వాకిలి » వంశీధర్ రెడ్డి

“నేల విడిచి సాము చేయని రచయితలంటే గౌరవం”- వంశీధర్ రెడ్డి

వాకిలి — Sun, 30 Apr 2017 18:10:12 +0000

తనదైన భాషతో, వ్యక్తీకరణలతో కథలు రాస్తున్న యువ రచయిత. నిండా మూడు పదుల వయసు కూడా లేని వంశీ తన కథల్లో జీవితానికి సరికొత్త నిర్వచనాలిస్తారు. చెప్పాలనుకున్న విషయాన్ని ఎలాంటి మొహమాటమూ లేకుండా చెప్పేస్తారు. ఐస్ క్యూబ్, జిందగీ, చౌరస్తా, కీమోలాంటి కథలతో ఎవరేమనుకున్నాతన బాణీ, తన దారి ప్రత్యేకమని చాటుకున్నారు. తెలుగు కథకు సరికొత్త భరోసా కల్పిస్తున్న యువ రచయిత వంశీధర్ రెడ్డితో చందు తులసి జరిపిన ఇంటర్వ్యూ.

***

జిందగీ, వెడ్డింగ్ ఇన్విటేషన్, చౌరస్తా, ఐస్ క్యూబ్… ఇలా మీ కథలన్నీ చెప్పే తీరులో మీదైన ప్రత్యేకత, పట్టు కనిపిస్తుంది. అది ఎలా సాధించారు?

ఏ కథ ఐనా ముందు నాకు నేను చెప్పుకుంటాను. నాతో నేను మాట్లాడుకుంటాను, సంభాషణల దగ్గరినించీ విరామ చిహ్నాల దాకా. ఈ ప్రాసెస్ లోనే తెలిసిపోతుంటుంది ఆ అనుభవం కథగా మారదగిందేనా కాదా అని. ఆ తర్వాతే అది పేపర్ మీద రాసుకుంటాను యధాతథంగా. నేను రాసిన కథలన్నీ ఒక షార్ట్ టైమ్ ఫ్రేమ్ లో జరిగే సంఘటనలే. మహా ఐతే 36 గంటల్లో జరిగినవి ఉంటాయి. అంతకు మించవు. మీరన్నట్టు ఇదొకప్రత్యేకతో, పట్టో అనుకోను. ఇలా రాసుకోడం సౌకర్యంగా ఉంటుందంతే. రచయిత తన తెలివితేటలు బహిరంగపర్చుకోడానికి కాకుండా, పాత్రల తాలూకు అంతఃసంఘర్షణని ఎలాంటి ఫిల్టరేషన్ లేకుండా వ్యక్తీకరించేందుకు అనువైన భాషను సృష్టించుకోగలగాలి ఎప్పటికైనా.

మొదటి కథ ఎపుడు రాయాలనుకున్నారు? ఎందుకు రాయాలనుకున్నారు. మొదటి కథ రాసినప్పటి ఙ్ఞాపకాలు, అంతర్మథనం పంచుకోగలరా?

మొదటి కథ “చౌరస్తా” కినిగె లో ప్రచురితమైంది. 2010-11 లో ప్రత్యేకతెలంగాణ ఉద్యమం ఉధృతంగా ఉన్న రోజుల్లో మిత్రుడు ఒకరు సమ్మెలో పాల్గొని జైలుపాలై కొన్నాళ్ళకు ఎలాగోలా విడుదలై (కేసు ఎత్తేయడానికి సంవత్సరంపట్టింది) మా ఊరి డిగ్రీ కాలేజిలోంచి తీసేయబడి, ఏం చేయాలో తెలీనిపరిస్థితుల్లో, పోలీస్ కేసుందని ఎక్కడా ఉద్యోగం దొరక్క, బతుకుదెరువుకు ఐ.పి.యల్ బెట్టింగులు చేయాల్సిన పరిస్థితుల్ని చాలా దగ్గర్నించిచూసాను. అది కేవలం ఓ అనుభవంగా మిగలడంకంటే ఓ చేదు జ్ఞాపకంగా గుర్తుపెట్టుకోడం మంచిదనిపించి. అది మా ఊరి కథ కాబట్టి నాకు తెలిసిన, నా మాండలికంలో రాసుకున్నాను.

మీరు కవిత్వం కూడా రాస్తున్నారు కదా? కథ, కవితలలో ఏది రాయడాన్నిఎక్కువగా ఇష్టపడతారు?

ప్రతీ కథలో కాస్త కవిత్వం ఉంటుంది. అలాగే ప్రతి కవితలో ఎంతో కొంత కథ ఉంటుంది. ఏది రాసినా మనం అనుకున్నది అనుకున్నట్టు రాయడం ముఖ్యం. ఈసౌకర్యం కథలో కాస్త ఎక్కువగా ఉంటుందంతే. కవిత్వం రాయడంకన్నా ఎక్కువగా చదూతాను. బీ.వీ.వీ ప్రసాద్, శ్రీకాంత్.కే, ఎమ్మెస్ నాయుడు, సిధ్దార్థ, పులిపాటి గురుస్వామి గార్ల కవిత్వం ఇష్టం.

సమాజం దృష్టిలో అసభ్యం అయిన పదాలు కొన్ని మీ కథల్లో కనిపిస్తాయి. వాటిని వాడకుండా కథలు రాయలేమా?

అసభ్యం అని వేటిని మీరు అంటున్నారో నాకు తెలీదు. కొన్ని సమూహాల్లో అసభ్యమైనవిగా ఎంచబడే పదాలు మరికొన్ని సమూహాల్లో అతిమామూలుగా వాడబడ్తుంటాయ్. కథని బట్టి మనం రాసే భాష మారుతుంది. మారాలి.

చౌరస్తా, జిందగీ, వెడ్డింగ్ ఇన్విటేషన్, కీ.మో… లాంటి హార్డ్ హిట్టింగ్ అనుభవాలకు నిజాయితీగా కథారూపం ఇచ్చే ప్రయత్నం చేసాను. మీరన్నట్టు కొన్ని పదాలు వాడకపోయినా వొచ్చే నష్టం ఏం లేదు. బీ.పీ ఎక్కువున్న వారిని భోజనంలో ఉప్పు ఎక్కువ లేకుండా తినమంటారు. అలానే అందరూ తినలేరు కదా.

ఓ కథలో “పైసా ఆదాయం లేని పని సాహిత్య సేవ”అన్నారు. కథలోభాగంగానేనా, లేక వ్యక్తిగతంగా అదే ఉద్దేశమా? ఎందుకలా అనిపించింది?!

అది కథలో భాగంగానే, అండ్ వ్యక్తిగతంగా కూడా. దురదృష్టవశాత్తూ ఇప్పటిస మాజంలో సంపాదన మన జ్ఞానానికి విలోమానుపాతంలో ఉంది. కారణాలెన్నో…!

సాహిత్యం మైండ్ మేకప్ ని మార్చేస్తుంది. ఒకరకమైన సూడో రియాలిటీలో బతికిస్తుంది. అది తెలిసేలోపు చాలామంది జీవితాలు కొండెక్కిపోతాయ్. సాహిత్యం ఎప్పటికీ కడుపు నిండినవారి కళే. అన్నం పెట్టదుకానీ ఆకల్నిమరిపిస్తుంది

మీకు నచ్చిన కథలు, రచయితలూ…?

మెహెర్, పూడూరి రాజిరెడ్డి గార్లు ఏం రాసినా ఇష్టంగా చదూకుంటాను. సొదుం జయరాం గారి కథలూ, నండూరి పార్ధసారథి గారి వ్యంగ్యాత్మక హాస్య రచనలన్నీఇష్టమే. నేల విడిచి సాము చేయని రచయితలంటే గౌరవం. ఎక్కువసార్లు చదివిన రచన కన్యాశుల్కం.

మీ‌ కథల్లో జీవితాన్ని చూసే తీరు భిన్నంగా వుంటుంది. లోతైన పరిశీలన కనిపిస్తుంది. ముప్పయ్యేళ్లకే ఎక్కడిదా అనుభవం?!

గదిలో కూర్చుని వెయ్యి పుస్తకాలు చదివేకంటే సమాజపు వివిధ పొరల్లో ప్రవేశించగలిగితే మనకు తెలీని ఎన్నో జీవితాలు అవగతమౌతాయ్. సృజనకారులకు – ముఖ్యంగా కథకులకు – భిన్న దృక్పథాలకు సంబంధించిన ఫస్ట్ హ్యాండ్ ఎక్స్ పీరియన్స్ చాలా ముఖ్యం. నా ఆరు సంవత్సరాల మెడికల్ కాలేజ్ జీవితం నాకలాంటి ఎన్నో అవకాశాలు ఇచ్చింది. ఓ రకంగా నేను అదృష్టవంతుణ్ణి.

మీతో పాటు రాస్తున్న కొత్తతరం రచయితల కథలు చదువుతున్నారా? అవి ఎలా వుంటున్నాయి?

అల్లం వంశీ, కొట్టం రామక్రిష్ణారెడ్డి, వెంకట్ సిద్ధారెడ్డి, అరిపిరాల సత్యప్రసాద్, అపర్న తోట, చైతన్య పింగళి గార్ల కథలు చదివాను. చాలా నేర్చుకున్నా కూడా.

మాండలికం గురించి కూడా మాట్లాడాలి. మీరు రాసే భాష, మాండలికం మీకోగుర్తింపు నిచ్చింది. అదే సమయంలో కొందరు మీరు రాసే భాష మీద అభ్యంతరాలువ్యక్తం చేశారు. మీ కథలు మాండలికంలో రాయకుండా సాధారణంగా రాసి వుంటేఎక్కువ గుర్తింపు వచ్చి వుండేదేమో?

కథగా రాయాలనుకున్న అనుభవం ఒక భాషని ఎంచుకుంటుంది. ఆ భాష దొరికేవరకు ఏమీ రాయను. చౌరస్తా, జిందగీ లాంటి కథలు తెలంగాణ మాండలికంలోనే రాయతగ్గవి. వాటికి రూట్స్ మా ఊరి జీవితాల్లో ఉన్నాయ్. గుర్తింపు కోసం వాటిని కృతకంగా మార్చలేను. మరొకటి ఏంటంటే, నేను మాట్లాడని పదాలు నాకథల్లో దాదాపుగా రాయను. (ఈ సమాధానాల్లో వాడిన చాలా పదాలు రోజువారీ జీవితంలో నేను ఎప్పుడూ మాట్లాడి ఉండను)

సమాజంలో జరిగే రకరకాల ఘటనలకు కవిగా, రచయితగా మీరెలా స్పందిస్తుంటారు?

ఏ స్పందన ఐనా మన అప్పటి మానసిక పరిపక్వతా, ఉద్వేగ స్థాయిల్ని బట్టి ఉంటుంది. కాలంతో పాటు మారుతుంటుంది కూడా. నిర్భయ ఘటన నన్ను బాధించింది. ఆ మానభంగం చేసినవాళ్ళందర్నీ చంపేస్తే బాగుండన్నంత కసి పెరిగింది. అంతంత చదూకున్న లాయర్లు కూడా ఆ రేపిస్టుల్నివెనకేసుకు రావడాన్ని మనమెలా అర్థం చేసుకోవాలి? రోహిత్ ఆత్మహత్య నన్నుకదిలించింది. అంత ఆలోచనాశక్తి ఉండీ ఆత్మహత్య చేసుకున్న రోహిత్ మీద కాస్త కోపంకూడా కలిగింది. కానీ, ఒక యువ మేధావి మరణాన్ని ఒక దళిత విద్యార్థి మరణంగా మార్చడానికి రాజకీయ పార్టీలూ నాయకులూ చేసిన కృషిని చూసాక, మనం ఎప్పటికీ ఏమీ చేయలేం అనే నిరాశాపూరిత ఆవేదన కలిగింది. విచిత్రం ఏమంటే అన్నింటా మేధావి వర్గం రెండుగా చీలిపోయింది. ఏది నిజమో ఏది అబద్ధమో ఎవ్వరికీ తెలీదు. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో ఖచ్చితంగా ఏదో వైపు ఉండాల్సొస్తే నేను తటస్థంగా ఉండడానికే ఇష్టపడ్తాను. ఇది పలాయనవాదం అనుకున్నాపర్లా. నాకు తెలిసీ ఇది కేవలం నా అజ్ఞానం. ఎప్పటికప్పుడు స్పందించడమొక్కటే రచయితగా ఉనికి నిలుపుకోవడం ఐతే, ఇప్పటి సమాజంలో అలా ఉండగలిగే లక్జరీ కొందరికే ఉంది.

మీ నేపథ్యం?

