***

ఈరోజుకి సరిగ్గా రెండు సంవత్సరాల క్రితం..

అర్జున్‌ గట్టిగా ఏడ్చాడు. ఎంత గట్టిగా అంటే ఏడ్వడం తనకు అప్పటికే అలవాటైపోయిందన్న విషయం కూడా మర్చిపోయేంతలా!

‘‘మనం ఇప్పట్లో మళ్లీ కలవం.’’ ఆ అమ్మాయి చెప్పిన మాటనే మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుచేసుకుంటున్నాడు.

తలెత్తి చూశాడు. ఆ అమ్మాయీ ఏడ్చింది. ‘వెళ్లొస్తా’నన్న చూపు చూసింది. అర్జున్‌ లేచి నిలబడ్డాడు. ‘వెళ్లొద్ద’న్నట్టు చూశాడు. కొన్ని సెకండ్లలో ఇద్దరూ ఆ ప్రదేశంలో లేరు.

అక్కణ్నుంచి నడుస్తూ నడుస్తూ చాలా దూరం వెళ్లిపోయాడు అర్జున్‌. వెనక్కి తిరిగిరావడానికి భయపడేంత దూరం అది.

కానీ భయపడలేదు. తిరిగొచ్చాడు. అర్జున్‌కు నడవమంటే బాగా ఇష్టం. నడిస్తే ఏదో బాధంతా వెళ్లిపోయినట్లు ఉంటుందంటాడు. ఇంటికెళ్లాక అమ్మ ముందు మళ్లీ మామూలుగా కనిపించొచ్చు అంటాడు. అమ్మ ముందు అలా అబద్ధంగా నిలబడ్డానికి చాలాసార్లు మైళ్లకు మైళ్లు నడిచాడు. ఈసారది ఇంకెక్కువ.

అలిసిపోయి వచ్చిన అర్జున్‌ను చూసి ‘‘ఏమైంది? అలా ఉన్నావ్‌?’’ అని అడిగింది అమ్మ. ఎప్పుడూ అలాగే అడుగుతుంది కూడా. దానికి అతని దగ్గర ఒక సమాధానం ఉంది. ఎప్పుడూ ఉంటుంది. చెప్తాడు. అదే చెప్పాడు.

ఒకటి, రెండు, మూడు.. నాలుగు.. అర్జున్‌కి ఏదీ అర్థం కావడం లేదు. రోజులు గడవడం ఒక్కటి స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.

మధ్యాహ్నం మూడవుతోంది. కానీ అప్పటికే సాయంత్రం ఆరు దాటి చీకట్లు పడుతుందన్నట్లు ఉందక్కడ. వర్షం పడేలా ఉంది. అప్పుడే మాల్‌లోకి అడుగుపెడుతోన్న అర్జున్‌కు టికెట్ కౌంటర్ దగ్గర కనిపించింది రమ్య. ‘తనేనా?’ అని చూస్తూ అక్కడే ఆగిపోయాడు. టికెట్ తీస్కొని వెనక్కి తిరిగిన రమ్య, ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న అర్జున్‌ను చూసింది.

ఆమె కళ్లు మెరిసాయి అర్జున్‌ను చూడగానే.

‘‘ఇక్కడ..?’’ అడిగాడు.

నవ్వింది.

‘‘రెండళ్లయింది మనం కలిసి!’’ అలాగే చూస్తూండిపోయిన అర్జున్‌ను కదిలిస్తూ మాట్లాడింది రమ్య.

‘‘యా! రెండేళ్లయిపోయింది’’ నవ్వాడు అర్జున్.

‘‘సమాధానం చెప్పలేదు.. ఇక్కడ..?’’ తన మాటలను కొనసాగిస్తూ మళ్లీ అడిగాడు.

‘‘పనుండి వచ్చా. ఫ్రెండ్ ఈవినింగ్ వస్తాని చెప్పి ఆఫీస్‌కెళ్లింది. ఒక్కదాన్నే బోర్ అని ఇక్కడకొచ్చా’’ రమ్యను చూస్తూ, ఆమె మాటలను అలా వింటూ నిలబడ్డాడు అర్జున్.

‘‘సో..!’’ అన్నారిద్దరూ ఒక్కసారే! నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడుకోకుండా ఒకరిని ఒకరు చూస్తూ నిలబడ్డారు.

‘‘నాతో పాటు సినిమా చూడొచ్చుగా?’’ నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలుకొడుతూ అడిగింది రమ్య.

‘‘లంచ్‌కని చెప్పొచ్చా. మళ్లీ ఆఫీస్‌కెళ్లాలి’’

‘‘చెప్పొచ్చుగా కొంచెం లేటవుతుందని?’’

‘‘కుదరదేమో!’’

‘‘హ్మ్..’’

‘‘షో ఏ టైమ్?’’

‘‘స్టార్ట్ అయి ఉండొచ్చు. నేనేం సినిమా చూడాలని రాలేదు. ఊరికే అలా బోర్ కొడుతుందని..’’

నవ్వాడు.

‘‘వస్తావా? టికెట్ తీయనా?’’ ఉత్సాహంగా అడిగింది. తలూపాడు.

***

హీరో ఇంట్రో సాంగ్ వస్తోంది. అక్కడక్కడా కనిపిస్తోన్న కొన్ని జంటలు తప్పితే హాలు దాదాపు ఖాళీగా ఉంది. మెల్లిగా అడుగులేస్తూ వెళ్లి ఓ చోట కూర్చున్నారిద్దరూ.

‘‘సో.. హౌ ఈజ్ లైఫ్?’’ అడిగింది రమ్య.

‘‘ఆల్ ఫైన్!’’ అంటూ నవ్వాడు అర్జున్.

‘‘హైద్రాబాద్‌కి ఎందుకొచ్చానో చెప్పలేదు కదూ? నెక్స్ట్ మంత్ నా పెళ్లి. నీకు తెలిసిందనే అనుకుంటున్నా!’’

‘‘లేదు. తెలీదు.’’

‘‘వెల్ యా! అంతా అనుకోకుండా సెట్ అయిపోయింది.’’

నవ్వాడు.

కాసేపు ఏమ మాట్లాడుకోలేదు ఇద్దరూ.

‘‘లవ్ మ్యారేజ్?’’ ఏదోకటి మాట్లాడలన్నట్లు అడిగాడు అర్జున్.

‘‘లోల్ నో! [...]]]>

జీవీకే వన్ మాల్..

మధ్యాహ్నం మూడవుతోంది. కానీ అప్పటికే సాయంత్రం ఆరు దాటి చీకట్లు పడుతుందన్నట్లు ఉందక్కడ. వర్షం పడేలా ఉంది. అప్పుడే మాల్‌లోకి అడుగుపెడుతోన్న అర్జున్‌కు టికెట్ కౌంటర్ దగ్గర కనిపించింది రమ్య. ‘తనేనా?’ అని చూస్తూ అక్కడే ఆగిపోయాడు. టికెట్ తీస్కొని వెనక్కి తిరిగిన రమ్య, ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న అర్జున్‌ను చూసింది.

