వాకిలి » శ్రీ మోదుగు

సమాంతర ఛాయ!

వాకిలి — Thu, 30 Apr 2015 23:06:58 +0000

ఒక్కోసారి నీ గురించి ఆలోచిస్తా
ఎప్పటిలా నాలోపల మెదిలే నీతో కాకుండా,
ప్రత్యేకంగా నీ ఎదురుగా వచ్చి…

అనిపిస్తుంది,
నీకు అన్నిటికి అన్నీ తెలిసిపోతున్నాయని
వెంటనే ఒక అభద్రత నన్ను చెట్టెక్కిస్తుంది
భయంగా కిందకితొంగి చూస్తాను
నీవు మాత్రం ఎప్పటిలా చిన్న గులకరాళ్ళతో
ఏటిగట్టుపై కూర్చొని ఒక్కొక్కటీ విసురుతూ వింటావు.
నీకిదంతా అర్థమైనా ఏమీ లేనట్టు కళ్ళెత్తి చెప్తావు-
“బుజ్జీ చూడు! ఈ చిన్నరాయి ఎన్ని వలయాలు చేస్తుందో” అని

నమ్మీ నమ్మలేక మెల్లగా దిగి వచ్చి నీ పక్కన కూర్చుంటాను
మళ్లీ అంటావు ‘బుజ్జీ నేనిక్కడే ఉన్నాను.
ఏటికోసం, రాళ్లకోసం, కొంచెం మనం ఆడుకోవడం కోసం’
యిక, నీకు చెప్పకుండా దాచవలసిన భయం ఎందుకో అర్థం కాదు.

నీ చేతివేళ్ళని గుర్తుచేసుకున్నప్పుడు అనుకుంటా
ఒకసారి వాటిని గట్టిగా పట్టుకొని
చెప్పవలసిందంతా చెప్పివేద్దామని..

ప్రత్యేకించి ఇలా నీతో మాట్లాడటం మాత్రం
మౌనం కంటే అద్భుతంగా ఉంటుంది.
ధ్యానం, ధ్యాస, దోసిట్లో
నింపుకున్న నీ ఆలోచనలు
నెమ్మదిగా జారిపోవడం,
చుక్కలు చుక్కలుగా కిందపడటం.
నేను మళ్ళీ మాములవ్వడం ,
ఒక దైనందిక జీవనచర్యగా భావిస్తా.

ఎందుకు, ఎలా అనే ప్రశ్నలకు
మాత్రం నాకు ఏమీ తోచదు.
తెలిసిన అన్ని పేర్లను, లక్షణాలను
వెతికి చూస్తా.
పసలేని వాదాలతో
నన్ను నేను ఓడించుకుంటా కొంతకాలం.

నువ్వొక ప్రపంచం అవుతావు అందరికీ-
నీ ప్రపంచం వేరే ఉంటుంది
మాటల్లోనో, పాటల్లోనో ఒక స్పర్శ తడుతూనే ఉంటుంది.
ఆలోచన తరంగాల రూపమెత్తి
హృదయాన్ని చుట్టూరా పరుస్తుంది.

అవును!
కలలు నిజాలు కావు, నిజాలు అబద్ధాలు కావు.
ఈ నిమిషం బ్రతికి ఉండటం,
నువ్వు నా ఊహగా కాక
నిజంగానే ఉండటం అంతేనిజం.

ఐనా-
అసలు యిదంతా కాకపోవచ్చు.
ఒక సమాంతర ఛాయలా
నాతో నడుస్తున్న నీడలేని రూపం నీదే కావచ్చు.

పతాక సన్నివేశం

వాకిలి — Tue, 31 Mar 2015 21:18:50 +0000

నువ్వందరిలా కాదు తెలుసా ?

తెరలు తెరలుగా నవ్వొస్తోంది . ఈమాటతో మనుషులందరూ పడిపోతుంటారు, నాకు మాత్రం దిగులవుతుంది. ఇంకా ఎంత నటించాలి అందరిలా కావాలంటే అని! అందరూ నాటకాన్ని రక్తి కట్టించే పనిలో ఉంటారు, వాళ్ళ శక్తినంతా ధారపోసి మెరుగులు అద్దాలని చూస్తారు, ఎవరి పాత్రలో వాళ్ళు పక్కన వాళ్ళ పాత్రల్ని మెరుగులు దిద్దుతూ ఉంటారు. దుఖం లేని జీవితం, సంతోషం లేని ప్రేమ అన్నీ ఆనందంగా అనుభవిస్తున్నట్లు కనిపిస్తారు .