మా ఊరు మెదక్ జిల్లాలోని గజ్వెల్. మా నాన్న జిల్లా పరిషత్ గవర్నమెంట్ స్కూల్ హెడ్మాస్టర్. నేను పదో తరగతిదాకా మా నాన్న పని చేసిన బళ్ళోనే చదూకున్నాను. ఇంటర్కి హైద్రాబాద్ రావడం, అక్కడే ఉస్మానియాలో మెడిసిన్ చదవడమూ జరిగింది. ఇప్పుడు ప్రాక్టిస్ చేస్తున్నాను.

కవి, రచయితకు సామాజిక బాధ్యత ఉంటుందా? మీరు ఒప్పుకుంటారా?

సామాజిక బాధ్యతకంటే వ్యక్తిగత బాధ్యత ముఖ్యం. అందరూ ఎవరి పరిధుల్లో వారు బాధ్యతగా ఉంటే సమాజం ఆటోమేటిగ్గా బాగుపడుతుంది. కానీ “ఆధునికత పెంచిన అవసరాలు కలిగించిన స్వార్థం” మనకా అవకాశాన్ని ఇవ్వట్లేదు. మనందరికీతెలుసు, మనమూ ఎన్నో లెవెల్స్ లో కరప్ట్ అయ్యామని. కానీ, దాని గురించి పశ్చాత్తాపపడే సమయం కూడా ఈ బిజీ జీవితంలో లేదు.

“మెల్లగా
నల్లనిమబ్బులు వెంట్రుకలు రాలుస్తాయి
చీకట్లకి తోడుగా నురగలమంచు పైకప్పుని కప్పేసి
చిమ్నీలోని ఆఖరివెలుగును కమ్మేస్తుంది…” ఇలా మీ కవితల్లో ఒక ప్రత్యేకమైన, విభిన్నమైన ఇమేజరీ కనిపిస్తుంది. ఈ విద్య మీకు ఎలా అబ్బింది?

ఏ కవి ఐనా (రచయిత ఐనా) తను ఊహించిన దృశ్యాన్ని శబ్దాల్లోకి తర్జుమా చేసే ప్రక్రియలో, అప్పుడప్పుడూ అప్రమేయంగా ఆ అన్వయం కుదుర్తుంది. ఈ విభిన్నత ఆయా సమయాల్లోని కవి చైతన్యస్థాయిని బట్టి మారుతుంది. దీనికి కొంతవరకూ నాకున్న పరిమిత ప్రపంచ సాహిత్యావగాహన సాయపడి ఉండవచ్చు. మిగతాదంతా న్యూరాన్ల నడుమ దూకే డోపామైన్, సెరటోనిన్ల ఆటే!

తెలుగు కవిత్వంలో మనకు విరివిగా కనిపించే పదాలు (పువ్వులు, పక్షులు, ఆకాశం, సముద్రం,…) మీ కవిత్వంలో కనపడవు. ఈ పదాలను కావాలనే అవాయిడ్ చేస్తారా లేక ఇంకేదైనా ప్రత్యేకమైన కారణముందా?

నేను సముద్రాన్ని ఇరవై ఆరో యేట చూసాను. మనుషుల చీకటి ముఖాలు, ఏడొ తరగతిలోనే చూసాను. మనం వేటికైతే దగ్గరగా ఉంటున్నామో వాటినే మనం రెసిప్రొకేట్ చేయగలుగుతాం. మన సామాజిక ఆర్థిక కుటుంబ పరిస్థితులే మన రాతల్ని, మాటల్నీ నిర్దేశించేది.

మీ రచనల మీద కాశీభట్ల ప్రభావం ఉన్నట్టు కనిపిస్తుంది. కాశీభట్లతో మీకున్న పరిచయం గురించి మాతో పంచుకోగలరా?

నేను చదివిన తొలి నవల “అంపశయ్య”. అదీ 17 ఏళ్ళప్పుడు. మెడిసిన్లో జాయినయిన కొత్తలో అఫ్జల్ గంజ్ స్టేట్ సెంట్రల్ లైబ్రరీలో నాకు తగిలిన వాళ్ళు… మో, గోపీచంద్ , కాశీభట్ల, చండీదాస్, స్మైల్. వీళ్ళందరి ప్రభావం నాపై ఉం(డే)ది. కాశీభట్లతో చిన్నపాటి పరిచయం ఉంది, కేవలం ఆయన్ని కలవడానికే కొన్ని సాహిత్య సభలకు వెళ్ళాను అప్పట్లో.

కొత్తగా ఏం రాస్తున్నారు? ఏం రాయాలనుకుంటున్నారు?

రాయడం కన్నా, రాయకుండా ఉండడంలోని సుఖం తెలిసొచ్చాకా ఓ కథ రాస్తున్నాను… ” స్లట్ స్టోరీ”… ఇప్పటికింతే…

**** (*) ****

వంశీ రచనలు కొన్ని:

1. కినిగే పత్రిక

2. వాకిలి పత్రిక

3. సారంగా పత్రిక

* M.J *

వాకిలి — Sun, 30 Nov 2014 19:58:16 +0000

Have you ever experienced the slowness?
Have you ever entangled with clonus?

“ఎక్కణ్ణించి రా, ఎంత?”

- “మంగళ్హాట్ రాజూ నాయగ్గాడి దగ్గర, 100 రూపాయల్”

“తొందరగ్గలుపు, గింజల్దీయిరా, సస్తంలేపోతే”

-”సస్తేమైతది, చూద్దామ్ ఒకసారి”

కాస్తంత పొడిగా నలిపిన గంజాకు, కావాల్సినంత తంబాకు కలిపి సిగరెట్లో కూరి అంటించి లాగితే
ఊ ఊ ఊ ఊ ఫ్ ఫ్ ఫ్ ఫ్ ఫ్ హా హా హా హా హా… have you ever been madly euphoric?
కొండెక్కిన అనుభవాల గాలానికి చిక్కని ఎస్కేప్డ్ రూట్, గ్లోరీ హోల్ లోపలి వర్షానికి తడిసి చెదిరిన పిట్టగూడు రాల్చిన కట్టెపుల్లలు,
need more, need more, need more.. shut the f* up.. grow more..

“టెట్రా హైడ్రో కన్నాబినాల్” పన్చేస్తుంది మెదడ్లో, మెన్ ఎట్ వర్క్,
ఊ ఊ ఊ ఊ ఊ ఫ్ ఫ్ ఫ్ ఫ్…సెక్స్, చాక్లెట్, వీడ్, త్రిమూర్తపు తొడుదొంగలు.. వీరీ వీరీ గుమ్మడిపండు వీడ్ పేరేమీ, డ్యాం దాటిస్తాయ్ డోపామైన్ వరదల్ని పంచప్రాణాలు పరుండిన పల్లంవైపు, పరమానందం, exquisite bliss.. జీలే జరా, జీలే జరా జీ లే జరా.. జీ లేజరా..
కొత్త పదాలతో పూరీలు ఖాళించుము.. retrograde neologism..
నన్ను దోచుకుందువటే వన్నెల దొరసాని..

ఊ ఊ ఊ ఊ ఫ్ ఫ్ ఫ్ హా హా హా….
“అగ్గిపెట్టీరా రేయ్ అగ్గిపెట్టె”
command received, been processing in temporal lobe auditory area 41/42

“రేయ్ నిన్నే బే అగ్గిపెట్టె”
recent memory stored in hippocampus..((అగ్గిపెట్టీరా..))

transmission in progress, kindly be patient..
ఏరియా 41/42 నుండి thalamus నుండి చివరికి పరమపదం pre-frontal motor cortex area 5, 6 వయా internal capsule..

“అబ్బే ఛూతే, అగ్గిపెట్టీరా”..
command received to the base, waiting for the response sequence
బదులుగా ప్రచోదనాల ప్రవచనం
మెదడ్నుండి వెన్నుపాముకి, అక్కడ్నించి చేతివేలి కండరాలకి,

“రేయ్ అగ్గిడబ్బరా నాయ్నా, ఎంతసేప్రా, ఎక్కిందా అప్పుడే”
estimated distance- 6 feet; object location confirmed..

ఎడమచేతిని 20 డిగ్రీలు ఎడమవైపు తిప్పి, రెండడుగులు కిందికి దింపితే అగ్గిపెట్టె ..పుస్తకమ్మీద.. slowness..
కండలు ఇనుప గడ్డకట్టిన పక్షవాతపు నిమ్మళత్వం..
hold it tight, estimated time of flight- 1.7 seconds
విసిరేయ్ అగ్గిపెట్ని వాడివైపు.. విసిరె…
“రేయ్ అగ్గిప్..”

ఊ ఊ ఊ ఫ్ ఫ్ ఫ్ హా హా హా…
“అరె బాబా, గానా లగారే”
కంటిపాప సంకోచ వ్యాకోచం hippus.. ట్యూబ్లైట్ రంగుగాలి గోడమీద ఆగింది, పురుగు వేటలో పెంపుడు బల్లి దొంగ తపస్సు నిశ్చలనం..
నిక్కబొడుచుకున్న వెంట్రుకల తొడమీద ఆడ అనాఫిలస్ దోమ శృంగారపు రక్త చుంబనం,

“రేయ్ గానా రే, డిచ్చిక్ డిచ్చిక్ లగారే”
నొప్పి కుట్టిన నొప్పికి దోమ కుట్టిన నొప్పి సమాదానం, మరి ప్రశ్నేది, చంపడమేనా.. దోమనా ప్రేమనా..
కళ్లకేదో అపసమ్యక్ దివ్యదృష్టి, పెదాలకంటిన మారిజువానా వాసనరుచి ముక్కుకంటించాకా, చేదు.. చేదుజిగట నలుపు చెంపలు,
కాసేపు ట్రాన్స్ సంగీతంలోకి అనభ్యుదయ ప్రయాణం, ఉష్ణబిలంలోంచి పాకుతుంటే చిరిగిన మిధ్యాపాదాలు,
నీ ముఖంలో నా ప్రతిబింబం మాంసమై మెత్తగా, టచ్ వుడ్, మేఘపు క్షణాలు తేలుతున్నాయ్ జలుబు చీమిడంటిన పరుప్మీద..

mania..
పిచ్చెక్కిన కోతికి కల్లెందుకు, ఇసుక అంటిన పాదాల అడుగుల చప్పుడు, గ్రీక్ష్ గ్రీక్ష్ గ్రీక్శ్..
పీల్చాలి పవిత్ర పత్ర ధూళిని….ఊ ఊ ఊ ఫ్ ఫ్ ఫ్ హా హా హామ్ మ్ మ్ మ్ …
ఙ్నానం, నాలుగోనేత్రం తెరుచుకుంది వెలివేయబడ్డ నీడ నీడకు, స్వల్పమైనవే అత్యద్భుతాలు,
చంకలో దురద గోక్కున్న గోళ్ళు దైవస్వరూపాలు..మరి దయ్యం..M.J..marijuana

M.J..మేరా జాన్ మేరీ జేన్, స్పైడర్ మేన్ గాడ్నొదిలేయ్, నేనున్నాగా అటూ ఇటూ వేళ్ళా కాళ్ళా ఆడేవాడిని,
” రేయ్ ఛోటే భూక్ లగ్రారే, భూక్”
damn gluttony…ఘోరాకలి..
భూ భూ భూఃస్వ.. భూ…క్…
గ్రామర్ హననం జరగాల్సిందే.. language is a lie..

నాదో చివరి ప్రశ్న..
were you ever was a myth?

ఐస్ క్యూబ్

వాకిలి — Tue, 30 Sep 2014 20:36:27 +0000

“కరిగిపోయాను కర్పూరవీణలా..
కలిసిపోయాను నీ వంశధారలా..
నా గుట్టు జారిపోతున్నా..”

ఏం పాటల్రా నాయనా డబులో ట్రిపులో అర్ధాలు, సుశీలా, జానకా! సుశీలే.. కర్పూరమ్ అంటిస్తేనే కరుగుతుందా, మంచులా కాదా?!

టప్.. టప్..

ఈ రేడియోఛానళ్ళు పాటలకంటే మాటలే ఎక్కువ చెప్తాయి.

రెండు సరిపోతాయా, ఉహూ..

టప్..

తేజు ఉంటే బావుణ్ణు, ఆమ్లెటేసిచ్చేది.

ఐస్ క్యూబ్స్ కలిపిన విస్కీగ్లాసుమీద ఆవిరిబిందువులు కిందికిజారుకుంటూ, ఒకదాన్నొకటి కలిపేసుకుని అడుగున టీ పాయ్కీ గ్లాస్కీ నడుమ తెగని పొరలా..

అవ్నూ నేనెందుకు తాగుతానసలు?!

తేజు అడిగుండేది ఇక్కడుంటే, “శనివారమొచ్చింది, మరేం లేదా” అని నవ్వుతూ.

నేనేం, రోజూ తాగి ఛస్తానా, వీకెండ్సంతే , ఏదో అలా ఓ రెండూ మూడూ పెగ్గులు.. కలిపి ఐదు, అలా ఓ సిన్మా, Fritz lang “metropolis” చూడాలీవేళ కుదిర్తే, బబబ బ్ బ్ బ్ బాప్, “బర్ప్” అనెందుకంటారో త్రేన్పుని, శబ్దమే పలుకుబడి ఐనట్టుంది.

