వాకిలి » స్వాతికుమారి బండ్లమూడి

ఎంతెంత దూరం?

వాకిలి — Sun, 31 Dec 2017 18:55:31 +0000

ఆటల్లో పడి ఎటెటో తిరిగి ఇంటిధ్యాస మర్చిపోయిన పిల్లాడికి, ఉన్నపళాన అమ్మగుర్తుకొచ్చి స్నేహితుల్ని, కర్రా బిళ్ళని, మర్రి ఊడల్ని వదిలేసి ఇంటికి పరిగెత్తుతాడు. అప్పుడు వాడికి ఇల్లంటే అమ్మ.

తర్వాత్తర్వాత రెక్కలు మొలిపించుకుని, వేర్లని పెరుక్కుని బహుదూరంగా వలసపోయాక, ప్రతిరోజు వలసపోతూ ఉండటమే బతికే పద్ధతిగా మారిపోయాక;

ఇల్లంటే తను వదులుకుని వచ్చిన దేశం, ఊరు, బాల్యం.
ఇల్లంటే తన సామాజిక, సాంస్కృతిక, వ్యక్తిత్వ మూలం.

ఇల్లు ఒక ప్రతీక; పుట్టుకకి, ఎదుగుదలకి; ఎదిగిపోయాక తిరిగొస్తే మళ్ళీ పసిపిల్లాణ్ణి చేసి ఒద్దిక నేర్పడానికి.

“నగ్రీ నగ్రీ ఫిరా ముసాఫిర్ ఘర్ కా రాస్తా భూల్ గయా
……
హమే తో సబ్ కుచ్ యాద్ రహా పర్ హమ్ కో జమానా భూల్ గయా” - గులాం అలీ

మరిచిపోయిన దారిని ఒంటరిగా వెతుక్కోక తప్పదు. తనని మరిచిపోయిన వాళ్ళకి తనెవరో గుర్తు చెయ్యకా తప్పదు. మైలురాళ్ళని కౌంట్ డౌన్ చేసుకుంటూ ప్రతి మజిలీలో ఒక పద్యాన్ని నాటుకుంటూ ’ఎక్లచలోరే’ అని సాగిపోయే కవి ప్రతీ అడుగులోనూ ఒక కాందిశీకుడే. ప్రతీ మలుపులోనూ గుక్కెడు జ్ఞాపకాల కోసం దోసిలి పట్టే దాహార్తుడే.

దొరికిన చుక్కలన్నీ కలుపుకు పోతున్నా పూర్తికాని ముగ్గులా, అనుగ్రహించబడిన గాయాలన్నిటితోనూ అల్లిక వీలుకాని కవితలా, ఈ ప్రయాణం ఎప్పుడూ ఒక పలవరింతే. పలవరించే గొంతుక మాత్రం పలుకుపలుకుకీ బెంగటిల్లి పసిదై పోతుంది. జీవితకాలపు అనుభవాల అట్టడుగునించీ, వంటబట్టించుకున్న మాయమర్మపు లౌక్యపు మాటల చీలికల్లోంచి, ఒక యవ్వనపుజీరగా ఎగిసెగిసిపడుతుంది. మొహమాటాన్ని, మర్యాదల్నీ ధిక్కరించి, పలుకే బంగారమైన ప్రేయసిని పంతంగా ప్రేమిస్తూనే ఉంటుంది.

హఫీజ్ భగవంతుడితో ఇలా అంటాడు-

“పక్షులకి మొదట్లో ఎగరడం తెలీదు.
నువ్వు వాటిదగ్గర కూర్చుని పాటలు పాడావు.
నువ్వెళ్ళిపోయాక,
నీకోసమైన వాటి తపన
రెక్కలుగా మొలిచి
నింగిని తొలుచుకుపోయింది.”

బహుశా ఆర్తిని రెక్కలుగా చాపుకున్నఅ పక్షుల్లాంటివే ఇంటివైపుగా మళ్ళిన ఈ కవితలన్నీ.

గాలిలో వాటి గిరికీల గీతల వెంటపడి నడిచిపోయే అస్థిర బైరాగిలాంటివాడే ఈ కవి.

***

పుస్తకం వివరాలు:

ఇంటివైపు

కవి: అఫ్సర్

పబ్లిషర్: వాకిలి

వెల: Rs. 180/- ($ 9.95)

ప్రతులకు:
Navodaya Book House
amazon.com
kinige.com

పలు సందర్భాల్లో – ప్రేమ

వాకిలి — Thu, 30 Nov 2017 22:12:18 +0000

నీకో ముద్ద తినిపించి
దిష్టితీసి మొటికలు విరిచి
“తూ… తూ” అనిపించి
దోసిలి విసిరాను-
అవే
ఈ నక్షత్రాలన్నీ

నువ్వు నిద్రపోయాక
ఒళ్ళోంచి తలని దించుతుంటే
నీ వేళ్ళలో
చీరచెంగు చిక్కుకున్నట్టు
కల
ఇప్పుడేం చేస్తున్నావ్?
దిండుమీద కాలేసుకుని
నిద్రపోతున్నావా?

ఈ రోడ్డు దాటుతున్నప్పుడే కదా;
“రేపెట్లా” అని
మనం గొడవపడింది?
మళ్లీ జాగ్రత్తగా చేతులు పట్టుకుని
రోడ్డు దాటింది

అటు కాకులేవీ ఇటు వాలలేదు
ఏ సమాచారం లేదు
షరతులేవీ నిలవలేదు
సరేలే
ఇదొకటీ చెప్పు
“బాగనే ఉన్నావా?”

అరల్లో కొత్త పుస్తకాలు
లెక్క తప్పకుండా తేదీలు
రాయడం కొత్తగా నేర్చుకుంటున్నా
ఇప్పుడేమని సంబోధించను?

ధ్యానంలో బుద్ధుడిబొమ్మ
ఆగిపోయిన గోడగడియారం
సగంనిద్రలో పిల్లిపిల్ల
ఇంట్లో ఏదోక మూల
నీ మాటొకటి
దొరికితే బాగుండు

మనకి పుట్టని పాప
అందర్లోకి అందగత్తె
అదిప్పుడు వెలిగిపోతోంది
పున్నమినాటి ఆకాశంలో!

నువ్వెలానూ తిరిగిరావుగా
అర్ధరాత్రి సముద్రం
తోడుకోసం పిలుస్తోంది
పోనీ-
వెళ్లిపోనా?

ఒక ఫోన్ కాల్ – డొరోతీ పార్కర్

వాకిలి — Fri, 01 Sep 2017 02:14:29 +0000

దేవుడా దేవుడా, అతను నాకు ఫోన్ చేస్తే బాగుండు. పోనీ నేనే చేస్తే? నిజంగా ఇంకెప్పుడూ నిన్నేం కోరుకోను, నిజ్జం. భగవంతుడా…ఇదంత పెద్ద కోరిక కూడా కాదు, నీకిది చాలా చిన్నది. చాలా చాలా చిన్నది. దేవుడా అతను ఫోన్ చేసేలా చూడు. ప్లీజ్ ప్లీజ్.