ఆమె కళ్లు మెరిసాయి అర్జున్‌ను చూడగానే.

‘‘ఇక్కడ..?’’ అడిగాడు.

నవ్వింది.

‘‘రెండళ్లయింది మనం కలిసి!’’ అలాగే చూస్తూండిపోయిన అర్జున్‌ను కదిలిస్తూ మాట్లాడింది రమ్య.

‘‘యా! రెండేళ్లయిపోయింది’’ నవ్వాడు అర్జున్.

‘‘సమాధానం చెప్పలేదు.. ఇక్కడ..?’’ తన మాటలను కొనసాగిస్తూ మళ్లీ అడిగాడు.

‘‘పనుండి వచ్చా. ఫ్రెండ్ ఈవినింగ్ వస్తాని చెప్పి ఆఫీస్‌కెళ్లింది. ఒక్కదాన్నే బోర్ అని ఇక్కడకొచ్చా’’ రమ్యను చూస్తూ, ఆమె మాటలను అలా వింటూ నిలబడ్డాడు అర్జున్.

‘‘సో..!’’ అన్నారిద్దరూ ఒక్కసారే! నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడుకోకుండా ఒకరిని ఒకరు చూస్తూ నిలబడ్డారు.

‘‘నాతో పాటు సినిమా చూడొచ్చుగా?’’ నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలుకొడుతూ అడిగింది రమ్య.

‘‘లంచ్‌కని చెప్పొచ్చా. మళ్లీ ఆఫీస్‌కెళ్లాలి’’

‘‘చెప్పొచ్చుగా కొంచెం లేటవుతుందని?’’

‘‘కుదరదేమో!’’

‘‘హ్మ్..’’

‘‘షో ఏ టైమ్?’’

‘‘స్టార్ట్ అయి ఉండొచ్చు. నేనేం సినిమా చూడాలని రాలేదు. ఊరికే అలా బోర్ కొడుతుందని..’’

నవ్వాడు.

‘‘వస్తావా? టికెట్ తీయనా?’’ ఉత్సాహంగా అడిగింది. తలూపాడు.

***

హీరో ఇంట్రో సాంగ్ వస్తోంది. అక్కడక్కడా కనిపిస్తోన్న కొన్ని జంటలు తప్పితే హాలు దాదాపు ఖాళీగా ఉంది. మెల్లిగా అడుగులేస్తూ వెళ్లి ఓ చోట కూర్చున్నారిద్దరూ.

‘‘సో.. హౌ ఈజ్ లైఫ్?’’ అడిగింది రమ్య.

‘‘ఆల్ ఫైన్!’’ అంటూ నవ్వాడు అర్జున్.

‘‘హైద్రాబాద్‌కి ఎందుకొచ్చానో చెప్పలేదు కదూ? నెక్స్ట్ మంత్ నా పెళ్లి. నీకు తెలిసిందనే అనుకుంటున్నా!’’

‘‘లేదు. తెలీదు.’’

‘‘వెల్ యా! అంతా అనుకోకుండా సెట్ అయిపోయింది.’’

నవ్వాడు.

కాసేపు ఏమ మాట్లాడుకోలేదు ఇద్దరూ.

‘‘లవ్ మ్యారేజ్?’’ ఏదోకటి మాట్లాడలన్నట్లు అడిగాడు అర్జున్.

‘‘లోల్ నో! తెలిసినవాళ్లే! చుట్టాలవుతారు. బెంగళూరులో ఉంటారు తను’’ అంది రమ్య.

‘‘కూల్!’’

‘‘ఇంకేంటి? మెసేజ్ చేయడం కూడా మానేశావ్?’’

‘‘అలా అనేం లేదు. కొంచెం బిజీ అయిపోయా!’’

‘‘నేను నిజంగా అనుకోలేదు ఇలా చేయాల్సి వస్తుందని. ఇట్ డిడింట్ హ్యాపెన్ అంతే. మనం అనుకున్నవన్నీ జరగవు కదా!’’

‘‘నేనిప్పుడు ఆ విషయం గురించేం అడగలేదు.’’

‘‘అడిగావని కాదు. జస్ట్ చెప్పాలనిపించింది.’’

నవ్వాడు. అర్జున్ సినిమా చూస్తూండిపోయాడు. రమ్య అర్జున్‌నే చూస్తూ కూర్చుంది.

‘‘నాపై కోపం తగ్గలేదు కదూ!?’’ అడిగింది.

‘‘నాకెందుకు కోపం? ఇట్ జస్ట్ డిడింట్ హ్యాపెన్. నేను అర్థం చేస్కోగలను.’’

‘‘థ్యాంక్స్!’’

‘‘ఇద్దరూ మౌనంగా ఒకరినొకరు చూస్తూండిపోయారు.

‘‘నిజంగానే నా మీదేమీ కోపం లేదు కదా?’’ మళ్లీ అడిగింది.

‘‘నిజంగానే లేదు.’’ చెప్పాడు అర్జున్.

‘‘నేన్నీతో లైఫ్ పంచుకుంటానని కలలుగన్నా!’’

‘‘అఫ్‌కోర్స్ నేను కూడా!’’

‘‘కానీ యూ నో వాట్? కొన్ని జరగవు.’’

‘‘హ్మ్..’’

‘‘నిన్ను వదిలేసి పోతానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. అలాంటి రోజే ఒకటి వస్తే చస్తాననే అనుకున్నా. నా చేతుల్లో ఏం లేదు. నిన్నెప్పటికీ మరచిపోలేను.’’

‘‘కానీ వదిలేసి పోతావ్!’’

‘‘ప్లీజ్! అలా మాట్లాడకు.’’

నవ్వి ఊరుకున్నాడు అర్జున్. రమ్యా నవ్వింది.

‘‘నన్ను మర్చిపోయావనే అనుకుంటున్నా!’’ కాస్త కుదురుకొని మళ్లీ కదిలించింది రమ్య.

‘‘అలాగే అనుకో!’’

‘‘అదే నిజమని చెప్పు!’’

‘‘అదే నిజమని అబద్ధం చెప్పనా?’’ నవ్వుతూ అడిగాడు.

‘‘కష్టం నీతో మాట్లాడ్డం!’’ నవ్వింది.

‘‘కష్టం నిన్ను అర్థం చేస్కోవడం కూడా!’’

అర్జున్, రమ్యల సంభాషణతో సంబంధం లేకుండా సినిమా నడుస్తూనే ఉంది. కాసేపు స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ మౌనంగా ఉండిపోయారిద్దరూ.

‘‘ఎవరైనా ఉన్నారా మళ్లీ?’’ అర్జున్ వైపు తిరిగి అడిగింది రమ్య.