సోడా కాస్త తగ్గించాలి.

“ఏం సందేహం లేదు ఆ అందాలనవ్వే ఈ సందళ్ళు తెచ్చింది,
ఏం సందేహం లేదు..”

మంచి పాటేసాడు 92.7, ఏం సందేహం లేదు, రాశిఖన్నానా?! అక్షయ్ ఖన్నాకేమౌద్దో?!

ట్రింగ్ ట్రింగ్ ట్రింగ్..
..ట్రింగ్ ట్రింగ్ ట్రింగ్.

అబ్బా, పురాతన కాలంనాటి రింగ్టోన్, ల్యాండ్ లైనుకి ఫోనెవరై ఉంటారు?!

జనాలింకా ల్యాండ్ లైన్కి ఫోన్లు చేస్తున్నారా.. బాల్యమిత్రులెవర్దగ్గిరా ఈ నంబర్ లేదే!

-”హ.. హలో..”

“ఏం చేస్తున్నావ్ హీరో, సెల్ ఫోన్ సైలెంట్లో పెట్టొద్దని ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి,”

-”తేజూ, హ హ, లేదే, ఫోన్ బెడ్రూంలో ఛార్జింగ్లో ఉంది, పెళ్ళి బాగా జరిగిందా?! మామయ్యా వాళ్ళని అడిగానని చెప్పు,”

“హా, బానే జరిగిందిలేగాని, నేనివాళ రాట్లే, రేపు సాయంత్రమయ్యేట్టుంది, చుట్టాలందరూ కలిసారు చాన్నాళ్ళ తర్వాత, నువ్వూ రావాల్సింది, అడిగి చంపుతున్నారంతా”

-”సర్లే..”

“కిచెన్లో పొద్దుటి బిర్యానీ ఉంది, ఓవెన్లో పెట్టుకుని తినెయ్”

-”యా..”

“అండ్, ఫ్రిజ్లో పాలుంటాయ్, కాస్త వేడిచేసి తోడేసి పెట్టుకో, ఆదివారమెలాగూ తమరు పెరుగన్నమేగా..”

-”రైట్..”

“మరీ ఎక్కువ తాక్కు, ఫర్గాట్టు ఆస్క్ యూ, జ్వరం ఎలా ఉంది, తగ్గిందా,”

-”హా తగ్గిపోయిందే, ఏం పర్లే, యూ టేక్కేర్, ఫోన్చెయ్ అవసరమైతే, ఉంటా మరి, ఓకే నా..”

“డన్..” …బీప్ బీప్ బీప్ బీప్.

మొదట్సారి జ్వరం ఎప్పుడొచ్చిందో గుర్తుందా, ఐదేళ్ళప్పుడా, పక్కింటాటీ వాళ్ళింట్లోకి నన్నెత్తుకెళ్ళి గట్టిగా ఊపిరాడకుండా ముద్దులిచ్చినప్పుడు, మొట్టమొదటి జ్వరపు ఙ్నాపకం.. రెండోసారి, ఎప్పుడూ, ఈత నేర్చుకోడానికి బావిలో దూకినప్పుడు నీటిపాము వంటిని చుట్టుకున్నప్పుడా, ఎనిమిదేళ్ళా అప్పుడు, లేద్లేదు, అంతకంటే ముందే, ఇంటివెనక దర్గాలో ఎవర్దో శవాన్ని పాతేస్తున్నప్పుడు, హా అప్పుడే, అరబ్బీ మంత్రాలేవో, సల్లల్లహు అలాహి వాసల్లం, ఉహూ మర్చిపోయా, అప్పుడు చనిపోయిందెవరూ, మెకానిక్ షెడ్ సలీంగాడి నాన్నేనా, టైఫాయిడ్ జ్వరమ్తో, అసలెందుకూ జ్వరం,దెబ్బ తగిల్తేనే నొప్పిని భరించడం తెలుస్తుందేమో, అసలేమౌతుంది ఏదైనా మందులేని మాయ రోగం ప్రపంచాన్ని ముంచితే.. కొత్త నాగరికతేదన్నా పుడ్తుందప్పుడు ఏ అంతరిక్ష్యమ్మీంచో.

ధబ్ ధబ్ ధబ్ ధబ్ ధబ్, ధబ్బ్ బ్ ..ధబ్ ధబ్ ధబ్..

డోర్ చప్పుడా అది, ఎవడా వెధవ, మానర్స్ లేకుండా కొడ్తున్నాడు!

-”ఆగరా నాయ్నా వొస్తున్నాను…”

..ధబ్ ధబ్ బ్ ధబ్బ్

-”సోఫాలోంచి లేవనీయరా…” ఛ.. కాలు టీపాయికి తాకినట్టుంది మందు ఒలికింది

-”కమింగ్ కమింగ్, ..”

-”రేయ్, నువ్వా, ఫోన్చేయొచ్చుగా వొస్తున్నానని,…”

“వారినీ డ్యాడీ, సైలెంట్ మోడ్ ఫెలో, డోర్ తలుపులు బాద్దుంటే దొంగనుకున్నార్రా పక్క ఫ్లాట్ వాళ్ళు, ఎందుక్రా నీకా ఫోన్, చేస్తే లేపవు చూసినా రిప్లై ఇవ్వవు,”

-”సోఫాలో కూర్చుని ఏదో ఆలోచిస్తూ…”

“ఏంట్రోయ్, తీర్థం వాసనొస్తోంది, వైఫుని బైటికి పంపించి విధ్వంసక చర్యలేమైనా ప్లాన్చేసావా నాకు తెలీకుండా,”

-”అదేం లేద్రా, తేజు వాళ్ళింటికెళ్ళింది, ఏదో చుట్టాల ఫంక్షనట, నాక్కాస్త జ్వరంగా ఉండి, ఇంట్లో..”

“హా ఇంట్లో, టానిక్ తీసుకుంటున్నావ్… అంతేనా, రేయ్, దేరిద్రుడా, పుస్తకాలిచ్చేవరకూ పీక్కుతింటావ్, ఇస్తే ఎక్కడెక్కడో పెడ్తావ్,
అదేంట్రా టీవీ మీద “జోర్బా” నా?! ఈ సారి పుస్తకాలడుగు, తంతానొరేయ్”

-”కోపం తెచ్చుకోకురా, కూల్ మచ్చా, అన్నీ ఉన్నాయ్, ఏదీ ఎక్కడికీ పోలేదు, లైట్గా ఏమైనా తీసుకుంటావా?”

“లేద్రా, నాకేమొద్దు, పెదనాన్న చనిపోయారు, వెళ్తున్నానక్కడికే, నువ్వూ తోడొస్తావని..”

-” అవ్నా, ఎలారా, వొస్తాగానీ డ్రైవ్ చేయలేను,”

వొచ్చి పదినిమిషాలయ్యాక మరణం జన్మించిందా, నిర్యాణం కూడా అతిమామూలు విషయమైనందుకు ఏడవాలో నవ్వాలో..

“డ్రైవర్ ఈజిప్ట్ గాడున్నాడ్లే, రెండు టీ షర్టులు పెట్టుకో, మళ్ళీ రేపు రాత్రి వరకొచ్చేద్దాం, పెద్ద దూరమేంలేదు, హుస్నాబాద్ దగ్గర, ఇక్కణ్ణించి ఒక 140,
చాల్రోజుల్నించీ నిమ్స్ లోనే ఉన్నాడు, హార్ట్ ప్రాబ్లెమ్ ఏదో, ఇవాళ పొద్దున డెత్ ఐంది, ఎన్నాళ్ళుంటాడ్రా ఇంకా.. డెబ్బై ఐదు దాటాయ్,”

వార్నీ, పెదనాన్న పోతే ఇంత మామూలుగా టీవీ న్యూస్ రిపోర్టర్లా చెప్తున్నాడేంటి వీడు!

-”సర్లే, ఐద్నిమిషాల్లో రెడీ ఔతా, ఆ గ్లాస్ తాగేయ్,”

తేజుకు చెప్పాలి, చావుదగ్గరికంటే పెద్దగా రెసిస్టెన్స్ ఏం ఉండద్లే, పైగా శివగాడి పెదనాన్నంటే, ఏం పర్లే.

బ..ర..ర్ప్, మళ్ళీ త్రేన్పా!

ఎన్నో పెగ్గిది, రెండా మూడా, ఏమైంతుoది నాకు, బెడ్రూంలొకొచ్చినవాణ్ణి మళ్ళీ హాల్లోకి ఎందుకు, రెండు ఈగలు వాలిన గ్లాసుని చెతిలొకిలాక్కుని గుటగుటమన్పించి మీసాలకంటిన మంచుతడిని టీ షర్ట్ ఎడమభుజానికి రాసి
-” సమాప్తం, రేయ్ శివా, నువ్వెలాగూ తాగవని, నేనే, హ హ. ఏమనుకోక,”

“అక్కడెలాగూ ఉంటుంద్లేరా, అందుకే తాగలా, త్వరగా రా, అవునొరేయ్, పావని ఫోన్చేసిందా ఈ మధ్య నీకు, ఒక నెలకిందట నీ నంబర్ అడిగింది, ఏదో ల్యాండ్ ప్లాన్ కోసం అన్చెప్పింది,”

-”పావనీ.. అది నాకెందుకు చేస్తుందిరా వొద్దనుకుని వెళ్ళిపోయాక , ఎక్కడుంటుందో ఇప్పుడు, బాంబేనా”

పావని, నాకు ఫోన్చేసుంటదా?! నేనే ఫోన్ చూసుకునుండను, అన్నోన్ నంబరని ఆన్సర్ చేసుండను, శివగాడ్ని నంబరడిగి ఒక మెసేజ్ చేస్తేనో, ఇస్తాడుగా, ఉహూ, వొద్దొద్దు, వాడికి తెలియొద్దు, వొద్దు.. సర్లే, కారెక్కాక ఫోన్ కాల్ లిస్ట్ ఓసారి చూసి వాట్స్ అప్ లో వెతుకుదాం.

***

రేయ్ ఈజిప్టూ ఆ డీవీడీ ప్లేయర్ సౌండ్ తగ్గించరా, నిద్రపట్టట్లే, రేయ్ నీకేరా, విన్పించట్లే, శివా రేయ్ చెప్పరా వాడికి, శివా.. రేయ్, ఎక్కడున్నావ్రా, కార్లో ఎవరూ లేరే, నేను, నేనెక్కడున్నానసలు, గుంపు.. గుంపు ఎవర్దది ..ఎవర్ని మోసుకెళ్తున్నారు, శివా, ఈజిప్టు గా ఎవర్ని ఎవరు మోసుకెళ్తున్నార్రా, పెదనాన్ననా హా.. కాదు కాద్ ..
నేనెక్కడ.. కుదిపేస్తున్నారెవరు, నన్నేనా నన్నేనా మోసుకెళ్తుంది, కాలివేళ్ళు కదలట్లే, కట్టేసారా, మరి ముక్కురంధ్రాలు, అవెందుకు మూయలేదు, గాలి పీల్చుకుంటున్నానా అసలు,
హా.. హా, గాలి, రేయ్ ఆపండ్రా, నేన్చావలేద్రా దించండి, దించండి కిందికి, ఎవరో ఏడుస్తున్నారు, ఎవరూ?! ఎవరది ఏడుపు, ఏడుపొస్తోంది నాక్కూడా, కళ్ళు తెర్చుకుంటున్నాయ్ మెల్లగా, ఎదురుగా రోడ్మీద లారీ, లారీ, నా ముందెవరూ, శివా రేయ్ శి..

“రేయ్, లేరారేయ్, నువ్వూ నీ గురకా, కార్ సౌండుకంటే నీ రీసౌండే ఎక్కువుందిరా శరచ్చంద్రా”

కలా ఇదంతా, నేను కార్లోనే ఉన్నానా, వెనకసీట్లో, ఎప్పుడెక్కానసలు, కంప్లీట్ బ్లాక్ ఔట్, ఫోన్, నా ఫోనేది, ఈజిప్టు గాడెందుకు నవ్వుతున్నాడు,
హాయ్ య్ య్, మందు బాగా పన్జేసింది, జొరం తగ్గిందిలే!

-” శివా, నా ఫోనేద్రా”.. తేజూ ఫోన్చేసిందో ఏమో!

“నీ ముందున్నసీట్ జిప్ లో చూడు, సైలెంట్లోనే పెట్టి చచ్చావా ఇంకా”

హమ్మయ్య, తేజూ చేయలా, చంపేసేది లేపోతే,ఏదో మెసేజొచ్చిందే, ఎవరూ…

*(హాయ్, శరత్, ఎలా ఉన్నావ్?!)

