వాకిలి » సాయి కిరణ్

నిండు ఖాళీ

వాకిలి — Sun, 30 Nov 2014 19:54:41 +0000

రాత్రితో రమించిన కాలం చందమామకి అమ్మవుతూ
పగటిని ప్రసవిస్తూ నెత్తుటి ముద్దలా సూర్యుడు
మబ్బుల్లోంచి చినుకుల్ని పొదుగుతున్న ఆకాశం
పక్షుల గుంపుల్ని మోస్తూ బరువైన గాలి గర్భం
నేల తల్లి వొడిలో ఆటలాడుతూ పచ్చని పాపాయిలు
చెంగెగరేసుకుంటూ చెంగు చెంగున దూకుతున్న నది
వేళ్ళ మునివేళ్ళ మీద చెట్టు తపస్సు
కొమ్మల జేబుల్లోంచి తొంగి చూస్తున్న పసరు కాయలు
పురిటి నొప్పుల సుగంధాల్ని మింగుతూ మొగ్గ
తుమ్మెదలకి చనుబాలనిస్తూ తన్మయత్వంలో పూలు
మంచు గొడుగు కింద ముడుచుకున్న పర్వతం
ఇసుకతో నలుచుకుని స్నానమాడుతూ సముద్రం
మట్టి పెదాలని పారిజాతాలతో ముద్దాడుతున్న తొలి పొద్దు
కొబ్బరాకుల జారుడు బల్ల మీద సాయంత్రం
బండరాళ్ళని వాయిస్తూ అలల పియానిస్ట్
భూమినీ ఆకాశాన్నీ కలిపి కుడుతున్న దిక్కుల దారం

పసితనంలో పొర్లాడుతూ పడుచుదనాన్ని పరిచి పెడుతూ
ప్రతీ క్షణం సజీవ కావ్యమవుతున్న ప్రకృతి
గడ్డకట్టిన ముసలి భావాల్లోంచి అక్షరాల్ని స్రవించలేక
కాగితాల తెల్లదనం మీద ఖాళీగా నిండుతూ నేను నా కలం

రెప్పల కింద

వాకిలి — Wed, 01 Oct 2014 13:29:41 +0000

ఓ నిశి రాత్రి వేళ దీపమేదో వెలుగుతుంది
నల్లని చీకటిని బొట్లు బొట్లు గా తనలోకి రాల్చుకుంటూ

కుదురు కోల్పోయిన కనురెప్పల అలికిడికి
కంటిపాపలపై వాలిన ఓ కమ్మని కల అదాటున కరిగిపోతుంది

కుండీలో చీడ పట్టి పోతున్న గులాబీ మొక్క
గుండె మీద దిగులు దిగులుగా మొగ్గలేస్తుంది

ఎన్నాళ్లనించో మాటు వేసి ఉన్న ఓ ఒంటరితనం
ఈ ఏమరపాటు లోంచి చొరవగా బయటకి చొచ్చుకొస్తుంది

ఎప్పుడెప్పుడో చెరపలేక రాసిన రాతలేవో
నీటిమూటలై ఉనికిని చాటుకుంటాయి

భారమైపోయిన ఆప్యాయతలో
దగ్గర కాలేక పోయిన దూరపుతనాలో చెంపలపై ఆటుపోట్లుగా అలలెత్తుతాయి

పెన్నూ పేపరూ లేని సమయం చూసుకుని
కొత్త కొత్త కల్పనలు కొన్ని కుదురుగా కవ్విస్తాయి

గతాన్ని సమాధుల్లోంచి తవ్వి పోస్తూ
భవిష్యత్తుని బటర్ ఫ్లై ఎఫెక్ట్ లో చూపిస్తూ కాలం కసితీరా ఆడుకుంటుంది

ఓ నిద్రా,
రెప్పల కింద మెలకువని వెలిగించి నువ్వెళ్ళిపోయాక
చంద్రుడ్ని మింగే తొలి పొద్దు కోసం యుగాల్ని లెక్క పెడుతూ
కదలని గడియారం ముళ్ళు , నేను ఇలా అంతర్యుద్ధంలో మిగిలిపోతాం

Photo Credit: NASA/JPL-Caltech