‘‘అంటే?’’

‘‘నీ లైఫ్‌లో? కొత్తగా.. ఇంకెవరైనా అమ్మాయి వచ్చిందా అని!’’

‘‘లేదు.’’

‘‘..’’

‘‘..’’

‘‘యూ డిజర్వ్ బెటర్! నాకంటే మంచి అమ్మాయి వస్తుంది నీకు!’’

‘‘నాకిప్పుడు ఇంక ఏ హోప్స్ లేవు.’’

‘‘అలా కాదు. ఒక టైమ్ వస్తుంది. నేనొకదాన్ని ఉండేదాన్నన్న ఆలోచన కూడా రాదు నీకు.’’

‘‘నువ్వు ఇప్పటికీ ఉన్నావ్!’’

‘‘ప్లీజ్! చాలా దూరమొచ్చేశావ్. నీకో లైఫ్ ఉండాలి. నేను లేకుండా కూడా ఉండాలది. నువ్విలా లేవు ఒకప్పుడు.’’

‘‘కచ్చితంగా లేను.’’

‘‘మళ్లీ ఒకప్పటిలా ఉండాలి నువ్వు. నవ్వుతూ.. కొత్తగా.. నీలా ఉండాలి.’’

‘‘ఇంకేదైనా చెప్పు! ఎలా ఉంటాడు మీ ఆయన!?’’

‘‘హ్మ్.. హీ ఈజ్ సో కూల్. రెండు సార్లే కలిశా నేను. ఎంగేజ్‌మెంట్ తర్వాత నాకు ఎక్కువ టైమ్ ఇస్తున్నారు. ఈ వీకెండ్‌కి బెంగళూరు వెళ్తున్నా. ఎగ్జైటింగ్!’’

‘‘వావ్!’’

‘‘ట్రోల్ చేస్తున్నావా?’’

‘‘అలాంటిదేం లేదు. గుడ్ టు సీ యూ హ్యాపీ!’’

‘‘యూ ఆర్ ఏ నైస్ గయ్!’’

‘‘ఐ విష్..’’

‘‘లోల్ షటాప్..!’’

గట్టిగా నవ్వుకున్నారిద్దరూ. ఇంటర్వెల్ కార్డ్ పడింది.

‘‘ఐ విల్ గెట్ సమ్‌థింగ్!’’ అని చెప్పి అర్జున్ బయటకు వచ్చాడు.

రమ్య కాసేపలా కళ్లు మూసుకుని అక్కడే కూర్చుండిపోయింది.

***

పది నిమిషాలకు పాప్‌కార్న్ బకెట్, రెండు కూల్‌డ్రింక్స్ ఉన్న ట్రే ఒకటి పట్టుకొని మళ్లీ వచ్చి కూర్చున్నాడు అర్జున్.
‘‘థ్యాంక్స్’’ అంటూ పాప్‌కార్న్ అందుకుంది రమ్య.

పిడికిలిలో పట్టేంత పాప్‌కార్న్ తీస్కొని ఆ పేపర్ బకెట్‌ను పక్క సీట్లో పెట్టేసింది.

కూల్‌డ్రింక్ తాగుతూ ఉన్నారిద్దరూ.

‘‘ఇంకేంటి? జాబ్ అక్కడేనా?’’ అడిగింది.

‘‘యా! అదే!! మారే అవసరం రాలేదింకా!’’ నవ్వుతూ చెప్పాడు.

‘‘లోల్.. యూ ఆర్ ఏ ఫన్నీ గయ్!’’

ఆ మాటంటూనే ముఖంలో భావాలు మార్చేసింది రమ్య. ‘‘నీతో ఉండట్లేదన్న ఆలోచన ఎందుకో బాలేదు అర్జున్!’’

‘‘ఉండిపో అని ఇప్పుడు అడగలేననేగా!?’’

‘‘ప్లీజ్! నువ్వలా అడగవనే ఈ ఫీలింగ్ చెప్పా.’’

అర్జున్ నవ్వాడు. రమ్య కూడా అతణ్ని చూసి నవ్వింది.

‘‘ఇంకేదన్నా చెప్పు..’’ అడిగింది.

‘‘ముంబైకి షిఫ్ట్ అవుదామనుకుంటున్నా..’’ అన్నాడు.

‘‘సడెన్‌గా..?’’

‘‘సడెన్‌గా అనేం లేదు. కొత్త బ్రాంచ్ ఒకటి వస్తోందక్కడ. నన్నడిగితే వెళ్తా అని చెప్పా. కొత్తగా ఉంటుంది కదా, కొత్త ప్లేస్‌లో!’’

‘‘కానీ హైద్రాబాద్ కాకుండా ఇంకో ప్లేస్‌లో ఉండలేనన్నావ్!’’

‘‘కొన్నిసార్లు ఇష్టాలను వదిలేసుకోవాలి. ఇష్టం లేకున్నా..’’

‘‘కూల్! అయితే ముంబై అమ్మాయిని పడేస్తున్నావన్నమాట!’’ నవ్వింది రమ్య.

‘‘హహహ..’’

రమ్య అర్జున్‌కు కొంత దగ్గరగా జరిగింది.

‘‘ఇంత దగ్గరగా నిన్ను చూసి ఎన్నాళ్లయిందీ!! గడ్డం పెంచుతున్నావ్ ఈమధ్య?’’ అంటూ మరింత దగ్గరగా జరిగింది.

‘‘అదీ..’’ అంటూ అర్జున్ ఏదో చెప్పబోతూంటే మధ్యలోనే ఆపేస్తూ, ‘‘బాగున్నావ్ ఇలాగే..’’ అంది.

‘‘థ్యాంక్స్! అందరూ బాగుంది అంటూంటే ఉంచేశా అలాగే!!’’

‘‘ఎవరామ్మాయి?’’ అంటూ అర్జున్‌కు పూర్తిగా దగ్గరై పెదవి కలిపేసింది రమ్య.

ఇద్దరి మాటలకు లాక్ పడింది.

రెండు నిమిషాలకు వాళ్ల వాళ్ల కుర్చీల్లో వాలిపోయి కూర్చున్నారిద్దరూ.

రమ్య కళ్లల్లోనుంచి నీళ్లు.

అర్జున్ ఆమెను కదిలిస్తే, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నవ్వింది.

‘‘ఆర్ యూ ఓకే?’’ అడిగాడు.

‘‘ఆమ్ ఫైన్. ఇట్స్ జస్ట్. యూ నో.. ఆమ్ ఫైన్..’’ సగం మాటలను మింగేస్తూ సమాధానమిచ్చింది.

ఒక ఇరవై నిమిషాల పాటు ఇద్దరూ ఏం మాట్లాడుకోకుండా సినిమా చూస్తూ కూర్చున్నారు.

