానీ, దారి మాట్లాడినట్లు
అవి ఎన్నడూ, ఒక తీయని కబురునో
దాని ఆత్మ సందేశాన్నో చెప్పలేదు నాకు

ఇప్పటి వరకు ఎవరి పాదాలతో నన్నా
దారి మాట్లాడిందేమోనని దిగులుగా వెదుకుతాను
చెరగని పాద ముద్రల్ని ప్రేమగా తడుముతాను
మన అనాది ఆశల ఆకాశం నుండి
తెగిపడిన ఒక కలల ఇసుక మేఘపు
ముసుగు, మనల్ని కమ్ముకుంటుంది
ఒక ఇసుక దానిని, అది మనముందు పరిచి ఎగిరిపోయింది
నడుస్తున్నాం నడుస్తున్నాం
వందల ఏళ్ళుగా,పాతిక ,పదేళ్లుగా
కదలని మృతశిశువులా, దారి అట్లానే వుంది

గాలిని మోస్తూ మనుషులే కదులుతారు
ముందుకు, మునుముందుకు
తూర్పు పవనాన్నో, వేసవి వడగాల్పులనో
మలయమారుతాన్నో, తుఫాను నాటి పెనుగాలి కెరటాల్నో
మోసుకుంటూ, మనుష్యులే కదులుతారు
మెలమెల్లగా, గుంపులు గుంపులుగా, వంటరిగా
పూలదారులగుండా, పచ్చిక మైదానాల గుండా
సముద్రతీరాల గుండా, అడవి అంచుల గుండా
పర్వత సానువుల గుండా, బురద నేలల గుండా
మనుష్యులం మనమందరం అట్లా నడుస్తూనే వున్నాం

దారిపక్కన నిలబడిన పర్వత శ్రేణులన్నీ
అనాదిగా ఘనీభవించిన మనుష్యుల కన్నీటి చుక్కలు కాబోలు
మనల్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోయిన మనుష్యుల జాడలు
భూమి అడుగు [...]]]> నేను నడుస్తున్నప్పుడల్లా
నా పాదాల్ని అడుగుతాను

దారి నిన్ను చిరునవ్వుతో పలకరించిందా
ప్రేమగా ముద్దు పెట్టుకుందా

నీ పాదాల కింద దారి ఏమేమి పరిచి వెళ్ళింది
సుతి మెత్తని మంచుపూల పరిమళాల్నా
రాకాసి ముళ్ళ వనాల్నా, లేక
మనుష్యులు ఇక్కడ తమ జ్ఞాపకాలుగా
వదిలి వెళ్ళిన గులక రాళ్ళనా,

బతికి వున్నందుకు గుర్తుగా
భూమి తన ఉశ్వాస నిశ్వాసాలతో
నిన్ను వెచ్చగా చుట్టుకుందా?
ఎన్నెన్ని ప్రవ్నల జడివానలో
అలసి పాదాలు ఆగిపోతాయి

కానీ, దారి మాట్లాడినట్లు
అవి ఎన్నడూ, ఒక తీయని కబురునో
దాని ఆత్మ సందేశాన్నో చెప్పలేదు నాకు

ఇప్పటి వరకు ఎవరి పాదాలతో నన్నా
దారి మాట్లాడిందేమోనని దిగులుగా వెదుకుతాను
చెరగని పాద ముద్రల్ని ప్రేమగా తడుముతాను
మన అనాది ఆశల ఆకాశం నుండి
తెగిపడిన ఒక కలల ఇసుక మేఘపు
ముసుగు, మనల్ని కమ్ముకుంటుంది
ఒక ఇసుక దానిని, అది మనముందు పరిచి ఎగిరిపోయింది
నడుస్తున్నాం నడుస్తున్నాం
వందల ఏళ్ళుగా,పాతిక ,పదేళ్లుగా
కదలని మృతశిశువులా, దారి అట్లానే వుంది

గాలిని మోస్తూ మనుషులే కదులుతారు
ముందుకు, మునుముందుకు
తూర్పు పవనాన్నో, వేసవి వడగాల్పులనో
మలయమారుతాన్నో, తుఫాను నాటి పెనుగాలి కెరటాల్నో
మోసుకుంటూ, మనుష్యులే కదులుతారు
మెలమెల్లగా, గుంపులు గుంపులుగా, వంటరిగా
పూలదారులగుండా, పచ్చిక మైదానాల గుండా
సముద్రతీరాల గుండా, అడవి అంచుల గుండా
పర్వత సానువుల గుండా, బురద నేలల గుండా
మనుష్యులం మనమందరం అట్లా నడుస్తూనే వున్నాం

దారిపక్కన నిలబడిన పర్వత శ్రేణులన్నీ
అనాదిగా ఘనీభవించిన మనుష్యుల కన్నీటి చుక్కలు కాబోలు
మనల్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోయిన మనుష్యుల జాడలు
భూమి అడుగు పొరల్లోనో, బూడిద రంగు మేఘాల్లోనో
ఇంకా అట్లానే ప్రశ్నార్థకాల్లా మిగిలే వుంటాయి కాబోలు

దారి నుండి కొంచెం పక్కకు జరిగిన తర్వాత
గాలితో గుసగుసలాడుతాను
ఈ దారిన నడిచిన ఒక్కొక్కరికీ నువ్వు
మరల మరల పట్టుకొచ్చిన సందేశం ఏమిటని
నడక సాగే సమయాన
దారి మన పాదాలతో
ఇంకా సంభాషణ ప్రారంభించలేదనే సత్యం
గాలి చెబుతున్న నిజం
మనకి వినపడలేదెన్నడూ

దారి వదిలి పెట్టాకే
నిజాల్ని మనం అసలు ఎన్నడూ వినదలుచుకోలేదని
వినయంగా ఒప్పుకుంటాం