వాకిలి » మంజీర

Why is that I am angry with poets?

వాకిలి — Sat, 31 Dec 2016 20:15:05 +0000

This flashed in my mind as I was reading PNR’s guest editorial in November Edition. It is because of –
The feeling that drives us as we read their pieces, they make us feel as if they read our state of mind , they make us feel that they ’read’ us and put our pain in their words, give voice to our words ; no, words to our voice.

And I am very angry with poets (at least some), also because I can’t stop loving them. How much ever I try! This perhaps is true for some other people too! (as it came across in the write up by PNR garu).

I recalled my student days when Devulapalli was so close to my heart like others- Tagore etc. Even then, when the articles on the thesis on Krishna Sastry started getting published ‘Vaakili’- I did not read them heart fully- just gave a reading. It is partly due to my wanting to move away from the reality, the painful reminders of the poetry that once shook us, the ‘convenient escapism’ one finds solace in.

Sometimes one needs a slight jerk, a mild quake, a tapping of hidden emotions connected to the poems and the poet- to go back to reading, to get merged in the lines once loved. But the piece written by PNR pushes one (like me) to take a leap forward and go back to reading the poetry once offered solace and shelter. It acts like a ‘starter’ for the main course- an appetizer.

I wish he had written this even before the series of essays started coming in Vaakili. Not that it matters, as one can always go back to reading them. But sometimes, a mere line of introduction that the thesis is going to be published may not just be enough. This is just a thought! I don’t feel that the editorial is an introduction; it is an appetizer for a full meal (meant for those who ‘love’ Devulapalli- in the lines of Tagore, Chalam, Rumi and many such).

How would I love thee?
And how would I tell you how much I love thee
As you fill the space- the inner and the outer,
When I like a thin layer merged between
Both the circles
You fill all the moments
Between the flashes of my eyelids
And the space between my breaths

How would I tell you?
How beautiful you are-
To me
When I could ‘see’ you
Beyond the body
Beyond the skin and all the layers below.
What should I tell you?
When I felt your beauty
Beyond the physical
Even metaphysical
The words are limited
For they cannot contain what I mean to say
Hence I remain
Here
Quiet!

“ఇంతకీ, సౌందర్యం అంటే ఏమిటి? నాకు అర్థమయినంతలో అది బాహ్యమైన, అంతర్ముఖమైన “అందం” కాదు. అందం యొక్క అభివ్యక్తీ కాదు. అనాది అయిన, అనాదమైన మానవత్వాన్ని మనకి అనుభవంలోకి తెచ్చే ప్రతి క్షణమూ సౌందర్యమే.”

I was listening to Chaganti’s talks on ‘Soundarya Lahari’. He gives somewhat similar yet a different side to the word- the beauty that is not dangerous is called ‘Soundaryam’, which does not wither away with age.

As we grew older
Every moment I look at you
When we are alone
In the moments meant for us
Us alone
I don’t see you
I see you- how you are once upon a time
You don’t age in my space
Neither do I
The Theory of Relativity wins here
We ‘feel’ the beauty in each other
At every such moment
My Dear, I felt this should be the end of the world.

“సా తత్వతః సమంతా
త్సత్యస్య విభోసత్తా తపఃశక్తీ
లీలా మహిళా వపుషా
హైమవతీ తనుషు కుండలినీ

ఇందులో కవి – స్థాణువుగా, సంకల్పంగా మాత్రమే ఉన్న విభుని (శివుడు) చుట్టూ ఆవరించుకుని ఉన్న ఆయన తపఃశక్తినే ఉమగా వర్ణిస్తున్నాడు. వారిద్దరి మధ్య జరిగే “క్రీడే” మనం ఎన్నో విధాల దర్శిస్తాం అంటాడు. ఇందులో విభుడు, మహిళా అనేవి సింబల్స్. అంతర్ముఖమై, అతి శక్తివంతమై, జడంగా స్ఠాణువుగా ఉన్న వస్తువు ఒకటి, దాని అంతర్మధనంలోంచి ఉద్భవించిన చాలిత శక్తి మరొకటి. ఈ రెండిటి మధ్యా రాపిడి, కలయిక సృష్టిలో అన్నిచోట్లా ఉన్నాయంటాడు కవి – ఆకాశంలోనూ, మానవ దేహంలోనూ, కవిత్వంలోనూ ప్రధానమైన క్రీడ ఇదే అంటాడు.”
“ఇది తత్వశాస్త్ర పరిభాషలో సౌందర్య క్షణం.”

And one such moment
Gives a different term in Human Biology
In philosophical terms ‘the moment of beauty’
In romantic terms, the materialized moment of love and longing
When we both forget the self and other.
The tryst with the static and the dynamic
The momentary rest.
An ultimate expression of love
And the residue of love
Philosophy!