రమ్యకు తన ఫ్రెండ్ నుంచి కాల్ వచ్చింది. ‘‘వచ్చేశావా.. నేనిక్కడే సినిమాకొచ్చా. కూల్. వస్తున్నా..’’ అంటూ ఫోన్ కట్ చేసింది.

‘‘అర్జున్ నేను వెళ్లాలింక! ఫ్రెండ్ వచ్చేసిందట’’ అర్జున్ చెయ్యిని గట్టిగా పట్టుకొని చెప్పింది రమ్య.

‘‘కూల్.’’ అన్నాడు నవ్వుతూ. రమ్య కుర్చీలోంచి లేచే ప్రయత్నం చేస్తోంది కానీ, అర్జున్ చేతిని అలాగే పట్టుకొని వదలలేక మళ్లీ అక్కడే కూర్చుండిపోతోంది.

‘‘నువ్వు నన్ను మర్చిపోవాలి అర్జున్! నీకు నాకంటే మంచి అమ్మాయి తప్పకుండా వస్తుంది. నువ్వు హ్యాపీగా ఉండాలి.
నవ్వుతూ ఉండాలి. నేనదే కోరుకుంటా కూడా!’’ ఏడుపును కంట్రోల్ చేసుకుంటూనే చెప్పింది రమ్య.

అర్జున్ ఏం మాట్లాడలేదు.

‘‘మనం ఈసారి మళ్లీ కలిసినప్పుడు నువ్వొక అమ్మాయిని చూపించి తనను ఇష్టపడుతున్నా అని చెప్పాలి. తను నాకన్నా అందంగా ఉండాలి’’ రమ్య మాట్లాడుతూ పోతోంది. అర్జున్ ఆమెనలా చూస్తూ, వింటూన్నాడు.

‘‘ఫ్రెండ్ వెయిట్ చేస్తూ ఉండొచ్చు. నే వెళ్తా ఇంక’’ లేచింది రమ్య.

ఒక అడుగు ముందుకేసి, మళ్లీ అర్జున్ దగ్గరకొచ్చి, ‘‘అర్జున్!!’’ అని పిలిచింది.

‘‘చెప్పు..’’

‘‘యూ ఆర్ ద బెస్ట్ అర్జున్..’’

అర్జున్ నవ్వాడు.

‘‘ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నాకిది బోర్ కొట్టదు. యూ ఆర్ ద బెస్ట్ ఎవరి థింగ్ హ్యాపెండ్ టు మీ! ఐ స్టిల్ లవ్ యూ!’’ అర్జున్‌ను ఒకసారి గట్టిగా హగ్ చేసుకొని అక్కణ్ణుంచి బయలుదేరింది రమ్య.

సినిమా పూర్తయింది. ఎండ్ క్రెడిట్స్ పడుతూంటే స్క్రీన్‌నే చూస్తూన్నాడు అర్జున్. ‘ది ఎండ్’ అని పడగానే లేచి, బయటకు నడిచాడు.

తరువాతి షో కోసం హాల్‌ను రెడీ చేసే పనిలో పడ్డారు సిబ్బంది. అందులో ఒకరైన శ్రవణ్ అంతకుముందు అర్జున్ కూర్చున్న చోట కొద్దిసేపు కదులుతూ నిలబడ్డాడు. అరగంటలో షో మళ్లీ మొదలైంది. అదే సినిమా.

***

‘‘అమ్మా! ఒక్క టూ రూపీస్ ఇయ్యవా?’’ అమ్మ చుట్టూ చేరి ఆమెను కదిలిస్తూ అడిగింది రవళి.

‘‘ఎందుకిప్పుడు?’’

‘‘ఏదైనా కొనుక్కుంటా!’’

‘‘నాన్నొస్తాడుగా! ఏదైనా తెస్తాడులే! గొడవ చెయ్యకు’’ సర్దిచెప్పింది అమ్మ.

‘‘హ్మ్..’’ బుంగమూతి పెట్టింది రవళి.

సాయంత్రం ఏడవుతోంది. సన్నగా వర్షం పడుతోంది. ‘‘నాన్నొచ్చాడూ..’’ అంటూ బయటకు పరిగెత్తింది రవళి, శ్రవణ్ బైక్ సౌండ్ వినపడగానే.

‘‘నాన్నా! నాకేం తెచ్చావ్..’’ అంటూ బ్యాగ్ లాక్కొని చూసింది.

ఆ బ్యాగ్‌లో ఉన్న కవర్‌ను బయటకు తీసింది. ఆ కవర్లో చిన్న పేపర్ బకెట్ ఒకటి కనిపించింది. ఆ బకెట్ నిండా.. పాప్‌కార్న్.

**** (*) ****

తల గిర్రున తిరుగుతోంది. దాంతో పాటే కళ్ళూ. మెల్లిగా మూతలుపడుతున్న కళ్ళ ముందు దానంతట అదే తెరుచుకునే ఎలక్ట్రానిక్ డోర్ గుండా వస్తూ కనిపించిందామె. నీలం రంగు డ్రెస్ వేసుకుందన్న విషయం తప్ప మరేదీ కనిపించలేదు. అంతా మసక మసకగా ఉంది.

కళ్ళు పూర్తిగా మూతలు పడ్డాయి. ఇప్పుడు స్పష్టంగా కనిపిస్తోందామె. ఎంతందంగా ఉందీ!?

రిసెప్షనిస్ట్‍ను ఏదో అడిగి వచ్చి, పక్కనే కూర్చుంది. ఇప్పుడింకా అందంగా ఉంది.

5, 10, 15, 20.. నిమిషాలు గడుస్తూనే ఉన్నాయి. రాని మెసేజ్ కోసం ఈ గ్యాప్‍లో ఓ పదిసార్లు ఫోన్ చూసుకొని ఉంటా. ఆమెను చూడ్డం కోసమే! ఒకమ్మాయిని చూడ్డమంటే, చూడ్డమనే పనితో పాటు మరింకేదో ప్యారలల్‍గా జరగాలి. ఇక్కడది ఫోన్ చూస్కోవడం!

ఒకట్రెండు సార్లు తనూ చూసింది. మనకు తెలిసిందేగా.. చిన్నగా నవ్వా. తనూ నవ్వింది.

“ఎక్స్‌క్యూజ్ మీ..”

తనేనా? నమ్మలేకపోయా. ఒకర్ని పిలిచిన తర్వాత మనిషిచ్చే ఎక్స్‍ప్రెషన్‍ను బట్టి పిలిచింది వాళ్ళేనా, కాదా అర్థం చేసుకోవచ్చు.

తనే!

“యస్..”

“ఇంటర్వ్యూ??”

“యప్. రివ్యూ రైటర్!”

“ఓ..కే. ఇంగ్లీష్??”