ఒకవేళ నేను ఈ సంగతి ఆలోచించకపోతే ఫోన్ మోగుతుందేమో. అవును, కొన్నిసార్లు అలాగే ఔతుంది. పోనీ వేరే ఏదైనా విషయం గురించి ఆలోచిస్తే? ఐదైదు అంకెలు వదుల్తూ ఐదొందలు లెక్కపెట్టుకుంటా, నిదానంగా. లెక్క పూర్తయ్యేసరికి మోగొచ్చు. అన్ని అంకెలూ లెక్కపెడతా, ఏదీ వదలను. మూడొందలు లెక్కపెట్టేశాక మోగినా కూడా లెక్క ఆపను. ఐదొందలూ పూర్తయ్యేదాక ఫోన్ మోగుతూ ఉన్నా ఎత్తను. ఐదు, పది, పదిహేను, ఇరవై, ఇరవై ఐదు, ముప్ఫై. అయ్యో, ఇంకా రింగవదే?

ఇంక ఇదే చివరిసారి. గడియారం వంక చూడను. ఇంకోసారి చూస్తే ఒట్టు. ఇప్పుడు ఏడు పది ఐంది. అతను ఐదింటికే కాల్ చేస్తానన్నాడు. “ఐదింటికి ఫోన్ చేస్తాను బంగారం.” అప్పుడే అనుకుంటా “బంగారం” అంది. నాకు బాగా గుర్తు. ఖచ్చితం అప్పుడే . ఆ మాట రెండుసార్లన్నాడు. రెండోసారి గుడ్ బై చెప్పేటప్పుడు. “గుడ్ బై బంగారం” అని కూడా.

అప్పుడతను చాలా పనిలో ఉన్నాడు. ఆఫీస్ లో అంతకంటే ఏం చెప్పగలడు. ఐనా కూడా రెండుసార్లు అలా పిలిచాడు. నా అంత నేను ఫోన్ చేసినా అతనేం అనుకోడు. కానీ, అలా ఎప్పుడంటే అప్పుడు చెయ్యకూడదు. మగవాళ్లకి అలా చేస్తే నచ్చదు. నువ్వు వాళ్ల గురించే ఆలోచిస్తున్నావనీ, తపించిపోతున్నావనీ తెలిసిపోతుంది. అప్పుడు నువ్వసలు నచ్చడం మానేస్తావు. కానీ… నేనతనితో మాట్లాడి మూడురోజులైంది. మూడు రోజులు. ఇంతాచేసి, నేను చేసింది, అతడెలా ఉన్నాడో కనుక్కోవడమే. వేరే ఎవరైనా ఐతే ఎలా అడుగుతారో అచ్చం అలానే. నేను విసిగిస్తున్నానని అతనేం అనుకుని ఉండడు. “అబ్బే, అదేం లేదు.” అన్నాడు కూడా. మళ్ళీ అతనే అన్నాడు నాకు ఫోన్ చేస్తానని. అతను అలా అనాల్సిన అవసరం లేదు. పైగా నేనూ ఏం అడగలేదు కూడా, అస్సలంటే అస్సలు అడగలేదు. అతను ఫోన్ చేస్తానని మాటిచ్చి చెయ్యకుండా ఉండేమనిషి కాదు. దేవుడా, అతన్ని మర్చిపోనివ్వకు.

“ఐదింటికి కాల్ చేస్తాను బంగారం.” “గుడ్ బై బంగారం.” అతను చాలా బిజీ, చుట్టూ మనుషులు, హడావిడి. ఐనా కూడా అతను నన్ను రెండు సార్లు “బంగారం” అని పిలిచాడు. అది నాదే. ఆ పిలుపు నాదే. మళ్ళీ అతన్నెప్పుడూ చూడకపోయినా ఫర్లేదు. ఊహూ… చాలదు. ఒకవేళ నేనతన్ని మళ్ళీ చూడలేకపోతే, మిగాతావి ఎన్నున్నా చాలదు. దేవుడా, నాకతను కావాలి. అతను కావాలి. దేవుడా, నేను మంచిగా ఉంటాను, ఇదివరకటికంటే బాగుంటాను. అమ్మతోడు. నువ్వొక్కసారి అతనితో ఫోన్ చేయించు. అయ్యో, ఒక్కసారి, ఒక్క ఫోన్ కాల్.

దేవుడా, నా కోరికని మరీ అంత తీసిపారెయ్యొద్దు. అక్కడెక్కడో దేవతల మధ్య నువ్వు, గంభీరంగా, ధవళకాంతితో వెలిగిపోతూ ఉంటావు. నక్షత్రాలు నీ చుట్టూ దోగాడుతూ ఉంటాయి. నేనేమో నీ దగ్గర ఒక చిన్న ఫోన్ కాల్ కోసం సాష్టాంగపడుతూ ఉంటాను. అదిగో, నవ్వుతున్నావ్. చూడు, ఇదంతా నీకర్థం కాదు. నీకేం, నువ్వు భద్రంగా నీలికాంతి వలయాల మధ్యన నీ సింహాసనం మీద ఉంటావు. నిన్నేదీ తాకదు, నీ హృదయాన్నెవరూ బాధతో మెలిపెట్టలేరు. ఇదెంత నరకమో! ఈ బాధ, చెప్పలేనంత బాధ. నువ్వు నాకు సాయం చేస్తావుగా? నిన్ను ప్రార్థించి ఏం కోరుకుంటే అది జరుగుతుందని చెప్తారుగా. అతన్నొక్కసారి నాకు ఫోన్ చేసేలా చూడవా?

ఛా, నేనిలా ఉన్నానేంటి? ఇలా ఉండకూడదు. సరే, ఇంకోలా అనుకుందాం. ఒక కుర్రాడు ఒకమ్మాయికి ఫోన్ చేస్తానని చెప్పి, అతనికేదైనా జరిగి కాల్ చెయ్యలేదనుకో. అమ్మో, దారుణం. మరీ అంత దారుణం కాదేమో, లోకంలో ఇలాంటివి జరుగుతూనే ఉన్నాయి- ఈ క్షణంలో కూడా. ఐనా లోకానికి ఏమైతే నాకెందుకు? నాకా ఫోన్ రింగయితే చాలు. యే? ఎందుకని మోగదు? ఒసేయ్ నల్లగా, తుమ్మమొద్దులా, ఏడుపుగొట్టు మొహమా, ఎందుకు మోగవు? కాస్త మోగితే నీ సొమ్మేవైనా పోయిందా? అరిగిపోతావా? నిన్ను.. నిన్నేం చేస్తానో చూడు. ముక్కలు ముక్కలు చేసి గోడవతల పారెయ్యకపోతే అడుగు.