పావనీ, పావనీనే, హా, తనొక్కతే నన్ను శరత్ అని పిల్చేది, హా, తనే, ఏమని రిప్లై ఇవ్వనూ, మూడేల్లైందా తన పెళ్ళై, ఇప్పుడేంటి సడన్గా, అతను బానే ఉన్నాడ్గా, నాకంటే మంచోడే అన్చెప్పిందిగా అప్పుడు, అసలింతకీ పావనీయేనా మెసేజ్ చేసింది.. చూద్దాం…

(హాయ్, నేను బావున్నా, నువ్వు?? ఏంటీ సడన్ సర్ప్రైజ్, నీడ్ ఎనీ హెల్ప్?? )

*(సిల్లీ క్వష్చనే అనుకో, నీ వైఫెలా ఉంది?). అప్పుడే ఎంక్వైరీలుమొదలయ్యాయా, ఐతే పావనీదే..

( తేజూ, యా, షి ఈజ్ ఫైన్, మీ ఆయన??) నీకెందుకురా వాడెలా ఉంటే

*( బావున్నాడు, తను చెన్నై లో, నేను బాంబే, 6 నెల్లైంది తనకు ట్రాన్స్ ఫరై, ప్రమోషన్)

( అవునా, గుడ్ టు నో దట్), ఏంట్రా ఇది, టీనేజ్ పిల్లల్లా ఈ ఫోన్ఛాటింగ్, అవసరమా ముప్పై ఏళ్ళకు, సోదాపి అసలేం కావాలో కనుక్కో,
( ఏంటి సంగతులు),

*(ఏంలేదు, నీతో కాసేపు మాట్లాడాలి అన్పించింది, చాలాసార్లు నీకు ఫోన్చేసాను, బట్ నువ్వెప్పుడూ ఆన్సర్ చేయలేదు, ఆర్యూ కంఫర్టబుల్ టాకింగ్ టు మి, డోంట్ హెసిటేట్)

( ఏం పర్లే గానీ, అసలు మ్యాటరేంటి) కడుపులో కాల్తుంది, బిర్యానీ ఇంట్లోనే వొదిలేసొచ్చానా, పెరుగన్నమైనా తెచ్చుకోవాల్సింది,

-” శివా, ఏదైనా ఊరొస్తే ఆపరా ఆకలేస్తుంది, నీళ్ళుంటే ఇవ్వు”

“ఇక్కడన్నీ పల్లెటూళ్ళేరా, పద్నిమిషాలాగు, హుస్నాబాదొచ్చాకా టిఫిన్చేసి టీ తాగుదాం, ఎలాగూ డిన్నర్ టైమైంది, బాడీని రేపు పొద్దున కాల్చేస్తారట,
నైట్ ఇక్కడే హోటల్లో ఉండి పొద్దునే వెళ్దాం, వాటర్ బాటిల్ వెనకే ఉంది చూడు, సీట్ మీద”

*(ఎక్కడున్నావ్ ఇప్పుడు, ఒక్కడివే ఉన్నప్పుడు నాకోసారి ఫోన్చేయగలవా, మాట్లాడాలి, కాస్త ఇంపార్టెంట్)

ఇంపార్టెంటా, నాతోనా, ఏమై ఉంటుంద్దీనికసలు, కొత్తింటి ప్లాన్ ఫ్రీగా కొట్టేద్దామనా, కొంపతీసి డబ్బులేమన్నా కావాలంటదా

(యా, ష్యూర్, నేనే నీకు కాల్చేస్తా, కాస్త ఫ్రీ అయ్యాక),

“నాన్నా, శరచ్చంద్రా, మనూరొచ్చేసింద్రా, టిఫినా? అన్నమా? ఏం తిందాం? అలా చూడకొరేయ్, హోటల్రూం బుక్చేసాడు అన్నయ్య, అన్నీ అరేంజ్ చేసాడ్లే, అన్నీ…”

-”అన్నయ్య ఎవర్రా,”

“పెదనాన్న వాళ్ళ చిన్న కొడుకు, నిమ్స్ లో అసిస్టెంట్ ప్రొఫెసర్, వదిన కూడా డాక్టరే, అందుకే ఆయన్ని ఇన్నిరోజులూ ఇన్ పేషెంట్గా ఉండనిచ్చారందులో, అదో పెద్దకతలే, దిగు, ఫ్రెషై టీ తాగుదాం,”

-”మరి పెద్డ కొడుకు, అమ్మాయిల్లేరా,”

“ఉహూ, పెద్ద కొడుకు ఇంటిదగ్గరే ఉండి పొలం చూసుకుంటాడు, రేయ్ ఈజిప్టూ, ఇవిగో పైసలు, ఏమన్న తిని హోటల్ రాజధానికొచ్చేయ్”

***

రాత్రి పదిన్నరకి రాజధాని హోటల్ కం లాడ్జ్ మూడో అంతస్థు 304 రూంకొచ్చేసరికి ముగ్గురు కూర్చుని తాగుతున్నారెవరో,
ఎప్పట్లాగే పాత అలవాటుతో బ్రాండ్ ఏదో పోల్చుకోవాలోసారి, బ్లెండర్స్ ప్రైడా, వొద్దు రా నాయనా, ఇంట్లో టీచర్సుంది కదరా, తెచ్చేవాడ్ని,
ఇప్పుడీ హార్డ్ విస్కీ తాగడమెలా. ఐస్ క్యూబ్స్ ఐనా ఉన్నాయా, ఉహూ, నో ఛాన్స్..

“అన్నయ్యా, వీడు, శరచ్చంద్ర, సివిల్ ఇంజనీర్, నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్”

ఆపరా శివా నీ ఇంట్రో, ఐస్ క్యూబ్స్ లేవురా,

#”హాయ్ శరత్, అయాం డాక్టర్ నీరజ్, కం కం రండి,వీళ్ళు మనాళ్లె, మా మామయ్యావాళ్ళు, కమిన్, ప్లీజ్ బి కంఫర్టబుల్, శివా ఐస్ తెప్పించు, ఐపోయింది”

హమ్మయ్య, ఐసొస్తుంది,

#”శివా నేను మామయ్యను ఇంటిదగ్గర డ్రాప్ చేసొస్తా, మీరు కానివ్వండి అందాకా, శరత్, కబోర్డ్ లో స్కాచుంది, తీస్కోండి, మేక్ యువర్సెల్ఫ్ ఎట్ హోం..”

ఆ ముసినవ్వు నన్ను చూసేనా, నీరజాక్షుడు అనుకున్నంత అమాయకుడేం కాదురో, వీడి నవ్వెందుకో బావుంది, నిమ్స్ లో డాక్టరంటే పధ్దతిగా మడి కట్టుక్కూచుంటాడనుకుంటే, పర్లే, బానే ఉన్నాడు, మంచి కంపనీయే,

-” ఓకే నీరజ్, వెళ్ళి రండి, విల్ బి వెయింటింగ్ ఫర్ యూ”, నేనూ నవ్వానా.. అసంకల్పితంగానేనా, కొందర్ని చూడహానే కనెక్ట్ ఐపోతామెందుకో, కారణాలుండవ్, రూమ్ ఖాలీ ఐంది, ప్రశాంతంగా,

-” రేయ్ శివా, మీ అన్నయ్య బావున్నాడ్రా, వెరీ వార్మ్.. మందు కలుపుతున్నా త్వరగారా డ్రెస్ చేంజ్ చేసుకుని, నేనిలాగే ఉంటా, నో ఛేంజ్,
అదుగో, హోటల్బాయ్ వొచ్చినట్టున్నాడు”

” వార్మా బొంగా, చెప్తానుండు, తమ్ముడూ ఐస్ టేబుల్మీద పెట్టేయ్, అలాగే, కింద రిసెప్షన్లో మా కార్ డ్రైవరుంటాడు, ఓ చికెన్ బిర్యానీ పార్సెల్ ఇవ్వు, సరేనా, డోర్ గట్టిగా వేసేయ్ బైటినుండి”

” ఇప్పుడ్చెప్పరా శరచ్చంద్రా, హా, మా అన్నయ్య, వార్మ్ కాదురా వర్మ్, వాడో ఛండాలుడు, మా పెదనాన్న ఎప్పుడో చచ్చిపోయాడు, రెస్పిరేషన్ ఆగి ఇరవై రోజులైంది, ఇంటికి తీసుకెళ్లమని కూడా చెప్పారు డాక్టర్లు, ఇన్నాళ్ళూ వాడికీ వాడి పెళ్ళానికీ లీవ్ దొరకలేదని వెంటిలేటర్మీద ఆర్టిఫీషియల్ రెస్పిరేషనిచ్చి ఉంచారు ఊరికే, ఇప్పుడు సెలవులు ఉన్నాయని శ్వాస ఆపేసారు, బైటికి సెలవులు దొరకలేదనే చెప్పారుగానీ, లోపల చాలా ఉన్నాయ్రా, ఆయన పోయాకా ఆస్థి, పొలం పంపకాలకు ఇబ్బంది ఔతుందేమో అని ఈ ఇరవై రోజుల్లో అవన్నీ సెటిల్ చేసుకుని ఇప్పుడొచ్చారు, ఇంకేమైనా మిగిల్తే సర్దేయడానికి”

-”సర్లే, ఎవడి బతుకు వాడిది, మనకెందుగ్గానీ, గ్లాసివ్వరా శివా”

” రేయ్ నువ్ కానీ, నాకో కాల్ ఉంది మాట్లాడొస్తా, మా బాస్గాడు, అదే మొన్న డిజైన్ చేసిన యాడ్ గురించి, పొద్దుణ్ణిoచీ మర్చిపోయానసలు వాడ్తో మాట్లాడదామనుకుని, కాస్త కాకా పడ్తే మనకొచ్చే యాడ్ ఇన్-ఫ్లో పెరగొచ్చు”

-”సర్లే పోగానీ, త్వరగా రారా..”

అంతే.. ఎవడి బతుకు వాడిది, ఎవడి మెతుకు వాడిది, Art of survival is the only story that never ends ..
మెసేజెస్ చూస్కోవాలోసారి, తేజుతో మాట్లాడాలి, మెసేజెస్ చాలా వొచ్చాయే!

తేజు, ( గుడ్ నైట్ హీరో, కాల్ యూ మాణిoగ్). సరే, ( గుడ్ నైట్, టేక్కేర్ ),

మరో మెసేజెవర్దీ, పావని, ఇదినన్ను వొదల్దా ఇవాళ!

*( శరత్, ఫ్రీ అవ్వలేదా ఇంకా?), లేదే, బాగా టైట్ గా తాగుతున్నా, ఫ్రీ అవలేను,
పోనీ ఓసారి మాట్లాడి చూద్దాం, ఎవరి బతుకేమిటో మనకెలా తెలుస్తుంది, అబావ్, ఛ, సాలేగాళ్ళు, బోర్ వాటర్తో ఐస్ చేసినట్టున్నారు, దెబ్బకొట్టేసింది టేస్ట్,

ఫోన్రింగౌతుంది, కాలర్ట్యూనా, “3″ ఫిల్మ్ పాట, అనిరుధ్ గాడు చేసిన అత్యంత మంచిపనుల్లో ఇదోటి,

(( పోనీ పో.. పో నీ.. పో, తనియాగ తవికిండ్రే తునై వేండా అన్బే పో.. పిడమాగ నడకిండ్రే ఉయిర్ వేండాం దూరం పో,..))
దీనికి మనం అంటించిన తమిల్పాటలు ఇంకా వొదిలినట్టు లేదు,

-”హలో, హా పావనీ, ఏదో మాట్లాడాలన్నావ్”

“నిన్ను కలవాలి, తొందర్లొ..”,

వార్దీనమ్మ, ఏమైంద్డీనికసలు,

” వీలైతే బాంబే రాగలవా, ఒక రెండ్రోజులు”,

-”ఏమ్, ఏమైందసలు, ఐ డింట్ గెట్ యూ”,

“అబార్షన్, రెండ్నెల్ల కింద, అప్పట్నిoచీ నీతో మాట్లాడాలని, ఒక్కసారైనా, ఈ మూడేళ్ళలో చాలా ట్రై చూసా, నీతో మాట్లాడ్డానికి, కానీ ఎప్పటికప్పుడు కంట్రోల్ చేసుకున్నా,

బట్, అబార్షనయ్యాక, తట్టుకోలేకపోయా, అప్పట్నిoచే నీతో మాట్లాడాలని, ఏమో,ఎందుకంటే, ఏమో, పెళ్లై మూడేళ్ళైనా.. ఏమో”

అబార్షన్, పావనికి పిల్లలంటే చాలా ఇష్టం, అలాంటిది మిస్ కేరేజ్ అవడం, ఛ!, నా పిచ్చి అలవాటు, ఫోన్ అటెండ్ చేసుండాల్సింది, ఎంత ఏడిపించానో ఇన్నిరోజులూ,

మరీ అంత ఫీలైపోకురోయ్, ఈ కొత్త రిలేషనేదో ఎక్స్ ట్రా మారిటల్..ఉహూ, మారిటల్ అనొచ్చేమో..ఇద్దరికీ పెళ్ళిళ్ళయ్యాయిగా.. టర్నింగ్ తీసుకుంటున్నట్టుంది,

ఇదిగో పావనీ, నేనప్పట్లా లేనే, దీనికెవరైనా నా ఇప్పటి ఫోటో చూపిస్తే బావుండు, కొంచమైనా వెనక్కి తగ్గొచ్చు,

” నిన్నోసారి చూడాల్నుంది, ఇప్పుడే, నీ పిక్స్ వాట్స్ అప్ చేయ్, బలవంతమేంలే, నీకు ఇష్టమైతేనే”

-”నువ్ కూడా, నాకూ నిన్ను చూడాల్నుoది”

అప్పుడెప్పుడో ప్రేమిoచిన పిల్ల మళ్లీ రీ యూనియన్ ప్లాన్చేద్దామంటే ఏ మగ వెధవైనా వొదులుకుంటాడా, మ్యాటర్ మరీ ముందుకెళ్ళకపోయినా కనీసం ఫోటో ఐనా చూద్దాం,
ఇప్పుడెలా ఉందో.. తప్పేం లేదుగా, యెహే తప్పేం లేదు, ఒక్కటే లైఫ్, ఏం చేసినా ఇప్పుడే, అంతే, సాహసం చేయరా అర్భకా, ప్రేమకుమారి దక్కేను..