“నోప్. తెలుగు”

కాస్త టైమ్ తీసుకొని “హ్మ్.. ఇంగ్లీష్” అంది, తను ఇంగ్లీష్ రివ్యూ రైటర్ జాబ్ కోసం వచ్చినట్లు తలాడిస్తూ.

“దట్స్ ఫైన్!”

నవ్వింది. అంటే ఇంక మాటలు ఆపేద్దాం అని అర్థం.

నేనూ నవ్వా.

కాసేపంతా నిశ్శబ్ధం. ఈ టైమ్‍లో ఓ మూడుసార్లు చూసుకున్నాం. ఒకసారి మెల్లిగా నవ్వుకున్నాం.

ఎటో చూస్తూ, నచ్చిన పాటేదో మనసులోనే మోగుతూంటే.. “సార్, మేడమ్, మీ ఇంటర్వ్యూ సెవెన్త్ ఫ్లోర్!” రిసెప్షన్ అమ్మాయి.

సార్, మేడమ్ కలిపి చెప్పడం నాకు బాగా నచ్చింది. ఇప్పుడు ఒకరినొకరం చూసుకొని నవ్వాలి. మరెందుకో అది జరగలేదు.

గంట తర్వాత.. నాకు జాబ్ వచ్చిందన్న విషయం కన్‍ఫర్మ అయిన నిమిషం, నన్ను ఇంటర్వ్యూ చేసిన మేడమ్ అడిగిన చివరి ప్రశ్న, “ఓకే, ఇంతకీ మీకిష్టమైన సినిమా?”

ప్రతీవారంలానే ఈ వారమూ ఊరికని బయలుదేరా. ప్రపంచంలో నన్ను అత్యంత సంతోషపెట్టేదేదైనా ఉందంటే.. అది కచ్చితంగా మా ఇల్లే. అదేంటో మనం వెళ్తున్నామనగానే వెళ్ళాల్సిన ప్రదేశానికి సంబంధించిన గాలి మహత్తేదో ఇక్కణ్ణుంచే పని చేయడం మొదలుపెడుతుందనుకుంటా.. ఆ దృశ్యాలన్నీ కళ్ళ ముందే కదలాడుతూ ఉంటాయి. రాత్రంతా నిద్ర లేకున్నా కళ్ళు ఎర్రబడవ్, పొద్దుణ్ణుంచి ఏం తినకున్నా ఆకలవదు, చేరాలనుకుంటున్నదీ , చేరేదీ అక్కడికే అన్న విషయం తెలిసి కూడా ప్రతీసారీ, క్రమం తప్పకుండా ఇలాగే జరుగుతుంటుందెందుకో?

రెండు సిటీ బస్సులు మారాక.. ఊరికి పోయే బస్సందుకున్నా. ఎల్బి నగర్ దాటిన బస్సు వేగంగా దూసుకెళుతోంది. గంట క్రితం దూరంగా ఉన్న జనాలకీ, గంట ప్రయాణం తర్వాత జనాల వేగాల్లో స్పష్టమైన తేడా కనిపిస్తుంది. బహుశా మనుషుల వేగాన్ని చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితులు నియంత్రిస్తుంటాయనుకుంటా. మరి వేగమంటే దూరం, కాలాలకు మధ్యనున్న సంబంధం మాత్రమేనని నా ఫిజిక్స్ లెక్చరర్ ఎలా (ఎందుకు) మోసం చేస్తుంటాడో ఎప్పటికీ అర్థమై చావదు ?!

హయత్నగర్ స్టాప్ దగ్గర టికెట్ తీసుకున్నా. అదే చివరి స్టాప్. ఆ తర్వాత ఇంకెక్కడా ఆగదీ బస్సు. ఎవ్వరూ ఆపకూడదన్న నియమమో, ఆపలేరన్న ధైర్యమో కానీ.. పేరుకు తగ్గట్టే ‘నాన్స్టాప్’గా పరుగులు పెడుతుంది. చూస్తూండగానే ఔటర్ రింగ్ రోడ్ దగ్గరకొచ్చేశా.

జంక్షన్ అవ్వడం చేత, రోడ్డుకి సగం వరకూ బారికేడ్లున్నాయి.. మెల్లిగా వెళ్ళాలని. మనకూ జీవితంలోని అత్యంత కీలక ఘట్టాల్ని దాటేప్పుడు ఇలాంటి అడ్డుకట్టలేవైనా ఉంటే బాగుండుననిపించింది. బస్సు నెమ్మదిగా వెళుతుండడంతో కొన్ని క్షణాలు బస్సుకు ఎడమవైపున్న ప్రదేశాన్నంతా ఓసారి నిశితంగా చూసే అవకాశం దక్కింది. అలా చూస్తూండగా.. రోడ్డుకు అటుప్రక్క, కొంచెం దూరంలో మైదానం లాంటి ప్రాంతంలో కనిపించిందో కారు. ఆక్సిడెంట్కి గురై చాన్నాళ్ళ నుండి అక్కడే ఉందనుకుంటా.. పూర్తిగా నాశనమై తుప్పు పట్టిపోయి ఉంది.

నా చూపు, ఆలోచనలన్నీ ఆ కారు దగ్గరే ఆగిపోయాయ్. బారికేడ్లను దాటిన బస్సు మళ్ళీ [...]]]>

ప్రతీవారంలానే ఈ వారమూ ఊరికని బయలుదేరా. ప్రపంచంలో నన్ను అత్యంత సంతోషపెట్టేదేదైనా ఉందంటే.. అది కచ్చితంగా మా ఇల్లే. అదేంటో మనం వెళ్తున్నామనగానే వెళ్ళాల్సిన ప్రదేశానికి సంబంధించిన గాలి మహత్తేదో ఇక్కణ్ణుంచే పని చేయడం మొదలుపెడుతుందనుకుంటా.. ఆ దృశ్యాలన్నీ కళ్ళ ముందే కదలాడుతూ ఉంటాయి. రాత్రంతా నిద్ర లేకున్నా కళ్ళు ఎర్రబడవ్, పొద్దుణ్ణుంచి ఏం తినకున్నా ఆకలవదు, చేరాలనుకుంటున్నదీ , చేరేదీ అక్కడికే అన్న విషయం తెలిసి కూడా ప్రతీసారీ, క్రమం తప్పకుండా ఇలాగే జరుగుతుంటుందెందుకో?

రెండు సిటీ బస్సులు మారాక.. ఊరికి పోయే బస్సందుకున్నా. ఎల్బి నగర్ దాటిన బస్సు వేగంగా దూసుకెళుతోంది. గంట క్రితం దూరంగా ఉన్న జనాలకీ, గంట ప్రయాణం తర్వాత జనాల వేగాల్లో స్పష్టమైన తేడా కనిపిస్తుంది. బహుశా మనుషుల వేగాన్ని చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితులు నియంత్రిస్తుంటాయనుకుంటా. మరి వేగమంటే దూరం, కాలాలకు మధ్యనున్న సంబంధం మాత్రమేనని నా ఫిజిక్స్ లెక్చరర్ ఎలా (ఎందుకు) మోసం చేస్తుంటాడో ఎప్పటికీ అర్థమై చావదు ?!