“సౌందర్యలహరిలో, శంకరుడు మరికాస్త ముందుకి పోయి, కవిని, కవి అనుభూతిని, గానం పుట్టుకనీ, గేయం విస్తృతినీ ఒకే శ్లోకంలో ఇలా చెప్తాడు.
కవీంద్రాణాం చేతః కమలవనబాలాతపరుచిం
భజంతే యే సంతః కతిచిదరుణామేవ భవతీమ్ .
విరించి ప్రేయస్యాస్తరుణతర శృంగారలహరీ
గభీరాభిర్వాగ్భిర్విదధతి సతాంరంజనమమీ
శంకరుడు మాత్రమే ఊహించగలిగిన చిత్రం ఇది. ముందుగా, ఒక నిశ్శబ్దమైన, నిశ్చలమైన తామరకొలను ఒకదాన్ని ఊహించండి. అందులో ఎన్నో తామరలు ఉదయ కాంతికి అప్పుడప్పుడే కాస్త సిగ్గుగా, భక్తిగా తలలెత్తి విచ్చుకుంటున్నాయి. ఉదయారుణకిరణాల స్పర్శలోని మాధుర్యంతో అవి తడిసిపోతున్నాయి. అవి పరమేశ్వరిని కొలిచే కవి హృదయాలు, ఆ హృదయం భజిస్తున్నది ఆమెనే (ఆమె అరుణిమనే, ఆమె కారుణ్యాన్నే). ఆ భజనే, సరస్వతి శృంగార హేలగా, వాటి చుట్టూ ఉన్న సరస్సనే కావ్య ధారలుగా ప్రవహిస్తూ రసజ్ఞులని రంజింపచేస్తోంది.
చాలా గొప్ప భావన ఇది. కవి పడే మధనని, కవిత్వం పుట్టే క్షణంలో ఉన్మత్తమైనపోయిన కవి మనస్సునీ, అక్కడనుండీ ఉప్పొంగే ఒక భావన భాషగా మారడంలోని శృంగారాన్నీ – ఇవన్నీ ఒక్క పద్యంలోనే చెప్పగలగడం ఒక్క శంకరుడికే సరి. ఇంతటితో ఆగలేదు అయన – సరస్సులోంచి తామరలు పుట్టడంలేదు, తామరలకి ఉదయకాంతితో నడుస్తున్న శృంగారంలోంచే సరస్సు ప్రవహిస్తోంది అనే ఊహకి కవిత్వానికి మించిన తాత్విక దృష్టికావాలి. ఈ భావననే, ఎన్నో శ్లోకాలలో సౌందర్యలహరిగా గానం చేసాడు శంకరుడు.”

How romantic is philosophy?
How philosophic is Love
If one can see that and feel it
Something that can only be experienced! But can never be taught or explained!

“The function of poetry is the invocation of the Muse; its use is the experience of mixed exaltation and horror that her presence excites అన్న రాబర్ట్ గ్రేవ్స్, ఈ పద్యం చదివుంటే ఆనందతాండవం చేసేవాడేమో! అందుకే, కృష్ణశాస్త్రి “ ఒక మంగళానిలము కొనితెచ్చి అందిచ్చిపోయే అజరామరము నీ వాణి, నా గీతి అప్పుడే నగలన్నీ విడనాడి శిరము వంచెను ధూళివరకు నీ పదమాని”, “ ఏమేను లేని నీ వీ దృగాళి నెట్టు లిమిడినావు” అంటాడు.
“ఎలదేటినోయి స్వామీ, నేను సెలయేటి
అలలలో కదలేటి కలువ పూపడవలో
ఊయల నీ లీల నూగేను తూగేను
నీ యోలగము వేళనే యింత మరపేల?
తరపి తేనియసోన తొరిపి మంచుజలాన
కురిపించి రెవరు క్రొవ్విరిగుండె లోలోన
తగిలించి వలపు పుప్పొడి బూది నా మేన
బిగియించిరెవరు మోదుగుపూవు చాపాన?”
అన్న కృష్టశాస్త్రి తుమ్మెదపాట పై రెండు శ్లోకాల మధ్యా ఊయలలూగే భావుకమైన సౌందర్యక్షణం. ఇటువంటి క్షణాలలోనే, “ఎటుల సాగునో బ్రతుకు ఈ పాటయె లేకుంటే కడలి చేరువరకు” అనిపిస్తుంది.”

నిజం! కానీ నాకనిపిస్తూంది, ఈ అక్షరాల్ని పట్టుకుని ఒక్కో శ్లోకం దాటుకుంటూ వెళ్తూంటే….

It’s like a series of hanging bridges with each pair of verses are the banks with endless lines of poetry and prose in between- if one is open to capture them! The lines flowed from Devulapalli, Tagore, Rumi, Gibran and others weave the ropes to commute between verses like Sankara’s and others- Or it could even be the other way round. The banks could be connecting many such bridges!
One can always choose the frame!