అబ్బా! నేనింకేదైనా ఆలోచిస్తే బాగుండు. అదే చేస్తా. ఈ గడియారాన్ని పక్క గదిలో పడేసొస్తా. టైం చూడాలనిపించినప్పుడల్లా ఆ గది దాకా నడవలేక ఊరుకుంటానేమో. ఏమో, నేను మళ్ళీ టైం చూసేలోగా అతను కాల్ చేస్తాడేమో. అప్పుడు నేను చక్కగా మాట్లాడతాను. అతను ఒకవేళ ఫోన్ చేసి ఈ రాత్రికి కవలడం కుదర్దని చెప్తే నేనంటాను- “అయ్యో, భలేవాడివే, ఈమాత్రం దానికేనా?.” అతన్ని మొదటిసారి కలిసినప్పుడు ఎలా ఉన్నానో అలాగే ఉంటాను. అప్పుడతనికి మళ్ళీ నచ్చుతాను. నేనసలు మొదట్లో ఎంత చక్కగా ఉండేదాన్నో అతనితో. హూఁ! ప్రేమించకముందు ఎవర్తో ఐనా బాగానే ఉండొచ్చు.

అతనికి నేనంటే కొద్దిగా ఐనా ఇష్టం ఉండే ఉంటుంది. లేకపోతే రెండు సార్లు “బంగారం” అనెందుకు పిలుస్తాడు? నేనేం ఆశ వదులుకోను. కొద్దిగా, ఇంతైనా, ఒక్క రవ్వంతైనా ఇష్టముంటే చాలు. దేవుడా, నువ్వు గనక అతనితో ఫోన్ చేయించకపోతే, నేనింక నిన్ను అడగాల్సిందేం లేదు. నేనతనితో ఇష్టంగా, ముద్దుగా, హాయిగా మాట్లాడతాను, అచ్చం మొదటిసారి లాగే. అప్పుడతను మళ్ళీ నన్నిష్టపడతాడు. అప్పుడెలానూ, నేను కోరుకోవాల్సింది ఇంకేం మిగలదు. అర్థమౌతుందా? దేవుడా, ప్లీజ్ ప్లీజ్, ఒక్కసారి ఫోన్ చేయించు.

నేను చెడ్దదాన్నని శిక్షిస్తున్నావా? నేనాపని చేశానని కోపమొచ్చిందా? చుట్టూ బోల్డంతమంది చెడ్దవాళ్ళున్నారు. నాకొక్కదానికే ఎందుకీ శిక్ష? ఐనా నేను చేసింది అంత పెద్ద తప్పేం కాదు. నేనెవర్నీ బాధపెట్టలేదు. వేరే ఎవర్నైనా కష్టపెడితేనే అది నేరం. నేను ఏ మనిషికీ మనస్తాపం కలిగించలేదు. నీకు తెలుస్తూనే ఉందిగా? దేవుడా, మంచివాడివి కదూ, అతనికి ఫోన్ చెయ్యమని చెప్తావు కదూ?

ఇదిగో, అతను గనక నాకు ఫోన్ చెయ్యకపోతే నీకు నామీద కోపమొచ్చినట్టే అర్థం. నేను ఐదైదు అంకెలు వదుల్తూ ఐదొందలు లెక్క పెడతాను. ఈలోగా అతన్నుంచి ఫోన్ రాకపోతే నువ్వు నన్నిక పట్టించుకోవని అర్థం. ఎప్పటికీ . అదొక అపశకునం. ఐది, పది, పదిహేను, ఇరవై, ఇరవై ఐదు, ముప్ఫై, ముప్ఫై ఐదు, ఇది అన్యాయం, చాలా అన్యాయం. సరే, మంచిది, నేను నరకానికి పోతాను. నరకాన్ని చూపించి నన్ను భయపెడుతున్నావు కదా. నా నరకం కంటే అది భయంకరమా?

చ చ.. ఇలా అనుకోకూడదు. అతనికి కాస్త ఆలస్యం అయుండొచ్చు. అందుకని నేనింత పిచ్చెక్కిపోనవసరం లేదు. బహుశా అతను కాల్ చెయ్యకుండా సరాసరి వచ్చేస్తాడేమో! అతనొచ్చేటప్పటికి ఇలా ఏడుపుమొహంతో ఉంటే అతనికి కోపమొస్తుంది. అట్లా ఏడిస్తే మగవాళ్లకు నచ్చదు. అతనెప్పుడూ ఏడవడు. అతన్నేడిపించాలి. బాగా ఏడిపించి అతని గుండె బరువెక్కి గొంతుకడ్డం పడితే చూసీ చూడనట్టు వెళ్ళిపోవాలి. విపరీతంగా ఏడిపించాలి.

అతను మాత్రం నన్ను ఏడిపించాలనుకోడు. అసలు తనకోసం నేనెంత అల్లాడిపోతున్నానో అతనికి తెలీదు. నేను చెప్పకుండానే అతనికి తెలిస్తే బాగుండు. వాళ్లవల్ల ఏడ్చామని చెప్తే మగవాళ్లకి నచ్చదు. అట్లా చెప్తే మొండికేసి సాధిస్తున్నామని, పెత్తనం చేస్తున్నామనీ అనుకుంటారు. మనమీద చిరాకొస్తుంది. అనుకున్నది అనుకున్నట్టు చెప్తే వాళ్లకి చిరాకొస్తుంది. వాళ్లతో ఎప్పుడూ కాస్త దోబుచులాడుతూ ఉండాలి. ఏంటో, ఇంత నాటకం అవసరమా? ఏదనిపిస్తే అది చెప్పెయ్యలేమా? ఉన్నదున్నట్టు చెప్పలేనంత పెద్ద విషయమా. అసలే విషయమైనా దాచాల్సినంత పెద్ద విషయమా? అతనొకవేళ ఫోన్ చేస్తే నేనతనికోసం దిగులు పడుతున్నానని చెప్పను. వాళ్లకి దిగులుగా ఉంటే నచ్చదు. అతను ఫోన్ చేసినప్పుడు నేను కులాసాగా, హాయిగా ఉంటాను, అప్పుడతను చచ్చినట్టు ఇష్టపడతాడు. అతను ఫోన్ చేస్తే… అతను ఫోన్ చేస్తే…

బహుశా అతనదే చేస్తూ ఉండొచ్చు. నాకు చెప్పకుండానే ఇక్కడికి బయల్దేరిపోయాడేమో. ఇప్పుడు దారిలో ఉండుంటాడు. దారిలో ఏమైనా అయిందేమో. లేదు, అతనికెప్పుడూ ఏమీ అవదు. ఏమైనా జరిగినట్టు ఊహించలేను. అతనికేదైనా జరిగి కదలకుండా పడిపోయి ఉండటం ఊహించలేను. అసలతను చచ్చిపోతే బాగుండు. ఏంటీ పాడు కోరిక? కాదు కాదు, ఎంత మంచి కోరికో! అతను చచ్చిపోతే అచ్చంగా నాకే ఉండిపోతాడు. అప్పుడు అతని గురించి బాధపడ్డ ఈరోజులన్నీ మర్చిపోగలను. మంచి రోజులను మాత్రమే గుర్తు పెట్టుకుంటాను. ఇక ఏ దిగులూ ఉండదు. నిజంగా అతను చచ్చిపోతే బావుండు. చచ్చిపోవాలి. చచ్చిపోవాలి.