హయత్నగర్ స్టాప్ దగ్గర టికెట్ తీసుకున్నా. అదే చివరి స్టాప్. ఆ తర్వాత ఇంకెక్కడా ఆగదీ బస్సు. ఎవ్వరూ ఆపకూడదన్న నియమమో, ఆపలేరన్న ధైర్యమో కానీ.. పేరుకు తగ్గట్టే ‘నాన్స్టాప్’గా పరుగులు పెడుతుంది. చూస్తూండగానే ఔటర్ రింగ్ రోడ్ దగ్గరకొచ్చేశా.

జంక్షన్ అవ్వడం చేత, రోడ్డుకి సగం వరకూ బారికేడ్లున్నాయి.. మెల్లిగా వెళ్ళాలని. మనకూ జీవితంలోని అత్యంత కీలక ఘట్టాల్ని దాటేప్పుడు ఇలాంటి అడ్డుకట్టలేవైనా ఉంటే బాగుండుననిపించింది. బస్సు నెమ్మదిగా వెళుతుండడంతో కొన్ని క్షణాలు బస్సుకు ఎడమవైపున్న ప్రదేశాన్నంతా ఓసారి నిశితంగా చూసే అవకాశం దక్కింది. అలా చూస్తూండగా.. రోడ్డుకు అటుప్రక్క, కొంచెం దూరంలో మైదానం లాంటి ప్రాంతంలో కనిపించిందో కారు. ఆక్సిడెంట్కి గురై చాన్నాళ్ళ నుండి అక్కడే ఉందనుకుంటా.. పూర్తిగా నాశనమై తుప్పు పట్టిపోయి ఉంది.

నా చూపు, ఆలోచనలన్నీ ఆ కారు దగ్గరే ఆగిపోయాయ్. బారికేడ్లను దాటిన బస్సు మళ్ళీ వేగాన్ని అందుకుంది. నేను మాత్రం బస్సుతో పాటు వెళ్ళలేకపోతున్నా.. కారుని అలా చూస్తూ ఉండి పోవాలనిపించింది. నాకేదైనా చెప్పాలనుకుంటుంది కాబోలు, అదీ నన్నే చూస్తూంది. కనిపిస్తున్నంత దూరం చూపుల్తో వెంటాడింది, కనిపించనంత దూరం వెళ్ళిపోయిన మరుక్షణం నుండి ఆలోచనల్తో వెంటాడ్డం మొదలు పెట్టింది. బస్సు కిటికీలను మూసేశా. అంతటా నిశ్శబ్దం ఆవహించినట్టుంది. కాసేపు ఏ ఆలోచనలూ లేవు. నిశ్శబ్దం వెనుక ఇంత అలజడి దాగుంటుందా?! చిన్నగా కిటికీని తీశా. కిటికీ నుండి మెల్లిగా గాలి తాకుతోంది. వేడి గాలే అయినా మరీ ఇబ్బందిగా ఏం అనిపించలేదు. కళ్లు వాటంతటవే కూరుకుపోసాగాయ్.

***

ఎండాకాలం.. మధ్యాహ్న సమయం. కాళ్ళకు చెప్పులు కూడా లేవు. ఔటర్ రింగ్ రోడ్డు దగ్గర ఒక్కణ్ణే నిలబడి ఉన్నా. నాకు కనిపించకూడదేమోని కంకణం కట్టుకున్నట్టనిపిస్తుంది.. అక్కడి వాహనాల వేగం చూస్తే. అక్కడే కొంచెం దూరంలో నన్నే చూస్తున్న ఆ కారు వైపు పరుగున వెళ్తున్నా. ‘అయినా, ఓ పాడైన కారు నాతో ఏం చెప్పాలనుకుంటుంది?’ అన్న ఆలోచనలేం లేవు. ఆ కారున్న ప్రాంతాన్ని చేరుకోవాలంటే చిన్నపాటి కంచెను దాటాలి. ఒక్క ఉదుటున కంచె పైనుంచి దూకా. ‘అబ్బా.. ఏదో గుచ్చుకున్నట్టుందే..’ నొప్పి తెలుస్తున్నా దాని గురించి ఏ మాత్రం పట్టించుకోలేదు. కారు వైపే వేగంగా పరుగున వెళుతున్నా.

“ఏయ్.. నిన్నే.. ఎవర్నువ్వు ? నా మానాన నేను వెళుతుంటే నన్నెందుకలా చూశావ్ ? ఎందుకిలా వెంటబడుతున్నావ్ ?” వేగంగా కారు వైపు అడుగులేస్తూ అరుస్తున్నా.

“అసలు నువ్వు నన్నెందుకు చూడాలి ? నీ చూపుల్తో ఎందుకు వెంటాడాలి ? నీదాకా ఎందుకు రప్పించుకోవాలి ?” గట్టిగా నిలదీస్తూ ముందుకు వెళుతున్నా. అక్కణ్ణుంచి మాత్రం ఎటువంటి సమాధానం లేదు.

“అసలు నా మాటలు వినిపిస్తున్నాయా నీకు ? అడుగుతుంటే సమాధానమివ్వాలని కూడా తెలియదా ?” అప్పటికీ ఏ సమాధానం లేదు.

కోపం తట్టుకోలేక గట్టిగా అరిచా, “ నువ్వసలు మనిషివేనా ?”

కాదు కదా ?! మరి నేనెందుకు (నేనెలా) కారును మాట్లాడమని అడుగుతున్నా.

ఒక్క చిన్న ప్రశ్న.. ఇంతసేపు ఏదో తెల్సుకోవాలని ప్రదర్శిస్తున్న తెలియని వేగాన్ని అమాంతంగా తగ్గించేసింది. అయినా సరే కారుతో ఏదో ఒకటి మాట్లాడాలన్న ఉత్సుకత మాత్రం తగ్గలేదు.

కారుకి దగ్గరగా వెళ్లి నిలబడి, మీద చెయ్యేసి అడిగా, “చెప్పు.. ఎవర్నువ్వు ?”

చివరి ప్రశ్నడిగిన మరుక్షణమే, ఎవరో నా చేతుల్ని బలంగా లాగుతున్నట్టు అనిపించింది. చూస్తే.. అదే కారు, నన్ను ఈడ్చుకెళుతోంది.

“ఏయ్.. ఎక్కడికి ఈడ్చుకెళుతున్నావ్ ? ఆగు ?” అరుస్తున్నా.

“వినిపించుకోవేం.. చెప్పేది నీకే.. వదిలెయ్.. నా గర్ల్ఫ్రెండ్ కూడా (ఉండుంటే) ఇంత అరాచకంగా ప్రవర్తించదు..” అరుస్తూనే ఉన్నా. అవేవీ దాని చెవికెక్కట్లేదనుకుంటా నన్నలా ముందుకు ఈడ్చుకెళుతూనే ఉంది.