(క్లింగ్)

ఇది నాకంటే స్పీడ్ గా ఉందిగా, అప్పుడే ఫోటోలు పంపేసింది, ఏమాటకామాటే “రెజీనా కస్సండ్రా” కాస్త లావెక్కినట్టుంది, అప్పటికంటే బావుందిప్పుడే,
మంచు కరిగి నీరౌతుంది, తాగేయాల్తొందరగా, పెగ్ లైటైపోద్ది లేటైతే, గుటుగ్గుటుగ్గుటుగ్గ్,

శివగాడింకాసేపు రాపోతే బావుణ్ణు, ఏమై ఉంటుందసలు, అబార్షనైతే నాతో ఎందుకు మాట్లాడాలన్పించింది, లోన్లీగా ఫీలౌతుందా, వాడు చెన్నైలో ఉంటాడుగా, ఐనా, భార్యకు అబార్షనైతే దగ్గరుండకుండా ప్రమోషనొచ్చిందని పరాయూరికి పోవడమేంటో, అంతేనా, లేక పాత రిలేషన్ రి బిల్ట్ చేసుకుని నన్ను వాడుకోవాలనేమైనా..

శరత్గా వొద్దూ, ఇలాంటివి మనకు తెమలవు, తొందరపడి దూకేయకు, అనవసరంగా ఆవిరైపోగలవ్, ఉహూ, కానీ, తనే అలా అడిగాకా, రెండ్రోజులు ఉండడానికి రమ్మని, నాకేం భయమిక, వెళ్ళొస్తే పోలా, అదో అనుభవం, మనసెందుకో బెడ్రూంవైపు లాగుతుంది, ఛఛ.. ఏమాలోచిస్తున్నాను నేనసలు.. వి ఆర్ మారీడ్, వి కాంట్ డు దట్,
ఒరేయ్ పాపీ, అన్నీ నువ్వే అనేసుకుని నువ్వే సంఘర్షించుకుని సమాధానపడ్తావేమిరా మూర్ఖా, పాపని కూడా అడుగు, తెల్సుకో అసలేం కావాలో,
ముందు తేజుకేం చెప్పాలసలు, రెండ్రోజులు సెమినారనా, కాలేజ్ చదువైపోయ్ ఏళ్ళయ్యాక ఇంకా సెమినారేంట్రా సెగ్గడా మొఖమోడా, ఉహూ.. బాంబేలో ఫ్రెండ్ పెళ్ళని చెప్తే,
ఏ ఫ్రెండ్, నా ఫ్రెండ్సందరూ తనకూ తెల్సుగా, ఏం చేయాలి. రెండ్రోజులు, నరాల్లాగేస్తున్నాయెందుకో, మందెక్కువై నరాల వీక్నెస్ ఏమైనా ఐ ఉండొచ్చా,
ఒకవేళ అన్నీకలిసొస్తే రెండ్రోజులు నేనూ పావని, బాంబేలో…

” సారీరా, బాస్గాడు సొల్లేసాడు, లేటైందా, పెగ్ ఫిక్స్ చేయ్ తొందరగా, ఏంట్రా ఇది, ఇంకా రెండోదేనా, ఎలాంటోడివి ఎలా ఐపోయావ్రా”

-”హా నువ్వొచ్చావుగా, ఇక స్కోర్ పెంచుదాం”

దుర్మార్గుడా, మంచి రసస్పందనని ఆస్వాదిస్తున్నప్పుడే పెగ్గులో పటికబెల్లంలా అడ్డురావాలా, ఈరాత్రికి ఊహలే ఇక,

(క్లింగ్),

పావనీ నుండా, వాట్స్ అప్ ఏనా,

*(ఏమైoదోయ్, షాకయ్యావా చూసి, ఇంకేమైనా చూస్తావా)

ఏం జరుగుతుందసలు, నిజమేనా.. నాకు మత్తెక్కి మతిస్పందించడంలేదుకదా..నిజమే నిజమే, ఛ,
నాలుగేళ్ళ క్రితం ఇలాటి సౌకర్యాల్లేక ఎన్ని అనుభూతుల్ని కోల్పోయిందో ఒక తరం, హోల్డాన్ హోల్డాన్, ఇడియట్, ఏంటా వెర్రాలొచన్లు, ఆర్యూ లాస్ట్, వొద్దు వొద్దొద్దు, స్టాపిట్ స్టాప్ దిస్ షిట్, ఎక్కడ్నించెక్కడికెళ్తున్నావసలు, వొద్దు,

(పావనీ,కాస్త అర్జెంట్ పనుంది, రేపు మాట్లాడ్తా, గుడ్ నైట్)..

అమ్మయ్య, చెప్పేసా.. చెప్పేసాను గుడ్నైట్, ఇంక మాట్లాడొద్దు, అంతే, చాలిక, చాలు, తేజుకి తెలిస్తే, తేజూ నాలాగే ఆలొచిస్తే, అమ్మో, వొద్దొద్దు, చాలిక, లెట్స్ స్టాప్ హియర్, అంతే అంతే,

” ఏంట్రోయ్ మళ్లీ ఆఫ్ లైన్లోకి వెళ్ళిపోయావా, ఈ మధ్య నీకు ఆలోచన్లెక్కువయ్యాయ్, అంతా బానే ఉందా, ఏదో కొత్తగా బిహేవ్ చేస్తున్నావ్ ఇవాళంతా”

-” నాన్నా, షెర్లాకూ, అంత లేదురోయ్, ఏదో పని టెన్షన్, అవ్నూ, నీ సంగతేంటి, బాసేమన్నాడు, ఆ చిప్స్ ఇటివ్వు, పల్లీలు బాలేవ్రా, వాసనేస్తున్నాయ్”

“చికెన్ ఆర్డర్ చేసాలే, వొస్తుంది కాసేపట్లో, హాహ్, బాస్గాడ్ని బానే దువ్వాన్రా, రిజల్ట్స్ కన్పిస్తాయ్ ఒక్క రెండ్రోజుల్లో, యాడ్ ఏజెన్సీల్లో సమస్యేంటంటే క్లయింట్సుకి మనమీద నమ్మకమొచ్చేవరకూ వెయిట్చేయాలి, టేక్స్ టైమ్,.”

-”అవున్రా, అసలు పావనీ నంబరెందుకు తీసుకుందంటావ్ నీ దగ్గర”

అడిగేశానా, ఎందుకూ, ఏదో తెలియాలి, అదేంటో దొరకట్లా, వీడేమనుకుంటాడో నా గురించి, ఏదైతే అది ఐంది, నాకున్నంత వైల్డ్ ఊహ వీడికుండదులే,

“ఏమోరా, ఒకప్పటి లవర్స్ మీరు, మీకే తెలియాలి మీ సీక్రెట్స్ , బట్ తను చాలా డల్గా మాట్లాడింద్రా, అప్పట్లా లేదిపుడు అనైతే అర్ధమైంది, మే బి, పెళ్ళితో తను హ్యప్పీగా లేదేమో, మే బి తను నీకేదో చెప్పాలి అనుకుంటుందేమో, అది, మే బి, సంజాయిషీనో, సలహానో,”

అయ్యబాబోయ్, వీడు దుస్సాధ్యుడు, అసలే మందులో ఉన్నా, మొత్తం చెప్పినా చెప్పేస్తా, డైవర్ట్ చేయాలి ఎటోఅటు, డైవర్షన్,

-” ఏరా మీ అన్నయింకా రాలేదు, వొస్తాడంటావా”,

మళ్లీ ఐస్ ఐపోయిందా, మంచు లేకుండా తాగ్గలగడం అలవాట్చేసుకోవాలి,

“వొస్తాడ్లే, మనం కానిద్దాం, మళ్ళీ ఏదో గొడవేసుకుంటున్నట్టున్నారు, అసలు మా నాన్న, పెదనాన్న కాకుండా ఇంకో బాబాయున్నాడు,
ఆయన్ని చిన్నప్పుడే మా నానమ్మా వాళ్ళ అక్క దత్తత తీసుకుంది మగ పిల్లలు లేరని, ఇప్పుడాయనొచ్చి నాకూ నా పిల్లలకూ ఏమైనా ఇవ్వాలి అంటున్నాట్ట, అసలిదంతా ఎందుకొచ్చిందంటే… …”

ఆస్థులు పాస్తులు ఎకరాలూ భూములూ అస్థికలు పస్తులు అప్పులూ భ్రమావడ్డీలు, బృ బృ బృ బృ బృ బృ….
నిద్రొస్తోంది, పడిపోతున్నా మెల్లిగా, శివగాడేం చెప్తున్నాడో..

***

పొద్దున్లేచి స్మశానం దగ్గరికెళ్ళేప్పటికే అందరూ వొచ్చారు, చితి చుట్టూ రిలేటివ్స్ అంతా ప్రదక్షణలు చేస్తున్నారప్పటికే,
శివగాడు పరుగెత్తుకెళ్ళి ఆఖరి రౌoడు చేరిపోయాడు లైన్లో, రాత్రి కల, పావనీ నేనూ గొడవ, గుర్తులేదేంటో,
కలల్లో ఎప్పుడూ జరిగిపోయినవాటి తాలూకూ నీడలే కన్పిస్తుంటాయెందుకో, జరగబోయేవి ఎందుకు కన్పించవో, కలలు మన విష్ ఫుల్ థింకింగ్ కి విజువల్ రూపాలేగా..

శివగాడు, నీరజ్, పక్కనెవరూ, నీరజ్ వైఫా, ఎవరూ ఏడవట్లేదెందుకూ, ఎలాగూ పోతాడని ముందే తెలిసిపోతే సమయానికి కన్నీళ్ళు రావా,

(క్లింగ్)

పావని.. వాట్స్ అపా..
అప్పుడప్పుడూ సంతోషంగా ఉంటుందెందుకో, నా చుట్టూరా జనాలు అప్డేటై నన్ను అప్డేట్ చేయిస్తున్నారేమోనని,

*(good mrng hon), లాభమ్లే, ఇది మరీ దూసుకెళ్ళిపోతుంది దారితెలీని రోడ్డుమీద, (క్లింగ్ మళ్ళీ), నైటీలో సెల్ఫీ..

(ఉమ్, బావుందికానీ మీ ఆయనకు పంపితే ఇంకా బావుండేది),

*(అందుకే పంపా)

విస్ఫోటనం ఎక్కడో, నేనున్న వాతావరణం ఏంటి, ఈ పరిస్థితులేంటి, ఈ రొమాంటిక్ ఛాటింగేంటి, (మళ్ళీ క్లింగ్)

*( ఏం పంపకూడదా , నువ్ నాకేం కాదా)

భగ్ భగ్ భ్ భ భ్గ్ గ్ గ్, మంటలు, చితి మండిoదా.. గాలివాటం చూసి కిరోసీన్ చల్లుతున్నారు, మంటలు, కడుపులోంచి గొంతులోక్కూడా,
భుగ్ భుగ్ భు భగ్ భు భ్, “నువ్ నాకేం కాదా?” నేనెవరికైనా ఏమైనా ఐతే, అది నాకే కదా, కాస్తోకూస్తో తేజుక్కూడా, కానీ పావనికి నేనేమౌతా,
ఎందుకు చేస్తుందిదంతా,

శివగాడి పెదనాన్న ముఖం చూడ్డమే మర్చిపోయా, ఇప్పుడా ముఖమేది, కాలిపోయిందా, నిజంగా ముఖాలు కాలిపోతే మనం ఒకర్నొకరం గుర్తుపట్టగలమా, మెల్లగా ఒక శరీరం బూడిదౌతుంది,

“”ఎన్నేండ్లు బత్కుతడువయా, ఎనబైకొచ్చిండు దగ్గర్దగ్గర, మస్తుతీ, మస్తు సుకపడ్డడు, సుఖంగ సచ్చిండు, ఏంగావాలింక, బీడీముక్క ఉన్నాదోటి, నిన్నేనుల్లా, ఇయ్యరాదు”"

అంతే, ఏం చేసినా చచ్చేముందే, పోయాకేం చేయలేం, సుఖపడ్డా దుఃఖపడ్డా ఇప్పుడే, గడియారం పరిగెడ్తుంది ప్రతీ మెదడ్లో, టిక్ టిక్ టిక్ టిక్ టిక్….