చెత్తగా ఉంది. ఎవరైనా ఫోన్ చేస్తానని చెయ్యకపోతే, మరుక్షణంలోనే వాళ్ళు చచ్చిపోవాలని కోరుకుంటారా ఎక్కడైనా? అసలీ గడియారం సరిగ్గా పనిచేస్తున్నట్టు లేదు. తొందరగా తిరిగేస్తుందేమో. అసలు అతను చెప్పిన టైం ఇంకా అవ్వలేదేమో. ఏదైనా పనిలో పడి కాస్త లేటయిందేమో. ఇంకా ఆఫీస్ లోనే ఉన్నాడేమో. లేకపోతే ఇంటినుంచి ఫోన్ చేద్దామని ఇంటికెళ్లాడేమో. ఈలోపు ఎవరో వచ్చుంటారు. వాళ్ళెదురుగా నాకు ఫోన్ చెయ్యడం బాగోదని ఊరుకుని ఉంటాడు. పాపం నేను ఎదురు చూస్తున్నానని కంగారు పడుతున్నాడేమో. కాస్తైనా కంగారు ఉండే ఉంటుంది. ఒకవేళ నేనే ఫోన్ చేస్తానని ఎదురు చూస్తున్నాడేమో కూడా. నేనే చేస్తే పోలా?

ఊహూ. వీల్లేదు. నేను చెయ్యకూడదు. దేవుడా, నేనతనికి ఫోన్ చెయ్యకుండా చూడు. ఎలాగోలా నన్ను ఆపు. దేవుడా, నీకు తెలిసినట్టే నాక్కూడా తెలుసు. అతనికి ఏమాత్రం నామీద అక్కర ఉన్నా ఎక్కడో ఒకచోటనుంచి ఫోన్ చేసేవాడు . చుట్టూ ఎంతమందున్నా పట్టించుకునేవాడు కాదు. ఇంతచిన్న విషయం బుర్రలోకి ఎక్కదు నాకు. దేవుడా, నేనిదంతా తేలిగ్గా తీసుకునేలా చెయ్యడం నీకైనా కష్టమే. అదంతా ఏమొద్దుగానీ, ఈ చిన్న విషయం నా బుర్రకెక్కేలా చూడు. ఇంక ఆశలు పెట్టుకోకుండా, నాకు నేను నచ్చజెప్పుకోకుండా చూడు. నన్ను ఆశపడనీకు. దయచేసి…

నేనతనికి ఫోన్ చెయ్యను. ఈ జన్మలో, నా గొంతులో ప్రాణముండగా. నేనతనికి కాల్ చేసేలోపు అతను నరకంలోపడి అనుభవిస్తూ ఉంటాడు. దేవుడా, నాకు కొత్తగా నువ్వు ఏ బలాన్నీ ఇవ్వక్కర్లేదు. తట్టుకోడానికి నాకున్న శక్తి చాలు. నేను కావాలనుకుంటే అతడే నన్ను వెతుక్కునేవాడు. నేనెక్కడుంటానో అతనికి తెలుసు. నేను కచ్చితంగా ఎదురుచూస్తానని కూడా తెలుసు. తెలుసతనికి, అనుమానం లేదు. తనకోసం ఎదురు చూస్తానని, తనకోసమే ఉంటానని తెలీగానే ఎందుకింత అలుసో? నిజానికి అలా ఎదురు చూసే మనిషి ఉండటం, ఆ భరోసా ఉండటం ఎంత హాయినిచ్చే విషయం?

నేను కావాలనుకుంటే ఉన్నపళాన అతనికి ఫోన్ చెయ్యొచ్చు. అసలేమైందో తెలుస్తుంది. నేనే ఫోన్ చేస్తే తప్పేం లేదు. అతనేం అనుకోడులే. పైగా సంతోషపడతాడు కూడా. నాకోసం ప్రయత్నిస్తున్నాడేమో. ఒక్కోసారి పదే పదే ప్రయత్నించాల్సొస్తుంది ఫోన్ చెయ్యడానికి. నంబర్ పని చెయ్యట్లేదనో, పలకట్లేదనో ఏదో సమాధానమొస్తుంది. నచ్చజెప్పుకోడానికి కాదు. నిజంగా చాలాసార్లు అట్లా అవుతుంది. దేవుడా, నిజంగా. నన్నా ఫోన్ నుంచి ఇవతలికి లాగి పడెయ్యి. కాస్త నా అభిమానం నాకు మిగలనీ. నాకేమాత్రం సిగ్గున్నా అది ఇప్పుడే అడ్డుపడాలి.

ఇంతలా ఓర్చుకోలేనప్పుడు అభిమానాన్ని పట్టుకు వేలాడితే ఏం లాభం? అదొక పనికిమాలిన మాట. అసలు అభిమానం లేకపోవడమే నిజమైన గౌరవం మనిషికి. అతనితో మాట్లాడ్డానికి ఈ సమర్థన చేసుకోడం లేదు. ఇది నిజం. ఎప్పుడూ నిజమే. ఈ చిన్న చిన్న మర్యాదల్ని వదిలేసి నేను ఎదగాలి.

దేవుడా! నేనతనికి ఫోన్ చెయ్యకుండా నన్నుఆపు.

ఐనా ఇంతోటి దానికి అభిమానం, మొహమాటం అవసరమా? ఇంత నాన్చడం, నీలగడం, ఇంత చిన్న విషయానికి? అతన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నానేమో. ఒకవేళ అతనే నన్ను ఐదింటికి ఫోన్ చెయ్యమని చెప్పాడేమో! “ఐదింటికి ఫోన్ చేస్తావుగా బంగారం?” అనుంటాడు. నిజమే, అలాగే అన్నాడు. దేవుడా. ఆపెయ్. నన్ను నేనే ఇంకా మభ్యపెట్టుకోనివ్వకు. ఉన్నదున్నట్టు ఒప్పుకోనీ.