**** (*) ****

పౌర్ణమి

వాకిలి — Wed, 30 Nov 2016 22:52:23 +0000

ఎన్ని సార్లు అడిగాను, ఒక్క పౌర్ణమికైనా కలిసుందామని.

ఈ రోజు పౌర్ణమి !

రాత్రి పది గంటలకి ఆఫీసు మూసేసి వస్తూ ఉంటే, చల్లచల్లగా వెన్నెల, మంద్రంగా కొబ్బరాకులు, చుట్టూరా నిశ్శబ్దం. మనసంతానువ్వు. నువ్వెదురుగా ఉన్నావనుకో! చాలా బిజీగా ఉన్నట్లు కనిపించాలన్నట్లు, అంతసేపూ నువ్వు నాకోసం ఎదురు చూడాలన్నట్లు- అదో తపన.

నేను ఎదురుగా ఉన్నాననుకో నువ్వూ అంతే!

ఇన్ని రోజులలో ఒక్కసారైనా వీలు పడలేదు మనకి, ఒక్క పున్నమి రాత్రైనా వెన్నెల్లో తడవడానికి! రాత్రిపూట డిన్నర్ అయ్యాక అలా నడుద్దామని బయట అడుగు పెడితే ఎంత ప్రయత్నించినా నువ్వు కొన్న మువ్వల సవ్వడి అలజడి కలిగించకుండా వదలదు.
నిశ్శబ్దంలో నిన్నెలా దూరంగా ఉంచాలో నువ్వే చెప్పరాదూ!

ఎందుకు దగ్గరవుతాం మనుషులకి, మనసులకి. Why do we get attached to people? Why do we take shelter in that attachment? ఒక్కసారి మనసులోకి ఇంకి పోయాక ఎంత ప్రయత్నించినా పోరు కదా. పోన్లే అని గుండెల్లో పొదువుకుంటామా, చెప్పకుండానే భళ్ళున తలుపు తీసుకోని వెళ్ళిపోతారు. నాలోనే ఉండి పోతావు కదూ అని నిన్ను అడిగిన ప్రతిసారీ, నాలోని Insecurity బయట పడుతూంటుంది- ఊ…! అన్న నీ జవాబుతో పాటు.

నీతో గడిపిన ప్రతి రోజూ బోల్డంత ఫిలాసఫీ! నువ్వు చెప్పేది కొంత, నేను చూసి నేర్చుకునేది మరి కొంత; అన్నింటి కంటే ఎక్కువగా నాలో నీ వల్ల కలిగే ప్రతి స్పందనా ఒక్కో పాఠం నేర్పుతూంటుంది. (ఆ పాఠాలు గుర్తుంటాయా అని మాత్రం అడగకు!)
ఒక్కో చుక్కని చూస్తూ నడుస్తూంటే ఒక్కో జ్ఞాపకం, దూరంగా మెరుస్తూ.

ఆరోజుల్లో ఏదో శూన్యం. లోపలో, బయటో. ఎవరు నింపారో తెలీదు. లేక నేనే నింపుకున్నానో!
నాలో నుండి తను వెళ్ళి పోయాక, నడిచెళ్ళిపొయాక, The void that filled me once he had gone!

పనిలోనే విశ్రాంతి వెతుక్కునే రోజులు. అలాంటప్పుడే ఒక సాయంత్రం నీ పరిచయం. ఇంకా గుర్తు నాకు. పౌర్ణమి ముందు వచ్చిన ఒక ద్వాదశి రాత్రి, మధ్యరాత్రి పన్నెండు గంటలయినా నిద్ర పట్టలేదు. చాలా మంది మనుషులు చుట్టూరా ఉన్నా ఎంతో ఇష్టమైన ఒంటరితనం…అయినా ఎప్పుడూ భరించలేనంతగా లేదు. కాకపోతే రాత్రిళ్ళు వెన్నెల, నేలరాలిన పారిజాతం పూలు, మంచు కురవడం, చినుకుల్లో తడవడం, అర్ధరాత్రి ఆకుల చప్పుళ్ళూ, చుక్కల్లో ముగ్గులు, ఇవన్నీ మరిచిపోయి చాలా రోజులైంది- కావాలనే! ఒక కొత్త ప్రపంచంలో బ్రతకడం, అలసిపోయేట్టు పని చేయడం, మనసులోకి ఒక్క అంగుళం కూడా లోతుగా వెళ్ళకపోవడం – చాలా హాయిగా ఉండేది జీవితం, కనీసం అలా అనిపించేది.

