రాక్‌స్లైడ్ కొంత భాగాన్ని కప్పివేయడంవల్ల కలిగించిన డీటూర్‌ని దాటి మళ్లీ హైవే 140మీదకు రాగానే ఆండ్రూ వాన్‌ని పక్కకు తీసి ఆపాడు. సరోజగారు కూర్చున్నవైపు డోర్ తీసి, ఆమె మొహంమీద నీళ్లు జల్లితే ఆమె మెల్లగా కళ్లు తెరిచారు. ఆ కళ్లు ధారగా వర్షించడం మొదలుపెట్టాయి. “ఈ ట్రిప్పులో ఆయన గూర్చి తెలుసుకుంటా ననుకోలేదు,” వెక్కిళ్ల మధ్య ఆవిడ నోట్లోంచి మాటలు వచ్చాయి.

“ఆంటీ, ఆ కుప్పకింద ఎవరూ వుండకపోయే అవకాశమున్నది. అయినా, శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో కి బిజినెస్ ట్రిప్‌మీద వచ్చిన ఆయన ఇంతదూరం ఎందుకు వస్తారు?” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“ఆయనకి ఈ పార్కులూ అవీ చూడ్డం అంటే ఇష్టం. ఎప్పుడు బిజినెస్ ట్రిప్‌కెళ్లినా టైముంటే ఆ చుట్టుపక్కల ఎక్కడికో అక్కడికి వెళ్లొచ్చేవారు. అలా ఆ బే ఏరియాలో చాలానే చూసొచ్చారు,” అన్నారు సరోజగారు గుర్తు తెచ్చుకుంటూ.

“ఇట్స్ ఓన్లీ ఎ ఫోర్ అవర్ డ్రైవ్ ఫ్రమ్ శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో! విత్ ఏన్ ఓవర్‌నైట్ స్టే, యు కుడ్ విజిటిట్,” అన్నాడు రోహిత్.

“అలా చూడ్డంకోసం ఎప్పుడయినా సెలవుపెట్టి ఒకరోజు ఎక్కువ వుండడం చేశారా?” అడిగారు మూర్తిగారు.

“తెలియ దన్నయ్యగారూ! ఆయన ఏరోజు వెడుతున్నారు, ఎప్పుడు తిరిగొస్తున్నారు, ఏ హోటల్లో వుంటున్నారు అన్న వివరాలని మాత్రమే నాకిచ్చేవారు.”

“అనుకున్న దానికంటే ఒకరోజు ముందరే మీటింగ్ పూర్తయితే, ఆ రోజు ఎలాగో మిగిలివున్నది గదా అని ఆ ముందు రోజు సాయంత్రమే బయలుదేరి యోసమిటీకి వచ్చి, ఎంత లేటయినా సరే, మరునాడు రాత్రికి మళ్లీ శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో దగ్గరి హోటల్‌కి వెడదామని ఆయన అనుకునివుంటే అలాంటి ట్రిప్ వీలవుతుంది. ఆయన ఫ్లయిట్ రిజర్వేషన్ మార్చుకోలేదు గనుక అది సాధ్యం. అయితే, ఆ రోజు రాత్రి ఈ చుట్టుపక్కలే ఎక్కడో ఒక హోటల్లో బసచేసి వుండాలి. అంత హఠాత్తుగా వస్తే ఇక్కడ హోటళ్లల్లో రూములు దొరకద్దూ? దొరికినా, తెలుసుకోవడానికి పదేళ్ల క్రితం రికార్డులు ఎవరి దగ్గర వుంటాయి?” అనుకున్నారు మూర్తిగారు.

ఆండ్రూ తను వున్న చోటునించీ సిగ్నల్‌ని దాటి ఆ కన్‌స్ట్రక్షన్ ఎక్విప్‌మెంట్ వున్నవైపు చూశాడు. అక్కడ పనిచేసేవాళ్ల రాకపోకలకోసం మెష్ వున్న గేటు పెట్టివుంది. దానికి “డు నాట్ ఎంటర్” అన్న బోర్డు తగిలించి వున్నది. అప్పటికి సాయంత్రం ఆరు గంటలు దాటడంవల్ల అక్కడ పనివాళ్లు వెళ్లిపోయినట్టున్నారు. మనుషుల జాడ లేదు.

“రేపు డే టైంలో వస్తే ఎవరితో నయినా మాట్లాడగలిగే అవకాశ మున్నది,” అన్నాడు ఆండ్రూ మూర్తిగారితో.

అప్పటికింక ఎవరూ ఏమీ చెయ్యగలిగేది లేదు గనుక వాన్ ఎక్కి, భారీ మనసులతో హోటల్‌కి జేరారు. ఇంటర్నెట్‌లో సెర్చ్ చేసిన తరువాత వాళ్లకి తెలిసిన వివరాలివీ: ఆ రాక్‌స్లైడ్ మొదలయిన తరువాత ఒక నెలపాటు అది పడుతూనే వున్నది. అలా పడుతూండగా జియాలజిస్ట్‌లో లేక మీడియావాళ్లో పగటిపూట తీసిన విడియో కనిపించింది కానీ, ఆ రికార్డింగ్ మొదలయ్యేసరికే రోడ్ మీద డెబ్రీ చాలా పేరుకుని వున్నది. అది పడడం రాత్రిపూట మొదలయ్యుంటే ఆ విషయం పోలీసులకి తెలియడానికి కొంతసేపు పడుతుంది. తెలియగానే పోలీసులు ముందు రోడ్ బ్లాక్ చేస్తారు. తరువాత మీడియాకి ఆ వార్త చేరి వాళ్లు వచ్చేసరికి అది మొదలై ఎంతలేదన్నా కనీసం పన్నెండు గంటలు అయ్యుండచ్చు. గవర్నమెంట్ జియాలజిస్టులు రావడానికి ఇంకా ఎక్కువ సమయమే పడుతుంది. కొన్ని రోజులో వారాలో అయిన తరువాత ఆ స్లైడ్‌ని కల్పించిన ఆ ఫార్మేషన్ ఇంకా అన్‌స్టేబుల్‌గా వుండడంవల్ల ప్రభుత్వం దాన్ని వెంటనే తొలగించే ప్రయత్నమేమీ చెయ్యలేదు. అందుకే టెంపరరీ బ్రిడ్జీలని కట్టి డీటూర్‌ని కల్పించారు. ఆ డెబ్రీని తొలగించి ఆ రోడ్డుని పునరుధ్ధరించడంకోసం బిలియన్ల డాలర్ల కేటాయింపు 2015లో జరిగి, 2016లో పని మొదలయింది. మళ్లీ డెబ్రీ వల్ల ఆ మార్గం మూతపడకుండా వుండేటందుకు అక్కడ రాక్ షెల్టర్‌ని కడతారు. ఈ ప్రాజెక్ట్ 2019కి పూర్తవుతుందని అంచనా.

“ఆ డెబ్రీని తొలగించడానికి హెవీ ఎక్విప్‌మెంట్‌ని వాడతారు. కొండల్లో సొరంగాలని తవ్వడానికి వాడినట్లుగా,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“ఎలా చేసినా దానికింద కారుంటే తెలియకపోయే అవకాశం వుంటుందా?” అడిగాడు రోహిత్.

ఎవరికీ మనసు బాగోలేదు. ఆకళ్లు లేవని తిండితిప్పలు వద్దన్నారు సరోజగారు, భవానిగారు. రూంలో ఒక టవల్‌తో మొహాన్ని కప్పుకుని మంచంమీద వాలిపోయారు సరోజగారు. అప్పుడప్పుడూ వచ్చే ఎక్కిళ్ల వల్ల ఆవిడ నిద్రపోవట్లేదని తెలుస్తూనే వున్నది. ఆ మంచంమీదే భవానిగారు ఒకపక్క తన రెండు చేతులతో ఆమె కుడిచేతిని పట్టుకుని కూర్చున్నారు. హమీర్ ఆమె పాదాల చెంత కూర్చుని తనక్కడే వున్నానని చెప్పడాని కన్నట్టు ఆ పాదాలను పట్టుకున్నాడు. తన బాధని పంచుకోవడానికీ, తన తలని మెడవంపులో ఆనించుకుని  జుట్టులో వేళ్లుపెట్టి దువ్వడానికీ ఎవరూ లేరన్న వెలితి అతనికి స్పష్టంగా తెలిసివచ్చింది.

విదుషిని కూడా వాళ్లతో వుంచి, ఆండ్రూ, మూర్తిగారు, రోహిత్ ఆ రూం బయట తమ రూములనించీ తెచ్చుకున్న కుర్చీలని వేసుకుని కూర్చున్నారు. కాసేపటికి విదుషి వచ్చి, ఆండ్రూతో మాట్లాడిన తరువాత అతను వెళ్లి మీనాకీ, రావుగారికీ పరిస్థితిని తెలియజేశాడు. వాళ్లిద్దరూ దాదాపు పరుగెత్తినట్లు అక్కడికి వచ్చారు. రావుగారు బయటే ఆగిపోయారు గానీ, మీనా తలుపు తీసి ఆ రూంలోకి అడుగుపెట్టింది.

తలుపు తీసిన శబ్దానికి తలెత్తి చూసిన హమీర్ కళ్లల్లో తనని చూడగానే నీళ్లు తిరగడం మీనాకి స్పష్టంగానే కంపించింది. ఆ నీళ్లు, “ఇంకా ఎంతసేపు అలా దూరంగా నిల్చుంటావ్?” అని తనని నిలదీస్తున్న ట్లనిపించి వడివడిగా నడిచి అతని పక్కన నిలుచుంది. హమీర్ వెంటనే ఆమె నడుంచుట్టూ చెయ్యివేసి దగ్గరకు లాక్కుని ఆమె పొట్టమీద తల నానించాడు. మీనా అతని జుట్టులో వేళ్లు పెట్టి దువ్వడం మొదలుపెట్టింది.

తల్లి పోయిన తరువాతి దుఃఖం ఆమెకు బాగానే గుర్తుంది. పదేళ్లపాటు తండ్రి కనిపించకపోతే, “బ్రతికివుండే అవకాశాలు తక్కువ,” అని అనుకోవడం వేరు, “బతికిలేడు” అని నిర్ధారణని తెచ్చే క్లోజర్ ఎఫెక్ట్ వేరు.

“మీరెందు కలా అంత నెగెటివ్‌గా ఆలోచిస్తున్నా రసలు?” హఠాత్తుగా అడిగింది మీనా. హమీరే గాక భవానిగారు, సరోజగారు కూడా ఆమెని ఆశ్చర్యంగా చూశారు.

“ఏదీ ప్రూవ్ అవలేదు ఇప్పటిదాకా. మీకు తెలిసిన తారీకుని బట్టీ, ఆ తారీకున ఇక్కడ జరిగిం దనుకుంటున్న సంఘటననిబట్టీ ఆ రెంటికీ ముడిపెట్టి మిమ్మల్ని మీరే దుఃఖసముద్రంలో ముంచేసుకుంటున్నారు. కరెలేషన్ ఈజ్ నాట్ కాజేషన్ అని ఒక సామెతుంది. మీరు ఇక్కడ చెయ్యి కదిపిన క్షణానే హోటల్ పార్కింగ్ లాట్లో యాక్సిడెంట్ అయితే, ఆ రెంటికీ ముడిపెట్టగలరా? అక్కడ రాళ్లనీ, మట్టినీ తొలగిస్తే కదా దానికిం దేమున్నదో తెలిసేది?” లాయర్‌లాగా ప్రశ్నించింది మీనా. అక్కడున్న ముగ్గురూ ఆమెను బ్లాంక్ ఫేసెస్‌తో చూశారు.

“ఆ కుప్పలో కూరుకుపోయి కారు ముందుకు పోక, సెల్‌ఫోన్ సిగ్నల్ లేక, ఊపిరాడక, డాడీ చివరి క్షణాలని ఎలా గడిపివుంటారోనని ఆలోచిస్తుంటేనే ఏడుపు తన్నుకొస్తోంది,” అన్నాడు హమీర్.

“అదే నేనంటోంది. దానిక్రింద ఆయన కారున్నట్టు మనకేమీ ప్రూఫ్ లేదు కదా!” ఆమె మాటలకు ఎవరూ జవాబు చెప్పలేదు.

“ఈ ప్రాజెక్టు 2019కి గానీ పూర్తికాదు. పోనీ, ఈ ఏడాది చివరికి ఆ కుప్పకిందే ఆ కారు వున్నది అని నిర్ధారణ జరిగిం దనుకుందాం. అప్పటిదాకా ఏం చేస్తారు? ఇలాగే దిగులుగా ఇక్కడే కూర్చుంటారా?”

“రేపు ఆ ప్రాజెక్టు వాళ్లతో మాట్లాడితే గానీ వివరాలు తెలియవు,” అన్నారు భవానిగారు.

“అవునా? మరి అప్పటిదాకా ఇలా దిగులుగా వుండడం అవసర మంటారా? నిన్నటికీ, ఈ క్షణానికీ కూడా అంకుల్ గూర్చి నిర్ధారణగా తెలిసిన వివరాల్లో మార్పేమీ లేదుగదా! అందుకని, ఇవాళ యోసమిటీ నించీ వెనక్కు రావడానికి వాన్ ఎక్కి బయలుదేరిన క్షణాన ఎలా వున్నారో అలాగే వుండండి. అలా అయితే, మీకు అంకుల్ తిరిగి వస్తారనే ఆశ వుంటుంది. నాకు అలాంటి దేమీ వుండే అవకాశమే లేదు గదా మా అమ్మ గూర్చి?” అన్నది మీనా. ఆ చివరి వాక్యం ఆమె నోటినుంచీ రాగానే ఆమె కళ్లనుంచీ బొటబొటా నీళ్లు కారాయి.

భవానిగారు, “పిచ్చితల్లీ, ఇలారా!” అని పిలిచి మీనా తలని తన తల కానించుకుని కళ్లు తుడిచారు. సరోజగారు కూడా లేచి కూర్చుని మీనా తల నిమిరారు.

అక్కడికొచ్చిన మూర్తిగారు ఆకళ్లు వేస్తున్నాయని పిజ్జాని ఆర్డర్ చేస్తానంటే ఆ రూములో వున్నవాళ్లెవరూ వద్దనలేదు.

కాసేపయిన తరువాత హమీర్, మీనాలు చేతులు కలిపి నిశ్శబ్దంగా ఆ పార్కింగ్ లాట్లో నడవడం మొదలుపెట్టారు. తరువాత హమీర్ మీనా భుజంచుట్టూ చెయివేసి దగ్గరకు లాక్కుని నడిచాడు. మరికొంత సేపయిన తరువాత మీనా హమీర్ నడుంచుట్టు చేతులువేసి దగ్గరకు లాక్కుని అతని మెడవంపులో తన తలని దాచుకుంది. “యు నో హౌ మచ్ ఐ వాంటెడ్ దిస్ హగ్ సిన్స్ మై మామ్ పాస్డ్ ఎవే?” అన్నది మెల్లిగా గొణుగుతున్నట్లుగా. ఆమె మెడ వంపులో తన తలని ఆనించాలని అతనికి వున్నది గానీ, అది ఆ ట్రిప్పులో కుదరదని అతనికి తెలుసు.

***

మరునాడు తెల్లవారుఝామున అయిదు గంటలకల్లా ఆండ్రూ హాఫ్ డోమ్ ఎక్కడానికి వెళ్లిపోయాడు. అలా ఎక్కేవాళ్లలో కొంతమంది అదే హోటల్లో బసచేసి వుండడంతో అతనికి రైడ్ దొరకడం కష్టమేమీ కాలేదు. దానివల్ల మిగిలినవాళ్లు తీరిగ్గా లేచి, బ్రెక్‌ఫాస్ట్ చేసి యోసమిటీకి బయలుదేరడానికి వీలయ్యింది.

బ్రెక్‌ఫాస్ట్ చేస్తున్నప్పుడు ఒకాయన సరోజగారి వద్దకు వచ్చి, “మీరు సరోజగారు కదా!” అని అడిగారు. సరోజగారు ఆయన్ని చూసి, గుర్తుపట్టనట్లుగా, “మీరు …” అంటూ మధ్యలో ఆగిపోయారు.

“నేను వీరారెడ్డి నండీ. హంట్స్‌విల్‌లో వున్నప్పుడు వారాని కొకసారన్నా కలిసేవాళ్లం,” అన్నారాయన.

“చాలా కాలమయింది కదా, అందుకని గుర్తుపట్టలేదు. మీకు గ్రోసరీ షాప్ వుండేది కదా,” అన్నారు సరోజగారు గుర్తుతెచ్చుకుంటూ.

“అందుకే కస్టమర్లందరూ నాకు గుర్తుంటారు. నాకు బాగా జుట్టున్నపుడు చూశారు గనుక ఈ పూర్తి బట్టతలతో నన్ను గుర్తుపట్టడం కష్టమే. కానీ, మీరేం మారలేదు. నిన్న మిమ్మల్నిక్కడ చూశాను, అవునా, కాదా అనుకుని, ఇవ్వాళ పలకరించి తెలుసుకుందా మనుకున్నాను. గ్లాడ్ ఐ ఆస్క్‌డ్,” అని, “రామారావు గారు రాలేదా?” అని అడిగారు.

మూర్తిగారు కల్పించుకుని, “రాలేదండీ. బై ది వే, అయాం మూర్తి. ఎ క్లోజ్ ఫ్రెండ్,” అన్నారు.

“నైస్ టు మీట్ యు,” అని, “క్రితంసారి రామారావు గారొక్కరూ వచ్చారు. ఇప్పుడు సరోజ గారొక్కరూ వచ్చారు,” అని వీరారెడ్డిగారు జతకలిపారు.

మూర్తిగారి మైండ్లో అలారం బెల్స్ మ్రోగాయ్. “ఎప్పుడు?” ఆత్రాన్ని సాధ్యమయినంతవరకూ కనపడనీకుండా క్యాజువల్‌గా అడిగారు.

“అప్పటికి నేనీ హోటల్‌ని కొని ఏడాది కూడా అవలేదు. అందుకే తెలిసిన మొహాలకోసం కలవారించేవాణ్ణి,” అన్నారాయన.

“అదే, ఏ సంవత్సరమో గుర్తుందా?”

“2006! రాత్రి బాగా లేట్‌గా వచ్చారు, రిజర్వేషన్ లేదు, రూం దొరుకుతుందా అంటూ. అప్పుడు ఆయన అదృష్టం బావుండి అది సీజన్ కాదు కాబట్టి ఖాళీగా బోల్డు రూములున్నయ్. ఇది సీజనల్ బిజినెస్. అందుకే ఇప్పుడు వింటర్లో హంట్స్‌విల్‌లోనూ సీజన్ మొదలయినప్పటినించీ ఇక్కడా గడుపుతుంటాను.”

“మీకంత బాగా ఎలా గుర్తుంది, ఆయన వచ్చినట్లు?”

“తెలిసినవాళ్లు రావడం అది మొదటిసారి. పైగా, లేట్‌గా వచ్చారు. అప్పుడు రిసెప్షనిస్టునీ, ఓనర్నీ అన్నీ నేనే గనుక నాకు డబ్బులేమీ ఇవ్వక్కర్లేదు, వుండమన్నాను. ఆయన అప్పటికీ మొహమాట పడి, మా ఫామిలీతో వచ్చినప్పుడు మాత్రం డబ్బులు తీసుకోకపోతే వేరే హోటల్‌కి వెడతానన్నారు.”

సరోజగారు ఈ సంభాషణని నిశ్చేష్టులై విన్నారు. క్రితం రాత్రి మీనా మాటలవల్ల చిగురించిన ఆశలని ఆ క్షణాన మంటలో తగులబెట్టినట్టు ఆమెకి అనిపించింది. ఆవిడకి ఏడుపు మళ్లీ తన్నుకొచ్చింది. భవానిగారు ఆవిణ్ణి పట్టుకుని రూంకి తీసుకెళ్లారు.

సరోజగారు ఎందుకంత అప్‌సెట్ అయ్యారో వీరారెడ్డిగారికి అర్థంకాలేదు. “నేనే మన్నానని?” ఆశ్చర్యంతో మూర్తిగారిని ఆయన ప్రశ్నించారు.

ఆయనకి క్లుప్తంగా చెప్పి పంపించిన తరువాత హమీర్‌నీ, రోహిత్‌నీ, విదుషినీ చూస్తూ మూర్తిగారు అన్నారు – “శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో చుట్టుపక్కల – అదే, పాలో ఆల్టోలో – రామారావుగారి పని అనుకున్న దానికంటే ఒకరోజు ముందే అయిపోయి వుంటుంది. ఫ్లయిట్‌ని ప్రిపోన్ చేసుకోవాలంటే ఎయిర్‌లైన్ బాగానే ఎక్స్‌ట్రా ఛార్జ్ చేస్తుంది. ఆ డబ్బుని కట్టడానికి గవర్నమెంట్ కాంట్రాక్ట్ మీద పనిచేసే కంపెనీలు బాగా నసుగుతాయి. గవర్నమెంట్ రి-ఇంబర్స్‌మెంట్ ఇవ్వనంటే, అని వాళ్ల భయం. ఆ అనుభవంతో, ఎందుకొచ్చిన గోలలే అనుకుని, ఒకరోజు వెకేషన్ తీసుకుని యోసమిటికి వెళ్లొద్దామని రావుగారు అనుకుని వుంటారు. అయితే, అప్పటికే ఆ రోజుకి చెకవుట్ టైం దాటడంవల్ల ఆయన వుంటున్న హోటల్ ఆ రాత్రికి కూడా ఎలాగో ఛార్జ్ చేస్తుంది. పైగా, మరునాడు రాత్రి ఎలాగూ అక్కడే వుండాలి. ఎందుకంటే, ఆయన స్కెడ్యూల్డ్ ఫ్లయిట్‌ని శాన్ ఫ్రాన్సిస్కోలో పొద్దున్న ఎనిమిదింటికే కాచ్ చెయ్యాలంటే ఇక్కణ్ణించీ కనీసం తెల్లవారుఝామున రెండు గంటలకి బయలుదేరాలి. ఆ టైంలో డ్రైవ్ చేసుకుని వెళ్లడం సేఫ్ కాదు. అసలే కొండలప్రాంతం. దానికి తోడు నిద్ర వస్తూంటుంది. వెరీ డేంజరస్!  ఆ విషయం ఆయనకి తెలిసే, ఆ హోటల్లో చెకవుట్ చేసివుండరు.

“వర్క్‌డే అయిన తరువాత బయలుదేరి వుంటారనుకుంటే, ఇక్కడికొచ్చేసరికి రాత్రి కనీసం పదకొండు గంటలవుతుంది. అది లేటే కదా! ఇక్కడ ఓవర్‌నైట్ స్టే చెయ్యాలంటే ఎలాగూ తన బట్టలూ అవీ తెచ్చుకోవాలి కనుక మొత్తం కారీ-ఆన్‌తో వచ్చివుంటారు. అందుకనే అక్కడి హోటల్లో చెకవుట్ చెయ్యకపోయినా ఆయన బిలాంగింగ్స్ ఏవీ దొరకలేదు. మరునాడు పొద్దున్నే ఈ హోటల్‌నించీ చెకవుట్ చేసివుంటారు. తనివితీరా చూసేసి సాయంత్రం ఏడు గంటలప్రాంతంలో యోసమిటీనించీ బయలుదేరి వుంటారనుకుంటే ఆ రాక్‌స్లైడ్ ప్రాంతానికి వచ్చేసరికి ఏడున్నర అయివుండొచ్చు. ఆ  స్లైడ్ చిన్నచిన్న రాళ్లతోనూ మట్టిగడ్డలతోనూ మొదలయిందా లేక చాలా పెద్ద పెళ్ల ముందు పడి దానిమీద తరువాత ఆ కుప్ప సైజ్ పెరుగుతూ వచ్చిందా అన్నది మనకు తెలియదు కదా!  చిన్నచిన్న రాళ్లూ రప్పలూ పడుతుంటే చూసి కారుని ఆపగలిగే అవకాశ ముంటుంది. ఆయన అందులోనే ఇరుక్కుపోయివుంటే మాత్రం ఆ కారు ముందుకుపోలేని పరిస్థితి హఠాత్తుగా వచ్చిందని అర్థం. అఫ్ కోర్స్! ఇదంతా ఊహాగానమే, మన కిప్పటిదాకా తెలిసినదాన్ని బట్టీ.”