నేనింకేదైనా ఆలోచిస్తా. నిశ్శబ్ధంగా కూర్చుంటా. కదలకుండా, ఏ ఆలోచనా లేకుండా, కూర్చోగలిగితే! ఏదైనా చదువుకుంటే నయం. ఈ పుస్తకాలన్నిటిలో ప్రేమ కథలే. స్వచ్ఛ మైన, మధురమైన ప్రేమకథలు. ఈ రాసేవాళ్లంతా ఇలాంటి కథలెందుకు రాస్తారో. ఇదంతా పచ్చి అబద్ధమనీ, మోసమనీ తెలియకనా? చదివేవాళ్లని అవెంత బాధ పెడతాయో తెలీదా వీళ్లకి? చెత్త రాతలు. చెత్త వెధవలు.

ఇంకేమీ చెయ్యను. మెదలకుండా ఉంటాను. అంత అతిగా ఇదవ్వాల్సిందేం లేదు. ఇదిగో, అతను గనక నాకు బాగా తెలీదనుకో. అతను మగవాడు కాకుండా ఒక అమ్మాయనుకో. అప్పుడు ఎంచక్కా ఫోన్ చేసి “ఏమైందోయ్. బానే ఉన్నావా?” అని తేలిగ్గా అడిగేదాన్ని. అసలు దాని గురించి ఇంత సతమతమయ్యేదాన్నే కాదు. అందరితో లాగా అతనితో కూడా మాముూలుగా, తేలిగ్గా ఎందుకుండలేను? అతన్ని ప్రేమించినందుకా? ఎందుకుండలేను? ఉండగలను. కావాలంటే ఇప్పుడే ఫోన్ చేసి చాలా మాములుగా హాయిగా మాట్లాడతా. అలా మాట్లాడలేకపోతే చూడు. దేవుడా, వద్దు. అతనికి ఫోన్ చెయ్యనివ్వద్దు. వద్దు.

దేవుడా, నువ్వు నిజంగా అతనితో ఫోన్ చేయించవా? అంతేనా? నీ మనసేం కరగదా? కనికరం లేదా? ఈ నిమిషంలోనే చెయ్యమని కాదు. కాసేపట్లో చేసినా ఫర్లేదు. ఐది ఐదు వదుల్తూ ఐదొందలు లెక్క పెడతాను. నిదానంగా, తొండి చెయ్యకుండా లెక్క పెడతాను. ఈలోగా అతను పలకరించకపోతే నేనే పలకరిస్తాను. దేవుడా, మంచివాడివి కదూ! గొప్పవాడివి కదూ! ప్లీజ్, ప్లీజ్. దేవుడా…

ఐదు, పది, పదిహేను, ఇరవై, ఇరవై ఐదు, ముప్ఫై, ముప్పై ఐదు.

**** (*) ****

Translated by: Swathi kumari . B
Original: A Telephone Call by Dorothy Parker – http://www.classicshorts.com/stories/teleycal.html

ముఖాముఖి

వాకిలి — Fri, 01 Sep 2017 02:12:23 +0000

మగవారికి నచ్చే మగువలు;
చెడుమాటలు వింటే మూసుకుంటారు చెవులు.

ఒకేవొత్తితో వెలుగుతుందివాళ్ల దీపం,
రాత్రయితే మాత్రం బయటికి రారు పాపం.

నడిరాత్రి మేలుకోవటం కాదు వారి తత్వం,
చదవరు అసలే శృంగార కవిత్వం.

చెడునడతను వాళ్ళు ఒప్పుకోలేరు,
కచేరీలో రాగాలేమిటో చెప్పుకోలేరు.

మొహమ్మీదైనా కాగితమ్మీదైనా- రంగులకి ఆమడ దూరం…
ఈమాత్రానికే ఐతే వాళ్లమీద నేనేం మోపను నేరం.

Translated By: Swathi kumari . B
Original: Dorothy Parker – https://www.poetryfoundation.org/poems/44830/interview-56d22412c4b44

ఆ తర్వాత

వాకిలి — Sat, 01 Jul 2017 02:11:45 +0000

తనని తాను రెండుగా చేసుకొనుటకు ఆమె చేత వాళ్ళు అంగీకరింపజేసిన వృత్తాంతాన్ని నిన్న ఆసాంతం చదువుకున్నాం.
ఏడ్చి రప్పించడం, ఏడిపించి పంపించడం ఎన్ని యుగాలనాటి ఆట కదా వాళ్లకి!
లతలు పన్నడం, వలలు దాచడం,
ప్రాణం నింపడం, పిట్టలై ఎగిరాక గురిచూసి పడగొట్టడం
ఏ జన్మలోనో వంటబట్టిన కిటుకులు.

సుదీర్ఘ కావ్యాల, ఆకర్ణాంత నేత్రాల, కనకమయచేలాంచలాల చాటుని జీర్ణదేహాలు,
మానని గాయాల, ఆగని స్రావాల, ఆరని దుఃఖాల వెనక నదీమూలాలు.
ఇదిలా ఉండగా…
పూరేకు మబ్బులు ఉప్పుటేళ్లపై వర్షించాక,
ఎగిరిపోయిన పావురాల గుర్తుగా రాలిన ఈకలు మాత్రం మిగిలిపోయాక,
అమ్మ మీద ఒట్టేసి వాళ్ళంతా కలిసి ఆమెకి చెప్పిన ఒకేఒక అబద్ధం;
పసిపిల్లలకి ఎప్పటికీ తెలీకూడని పరమ రహస్యం.

పుప్పొడిని రంపపు పొట్టుగా
మంచుపొడిని ఇనపరజనుగా
మంత్రిస్తూ ఊరినుండి ఊరికి తిరుగుతుంది;
చెప్పాల్సిన కథొకటి మిగిలిపోబట్టి కానీ,
ఇంకా ఈలోకం తో ఆమెకేం పనుందని?

Painting: Rita Canino

పుస్తకానికో నివాళి

వాకిలి — Fri, 31 Mar 2017 21:50:17 +0000

పుస్తకాన్ని మూసేసి జీవితాన్ని తెరిచిన క్షణాన
ఓడరేవులనుంచి పీలగొంతుల అరుపులు,
ఇసుకలో తవ్వుకుంటూ స్వదేశానికి సాగిపోయే రాగితెడ్ల చప్పుళ్ళు
వినపడతాయి.
రాత్రిళ్ళు ద్వీపాల మధ్యన మా సముద్రం
ఎగిరిదూకే చేపలతో తుళ్ళిపడుతుంది,
దేశపు పాదాల్ని తాకి, తొడలమీదుగా పైపైకి ఎగబాకి,
పాలిపోయిన పక్కటెముకల్ని చేరుతుంది.
రాత్రంతా తీరాన్ని కావలించుకు పడుకుని,
తెల్లారేసరికి గిటార్ తీగల్ని ఉన్మత్తపరిచే
పాటలతో నిద్రలేస్తుంది.