***

ఔటర్ రింగ్ రోడ్డు జంక్షన్కి కొద్ది దూరంలో.. ఎండ వేడి ఏ మాత్రం తగ్గలేదు. కాళ్ళింకా కాలుతూనే ఉన్నాయి.

“కళ్ళు మూసుకో.. నే చెప్పే దాకా తెరవొద్దు” మొదటిసారి మాట్లాడిందా కారు.

అప్రయత్నంగానే కళ్ళు మూసుకున్నా. దేన్నైనా తెల్సుకోవాలని బలంగా కోరుకున్నప్పుడు, ఇలా మనకు తెలియకుండానే ఆ మాయలో పడిపోతామేమో?!

“ఇప్పుడు నీ మెదడును తొలుస్తున్న ఆలోచనలన్నీ పక్కన పెట్టెయ్. వినడం మీదనే మనసును లగ్నం చేయి..” చిన్నప్పుడు తాతయ్య అందర్నీ ఓ దగ్గర కూచోబెట్టుకొని కథ చెబుతున్నట్టు చెబుతోందా కారు. అన్నట్టు నాకు తాతయ్య ఎలా ఉంటాడో తెలియదు. నేనాయన్ని చూళ్ళేదు.

“చెప్పు.. ఇప్పుడేం వినిపిస్తుంది? ” అడిగిందా కారు.

“ఏమో.. తెలీడం లేదు.. అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.”

కాసేపాగి, “ఓహో.. ఇప్పుడు.. ?” అంతే మెల్లిగా అడిగింది.

“ఏదో వాహనం హారన్ చప్పుడు వినిపిస్తోంది. దానికి ముందు ఏదైనా అడ్డుందా?” కారేం మాట్లాడట్లేదు.

“హారన్ వేగం, తీవ్రతా పెరిగింది. ఏం జరుగుతోంది ? నేను కళ్ళు తెరుస్తున్నా..”

“వద్దు.. ఆ పని మాత్రం చెయ్యకు” వారిస్తుందా కారు.

క్షణాల్లో ఏదో బద్దలైనట్టు పెద్ద శబ్ధం.

“ఏం జరిగింది. నేను కళ్ళు తెరుస్తున్నా…”

“వద్దన్నానా…”

“కానీ…”

“నే చెప్పేది మాత్రమే చెయ్యి”

“అసలేం జరిగిందక్కడ?”

“ఇందాక గట్టిగా హారన్ కొడుతూ ఓ కారొచ్చింది.గుర్తుందా?”

నేనేం మాట్లాడకపోవడంతో అదే మళ్లీ, “ఆ కారే మన ముందు ఆగి ఉన్న ఓ లారీని ఢీకొంది. అందులో ఉన్న నలుగురిలో ముగ్గురు అప్పుడే చనిపోయారు.”

“ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు ? నేను కళ్ళు తెరుస్తున్నా”

“వద్దన్నానా” రెట్టించిన కోపంతో అరుస్తో౦దా కారు.

‘కాపాడండీ’ అంటూ అర్థిస్తున్నాడో వ్యక్తి.

“కానీ.. అతను చావు బ్రతుకుల్లో…”

“నువ్వేం చేయలేవు” నా మాటల్ని మధ్యలోనే ఆపింది.

“కానీ…”

“నోర్ముయ్” గట్టిగా అరిచింది.

కాసేపంతా నిశ్శబ్దం. ఆ నాలుగో వ్యక్తీ చనిపోయాడు.

“ఇప్పుడు మెల్లిగా కళ్ళు తెరువు”

ఆ మాటలన్న వెంటనే కళ్ళు తెరిచా. నా కళ్ళ ముందే నాలుగు శవాలు. చనిపోయిన క్షణాలకే ‘మనిషి’ అనే ట్యాగ్ దానంతటదే ఎలా మాయమవుతుందో కదా!

***

నేనా శవాల ముందు కూలబడి ఏడుస్తున్నా. ‘వాళ్ళు నాకేం కారు’ అన్న విషయమెందుకో గుర్తుకు రావట్లేదు.

“ఇదిగో. ఇతణ్ణే నువ్వు కాపాడతానంది. పేరు రాజేష్..”

నన్ను నేను చూసుకున్నట్టుంది అతణ్ణి చూస్తుంటే. నిమిషం క్రితం వరకూ జీవితం మీద ఎన్ని ఆశలతో బతుకుతున్నవాడో ? ఇప్పుడిలా…

“ఇంజనీరింగ్ చివరి సంవత్సరం చదువుతున్నాడు. చిన్నప్పుడే తండ్రిని కోల్పోయాడు. ప్రస్తుతం తన అక్క దగ్గర ఉంటూ చదువుకుంటున్నాడు. తల్లిని వదిలి నిమిషం ఉండేవాడు కాదు. మంచి చదువులు చదువుకొని తన వాళ్ళకు గొప్ప పేరు తీసుకురావాలని, ఇష్టం లేకున్నా ఇంత దూరం వచ్చి చదువుకుంటున్నాడు.”

“ఇతణ్ణి చూడు. పేరు రాఘవ. ఇక్కడే డాక్టర్గా పనిచేస్తున్నాడు. అమెరికాలో ఓ డాక్టర్స్ సదస్సును చూసుకొని నిన్నే హైద్రాబాద్ వచ్చాడు. ఇతనికి భార్య, ఓ పదేళ్ళ పాప ఉన్నారు. తన సొంతూర్లో ఓ పెద్ద ఆసుపత్రి కట్టాలనేది ఇతడి కల. ఆ పని మీదే వెళుతున్నాడిప్పుడు”

నేనేం మాట్లాడలేదు. కారలా చెబుతూనే ఉంది. కొన్ని వింటున్నా, కొన్ని వదిలేస్తున్నా. కొంత అర్థమవుతోంది, కొంత అయోమయంగా ఉంది. అచ్చం ఫిజిక్స్ పాఠంలా!

కొద్దిసేపేదో ఆలోచనల్లో పడ్డా. “ఎటు చూస్తున్నావ్ ?” అన్న కారు మందలింపుతో మళ్ళీ ఈ లోకానికొచ్చా.

“ఇదిగో, ఇతణ్ణి చూడు. పేరు నర్సింహ్మ, కారు డ్రైవర్. కొన్నేళ్ళ నుండి డ్రైవర్గా పనిచేస్తున్నాడు. చాలీ చాలని జీతం (కమీషన్) తో నెట్టుకొస్తున్నాడు. సొంతంగా రెండు కార్లని కొని కిరాయికి తిప్పుతూ తన కాళ్ళ మీద తాను నిలబడాలని కోరుకుంటున్నాడు. అందుకు డబ్బులు కూడా సిద్ధం చేసుకుంటున్నాడు.”