ఆయన ఎనాలిసిస్‌ని తప్పుపట్టడానికి ఎవరికీ తగినన్ని కారణాలు కనిపించలేదు.

హమీర్ సరోజగారి దగ్గరకు వెళ్లి, “మామ్, ఆండ్రూ వచ్చేదాకా మన మిక్కడ వెయిట్ చెయ్యడం తప్ప మరేమీ చెయ్యలేం. ఇక్కడే ఆలోచిస్తూ కూర్చుంటే సెకండ్లు గంటల్లాగా భారంగా అనిపించి నాకు పిచ్చెత్తుతుంది. డాడీ యోసమిటీ చూడడానికే వచ్చివుంటే, ఆయన చూసినవే మనం చూస్తున్నా మనుకుని, ముందు అనుకున్నట్లుగానే వెడదాం, పద! దారిలో ఆ రాక్‌స్లైడ్ జరిగిన చోట ఆగి, అక్కడ వున్న కన్‌స్ట్రక్షన్ క్రూతో మాట్లాడడానికి కూడా అవకాశం దొరుకుతుంది,” అన్నాడు. సరోజగారు లేచి బయలుదేరారు.

***

విదుషి వాన్‌ని డ్రైవ్ చేస్తుంటే మీనాని వాళ్లతో పంపించి రావుగారు వెనక తన కారులో ఫాలో అయ్యారు. విదుషి పక్కసీట్లో మూర్తిగారు కూర్చోగా, వెనక హమీర్ పక్కన విదుషి ఖాళీచేసిన సీట్లో మీనా కూర్చుంది. ఎన్నాళ్లనించో మిస్ అయిన ఆ స్పర్శ తాలూకు అనుభవాన్ని ఇంక విడవకూడదన్నట్లు చేతులు పట్టుకుని, భుజాల నానించి కూర్చున్నారు హమీర్, మీనా. వాన్ ఆ రాక్‌స్లైడ్ ఏరియాకి జేరేసరికి దాదాపు తొమ్మిది గంటలయింది. మూర్తిగారు హమీర్‌ని తనతో తీసుకువెళ్లి అక్కడి సూపర్వైజర్‌తో మాట్లాడారు. అతను మూర్తిగారి బిజినెస్ కార్డ్ తీసుకుని, వాళ్ల భయమే నిజమయితే తప్పక తెలియజేస్తాననీ, ఒకవేళ తను మరచిపోయినా అది నేషనల్ న్యూస్‌లో వస్తుందనీ, తరువాతి ఆరు నెలల్లో ఆ డెబ్రీని పూర్తిగా తొలగించాలనేది ప్లాన్ అనీ వివరించాడు.

***

యోసమిటి పార్క్‌లోకి ప్రవేశించిన తరువాత రూట్ 41 తీసుకుని గ్లేసియర్ పాయింట్ వైపు ప్రయాణించారు. చివర పార్కింగ్ లాట్లో దిగి, అక్కణ్ణించీ కనిపించిన దృశ్యాన్ని చూసి అచ్చెరువందారు. 3-డి నమూనాని విజిటర్ సెంటర్లో చూడడం వేరు, ఫుల్ సైజ్‌ని కళ్లారా చూడడం వేరు. ఒక పక్కన ఎత్తుగా హాఫ్ డోమ్ కనిపిస్తోంది. దానికి ఎదురుగా వున్న లోయలో తాము ముందురోజు వెళ్లిన విలేజ్ వున్నదని తెలుస్తోంది. ఆ వ్యాలీకి అవతలపక్క మళ్లీ కొండల వరుసలు. అయితే, చుట్టుపక్కల అన్ని కొండలలోనూ అతి ఎత్తయినది హాఫ్ డోమ్ మాత్రమే.

“లయన్ కింగ్‌లో ముఫాసా నిలబడితే మిగిలిన జంతువులన్నీ తలలు వంచి వాడి కెదురుగా, దూరంగా నిలబడ్డట్లున్నది,” అన్నాడు రోహిత్.

“ఈ లోయ అంతా గ్లేసియర్ కరగడం వల్ల ప్రవహించిన నీరు కోసెయ్యడంవల్ల ఏర్పడినదే?” అన్నారు భవానిగారు ఆశ్చర్యపోతూ.

“ఆండ్రూ ఈపాటికి అక్కడికి చేరుతూ వుంటాడంటావా?” అన్నారు మూర్తిగారు. విదుషి వాచ్ చూసి, “అప్పుడే ఎక్కడ, టు థర్డ్స్ డిస్టెన్స్ కవర్ చేసివుంటే గొప్ప!” అన్నది.

“అంత స్టీప్‌గా, నున్నగా వున్నది కదే ఆ ఆఫ్ డోమ్! ఎలా ఎక్కుతాడో ఏమిటో,” అన్నారు భవానిగారు.

(మధ్యలో క్రింద యోసమిటీ వ్యాలీ. కుడివైపున హాఫ్ డోమ్)

“దానిమీద ఐరన్ పోల్స్‌ని పాతి వాటికి తాడు కట్టి రోప్ వే తయారు చేశార్ట. దాన్ని పట్టుకుని ఎక్కుతారు. అక్కడ కంజెషన్ అవుతోందనే పార్క్ అథారిటీ రోజుకి కొంతమందిని మాత్రమే దాన్నెక్కడానికి అనుమతిస్తోందట,” విదుషి వివరాలు తెలియజేసింది.

“డాడీ ఇక్కణ్ణించీ ఈ లోయని చూసివుంటా రంటావా?” అన్నాడు హమీర్ తల్లి భుజంమీద చెయ్యివేసి గట్టిగా పట్టుకుని. అతని రెండవ చేతిని విదుషి గట్టిగా పట్టుకుని, “ఐ విష్ మై మామ్ హాడ్ సీన్ దిస్,” అని సన్నగా గొణిగింది.

“గ్లేసియర్ కరిగితే వచ్చిన నీళ్లు కొయ్యగా మిగిలిన వ్యాలీ లాంటివే నీదీ, నాదీ గుండెలు. అక్కడ ఎత్తుగా హాఫ్ డోమ్‌లాగా ఆకాశా న్నంటుతూ ఆయన,” అన్నారు సరోజగారు.

మిర్రర్ లేక్‌కి వెళ్లేముందు యోసమిటి విలేజ్‌లో ఆగి లంచ్ చేశారు. ఆండ్రూ వచ్చేసరికి ఎలాగూ బాగా లేటవుతుంది గనుక తీరిగ్గా ఆ చుట్టుపక్కల అన్నింటినీ చూడాలనుకున్నారు.

(మిర్రర్ లేక్)

కర్రీ విలేజ్ దగ్గర మళ్లీ వాన్‌ని పార్క్ చేసి హాపీ ఐల్స్ బ్రిడ్జ్‌ని దాటి ఈసారి లెఫ్ట్ టర్న్ తీసుకున్నారు. దాదాపు ఒక మైలు దూరం నడవాల్సొచ్చింది మిర్రర్ లేక్ దగ్గరకు వెళ్లడానికి. అయితే ఆ ప్రశాంతమైన వాతావరణంలో నడవడం అంత కష్ట మనిపించలేదు. “నడవలేకపోతే వెనక్కు వెళ్లేటప్పుడు పార్క్ బస్ తీసుకుందాంలే,” అన్నారు మూర్తిగారు.

మిర్రర్ లేక్ దగ్గరకు వెళ్లిన తరువాత దానికా పేరు ఎందుకొచ్చిందో అర్థమయింది. ఎంతో నిశ్చలంగా వున్నదది చుట్టూ వున్న కొండలని అందులో ప్రతిబింబిస్తూ.

“ఇక్కడెంత ప్రశాంతంగా వున్నదో! ఋషులు ఇట్లాంటి చోట్ల తపస్సులు చేస్తూంటారు గావును,” అన్నారు భవానిగారు.

“అలా చేస్తే ఎంతో కాలం పట్టివుండదు పూర్తి ప్రశాంతత దొరకడానికి. ఎందుకంటే కనీసం ఒక బేర్ అయినా మంచి ఆహారం దొరికిందని ఆనందపడుతుంది గనుక,” అన్నాడు రోహిత్.

“ప్రశాంతత కావాలంటే ముందు వీడి నోరు మూయించాలి,” అన్నది విదుషి. అక్కడేవున్న బండలమీద కూర్చున్నా రందరూ.

“ఈ మూమెంట్ విలువ ఎన్నో ఏళ్లకు గానీ తెలియదు. మళ్లీ ఎప్పుడొస్తామో! మనసుల నిండా నింపుకోండి,” అన్నారు మూర్తిగారు.

“నా ఐఫోన్లో నింపుతున్నాను,” అన్నాడు రోహిత్ చుట్టూ తిరుగుతూ విడియో రికార్డ్ చేస్తూ.

“నెక్స్ట్ టైం వచ్చినప్పుడు నేను ఆండ్రూతో నయినా వెడతాను, లేకపోతే అతణ్ణి నాతో ఇక్కడికి పట్టుకొచ్చి అయినా తీరతాను,” అనుకున్నది విదుషి.

హమీర్ భుజంమీద తలపెట్టి అతని నడుము చుట్టూ చెయ్యివేసి మీనా కూర్చోవడాన్ని చూసిన రావుగారి మనసు ఆనందంతో నిండిపోయింది. సరోజగారు వాళ్లిద్దరి పక్కనే కూర్చోకపోయినా హమీర్ ఒంటరితనం తీరుతున్నందుకు ఆమె మనసు స్థిమితపడింది.

అక్కణ్ణించీ కదలాలని లేకపోయినా మరీ ఆలస్య మవుతుందేమోనని ఒక గంట తరువాత అక్కణ్ణించీ బయలుదేరారు. బస్ ఎక్కాలని ఎవరూ అనుకోలేదు.

***

మూర్తిగారి బృందం తిరిగి హోటల్‌కి చేరుకునేసరికి ఏడు కావస్తోంది. పెద్దవాళ్లకి పిజ్జా తెప్పించి, తాము తినడానికి ఆండ్రూ తిరిగివచ్చేదాకా ఆగుదా మనుకున్నారు కుర్రవాళ్లు. అయితే, బార్లో వెళ్లి కూర్చోవడానికి ఆ అడ్డేమీ లేదు గనుక అక్కడ రిలాక్స్ అయి వస్తామన్నారు. అక్కడ స్నాక్స్ ఆర్డరిచ్చి వాటిని తింటూ ఒక బీరు సగం తాగిన తరువాత ఫోన్‌ని టేబుల్‌మీద పెట్టి హమీర్ రెస్ట్‌రూంకి వెళ్లాడు. తిరిగి వచ్చిన తరువాత మీనా చెప్పింది – నీకు ఆమని నించీ ఫోన్ వచ్చింది అని. హమీర్ ఆశ్చర్యాన్ని కప్పిపుచ్చుకుంటూ, “అమాని?” అన్నాడు. రోహిత్ కనుబొమలు ఒక్కసారి ముడుచుకున్నాయి. అతను విదుషితో గ్లాన్సెస్‌ని ఎక్స్‌ఛేంజ్ చేసుకోవడాన్ని మీనా గానీ హమీర్ గానీ చూడలేదు. హమీర్ ఫోన్ తీసుకుని ఆ బార్ బయటికి వెళ్లాడు. అమాని ఫోన్ చెయ్యడం అతనికి చాలా ఆశ్చర్యంగా వున్నది. ఆమె ఫోన్ చెయ్యడం అదే మొదటిసారి! అయితే, రెండోపక్కనుంచీ భయం – ఆమె నుంచీ ఎలాంటి వార్త వినవలసి వస్తుందో నని! “ఐ వాంట్ టు మీట్ యు,” అనంటే మాత్రం ఇప్పుడది పెద్ద ప్రాబ్లమే అవుతుంది.

అతను అమాని నంబర్ డయల్ చేసినప్పుడు ఆమె అవతలి నించీ, “ఐ కాల్డ్ టు టెల్యు ఎ గుడ్ న్యూస్!” అన్నది అతను ఇంకా “హలో” అని అనకుండానే.

“ముదస్సర్ హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చి చచ్చిపోయాడు,” అన్నాడు హమీర్ ఒక పక్కనుంచీ తన గుండెని గుప్పిట్లో పెట్టుకుంటూనే. అయితే, అది మాత్రం, అప్పటిదాకా అమాని అతన్నించీ కమిట్‌మెంట్‌ని కోరలేదని గుర్తులేక మాత్రం కాదు.

ఒక్కక్షణం పట్టింది అతనన్నది ఆమెకు అర్థం కావడానికి. పెద్దగా నవ్వి, “నో … నాట్ దట్ గుడ్. యాక్చువల్లీ దట్ వుడ్ బి వెరీ బాడ్ ఫర్ సురయా. … ఐ బ్రోక్ హిజ్ లెగ్స్. సో, హి విల్ నో లాంగర్ బి ఎ డేంజర్ టు ఎనీబడీ!” అన్నది.

“వాట్?” అన్నాడు నమ్మలేనట్టుగా.

“నువ్వింకా, హౌ అనడుగుతా వనుకున్నాను. సరే ఆ ప్రశ్నకు నేనే జవాబు చెబుతాను విను. వాడి ప్లాన్ ఎగ్జెక్యూషన్‌కి ఆర్డర్లు వచ్చాయిట అని ఫోన్‌చేసి చెప్పింది సురయా. దానికి ఫోన్ లేదు. తన ఫోన్ మీద దాని చెయ్యి పడితే చంపేస్తానని ఎప్పుడో బెదిరించాడు గనుక అది ఆ ఫోన్ వైపు చూడడానికే భయపడుతుంది. ఆ రోజు మాత్రం మా అందరి అదృష్టం బావుండి వాడు బాత్రూంలో వున్నప్పుడు తెగించి నాకు ఫోన్ చేసి వాడి ప్లాన్ చెప్పింది. వాడి ప్లాన్లో దాన్ని సూసయిడ్ బాంబర్‌ని చెయ్యడంకూడా వున్నది. బ్రస్సెల్స్ ఎటాక్‌తో వాడు ఎలాగూ ఇన్‌స్పైర్ అయేవున్నాట్ట. అప్పటికే డొనాల్డ్ ట్రంప్ ముస్లిము లందరినీ శతృవులుగా చూపిస్తూండేసరికి వాడికి బుధ్ధి చెప్పాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకుని వున్నాట్ట. న్యూయార్క్‌లో జరిగే ప్రైమరీకోసం రాలీలకి ఎలాగూ ట్రంప్ వస్తాడు గాబట్టి దాన్ని టార్గెట్‌గా పెట్టార్ట -  ఎక్కువమందికి హాని కలిగించే అవకాశ ముంటుందని. వాడు తన డొక్కు కార్లో బయలుదేరితే దాన్ని పొరబాటున ఏ పోలీసు ఆపడంవల్లనో లేక ఆ కారు దారి మధ్యలో ఆగిపోతే సహాయం చెయ్యడాని కొచ్చిన ఎవరివల్లనో వాడు చెయ్యబోయే ఘనకార్యం అందరికీ తెలిసి మేమందరం ఒకేసారి ముణిగిపోయే అవకాశం బాగా వున్నదని నాకు అర్థమైంది. అందుకని వాణ్ణి ఆపాలని నిర్ణయించుకుని వాడింటికి బయలుదేరాను.

“కారులో వెపన్స్‌ని పగటి పూట లోడ్ చెయ్యరు కదా! ఎంత సంచుల్లో వాటిని నింపినా అర్థరాత్రిపూటే ఇలాంటి కార్యక్రమాలు జరిగేవి. మా అదృష్టం బావుండి వాళ్లది కార్ గరాజ్ లేని టవున్‌హవుస్. అందుకని కారుని బయటే కర్బ్ పక్కగా పార్క్ చేశాడు. నేను వెళ్లేసరికి వాడు లోపలినించీ తెచ్చిన సంచీని అప్పుడే ట్రంక్‌లో పెట్టడానికి వంగాడు. అప్పుడే టర్న్ తీసుకుంటున్న నా కారు హెడ్‌లైట్లు వెనకనించీ తనమీద పడేసరికి స్టన్ అయ్యాడు గానీ వెనక్కు తిరిగి చూసే ప్రయత్నం చెయ్యలేదు – వచ్చే వాళ్లెవరో తనకి తెలియదు గదా! అందుకని తన పని తను చేసుకుంటున్నట్లు నటించాడు. లేకపోతే కారు శబ్దం విని వెనక్కి తిరిగి చూడాలి. వాడి కారు వెనుకగానే నాకు పార్క్ చెయ్యడానికి చోటుంది. మామూలుగా కర్బ్ పక్కన వన్నీ పారలెల్ పార్క్ స్పాట్సే కదా! ఇన్షాల్లా! ఆ రోజు అల్లా దయదల్చినట్లే ఆ స్పాట్లన్నీ వేకెంట్‌గా వున్నాయి.

“ఒక్కక్షణంలో ఏంచెయ్యాలో డిసైడ్ అయ్యాను. వాడి కారు వెనకే పార్క్ చేస్తున్నట్లు మెల్లిగా వెళ్లి, యాక్సిలరేటర్ మీద కాలేశాను. వాడు రెండు కార్లకీ మధ్యలో ఇరుక్కుపోయాడు. రెండుకాళ్లూ మోకాళ్ల దగ్గర నుజ్జు నుజ్జయిపోయా యని నమ్మకం కలిగిన తరువాత కానీ కారుని రివర్స్ చేసి ఆపలేదు. నేనే 911కి కాల్ చేసి వెంటనే కారు దిగి వాడి ముందు కెళ్లాను. అప్పటికి వాడు నేలమీద కూలిపోయి వున్నాడు గానీ ఆ పని చేసింది నేనేనని తెలిసి మాత్రం షాకయ్యాడు. వాడు ట్రంక్‌లో పెట్టిన బాగ్‌ని తీసుకుని  పరుగెత్తి వాడింట్లోకి వెళ్లి సురయా చేతికిచ్చి లోపల పెట్టమని చెప్పి, వెనక్కి వచ్చి వాడి పక్కన నిల్చొని ‘అయ్యో, ఎంత ఘోరం చేశాను ‘ అని పెద్దగా ఏదవడం మొదలుపెట్టాను. కనీసం ఇరవై మైళ్ల స్పీడ్‌తో వాడి కాళ్లని క్రష్ చేసినా హాస్పిటల్‌కి తీసికెళ్లిన తరువాత డాక్టర్లు హీరోయిక్‌గా వాడి కాళ్లని మామూలుగా చేస్తారేమోనని భయపడ్డాను గానీ, వాళ్లు ఆ కాళ్లు తీసెయ్యాలని చెబితే లోపల ఎంత సంతోషించినా పైకి మాత్రం, నా వల్లే కదా అని పెద్దగా అరుస్తూ ఏడుపు నటించాను. మోకాళ్లనించీ కింద భాగాన్ని రెండు కాళ్లకీ పూర్తిగా తొలగించారు.

“బ్రేక్ నొక్కబోయి యాక్సిలరేటర్ నొక్కానని పోలీసులకి చెప్పాను. వచ్చిన పెరామెడిక్సూ, పోలీసులూ వాడి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టకపోవడం మంచిదయింది. లేకపోతే వాడు పోగుచేసిన రకరకాల గన్స్‌నీ, బాంబులనీ చూసేవాళ్లు! వాడు హాస్పిటల్లో వున్న రోజుల్లోనూ, వాణ్ణి ఇంటికి తీసుకువచ్చిన తరువాత కూడా పెయిన్ కిల్లర్స్ ఇవ్వడంవల్ల నిద్రపోతూ వున్నప్పుడూ, నేనూ, సురయా ఆ మారణాయుధాలని నల్ల ట్రాష్ బాగ్స్‌లో పెట్టి చీకటిగా వున్నప్పుడు దూరంగా వున్న ట్రాష్ బిన్లలో పడేసి వచ్చాం. అన్నింటినీ ఒకేసారి గానీ ఒకేచోట గానీ పడేయ్యలేదులే! అదికూడా రోజుకి కొన్నిమాత్రమే. … ఇప్పుడు సురయాకి కూడా కొంచెం స్వేఛ్ఛ దొరికిన ట్లనిపించి, అది ఇస్తున్న ఫీలింగ్ నచ్చుతోంది. పెళ్లయిన తరువాత తను పోగొట్టుకున్నదేమిటో తనకి అర్థమవుతోంది. పిల్లల్ని స్కూల్‌కి పంపుతానని కూడా అంటోంది,” అని ఆగింది.

హమీర్‌కి మొత్తం పరిస్థితి అర్థం కావడానికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది. “నీమీద ఛార్జెస్ ఏవీ పెట్టలేదా?” అడిగాడు.

“ఎంతయినా విక్టిమ్, సిస్టర్స్ హజ్బెండే గనుక పోలీసులు నా స్టోరీనే నమ్ముతున్నారు. వాడు మాత్రం నన్ను సైతాన్ అంటున్నాడనుకో! అలాగని వాడు పోలీసులకి నేను ఎందుకలా చేసివుంటానో చెప్పలేని పరిస్థితి. రెక్‌లెస్ డ్రైవింగ్ అని రాశాడు అక్కడికొచ్చిన పోలీసు. మా లాయర్‌తో చెప్పాను – నేను చాలా పశ్చాత్తాప పడుతున్నాను, వాడికి వచ్చిన మెకానిక్ పని చెయ్యడం ఇంకనుంచీ సాధ్యం కాదు, అలాగని వేరే ఉద్యోగం దొరకడమూ కష్టం గనుక, పెళ్లి చేసుకోకుండా ఆ నలుగురినీ నేను బతికున్నంత వరకూ పోషిస్తాను అని చెప్పు, అవసరమైతే, అని. మెడకాయ మీద తలకాయ వున్న ఏ జడ్జీ కయినా నేను రెస్పాన్సిబిలిటీ తీసుకుంటా నన్న నా ప్రపోజల్ యాక్సెప్టబుల్ అని అనిపించాలి.”

“యు డిడ్ ఎ గ్రేట్ థింగ్ ఫర్ ది కంట్రీ – బట్, నో స్పెషల్ రివార్డ్స్ ఆర్ మెడల్స్ ఫర్ యు!” అన్నాడు హమీర్.

“ముదస్సర్ వల్ల ఎవరికీ ప్రమాదం రాకపోవడమే నాకు పెద్ద రివార్డ్. అంతకన్నా ఎవరే మివ్వగలరు? బై ది వే, నేను దేశంకోసం, సమాజంకోసం, ఏం చెయ్యలా. నా కుటుంబాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని మేమందరం ఒకేసారి ముణగకుండా వుండేలా చూసుకున్నానంతే! నాకు నవ్వొచ్చిన విషయం చెప్పమంటావా? ఇంత జరిగినా, ముదస్సర్ చెయ్యబోయిన హానివల్ల ఎన్ని కుటుంబాలు నష్టపోయేవో తెలిసినా, సురయా నా మీద జాలిపడి, వాడికి రెండో భార్యగా వుంటావా, షరియా ప్రకారం తప్పులేదుగా? అంటుంది – అక్కడేదో మగాడి పొందు మిస్సవకపోవడమే ఆడదానికి జీవిత లక్ష్యం అన్నట్టు! నీ పొందు జ్ఞాపకాలు పదిలంగా నాగుండెల్లో వున్నయ్యని తనకేం తెలుసు? ఆ యాక్సిడెంట్ తరువాత నీతో మాట్లాడాలని, నీ ఛాతీమీద తలవాల్చి సేదతీరాలనీ చాలాసార్లు అనిపించింది. నీ ఫోన్ నంబర్‌ని గుర్తు చేసుకుంటూ, ఈ నంబర్ మరిచిపోవాలి అని ఎన్నిసార్లు అనుకున్నా లాభం లేకపోతోంది,” అన్నది అమాని.