అదిగో.. ఆ మహా తరంగం పిలుస్తోంది.
ఆ సముద్రపు గాలి పిలుస్తోంది.
నా సావాసగాళ్ళు, తోటి ఉద్యమకారులు పిలుస్తున్నారు.
మైన్ యూనియన్ నుండి ఒక ఉత్తరం వచ్చింది.
నాకు అత్యంత ప్రియమైన ఒక మనిషి (పేరు రహస్యం),
నన్ను మా దేశానికి వచ్చెయ్యమని రాసింది.

ఏ పుస్తకమూ కాగితపు బంధనాలతో నన్నుచుట్టెయ్యలేదు.
అచ్చు అక్షరాల ఆడంబరంతో నాలోపలి ఖాళీల్ని నింపలేదు..
తన అందచందాలతో నా కళ్ళని కట్టిపడెయ్యలేదు.

పుస్తకాల్లోంచి బయటపడి మానవోద్యానవనాల్లోకి,
నా బొంగురుగొంతు పాటల్తో వచ్చి చేరతాను.
మండే లోహాలతో పని చెయ్యటానికి,
కొండవాలున పొయ్యిగట్టు మీద
పొగవాసనల మధ్య,
కాల్చిన మాంసాన్ని తినడానికి
ఈ జనాల్లో చేరతాను.
నాకు పుస్తకాలన్నా, సాహసాలన్నా ఇష్టం.
అడవులు, అగాధాలు, మంచుసోనలు, ఆకాశ వీధులూ- వీటిని చూపించే పుస్తకాలంటే..
కానీ యువకుల్ని ఈగల్లా చుట్టుముట్టి రొద చేసేవీ.,
తప్పుడు తలపులతో, విషపు తీగల ఉచ్చులో వేయ్యజూసేవీ అంటే మాత్రం కంపరం.

పురాణ గాధల్ని విదిలించుకుని
చెప్పులనిండా దుమ్ముతో నేను నా దారిలో ఉన్నాను.
పుస్తకాలన్నిటినీ అలమరల్లోకి తోసేసి,
వీధుల్లోకి నడచి పోతున్నాను.
నేను జీవితం గురించి జీవితాన్నుంచే నేర్చుకున్నాను.
ఓక గాఢమైన ముద్దు నుంచే ప్రేమంటే ఏమిటో తెలుసుకున్నాను.
కాబట్టి, నేనెవరికీ ఏమీ బోధించలేను.
కానీ కొన్నున్నాయి;
మనుషుల్లో ఒకడిగా కొన్నాళ్ళు బ్రతికిన సంగతి
వాళ్లతో పోరాడిన సంగతి
వాళ్ళు చెప్పలేని మాటల్ని నా బొంగురు పాటలో పాడిన సంగతీ…
వీటిని మాత్రం గొంతెత్తి చెప్పుకోగలను.

Original: Ode to the Book (Elemental Odes) by Neruda
అనువాదం: స్వాతికుమారి

మా మంచి చెల్లెలు

వాకిలి — Tue, 28 Feb 2017 23:36:41 +0000

మా చెల్లెలు కవితలు రాయదు
ఇప్పుడు అకస్మాత్తుగా రాసే అవకాశమూ లేదు.
తను కూడా అచ్చం అమ్మలాగే. అమ్మ ఎప్పుడూ ఏం రాయలేదు.
కాస్త నాన్నలా కూడా, ఆయనా ఎప్పుడూ ఏం రాసిన గుర్తులేదు.

మా చెల్లెలి ఇంట్లో నాకు హాయిగా ఉంటుంది.
వాళ్ళాయనైతే కవిత్వం రాయడం కన్నా నూతిలో దూకడం నయమనుకుంటాడు.
పాడిందే పాటలా చెప్పిందే చెప్తున్నానేమో కానీ,
మా చుట్టాలెవరికీ ఈ పద్యాలు రాసే అలవాటు లేదు.
మా చెల్లెలి ఇంటి అల్మారాల్లో పాత కవితల కాగితాలేం దొరకవు.
తన చేతిసంచిలో కొత్త కవితల చిత్తు ప్రతులూ ఉండవు
తనెప్పుడైనా భోజనానికి పిలిస్తే, తన కవితలు చదివి వినిపిస్తుందేమో అనే భయం లేదు.
దాపరికాలు, దురుద్దేశాలూ ఏం లేకుండా, బ్రహ్మాండంగా వంట చేస్తుంది.
కమ్మటి కాఫీతో పాటు తన కొత్త కవితలేం ఇవ్వదు;
అంచేత వాటిమీద మనం పొలమారడమూ ఉండదు.

చాలా కుటుంబాల్లో ఎవరూ కవితలు రాయరు.
కానీ ఆ అలవాటంటూ ఒకసారి మొదలైతే, దాన్ని ఆపడం మహా కష్టం.
ఒక్కోసారి కవిత్వం తరతరాలకూ సంక్రమిస్తుంది అనుకోకుండా,
కుటుంబానురాగాల్ని సుడిగుండాల్లోకి తోస్తుంది.

కబుర్లాడేటప్పుడు మా చెల్లెలు మంచి మాటకారితనంతో నెగ్గుకొస్తుంది
కానీ రాతలో మాత్రం, తన రచనా సర్వస్వమంతా కలిసి,
శలవల్లో ఇంటికి రాసే కార్డు ముక్కలే.
ఆ ఉత్తరాలన్నిట్లో ప్రతీ ఏడాదీ ఒక్కమాటే నొక్కి చెప్తుంది.
అదేంటంటే, తను తిరిగొచ్చాక చెప్పాల్సినవి బోల్డు, బోల్డు సంగతులున్నాయని.

Original: In Praise of My Sister by Wisława Szymborska
అనువాదం: స్వాతికుమారి బండ్లమూడి
Picture Credit: https://poetarumsilva.com/2016/03/13/wislawa-szymborska-lacrobata-akrobata/

మీకు తెలుసా?

వాకిలి — Wed, 01 Feb 2017 00:30:47 +0000

ఈ శీర్షికలో ముఖ్యంగా తెలుగు సాహిత్యానికి, అప్పుడప్పుడు ఇతర భాషల, ఇతర దేశాల సాహిత్యానికి సంబంధించిన ప్రశ్నలు ఉంటాయి. మీ సమాధానాల్ని ఈమెయిలు (vaakili.editor@gmail.com) ద్వారా తెలియజేయండి. సరైన సమాధానాలను తరువాతి సంచికలో తెలియజేస్తాము.

***

ఈ నెల ప్రశ్నలు

1. శత్రువు, హృదయం అనే రెండు కథలు ఉన్న ఒక కథల పుస్తకం పేరు?. (ఈ పుస్తకం 2013 లో ప్రచురించబడింది. పుస్తకం పేరులో ఒక జంతువుంది.)
(క్లూ: పాండవులెంతమందీ అనడిగితే నలుగురే అంటారు ఈ రచయిత.)