“చివరగా ఇతణ్ణి చూడు. పేరు రామయ్య. రాఘవ తండ్రి. ఒక్కగానొక్క కొడుకుని ఉన్నత స్థితిలో చూడాలని ఇన్నాళ్ళూ కష్టపడ్డాడు. ఈ మధ్యే రిటైరై చక్కగా మనవరాలితో ఆడుకుంటూ, తనకు కథలు చెబుతూ, ఇంటిని చక్కబెడుతున్నాడు.”

వాళ్లందరి గురించి తెల్సుకున్నాక కాసేపు నేనేం మాట్లాడలేదు. ఆ కారూ ఏం మాట్లాడలేదు.

“ఇదంతా నాకెందుకు చెబుతున్నట్టు?” తేరుకొని మెల్లిగా అడిగా.

ఘోరం జరిగింది నా వాళ్ళకు కాదనుకున్నప్పుడు కన్నీళ్ళు కొద్దిసేపటికి వాటంతటవే మాయమవుతుంటాయ్ ఎలాగో ?!

“ఎందుకా? ‘నా కొడుకు మంచి స్థితికి వస్తాడు.. కుటుంబానికి గొప్ప పేరు తీసుకొస్తాడ’ని కలలు కంటున్న ఆ తల్లికి, ముప్పై రెండేళ్ళకే భర్తను కోల్పోయిన రాఘవ భార్యకి, ‘తాతయ్యా కథ చెప్పవా?’ అనడిగే పాపకి, నర్సింహ్మ కుటుంబానికి, వాళ్ళతో సంబంధమున్న ఓ ప్రపంచానికి, ఇంకా ఇంకా …”

కాసేపు ఊపిరి తీసుకొని, “ఇంత మందికి నువ్వు సమాధానం చెప్పాలి. చెప్పు. వాళ్లందరికీ ఏం సమాధానం చెప్తావ్ ?”

“ఇదంతా దేవుడు చేసిన తప్పు. దానికి ఆయన్ని…” నే చెప్పడం పూర్తవకముందే

“దేవుడు, అన్నింటికీ నీకా దేవుడు దొరికాడు. తప్పు ఆయన మీదకి నెట్టేయడమొక్కటేనా నీకు తెలిసింది ? తప్పు ఆయనదా ?” నిలదీస్తోందా కారు.

“మరి కాదా?”

“కాదు”

“అయితే తప్పెవరిదంటావ్ ?”

“నీదీ”

“హ్మ్, నాదా ? భలే మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు. మొత్తానికి తప్పు నాదంటున్నావా ?”

“అవును.నీదే.”

“ఆక్సిడెంట్ జరగడానికి నిమిషం ముందు.‘ఎ హెయ్.ఓవర్టేక్ చేయ్ నర్సింహ్మ, హౌలే బస్సోణ్ణి’ అన్న రాఘవ, ‘ఏంటంకుల్ ఈ స్పీడ్, మరీ చిన్నపిల్లల్లా,’ అన్న రాజేష్, ఆక్సిడెంట్ జరగడానికి గంట ముందు రెండు పెగ్గులేసిన నర్సింహ్మ, ఆ పెగ్గేయడానికి కారణమైన రామయ్య”

“వీళ్ళు కాదా ఈ ఆక్సిడెంట్కి కారణం?”

“అంటే తప్పు వాళ్ళదని ఒప్పుకున్నట్టేగా ?” ఊపిరి తీసుకునే అవకాశం కూడా ఇవ్వలేదు ఆ కారుకి.

“ఇప్పటికీ.. నాదదే మాట.. తప్పు నీదే..”

“మళ్ళీ అదే మాటంటావ్..”

“అవును నాదదే మాట. రాజేష్, రాఘవ, రామయ్య, నర్సింహ్మ ఈ ఆక్సిడెంట్‌కి కారణమైన ఈ నలుగురిలో; ఈ ఆక్సిడెంటేంటి ప్రపంచంలో ఎక్కడ ఏ మూల ఆక్సిడెంట్ జరిగినా అందుక్కారణమయ్యే వాడిలో నువ్వున్నావ్.. ఉంటావ్..”

“ఏం ? లేవా ?”

నేనేం మాట్లాడలేదు.

“ఇప్పుడు చెప్పు.. తప్పు నీది కాదా.. ?”

నేనేం మాట్లాడలేదు. మౌనంగా తల దించుకున్నా.

క్షణాల్లో అక్కడున్న కారు, శవాలు, రక్తం అంతా అదృశ్యం. మొత్తం ఖాళీ అయిపోయింది.

‘ఎక్కడున్నా నేను ?!’

***

క్షణం ఆలోచించకుండా మైదానం వైపు పరుగులు పెట్టా. ఆశ్చర్యం! ఇప్పుడు కాళ్ళు ఏ మాత్రం కాలట్లేదు. ఫెన్సింగ్ పైనుంచి దూకా.

ఏదో గుచ్చుకున్నట్టుంది. చిత్రం! ఏ నొప్పీ లేదు. వేగంగా పరుగులు పెట్టా.

అక్కడే ఉంది. అవును.. అక్కడే ఉందా కారు.

ముందు చూసినప్పుడున్నంత అలజడి లేదు దాని ముఖంలో..

ప్రశాంతంగా అక్కడే పడి ఉంది. నిన్నటి విషాదాన్ని గుర్తు చేస్తున్న స్థూపంలా..

**** (*) ****

పరిచయం :
స్వస్థలం నల్లగొండ. ప్రస్తుత నివాసం హైద్రాబాద్. గత సంవత్సరమే ఇంజనీరింగ్ పూర్తైంది. ప్రస్తుతం ఒక మీడియా సంస్థలో పనిచేస్తున్నా. సినిమా దర్శకుడవ్వాలనేది నా ఆశయం. ఇప్పటి వరకు మూడు కథలు రాశాను. మరో రెండు పరిశీలనలో ఉన్నాయి. రేపు సినిమా తీసే అవకాశమే వస్తే.. తెలుగును ఉన్నతంగా చూపగలిగేందుకు (చెప్పగలిగేందుకు) నన్ను నేను తయారుచేసుకోవడానికి కథలు రాస్తున్నాను. ఈ రోజీ కథల్లో చెప్పిందే.. అంటే ఇక్కడ కథల ద్వారా కనిపిస్తున్న నేనే, రేపు సినిమా ద్వారా కనిపిస్తానన్నమాట! కథ గ్రూపు, వాకిలి ద్వారా నా ఈ కథను మీతో పంచుకునే అవకాశం రావడం నిజంగా సంతోషకరమైన విషయం. కథా గ్రూపుకు, షరీఫ్ అన్నకు, వాకిలి నిర్వాహకులకు కృతజ్ఞతలు.