“ఐ వాంట్ టు సీ యు!” అన్నాడు హమీర్ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

“నో, ఒమహా బాయ్! బై ది వే, ఆ పేరుతోనే నీ కాంటాక్ట్‌ని నేను మొదటినించీ గుర్తుంచుకుంది. లేకపోతే, పొరబాటున నీ పేరుని హమీద్ అనుకుంటానేమోనని భయం. ఈ మూణ్ణెల్లబట్టీ నువ్వు నాకు కాల్ చెయ్యడానికి గానీ, టెక్స్ట్ చెయ్యడానికి గానీ ప్రయత్నించకపోతే సెల్ఫ్ కంట్రోల్ నీకు బాగానే వున్నదే అనుకున్నా. ఐ వాంట్ టు ప్లే ఇట్ సేఫ్. రేపటినించీ నా నంబర్ మార్చుకుంటా.  యాక్చ్యువల్లీ, దిస్ విల్ బి ఎ ఫ్యామిలీ ప్లాన్, బట్ దిస్ టైం అండర్ మై కంట్రోల్. ముదస్సర్‌కి కూడా కొత్త నంబర్ వుంటుంది. అలా అయితే ముందుగా ఇక్బాల్‌కి ముదస్సర్ నంబర్ దొరకదు. ఇంకెవడయినా ముదస్సర్‌తో మాట్లాడినా నాకు తెలుస్తుంది. అయినా, రెండు కాళ్లూ విరిగిన వాడితో ఇక్బాల్‌కి అవసర మింకే ముంటుందిలే? సేఫ్‌గా వుంటుందని అడ్రస్ కూడా మార్చడానికి వాళ్లని ఆ యింటినుంచీ వాళ్ల అబ్బాజాన్ ఇంట్లోకి మారుస్తున్నాను కూడా,” అన్నది అమాని.

హఠాత్తుగా ఆమె మూణ్ణెల్లు అనడం అతని మదిలో రిజిస్టరయింది. “ఇది జరిగి మూణ్ణెల్లయితే, నా కిప్పుడు చెబుతున్నావా?” అడిగాడు.

“నేనన్నది మూణ్ణెల్లబట్టీ నువ్వు కాంటాక్ట్ చెయ్యడానికి ప్రయత్నించ లేదని. ఇది జరిగి రెణ్ణెల్లే ననుకో, అయినా, హౌ వుడ్ ఇట్ ఛేంజ్ ఎనీథింగ్?” అడిగింది అమాని.

“ఇట్ వుడ్ హావ్! అంటిల్ లాస్ట్ వీక్!” అన్నాడు బార్లో వున్న మీనా గుర్తొచ్చి. కాదు. ఈ యోసమిటీ ట్రిప్‌కి బయలుదేరే ముందు దాకా, అనుకున్నాడు.

“టుమారో ఈజ్ మై కోర్ట్ డేట్. నో క్రిమినల్ ఛార్జెస్. బట్, రెక్‌లెస్ డ్రైవింగ్ ఛార్జ్ హాజ్ ఎ రేంజ్ ఫర్ పనిష్మెంట్, ఇంక్లూడింగ్ జెయిల్ టర్మ్. సో, విష్ మి ది బెస్ట్!”

“ఫ్రమ్ ది బాటం ఆఫ్ మై హార్ట్! … ఐ విల్ మిస్ యు!” అన్నాడు.

“అహాఁ. జస్ట్ లైక్ ఐ మిస్ ఎ పింపుల్!” అని నవ్వింది.

“దిసీజ్ ది ఫస్ట్ టైం ఐ హర్డ్ యువర్ గిగిల్,” అన్నాడు హమీర్.

“గ్లాడ్ టు గివ్ యు దట్ స్పెషల్ మెమరీ! బెటర్ లేట్ దాన్ నెవర్, రైట్?” అన్నది అమాని.

“2016 ఈజ్ స్పెషల్ ఫర్ బోతాఫ్ అజ్. యు ఆర్ ఫరెవర్ అవుటాఫ్ డేంజర్ ఫ్రం ది పెస్ట్ దట్ హాజ్ బాదర్డ్ యు ఫర్ ఎ డికేడ్. అయాం 99 పర్సెంట్ ష్యూర్ అబవుట్ వాట్ హాపెన్డ్ టు మై ఫాదర్,” అన్నాడు హమీర్.

“స్పెషల్ యియర్ ఇండీడ్! ఐ హావ్ టు గో నౌ, సురయా పిల్లల్ని స్విమ్మింగ్ పూల్‌కి తీసుకుపోవాలి,” అని అమాని ఫోన్ డిస్కనెక్ట్ చేసింది.

బార్లోకి వచ్చినప్పుడు అతని మొహాన్ని చూసి ఎవరూ ఏమిటని అతణ్ణి అడగలేదు. అతను కూర్చున్న తరువాత, మీనా జరిగి అతని భుజానికి తలని ఆనించి కూర్చుంది.

***

బౌల్డర్లో వున్న గవర్నమెంట్ ఏజెన్సీలో ఒక వేకెన్సీ వస్తే హమీర్ ఆ ఉద్యోగానికి అప్లైచేసి ఆర్నెల్ల తరువాత అక్కడికి మారి మీనాని చేరాడు. యూనివర్సిటీ ఆఫ్ కొలరాడోలో అప్పటికే పరిచయమున్న సైంటిస్ట్‌ని కలిసి, అక్కడ పార్ట్ టైం మాస్టర్స్ ప్రోగ్రాంలో జాయినయ్యాడు.

హమీర్, మీనా, రావుగారి, మూర్తిగారి కుటుంబ సభ్యుల సమక్షంలో రిజిస్టర్ మారేజీ చేసుకున్నారు. వాళ్లకి ప్రైవసీ నివ్వడం కోసం సరోజగారిని కొంతకాలం మూర్తిగారు వాళ్లు తమవద్దనే వుంచుకున్నారు.

సరోజగారు తన అన్నయ్యగారింట్లో జరిగే శుభకార్యాలకి వెళ్లినప్పుడు తప్ప మిగిలిన సమయమంతా అమెరికాలోనే గడిపారు.

తరువాత హమీర్, మీనా ఐదు బెడ్రూముల ఇల్లు కొన్నా, తను ఇంకా యాభయ్యోపడిలోనే వున్నాడు గనుక తన బతుకు కొంతకాలం తనే బతుకుతానని చెప్పి రావుగారు వున్నవూరు షికాగో నుంచీ కదల్లేదు. షికాగో నుంచీ డెన్వర్ గానీ, బౌల్డర్ గానీ ఎంతో దూరం లేదు గదా అని కూడా అన్నారు. ఆయన ఆలోచనల అంతరార్థం కొంతకాలానికి మిగిలినవాళ్లకి తెల్సిసింది – తన కంపానియన్‌ని ఆయన మూర్తిగారింటికి ఆయన బర్త్‌డే పార్టీకి – అదే, క్రిస్మస్ పార్టీకి – తీసుకువచ్చి పరిచయం చేసినప్పుడు.

**** (*) ****

ఫిబ్రవరిలో అమానిని చివరిసారి కలిసినప్పటినించీ హమీర్ కొద్దిగా డిప్రెషన్లో గడిపాడనే చెప్పవచ్చు. ఒకపక్క దగ్గరగా వచ్చిందనుకున్న వ్యక్తి దూరమయిందన్న విషాదం. రెండోపక్క తనకు నచ్చిన అమానీకి ఏమీ చెయ్యలేకపోతున్ననే బాధ. ఇంకోపక్క ముదస్సర్ చేసిన అఘాయిత్యం గూర్చిన వార్తలు ఏ క్షణాన వినవలసి వస్తుందోనని మనిషిగా భయం. దానితోబాటే అమెరికన్ పౌరుడిగా తను ప్రభుత్వంతో సమాజానికి రాబోయే ప్రమాదంగూర్చి తనకు తెలిసిన విషయాన్ని పంచుకోవాలా వద్దా అన్న సందేహం. ఒకవేళ అలా ప్రభుత్వానికి ఆ వార్తని చేరవేస్తే ఒక్క ముదస్సరే కాక అమానీ కుటుంబం, అటు ఏ పాపం ఎరుగని ముదస్సర్ తండ్రి కుటుంబం – రెండు కుటుంబాలూ తమ తప్పేం లేదని నిరూపించుకోగలిగినా సమాజంలో తోటివాళ్ల మధ్య తలెత్తుకుని తిరగలేక స్వంత బిజినెస్‌లని కూడా వదులుకుని ఇంకోచోటికి వెళ్లవలసి వస్తుందన్న ఎరుక. అమెరికాలో ఎన్నేళ్లు కష్టపడితే ఈనాడు అమాని తండ్రిగానీ ముదస్సర్ తండ్రిగానీ తమ బిజినెస్సుల్లో నిలదొక్కుకో గలిగారో అనుకున్నాడు.

తన దగ్గర వున్నది ఒక్క అమానీ కాంటాక్ట్ మాత్రమేనని కూడా అతనికి గుర్తుంది. ఆమె లాస్ట్ నేమే తనకి తెలియదు! ఆమె చెప్పిన వేటినీ అతను వెరిఫై చెయ్యడానికి కావలసిన వివరాలు అతని దగ్గర లేవని మాత్రం తెలుసు. ఇంక పోలీసుల దగ్గరకి వెళ్లి ఏం చెబుతాడు? ఒకవేళ ఆమె చెప్పినవన్నీ కట్టు కథలేమో? తనమీద సానుభూతిని అతని వద్దనుంచీ సంపాదించుకోవడానికి వేసిన నాటక మేమోనన్న సందేహం కూడా అతనికి వచ్చింది. కానీ, ఆమె బోట్ రైడ్‌లో ఇచ్చిన ముద్దూ, తన శరీరంతో పంచుకున్న క్షణాలని స్పష్టంగా ఆనందించినట్లు కనబడడం అతనికి గుర్తొచ్చి ఆమెని అనవసరంగా అనుమానిస్తున్నానని కూడా అతనికి అనిపించి సిగ్గుపడ్డాడు.

మార్చ్ నెలలో బ్రస్సెల్స్ ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో జరిగిన దాడి గూర్చి వినగానే హమీర్‌కి మైండ్‌లో బాక్‌గ్రవుండ్‌లోకి తోసిన ముదస్సర్ గూర్చిన ఆలోచనలు ఠక్కున ముందుకి వచ్చాయి. ముదస్సర్ గనుక అలాంటి వెపన్స్‌ని ఇంకా పోగు చేస్తూనే వుంటే ఇలాంటివాళ్ల కోసమే ఎరవేసి పట్టేసే FBI వాళ్లు అతణ్ణి ఈ పాటికి పట్టుకుని వుండుంటార్లే అని సమాధానపడ్డాడు.  పైగా, రిపబ్లికన్ పార్టీ ప్రెసిడెన్షియల్ కాండిడేట్స్ డొనాల్డ్ ట్రంప్ ఒక పక్క, టెడ్ క్రూజ్ ఇంకొక పక్క ముస్లిముల మీద నిఘా వేసి వుంచుతాము అని గట్టిగా ప్రకటన లివ్వడంతో అసలు ఈ పాటికి ప్రభుత్వం ఆ పని చేస్తూనే వుండి వుంటుంది అని కొందరు కొలీగ్స్ అనడం అతను విన్నాడు గనుక అది ముదస్సర్‌ని భయపెట్టి చెక్‌లో వుంచడానికి తోడ్పడుతుందని ఆశపడ్డాడు. మళ్లీ, ప్రాణాలకే తెగించే వాడికి భయ మెక్కణ్ణించీ వస్తుంది అని కూడా తనని తనే ప్రశ్నించుకున్నాడు. అలాగని, ఏ క్షణాన ముదస్సర్ ఏం చెయ్యబోతున్నాడో అని అతను భయపడకుండానూ లేడు.

ఈ ఆలోచనల, భయాల మధ్యలో అతను నలుగుతుండగా జూన్ నెల రానే వచ్చింది.

***

శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో దిగి వాన్ రెంట్ చేసుకుని మరిపోసాలో బెస్ట్ వెస్టర్న్ ఇన్‌కి హమీర్, సరోజగారు మూర్తిగారి కుటుంబ సభ్యులతో కలిసి చేరేసరికి సాయంత్ర మయింది. మూర్తిగారు, ఆండ్రూ లాబీలోకి వెళ్లి చెక్-ఇన్ చేసి రూమ్ కీస్ తీసుకువచ్చారు.

“ఈ హోటల్ మనవాళ్లదే,” అన్నారు మూర్తిగారు.

“మరే, మన చుట్టాలది!” అన్నారు భవానిగారు.

“కాదు. మన దేశీయులది, అని! రిసెప్షనిస్ట్ ఓ తెల్లావిడే గానీ, ఆవిడ వెనక ఆంజనేయస్వామి ఫోటోవుంది. లోపల ఓం జయ జగదీశ హరే అంటూ హారతిస్తున్నారు!” జవాబిచ్చారు మూర్తిగారు.

మూర్తిగారు, భవానిగారు, రోహిత్‌లు ఒక రూమ్‌లోనూ, ఆండ్రూ, విదుషి మరో రూమ్‌లోనూ, సరోజగారు, హమీర్‌లు ఇంకో రూమ్‌లోనూ సర్దుకున్నారు. హోటల్‌నించీ బయటపడి నాలుగంగలు వేస్తే వచ్చే పిజ్జా ప్లేస్ కెళ్లి డిన్నర్ కానిచ్చారు.

మరునాడు పొద్దున్నే స్విమ్మింగ్ పూల్ పక్కనున్న రూమ్‌లో ఎరేంజ్ చేసిన బ్రెక్‌ఫాస్ట్ చెయ్యడానికి అందరూ బయలుదేరుతుంటే, “రూమ్‌లో హీట్ లేదు కదా! నాకు ఫర్లేదు గానీ మామ్‌కి మాత్రం రాత్రి బాగా చలేసింది,” అన్నాడు హమీర్.

“వాళ్లు హీట్ ఆఫ్ చేసేసినట్లున్నారు వింటర్ అయిపోయిందని. మనకింకా చలిగానే వున్నది,” అన్నారు మూర్తిగారు.

“లెట్స్ గో అండ్ కంప్లైన్!” అన్నాడు ఆండ్రూ.

వాళ్లని బ్రెక్‌ఫాస్ట్ చెయ్యడానికి పంపి, మేనేజర్‌తో కంప్లైన్ చెయ్యడానికి ఆండ్రూ, హమీర్ వెళ్లొచ్చి వాళ్లని ఆ లౌంజ్‌లో జాయిన్ అయారు. అక్కడ మీనా తన తల్లితో మాట్లాడుతూండడాన్ని చూసి హమీర్ ఆశ్చర్యపోయాడు. మూర్తిగారు కూడా మీనా తండ్రి రావుగారితో మామూలుగానే మాట్లాడుతూ కనిపించారు. హమీర్ రావడాన్ని చూసి రావుగారు, మీనా మెల్లిగా వాళ్ల టేబుల్ దగ్గరనుంచీ వెళ్లిపోయారు. సరోజగారు మీనాతో మాట్లాడుతున్నదంటే మీనాని ఆవిడ క్షమించేసినట్లా? హమీర్‌కి అర్థంకాలేదు.

బ్రెక్‌ఫాస్ట్ అయిన తరువాత అతనితో ఎవరూ మీనా ప్రసక్తి తేకుండానే యోసమిటికి బయలుదేరారు. వాన్‌ని ఆండ్రూ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు. అతని పక్క సీట్లో మూర్తిగారు కూర్చున్నారు. మధ్య వరుసలో వున్న రెండు సీట్లల్లో సరోజగారు, భవానిగారు కూర్చున్నారు. విదుషి, హమీర్, రోహిత్ చివరి రోకి పరిమిత మయ్యారు.

హైవే 140 మీద వెడుతున్నప్పుడు అన్నివైపులా కనిపిస్తున్న సీనరీని చూసి అందరూ  అచ్చెరువందారు. వెడుతున్నప్పుడు రెండుపక్కలా కొండలమీద చెట్లతోబాటు దూరంగా ముందుకూడా కొండల వరుస కనిపిస్తోంది.  అంటే, కొద్దిసే పయిన తరువాత రోడ్డు ఇప్పుడు ఎదురుగా కనిపిస్తున్న కొండల చుట్టూ కూడా మెలికలు తిరిగి సాగుతుందన్నమాట.  ఎడమవైపున దాదాపు రోడ్డు నానుకుని మెర్సెడ్ రివర్ ప్రవహిస్తుంటే రెండోవైపున రోడ్డు నానుకునే కొండ మొదలవుతోంది. ఆ నదికి ప్రారంభం ఆ కొండలమీద వింటర్లో పడ్డ మంచు కరగడం అని ఆండ్రూ చెప్పాడు.

“మన గంగా నది హిమాలయాల్లో పుట్టినట్లు!” అన్నారు భవానిగారు.

రోడ్డుపక్కగా కారు నాపి, దిగి, ఫోటోకోసం ఆ ఒడ్డుమీద నిలుచుని కాసేపు ఆ నీటి గలగలలని విన్నారు. ఆ గలగలలు, ప్రవహిస్తున్న నీరు అడ్డంగా వున్న కొండరాళ్లతో జరిపే సంభాషణలు.

మళ్లీ వాన్‌లో వెళ్లడం మొదలుపెట్టిన తరువాత గుర్తొచ్చిన టెన్నిసన్ పోయెమ్‌ని విదుషి పెద్దగా చదివింది.

I chatter over stony ways,
In little sharps and trebles,
I bubble into eddying bays,
I babble on the pebbles.

I wind about, and in and out,
With here a blossom sailing,
And here and there a lusty trout,
And here and there a graying.

I slip, I slide, I gloom, I glance,
Among my swimming swallows,
I make the netted sunbeam dance,
Against my sandy shallows!

And out again I curve and flow,
To join the brimming river,
For men may come and men may go
But I go on forever!

“నిజమే కదా, ఈ నది ఎన్నివేల సంవత్సరాలనుండీ ప్రవహిస్తోందో! మనుషు లొస్తున్నారు, పోతున్నారు!” అన్నది.

“అయామ్ ఇంప్రెస్డ్!” అన్నాడు ఆండ్రూ రేర్ వ్యూ మిర్రర్‌లో చూస్తూ. “ఎప్పుడు చదివావ్ దీన్ని?”

“హైస్కూల్లో!”

“యువర్ మెమరీ ఈజ్ వెరీ గుడ్!”

“దట్స్ వై యు హావ్ టు బి కేర్‌ఫుల్ విత్ హర్. నువ్వు ఈపాటికి ఏమేం అన్నావో అన్నింటినీ రికార్డ్ చేసి పెట్టుకుంది. దే విల్ బి యూజ్డ్ ఎగైన్స్ట్ యు!” అన్నాడు రోహిత్ వెనక సీట్లోంచి.

“అనుభవంతో చెబుతున్నట్లున్నావ్!” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“ఆబ్సొల్యూట్లీ. గుర్తున్నంత వరకూ కనీసం ఇరవయ్యేళ్ల అనుభవం!”

“ఆ పోయెమ్‌లో ఒక వీక్‌నెస్ చెప్పనా?” అడిగాడు ఆండ్రూ.

“వద్దన్నా చెబుతావ్ గదా, అడగడ మెందుకు?” అన్నది విదుషి.

“ఎందుకే పాపం అతన్ని అంతలేసి మాట లంటావ్?” అన్నారు భవానిగారు అల్లుడి మీద జాలితో.

“థింక్ అబవుటిట్ లాజికల్లీ. ఎక్కడో కొండమీద కొన్ని మంచుకణాలు కరిగి ఒక నీటిబిందువుగా మారతాయి. అలాంటి గజిలియన్ల నీటి బిందువులన్నీ కలిసి ప్రహించి కొంతకాలం తరువాత సముద్రంలో కలుస్తాయి. ఆ సముద్రంలో నీరు ఆవిరయి ఎక్కడో వాన రూపంలోనో లేక హిమాలయాల్లోనో, కిలిమంజారోమీదో, లేకపోతే వింటర్లో మన చుట్టుపక్కలో మంచురూపంలోనో కురుస్తాయి. అంటే, అదే నీటిబొట్టు ఎప్పుడూ ఒకేనదిలో గానీ, ఒకే బ్రూక్‌లో గానీ వుండట్లేదన్న మాట!” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు చెప్పిన ఆత్మ లాంటి దన్నమాట ఈ నీటిబిందువు!” అన్నారు మూర్తిగారు.

“హైస్కూల్లో వరల్డ్ రెలిజియన్స్ క్లాస్‌లో చదివాం – హిందువులు ఆత్మకు మరణం లేదని నమ్ముతారని. ఈ నీటిబిందువు కూడా అలాంటిదే నంటున్నాడు ఆండ్రూ,” అన్నాడు హమీర్.

“నీ లాజిక్ ప్రకారం, నది అంటే, కోండల్లో మొదలై, సముద్రం చేరేదాకా నీళ్లు పోవడానికి భూమిమీద చేసిన ఒక gash – పర్ర మాత్రమే!” అన్నది విదుషి.

“కరక్ట్!” అన్నాడు ఆండ్రూ.

ముందు రెడ్ లైట్ కనిపించి వాన్ ఆగితే, “కొండల మధ్యలో కూడా సిగ్నల్ లైట్లుంటయ్యన్నమాట!” అన్నారు మూర్తిగారు. గ్రీన్ లైట్ వచ్చి బయలుదేరిన తరువాత వాళ్లకి అర్థమైంది – టెంపరరీగా వేసిన ఒక వంతెన మీంచి ఆ నదిని దాటి అవతలిపక్క ఒడ్డుమీద ప్రయాణించడం కోసం దాన్ని వేశారనీ, ఆ వంతెన ఒక కారు మాత్రమే పట్టే వెడల్పు వుండడంవల్ల రెండువైపులా ట్రాఫిక్ వెళ్లడానికి ఆ బ్రిడ్జిని ఉపయోగించేలా నియంత్రించడానికి ఆ లైట్ కావలసి వచ్చిందనీ.

(మెర్సెడ్ నదిని దాటడానికి వేసిన టెంపరరీ బ్రిడ్జ్; రాక్‌స్లైడ్‌ని కుడిపక్కగా కింద చూడొచ్చు)

“దీన్ని నది అన్నారుగానీ, ఒక యాభై గజాల వెడల్పు కూడాలేదు. అదే, కృష్ణా, గోదావరులైతే కనీసం కిలోమీటరు వెడల్పుంటాయ్ అన్నారు సరోజగారు.

“మీరు చెబుతోంది విజయవాడ దగ్గరి కృష్ణానది గూర్చీ, రాజమండ్రి దగ్గరి గోదావరి గూర్చీను. కొండల్లో పుట్టినచోట అవికూడా సన్నగానే వుంటయ్!” అన్నారు మూర్తిగారు.

“లుక్ ఆన్ ది రైట్ సైడ్! యు విల్ సీ ది రీజన్ ఫర్ దిస్ డీటూర్,” పాయింటవుట్ చేశాడు ఆండ్రూ. తాము అటువైపు ప్రయాణించిన రోడ్డులో ఒక ఫర్లాంగ్ మేర పక్కనున్న కొండమీంచి జారిపడిన మట్టీ, రాళ్లూ కలిసి ఆ దారిని కప్పేశాయి. దానికి రెండువైపులా వున్న హెవీ కన్స్‌ట్రక్షన్ ఎక్విప్‌మెంట్‌ని చూస్తే దాన్ని తొలగించడానికి ప్రయత్నం మొదలైందని అర్థమయింది.