2. “మట్టిపెళ్ళలు ఎప్పటికప్పుడు విరిగిపడుతున్నాయి,
పంకం పొగలాగా నీళ్లల్లో సుళ్ళు తిరుగుతున్నది
గట్టు నిలదొక్కుకోడానికి కొద్దిసేపు పడుతుంది
చెయ్యగలిగిందల్లా వేచిచూడటమే”

ఈ కవిత్వపాదాల కవి ఎవరు?
(క్లూ: ఈకవి చిత్రకారుడు కూడా!)

3. “పైన ఉదాహరించిన ప్రభువరేణ్యుని అద్భుతచర్యలు మా ప్రాంతములలో తఱచుగా చెప్పుకుంటూ వుంటారు. నాకు కొంచం ప్రాజ్ఞత కలిగేటప్పటికి వీరు తుట్టతుది దశలో ఉన్నారు. ……. నేను కాశీకావడి బుజాన్ని పట్టుకుని వచ్చే రోజులలో తునికిన్నీ అన్నవరానికిన్నీ మధ్యగావున్న తేటగుంట, తిమ్మపురం వద్దకు వచ్చేటప్పటికి యీ మహారాజు ద్వాదశాహస్సునాటి సంభావన పుచ్చుకున్న బ్రాహ్మణ్యం ఎదురుగా వచ్చింది.”

ఈ పరిచయంతో మొదటి అధ్యాయం మొదలైన పుస్తకం ఏది?
(క్లూ: ఈ పుస్తకం రచయిత తెలుగునాట పేరుమోసిన జంటకవుల్లో ఒకరు)

**** (*) ****

ఉలిపికట్టె

వాకిలి — Wed, 30 Nov 2016 22:54:14 +0000

అనగనగా ఒక ఊరు. ఆ ఊరంతా దొంగలే. చీకటి పడగానే ప్రతీవాడూ దొంగతాళాల గుత్తి బొడ్లో దోపుకుని గుడ్డి లాంతరు చేత పట్టుకుని బయల్దేరేవాడు. దొరికిన ఇళ్ళల్లో దూరడం, చేతికందింది మూటగట్టుకోడం. తెల్లారేవేళకి దొంగసొమ్ముతో ఇంటికి చేరేసరికి వాడిల్లు ఇంకెవడి చేతిలోనే గుల్లయి ఉండేది.

అలా అందరూ ఒకరినొకరు దోచుకునే వాళ్ళు. కలిసి మెలిసి సుఖంగా బతికేవాళ్ళు. ఒకడు ఎదిగిందీ, ఇంకోడు చితికిపోయిందీ లేదు. ఒకణ్ణొకడు దోచుకుంటూ, ఆ గొలుసు దొంగతనాలు ఊళ్ళో చివరి వాడు తిరిగి మొదటివాడిల్లు కొట్టెసేదాకా క్రమం తప్పకుండా సాగేవి. ఆ వూర్లో వ్యాపారమంతా అమ్మేవాళ్ల, కొనేవాళ్ళ మోసపు తెలివితేటల మీదే నడిచిపోయేది. అక్కడి ప్రభుత్వం ఒక మాఫియా. ప్రజల్ని వీలైనన్ని రకాలుగా దోచుకునేది, జనమేం తక్కువోళ్ళు కాదు, పన్నులు ఎగ్గొట్టడం ద్వారా ప్రభుత్వానికి న్యాయం చేసేవాళ్ళు. ఇంకేం! పేదా గొప్పా తేడాల్లేకుండా జీవితాలు నల్లేరు మీద బండిలా సాగేవి.

ఉన్నట్టుండి ఒకరోజు ఎక్కణ్ణుంచొచ్చాడో ఒక నిజాయితీపరుడు ఆ వూరొచ్చాడు. రాత్రుళ్ళు గోనెసంచి, గుడ్డిలాంతరు పట్టుకుని వూరిమీద పడకుండా ఇంటిపట్టున కూర్చుని చుట్టకాల్చుకుంటూ తత్వాలు పాడుకునేవాడు. మిగతా దొంగలు యధావిధిగా తమ వంతు ప్రకారం అతనింటికొచ్చినప్పుడు గూట్లో దీపం చూసి బయటే ఆగిపోయేవాళ్ళు.

ఇలా కొన్నాళ్ళు జరిగింది. ఇక తప్పనిసరై అందరూ అతనికి నచ్చజెప్పాల్సొచ్చింది. “బాబ్బాబూ, నీకు తిండికి లోటులేకండా ఉంటే ఉండనీ, చుట్ట కాల్చొద్దనీ, పాటలు పాడుకోవద్దనీ మేమెవరమూ చెప్పం. కాకపోతే నువ్వొక సంగతి తెలుసుకోవాలి. నువ్వు రాత్రుళ్ళు ఇల్లు పట్టుకు వేలాడితే వూళ్ళో ఒక ఇల్లు ఆకలితో మిగిలిపోతుందని గుర్తుంచుకో.” అని అతన్ని బతిమాలారు.

నిజాయితీపరుడికి అది నిజమే అనిపించింది. దొంగల సౌకర్యం కోసం అతను ప్రతిరాత్రి ఇల్లొదిలి పోయి తెల్లారి ఎంచక్కా తిరిగొచ్చేవాడు. దొంగతనాలు మాత్రం చేసేవాడు కాదు. వూరి లాకులు దాకా వెళ్ళి కాలవనీళ్ళు ఎందాక పోతున్నాయో చూసొచ్చేవాడు. తీరా వచ్చిచూస్తే ఏముంది? ఆసరికే ఇల్లంతా లూటీ అయుండేది.

అలా ఓ వారం తిరిగేలోపు, మన నిజాయితీపరుడు బికారి ఐపోయాడు. అతని ఇల్లంతా ఊడ్చిపెట్టుకుపోయింది. తినడానికి పిడికెడు బియ్యం కూడా మిగల్లేదు. ఐతే స్వయంకృతం కాబట్టి ఇదో పెద్ద బాధ కాదు. అసలు సమస్య వేరే ఉంది. రోజూ మిగతావాళ్లని ఎంచక్కా తనిల్లు దోచుకుపోనిచ్చేవాడు, ఇతను మాత్రం ఎక్కడా చేతివాటం చూపెట్టడు. అంచేత ఇతను కొల్లగొట్టాల్సిన ఇల్లు మాత్రం, ఆ ఇంటివాళ్ళు బయట పని కానిచ్చి తిరిగొచ్చేసరికి నిక్షేపంగా దర్శనమిచ్చేది. ఇంకేముంది, కాలం గడుస్తున్నకొద్దీ, అలా మిగిలిపోయిన డబ్బుతో వాళ్ళు డబ్బున్నవాళ్ళుగా తయారయ్యేవాళ్ళు. వాళ్లకి బతుకుతెరువుకోసం దొంగతనం చెయ్యాల్సిన అవసరం ఉండేది కాదు. ఈ నిజయితీపరుడి ఇల్లేమో అతను దొంగసొమ్ముతో నింపుకోడు కాబట్టి అతనింటికి దొంగతనానికి వచ్చినవాళ్లకి ఏం దొరికేది కాదు. క్రమక్రమంగా వాళ్ళు పేదవాళ్ళుగా అయ్యేవాళ్ళు.

