ఒంటరితనం
సర్రున దూరి
మెదడు సందుల్లోంచి బుసకొడ్తది
జ్ఞాపకం పొరలు చీల్చుకొని
ఎర్రరక్తకణం
బొర్ర విరుస్తది
తోడులేనితనాన్ని ఈడుస్తున్నప్పుడు
ఒక జామ కొమ్మ
వంగి భుజాన్ని తడుతది
రాత్రి ఒడిసి పట్టుకున్న మంచుముత్యాల్ని
తలంబ్రాలు పోస్తది
నిండుగా పూసిన
పేరు తెలువని పువ్వొకటి
తన్ను తాకమని
యవ్వన మకుటాల్ని చాస్తది
జీవన ప్రభాత వాకిట
రూపుదిద్దుకున్న పిందె
వయ్యారంగా వూగుతూ
ఆహ్వానం పలుకుతది
పంకిలమంటినా
పంకజమన్నా, పారిజాతమన్నా
పరవశత్వమే
నిద్రగన్నేరు
అనేక
నిదుర రాని రాత్రుల్ని
బహూకరిస్తది
కాగితపు పువ్వు
చేసిన తప్పులకు
చేతులు జోడిస్తది
ఆకాశానికి నిచ్చెనలేస్తున్న కొబ్బరి చెట్టు
ఒంగి
పాదాలు ముద్దాడుతది
కాలం పొడుగూతా కలగన్న
బొడ్డుమల్లె
ఒడిల వెన్నెల పూలు పరిచి
పిలుస్తది
నా రక్తం కళ్ళజూసిన
ముళ్ళ మీద అలిగి
ఎర్ర గులాబి
అంతర్థానమైతది
నీరెత్తినట్టు వుండని నిమ్మ
కాయల చప్పట్లతో
ఉత్సాహపరుస్తది
నారింజ
పండ్లు
ఇకిలించి
నవ్వించ చూస్తది
తీగమల్లె,జాజిమల్లె
బంతి,చామంతి
జీవితానికి
వాసనలద్దుతవి
అన్నింటినీ మించి
అప్పుడప్పుడూ
హఠాత్తుగా
ఒక కోయిల ప్రత్యక్షమైతది
పలుకుల ప్రవాహంలో నను ముంచుతది
నాకు ఒంటరితనంలాగే
తనకు రంగుమీద బెంగ
నేను అంత: సౌందర్యాన్ని మించింది లేదంటాను
తను నేనున్నానంటూ చేతులు కలుపుతుంది
బుసకొట్టి బుసకొట్టి
అలిసిన ఒంటరితనం
ఊపిరాడక తోకముడుస్తది
మాది మెదకు జిల్లా చౌటకూరు గ్రామం. చిన్నప్పుడు సదువుకునే రోజుల్లో నా దోస్తు రామన్న, “పాతగోడలల్ల పళ్ళికిలిస్తది” అదేదో చెప్పుకో చూద్దామని అడిగిండు. నాకు తెలువలేకపాయె. మేం ఇస్కుల్కు పొయే తోవల ఉన్న ఒక పాడుపడిన ఇంటి గోడల్ల కనిపించిన పండి పగిలిన దానిమ్మను చూపి “అదే” అన్నడు.
అయితే నారింజ పండ్లికిలిస్తదనేది ఇపుడు మళ్ళ తెలువకపాయె.
“ఎర్రరక్తకణం
బొర్ర విరుస్తది” అంటెగూడ తెల్వకపాయె!
కాని కవిత మాత్రం బలె కమ్మగున్నది. ఆ జామకొమ్మ, కలగన్న బొడ్డుమల్లె, ఆ పేరుతెల్వని పువ్వు, వాకిట్ల కాసిన పిందె, ఇవన్నీ పల్లె వాసనలను కోకిల పాటల్తొటి చాల మంచిగ పట్టుకొచ్చినై , చిన్నప్పటి మావూర్ను మంచిగ గుర్తుకు జేసినై.