(Rockslide over Highway 140)

ఎదురుగా వచ్చే ట్రాఫిక్కే లేకుండా అలా ఒక అరమైలు ప్రయాణించిన తరువాత కుడివైపున వున్న బ్రిడ్జ్ మీద ఆ నదిని దాటి మళ్లీ ఆ నదికి కుడివైపు ఒడ్డుమీద ప్రయాణించడం మొదలుపెట్టారు.

యోసమిటి నేషనల్ పార్క్‌లో ప్రవేశించడానికి ఎంట్రన్స్ ఫీ కట్టి, అదే రోడ్డుమీద వంద గజాలు కూడా ప్రయాణించకుండానే కుడిపక్కన మెర్సెడ్ నదీ, దానికి రెండుపక్కలా హుందాగా రెండు కొండల వరుసలూ ప్రకృతి అందాలకి వన్నె లద్దుతూ కనిపించాయి. ఇక్కడ కొండరాళ్లు వాళ్లు ముందు చూసిన రాళ్లకంటే చాలా పెద్దవి. నది ఉరవడికూడా ఎక్కువగానే వున్నది. ఆగి ఫోటోలు తీసుకున్నారు గానీ, చూడడానికి ఇంకా చాలా వున్నాయి అని మళ్లీ వాన్ ఎక్కి బయలుదేరారు.

కొంచెం దూరం ముందు కెళ్లిన తరువాత రోడ్డుకు ఎడమపక్క కార్లు ఆపివుండడాన్ని గమనించి వాళ్లూ వాన్‌ని పార్క్ చేసి దిగారు. ఎంట్రన్స్ ఫీ రసీదుతోబాటు ఇచ్చిన మాప్ చూసి, “ఎదురుగా కనిపిస్తున్నది ఎల్ కాపిటన్ – ది కేప్టెన్!” అన్నారు మూర్తిగారు.

(El Capitan)

 ”నీకు గుర్తున్నదా, క్రితం ఏడాది జనవరిలో ఇద్దరు కుర్రాళ్లు ఇంత స్టీప్‌గా కనిపిస్తున్న ఈ ఫేస్‌ని సేఫ్టీ హార్నెస్ లేవీ లేకుండానే వట్టి చేతులతో ఎక్కడం?” ఆండ్రూ విదుషికి గుర్తుచేశాడు.

“ఐ డూ రిమెంబర్!” అన్నాడు హమీర్.

“ఈ ఫేస్‌ని వట్టి చేతులతో ఎక్కారా!” ఆశ్చర్యపోయారు భవానిగారు.

“వాళ్లమ్మ ఎట్లా ఎక్కనిచ్చిం దసలు?” కనిపిస్తే నాలుగు చివాట్లు పెడతానన్న ధోరణిలో అడిగారు సరోజగారు.

వాన్ ఎక్కిన తరువాత, “నెక్స్ట్ స్టాప్ యోసమిటి విలేజ్?” అడిగాడు ఆండ్రూ.

“దానికన్నా ముందే చాలా దగ్గర్లో Bridal veil ఫాల్స్ వున్నాయి, చూద్దామా?” మాప్‌ని చూసి అడిగాడు రోహిత్. అయితే, దాన్ని చూడడానికి వాన్‌ని పార్క్ చేసిన తరువాత ట్రెయిల్ పట్టుకుని కొంతదూరం నడవా ల్సొచ్చింది. తీరా అది కనిపించిన తరువాత, పీలగా వున్న ఆ ఫాల్స్‌ని చూసి, “రాజుని చూసిన కళ్లతో మొగుణ్ణి చూస్తే మొట్టబుధ్ధయిందన్న సామెతలాగా, నయాగరా ఫాల్స్‌ని చూసిన కళ్లకి ఇది ఏమాత్రం ఆనడంలేదు!” అన్నారు సరోజగారు.

మళ్లీ వాన్ ఎక్కి యోసమిటీ విలేజ్ దగ్గర ఆపి దిగిన తరువాత, “ఇక్కణ్ణించీ వెర్నల్ ఫాల్సూ, నెవాడా ఫాల్స్‌ల దగ్గరికి ట్రెయిల్స్‌మీద నడుచుకుంటూ వెళ్లాలి,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“ఎంత దూరం నడవాలి?” అడిగారు భవానిగారు.

“అదే ట్రెయిల్ మీద నడుచుకుంటూ పోతే హాఫ్ డోమ్ దాకా వెళ్లొచ్చు. నేను రేప్పొద్దున్న చేసేది అదే. రౌండ్ ట్రిప్ పధ్నాలుగు గంటలు పడుతుంది,” అన్నాడు.

“అంతదూరం మేం నడవలేంగానీ, ఒక గంట నడుద్దామా?” అన్నారు భవానిగారు.

“లంచ్ చేసి బయలుదేరదామా?” అన్నది విదుషి.

“అంతగా జనాల్లేరు గానీ, ఇంకొకవారం ఆగితే స్కూళ్లు క్లోజ్ చేస్తారు గనక్ ఫ్యామిలీ వెకేషన్స్‌కి వచ్చేవాళ్లతో ఈ ప్లేస్ బిజీగా వుంటుంది,” అన్నాడు ఆండ్రూ చుట్టూ చూసి.

వాళ్లు పిజ్జాలు తెచ్చుకుని బయట కూర్చుని తింటున్నప్పుడు, ఎదురుగా ట్రాష్ కాన్ కనిపిస్తే దానికి దగ్గరగా వెళ్లి చూసివచ్చారు మూర్తిగారు.

“ట్రాష్ కాన్‌ని గూడా అంత పరిశీలనగా చూడాలా?” అడిగారు భవానిగారు.

“అది మామూలు ట్రాష్ కాన్ గాదు, బేర్ ప్రూఫ్! అంటే, రాత్రిళ్లు ఇక్కడ ఎలుగుబంట్లు తిరుగుతూంట య్యన్నమాట!” అన్నారు మూర్తిగారు.

హమీర్‌కి బ్రైనార్డ్ లేక్ దగ్గరి తన అనుభవం గుర్తొచ్చింది.

“నువ్వు రేప్పొద్దున్న ఆరు గంటలకల్లా ట్రెయిల్ ఎక్కాలంటున్నావు. ఆ చీకట్లో బేర్స్ వుంటే?” భయంగా అడిగారు భవానిగారు.  ఆవిడకి కూడా హమీర్ అనుభవం గుర్తుంది.

“ఒక్కణ్ణే కాదుగా వెడుతోంది! రేపు హాఫ్ డోమ్ ఎక్కడానికి పర్మిషన్ వున్నవాళ్లంతా దాదాపు ఒకేసారి బయలుదేరాలి. పైగా, బేర్స్ చప్పుళ్లకి భయపడతాయి. అందుకని, అవి వుంటయ్యని తెలిసిన చోట్ల వాటికి, మేమొస్తున్నామని చెప్పడానికి గంట కొడుతూ నడుస్తూంటారు,” అన్నాడు ఆండ్రూ. ఆ జవాబుతో ఆమె మనసు కొంచెం కుదుటపడ్డది.

“రెస్ట్‌రూమ్‌కి వెళ్లొస్తా,” అని హమీర్ అటువైపు నడుస్తుంటే ఎదురుగా మీనా వస్తూ కనిపించింది.

“నన్ను వెంటాడుతున్నా వెందుకు?” అన్న హమీర్ ఆలోచనలు అతని పెదాలగుండా వెలువడబోతున్న క్షణంలో ఆమె నోట్లోంచి “అయామ్ సారీ!” అన్న మాటలు వెలువడ్డంవల్ల అతని నోట్లోనే ఆగిపోయాయి. ఆమె కళ్లు అతని కళ్లల్లోకి సూటిగా చూస్తూ అతనికి అర్థం అయినట్లేవుండి, గుప్తంగా వుండే భావాలని అతనికి చేరవేశాయి.

“నన్ను వెంటాడడానికి ఇంత దూరం రావాలా?” అతను అనుకున్నంత తీవ్రత మాటల్లో వుండకపోవడం అతనికి ఆశ్చర్యాన్ని కలగజేసింది.

“వాటిఫ్ ఐ సే ఐ విల్ కమ్ టు ది ఎండాఫ్ ది ఎర్త్?” ఎదురు ప్రశ్న వేసింది మీనా.

ఆమె అందించిన ఆలివ్ బ్రాంచ్‌ని అందుకోవడానికి సిధ్ధంగా లేక, “టూ లేట్ ఫర్ దట్!” అని అక్కణ్ణుంచీ కదిలాడు. “ఎంత పొగరు! పెళ్లక్కర్లేదని వెళ్లిపోయి, ఒక్క అయామ్ సారీతో మా క్షోభ నంతటినీ మరచిపొమ్మంటోంది!” తనలో గొణుక్కున్నాడు.

ఆమె మెడ వంపులో తన తలని ఆనించడాన్ని అతను మరునాడు కోరుకుంటాడని అతనికి ఆ క్షణాన తెలియదు.

***

లంచ్ అయిన తరువాత పక్కనే వున్న విజిటర్స్ సెంటర్‌కెళ్లి అక్కడ 3-డి లో అమర్చిన యోసమిటి నమూనా చూశారు. గ్లేసియర్ కరిగి ఆ నీరు ప్రవహించడంవల్ల ఆ వ్యాలీ ఏర్పడిందని తెలిసి ఆశ్చర్యపోయారు. అందువల్లే కొన్ని కొండల ఉపరితలం బాగా నున్నగా వున్నదనీ, కొండల్లాగా కనిపిస్తున్న కొన్ని ఇసుక, రాళ్లూ కలిసి వేసిన మేట మాత్రమే అనీ తెలిసి ముక్కుమీద వేలేసుకున్నారు – “ఇదంతా నీటి కోతవల్ల ఏర్పడిందా!” అంటూ.

“గ్రాండ్ కాన్యాన్ కూడా అలాగే ఏర్పడింది గదా!” అన్నారు మూర్తిగారు.

అక్కణ్ణించీ బయలుదేరి కర్రీ విలేజ్ దగ్గర్ వాన్‌ని పార్క్‌చేసి నడిచి హాపీ ఐల్స్ బ్రిడ్జి మీద మెర్సెడ్ రివర్‌ని దాటిన తరువాత కుడిపక్కన జాన్ మ్యూర్ ట్రెయిల్ కనిపించింది. అక్కడ నడిచే దారంతా తారు రోడ్డు వేసివుండడం ఒక్క ఆండ్రూకి తప్ప అందరికీ ఆశ్చర్యాన్ని కలగజేసింది. దానిమీద నడవడం మొదలుపెట్టిన కొద్దిసేపట్లోనే కొండ ఎత్తు పెరుగుతూండడం తెలిసివచ్చింది. ఒకపక్కనించీ హోరున వినవస్తున్న నది శబ్దం, రెండోవైపునించీ దాన్ని డ్రౌన్ చేస్తున్నట్లుగా నడకే అలవాటులేనివాళ్లు పడుతున్న ఆయాసం.

“ఇంక నడవలేం,” అన్నారు భవాని, సరోజగార్లు.

“వెర్నల్ ఫాల్స్‌నయినా చూడండి వెనక్కి తిరిగేముందు. ఇంతదూరం వచ్చాం కదా!” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“మెల్లిగానే నడవండి. తొందరేం లేదు గదా! నేను వీళ్లతో వస్తూంటాను. మీరు వెళ్లండి,” అన్నారు మూర్తిగారు. ఆ నడక ఆయనకీ ఆయాసాన్ని తెప్పిస్తోంది.

“అక్కడ వెంకటేశ్వరస్వామి గుడి వున్నది తెలుసా?” అన్నాడు రోహిత్.

“అదే  నిజమయ్యుంటే ఈపాటికి బస్సులు వెళ్లడానికి వీలయ్యేలా రోడ్లని ఎప్పుడో వేసేవాళ్లు. మాకీ నడక తప్పేది,” జవాబిచ్చారు భవానిగారు. విదుషి నవ్వి రోహిత్ భుజమ్మీద చరిచింది. కుర్రవాళ్లు నలుగురూ తొందరలోనే పెద్దవాళ్లకు కనిపించకుండా మాయమయిపోయారు.

ఆ నలుగురూ నడుచుకుంటూ వెర్నల్ ఫాల్స్ కనిపించే బ్రిడ్జ్ దగ్గరకి వచ్చేసరికి అది అక్కడ ఆ ఫాల్స్‌ని దాటడానికి వేసిన బ్రిడ్జ్ మాత్రమేననీ, దానిమీద నిల్చొని చూస్తే ఒకవైపున కొంచెం దూరంలో వెర్నల్ ఫాల్స్, దానికి వీపుపెట్టిచూస్తే డౌన్‌స్ట్రీంలో నీటిప్రవాహమూ కనిపిస్తయ్యని వాళ్లకి తెలిసింది. “నువ్వు మమ్మల్నేమీ చెయ్యలేవు చూసుకో,” అని చెబుతున్నట్టుగా పెద్దపెద్ద కొండరాళ్లు అడ్డంగా నిల్చుంటే వొదిగిపోతున్నట్టు నటిస్తూ వాటిచుట్టూ తిరిగిపోతోంది నది నీరు.   ఆ బ్రిడ్జ్‌ని దాటిన తరువాత ట్రెయిల్ ఎడమపక్కకి తిరిగి దాని ఒడ్డునే కొనసాగింది.

(Vernal Falls)

“నెక్స్ట్ స్టాపీజ్ వెర్నల్ ఫాల్స్! అంటే ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఫాల్స్‌మీంచి పడే నీటి ఎత్తుకి,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

మాప్‌ని చూసి, “ఇక్కణ్ణించీ మైలుకిపైగా వున్నది దూరం. పైగా, ఇది ఫ్లాట్ గ్రవుండ్ మీద నడిచినట్టేం కాదు. నేను రాలేను,” అన్నది విదుషి.

(Vernal Falls Downstream view)

“అయితే నువ్విక్కడే ఆగిపోతావా? కాసేపట్లో మీ పారెంట్స్ కంపెనీ యిస్తారు?” అన్నాడు ఆండ్రూ. వాళ్లలాంటి విజిటర్లు అక్కడున్నారు కాబట్టి జంతువులు ఎటాక్ చేస్తాయనే భయమేమీ లేదు. అక్కడొక పెద్ద రాయిమీద ఆమె కూర్చున్న తరువాత ఆమెకు కెమేరాని ఇచ్చి హమీర్, రోహిత్‌లతో ఆండ్రూ బయలుదేరాడు. ఆ ఫాల్స్ ఇంకా యాభై అడుగుల ఎత్తులో వుందనగా ఆ జలపాతం నించీ వచ్చే తుంపర దారిలో రాళ్లమీద పడి జారిపడతామని భయపడేలా చేస్తోంది. అక్కడక్కడా హాండ్ రెయిల్స్ వున్నాయి గానీ కిందకు దిగేవాళ్లకి దారినివ్వడంకోసం కొన్నిచోట్ల పక్కకు తిరిగి నిలబడవలసి వచ్చింది. ఆ జలపాతం పడే చోటుకు పక్కగావున్న అబ్సర్వేషన్ డెక్‌మీదనించీ కిందకు చూసి, “అద్భుతం!” అనుకున్నారు.

“విదు డజన్ట్ నో వాట్ షి ఈజ్ మిస్సింగ్!” అన్నాడు ఆండ్రూ.

హమీర్, రోహిత్ అక్కణ్ణించీ వెనక్కు తిరుగుదా మన్నారు. సమ్మరే కదా అనుకుని వాళ్లిద్దరూ షార్ట్స్ వేసుకొచ్చారు. ఆ ఫాల్స్‌మీద నుంచీ పడ్డ తుంపరలు వాళ్ల కాళ్లని తడిపెయ్. దానివల్ల ఆ ఎత్తులో వాళ్లకి బాగా చలివేస్తున్న ట్లనిపించింది. సరే, ఎలాగో నేను రేపు వస్తాను కదా అనుకుని ఆండ్రూ కూడా వెనుదిరిగాడు.

కిందకు దిగడం తేలికయిన పనే కాబట్టి వాళ్లు త్వరగానే విదుషి కూర్చున్న చోటుని చేరుకోగలిగారు. అప్పటికి పెద్దవాళ్లు ముగ్గురూ అక్కడకు చేరుకున్నారు. వాళ్లతో మీనా, ఆమె తండ్రి రావుగారు మాట్లాడుతూ వుండడాన్ని చూసి, “వీళ్లు నన్ను బంకలా పట్టుకుని వున్నారెందుకని?” అనుకున్నాడు హమీర్. పొద్దున్న బ్రెక్‌ఫాస్ట్ టైమ్‌లో మూర్తిగారు వాళ్లతో మాట్లాడడం చూశాడు కాబట్టి ఇప్పుడతనికి అది ఆశ్చర్య మనిపించలేదు.  మూర్తిగారు రావుగారికీ, మీనాకీ ఆ ఫాల్స్ బాక్‌గ్రవుండ్‌లో ఫోటో తీసి, తమ ఏడుగురికీ తియ్యమని కెమేరాని రావుగారి కిచ్చారు.

కిందకు దిగిన తరువాత అలాగే ముందుకు పోతే మిర్రర్ లేక్ చూడచ్చన్నాడు ఆండ్రూ. కాదు, ఇంక నడవలేం, ఎడమవైపుకు తిరిగి హాపీ ఐల్స్ బ్రిడ్జీని దాటి పార్కింగ్ లాట్‌కి వెడదామన్నారు భవాని, సరోజ గార్లు. సరే, వాళ్లకి మరునాడు హాఫ్ డోమ్‌ని గ్లేసియర్ పాయింట్‌నించీ చూపించిన తరువాత ఆ లేక్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లు అని విదుషికి చెప్పాడు ఆండ్రూ.

***
వాన్‌లో బయలుదేరిన తరువాత కాసేపు మౌనంగా బయటకు చూస్తూ కూర్చున్నాడు హమీర్. మిగిలినవాళ్లు ఏం మాట్లాడుతున్నారో పట్టించుకోలేదు. కాసేపటికి బర్‌స్ట్ అయ్యాడు – “వాళ్లతో మీరెట్లా మాట్లాడగలుగుతున్నా రసలు? మామ్, నువ్వు కూడా!” అంటూ.

అతను అన్న ఆ “వాళ్లు” ఎవరో అందరికీ అర్థమయిన తరువాత వాన్‌లో కాసేపు నిశ్శబ్దం చోటుచేసుకుంది. విదుషి ఆ నిశ్శబ్దాన్ని బ్రేక్ చేసింది – “వావ్! అనుకున్న దానికన్నా ఎక్కువసేపే కంట్రోల్ చేసుకున్నావ్,” అంటూ.

“యు మీన్ – దిస్ వజ్ ప్లాన్డ్?” హమీర్ ఆశ్చర్యపోతూ అడిగాడు. “వై ఈజ్ దిస్ కాన్‌స్పిరసీ? మామ్, హౌ కుడు యు జాయిన్ దెమ్?” కోపంగా అడిగాడు.

“ఇందులో కాన్‌స్పిరసీ ఏమున్నదిరా. ఒకప్పుడు నువ్వు చేసుకుందా మనుకున్న అమ్మాయే కదా!” అన్నారు సరోజగారు.

“నీకు చేసిన అవమానాన్ని అంత తేలిగ్గా ఎలా తీసిపారెయ్య గలుగుతున్నావ్?” కోపానికి చికాకుని కలగలిపి అడిగాడు.

“పిల్లలన్న తరువాత తప్పు చెయ్యకుండా ఎలావుంటారు? అయినా, అందులో ఆ పిల్ల తప్పేమున్నది? తల్లి మనసు నొప్పించకుండా వుండడంకోసం తన జీవితాన్నే శాక్రిఫైస్ చెయ్యడానికి సిధ్ధపడిందిగదా – నీలాగే?” అన్నారావిడ.

“ఇప్పుడా తల్లే పోయేసరికి ఆ శాక్రిఫైస్ అవసరం లేకుండా పోయిందన్నమాట!” వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.

“ఇప్పటిదాకా పెళ్లికి నో చెప్పినా, ఆవిడే బ్రతికుంటే ఇంకో సంవత్సరం అయిన తరువాత అయినా ఆవిడ మనసు నొప్పించకుండా వుండడంకోసం ఇంకొకళ్లని పెళ్లి చేసుకుని మీనా ఎంత బాధపడేదో ఆలోచించు!” అన్నది విదుషి.

“ఇది తెలుగు సినిమా శాక్రిఫైస్! అమెరికాలో పుట్టి, పెరిగి, ఇలా ఆలోచించే వాళ్లుంటారా?” పక్కనే కూర్చున్న విదుషివైపు తిరిగి అడిగాడు హమీర్.

“నువ్వు, మీనా ఒక విధంగా స్పెషల్. విదుషికి రోహిత్ వున్నాడు గానీ, రావుగారి తరువాత మీనాకీ, నా తరువాత నీకూ రక్త సంబంధీకులు ఇంకెవరుంటారు? మీరేమో ఇండియా వచ్చి సెటిలయే ఆలోచననే దగ్గరకు రానివ్వరు. మీకీ దేశంలో అంకుల్స్ గానీ, కజిన్స్ గానీ లేరు. మేమంటే చిన్నప్పటినించీ మా కజిన్స్‌తోనూ, అంకుల్స్‌తోనూ, ఆంటీలతోనూ అనుబంధాలతో పెరిగాం గానీ, మీరు ఇండియా వచ్చినా గానీ ఇండియాలో వున్నా గానీ హలో అంటే హలో అనుకునేటంత తప్ప మీకు వాళ్లతో బంధా లేముంటాయి? మీ డాడీ, నేనూ ఇక్కడికొచ్చిన దగ్గర్నుంచీ ఇక్కడ బతకడం గూర్చే చూసుకున్నాం తప్పితే, ఈ విషయా న్నెప్పుడూ ఆలోచించలేదు. తరువాతి తరంగూర్చి మా మొదటి తరం వాళ్లు అంతగా ఆలోచించరేమో!” అన్నారు సరోజగారు.

“ఎప్పటినించీ ప్లాన్ చేశావ్?” విదుషిని అడిగాడు హమీర్.

“నువ్వు లాస్ట్ సెప్టెంబర్లో బౌల్డర్ వెళ్లే ముందునించీ.”

హమీర్ షాకయ్యాడు. “అంటే, డెన్వర్ ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో మీనా నన్ను కలవడం యాక్సిడెంట్ కాదన్నమాట!”

“ఏమాత్రం కాదు. నీ ట్రిప్ ఐటినరరీని నువ్వు మామ్‌కిచ్చినా గానీ, అందువల్ల నాకు తెలిసినా గానీ, అంత పెద్ద ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో నిన్నెట్లా కలవగలదో అని మీనా బెంగపెట్టుకుంది. నీకు గుర్తుందో, లేదో, నువ్వు వెనక్కి తిరిగివచ్చే రోజున ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో నువ్వెక్కడ వున్నావని నీకు ఫోన్ చేసి ఎందుకు కనుక్కున్నా ననుకున్నావు? తను నిన్ను తప్పకుండా కలవగలిగేలా చెయ్యడంకోసం! ఆ ముందురోజు రాత్రి నువ్వు ఆండ్రూతో మాట్లాడుతునప్పుడు నీ ఫ్లయిట్ వివరాలు కన్‌ఫర్మ్ చేసుకోవాలని తనకి గుర్తులేదు. కనీసం మాట్లాడుతోంది నీతోనని నాకు చెప్పివుంటే అప్పుడు నేనయినా గుర్తుచేసి అడిగించేదాన్ని,” అన్నది విదుషి.