ఇక ఈ నడమంత్రపు సిరిని పొందినవాళ్ళు ఊరుకుంటారా? వాళ్ళు కూడా రాత్రుళ్ళు కాలవగట్టుకి షికారుకెళ్ళడం నేర్చుకున్నారు. అలా పోనుపోనూ చాలామంది ధనవంతులుగా, ఇంకా చాలా మంది పేదవాళ్ళుగా మారిపోయారు. ఈ వ్యవహారమంతా గందరగోళంగా తయారైంది.

ఇదిలా ఉందగా, షికారుకెళ్ళే గొప్పవాళ్లకో ఆలోచన వచ్చింది. ఇలానే మనం రోజూ పనిమానేసి షికారుకెళ్తే ఎన్నాళ్ళు సాగుతుంది అని? సరే ఐతే, బీదవాళ్లకి కాస్త భత్యమిచ్చి మనకోసం దొంగతనాలు చేయించుకుంటేనో! అనుకున్నారు. అనుకున్నదే తడవుగా మనుషుల్ని పెట్టుకున్నారు. ఒప్పందాలు రాసుకుని జీతాలు, మామూళ్ళూ మాట్లాడుకున్నారు. ఈ రాతకోతల్లో కూడా ఏం మెలిక పెడదామా, ఎలా ఇంకా గొప్పవాళ్లమౌదామా అనే అందరూ ప్రయత్నించేవాళ్ళు. అలా అలా ఉన్నవాళ్ళు మరింత ఉన్నవాళ్ళుగా, లేనివాళ్ళేమో బొత్తిగా బీదవాళ్ళుగా మారిపోయారు.

అసలు కొంతమంది ఎంత డబ్బు కూడబెట్టారంటే వాళ్లకసలు దొంగతనం చెయ్యల్సిన పనిలేకుండా పోయింది. అలాగని ఊరుకుంటే లేనివాళ్ళొచ్చి వీళ్ల ఇళ్ళు దోచుకుపోకుండా ఉండరు కదా! అందుకని ఏం చేశారంటే, లేనివాళ్లలోకెల్లా అతిపేదవాళ్లని చూసి, వీళ్ల ఇళ్లకి, ఆస్తులకి కాపలావాళ్ళుగా పెట్టుకున్నారు. దాన్నుంచి పోలిసులు తయారయ్యి, జైళ్ళు పుట్టుకొచ్చాయి. వాటివల్ల కొత్త ఉద్యోగాలు, మనుషులు వేరు వేరు వర్గాలుగా విడిపోవడం మొదలైంది.

ఈ నిజాయితీపరుడు వూర్లో అడుగుపెట్టాక పట్టుమని కొన్నేళ్లైనా గడిచాయో లేదో, జనం దొంగతనాల గురించి మాట్లాడ్డమే మానేశారు. ఇప్పుడంతా గొప్ప,పేద అనే మాటలే చెప్పుకుంటున్నారు. ఏదేమైనా, ఏ పేర్లతో పిల్చుకున్నా వాళ్లంతా ఇప్పటికీ దొంగలే.

ఎవరిమాట ఎలా ఉన్నా ఈ నిజాయితీపరుడు మాత్రం కొద్దిరోజుల్లోనే ఆకలితో చచ్చిపోయాడు.

**** (*) ****

మూలం: The black sheep by Italo Calvino
అనువాదం: స్వాతికుమారి బండ్లమూడి

గడ్డిపోచలు – 5

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:54:16 +0000

అడుగెయ్యగానే కర్రలవంతెన ఊగుతుంది. వెనక్కి తగ్గి మురుగునీళ్ళలోంచే అవతలికి నడిచెళ్తావు. టార్చి వెలుతురు గుండ్రంగా కదుల్తూ ముందుకెళ్తుంది. పేరు తెలీని ఆ వూళ్ళో చేపల వాళ్ళెవరో భోజనానికి పిలుస్తారు. రేపు రాత్రికెలాగో ఉల్లిపాయలు, దుంపలూ కాల్చుకు తినాలి అనుకుంటూ వాళ్ళ వరండాలో ఆకు ముందేసుకుని కూర్చుంటావు. బారు లంగా, పూల గాజులు వేసుకున్న పిల్ల ఒక్కత్తే కంకర్రాళ్ళతో గిల్లాయిలాట ఆడుకుంటుంది. ఆ పిల్ల నాన్న వెర్రిబాగులోడు, అరుగు మీద బోర్లా పడుకుని ఆపకుండా గొణుగుతూనే ఉంటాడు. లావుపాటి అన్నం లోకి, పెద్ద పెద్ద కూరముక్కల పులుసు. నీకు ఇల్లు గుర్తొస్తుంది. ఓ మూలన సొట్ట పడ్డ ఇరవయ్యేళ్ళనాటి నీ అరిటాకు కంచం, ఈ మధ్యనే పెళ్ళి చేసుకుని వెళ్ళిపోయిన నీ ఆఖరి కూతురు, విరిగిపోయిన గడియలో ఇనప శీల దూర్చి నెమ్మదిగా వెయ్యాల్సిన స్నానాలగది తలుపు- అన్నీ గుర్తొస్తాయి. “స్వల్ప రస బేకా?” చేపల వాళ్ల కోడలు కొసరి అడుగుతుంది. వద్దనీ, సాకనీ, లావు గింజల అన్నం తుంబ బాగుందనీ వచ్చీరాని వ్యాకరణంలో నువ్వు చెయ్యడ్డు పెడతావు. చీకట్లో మంచినీళ్ల గ్లాసుని కడుగు నీళ్లతో తొలిపేసిన సంగతి తెలీకుండానే అక్కడ బోర్లిస్తావు. బారులంగా పిల్ల వెర్రిబాగుల తండ్రిని అన్నానికి పిలుస్తుంది. మురుగు ఎండిపోయిన చెప్పుల్ని ఇసుకలో రుద్దుకుంటూ వెదురుబద్దల తడిక దాటుకుని నువ్వెళ్ళిపోతావు. చేపలోళ్ళ కోడలు అరుగుమీద కంచాలు పెడుతుంది. పూలగాజుల పిల్ల వెర్రిబాగుల తండ్రికి చొక్కా సరిచేసి పక్కన కూర్చుంటుంది.