ఎప్పుడైనా ఒక్కసారి నిద్రపట్టని రాత్రుల్లో ఓ నిమిషం పాటు ఎవరైనా నా భాష అర్థమయ్యేవాళ్ళు ఉంటే బావుణ్ణు అని, బయటకు వచ్చే ఫీలింగ్ ని నేనే లోపలకు తోసేసేదాన్ని. ఇలాంటి సందర్భాల్లో మనసుకి నచ్చిన పుస్తకాల్లో తల దూర్చడం అలవాటైంది. అలా అలా పెరిగిన ప్రపంచంలో పరిచయమైన కొందరు రైటర్సు ఎలా మన మనసులో తొంగిచూసినట్లు రాసేస్తారో అనిపించేది. వాళ్ళే చాలా దగ్గరగా అనిపించే వాళ్ళు, అక్షర బంధం తప్ప మరేం లేకుండా. ఎక్కడో చదివాను “ When something is destined to happen, all molecules in the universe push you in that direction”.

నువ్వెవరివి? ఆర్యూ వన్ సచ్ మాలిక్యూల్ ఆర్ ద డెస్టినీ ఆర్ మై ఫైనల్ డెస్టినేషన్? Will I ever find this out in my journey of life? (అబ్బా! మళ్ళీ ఫిలాసఫీ….)

మనుషులకి మాటలు అర్థమవుతాయి కాని నిశ్శబ్దంలో కూడా ఎలా వినిపిస్తూంది నీకు నా మనసులో మాట.

I spoke to you more through the silence between the words than through the mere words. I spoke to you more through the gaps of my voice than through the voice itself. నీ నోటి నుండి వచ్చే తర్వాతి పదం తెలుస్తూంది నాకు- నువ్వు చెప్పకుండానే.

అయ్యో! మబ్బులు కమ్మేసాయి… వర్షం పడుతుందేమో. పోయిన సంవత్సరం నాలుగు జల్లులు ఇదే టైమ్ లో. ఈసారి ఇంత డ్రైగా ఉంది అనుకుంటున్నప్పుడే ఇలా అనుకోకుండా వర్షం. ఆకాశాన్ని, భూమినీ కలుపుతూ- వాటి మధ్య ఉన్న ఒకే ఒక్క చానెల్ ఆఫ్ కమ్యూనికెషన్ లా. ఈ రెండింట్లో ఏది దేనికోసం ఎదురు చూస్తూందో ఎప్పుడూ ప్రశ్నే నాకు( ప్రాపంచిక బంధాల్లో కూడా!).

ఏదో చాలా ప్రత్యేకంగా ఇవ్వాలి అని అనిపించినప్పుడు, ఏదివ్వాలో తెలియనప్పుడు, ఎదురు చూడకుండా కమ్మేసే వాన. ప్రతి చినుకూ నీకోసమే అని చెప్పాలనుంది ఇప్పుడు. ఇంతకంటే స్వచ్ఛమైంది ఏమివ్వగలను?

ఒక సూర్యోదయం, నాలుగు రాలిన పువ్వులు, సాయంత్రపు నీరెండ, నిశ్సబ్దపు సూర్యాస్తమయం, అందులో మారే రంగులు కలిపిన ఒక పెయింటింగ్, ఆకాశపు కాన్వాస్ మీద- వీటిని మించినవి ఏమున్నాయి నాదగ్గర ఇచ్చేందుకు. అందుకే నీ ప్రతి పుట్టిన రోజునా ఒకే ప్రశ్న నాకు. ఏమివ్వాలని, ఏది బాగా గుర్తుంటుందనీ- వచ్చే పుట్టిన రోజుదాకా.

నీతో గడిపిన క్షణాల్లో ఏం చేశానో గుర్తు తెచ్చుకుందామనుకుంటానా… ఉహు, కానీ మనసు నిండి పోతుంది. లోపలే కాదు. బయట కూడా. ఇదేంటి “మనోబుధ్యహంకార చిత్తాని నాహం…” అని శంకరాచార్య గుర్తొస్తున్నారు.శివోహం అంటూ నీవల్ల కలిగే ప్రతి స్పందనలొనూ అంతర్లీనంగా ఒక ఫిలాసఫీ వినిపిస్తుంది.

నా మనసునిండా నువ్వా, లేక నీలో నేనా?

“…అహం నిర్వికల్పి నిరాకార రూపి.” ఉహు…వద్దు…” విబుధ్వాశ్చ సర్వత్ర సర్వేంద్రియాణామ్…”

అబ్బా, ఏంటీ పెండ్యులమ్? “…శివోహమ్”

Why did you enter my life? To lighten the romantic side of my heart, or to enlighten me through its reflection?

ఎప్పుడొస్తావు? నీకోసం ఎదురు చూసి చూసి, తలుపులేసి వెనక్కి తిరిగిన ప్రతిసారీ అనుకుంటాను. ఇంకా ఇలా ఎదురుచూడకూడదని, డిటాచ్ మెంట్ తెచ్చుకోవాలనీ (వెన్నెల తగ్గిపోతోంది).