“నేను చెప్పానా, విదుషి మెమరీ ఎంత పవర్ఫుల్లో! సీ ఆండ్రూ, తొమ్మిది నెలల తరువాత కూడా ఎలా గుర్తుపెట్టుకుందో!” అన్నాడు రోహిత్.

“యు ఆర్ టెల్లింగ్ మి! ఐ హియర్ ఇట్ ఎవిరి డే,” జవాబిచ్చాడు ఆండ్రూ.

“ఎనీవే, ఇట్ వజ్ ఎ బ్లెస్సింగ్ ఆల్సో. ఆండ్రూ ఆ వివరాలు కనుక్కోకపోవడంవల్ల నేను రియల్‌టైమ్‌లో మీనాని నీ దగ్గరకు గైడ్ చెయ్యడానికి వీలయ్యింది.”

పాత గాయం ఇంకా మదిలో సలుపుతూండడంచేత హమీర్ వ్యంగ్యంగా అన్నాడు – “అంటే, వాళ్లమ్మ పోయిన మూణ్ణాలుగు నెలలకే అడ్డం తొలగింది కదా అని ఎగురుకుంటూ వచ్చిందన్నమాట!”

“మరీ అంత తిక్కగా మాట్లాడకు! అంతగా ఎగురుకుంటూ వచ్చేదే అయితే ఆవిడ పోయిన మరునాడే నీకు ఫోన్ చేసేది!” విదుషి కోపంగా జవాబిచ్చింది.

“మూణ్ణాలుగు నెలలు ఆగితే చాలని ఎవరు చెప్పారో?”

“వాళ్లమ్మ బిహేవ్ చేసిన తీరు అసభ్యంగా వున్నదని వాళ్ల డాడీ చెప్పార్ట. మీ అమ్మ పెళ్లంటే ఒక పిల్లాణ్ణీ, ఒక పిల్లనీ కలిపి పెళ్లిపీటల మీద కూర్చోబెట్టేస్తే చాలు అనే భ్రమలో వున్నది, మాకప్పుడు ఆ సమాజంలో అది తప్పలేదు గానీ, మీ జెనరేషన్లో వాళ్లు మీరంతట మీరే నిర్ణయించుకున్న తరువాత మేం కాదని అనడం మూర్ఖత్వం అవుతుంది, అని ఆయన మీనాకి చెప్పార్ట. ఇటు భార్య మాటకి ఎదురుచెప్పి ఆవిణ్ణి నొప్పించడం యిష్టంలేక, అటు కూతురు బాధపడడం చూసి తట్టుకోలేక తను పోకపోవడమే ఆశ్చర్యకరం అన్నాట్ట ఆయన. అందుకే, వాళ్లమ్మ పోయిన పదిరోజులకే మీనాని కూర్చొబెట్టి, ఇప్పుడు నీకు ఒకే పేరెంటు, హమీర్‌కీ ఒకే పేరెంటు. నువ్వు పెళ్లిచేసుకునే వాడెవడో, ఏదో చుట్టపు చూపుగా తప్ప నన్ను నీ ఛాయలకే రానివ్వనంటే ఏం చేస్తావ్? అని అడిగార్ట. ఆ సంగతి అమ్మనే అడక్కపోయారా అన్నదట మీనా. ఆయన అడిగాట్ట. ఒకవేళ తనే పోతే ఆవిడ పరిస్థితి ఏమవుతుందని. ఆవిడ మొండిగా, దానిగూర్చి నేను ఆలోచించను. ఆ అవసరం వచ్చినప్పుడు చూస్తాలే అన్నదట!”

“ఈ గోలేదో తను డెన్వర్ ఎయిర్‌పోర్ట్‌లోనే చెప్పొచ్చుగా! ఈ హైడ్ అండ్ సీక్ దేనికి?” మీనామీద తనకోపం ఐస్‌క్రీమ్‌లా కరుగుతుండగా అడిగాడు హమీర్.

“నువ్వు హర్ట్ అయ్యావని తెలుసు. పైగా, బ్రేక్ అయిన తరువాత మొదటిసారి కలిసినప్పుడు, మా అమ్మ పోయింది, మనమింక పెళ్లిచేసుకోవచ్చు అని ఎలా చెబుతుంది? నువ్వు చాలా హోస్టైల్‌గా బిహేవ్ చేశావని చెప్పిందిలే, ఏడుస్తూ. నీకో విషయం తెలుసా? ఆ ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో తను నిన్ను కలిసిన తరువాత ఏ వూరికీ వెళ్లలా. తిన్నగా బౌల్డర్లోని తనింటికే వెళ్లింది.

“నాతో శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో వెడుతున్నట్లు చెప్పిందే!”

“అంత పెద్ద ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో నిన్ను సెక్యూరిటీ క్లియరెన్స్ అయిన తరువాత గేటు చుట్టుపక్కల తప్ప ఇంకెక్కడా ష్యూర్‌గా కలవడం ఎవరికీ సాధ్యం కాదు. అంటే, తనుకూడా ఎక్కడికో ఒకచోటికి వెళ్లడానికి టికెట్ కొనుక్కోక తప్పలేదు. నీ ఐటినరరీని మామ్ దగ్గర తీసుకున్నాను. నువ్వు ఏ వూరెళ్లినా మాకు ఆ డీటెయిల్స్ ఇచ్చిగానీ వెళ్లకూడదని రూలుంది గదా మరి! నీ ఫ్లయిట్ ఎన్నింటికో చెప్పాను. అలాగే నువ్వు కాఫీ ఎక్కడ కొనుక్కుంటున్నావో చెప్పాను. అప్పటికీ, నిన్ను దూరంగా చూసిన తరువాత కలవకుండానే వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోదా మనుకున్నదిట. ఫోన్లో నాకు చెబితే కోప్పడ్డాను. వాడికి ప్రస్తుతం గర్ల్‌ఫ్రెండ్స్ కూడా ఎవరూ లేరు, ఇంకా డిప్రెషన్లోనే వున్నాడు, పైగా, మా పేరెంట్స్ గానీ, ఇండియాలోవున్న ఆంటీగానీ ఏ పెళ్లి సంబంధం చెప్పినా ఇంటరెస్ట్ చూపించట్లేదు అని వున్న నిజాన్ని చెప్పి నేనే ఎంకరేజ్ చేశాను నిన్ను కలవకుండా వెళ్లొద్దని!” అన్నది విదుషి.

“అయితే, తనూ, వాళ్ల నాన్నా ఈ ట్రిప్పుకి ముందరే మీతో మాట్లాడి వుంటారు,” అన్నాడు హమీర్ ముందు సీట్లల్లో కూర్చున్న పెద్దవాళ్లవైపు చూస్తూ. మొహాలు అతనికి కనిపించకపోయినా, వాళ్ల మౌనమే అతనికి జవాబిచ్చింది.

“వాళ్లమ్మ పోయిన తరువాత గానీ నీ జీవితంలో మీ డాడీ లేని లోటుని అర్థం చేసుకోలేక పోయిందట!” అన్నది సరోజగారు.

“మామ్, మీనా నీతో ఎన్నిసార్లు మాట్లాడింది నువ్వు వచ్చిన తరువాత?” క్యూరియాసిటీతోనే అయినాగానీ, ఇంటరాగేట్ చేస్తున్నట్లు హమీర్ తల్లిని అడిగాడు.

“కనీసం … అరడజను సార్లయ్యుండదూ? ప్రతీ సారీ, అయామ్ సారీ ఆంటీ ఫర్ వాట్ వుయ్ పుట్ యు త్రూ అన్నది.”

“నువ్వేం చెప్పావ్?”

“నా దేమున్నదమ్మా, నువ్వు, వాడు పెళ్లి చేసుకుందా మనుకున్నారు. తరువాత నువ్వు వద్దనుకున్నావు. ఇప్పుడు నీకు వాడు కావాలనిపిస్తోంది. అదేదో నువ్వే వాడికి చెప్పు, అన్నాను,” అన్నారు సరోజగారు.

“నువ్వు డెన్వర్ నించీ వచ్చిన తరువాత నీకు ఫోన్ చెయ్యడానికి రెండు, మూడుసార్లు ట్రైచేసిందట. నువ్వే కాలర్ ఐడిలో చూసి బ్లాక్ చేశావుట. ఫ్రెండ్ నంబర్నించీ చేసినా గానీ తన గొంతుని వినగానే ఫోన్ పెట్టేశావని చెప్పింది,” అన్నారు భవానిగారు.

“మీ విషయంలో వేలుపెడుతున్నానని కాక, మీ డాడీలాగా ఆలోచించి చెబుతున్నా ననుకో. మీనా మంచిపిల్ల. నిన్ను కావాలనుకుంటోంది. ఇంతకన్నా గొప్ప సంబంధం నీకు దొరకదు!” అన్నారు మూర్తిగారు.

“అమాని కూడా తనని కావాలనుకుంది. కానీ, ఆమెకోసం ఏ త్యాగమూ చెయ్యగలిగే పరిస్థితిలో తాను లేడు. ఇక్కడ ఏ త్యాగమూ అవసరంలేదు గానీ మనసు ఇంకా పాత విషయాలని గుర్తు చేస్తూ మొరాయిస్తోంది,” అనుకుని మౌనంగా వుండిపోయాడు హమీర్.

అప్పటికి వాళ్ల వాన్ హైవే 140మీద మెర్సెడ్‌కు చేరే ముందున్న ఒకేఒక లైట్ దగ్గర ఆగి, డైవర్షన్ తీసుకుని అవతలి ఒడ్డుమీద వున్న రోడ్డుమీద వెళ్లడం మొదలుపెట్టింది. ఎడమపక్కన అవతలి ఒడ్డున కనిపిస్తున్న ఆ రాక్‌స్లైడ్‌ని వెనక విండో సీట్లో కూర్చున్న రోహిత్ విడియో తియ్యడం మొదలుపెట్టాడు.

“దానిక్రింద ఏదన్నా కారు ఇరుక్కునిపోయి వుండుంటే?” అన్నాడు ఆండ్రూ డ్రైవ్ చేస్తూనే దాన్ని చూస్తూ.

“ఎవరయినా కళ్లతో చూసివుంటే తప్ప అక్కడ అలాంటిది జరిగిందని ఎవరికీ తెలిసే ఛాన్సే లేదు,” అన్నాడు రోహిత్.

“ఆ రాక్‌స్లైడ్ ఎప్పుడు జరిగిందో?” అన్నారు మూర్తిగారు తనలోనే తను అనుకుంటున్నట్లుగా.

హమీర్ తన స్మార్ట్ ఫోన్లో చెక్ చేసి, “2006లో,” అన్నాడు.

“ఏ నెల?” మూర్తిగారు అడిగారు ఆదుర్దాని కప్పిపుచ్చుకుంటూ.

“ఏప్రిల్!” హమీర్ జవాబిచ్చాడు.

“తారీకు వివరాలు ఏమయినా వున్నాయా?” అడిగారు మూర్తిగారు. తనకి ఆ క్షణానే హార్ట్ ఎటాక్ వస్తుం దనిపించిం దాయనకి.

“ఏప్రిల్ నెల్లో చివరివారం,” హమీర్ జవాబు చెప్పాడు.

“సరోజగారు వాలిపోతున్నారు, కారాపండి!” అరిచారు భవానిగారు.

ఇంతకాలం మరుగునపడివున్న 2006 ఏప్రిల్ నెల చివరివారం సిగ్నిఫికెన్స్ అప్పుడు గుర్తొచ్చింది హమీర్‌కి. అప్పుడే కదూ, తన తండ్రి జాడ తెలియకుండా పోయినది, కారుతో సహా?

ఇంకా ఉంది..

ఫిబ్రవరిలో రెండవ శనివారం. రోజంతా ఫ్రీజింగ్‌కన్నా తక్కువగా వున్న టెంపరేచర్ సాయంత్రమయ్యేసరికి ఇంకో ఇరవై డిగ్రీలు క్రిందకు పడిపోయింది. హమీర్ అపార్ట్‌మెంట్‌లో మాత్రం అమాని చలిమంట లాగా అతణ్ణి చుట్టబోతోంది.

“మామ్ మూర్తి అంకుల్ వాళ్లింట్లో వుండడం మంచిదయింది,” అనుకున్నాడు హమీర్.

ఆరోజు పొద్దున్న అమాని టెక్స్ట్ పంపింది సాయంత్రం కలవాలంటూ – అతని అపార్ట్‌మెంట్లో. కాలికి కట్టు విప్పినాగానీ అతను తల్లితోబాటు ఇంకా మూర్తిగారింట్లోనే వుంటున్నాడు – వాళ్లు తమకీ కాలక్షేపంగా వుంటోందని బలవంతం చెయ్యడంవల్ల. రోహిత్ ఉద్యోగం చెయ్యడం మొదలుపెట్టిన తరువాత అపార్ట్‌మెంట్ తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు. అందుకని భవానిగారికి కూడా సరోజగారు అక్కడ వుండడం మంచి కాలక్షేపాన్నిస్తోంది.

జనవరిలో రోమియో అండ్ జూలియెట్ చూసిన తరువాత మళ్లీ అమాని వద్దనుంచీ మెసేజ్‌లేవీ లేవు ఆరోజు పొద్దున్న దాకా. అందుకే అమాని అపాయింట్‌మెంట్ ఇవ్వగానే హమీర్ ఎగిరి గంతేసి, సరోజగారు “ఇంత చల్లగా వున్నప్పుడు వెళ్లడం అంత అవసరమా?” అని అడ్డు తగుల్తున్నాగానీ అక్కణ్ణించీ బయటపడ్డాడు.

అమాని చెప్పిన సమయానికి గంట ముందుగానే అపార్ట్‌మెంట్‌కి చేరి, బయటినించీ దాన్లోకి అడుగుపెట్టేవాళ్లకి వింటర్ జాకెట్లకే కాక స్వెట్టర్లకి కూడా అవసరమే లేకుండా వుండేలా – ఇంకా చెప్పాలంటే స్వెట్టర్లు వేసుకునుంటే ఆ వేసుకున్నవాళ్లకి చెమటలు పొయ్యడమే కాక మంటలు కూడా పుట్టేలా థర్మోస్టాట్‌లో టెంపరేచర్‌ని సెట్ చేశాడు. తను క్యాజువల్‌గా వున్నానని చెప్పడాని కన్నట్టు షార్ట్, పల్చగా వుండే టీషర్టూ వేసుకున్నాడు. వచ్చేటప్పుడు 7-ఎలెవెన్‌లో ఆగి తెచ్చిన బీర్ సిక్స్ పాక్‌ని రెఫ్రిజిరేటర్లో పెట్టి, వైన్ బాటిల్‌ని కిచెన్ కౌంటర్‌మీద పెట్టాడు. అమాని తనని ఎందుకు కలవాలన్నదో తెలియకపోయినా అదంత ముఖ్య మనిపించలే దతనికి. అంతకన్నా కూడా, ఆమెని ఇంటిమసీలో నెక్స్ట్ స్టెప్‌కి ఎలా తీసుకెళ్లాలన్న ప్రశ్నేఅతని మదినిండా కమ్ముకున్నది. పైగా, ఆమె కలిసినప్పటినించీ ఆమె తన బ్రెస్ట్స్‌గూర్చి అడగడం, ఇంటికి తీసుకెడితే ఏంచెయ్యా లనుకుంటాడో చెబుతూండడం అతనికి ఆ నెక్స్ట్ స్టెప్ ఎంతో దూరంలో లేదనిపించేలా చేసింది. సోఫాలో కూర్చుని టీవీని ఆన్‌చేసి అన్య మనస్కంగానే చూస్తూ ఒక బీర్ పూర్తిచేశాడు.

కాలింగ్‌బెల్ శబ్దం వినగానే హమీర్ ఎగిరి గంతేసి లేచి వెళ్లి తలుపు తీసి చాలా క్యాజువల్‌గా వున్నట్టు కనిపించేలా నటిస్తూ అమానిని లోపలకు ఆహ్వానించాడు. ఆమె లోపలకు రాగానే తన హాండ్‌బాగ్‌ని సోఫా పక్కన పెట్టి, వింటర్ జాకెట్‌ని విప్పి అతని చేతికిచ్చింది. అతను దాన్ని క్లోజెట్లో తగిలించి వచ్చేసరికి అమాని స్వెటర్‌ విప్పింది.  దానికింద వున్న పల్చని, శరీరాన్ని హత్తుకుంటూ క్రిందకు జారుతున్న పింక్ కలర్ షర్టుని తను అంతకుముందు ఒమహా ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో చూసినట్టు అతనికి అనిపించింది. దానికింద బ్లాక్ స్కర్ట్.

“కెన్ ఐ ఆఫర్ యు సమ్‌థింగ్ టు డ్రింక్?” అని అడిగి వెంటనే నాలిక కరచుకున్నాడు. దానికి కారణం, ఆ షర్టుని కూడా తొలగించబోతున్న ఆమె అతని మాటలకి ఆ పనిని విరమించడం, ఆ షర్టుకీ ఆమె వక్షానికీ మధ్య మరే ప్రతిబంధకాలూ లేవని అతనికి స్పష్టంగా కనిపించడం.

ప్రశ్నార్థకంగా చూసిన ఆమె కళ్లకి,”బీర్? వైన్?” అని నోటితో జవాబిచ్చాడు. ఒక్కక్షణం ఆలోచించి, “వైన్,” అన్నది అమాని.

అది జారిపోయిన ఆపర్చ్యూనిటీ కాక జస్ట్ డిలేడ్ మాత్రమే అయ్యుంటుందని ఆశిస్తూ అతను రెండు వైన్ గ్లాసుల్లో వైన్‌ని పోసి ఒకదాన్ని ఆమెకిచ్చి, తను ఒకదాన్ని పట్టుకుని “చీర్స్!” అన్నాడు. ఆమె మెడిసిన్‌ని తీసుకున్నట్టుగా రెండు గుక్కలు వేసి ఆ గ్లాస్ ని పక్కన టేబుల్ మీద పెట్టి, లేచి నిల్చుని షర్ట్‌ని తొలగించి సోఫామీద వేసింది. హమీర్ బయటపడ్డ ఆమె నిండైన వక్షాన్ని చూస్తూ ఏం మాట్లాడాలో అర్థంకాక నిలబడ్డాడు. అమాని అతని చేతిలోని గ్లాస్‌ని పక్కన టేబుల్‌మీద పెట్టింది. అలా వంగుతున్నప్పుడూ, లేచి నిలబడుతున్నప్పుడూ తనలో కలిగించిన భూకంపాలని సృష్టించిన వక్షసంపదని తనివితీరా చూడ్డానికి అతనికి అవకాశం ఇవ్వకుండానే ఆమె తన చేతులతో అతని చేతులకి ఆ సంపద నిందించి, అతని పెదాలకి తన పెదాలని అందించడానికి కాలి మునివేళ్లపై నిలబడి గడ్డాన్ని పైకెత్తింది. అతని పెదవులు ఆమె పెదవులని తాకేటంతలో అతణ్ణి రెండు చేతులతోనూ వెనక్కు తోసి, సోఫామీదకి విసిరేసిన షర్టుని తీసుకుని దానితో ఛాతీని కప్పుకుంటూ సోఫాలో కాళ్లు పెట్టి ముడుచుకుని కూర్చుని, “ఐ కాన్ట్ గో త్రూ విత్ దిస్!” అని కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె కళ్లనుంచీ నీళ్లు ధారగా కారడం హమీర్‌కి కనిపించింది.

ఆ పరిణామానికి విస్తుపోయిన హమీర్ మెల్లగా వెళ్లి ఆమె పక్కన సోఫాలో కూర్చుని ఒకచేత్తో ఆమె జుట్టులో వేళ్లుపెట్టి దువ్వుతూ, “వై నాట్?” అని మాత్రం అనగలిగాడు.

“బికాజ్ అయామ్ యూజింగ్ యు. అయామ్ ఎబ్యూజింగ్ యువర్ ట్రస్ట్!” అమాని జవాబిచ్చి, సోఫాలోనే అతనివైపుకు వంగి అతని ఒళ్లో తలపెట్టి, పక్కకు తిరిగి ముడుచుకుని పడుకుంది.

తన కుడిచేత్తో ఆమె కుడిభుజాన్ని నిమురుతూ, “వేర్ డజ్ ది క్వశ్చన్ ఆఫ్ యూజింగ్ ఆర్ ఎబ్యూజింగ్ కమ్ ఫ్రం? … యు నో, వుయ్ విల్ బి పార్ట్నర్స్! యు హర్డ్ ది థింగ్ అబవుట్ ది గూస్ అండ్ ది గాన్‌డర్ – రైట్?” మాటలని వెదుక్కుంటూ, ఆగిపోయిన ప్రోగ్రాంని మళ్లీ కొనసాగించాలని ప్రయత్నిస్తూ అన్నాడు.

ఆమె అలాగే పక్కకు తిరిగి వెల్లకిలా పడుకుని తిన్నగా అతని మొహంలోకి చూసింది. ప్రస్ఫుటంగా కనిపించిన ఆమె నల్లని కనుబొమలూ, మెరుస్తున్న పెద్ద పెద్ద కళ్లూ, పొడవైన ఐలాషెసూ, సన్నని ముక్కూ, పల్చని పెదాలూ అతణ్ణి పిచ్చెక్కించాయి. అతను కుడిచేతి చూపుడువేలికి ఆమె పెదాల వంపుని పరిచయం చేసినా, తన చేతివేళ్ల వెనకభాగానికి ఆమె చెక్కిళ్ల మెత్తనిదనాన్ని నిమిరుతూ చెప్పించుకున్నా, ఆమె తన ఒడిలో తలపెట్టి అలాగే సోఫాలో పడుకుని వుండడం అతనికి ఇది స్కెడ్యూల్డ్ ప్రోగ్రామ్‌లో చిన్న లల్ మాత్రమే అన్న ధైర్యా న్నిచ్చింది.

“నేను ఫోన్లో నీతో మాట్లాడకపోవడం, టెక్స్ట్ మెసేజీలని మాత్రమే పంపడం, నేను కలవాలనుకున్నప్పుడే నిన్ను కలవడం – వీటివల్ల నేనో తిక్కల్దాన్ని అని నీకు అనిపించలేదా?” అతని కళ్లల్లోకి చూస్తూ అడిగింది అమాని.

“నాట్ యూజువల్ బిహేవియర్! అలాగని దాన్ని క్రేజీ అని అనలేనుగదా!”

“ఈ ఆర్నెల్లల్లో అయిదుసార్లు మాత్రమే నిన్ను కలవడం నీకు కోపం తెప్పించలేదా – ఏమిటీ తనో పెద్ద ప్రిన్సెస్‌లా బిహేవ్ చేస్తోందీ అని?”

“నువ్వు పక్కనుంటే బాగుండేది అని చాలాసార్లు అనిపించింది. ముఖ్యంగా యాక్సిడెంట్ తరువాత. ఒక వారం తరువాత మా అమ్మ వచ్చినా లోన్లీగా ఫీలయిన మాట మాత్రం నిజం. ఐ విష్‌డ్ యు వర్ దేర్! షి ఈజ్ నో సబ్‌స్టిట్యూట్ ఫర్ యు.”

“అందుకనే, నిన్ను స్కేటింగ్‌కి తీసుకెళ్లిన తరువాత గిల్టీగా ఫీలయ్యాను. స్విమ్మింగ్‌కి తీసుకెళ్లిన తరువాత మరికాస్త. బోట్‌రైడ్‌కెళ్లి, ముద్దుపెట్టిన తరువాత ఇంకొంత. ఇప్పుడయినా నాగూర్చి నీకు పూర్తిగా చెప్పకుండా ఇందాక మొదలుపెట్టిన కార్యక్రమాన్ని పూర్తిచేసుంటే ఆ గిల్ట్ భారాన్ని మొయ్యడం ఇంక నావల్ల కాదనిపించింది. … నా బకెట్ లిస్ట్‌లోని ఐటంస్‌కి చెక్ మార్కులు పెట్టడానికి నిన్ను వాడుకున్నా నిప్పటిదాకా!” అని దృష్టిని అతని కళ్లమీంచి తప్పించింది.