ఎప్పుడైనా విసుగు పుట్టి నేను రంగు వేసుకోకుండా రంగస్థలానికి వస్తానా… అంతే అందరూ ఒక్కింత గా వెక్కి వెక్కిఏడ్చేస్తారు. ఈ రంగే నీ జీవితం, నువ్వే రంగువి, అది లేని రోజు ఈ నాటకం సాగదు అని, అది సాగని రోజు మేము నాటకం కొనసాగించలేమని. వాళ్ళఏడుపులకి నాకు అనందం పొంగి సరే అంటాను. ఏదీ చేయడం చేతకాక పక్షవాతం వచ్చి పడుతున్న ఒక్కో భాగాన్ని చూసుకుంటాను. ఇక అప్పుడు రంగ స్థలం నుండి కిందకి నెట్టేస్తారు నిర్దయగా ప్రేమతో నన్ను. నేను కొండ చివరిదాకా పాక్కుంటూ వెళ్లి వెర్రిగా అరుస్తాను. వికృతమైన ధ్వనిలా కొండ మొత్తం మోగుతుంది.

ఓహ్ నా తండ్రీ! ఈ అనంతమైన సౌదర్యాన్ని భరింప మనుషులు లేరు. నగ్నమైన అపురూపమైన వెలుగు వాళ్ళని గుడ్డి వాళ్ళను చేస్తుంది. అనాచ్చాదిత అంతరంగం విశ్వమై కమ్మి వేస్తుంది, ఇక చాలు అని. నా లోపల నాడులన్నీ ఒక తరంగమై, అంతరంగమై రంగం సిద్ధం చేస్తాయి.

దేహం మాత్రం నన్ను నిలదీస్తుంది ఎందుకు నేనే త్యాగం చేయాలనీ? ఇక నాదగ్గర అముల్యమైనది, నాది మాత్రమే అన్నది నీవే కదా అంటాను. అది దిగులుగా చెప్తుంది, నువ్వు తొందరపడకు, నిన్ను నన్నూ ఒక్కటిగా చూసే వెలుగొకటి ఉంటుంది అని.

కొన్ని నిమిషాల తరువాత… ఒక నిమిషం నీవు మాత్రం మదిలో మెదుల్తావు.

**** (*) ****

సంధి మాటలు

వాకిలి — Fri, 31 Oct 2014 21:00:30 +0000

ఊపిరి బ్రతికే స్పృహను కాదు
కోల్పోతున్న నిన్నే చెపుతుంది
పరిసమాప్తికి దూరంమెంతో
కొన్ని రక్తసిక్తశ్వాసలు చెపుతాయి
చెప్పలేనివి చెప్పాలని ఓర్చుకున్నవి
చెప్పకుండా మిగిలిన వాక్యాలు
కొన్ని కళ్ళలో ఒలికిపోతాయి

మార్పు మార్పు కోసమేనన్న యదార్థానికి
ధ్వంసమైన సీతాకోకల కథలే రుజువులు
శరణార్ధి అన్న పదంతో గుండె కలవరపడుతుంది
తపనలు లేని వేళే తేలుతుంది ఎవరికి ఎవరమని

యిక బాధే జీవితం, దుఖమే పవిత్రం, ప్రేమలే పాపాలు
వేళాడే కత్తి ఒకటి క్షణమొక సంధియుగముగా మార్చి
దాస్యాలను దాష్టీకాలను సాధారణం చేస్తుంది
ఆకాశానికి హద్దులేదని గుర్తుచేసే వేగుచుక్క
మిణుకు మిణుకుమని మెరుస్తుంది

అరచేతుల పగుళ్ళలో ఆత్మ ప్రవహించి
రక్తపు అడుగులతో తునాతునకలైన హృదయాన్ని మోస్తున్నా
కలవడమే పరమార్ధమనుకొనే క్షణాలను తోసిపుచ్చలేను
మరి సూరీడా! చీకటే బతుకైన వారికి నీవున్నావని తెలిసేదెలా?