అప్పుడే ఒక కొత్త గులాబీ పూస్తుంది, ఒక మంచి పాట వినిపిస్తుంది, కుండపోతగా వాన పడుతుంది. ఇవేమీ జరగక పోతే, నీనుండి ఒక పలకరింపు వస్తుంది. పాత పుస్తకాల్లోనుండి ఏదో ఉత్తరం జారి పడుతుంది. లేదా నీకోసం రాసుకున్న ఇలాంటి డైరీ లోని పేజీ నన్ను ఆపేస్తుంది. చేస్తున్న పని నుండి. ఇందులో ఏది మిస్ అయినా. కలలోనైనా కనిపించకుండా ఉండవు గదా నువ్వు! ఏదీ డిటాచ్ మెంట్?

ఇంత ఆలస్యంగా ఎందుకొచ్చావు అని అడగాలనిపించిన ప్రతిసారీ నా అహం అడ్డొస్తుంది. అడగను, ఉహు… అలవాటైపోతావన్న భయం. కనీసం నీకోసం చూస్తూన్నట్టు నీకు తెలియకూడదన్నతపన.

I don’t want to get used to you, possess you and fight with in myself.

కాని, ఒక్క వెన్నెల రాత్రైనా ఇవన్నీ అలొచిస్తాను. నాలొ జరిగే ఘర్షణ కాసేపే అయినా తరవాత సద్దు మణుగుతుంది. అందుకే కదా నా చుట్టూ నువ్వున్నావనిపించినపుడల్లా ఎవరో ఒక ఫిలాసఫర్ బయట పడుతూ ఉంటారు, ఏదోటి గుర్తు చేస్తూ. I don’t mind getting lost here.

వర్షం వెలిసింది. ఎదురుగా తడిసి ముద్దయి పోయి నువ్వు! ఏం చెప్పను, ఇప్పటిదాకా ఎలా ఎదురు చూసానో, ఏమాలోచించానో చెప్పాలంటే… ఏదీ, ఒక్కటీ గుర్తు రాదే?

God! Why do you mute me with your presence?

**** (*) ****

Why?

వాకిలి — Sat, 05 Nov 2016 15:54:30 +0000

Why the words lock themselves up when you are with me
But break free to run behind you as you walk past me
Am n’ t I wrong in
Feeling they belong to me
….
While they actually
Trail you
Like clouds carrying the oceans in me!

నిశ్శబ్దమైన పదాల్లో ప్రాణం చేరుతుంది.
నువ్వు పక్కనుండి లేచి వెళ్ళగానే
స్థాణువైన ఊపిరిలో చలనం కలుగుతుంది.
నువ్వు చేయి వదిలి, కొంచెం దూరం
జరగగానే
సముద్రాన్ని దాచుకున్న మేఘం ఒకటి
నా అంతరాళంలో దారితప్పుతుంది.
నువ్వు నడిచిపోయిన తోవకోసం బెంగటిల్లుతుంది

It’s Time

వాకిలి — Fri, 30 Sep 2016 22:16:50 +0000

సంధ్య ఆకాశాన్ని చీల్చుకుపోయింది.
గాలి సముద్రాన్ని పిలుచుకు వచ్చింది.

ఎండి రాలిన ఆకుల్లో ఎన్నడూ లేని గలగల.
ఎరుపెక్కిన గగనంలో ఎప్పుడూ లేని మిలమిల.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

జ్ఞాపకాలు వెలిసిపోయిన, నీడలింకా కదలాడుతున్నాయ్.
జాడలింకా చెరిగిపోకున్నా, అడుగులన్నీ తప్పిపోతున్నయ్.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

పనులన్నీ పూర్తి చేసాను. పుస్తకం మూసివేసాను.
నీకేదన్న రాద్దామని పదాలకోసం వెతుక్కున్నాను.
ఖాలీ కాగితం చించుకున్నాను.
పొద్దున లేసి చదువుకుంటావని బల్ల మీద దాన్ని ఉంచిపోయాను.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

ఏ దారిలోనూ మనం ఎదురుపడవద్దని,
ఏ సరిహద్దులో కంచె కావొద్దని,
చీకటిలో నీ పాట వినవద్దని మనస్పూర్తిగా కోరుకున్నాను.
నిశ్చయంగా నీకు దూరమయ్యాను.

హృదయం ఉన్నదో వొలికిపోయిందో..
నీ పిలుపుకై సమయం మించిపోయింది.
బహుశా ఇది వీడ్కోలు సమయం.

మూలం: It’s Time… -మంజీర
తెలుగు: నందకిషోర్

It’s Time…

It’s time to bid adieu
The sun has set in, the summer breeze just started
The leaves are dry and rustle on the ground
The memories faded yet the shades remain
I finish my work and close the book
Lost my pen to write a few words
As a note to you
For you to see the next morning
On your table
When I am gone!

We won’t cross each other
On the road in the corridors
In the dark I won’t hear your voice
Once in a way to drop few lines
Don’t know whether I have the heart
Can’t race with the clock
In waiting for your words!