“ఏ కాన్సర్‌తోనో లేక హార్ట్ ప్రాబ్లమ్‌తోనో కొద్ది రోజుల్లోనో లేక కొద్ది వారాల్లోనో టపా కట్టేస్తున్నానని చెప్పవుగదా?” అన్నాడు అపనమ్మకానికి కొద్దిగా హాస్యాన్ని మేళవించి.

“కాన్సర్ కానీ హార్ట్ ప్రాబ్లం కానీ బాధ పెట్టేది ఒక్క రోగిని మాత్రమే. అంతకన్నా ఘోరమైనదాన్ని ఆపాలనివున్నా గానీ, నిస్సహాయతచేత నా పరిమితుల్లో నేనుంటూ లైఫ్‌లో సింపుల్ ప్లెజర్స్ రుచిచూద్దామని నేను గత ఆర్నెల్లుగా చేస్తున్న ప్రయత్నమిది!”

“కాన్సర్‌నీ హార్ట్ ప్రాబ్లంస్‌నీ మించిన సమస్య లేముంటయ్?” అపనమ్మకంగా అడిగాడు హమీర్.

“ఆ ప్రాబ్లమ్ పేరు ముదస్సర్.”

“నిన్నేమయినా హరాస్ చేస్తున్నాడా?”

“నన్నే కాదు. మా అక్కనీ, ఏమీ తెలియని వాళ్ల పిల్లలనీ, మా అమ్మీనీ, బాబానీ! ఇక్కడితో ఆగుంటే సమస్యే వుండకపోను. అలాంటి వ్యక్తులవల్ల బాధపడే కుటుంబాలు ప్రపంచంలో ఎన్ని లేవు? వాడి స్పెషాల్టీ ఏమిటంటే, వాడు జన్మనిచ్చిన తల్లినికూడా రొమ్ముమీద కొట్టే వ్యక్తి. అన్నంపెట్టిన చేతిని నరకాలనుకునే వ్యక్తి.”

“వాడి ప్రవర్తనకీ నీ బకెట్ లిస్ట్‌కీ సంబంధ మేమిటి?”

“ఈ జీవితంలో నాకు దొరకనివేమిటో బాగా అర్థమయింది. అందుకే, దొరకనివాటిని దొరకపుచ్చుకుందామని!”

“నాక్కొద్దిగా అర్థమయ్యేలా చెప్పు!”

“బాబా మా కుటుంబాన్ని తీసుకుని అమెరికా వచ్చేసరికి నాకు ఎనిమిదేళ్లు. అక్కకి పది. కర్ణాటకలో గుల్బర్గా దగ్గరనుంచీ వచ్చాం. అంకుల్ – బాబా బ్రదర్ – మా బాబాకంటే పదేళ్లు పెద్దవాడు. ఇంజనీరింగ్ చదివి అమెరికా వచ్చారు. ఆయన స్పాన్సర్ చేసిన గ్రీన్‌కార్డ్‌తో వచ్చాం. బాబాకి చదువు అబ్బలేదు. అందుకని అంకులే ఆయనచేత ఒక గ్రోసరీ స్టోర్ ఓపెన్ చేయించారు. దాన్లో బాబాకీ, అమ్మీకీ వారంలో ఏడురోజులూ సరిపోయేది. సెలవులంటూ వుండవు. దాంతో, సురయా – అదే, మా అక్కయ్య – చదువుని గూర్చి ఆలోచించడానికి వాళ్లకి కుదర్లేదు. మాకు ఇంగ్లీష్ రాకపోవడం ముఖ్యమైన అడ్డంకి. సురయా భయపడి స్కూల్‌కి వెళ్లే ఆలోచనని దగ్గరకే రానివ్వలేదు. నేను స్కూల్‌కి వెడతానంటే బాబా వద్దనలేదు. అమ్మీ, బాబా గ్రోసరీ స్టోర్‌తో బిజీగా వుండడంతో సురయానే ఇంటిపనంతా చూసుకునేది. నాకు ఎలిమెంటరీ స్కూల్లో ఫ్రెండ్స్ వుండేవాళ్లు కారు – భాషతో ప్రాబ్లం కనుక. మిడిల్ స్కూల్‌కి వచ్చేసరికి ఇంగ్లీష్ ఇంప్రూవ్ అయిన తరువాత కొంచెం ఫర్లేదు; క్లాసులోవున్న ఇండియన్లతో మాట్లాడగలిగేదాన్ని. అయితే, మా పారెంట్స్ నన్నెప్పుడూ ప్లేడేట్స్‌కి తీసుకువెళ్లేవాళ్లు కారు. వాళ్లకి తీసుకెళ్లే తీరికేదీ? అందుకని నాకు పెద్దగా ఫ్రెండ్స్ ఎవరూ దొరకలేదు. హైస్కూల్లోనూ అదే పరిస్థితి.

“సురయా మొగుడి రూపంలో మా కొంపకి సైతాన్ వచ్చాడు. ముదస్సర్ బాబా పాకిస్తాన్‌నుంచీ. అంకుల్ స్టెర్లింగ్‌లో కార్ రిపేర్ షాప్ పెట్టుకున్నారు. ఆయనకి బాబా పరిచయమయిన తరువాత, ఆయనకి ఒక కొడుకున్నాడని తెలిసింది. ఇద్దరూ మాట్లాడుకుని సురయాకీ ముదస్సర్‌కీ నికా చేద్దామనుకున్నారు. అంకుల్ మంచివాడే. ఈ సాలానే ఒక పెద్ద సైతాన్! ఆ పెళ్లయేటప్పటికి నేను హైస్కూల్లో జూనియర్ యియర్ పూర్తిచేశాను. 2006లో ఇలా పెళ్లయిందో, లేదో, ఆ సైతాన్ నన్ను చదువు మానిపించమన్నాడు. వాడు సురయాని బాధలు పెడతాడని బాబా  భయపడ్డారేమో తెలియదు గానీ, ‘పోనీ, మానెయ్యకూడదా?’ అని నన్ను అడిగారు. కుదరదని నేను మొండికేస్తే హైస్కూల్లో సీనియర్ యియర్ పూర్తిచెయ్యనిచ్చారు.

“ఆ డిసెంబర్లో కాలేజీలకి అప్లై చెయ్యబోతున్నప్పుడు ముదస్సర్‌ పెద్ద గోలచేశాడు – ఆడవాళ్లు చదవకూడదని ఖురాన్‌లో వున్నదని. ఇండియాలో వున్నప్పుడు అప్పుడప్పుడూ బాబా మసీదు కేమయినా వెళ్లేవారేమోగానీ, ఇక్కడికొచ్చిన తరువాత స్టోర్ నడపడంలో పడి అసలు వెళ్లడంగూర్చి ఆలోచించడమే మానేశారు. అయినా గానీ, సురయా కాపురం గూర్చిన వర్రీకొద్దీ, “ఆ చదువు నీకు అంత అవసరమా?” అని నన్ను ప్రశ్నించారు. ఆయన నడిపే గ్రోసరీ స్టోర్‌కి పోటీగా కొరియన్ స్టోర్ వచ్చి, ఇండియన్ ఐటంస్ అన్నీ తెచ్చి, మా స్టోర్‌కి రాబడిని బాగా తగ్గించింది. అది ఆయన ముఖ్యమయిన బాధ.

“ఆ యిద్దరితోనూ పోట్లాడి, మొత్తానికి కమ్యూనిటీ కాలేజీలో చేరాను. యూనివర్సిటీలతో పోలిస్తే ట్యూషన్ తక్కువే. పైగా ఇంట్లో వుండి వెళ్లిరావచ్చు. ఈ ప్రలోభపెట్టే పాశ్చాత్య సంస్కృతి కళ్ల ముందాడించే దుష్ప్రభవాలకి లోనవుతున్నానని ముదస్సర్ ఎప్పుడూ పనిగట్టుకుని మా యింటికి వచ్చి, నన్ను కూర్చోబెట్టి గంటలగ్గంటలు ఉపన్యాసా లిచ్చేవాడు. వాటిని తప్పించుకోవడానికి కాలేజీలో ఎక్స్‌ట్రా కోర్సులు తీసుకుంటే, నేను కాలేజీలో ఎవరితోనో తిరుగుతున్నానని వాడికి అనుమానం. నామీద నిఘా కూడా పెట్టించాడు.

“రెండేళ్లయేసరికి నా కౌన్సిలర్, నన్ను జార్జ్ మేసన్ యూనివర్సిటీకి మారమని సలహా యిచ్చారు – నా ప్రతిభని వుపయోగించుకోవడానికి అదే సరయిన ప్లేస్ అని. ముదస్సర్ మళ్లీ గోలపెట్టాడు – అక్కడ చాలామంది చెడిపోయిన వాళ్లున్నారనీ, వాళ్లల్లో ఇండియన్సే ఎక్కువమంది వున్నారనీ, వాళ్లతో చేరి నేను చెడిపోవడం తనకిష్టం లేదనీ. వాడు చేసే వుద్యోగం అంటూ ఏదీ లేదు. ఒకప్పుడు వాళ్ల బాబాకి మెకానిక్‌గా హెల్ప్ చేసేవాడేమోగానీ, అప్పటికి పూర్తిగా మానేసి ఇంట్లో కూర్చుంటున్నాడు. పైగా, వేరే కాపురం పెట్టి, ఆ ఖర్చులన్నీ వాళ్ల బాబామీద రుద్దుతున్నాడు. నా క్లాస్ స్కెడ్యూల్స్ అన్నీ పనిగట్టుకుని నా దగ్గర్నుంచీ తెలుసుకుని, తన డొక్కుకార్లో నన్ను ఇంటినుంచీ పికప్ చేసుకుని, కాలేజీలో దించి, తరువాత మళ్లీ ఇంటిదగ్గర డ్రాప్ చేసేవాడు.

“పెళ్లవగానే రెండేళ్లల్లో ఇద్దరు పిల్లలని కన్నది సురయా. ముదస్సర్ వాళ్లని స్కూల్‌కి పంపనివ్వడు. వాళ్లుంటున్న అపార్ట్‌మెంట్ కాంప్లెక్స్‌లో పిల్లలు బయట ఆడుకుంటున్నప్పుడు వాళ్లని స్కూల్‌కి ఎందుకు పంపించట్లేదని ఎవరో అడిగారని చీప్ నైబర్‌హుడ్‌లో ఒక టవున్ హోమ్‌లోకి ఫ్యామిలీని మార్చాడు. అక్కడ వీడిలాంటివాళ్లే చాలామంది. డ్రగ్ రిలేటెడ్ షూటింగ్సో లేక డెత్సో వుంటే తప్ప పోలీసులుకూడా అక్కడకి రారు. అక్కడికి మారిన తరువాత సురయాని గానీ పిల్లల్ని గానీ బయటికి రానివ్వకపోవడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ పిల్లలు ఏం పాపం చేసుకున్నారో గానీ, వాళ్లకి స్కూలు కెళ్లడానికే గాదు, బయట ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి కూడా ఫ్రీడమ్ లేదు.

“గ్రాడ్యుయేట్ అయిన తరువాత ఏ కాలిఫోర్నియాలోనో ఉద్యోగం వెదుక్కుని వెళ్లిపోదాం అని నేను ఎంతో ఆశగా ఎదురు చూస్తుంటే నాకోసం తనే ఉద్యోగం పట్టుకొచ్చాడు – లోకల్‌గానే, తన స్నేహితుడి కంపెనీలో – అక్కడంతా ‘మనవాళ్లే’ నంటూ. నా ఉద్యోగం నేనే వెదుక్కుంటానంటే వాడింకా మొండికేసి, బాబా చేత, సురయా చేత కూడా వత్తిడి పెట్టించాడు.

“ముదస్సర్ మా జీవితాల్లోకి ప్రవేశించిన తరువాత నా జీవితంలో నాకు ఏ విషయం గూర్చయినా స్వాతంత్ర్యం మిగిలిందంటే అది నా తిండి విషయంలోనే! వాళ్ల పెళ్లయిన తరువాతే నాన్-వెజిటేరియన్ తినడం నేను పూర్తిగా మానేసింది.  అది, వాడికి, ‘ఇన్‌డిపెన్డెన్ట్‌గా వుండడం నాకిష్టం’ అని తెలియజెప్పడానికి! మొహరంకీ, బక్రీదుకీ మా యింటికొచ్చినప్పుడు నా తిండిగూర్చి కామెంట్ చెయ్యకుండా ఒక్కక్షణం వుండలేడు. పైకి వాణ్ణి ఇగ్నోర్ చేసినట్టే కనిపిస్తాను గానీ లోపల మాత్రం మండుతూంటుంది. ఆఖరికి బట్టల విషయంలో కూడా నాకు స్వాతంత్ర్యం లేదు. నా అపార్ట్‌మెంట్‌లో సర్‌ప్రైజ్ ఇన్‌స్పెక్షన్లు చేసి ఇస్లాంకి విరుధ్ధమంటూ బట్టలని ట్రాష్ బాగ్‌లో పట్టుకెళ్లి పారేస్తూంటాడు. ఈ షర్ట్ ఒమహా ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో చూసినట్టు నీకు గుర్తుండే వుంటుంది. ఈ స్కర్టూ, అప్పుడు వేసుకున్న జీన్సూ కూడా స్నేహితురాలి పెళ్లికోసం కొనుక్కున్నవి.  జార్జ్ మేసన్లో క్లాస్‌మేట్. పెళ్లికి ఇన్వైట్ రాగానే ఎగిరి గంతేశా – వీడినించీ రెండురోజులయినా తప్పించుకోవడానికి వీలవుతుందని.  ఇంత ప్లెయిన్‌గా వున్న డ్రస్ గూర్చికూడా వాడు గోలపెట్టాడు – స్కర్ట్‌మీద సన్నసన్న మెరుపులున్నాయనీ, ఆ పింక్‌కు బదులు లూజ్‌గా వుండే నల్ల చొక్కా వేసుకొమ్మనమనీ. ఇవ్వి ఇన్నాళ్లు నా దగ్గరున్నయ్యంటే కారణం నేను వాటిని నా మాట్రెస్‌కీ బాక్స్ స్ప్రింగ్‌కీ మధ్యలో దాచడం. పెళ్లి నించీ తిరిగొచ్చిన తరువాత ఎంత గోలచేశాడో!

“అయితే, ఆ పెళ్లికోసమని డెన్వర్ వెళ్లే రెండ్రోజుల ముందర సురయా నాకొక భయంకరమయిన వార్తని చెప్పింది. ఆ ముదస్సర్ వల్ల అదే గాక, దానితోబాటు పిల్లలూ, బాబా, అమ్మీ, నేను, వాడి తరఫువాళ్లూ, అందరం సర్వనాశన మవబోతున్నాం. అదిగానీ, నేను గానీ చెయ్యగలిగిందేమీ లేదు. ఒకవేళ చెయ్యగలిగిన దేమయినా వున్నాగానీ దాని ఫలితాలు కూడా దారుణంగానే వుంటాయి.

“బ్లాక్ అండ్ పింక్ కాంబినేషన్ వున్న డ్రస్ బావుంటుందనుకున్నా గానీ, ఆ నలుపే నా జీవితంగా వ్యాపించిందని డిప్రెషన్లోకి వెళ్లాను – ఆ పెళ్లిలో! కెన్ యూ బిలీవిట్? సీ దిస్ బ్లాక్ స్కర్ట్? కలర్ ఆఫ్ సారో! కలర్ ఆఫ్ డార్క్‌నెస్! అప్పుడు వేసుకున్నదే. దానికి తోడు ఆ విమానం చెడిపోవడం. అది కూలిపోయుంటే బావుండే దనుకున్నాను ఆ ఒమహా ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో కూర్చుని.

“అప్పుడు నన్ను వెదుక్కుంటూ వచ్చిన ఆశాకిరణానివి నువ్వు. కాలేజీ రోజుల్లో కూడా ఏ ఇండియనూ నాదగ్గరకు రావడానికి గానీ, నాతో మాట్లాడ్డానికి గానీ ఇంటరెస్ట్ చూపలా. అలాంటిది నువ్వు నాతో మాట్లాడ్డమే కాకుండా రెచ్చగొట్టే మాటలతో మొదలుపెట్టావు. అప్పుడనిపించింది నాకు – నేనొక బకెట్ లిస్ట్‌ని ఎందుకు తయారుచేసుకోకూడదని! నీ సహాయంతోనే ఇవాళ్టిదాకా నిరాశా వూబిలో కూరుకుపోకుండా నన్ను నేను కాపాడుకోగలిగాను! యు హావ్ బీన్ మై రే ఆఫ్ లైట్ అండ్ హోప్!

“ఆర్నెల్ల క్రితందాకా నేనుకూడా ఎవరినో ఒకళ్లని నికా చేసుకుని వెళ్లిపోతానన్న ఆశవుండేది. అది అంతరించిపోవడానికి కారణం ఇక్బాల్. ఇది ఫిబ్రవరి కదా, వాడు ముదస్సర్‌ని దాదాపు సంవత్సరం క్రితం కలిశాట్ట – సురయా చెప్పింది. ఇక్బాల్ కలిసేముందు దాకా అమెరికా ఓ సైతాన్ల దేశమని ముదస్సర్ ఎంత తిట్టినా, వాడు కలిసిన తరువాతే గన్లూ, బాంబులూ ముదస్సర్ దగ్గర చేరడం మొదలుపెట్టింది. అమెరికా వచ్చిన పదేళ్ల తరువాత కూడా పాకిస్తాన్‌కి వెళ్లాలని అనుకోని ముదస్సర్ ఏడెనిమిది నెలలక్రితం అక్కడికి కెళ్లొచ్చాడు.  ఇక్బాల్ వాడితో వెళ్లాడో లేదో నాకు తెలియదు గానీ, వాడు కలవమన్నవాళ్లని ముదస్సర్ కలిశాడని, అక్కడ ఈ వెపన్స్‌ని వాడడంలో ట్రైనింగ్ కూడా తీసుకుని వుంటాడని నా నమ్మకం.  వాడు పాకిస్తాన్లో వున్నప్పుడే నాకు కొద్దిగా సురయాతో మాట్లాడ్డానికి వీలయ్యింది. ఇక్బాల్‌తో కలిసి వాడు చెయ్యబోయే పని మమ్మల్ని సర్వనాశనం చేస్తుంది. ఆ విషయం డెన్వర్ వెళ్లే ముందరే నాకు బాగా తెలిసొచ్చింది. ఎందుకంటే, పాకిస్తాన్ వెళ్లే ముందర ఆ వెపన్స్ అన్నింటినీ ఇంట్లోంచి ఖాళీ చేస్తే సురయా ఊపిరి పీల్చుకున్నది గానీ, వాడు ఆగస్టులో వెనక్కు రాగానే – అంతకు ముందున్నవాటికంటే ఎక్కువ సంఖ్యలో అవి ఇంట్లో బేస్‌మెంట్లో చేరడాన్ని చూసి సురయా గుండె బేజారెత్తిపోయింది. వాడు వెయ్యికళ్లతో కాపలా కాస్తూ సురయా, నేనూ మాట్లాడుకోకుండా వుండేలా చూసినా, నా డెన్వర్ ట్రిప్పుకు రెండ్రోజుల ముందు అది నాకు ఆ వార్తని చేరవేసింది.

“డెన్వర్లో పెళ్లి సందడి చూసిన తరువాత – అది ఒక ఇండియన్ పెళ్లిలే, తెల్లవాణ్ణి చేసుకుంటోంది – ఆ తరువాతనించీ రిటర్న్ ట్రిప్‌లో ఒమహా ఎయిర్‌పోర్టులో నిన్ను కలిసేదాకా నా జీవితంలో వుండడానికి అవకాశమే లేని ఆనందాలన్నీ నాకు కళ్లముందు క్లియర్‌గా కనిపించాయి. నువ్వు నన్ను కలియడానికీ, మాట్లాడ్డానికీ ఆసక్తిని చూపించావు గనుక నేను నిన్ను వాడుకోవాలని – అవును, వాడుకోవాలని – అనుకున్నాను.

“దేనికో తెలుసా? నా జీవితంలో అప్పటిదాకా దొరకని చిన్న చిన్న ఆనందాలని చేర్చిన బకెట్ లిస్ట్‌లోని ఐటమ్స్‌కి చెక్ మార్క్ పెట్టడంకోసం. చిన్న లిస్టే అయినా అందులోని అన్ని ఐటమ్స్‌కీ చెక్ మార్క్ పెట్టడానికి నువ్వు సహాయం చెయ్యగల వనిపించింది. అలాగని అవి అన్నీ ఒకేసారి సమకూరేవి కాదు. అందుకే నిన్ను రెచ్చగొట్టేలా మాట్లాడ్డం మొదలుపెట్టాను. అలా అయితే నీకు నామీద ఆసక్తి పోకుండా వుంటుందని. మేం రెస్టన్లో వున్న మూడేళ్లల్లోనూ నేను స్విమ్మింగ్ పూల్‌లో అడుగు పెట్టిందిలేదు. స్కేటింగ్ రింక్ వైపు చూసిందే లేదు. కానీ, మా బాబా గ్రోసరీ స్టోర్‌కి వెళ్లినప్పుడు దాని పక్కన వున్న కరాటే స్టూడియోకీ, అలాగే బాలే డాన్స్ స్టూడియోకీ వచ్చిన పిల్లలనీ, ఆ స్టూడియోల ముందు నడుస్తున్నప్పుడు ఆగి గాజు అద్దాల్లోంచి వాళ్ల ప్రాక్టీస్ సెషన్స్‌నీ చూసినప్పుడు నా చిన్నప్పుడు గుల్బర్గా వీధుల్లో స్వేఛ్ఛగా తిరిగిన రోజులు గుర్తొచ్చాయి; ఆ కాలంలో అంతకు మించి ఆశించింది లేదు. ఆశించడానికి ఆస్కార మెక్కడున్నది గనుక! నా పిల్లలకి అలాంటి వాటిల్లో తప్పకుండా ట్రెయినింగ్ ఇప్పించాలనుకున్నాను గానీ, అసలు ‘నా పిల్లలు,’ అన్న ఆలోచనకే కొన్ని వేలమైళ్ల దూరంలో వున్నానని తెలుసు గనుక, నాగూర్చి మాత్రమే ఆలోచించాను. ఒలింపిక్స్‌ని టీవీలో చూసినప్పుడు నన్ను ఆకట్టుకున్నవి స్కేటింగూ, స్విమ్మింగూ. ఆ అనుభవాలు ఒక్క సారయినా కావాలనుకున్నాను.

“వాటితోబాటే, రొమాంటిక్ ఎక్స్‌పీరియెన్సెస్ – మూవీ & డిన్నర్, తరువాత బోట్ రైడ్! బై ది వే, డోన్ట్ గెట్ మి రాంగ్. దీస్ అర్ ది క్లాసికల్ టైప్ రొమాన్సెస్. ఐ మేడ్ ది స్విమ్మింగ్ అండ్ స్కేటింగ్ ఆల్సో రొమాంటిక్, డోన్ట్ యు అగ్రీ? అయితే వీటన్నింటినీ పక్కపక్క రోజుల్లోనే చెకాఫ్ పెట్టేస్తే వుండే గుర్తులు ఇందాక నేను రెండుగుక్కల్లో అరగ్లాస్ వైన్ ఖాళీ చేసినటువంటివి; లేకపోతే అరకిలో స్వీట్లని అయిదునిముషాల్లో తినడంలాంటిది. అంటే, అనుభవం దొరుకుతుంది గానీ, కావలసిన గుర్తులు మిగలవు, మిగిలిన వాటిల్లో అందముండదు. దానితో బాటే, నిన్ను ఊరించడంలో వున్న అనుభవం – అనుకోకుండా బోనస్‌గా దొరికింది – అది కేక్ మీది ఐసింగ్ లాగా ఎంత బావున్నదో తెలుసా? నేను కేక్ అంటోంది నాకు మిగిలిన అనుభవాన్ని! ప్రతీసారీ నిన్ను కలిసినప్పుడల్లా మిగిలిన ఆ అనుభవాన్ని మళ్లీ కలిసేదాకా ఆస్వాదిస్తూనే వున్నాను.