“”పైశలెంతిచ్చిర్రు, 1500 ఆ, ఛత్, ఏంట్లకొస్తయివయా, ఎన్మిదిమందుంటిమి, పీన్గెకు స్నానం అంటిరి, కట్టెల్దెస్తిమి, గ్యాస్నూనె మనదేనాయె, అంత ఐనంక మల్ల సాఫ్ చేషేది మనమేనాయె, బొందకాడ గుడ్క పైశలు పెట్టపోతె సంపాయించిందెందుక్వయా, పొక్కల పెట్కోనీకా ఇంకో వెయ్యడుగు, కల్లెవలు తాగుతుర్రు ఇయ్యాల్రేపు, అంత క్వార్టర్లకెగవడ్డరు, పైసలు సాలై”"

మందు.. లిక్కర్, ఎవ్వడు పుట్టినా ఎవ్వడు చచ్చినా దీనికి మాత్రం చావు లేదు, నిజంగా మందు గాయాల్ని మాన్పుతుందా, ఉహూ, నిద్రపుచ్చుతుందంతే కాసేపు, మెలుకువొచ్చాక మళ్ళా మామూలే, బాధ గాయం క్లేశం నొప్పి, నివారణ-మందు, ఫలితం-నిద్ర, ప్రతిచర్య- మెలకువ, ఇదో సైకిల్…

(క్లింగ్)

*(ఈ డ్రెస్ లో ఎలా ఉన్నాను?)

రెడ్ కలర్ అనార్కలీలో నడుముదగ్గర ట్రాన్స్పరెంట్ గా బొడ్డు కన్పిస్తూ, నాకెందుకు చూపెడ్తుందసలు, నన్ను జలసీ చేయడానికా… నేను తనని మిస్స్ అయ్యానని, అంత అందగత్తెని వొదులుకున్నాన్ని..నాకెందుకు..
హేయ్ ఊరుకోరా, మరీ అర్ధంకానట్టు నువ్వూ నీ దేబ్యపు నటనా, కాసేపు ప్రొసీడైపో, ఫ్లోలో కొట్టుకెళ్ళు, ఈత నేర్చుకోకు రా, మునిగిపోయి తేలు, అదో అనుభవం, చూద్దాం, ఏం జరుగుతుందొ, రెసిస్టెన్స్ వొచ్చేవరకూ మనకు అపాయం కానంతవరకూ కలుగులోకి దూరిపోవడమే,

(బావుంది, నైస్, కానీ, బొడ్డు కన్పిస్తుంది)

ఏం రిప్లై ఇస్తుందో, కోప్పడ్తుందా, నేనే తొందరపడ్డానా, తను కాజువల్గా పంపి ఉండొచ్చుగా, నేనే వేరేలా నాకు నచ్చినట్టుగా అనుకున్నానా, వేరొకడి భార్యతో నేను ఇలా…. ఎలా ఇప్పుడు?!

(క్లింగ్)

*(థాంక్యూ, స్మైలీ తొ),

ఏం సందేహం లేదు, షి ఈజ్ పుల్లింగ్ మై లెగ్స్, వొద్దు ఇక చాలు, ఇంకా జారొద్దు, చాలా దూరమొచ్చావిప్పటికే, తేజుకి తెలిస్తే నిన్నెప్పటికీ క్షమించదు, నీకింకా అవకాశముంది మనిషవడానికి, వొద్దు, తేజు ప్రేమించినంతగా నిన్నెవరూ చూస్కోలేరు, పావని కూడా, ప్రేమ కాదది, మరింకేదో, ఇంకేదో, నిన్ను నువ్వు పోగొట్టుకోకు,

తేజుకు తెలిస్తే, ఎలా తెలుస్తుంద్రా నాయ్నా, ఏం కాదు, ఈ ఒక్కసారికి, ఏం కాదు, ప్రయత్నిద్దాం, వొస్తే ఒక ఒక రాత్రి, పోతే మన్దేముంది, ఏం కాదు, ఏం కా.., బొడ్డెంత బావుంది..
డోంట్ మిస్ దట్ బ్యూటీ.. డోoట్..

“రేయ్, శరచ్చందూ, పద, కార్లో కూర్చుందాం,”

శివగాడెప్పుడొచ్చాడు, చూసాడా నేను ఛాటింగ్ చేయడం!

-”ఇంకా ఎంత సేపురా”

“పుర్రె పగిలేవరకూ ఉండాల్ట, వాళ్ళుంటార్లే, మనం హోటల్కెళ్ళి, కాసేపు పడుకుని సాయంత్రం బయల్దేరుదాం, చీకటయేప్పటికి హైద్రాబాద్లో ఉండాల్రా, బాస్ గాడ్తో మీటింగుంది, పద, ఎక్కు, మందేమైనా తీసుకుంటావా”,

-”వొద్దురా, ఇంటికెళ్దాం, అంత బాలేదిక్కడ, నాకు”

నేనేనా మందొద్దు అన్నది, అనుమానంగా చూస్తున్నాడా వింతగానా వాడ్నన్ను…

***

ఏం సందేహంలేదు ఆ అందాలనవ్వే ఈ సందళ్ళు తెచ్చింది..

ఆ పాటే.. మళ్ళీ, 92.7, హోండా అమేజ్ కార్లో, హైద్రాబాద్కి బయల్దేరిన రెండు గంటల్తర్వాత నిద్రలేచి,

అదేంటో కార్లో కూచోగానే నిద్రొచ్చేస్తది, ఏం సందేహం లేదు, మంచి మ్యూజిక్ సిస్టమ్ పెట్టిoచాడు వీడు, వెరైటీ టేస్టున్న వెధవల్లో నా ఫస్ట్ ఫ్రెండ్ వీడే,
వెనక సీట్లో పడుకుంటున్నట్టున్నాడు, గురక లేకుండా, ఓసారి ఈజిప్ట్ గాడ్ని గెలకాలి, వెళ్తున్నప్పుడు నా గురకన్చూసి నవ్వుతాడా , చెప్తా,

-”రేయ్ ఈజిప్టూ, ఎంత దూరంరా ఇంకా”

“ఇంకా 40 అన్న, గంటలో ఉంటం సిటీల, ట్రాఫిక్ ఏం లేపోతే”

-”ఓ పది లక్షల్లో కార్ తీసుకుందాం అనుకుంటున్నారా, ఇదెంత ఇస్తుంది మైలేజ్, ఇరవయ్యైదుకు తగ్గదటగా?!”

“అమేజ్ బానే ఇస్తదన్న, 20 -25 నడుమ, హోండాలనే మొబిలో వొచ్చింది కొత్తగా, 7 సీటర్ అది, ఏక్దం ఉంది బండి, ఆ బండి తీయిర్రి ఫ్యామిలీ పెద్దగుంటే”

ఫ్యామిలీ పెద్దగుంటేనా, కావాలనే అంటున్నాడ, అనుకోకుండా అన్నాడా,

“అవున్రా, నీకా పేరెలా వొచ్చింద్రా”

“అప్పట్ల మా అయ్య పన్జేయనీకి ఆ దేశం పోయిండు, అక్కడేవో పీతిగొడ్లో ఏవో ఉంటయట కద, జఖాస్ ఫేమసంట కద, అట్ల ఆ పేరు నా పానానికొచ్చింది”

-”పిరమిడ్లురా నాయనా, పీతిగొడ్లు కాదు”,

“పోనీగని, ఔ అన్నా, ఒక్క ప్లాన్ ఏయనీకి ఎంత తీస్కుంటవ్, గదే ఇంటిప్లాన్”.

ప్లానా, ఇందాకట్నించీ వీడేమన్నా నర్మగర్భాలంకారం ప్రయోగిస్తున్నాడా, లేక నాకే అలా అన్పిస్తుందా,

-”అది పార్టీని బట్టి ఉంటుంద్రా, ఎక్కువంటే లక్ష, తక్కువంటే మనవాళ్ళకు ఫ్రీగా గీసిస్తా అడిగితే”,

ఏమైంది పావనికి,ఇంకా మెసేజ్లేదు, నేనే చేయాలని ఎదురుచూస్తుందా ఏంటి, వొద్దొద్దు, లోకువౌతావ్, నువ్వెంత సైలెంట్గా ఉంటే నిన్నంత పొటెంట్ అనుకుంటుంది లోకం, అవన్నీ, పాత సామెతల్రా, నచ్చిన పిల్లదగ్గిర సిగ్గేంట్రా, మెసేజ్ జేసేయ్, అడిగేయ్, తొందరగా తెగ్గొట్టు, ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎలా అని, వెన్నులోంచొక్కసారే వొణుకు, ఎందుకు, తప్పుచేస్తున్నట్టు తెలుస్తున్నందుకా.., వెనకాల్నిoచెవరో అంతా చూసి నవ్వుతున్నట్టు, ఎవరది, శివగాడేనా, చూసేది, ఉహూ, వాడికేం అర్ధంకాదులే చూసినా, అంతే, వాడికేం అర్ధంకాదు,
ఏంపర్లే,

(క్లింగ్)

పావనీ ఆ, అంతెత్తున ఎగసిన అలలమీద గోడ మొలిచినట్టు నిరుత్సాహం కారంతా నిండి.., తేజు మెసేజ్జేసిందెందుకూ,

(ఎక్కడున్నావ్, రాత్రి చుట్టాల గెట్ టుగెదర్ ఉంది, బంజారాహిల్స్ Zaffron లో, ఇంటికి త్వరగా వొచ్చేయ్)

( సరే, ఆన్ ది వే),

పావనీకేమైoది, ఒక్క మెసేజైనా చేయాల్సిందిగా, ఫోన్చేస్తేనో, ఆదివారంగా, వాళ్ళాయన బాంబేకొచ్చుంటాడా, వొస్తే నాకు చెప్పేదేనేమో, చెప్పలేదంటే, వాడు చెప్పాపెట్టకుండా వొచ్చాడా, ఆ షాక్తో తను నాకు ఇన్ఫార్మ్ చేయడం మర్చిపోయిందేమో, గుర్తున్నా కుదర్లేదేమో, ఒకవేళ ఇదంతా వాడికి తెలిసిపోయిందా…
ఎన్నెన్ని కారణాలు వెతుకుతామో ఒక సమస్యకి, వెతగ్గ వెతగ్గా అసలు సమస్య మాయమై, కారణాలే పేరుకుపోయి కన్పిస్తాయేమో, అసలు నిజంగా సమస్యంటూ ఉండదేమో, సమాధానాలు అనేవాటిని వెతకాలనే మన పిచ్చి ప్రయత్నంలోనే ప్రశ్నలు పుట్టుకొస్తాయేమో,

” అన్నా, బండి ఆప్తున్నా, పిషాప్”

-”వాటర్బాటిల్ తీస్కెళ్ళరా, అలాగే ఫ్రంట్ మిర్రర్ కడుగోసారి”

ఎంత మురికైనా నీరు కడిగేస్తుంది, మరి నీటికే మురికైతే? ఆలోచనలు మలినమైనా, మనసు పవిత్రంగా ఉండాలా? మనసు ఆలోచనలూ వేరువేరా? బుధ్ది మనసు ఒకటేనా?
వాటికి శుధ్ది మరణమేనా? కాలిపోడమేనా? నేనే ఏదో ఆశిస్తునాను పావనిద్వారా, అందుకే అదెక్కడ దొరక్కుండా పోతుందేమో అన్న భయం కలిగించిన సూడో కన్సర్న్ యే కదా ఇదంతా, సెక్స్ అంత ముఖ్యమా, అదిలేకుండా ఓ ఆడా మగా స్నేహితుల్లా ఉండలేరా, కనీసం అలా ఉండగల నియంత్రణకు లోబడగలరా, ఖచ్చితంగా ఎప్పుడోకప్పుడు ఏదోమూల అగ్నిపర్వతం బద్దలవ్వాల్సిందేనా,
బాసూ, ఆపుతావా నువ్వూ నీ లూసర్ ఫిలాసఫీ ఉవాఛల వాచాలత, దొరికితే ఏదైనా తిను, లేదా దొరికింది తిను, ఆకల్తో మాత్రం ఛావకు, ఇక్కడ ఫ్రీగా టన్నులకొద్దీ సానుభూతి దొరుకుతుందిగానీ, నీ ప్రయత్నం లేకుండా ఆకలి తీర్చలేరెవరూ…

“ఒరేయ్, శరచ్చంద్రుడా, నా “Zen and the art of motorcycle maintenance” బుక్ నీ దగ్గరే ఉoది కదా?! సడెన్గా గుర్తొచ్చిందెందుకో సగం నిద్రలో,” శివగాడు, ఇంచుమించు అకస్మాత్తుగా భయపెట్టి,

“గుర్తుందా, ఇంటర్లో మనం టూ వీలర్ మీద బెంగలూర్ వెళ్ళినప్పుడు అనంతపూర్ దగ్గిర టైర్ పంచర్, తెచ్చుకున్న డబ్బులైపోవడం, నీ ఫాస్ట్ ట్రాక్ వాచ్ అక్కడ పంచర్ షాప్ వాడికిచ్చి డబ్బిచ్చి విడిపించుకుంటాం అన్చెప్పి, హ హ… ”

-”హా హా, గుర్తుంద్రా, నాకు డ్రైవింగ్ రాదని మెయిన్రోడ్డు మీద పంచర్ షాప్ వరకూ మూడు కిలోమీటర్లు బండి తోయించడంకూడా గుర్తుంది..”