Into the World

వాకిలి — Sun, 31 Jul 2016 16:36:02 +0000

Into the World…

You are the window to the world I have long forgotten
And locked myself on the other side
Little did I know that all this existed
In the world I lost myself in
Till you walked in!
To my world
On a random evening that drove us away
Into the world I have long forgotten.

Presence!

Stars look beautiful on a No Moon night
The Moon looks beautiful on a Full moon day
And the sky looks beautiful on all the days in between-
But the whole world looks beautiful when you are with me.

Few lines slipped…

As I picked the words and made sentences to translate
Who I am
Who you are
What we are
To others and each other
And opened my mouth to speak to you
In whispers
The cold wind blew strong
Through the window
And took them away, but
Few lines slipped…
…
I sit and collect them all-
Trying to make some meaning out of it!
In vain.

Into the World…

నడిచివచ్చిన తోవ మరిచిపోతాను.
నాదైనలోకంలో మునిగిపోతాను.
కిటికీ రెక్కలు నేనే మూసి
చీకటిగుహలోకి జారుకుంటాను.

అరుణిమ చిందే లేత సాయంత్రం
లోపలి నువ్వు తెరుచుకుంటావు.
లోతుగా నన్ను తెలుసుకుంటావు.
అణువణువులో మెలకువ నింపి
అనంతవిశ్వంలో ఎగరవేస్తావు.

‘Presence’

కొమ్మలనిండా చుక్కలు పూసేది అమావాస్య
ఆకురాలినట్టు వెన్నెల రాలితే పౌర్ణమి
ఆకాశమంతా అరణ్యంగా మారిపోయి
నీతో సహచరిస్తోంది ..ఓ సీతాకోక!

Few lines slipped…

నేనెవరనేది నువ్వెవరనేది
చెప్పాలనుకున్నాను
పదాలు ఏరి మనం ఏమయేది
ఇతరులకి ఏంటనేది
మృదువైన భాషలోకి
అనువదించాలని చూసాను.
…
ఒక సుదూరంలో
పెదవి విప్పి గుసగుసగా
మాట కలుపు తరుణంలో
హఠాత్తుగా ఒక పిల్లగాలి
కిటికినీ దాటుకుని దూసుకొచ్చింది
ఇద్దరిమధ్యలో వీచిపోయింది
విలువైన పదాల్ని ఎత్తుకెళ్ళింది
…
మిగిలిన పదాలు ఏరి వాక్యం చేస్తే
ఒక అర్ధం
ఎప్పటికైనా వస్తుందంటావా?

Weightlessness

వాకిలి — Thu, 30 Jun 2016 18:57:18 +0000

Waves of thoughts
Volcanoes
Disturbed winds
The storm and the sea
I felt all inside me

A few minutes with you
Not about me
Not about you
The voice beneath the words
The words through your voice

When I got up to leave
I found that none existed
The weights I carried into your room
In me.
Weightlessness!

Is not there something more to talk
Someone to discuss
Don’t we have some more things to share. Or
Can you just be with me
Without a word! Or
Vice versa!

1
ఈదురుగాలి
అగ్నిశిఖ
కల్లోల సముద్రం
విరిగిపడే ఆలోచనలు
కెరటకెరటకెరటాలుగా
అన్నీ ఒక్కసారే ఇప్పుడు
నాడుల ఉప్పెనలో…

2
కాసేపన్నా ఉండాలి ఇద్దరం-
నీకోసం కాదు.
నాకోసమూ కాదు.
మాటల్లేని మన సంభాషణ కోసం
దుఃఖాన్ని పాడుకునే చూపులకోసం.

3
ఎట్లా చెప్పాలో తెలీదు-
ఎడబాటుకి ఎదురైతే అర్ధమైంది
శూన్యంలో తీసివేత.
మెరుపుల చుట్టూత కుట్టిన చీకటి.
నీ గదిలో దించుకున్న బరువు
ఇంతకమునుపు నాకెంత తేలికో!

ఇంకా ఏం లేదా మాట్లాడటానికి?
ఇంకెవరూ లేరా మనతో వెల్తురు పోగేయడానికి?
నిజంగా ఇంకేమి లేదా మనం పంచుకోడానికి?
పోనీ… నువ్వే ఇంకాసేపుండరాదా?
మాటివ్వకుండా… తీసుకోకుండా…

నాకు తెచ్చిస్తావా?

వాకిలి — Tue, 31 May 2016 22:00:17 +0000

‘Return Post’

Can you send them back
The lines I said, the words I spilled
In the conversations we had when the world was fast asleep-
till the sun was about to rise.

To you some lines I said
Sounded so poetic
Yet I haven’t saved them
In words or voices.
Nor written them for someone

They came floating on the river of emotions.
Flooded as we poured our hearts
On the ground between us,
Finding themselves in the middle of nowhere while we were looking-
Into the other

Never knew these existed
Till you tapped the unknown zones
Those that have gone to sleep for years
Want to gather and treasure them all
For I would forget surely, what I said to you in the breaks between my breaths.