“నిన్నలా దూరంగా వుంచడం నాకూ బాధ కలిగించింది. అలా అని, స్విమ్మింగ్ తరువాతో లేక ఇంకా వెనక్కెళ్లి స్కేటింగ్ తరువాతో నన్నీ గెటప్‌లో ప్రెజెంట్ చేసుకున్నా ననుకో, ఎంతయినా మగాడివి గనుక నన్ను ‘షి ఈజ్ టూ ఈజీ’ అనుకుని ఆ తరువాత పట్టించుకోకపోయే ప్రమాద మున్నది. నాకు ఒక్కొక్క ఐటమ్‌నీ చెకాఫ్ చేస్తున్నకొద్దీ ఆనందంతో బాటే చెప్పలేని బాధ కలిగిందన్న సంగతి కూడా చెప్పాలి – నీకు ఇంతకన్నా దగ్గర కాలేకపోతున్నందుకు.

“అనార్కలి, సలీముల్లాగానూ, రోమియో, జూలియెట్ల లాగానూ తరచుగా కలవడానికి నీకూ నాకూ వున్న ఉద్యోగాలవల్ల కుదరకపోయినా, కనీసం ఫోన్లో మాట్లాడుకోవడానికి కూడా వీల్లేకుండా అడ్డంపడ్డాడు ముదస్సర్.  కాలేజీలో చేరిన రెండేళ్లదాకా నాకు సెల్‌ఫోన్ ఇవ్వనీకుండా చేశాడు. తరువాత ఫామిలీ ప్లాన్ అనిచెప్పి మా ముగ్గురి ఫోన్లనీ – బాబాదీ, అమ్మీదీ, నాదీ – తన కంట్రోల్లో పెట్టుకున్నాడు. ఎంతయినా ససుర్, వున్న ఒకే మగదిక్కు, అని బాబా అడ్డం చెప్పలేదు. కలిసినప్పుడల్లా నా ఫోన్ లాక్కుని అందులో కాంటాక్ట్స్‌లో కొత్తగా ఎవరయినా చేరారేమోనని వెదుకుతుంటాడు. అందుకనే నేను నీ నంబర్ని,” అని తన చేత్తో అతని చేతిని పట్టుకుని తన తలకాయవైపు పాయింట్ చేసి, “ఇక్కడ భద్రంగా దాచుకున్నాను,” అని కంటిన్యూ చేసింది. “నేను ఎవరితో మాట్లాడుతున్నానో, ఎవరికి టెక్స్ట్ మెసేజులని పంపిస్తున్నానో ఆన్‌లైన్లో అకవుంట్లో లాగ్ అయి చూస్తూంటాడు. వాడికి తెలియని నంబర్‌కి నా ఫోన్‌నించీ కాల్ వెడితే వెంటనే అడుగుతాడు – ఎవరితో మాట్లాడుతున్నానో చెప్పమని. అందుకనే ఒమహా ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో నీతో మాట్లాడిన తరువాత నీ ఫోన్లని నేను ఆన్సర్ చెయ్యలేదు. దానిగూర్చి కూడా అడిగాడు – అన్నిసార్లు నీకు ఈ నంబర్‌నించీ కాల్స్ వచ్చెయ్యెందుకు? అని. ఎవరో టెలిమార్కెటర్ అయ్యుంటాడు. అందుకనే నేను ఆన్సర్ చెయ్యలేదు గదా అని జవాబు చెప్పాను. నా అదృష్టం కొద్దీ నేను నీకు పంపిన టెక్స్ట్‌లు నెలకు ఒకసారి మాత్రమే అయినా గానీ వేరే బిల్లింగ్ సైకిల్‌లో వున్నందువల్ల ఆ నెంబరే రిపీట్ అయిందని గమనించినట్లు లేడు.

“నా లిస్ట్‌లో రెండు ఐటమ్స్ చెకాఫ్ అయిన తరువాత పారిస్‌లో నవంబర్లో, థాంక్స్‌గివింగ్‌కి రెండువారాల ముందు, ఉగ్రవాదుల అటాక్ జరిగింది. అది ఆ శాన్ బెర్నార్డినో కపుల్‌మీద చూపించినంత ప్రభావమూ ముదస్సర్‌మీద చూపించింది.  వాళ్లు చేశారు, వీడు చెయ్యడానికి సిధ్ధపడ్డాడు. అంతే తేడా! దానికితోడు, ఆ శాన్ బెర్నార్డినో అటాక్‌లో భార్యకూడా పాల్గొనడాన్ని చూసి – గుర్తుందా, డిసెంబర్ 2వ తేదీ నాడు? సురయాని కూడా తనతోబాటు తీసుకువెళ్లడానికి బలవంతంగా ఒప్పించాడు – లేకపోతే పిల్లలని చంపుతానని బెదిరించి. ఆ సంగతి తెలిసిన తరువాత నా బకెట్ లిస్ట్ నన్ను తొందరపెట్టడంవల్లే నేను నిన్ను చల్లగా వున్నా డిసెంబర్లో బోట్ రైడ్‌కి రమ్మనమంది. దట్ వజ్ ఎ వండర్‌ఫుల్ ఎక్స్‌పీరియన్స్, బై ది వే! థాంక్ యు!

“సో, నా చిన్న బకెట్ లిస్ట్‌లో ఇది చివరి ఐటమ్. ముదస్సర్ ఎప్పుడు వాడి ఈవిల్ ప్లాన్‌ని అమలు చేస్తాడో తెలియదు. ఫిబ్రవరిదాకా ఆగాడంటేనే ఆశ్చర్యంగా వుంది. ఇంకెంతో కాలం ఆగుతాడనుకోను. అందుకే ఈ తొందర. లాస్ట్ ఐటమ్ ఆన్ ది లిస్ట్. నౌ మై కాన్షియెన్స్ ఈజ్ క్లియర్. ఆర్ యు యాంగ్రీ ఇనఫ్ విత్ మి టు త్రో మి అవుట్, ఆర్, డు యు స్టిల్ వాన్ట్ టు గో త్రు విత్ ఇట్? ఇఫ్ యు రియల్లీ వాంట్ టు త్రోమి అవుట్ – ఎ రిక్వెస్ట్. యూ హావ్ గివెన్ మి ఫైవ్ వండర్ఫుల్ మెమరీస్. వన్ మోర్ ప్లీజ్!” అని హమీర్ కళ్లల్లోకి చూసింది. ఆమె కళ్లు ధైర్యాన్ని నింపుకున్నట్టున్నా,  ఛాతీని కప్పుతూ షర్ట్‌ని పట్టుకున్న ఆమె చేతివేళ్లు వణకడం అతని కళ్లకి స్పష్టంగానే కనిపించింది.

హమీర్‌కి తాను విన్నదంతా ఒక కల అయ్యుంటే బావుణ్ణనిపించింది. తండ్రి కనిపించకుండా పోవడంవల్లా, మీనా ప్రవేశించిన తరువాత ఆశ్చర్యకరంగా నిష్క్రమించడంవల్లా – చుట్టుపక్కల ఇండియన్స్‌ని చూసినప్పుడల్లా తన జీవితమే ఎందుకింత కాంప్లికేటెడ్‌గా వున్నదా అని అనుకున్నాడు. అమానిని కలిసిన తరువాత తన స్టెప్‌లో ఒక బౌన్స్ వచ్చిందని అతనికి తెలుసు. దాన్ని లైఫ్ లాంగ్ నిలుపుకుందా మనుకుంటున్న దిశగా అతను అడుగేస్తున్నాడు ఇప్పటిదాకా. ఇప్పుడు కూడా ఆమెని కౌగలించుకుని నీకు నేనున్నాను అని ధైర్యం చెబుదామనే వున్నది గానీ, తండ్రి అదృశ్యమవడంతో తలక్రిందులయిన తల్లి జీవితాన్ని తను టెర్రరిస్ట్ కేసులో నిందితుడై ఇంకా అల్లకల్లోలం చెయ్యడానికి అతనికి మనస్కరించలేదు. ఎందుకంటే, 9/11 తరువాత అందులో పాలుపంచుకున్న వాళ్లకి ఆతిథ్య మిచ్చారన్న నేరానికి ప్రాసెక్యూట్ చెయ్యబడి శిక్షలు పొందినవాళ్ల గూర్చి అతను విన్నాడు.

“వై డోన్ట్ యు గో టు ది పోలీస్ అండ్ వార్న్ దెమ్ అబవుట్ ముదస్సర్?” అమానిని అడిగాడు.

“వాడు మారణాయుధాలని పోగుచేస్తున్నమాట, వాడు టెర్రరిస్టులకి సింపతైజర్ అన్నమాట, దేశద్రోహం చెయ్యాలని అనుకుంటున్న మాట – అన్నీ కూడా నిజాలే. కానీ, అలా అనుకోవడమే క్రైంగా ఇంకా ఎక్కడా నిర్ణయింపబడలేదుగా? పైగా, సెకండ్ అమెండ్‌మెంట్‌ని అడ్డంపెట్టుకుని ఈ దేశంలో ఎంతమంది ఎన్ని రకాల గన్‌లని వాళ్ల దగ్గర పోగుచేసుకుంటున్నారో అందరికీ తెలుసు.  ప్రజల దగ్గర గన్లు లేకపోతే ఆరెగాన్లో 41రోజులపాటు జరిగి క్రితంవారమే ముగిసిన స్టాండాఫ్ ఎలా సాధ్యమయింది? అందుకని ముదస్సర్ ప్లానేమిటో తెలిసేదాకా ఏమీ చెయ్యలేను. తెలిసిన తరువాత పోలీసుల దగ్గరకి వెళ్లకుండా వుండనూ లేను – మా జీవితాలన్నీ నాశన మయినా గానీ,” జవాబిచ్చింది అమాని.

ఒక కొరియన్ కుర్రాడు గన్ తీసుకుని యూనివర్సిటీలో కొందరిని కాల్చి చంపినందుకు సెంటర్‌విల్‌లో వున్న అతని తల్లిదండ్రులు పబ్లిక్‌కి క్షమాపణలు చెప్పడం హమీర్‌కి గుర్తొచ్చింది. అలాగే, ఇంకోచోట మతి స్థిమితంలేని కొడుకు గన్ తీసుకుని బయల్దేరాడని యూనివర్సిటీవాళ్లకి తల్లిదండ్రులే చెప్పిన ఉదంతంకూడా అతని మదిలో మెదిలింది. రెండూ అతనున్న ఏరియా చుట్టుపక్కల జరిగినవే. ముదస్సర్ చెయ్యా లనుకుంటున్న తప్పు సామాన్యమైనది కాదని హమీర్‌కి తెలిసినా, ఎవరు ఏంచెయ్యాలో నిర్దేశించగల పరిస్థితిలో తానులేడని అతనికి అర్థమయింది. అయిదు కలయికలతోనే తనవద్ద ఇంత ఓపెన్‌గా మాట్లాడేలా తనని నమ్మిందంటే అతనికి ఆమెమీద ప్రేమతోబాటు జాలికూడా కలిగింది. ఎవరికోసమో కాక తనకోసం మాత్రమే తన జీవితాన్ని అనుభవించడాన్ని కోరుకోవడం ఏమాత్రం అసమంజసం కాదు. అందరూ సాధారణంగా కోరుకునే సంసార జీవితం తనకి అందుబాటులో వుండబోవట్లేదని గ్రహించిన తరువాత ఆమె చిన్న బకెట్ లిస్ట్‌ని తయారుచేసుకోవడమూ ఊహాతీతం కాదు. అంత తెగువ వున్న ఆమె పరిస్థితులకి ఎంత బందీ అయిందో అర్థమయిన హమీర్‌కి కళ్లల్లో నీళ్లు వచ్చాయి. మీనా తరువాత తనకి జీవితం శూన్యం అని రాజీపడ్డ అనంతరం అమాని కనిపిస్తే తనకికూడా ఒక జీవితం వుండబోతోందని ఆశపడ్డాడు. ఇప్పుడు తనతోబాటు ఆమెకి కూడా ఒంటరి జీవితమేనని అతనికి అర్థమయింది.

“బై ది వే, ముదస్సర్ నన్ను ట్రాక్ చేస్తున్నాడని నా నమ్మకం. రెస్టన్ అంటే ఇష్టం వుండడంవల్లనే గాక వాడి ఫ్రెండ్స్ సర్కిల్‌లో ఎవరికీ కనిపించకుండా వుండడానికే నిన్ను కలవడానికి మొదట్లో రెస్టన్‌ని సెలెక్ట్ చేసుకున్నది.  ఆ స్కేటింగ్ రింక్ చుట్టుపక్కలా, స్విమ్మింగ్ పూల్ చుట్టుపక్కలా ఎక్కువమంది తెల్లవాళ్లు నివసించడాన్ని గమనించి, ముదస్సర్ అక్కడికి వచ్చే ఛాన్స్ తక్కువే అని నిర్ధారించుకున్నాకే నిన్ను అక్కడ కలిసింది. వాడు నల్లవాళ్ల చుట్టుపక్కల వున్నంత కంఫర్టబుల్‌గా తెల్లవాళ్ల పక్కన వుండడని చాలా కాలం క్రితమే గ్రహించాలే! అది నల్లవాళ్ల మీద సానుభూతి వల్లో లేక ఆ నల్లవాళ్లకంటే తను ఎక్కువ అన్న అహంకారంవల్లో పూర్తిగా తెలియదు. బోట్ రైడ్‌కి వాషింగ్టన్ వెళ్లక తప్పలేదు.  అయితే, నేను వాషింగ్టన్‌కీ, ఆ తరువాత క్రిస్టల్ సిటీకీ వచ్చినట్టు వాడు కనిపెట్టాడు. ఇప్పుడు కూడా, ఎందుకయినా మంచిదని నా కారుని పక్క బ్లాక్‌లో పార్క్ చేసి చుట్టూ చూసుకుంటూ వచ్చాను.  ఎవరూ ఫాలో కాలేదులే. మరీ బిట్టర్ కోల్డ్‌గా వున్నదిగదా, ఇవాళ! నేను FBI వాళ్ల నేమయినా కలుస్తున్నానేమోనని వాడి అనుమానం. దాని నివృత్తికోసం నన్ను ఫాలో అవడానికి ఇక్బాల్ సహాయం చేస్తూ వుండవచ్చు! అందుకే, మనం కలవడం ఇది చివరిసారి,” అన్నది అమాని. “ఇంకో విధంగా అయితే మొదటిసారి కూడా,” అన్నది దృష్టిని అతని కళ్లమీంచి తప్పిస్తూ కనురెప్పలని వాల్చి.

హమీర్‌ ఆమె ఛాతీమీది షర్ట్‌ని తీసివేసి, ఆమె మెడవద్ద మొదలుపెట్టి నాభిదాకా కుడిచేతి వేళ్లని పియానో మెట్లమీద కదిపినట్లుగా ఆడించాడు.

“పియానో వాయిస్తున్నావా?” అడిగింది అమాని.

“Rachmoninoff 3rd piano concerto, allegro,” జవాబిచ్చాడు. Hauntingగా మొదలయ్యే ఆ మెలొడీ అంటే అతని కెంతో యిష్టం.  కొద్దిసేపటికే ఎడమచేతిని ఆమె మెడకిందవేసి, కుడిచేత్తో నడుముని చుట్టి పైకి లేపి కావలించుకున్నాడు. మరి కొంచెం సేపటికే ఆ concerto intermezzo స్పీడందుకుంది.

ఉరితీతకు గురయ్యే వ్యక్తి తన చివరి భోజనాన్ని – తనకు నచ్చే పదార్థాలు ఎన్నున్నా గానీ – ఆనందంగా ఆస్వాదించలేకపోవచ్చు గానీ, ఎడారిలా మిగలబోయే అమానికి ఆమె జీవితంలో మొదటిసారీ, చివరిసారీ కూడా ఆనందపు టంచులని చూపాలని హమీర్‌ ఆరాటపడ్డాడు.

***

అమాని వెళ్లిన తరువాత మళ్లీ ఒకసారి ఆమె పేరుకి అర్థాన్ని ఇంటర్నెట్లో వెదికాడు. Hopes, aspirations, wishes, అని తెలిసింది. అతని గుండె బరువెక్కింది.  వైన్ బాటిల్ పూర్తిచేసిన తరువాత రెఫ్రిజిరేటర్ తలుపు తీసి ఒక బీర్ తెచ్చుకుని సోఫాలో కూర్చుని తాగడం మొదలుపెట్టాడు.

ఎంతవద్దన్నా అమాని పరిష్వంగపు అనుభూతులు అతనికి అంత ఇన్‌టిమేట్‌గా పరిచయమున్న ఇంకొక ఒకే ఒక వ్యక్తి మీనాని గుర్తుకు రానీయకుండా ఆపలేకపోయాయి.

[ఇంకా ఉంది...]

హమీర్‌కి పూర్తిగా నయమయ్యేదాకా వుండమని సరోజగారికి ఎవరికయినా చెప్పాల్సిన అవసరమేముంది? యాక్సిడెంట్‌కి ముందులాగా అతను తన పని తనే చేసుకోగలిగిన పరిస్థితిలో లేడు. తగిలిన దెబ్బ ఎంత ఎడమకాలికే అయినా, బ్రేకుమీద, యాక్సిలరేటర్‌మీదా ఆ కాలు వెయ్యవలసిన అవసరం లేకపోయినా, కనీసం కొంతవరకు నయమయితే గానీ డ్రైవింగ్ కూడా చెయ్యకూడని పరిస్థితి. అసలే చలికాలం. బయటకు వెళ్లి గ్రోసరీలు తెచ్చుకోవడం కూడా అంత తేలికయిన పరిస్థితి కాదు. అంగుళాల మందానో లేక 2015 జనవరిలోనో అంతకు ముందోలాగా అడుగులమందానో స్నో పడితే ఇంక చెప్పేదేముంది? క్రచెస్ పట్టుకుని స్నోమీదో, ఐసుమీదో అడుగెయ్యడమంటే కోరి ప్రమాదాన్ని కొనితెచ్చుకోవడమే!

అయినా గానీ, హమీర్‌తో బాటే అతని అపార్ట్‌మెంట్లోనే వుంటామని పట్టుబట్టారు సరోజగారు; అప్పటికే మూర్తిగారికీ, భవానిగారికీ తామెంతో ఋణపడి వున్నామని ఆవిడ బాధ. స్వంత అన్నయ్య దగ్గరో, అక్కయ్య దగ్గరో వుండడానికీ తమవద్ద వుండడానికీ తేడా ఏమీ లేదని చెప్పి, ఆవిడ అబ్జెక్షన్లని తేలిగ్గా కొట్టేశారు భవాని గారు.

సరోజగారు కూడా, తాను మొదటిసారి అమెరికా వచ్చినప్పటి పరిస్థితికీ, ఇప్పటికీ వున్న తేడాని ఇట్టే గ్రహించారు. ఆ మొదటిసారయితే భర్తకి తనూ, తనకి ఆయనా, అంతే. మహా అయితే ఆయనకి తెలిసిన రెండు, మూడు ఇండియన్ ఫ్యామిలీ లుండేవి. మెల్లమెల్లగా తమవంటి పరిస్థితుల్లోనే వున్న ఇతర ఇండియన్లు అక్కడక్కడా కలవడం మొదలుపెట్టారు. హమీర్ పుట్టడం, ఆ కాన్పుకి తోడుగా తన తల్లిదండ్రులు రావడం, వాడు ఎదిగేటప్పుడు వచ్చిన చిన్న చిన్న నలతలతో ఆదుర్దాలు కలగడం – వీటన్నిటితో ఎక్కువ ఖాళీ సమయ మున్నట్టే అనిపించేది కాదు. అదే ఇప్పుడు? హమీర్ ఆఫీసు కెడితే ఎవరితో మాట్లాడ గలదు ఒక్క భవానిగారితో తప్ప? పైగా, సరోజగారి పరిచయాలు పదేళ్ల క్రితంవి గనుక వాళ్లు తమ జీవితాల్లో ఎంతో ముందుకు వెళ్లిపోయారు. అడిగితే వాళ్ల ఫోన్ నంబర్లని భవానిగారు ఇవ్వగలరేమో గానీ, వాళ్లని పొరబాటున కదిలిస్తే ముందు ఉప్పెనలాగా తగిలేది పదేళ్ల సానుభూతి! “ఇంకా ఏమీ తెలియలేదా?” తో మొదలుపెట్టి, “దురదృష్ట”మనో, “మీలాంటి పరిస్థితి ఎవరికీ రాకూడ”దనో ఏదో పుసుక్కున అనేసి వెళ్లిపోతారు. విదుషి పెళ్లిలో అలాంటి అనుభవాలు చాలా కలిగా యామెకి.

ఒక రెండ్రోజులు ఊరికేనే కూర్చుని విసుగనిపించిన తరువాత, హమీర్ ఇంటినుండే పనిచెయ్యడానికి పర్మిషన్ తీసుకున్నాడు. క్రిస్మస్ సెలవులు దగ్గర్లోనే వుండడం అందరికీ తెరిపినిచ్చింది. హమీర్ పనిచేసుకుంటున్నప్పుడు చేసేదేమీ లేదు గనుక సరోజగారు భవానిగారితో కలిసి షాపింగ్‌మాల్స్‌కి వెళ్లేవారు. అలా మొదటిసారి వెళ్లినప్పుడు తను కోల్పోయినదేదో ఆమెకు మొహంముందు నిలిపి విధి ఎద్దేవా చేస్తున్నట్లనిపించింది. ఈ పదేళ్లల్లో వచ్చిన మార్పులు – ముఖ్యంగా టైసన్స్ కార్నర్లో మెట్రో రావడం వల్ల రూట్ 7 రూపే మారిపోవడంతో సహా – ఆమెకు స్పష్టంగా కనిపించాయి.

***

క్రిస్మస్‌నాడు మూర్తిగారింట్లో డిన్నర్‌కి ప్రిపరేషన్లు జరుగుతున్నప్పుడు ఆండ్రూ మీనా ప్రసక్తి తేవడం అక్కడున్నవాళ్లల్లో ఒక్క విదుషికి తప్పించి అందరికీ ఆశ్చర్యన్ని కలగజేసింది. ఆరోజాయన పుట్టినరోజు. దాని సందర్భంగా బాగా దగ్గరివాళ్లు సెలబ్రేషన్‌కి ఆ రోజున అక్కడ కలవడం దాదాపు రెండు దశాబ్దాలుగా జరుగుతోంది. ఆ పార్టీ కొచ్చేవాళ్లల్లో కూడా ఎవరూ ఆయనకి చుట్టాల్లేరు. అన్నీ అమెరికా పరిచయాలే! ఈ కోలాహలంలో పాలు పంచుకోవడం ఆండ్రూకి మాత్రం ఇది రెండవసారి.

“నిన్న విదుషి ఫ్రెండుని కలిశాం,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“ఎవరే?” అని భవానిగారు అడగడం, “మీనా,” అని విదుషి చటుక్కున అనడం క్షణంలో జరిగిపోయిన ట్లనిపించింది. విదుషి గొంతులో ఆ ప్రసక్తి తేవాలన్న ఆత్రం మూర్తిగారి చెవికి సోకకపోలేదు. ఆండ్రూ ఇనిషియేట్ చెయ్యబట్టి సరిపోయింది గానీ, అదే విదుషి గనుక స్వయంగా తెచ్చివుంటే మాత్రం మూర్తిగారు, భవాని గారు ఇద్దరూ కూతుర్ని కేకలేసేవాళ్లు – “ఆ వార్తని సరోజగారు, హమీరూ వింటుండగా చెప్పడానికి బుధ్ధి లేదా?” అని.

