తన మరణం
పెనుగాలికి విరిగిపడిన కొమ్మలా
ఒక్క క్షణంలో జరగలేదు
ఒక చోటుకి పరిమితమైపోయో
ఓ సంఘటనగా మిగిలిపోయో
పొరల ఒత్తిడిలో అట్టడుగున నిలిచిపోవడానికి

ఓ తుఫాను
జీవితమంత ధీర్ఘమైనట్లు
ఏ రోజునీ వదలకుండా
తన తాలూకు జ్ఞాపకాలలోనో వెలితిలోనో
తడవకుండా
అటూ ఇటూ మెసల్లేనంతగా
నిరంతం కురిసే ఓ విషాదం

మాటలన్నింటినీ మూటకట్టి
అటకమీదకి విసిరేసుకోమన్న ఓ వరద
అంతకు ముందే చెప్పింది
రెక్కలున్నవి ఎగిరేందుకు కాదని
చీకటిని చుట్టుకోవడానికేననీ

బయటికి నడవాల్సిన నా దారిని లోపలికి
విసిరేసిన ఓ హోరుగాలి
చెవుల మీద అరచేతులుంచుకుని
కళ్ళు రెండూ గట్టిగా మూసుకుని
పరుగులుతీయిస్తూనే ఉంది
నన్ను మరింత నాలోనికి

అశాంతిని అనుక్షణపు నుదుటి మీద
రాసుకోడమే ఉపశాంతనుకొనే
మనస్తత్వానికి జన్మనిచ్చిన
ఓ జన్మంత కారణం చెప్పింది
మరణమంటే ప్రాణాలు మాత్రమే తీసేది కాదనీ…!