Neither knows how to contain this divinity
But these words, sentences and feelings….
In those moments
Can you send the lines back
That I said to you.

Because only some bits of last night stayed with me.

***

Audio

***

నాకు తెచ్చిస్తావా?
వెన్నెల రాత్రి, ప్రపంచం నిద్రమత్తులో ఉన్నప్పుడు
నేను పారబోసుకున్న ఆ పదాలన్నీ?
నీ ఒడిలో కుప్పబోసిన ఆ పదాలన్నీ?

నువ్వు కవిత్వమని అన్నావే..
అవి కూడా నేను దాచుకోలేదు.
పాటగానో, పల్లవిగానో కూర్చుకోలేదు.
ఇంకెవరికోసమూ వాటిని రాసుకోలేదు.

నీకు తెలుసుగా..
హృదయాలు వర్షించిన రాత్రి,
భావాల ఉధృతిలో తేలివచ్చిన పదాలవి.
నువ్వూ, నేనూ ఒకరిలోకి ఒకరం కొట్టుకుపోతే
శూన్య జలపాతంలోకి దూకిపోయిన పదాలవి.

ఇన్నాళ్ళు
ఈ పదాలెటు వలసపోయిందీ నేను గమనించలేదు.
అనిశ్చితంగా నువ్ కదిలి, అనుకోని స్పర్శని కలిగించేదాకా
ఈ పదాలెక్కడ నిదురకు ఒరిగిందీ
స్ఫురణకు రాలేదు.

ఇప్పుడో! ఆలస్యమవుతుంది;
నన్నంతా పూర్తిగా మర్చిపోకముందే,
శ్వాసశ్వాసకి మధ్య నీతో అన్న పదాలన్నీ
ఒక్కొక్కటిగానే ఏరుకోవాలి
గుండెలో గుట్టుగా పొదువుకోవాలి.

ఈ దివ్యత్వంలో ఎట్లా సంచరించాలో తెలీదు.
కానీ..ఈ పదాలు..ఈ వాక్యాలు.. ఈ భావాలు..
నీతో సహచరించిన సమస్త జ్ఞాపకాలు ..
ఇవన్నింటిలో-
నిన్న రాత్రి తీరిగ్గా ఏరి రాశిపోసిన
గుప్పెడు పదాలు తప్ప నాదగ్గరింకేమీ మిగల్లేదు

ఓయ్. నిన్నే! కొన్నైనా నాకోసం తెచ్చిస్తావా?

సావిరహే!

వాకిలి — Sat, 30 Apr 2016 19:59:53 +0000

కొన్ని మాటలు మనసులో మాట్లాడుతూ ఉన్నప్పుడు ఎవరూ వినలేరు- నేను తప్ప. అలానే వాటిని అక్షరాలలోకి మార్చినప్పుడు కూడా ఎవరూ చదువనక్కర లేదు, కావాలనుకున్నప్పుడు తప్ప. ఈ రెండూ జరగనివే అందుకే నీకు చెప్పాలనుకున్నది ఇలా… నా డైరీలో. ఇది నీకు చేరదని తెలిసినా నీతోనే మాట్లాడుతున్న అనుభూతి.

ప్రతిసారీ ప్రయాణంలో ఎలా జారిపోతానో తెలీదు..

నీ జ్ఞాపకాలలో…

అది నీవల్లనో లేక ప్రయాణాలంటే నాకున్న మమకారం వల్లనో తెలీదు. నేను కదిలిపోతూ నిశ్చలంగా ఉన్నవాటిని చూడగలిగే ఒక విచిత్రమైన అనుభూతి అనుకోనా? కానీ ఇంతవరకు ఎటువంటి ప్రయాణంలోనైనా… రైలు, బస్సు, విమానం చివరికి కారు సీట్లో వెనక్కి తలవాల్చి కళ్ళు మూసుకుంటే, కనురెప్పల వెనుక నీ జ్ఞాపకం!

నువ్వు నిశ్చలంగా, నేను గమనంలో…

అంతేగా? అందుకేనేమో నా కళ్ళు మూతపడగానే దాగుడు మూతలలో నువ్వు!

ఎన్ని గంటలు గడిపావు నువ్వు నా మనసులో? రాత్రి ముసుగులో, పగటి వెలుతురులో! నేనొక్కదాన్నే ఉన్న ప్రతిసారీ… నువ్వు, నీ జ్ఞాపకం!

నేలరాలిన పారిజాతాలను ఏరకుండా చూస్తూనే ఉండాలన్న అనుభూతి!

విరగబూసిన జాజిమల్లెల్ని చెట్టుకే ఉంచి వాసన పీలుస్తూ ఉండాలన్న కోరిక!

కొబ్బరాకుల మధ్యనుండి వెన్నెల కోణాల్ని కొలుస్తూ రాత్రంతా కాపలా కాయాలన్న పిచ్చితనం!