అంతటితో ఆగకుండా, “వాళ్లమ్మ పోయి ఏడాది దాటిందట,” అన్నది విదుషి. విన్న అందరి మనసుల్లోనూ ఒక్కసారి కలుక్కుమంది ఆ తల్లిలేని పిల్లని తలుచుకుని. ఏ తల్లయితే కూతురి పెళ్లికి మొండిగా అడ్డుపడిందో, ఆమె ఇప్పుడు లేదు. అయితే, విరిగిన మనసులని కలపడం సాధ్యమేనా?

“పెళ్లయిందటనా?” అడిగారు భవానిగారు కొంచెం మెత్తబడి.

“లేదు,” జవాబిచ్చింది విదుషి.

“ఇటు వీడికీ పెళ్లికాలేదు, అటు ఆ పిల్లకూడా ఒంటరే. సైంధవుడిలా అడ్డంపడ్డ ఆవిడ పోయుండొచ్చుగానీ, ఆవిడ చూపిన ప్రతిబంధకాన్ని – నేను – ఇంకా రాయిలా వున్నాను!” అనుకున్నారు సరోజ గారు.

“డెన్వర్ ఎయిర్‌పోర్టులో కనిపించింది,” అన్నాడు హమీర్ యాథాలాపంగా.

“ఏమన్నది?” భవానిగారు అనాసక్తికరంగా అడిగినట్టున్నా, ఆవిడ మదిలో కుతూహలం ఉరకలేస్తోంది.

“నేను కూర్చున్న టేబుల్ దగ్గరకి వచ్చి కూర్చోవచ్చా అనడిగింది. దిసీజ్ ఎ ఫ్రీ కంట్రీ అని చెప్పాను.”

“నీకు చెప్పిందా వాళ్లమ్మ పోయిన సంగతి?” అడిగారు భవానిగారే మళ్లీ.

“లేదు. అయినా వై వుడ్ ఐ కేర్?” అన్నాడు హమీర్. ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో మీనామీద కలిగిన కోపం స్థానంలో అతి చిన్న భాగంలో అయినా కొంచెం విషాదమూ, కొంచెం జాలీ ఇప్పుడు చోటుచేసుకున్నాయి.

అతని సమాధానం సరోజగారికి కొంచెం ఉపశమనాన్ని కలిగించింది. “ఎంతయినా ఆ తల్లి కూతురే గదా! అలాంటివాళ్లకి దూరంగా వుండడమే మంచిది!” అన్నారావిడ.  ఆ మాటలకి మూర్తిగారూ వాళ్ల కుటుంబ సభ్యులూ కొంచెం నొచ్చుకున్నా గానీ ఆవిడ జీవితంలో దుఃఖాన్నీ, విషాదాన్నీ అతిదగ్గర నుంచీ చూశారు గనుక ఏమీ అనలేకపోయారు.

“పెళ్లయిన తరువాత కూడా మీరు ఇండియాలోనే వుంటారు గదా?” అని సమాధానం తెలుసుకోవడానికి వేసిన ప్రశ్నలాగా కాకుండా ఎక్కడ వుండాలో నిర్దేశించినట్లుగా మీనా తల్లి అడగడం హమీర్ చెవుల్లో మార్మ్రోగింది. అతనూ, మీనా తమ పెళ్లిగూర్చే అప్పటిదాకా ఆలోచించారు గానీ ఈ డీటెయిల్స్‌ని వర్కవుట్ చెయ్యడం మాటటుంచి, అసలు ఆలోచించనే లేదు. హమీర్‌, సరోజగారు తమతో కాక వేరెక్కడ వుంటారనే ఆలోచనకే తన మనసులో చోటివ్వలేదు. అది మీనాకి కూడా అంగీకారం ఎందుకు కాబోదని మాత్రం అతను అనుకున్నాడు.

“హౌ డిడ్ షి డై?” హమీర్ అడిగాడు. ఆ ప్రశ్నలో శాడిజానికి ఏమాత్రం ఆస్కారం లేదు గానీ, ఆ వివరాలు అనవసర మనిపించింది మూర్తిగారికి.

“అప్పరెంట్లీ ఇట్ వజ్ ఎ సడెన్ డెత్. మాసివ్ హార్ట్ ఎటాక్,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“మీనా వాళ్లమ్మగారిని తీసుకుని షాపింగ్‌కి కార్లో డ్రైవ్ చేస్తూ వెడుతోందట. తనేదో మాట్లాడుతుంటే ఆవిడ ఊఁకొడుతున్నదల్లా కాసేపు ఏమీ మాట్లాడకపోయేసరికి మీనా పక్క సీటువైపు చూస్తే ఆవిడ తల వాలిపోయున్నదట. తను డాక్టరే గనుక ఏం చెయ్యడాని కయినా సమయ మెప్పుడో దాటిపోయిందని గ్రహించిందట,” అన్నది విదుషి.

సడెన్ డెత్ కూడా సడెన్ డిజప్పియరింగ్ లాంటిదే అని అనుకున్నాడు హమీర్.

మీనా తల్లి ప్రసక్తిని తీసుకురావడం ఆండ్రూ, విదుషి బాగా ఆలోచించి చేసిన పనే గానీ, వాతావరణం బయటిలాగానే ఇంట్లోకూడా బాగా చల్లబడుతోందని గ్రహించి, విదుషి మాట మార్చింది. “ఆండ్రూ ది అవుట్‌డోర్స్ మాన్ హాజ్ ఎ ప్రపోజల్!” అన్నది.

“హౌ అబవుట్ గోయింగ్ టు యోసమిటి ఇన్ జూన్?” అడిగాడు ఆండ్రూ.

” ఎక్సెలెంట్ ఐడియా! ఎన్నేళ్లుగానో వెడదా మనుకుంటున్నా గానీ ఇప్పటిదాకా కుదర్లేదు. ఇప్పటినించే ప్లానింగ్ చేసుకోవడానికి కావలసినంత సమయముంది,” అన్నారు మూర్తి గారు.

“ఆ ప్లానింగ్ నాకు చాలా అవసరం. హాఫ్ డోమ్ ఎక్కడానికి ముందే రిజర్వ్ చేసుకోవాలి. అందుకని మహా అయితే ఒక వారం తీసుకోండి ఆలోచించుకోవడానికి,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“రాళ్లూ రప్పలూ ఎక్కాలా?” అడిగారు భవాని గారు.

“అవును మామ్! అది సముద్రమట్టానికి రెండువేల అడుగుల ఎత్తులో మొదలై పదమూడువేల అడుగుల ఎత్తుదాకా పోతుంది. భయపడకులే, నిన్ను ఆంత ఎత్తు ఎక్కమని అడగం. ఆండ్రూ హాఫ్ డోమ్ పైకి ఎక్కినప్పుడు మాత్రం ఆ ఎత్తుని చేరతాడు,” అన్నది విదుషి.

“మామ్, నువ్వెప్పుడూ యోసమిటి చూళ్లేదు కదా?” అడిగాడు హమీర్.

“మీ నాన్న వెళ్లాలి అనేవారు. నేనే రానన్నాను. ఈ చుట్టుపక్కల ఏదో పార్కుకి తీసుకెళ్లారొకసారి. అక్కడ నడిచినందుకే నా కాళ్లు పట్టేశాయి. తరువాత నేను నేను అలాంటి చోట్లకి రానన్నాను,” అన్నారు సరోజగారు.

“పెళ్లికి ముందు అలాంటివన్నీ ఎక్కేవారని చెప్పారు ఆయనా, నేనూ కలిసి గ్రేట్ ఫాల్స్‌లో బిల్లీ గోట్ ట్రెయిల్ మీద నడిచినప్పుడు,” అన్నాడు హమీర్.

“దట్స్ ఎ నైస్ ట్రెయిల్,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“ఆఁ. పెళ్లికి ముందు స్టూడెంట్‌గా వున్నప్పుడు బాక్‌పాక్ వేసుకుని దేశంలో చాలా నేషనల్ పార్కులకి తిరిగార్ట. పెళ్లయిన తరువాత నేను రానన్నాను. నన్నొక్కదాన్నీ ఇంట్లో వదిలేసి వెళ్లలేక తను మానేశారు గానీ, ఆ యోసమిటీకే, నువ్వు కాలేజీలో చేరిన తరువాత నీతో కలిసి వెడదామనుకున్నారు,” అన్నారు సరోజగారు. “అయినా, జూన్ దాకా ఆగడమెందుకు? ఇప్పుడే వెళ్లచ్చుగా?” అన్నారావిడే మళ్లీ.

“ఇలా కాదు గదా మామ్?” అన్నాడు హమీర్ క్రచెస్‌ని చూపిస్తూ.

“అవును కదా, మర్చే పోయాను,” అని ఆగి, “పోనీ ఫిబ్రవరిలో అయితే?” అని అడిగారావిడే.

“అది ఎత్తయిన ప్రదేశ మవడంవల్ల మంచుపడి దారులన్నీ మూసుకుపోతాయి. వాటిల్లో కొన్నింటి నయినా తెరవాలంటే ఏప్రిల్‌దాకా ఆగాలి. హాఫ్ డోమ్‌కి వెళ్లడాని కయితే జూన్ దాకా ఆగక తప్పదు,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“నే నప్పటికి ఇండియా వెళ్లిపోతాను. మీరేం చేసుకుంటే మీ యిష్టం,” అన్నారు సరోజ గారు.

“మీరు కూడా చూళ్లేదు కదా! కొంచెం ఆగి అది చూసేసి వెళ్లండి,” అన్నారు భవాని గారు.

“అలాగే వెడుదువుగాన్లే, యోసమిటి ట్రిప్ అయిన తరువాత! నువ్వు, నేను కలిసి ఎక్కడికీ వెళ్లింది లేదు ఈ తొమ్మిదేళ్లల్లో,” అన్నాడు హమీర్. సరోజగారికి జవాబు ఏమని చెప్పాలో తోచలేదు. అతని ఫ్రాక్చర్ ఎప్పటికి నయమవుతుందో ఎవరికీ పూర్తిగా తెలియదు కదా! అది పూర్తిగా నయ మయేటంతవరకూ ఆవిడ ఎలానూ వుండక తప్పదు. అందుకని ఆవిడ మౌనంగా వుండిపోయారు.

ఆ ట్రిప్‌కి కావలసిన అరేంజ్‌మెంట్లన్నీ ఆండ్రూనే చూసుకొమ్మనమని మూర్తిగారు చెప్పారు.

“అక్కడ కాబిన్లని తీసుకుని సెలబ్రేట్ చేసుకుందాం, ” అన్నాడు ఆండ్రూ విదుషిని నడుంచుట్టూ చెయ్యేసి దగ్గరకు లాక్కుని ముద్దుపెడుతూ.  ఎంత వద్దనుకున్నా తను మీనాని అలా దగ్గరకు లాక్కుని ముద్దుపెట్టడం హమీర్‌కి గుర్తొచ్చి మనసులో ముల్లు గుచ్చుకొన్నట్టనిపించింది.

“అమ్మో! అక్కడ black bears  తిరుగుతూంటయ్యట! నాకు భయం బాబూ! ” అన్నారు భవాని గారు.

***

“అయామ్ గ్లాడ్ హమీర్ మెట్ మీనా ఇన్ ది డెన్వర్ ఎయిర్‌పోర్ట్,” అన్నది విదుషి, క్రిస్మస్ వీకెండ్ అయిన తరువాత ఆండ్రూ డ్రైవ్ చేస్తూండగా మూర్తిగారి ఇంటినుంచీ బయలుదేరి వాళ్లింటికి వెడుతున్నప్పుడు.

“ఐ డిడన్ట్ సీ హిమ్ ఆర్ దెమ్ టు బి రిసెప్టివ్ టు ది ఐడియా,” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“పగులు అతుక్కోవడానికి కొంతకాలం పడుతుంది. రిలేషన్‌షిప్స్ అనేవి అంత తొందరగా కుదిరేవీ కాదు, అతికేవీ కాదు,” అన్నది విదుషి. “మీనాకి ఇటు హమీరూ లేక, అటు తల్లీలేక చాలా బాధపడుతోంది. హాస్పిటల్ పనిలో తల మునకలయ్యే పరిస్థితి కల్పించుకుంటోంది గానీ, ఎంతకాలం అలా వుండగలదు?”

“బౌల్డర్ వెళ్లిన తరువాత బాయ్‌ఫ్రెండ్సే లేరా?” అడిగాడు ఆండ్రూ.

“అక్కడ మెడికల్ కాలేజీలో చదువుతునప్పుడు మొదటి రెండేళ్లూ నెలకి కనీసం ఒకసారన్నా హమీరే అక్కడి కెళ్లొస్తూండేవాడు. వీడితో బ్రేక్ అయిన తరువాత వాళ్లమ్మ, చదువయేదాకా ఇంకేం బాయ్‌ఫ్రెండ్స్ అంటూ తిరక్కు, రెసిడెన్సీలోకి రాగానే నేనే సంబంధాలు చూస్తా నన్నదిట. ఆ చదువు పూర్తికాకుండానే ఆవిడ పోయింది. … హమీర్‌కి సంబంధాలని చూద్దామని మామ్ అండ్ డాడీ, అలాగే ఆంటీ కూడా ప్రయత్నించారు. హమీర్, రోహిత్ ఇద్దరూ కూడా పార్ట్‌నర్స్‌ని వాళ్లే వెతుక్కుంటామని చెప్పారు.”

“నాలాగా!” అన్నాడు ఆండ్రూ.

“నాలాగా కూడా! ఐ లవ్యూ,” అన్నది విదుషి పాసెంజర్ సీట్లోంచే అతని మెడమీద చెయివేసి నిమురుతూ. “మీనామీద ఇంటరెస్టే లేనట్టు మాట్లాడాడు గానీ, హమీర్ ఈజ్ కుకింగప్ సంథింగ్. అంత వద్దని వెళ్లిపోయిన ఆమెని అంత తొందరగా క్షమించేస్తావా అని అంటారేమోనని వాడి భయమనుకుంటా! ఇఫ్ మై సస్పిషన్ ఈజ్ కరక్ట్, డెన్వర్ ట్రిప్ తరువాత మీనా, హమీరూ పాచప్ అయ్యుండాలీపాటికి. అమ్మాయి తనంతట తానే వెదుక్కుంటూ వస్తే కాదనే మగాళ్లెవరుంటారు?”

***

“ఐ వాంట్ టు సీ యు!” హమీర్‌కి అమానినించీ టెక్స్ట్ మెసేజ్ వచ్చింది జనవరి చివర్లో.

ఇప్పటిదాకా “ఆ పనిచేద్దాం, లేకపోతే అది నేర్పించు,”అన్న ఆమెలో ఈ మార్పు హమీర్‌కి సంతోషా న్నిచ్చింది గానీ, జవాబుగా తనకో ఫొటోని తీసుకుని టెక్స్ట్‌కి జతచేసి పంపాడు.

“ఫేస్ టు ఫేస్!” జవాబొచ్చింది.

“స్కిన్ టు స్కిన్” అని, దానివెంటనే “ఐ మీన్ – ముద్దుపెట్టుకునేలా!” అని క్లారిఫికేషన్ వచ్చింది. రోజ్ కలర్ బ్లష్ వుండే ఎమోజీని చూసిన గుర్తు అతనికి లేదుగానీ, ఊహించుకోవడం అంత కష్టం కాదనిపించింది.

“యు విల్ హావ్ టు కమోవర్!” హమీర్ జవాబిచ్చాడు.

“అయాం నాట్ దట్ ఈజీ!” జవాబొచ్చింది.

“ఐ డిడన్ట్ సే టు మై అపార్ట్‌మెంట్!”

“నువ్వు డిజప్పాయింట్ చేశావు. నా రిసాల్వ్‌ని టెస్ట్ చెయ్యడానికి – అదే, ఈజీనో కాదో తేల్చుకోవడానికి – మీ  ఇంటి అడ్రస్ పంపుతా వనుకున్నాను!”

“ఇప్పుడేగా, నువ్వు అంత తేలిక కాదన్నావు?”

“అలా అనగానే అంత సీరియస్‌గా తీసేసుకోవడమే? ఏ మాత్రం టెస్ట్ చెయ్యకుండా! … ఐ నీడ్ ఎ షోల్డర్ టు లీన్ ఆన్!”

ఆ జవాబు హమీర్‌కి కొద్దిగా ఆశ్చర్యాన్ని కలుగజేసింది. తనింకా డ్రైవ్ చెయ్యడం లేడు గనుక రోహిత్‌కి టెక్స్ట్ చేశాడు – రైడ్ ఇస్తావా అని.

***

రోహిత్ హమీర్‌ని క్రిస్టల్ సిటీ మేరియాట్ హోటల్ పార్కింగ్ లాట్లో డ్రాప్ చేశాడు. సైనెటిక్ థియేటర్ వైపు చూపిస్తున్న గుర్తులని ఫాలో అవుతూ హమీర్ ఎలివేటర్ ఎక్కి లాబీని చేరుకున్నాడు. ఆ థియేటర్ టికెట్ కౌంటరు ముందు అవతలి గోడవైపు వేసివున్న బెంచీమీద కూర్చుని వున్న అమాని అతణ్ణి ఆశ్చర్యంతో కళ్లు విప్పార్చి చూసి లేచి నిలబడింది.

“మారుమూల వున్నట్లే వుంది గానీ, ప్రైవసీ కల్పించే చోటేమీ కాదు!” కొద్దిగా నిరాశ ధ్వనించేలా కొంటెగా అన్నాడు.

“కాలికి ఫ్రాక్చర్ అయిందని చెప్పొచ్చుగా!”

“మనం ఫోన్లో మాట్లాడుకున్న దెప్పుడు?” బెంచీమీద కూర్చుంటూ అడిగాడు.

“రమ్మనమని అడిగినప్పుడన్నా – ”

“రాలేనని చెప్పడానికి పూర్తిగా అలాంటి పరిస్థితిలో లేనుగదా!”

“ఎలా జరిగింది?” అడిగిందామె అతనిపక్కన కూర్చుంటూ. చెప్పాడు.

“యాక్సిడెంట్ చేసిన ఆ కార్లో బాంబులుండి పేలితే నువ్వివాళ నన్ను కలవగలిగేవాడివి కాదు. అదే, బాంబులున్నా గానీ అవి పేలకపోయుండుంటే ఈ పాటికి నీ పేరు దేశమంతా మార్మ్రోగిపోతూ వుండేది. ఆ విధంగా కూడా నువ్వు నాకు దొరికేవాడివి కాదు!” అతని భుజంమీద తలని ఆనిస్తూ అన్నదామె.

ఆమె మాటల్లో అంత నిరాశ ఎందుకు నిండివున్నదో అతనికి అర్థం కాలేదు. పైగా మాటల్లో బాంబులు దొర్లాయి! శాన్ బెర్నార్డినోలో భార్యాభర్తలు నిర్దాక్షిణ్యంగా కాల్పులు జరిపి పదకొండుమందిని చంపడమూ, ఇంకొంతమందిని గాయపరచడమూ, ఆ కాల్పులకి ఇస్లాం రాడికలిస్టుల ప్రోద్బలమో, లేక ప్రోత్సాహమో వున్నదంటూ అమెరికాయేగాక భార్య పాకిస్తాన్‌నించీ వచ్చిందని ఆ ప్రభుత్వం కూడా పరిశోధనలని మొదలుపెట్టడమూ అతనికి గుర్తొచ్చింది. కానీ, ఆమె ఈ ప్రసక్తి ఎందుకు తీసుకువచ్చిందన్నదే అతనికి అర్థంకాలేదు.

అమాని అతని భుజానికి తన తల నానించి ఆమె చేతిని అతని నడుంచుట్టూ వేసి అతని కెడమపక్కన మౌనంగా కూర్చుంది. అతను తన ఎడమ చేతిని ఆమె నడుంచుట్టూ వేశాడు. అలా కాసేపయిన తరువాత హమీర్ తన కుడిచేతిలోకి ఫోన్ తీసుకుని ఇద్దరికీ కలిపేలా సెల్ఫీని తీసి చూస్తే ఆమె నిద్రపోతోంది. ముందు ఆశ్చర్యమేసింది గానీ, ఆమెకు తను ప్రశాంతత నివ్వగలగడం అతనికి ఒకవిధమైన ఆనందాన్నిచ్చింది.  అయితే, ఒమహా ఎయిర్‌పోర్టులో కలిసిన తరువాత ఈనాడు ఆమె ఇంత నిర్భయంగా తన భుజంమీద తలనానించి నిద్రపోయేటంత కాన్ఫిడెన్స్‌ని ఎలా ఇవ్వగలిగాడో అతనికి అర్థంకాలేదు.

అలా దాదాపు అరగంటసేపు కూర్చున్న తరువాత, ఇంక కూర్చోలేనంటూ చేసిన అతని శరీరపు మొరాయింపు ఆమె నిద్రకి భంగం కలిగించింది.

“నిద్రపోవాలనుకుంటే మా అపార్ట్‌మెంట్‌కి వెళ్లేవాళ్లం!” అన్నాడు.

“అక్కడ నన్ను నిద్రపోనిస్తావేమిటి?” అని ఆగి, “అయినా, అక్కడ నిద్రపోనిస్తే నేనెందుకు వూరుకుంటాను?” అన్నది అమాని. ఆ కవ్వింపు అతనికి స్పష్టంగానే అర్థమయింది.

“ఇంకో గంటలో ఈ థియేటర్లో ఒక షో వున్నది – చూద్దామా? రోమియో అండ్ జులియెట్,” అమాని అడిగింది.

“విషాద గాథ నెన్నుకున్నావెందుకు?”

“మన కేది రాసిపెట్టి వున్నదో మనకేం తెలుసు? ఏదయినా మన చేతుల్లో వుంటేగా! ఇక్కడ ఒక షో చూద్దా మనుకున్నాను.  తమాషాగా ఇప్పుడిక్కడ ఆ విషాద గాథనే ప్రదర్శిస్తున్నారు. అసలు డైలాగులేమీ వుండవట ఈ ప్రదర్శనలో.  మాటల్లేని విషాదాన్ని చూడా లనిపించింది.”

“ఇంకో రెండో, మూడో గంటల తరువాత పికప్ చేసుకోగలవా?” అని రోహిత్‌కి మెసేజ్ పంపిస్తే అతను సరేనన్నాడు.

థియేటర్లో షోమీద కళ్లతోబాటు మనసుని కూడా కేంద్రీకరించగలిగి నప్పుడు చాలా బావుంది అనుకున్నాడు. తనచెయ్యి అమాని చేతితో పెనవేసుకునున్నదని గుర్తు వచ్చినప్పుడు, దారీ తెన్నూ లేకుండా వున్నట్టున్న తన ఏకాకి జీవితానికి ఒక తోడు లభించబోతున్న దన్న నమ్మకం హమీర్‌కి కలిగింది. కానీ, అది రిలేషన్‌షిప్ అని పూర్తిగా అనుకోవడానికి ఆస్కారం లేకుండా, ఇప్పటిదాకా ఆమే అన్నీ నిర్దేశిస్తూ వున్నది.

“జూన్లో యోసమిటీ వస్తావా?” షో అయి, బయటకు వచ్చిన తరువాత అడిగాడు. అప్పటిదాకా తెరిపిగావున్న ఆమె మొహం మ్లానమవడం గమనించాడు. “ఇంకా చాలా కాలమున్నదిగా! ఎన్నో జరగవచ్చు ఈ అయిదునెలల  కాలంలో!” అన్నది అమాని. ఆమె గొంతులో అంత నిరాశ ఎందుకు నిండుకున్నదో అతనికి అర్థంకాలేదు.

ఇంకా ఉంది…