“జెన్”, జెన్ మతం కాదు లైఫ్ స్టైల్ అంటార్గానీ, అదీ బౌధ్దపు తునకేగా, విగ్రహారాధన కూడదన్న బుద్దుడికి విగ్రహాలు పెట్టి పూజ్జేస్తున్నాం,
మనం దేవతా మనుష్యులం, మనం నిజంగా భూమ్మీదే పుట్టామా, ఎక్కడో పుట్టి ఆవాసాన్ని వెతుక్కుంటూ ఇక్కడికొచ్చిన ఏలియన్స్ కాదా, డార్విన్ ఎవల్యూషన్ మొత్తం కరక్టేనా, మరి మనిషి తర్వాతి రూపం (post man) ఎలా ఉండబోతుంది, ఈ సారైనా అందరూ ఒకేరంగులో ఉంటే బాగుంటది, కలర్ డిస్క్రిమినేషన్ లేకుండా, తెల్లగా,
మక్కాకు పోయేవాళ్లంతా తెల్లబట్టల్తోనే పోతార్టగా, అక్కడ తలనీనాలు ఇచ్చొస్తారట, హిందూ గుళ్ళలాగా, కాబాలో ఇంతకుముందుంది నిజంగా శివాలయమేనా, జాకిర్ నాయక్ ని అడగాలిది, ఏదో ఒకటిచెప్పి ఆర్గ్యుమెంట్ గెలిచేవాడే అర్ణబ్ గోసాయిగాడు…

(క్లింగ్)

*(శరత్, కాస్త బిజీగా ఉన్నా, రాత్రికి ఫోన్చేస్తాను, బై,)

బిజీ.. బిజీఆ, మూడు గంటల్నించీ ఎదుర్చూస్తుంటే కనీసం ఒక్కనిమిషమైనా మాట్లాడాలన్పించలేదా పావనీ, ఆమ్ ఎన్ ఇడియట్, ఇగ్నోర్ హర్, జస్ట్ ఇగ్నోర్ హర్ , అంతే,
నువ్వూ కాస్త బెట్టు పెంచుకోవాలోయ్, మరీ మెతగ్గా ఉంటే కుదర్దు, తీసేయ్ ఫోన్లోంచి నంబర్, ఓ రెండ్రోజులు మాట్లాడకపోతే తెలిసొస్తుంది నీ ఇంపార్టెన్స్, అంతే డెలీట్ హర్ కాంటాక్ట్,

హే.. మరీ పిల్లాడిలా చేయక్రా, తేజు ఉన్నప్పుడు పావని ఫోన్చేస్తే ఆన్సర్ చేసి మాట్లాడగలవా? కెన్ యూ? లేదు, నీకా దమ్ము లేదు, ఎందుకంటే మీది స్నేహం మాత్రమే కాదని ( కాకూడదనీ) నువ్వనుకుంటున్నావ్ ఏదో మూల నీక్తెలీకుండానే, కాబట్టి ఇకనుంచీ నువ్వు అబధ్దాలు మొదలెడ్తావ్, నీ ఫోన్ కి ప్రైవసీ కావాలంటావ్, పాత పాస్ వర్డ్స్ అన్నీ మార్చేస్తావ్, నీక్తెలీకుండానే నువ్వు మరో నీడలోకి మారిపోతావ్, తేజుకి ఇదంతా తెలీదు, తెలిసినా నువ్వెందుకు చేస్తున్నావో తెలీదు, అదీ తెలిసాక, షిట్…

“ఛలో అన్నా, పోదామా ఇంక”,

“పిషాప్ అన్నావ్ కదరా, మరింతసేపు..”

“అది అద్, పిషాప్ కాదన్నా, హె హె ”
షిట్!

***

ఇంటికొచ్చి ఫ్రెషై తేజుని తీసుకుని బంజారాహిల్స్ Zaffron కెళ్ళేసరికి రాత్రి 11.45, ఇంతకుముందుచాలాసార్లొచ్చినా కూడా ఏదో కొత్తగా ఉందివాళ,
పైన ఓపెన్ టెర్రేస్ మీద క్యాండిల్ లైట్ డిన్నర్కి రిజర్వ్ చేయబడ్డ టేబులదగ్గరికి రాగానే మామయ్యొచ్చి

“అల్డూ, రండ్రండి, జ్వరం తగ్గిందా, పాప చెప్పింది, ఏదో ఫ్రెండ్ పెదనాన్న..”

-”హా, అది పొద్దునే ఐంది మామయ్యా, ఇప్పుడు బావున్నా, ఎందుకీ గెట్ టుగెదర్, సడన్గా”

” ఏంలేదు, మా వాళ్ళు నిన్నోసారి చూస్తానంటేనూ, నిన్న పెళ్ళిక్కూడా రాలేదు కదా..”

పెద్ద టేబుల్, పది పన్నెండు మంది, ఎవరేమౌతారో కూడా తెలీదు, నాకంటే పెద్దోళ్ళని అంకులనీ, చిన్నోళ్ళనీ బ్రదర్ అని నెట్టుకురావడం అలవాటు,
ఇక్కణ్ణించి హైద్రాబాద్ కాంక్రీట్ వెలుగులు గట్టిపడ్తున్నట్టు లైట్లు మిణుకుమిణుకుమంటూ, అంతా ఎవరికినచ్చింది వాళ్ళు ఆర్డర్చేస్తున్నారు, అపోలో ఫిష్, మటన్ టిక్కా, చెకెన్ మొఘలాయ్, ఫ్రైడ్ రైస్,

-”కర్డ్ రైస్”,

ఏంటందరూ కొత్తగా చూస్తున్నారు నన్ను, పెరుగన్నం అన్నందుకా… కవర్చేయాలి ఏదో ఒకటి, తేజుకి తెలిసిపోద్ది నేను మూడీగా ఉంటే,

-” హ హ, ఇక్కడ పెరుగన్నం చాలా బావుంటుంది మామయ్య, మీరూ ట్రై చేయండోసారి, నాన్ వెజ్జే కావాలనుకుంటే బార్బీక్యూ కే వెళ్ళేవాళ్ళం, అక్కడింకా బావుంటది”

తేజు నవ్వుతుందెందుకో, ఇవాళ ఆదివారమని నా టైమ్ టేబుల్ గుర్తొచ్చినందుకేనా, కానీ, నేనేం తాగలేదే, ఆకల్లేదు కడుపుకి, ఏదో తెలుసుకోవాలనుంది, నాకు తెలీకుండా ఏదో జరుగుతున్నట్టుంది, పన్నెండైoది.. పావనింకా ఫోన్చేయలేదు, చేస్తే నేనిప్పుడిక్కడ మాట్లాడగల్నా, మెసేజైనా పెట్టుండాల్సింది ఒకటి.

ఏమైంది, ఏమిటీ శబ్దం నిశ్శబ్దంలోంచి, హ్యాప్పీ బర్త్ డే ఆ, ఎవర్దో బర్త్ డే పార్టీ జరుగుతున్నట్టుంది, ఉహూ, ఈ టేబుల్దగ్గరికే వొస్తున్నారేంటి కేక్తీసుకుని,
ఎవరు పుట్టారేంటి కొత్తగా, అంత సంతోషమెందుక్రా నాయనా పుట్టిన్రోజులంటే..ఇక్కడ పుట్టిన్రోజ్జేసుకుంటున్నాడంటే ఉల్ఫా గాడే వాడు…

ఓఫ్ ఫ్, నాదే కదా, నాదేనా, హా, అందుకేనా ఈ గెట్ టుగెదర్, తేజూ, నాకో మాటైనా చెప్పాల్సిందే, నాకు చెప్పకుండా ఇదంతా, అసలెందుకు,
నన్నెందుకు ఇంత ప్రేమిస్తున్నావ్, నమ్ముతున్నావ్, నన్ను నమ్మకండ్రా నాయన్లారా, నేను దానికి తగను, నమ్మకండి, తేజూ నేనో జంతువును,

“అల్డూ రండి, కమాన్” స్వఛ్చంగా నవ్వుతూ మామయ్య

” హీరో, కమాన్.. హ హ” తేజూ, చప్పట్లు కొడ్తూ..

అన్ని తేబుల్స్ వాళ్ళూ నిలబడి చప్పట్లుకొడ్తూ విష్ చేస్తున్నారు, ఎందుకో, ఎవరు వీళ్ళంతా, నాకుతెల్సా, కేవలం కాసేపు ఒకడ్ని సంతోషపర్చాలని ఇందరి తాపత్రయమా, ప్యాంట్ జేబులో ఫోన్ రింగౌతుంది, చూడాలా, పావని ఐతే, హా, పావనే, అంటే తనుకూడా, ఇందుకే చేసిందా ఇదంతా, రి యూనియన్…

” చందూ, ఫోనెవరూ, ఇటివ్వు నేను మాట్లాడ్తా, ముందు కేక్ కట్ చేసెయ్” తేజూ.. కాస్త కోపపు నవ్వుతో,

-” నథింగ్, అన్నౌన్ నంబర్” కాల్ కట్ చేసానా, నేనేనా,

అన్నౌన్ నంబరా, వెయిటర్ ఏవో కాక్టెయిల్ గ్లాసులు తెచ్చి పెట్టాడు టేబుల్మీద, మంచులో ముంచిన రంగువెలిసిన ద్రావకం,

“చందూ కమాన్, అందరూ వెయిట్చేస్తున్నారు, ఇట్స్ యువర్ డే మాన్” తేజూ.. ప్రశాంతంగా,

నాకు తెలుస్తుంది, ఇంకెప్పుడూ పావని జీవితంలోకి వెళ్ళకూడదని, వెళ్ళలేననీ, నాకు తెలుస్తుంది తను కూడా ఇకపై నాతో మాట్లాడదనీ,
డెలీట్ హర్ కాంటాక్ట్, డెలీట్ ఇట్ నౌ, ఇట్స్ బెటర్ ఫర్ బోత్ ఆఫ్ యూ, అంతే తీసేయాలి. అన్నీ తీసేయాలి, మెదడ్లో దోపుకున్న చెత్తంతా,
బావున్నానిపుడు.. నేనూ తేజూ, అంతే.. కొన్ని కంఫర్టబుల్గా మర్చిపోగలిగితేనే కంట్రోల్డ్ గా బ్రతగ్గలం.

” హీరో, రా స్వామీ, కాక్టెయిల్లో ఐస్ కరిగిపోతుంది, నీ ఇష్టం లేటైతే”..

అవును, మంచు కరిగిపోతుంది, కళ్ళలో కూడా, రెండు బొట్లుగా, గాయాలూ విరహాలూ అబార్షనైన రక్తమూ గడ్డకట్టిన కాలమూ అంతా కరిగిపోతుంది,
చాన్నాళ్తర్వాత నిశ్శబ్దంగా ఏడవడానికి ఓ అకేషన్, చాలా కారణాలున్నాయ్, ప్రశ్నలనే వెతుక్కోవాలిక.

ఒకటే జీవితం, ఏం చేసినా ఇప్పుడే, కానీ, మనల్నే జీవితం అనుకునేవాళ్ళని మోసంచేస్తే ఆ ప్రశ్న “నేనే” ఔతానేమో!!