రాలే వర్షపు చినుకుల్ని దోసిట్లో పట్టుకుని ముఖం పై చల్లుకుంటూ మురిసిపోవాలన్న ఆరాటం!

సంజ వెలుగులో చల్లటిగాలికి, ఏటిగట్టున రాతిదిమ్మపై వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశంవైపు చూస్తూ మొదటి నక్షత్రాన్ని పట్టేసుకోవాలన్న ప్రయాస.

వీటన్నింటికీ మించి రోజులో ఒక్కసారైనా రెండు నిమిషాలు నీతో గడపాలన్న ఆశ!

ఒక్క నిమిషమైనా… రెండు మాటలు. ఒక్క క్షణమైనా చూస్తావన్న ఎదురుచూపు.

కళ్ళతో పలకరించడం, కళ్ళతో నవ్వడం నీకు తెలుసు!

కళ్ళతోనే కౌగిలించుకోవడం నాకు తెలుసు!

అంతకు మించి మన మధ్య దూరాలను కాంతిసంవత్సరాలలో కొలవాలనీ తెలుసు.

దాటలేనా ఒక్క చూపుతో ఆ దూరాన్ని?

ఒక స్పర్శ, ఒక స్పందన, ఒక ఓదార్పు… వీటన్నిటినీ పొందటం ఒక్క చూపుతో సాధ్యం కాదా?

నీకు తెలుసో లేదో, నీకోసం ఆత్రుతగా గది అంతా గాలించటం తెలుసు నా కళ్ళకి!

నువ్వు పట్టించుకోనప్పుడు నిరాశగా ఆశపడటం తెలుసు నా కళ్ళకి!

నువ్వు కష్టపడుతూ ఉంటే బాధతో వాలిపోవడం తెలుసు.

ఎప్పుడయినా చదివావా అసలు వాటిని? వాటిలోని భావాల్ని? తట్టుకోగలవా వాటిని నువ్వు?

చదివితే అర్థం చేసుకోవాలన్న భయం నీకు! అర్థమైతే తిరిగి ఏదైనా అడుగుతానేమోనన్న బెదురు!

అదే స్థాయిలో ఆత్రంగా చూస్తానన్న బెరుకు! ఇన్ని ఇబ్బందులకంటే చూడటమే వద్దని తటపటాయిస్తావు నువ్వు!

నాకు తెలియకుండా నువ్వు గమనించటం నాకు తెలుసు!

నా కళ్ళకి తెలుసు, రెప్పలు మూసుకున్నా నీ రూపం నాకు కనబడుతుంది! నీ చప్పుడు నాకు వినబడుతుంది.

అన్నీ చూస్తాను… నీ మాటలు, అందరితో నీ నవ్వు, నీ ఇష్టాలు, మనుషుల మీద నీ అభిమానం, నీ లెక్కలేనితనం, నీకిష్టమైన వ్యక్తులు, వాళ్ళపట్ల నీ కళ్ళల్లో వ్యక్తమయ్యే భావం! ఏదీ దాటిపోలేదు నన్ను!

అదేంటో ఇన్ని చూసినా నిశ్చలంగా నా మనసు… నిశ్శబ్దంగా నా నవ్వు!

నిన్ను కౌగిలించుకునే నా కళ్ళు నీకోసమే ఎదురు చూస్తాయి! ప్రతి ఉదయం… ఒక్క క్షణం…

నాకు తెలీదు దీన్నేమనాలో! ఒక భావానికి పేరు అవసరమా?

నువ్వే వచ్చి నన్నడిగావనుకో ఏంకావాలి నీకు అని -
ఒక వెన్నెలరాత్రి, పదినిమిషాలు, నిశ్శబ్దం నీకు నాకూ మధ్య, దాంతో పాటు ఒక్క కౌగిలింత నీ కళ్ళతో, అని అడుగుతాను. మన మధ్య ఉండే పదడుగుల దూరం. పదంగుళాల దూరం. అలాగే ఉండనీ… ప్చ్… ఉంటుందని నాకు తెలుసు.

ఒకవేళ నువ్వో నేనో ఒక్కడుగు ముందుకు వేశామనుకో… ఊహూఁ…

నన్ను తాకిన స్పర్శ నా మనసుని తాకనేలేదు ఇంతవరకూ! అది అశాశ్వతం!

నా మనసుని తాకిన నీ స్పర్శ… నన్ను తా…కనవసరంలేదు.

ఇది శాశ్వతం ఎప్పటికీ. సరిగ్గా నా భావమిది కాకపోయినా… తెలీదు… జయదేవుని అష్టపది… లీలగా…

ప్రతి పదమిదమపి నిగదతి మాధవ తవ చరణే పతితాహం
త్వయి విముఖే మయి సపది సుధానిధిరపి తనుతే తను దాహం

సావిరహే…… తవదీనా!

**** (*) ****

art work: Javed