**** * ****

సగంకాలిన సిగరెట్తో – ఓ సాయంత్రపు సంభాషణ

వాకిలి — Tue, 30 Sep 2014 20:33:10 +0000

మేస్టారూ, జీవితానికర్ధముందంటావా?. గురూ, నిన్నే,
నటించింది చాలుగానీ నీకు విన్పించిందన్నాక్తెల్సు, చెప్పు
సగం కాలిన నీకే తెలీదా? అర్ధం లేదుకానీ విలువుంది.
ఇంటిగోడకు వేళ్ళాడదీస్కునే మిస్టిక్ మాడర్న్ ఆర్ట్ పెయింటింగ్లా,
ఫ్రెంచ్ సింబలిస్ట్ “మల్లార్మే” పోయెట్రీలా. అంతూ దరీ అర్ధముండదు, కానీ విలువైంది.
-మరెందుకీ బ్రతుకు? ప్రాణం అస్తిత్వం రెండూ ఒకటేనా!
చరాలకి మాత్రమే ప్రాణముంటుంది, చరాచరాలన్నింటికీ అస్తిత్వముంటుంది.
నాకునేనుగా అస్తిత్వాన్ని కలిగున్నా, ప్రాణం ఉండే ఉంటుందని నమ్ముతున్నా.
(ప్రాణమంటే చైతన్యమే అనుకుని) ఆలోచించలేవు కాబట్టి నీకు నువ్వుగా అస్తిత్వాన్ని కలిగిలేవు,
కానీ నువ్వు నాకు అస్తిత్వాన్ని కలిగున్నావు.
-పార్డన్ ప్లీజ్! ఒక్క ముక్కర్ధమైతే అరిగిపోయిన నీ చెప్పుకిందేసి తొక్కు.
(జనాలకర్ధంకాకుండా మాట్లాడ్డం రాయడం ఒక సైకలాజికల్రోగంరా వెధవా)

“నేను” ఉన్నానని నేను అనుకోడం ప్రాణం, “నేను” ఉన్నానని లోకం నమ్మడం అస్తిత్వం.
(ఏంచెప్పానో ఏంటో) ఓనా ప్రియమైన సిగరెట్టా! నువ్వున్నావని నీకు తెలీదు, నాకు తెలుసు.
-ఎన్నాళ్ళిలా?
నువ్వారిపోతూ మరో సిగరెట్ని వెలిగించేదాకా, నేనారిపోతూ ఆలోచించడం మానేసేదాకా.
-యు ఆర్ కన్ఫ్యూజింగ్ మీ బాసూ, మరి బ్రతకడమే వేస్టా, చావడమ్మంచిదా?
ఇన్ని విరుధ్దభావాల్తో ఎలా చచ్చేది, అసలివేం తెలీకుండా ఉంటే హాయిగా ఉండొచ్చేమో కదా!
యూ ఆర్ జస్ట్ ఓవర్ స్క్రుటినైజింగ్ యువర్ సెల్ఫ్ రెస్పెక్టివ్ టు వరల్డ్.
ఏమీ తెలీకుండా ఉండడం అదృష్టమోయ్, అబ్బదందరికీ. బ్రతకడం, బ్రతికేశాం అనిపించుకోడం ముఖ్యమైనయ్ మనకు, నిన్ను కాల్చిన్తర్వాతేగా ఇన్ని మాట్లాడ్తున్నావ్, మండిస్తేనే నీకు బ్రతుకు.
ఎవరూ ఎప్పటికీ స్వేఛ్చగా విశృంఖలంగా బ్రతకలేరు, వాటికీ కొన్ని పరిమితులున్నాయ్.
ఒకరిమీదొకరం ఆధారపడకుండా బ్రతకలేం. అన్నం, నీళ్ళు, మందు, నువ్వు, నన్ను మండించే కొందరి మాటలు, నవ్వించే కొందరి మౌనాలు, నాకవసరం.
-(వీడబ్బా జీవితం, నేనిడిగిందేంటి వీడు చెప్పేదేంటి, తిక్కనా కొడకా!)
ఇవన్నీ కాదుగానీ ఎలా బ్రతకాలో తెలిస్తే జీవితానికర్ధం దొరుకుద్దేమో.
హ హ హ, ఎలా బ్రతకాలో తెలీడమేముంది?

ఐనా నీ బ్రతుకు నువ్వెలా బ్రతకాలో ఎవడో ఎందుకు చెప్పాలి? మహాఐతే ఎందుకు బ్రతకాలో చెప్పగలరేమో ఎవరైనా. నువ్వు తెలుసుకున్న జ్ఞానంతో నీకనుకూలమైన ఒక సిధ్దాంతం పుట్టించుకునే ఉంటావ్గా! జీవితానికర్ధం లేదు బంగారం, సింపుల్ మాథ్స్. లెక్క చేయాలంటే స్పష్టమైన విలువలూ అంతిమ సత్యాలూ తెలిసుండాలి. నీ గతాన్ని నువ్ మార్చలేనప్పుడు, నీ రేపెలా ఉంటుందో నువ్ ఊహించలేనప్పుడు,
మనం తెలుసుకున్న సత్యాలనే అంతిమవిలువలుగా ప్రతిక్షేపించలేం.. బ్రతికినంతకాలం (అందరూ చెప్పేదొకటే) నిన్ను నువ్వు తెలుసుకో. నీకు తెల్సిన నువ్వూ నాకు తెల్సిన నువ్వుల నడుమే నీ జీవితం.

-మనల్ని మనం ఎలా తెల్సుకోగలం?
ఎవరికీ ఎవరూ పూర్తిగా తెలీదు. తననితాను పూర్తిగా తెలుసుకున్న మనిషి తన ఉనికిని భరించలేడు. “ఇంతేనా నేను?” అని “ఇదా నేను?” అని నిరాశతో తననించి తాను పారిపోయి తనకుతానే శత్రువౌతుంటాడు. అన్నింటినీ, ముఖ్యంగా తన అస్తిత్వాన్ని మర్చిపోడానికి ఆలోచనలని ఆపేసుకోడానికి కోరికలని చంపేస్కోడానికి షట్చక్రాల ధ్యానమో మంత్రమో మొదలెడతాడు. ధ్యానమంటే ఏంలేదు మెదడ్ని పూర్తిగా నిద్రపుచ్చడమే.
-ఒసోస్. ఇన్ని మాటల్చెప్తున్నవ్ గా, నీకు నువ్వు తెలుసా?
తెలీదు, ప్రయత్నించాను. అంత సుఖంగా అన్పించలేద్నాకది.
దానికంటేకూడా మన ఆలోచన్ల పుట్టుక, పరిపక్వత, వాటిభౌతిక పరిణామాలు, ప్రతిచర్యగా మళ్ళీ జనించే ఆలోచన్లు- వీట్ని గమనించడమిష్టం. సుఖం కూడా. “నేను” ని తెలుసుకోడానికిదికూడా మార్గమే.
-(ఛ, ఏదో చెప్తాడనుకుంటే సోదిచెప్పి టైమ్ దొబ్బుతున్నాడు)
ఇన్ని పెద్దపెద్ద మాటల్చెప్పి మళ్ళీఓ రెండోశ్రేణి వాక్యం వాడావేంటన్నా”సుఖం” అని?
నీకింకా అర్ధమవలేదా, నేన్నీకు స్వర్గమో శూన్యమో ఇద్దామని తగలెట్టాననుకుంటున్నావా?
కేవలం నా సుఖంకోసం, కొన్ని క్షణాలని సిఫర్(cipher) చేస్కోడంకోసం, కొన్ననుభవాల్ని భవిష్యత్తులోకి రిఫర్ చేయడంకోసం, వేళ్ళనడుమ కప్పెట్టుకున్న అనుభూతులని తవ్వుకోడానికి, నీ “లేని” ప్రాణాన్ని లోకం ఉందనుకుంటున్న “నా” ఊపిరితిత్తుల అస్తిత్వాన్ని తగలేసుకున్నా.
మనిషి తను మనిషినని రుజువు చేసుకోగలిగే ఒకే ఒక్క అవకాశం సుఖపడ్డం.
అందరూ కొట్టుకుచచ్చే ఆ అంతిమసత్యం “ది అల్టిమేట్ ట్రూత్” ఏమిటో చెప్పనా?
ఎవరూ ఎప్పటికీ మరణించరు. అసలెవరికీ మరణం లేదు.
అంతరించిందనుకున్న చరిత్రంతా, నాగరికతలన్నీ మన మూలాలన్నీ, మన రక్తంలో మన జన్యువుల్లో ఉండి మన గొంతులో నిండి మాట్లాడిస్తున్నాయ్. వారే, ఆ ఆదిమ నీడలే మన కళ్ళవెనక దాక్కుని పురాతనత్వాన్నీ హేతువునీ ప్రశ్నిస్తుంటారు.

నిన్నటి నేను నేను కాదు, కొన్నికోట్ల పిండాల బ్రతుకుల్ని నాలో ఇంకించుకుని ఇవ్వాల్టి నేను రేపటికి ఇలా ఉండను. “నేను” అనిశ్చితి. “నేను” అస్థిరత, “నేను” అన్వేషణ, “నేను” అసంబధ్దత, “నేను” అమూర్తం, “నేను” అగమ్యం,
మన దురదృష్టం. మనిషి దేన్నీ అంతిమంగా అంగీకరించడు, “అంతిమ సత్యా”న్ని కూడా.
ఇదే బ్రహ్మజ్ఞానం, అతున్నత మైకం. ఇది తెలుసుకున్నాక ఇంకేం మిగల్దు.
మిగిలినట్టనిపిస్తే నీకింకా జ్ఞానం సిధ్దించనట్టే మరి.
-తర్వాత,
సర్వం బోధపడ్డాక ఇంకేముంది? రియాల్టీ నే, అప్పుడు మనిషికి ఇల్లు గుర్తొస్తుంది.
భార్యక్కొనిస్తానన్న బంగార్నగ, పిల్లల చదువులు, నిండుకున్న బియ్యం బస్తా, పుచ్చులుపడ్డ వంకాయలు, గుండీ ఊడిన నీ ఊదారంగు చొక్కా గుర్తొస్తాయ్. అది నిజం, అదే నిజం.
ఆకలెస్తుందోయ్, ఏమైనా తినొస్తా , ఇంక నీకు మోక్షానిస్తున్నా పో! వొద్దొద్దు ఆపేయ్, అర్ధమైంది.
మోక్షం ముక్తి అనేవున్నాయనేనా నీ డౌట్? కొన్ని పదాలు (అర్ధాల్తెలీకపోయినా) చదూకోడానికీ రాసుకోడానికీ మాట్లాడుకోడానికీ బావుంటాయ్, దమ్మిడీ లాభముండదు.
ఆత్మగౌరవాలూ మనోభావాలు మనస్సాక్షి పరమానందం లాంటివి ఇంకా బోలెడున్నాయ్.
ఇంక నువ్వు ఛావ్!
p.s :
మనమంతా ఒక బిందువు దగ్గర మొదలై మరో బిందువుదగ్గరాగిపోయే రేఖలం.
అస్టావక్రరేఖలెన్ని వెధవ్వేషాలేసినా చివరికి దిగాల్సింది సరళరేఖాంతానికే.
నిజానికి “నిజం”లో బ్రతకడానికి మూడు మార్గాలు.
1) సరళరేఖలా ఏమీ తెలుసుకోకుండా, ఏమైనా తెలుసుకుంటే బావుండన్న పాడాలోచన
ఒకటుందనికూడా తెలీనంత సుజ్ఞానంతో చివరిబిందువ్వైపు నడవొచ్చు.
2) ప్రపంచం గడవడానికి ఏదో ఉండే ఉంటుందన్నమ్మి, అసలు ప్రపంచం నడిచేది కోరికవల్లేననుకుని,
అసలా కోరిక జీవన్మరణాల్ని తెలుసుకునేందుకు పుస్తకాల్చదివి లోకాల్ని చూసి, అన్నీ వొదిలి అడవులకో లేపోతే లైబ్రరీలకో అంకితమై, కుదిర్తే గడ్డాలూ జుట్టూ పెంచుకుని ఎన్లైటెడ్ మనుషులై, మరీ కుదిర్తే ఆశ్రమాలు పెట్టి, ఖర్చెక్కువనుకుంటే పుస్తకాల్రాసుకుని, తమదైన ఒక విచిత్ర ప్రపంచంలోరోజులు గడిపి అంత్య బిందువుకొస్తారు (సాంఘీక జీవనానికలవాటు పడ్లేక, ఉంటుందనుకున్న అలౌకికజీవితపు మత్తు కొన్నాళ్ళే అని తెలిసి)-
3)వీళ్ళు సరళరేఖలా ఏం తెలుస్కోకుండా ఉండలేరు, అలా అని సంఘాన్నొదిలి వక్రరేఖలై తిరగలేరు.
కానీ వీళ్ళకు జ్ఞానంకావాలి, అదీ రెడీ మేడ్ గా. ఆశ్రమాల్లోంచి స్వాముల్నీ బాబాల్నీ పులిచర్మాలమీంచి లేపి బంగారు పీఠాలెక్కించి, పన్లో పనిగా కష్టడిపడి సంపాయించిన సొమ్ముని ఏకాంతసేవ టికెట్లుగా మార్చుకుని వీలైనంత జ్ఞానాన్ని పొందుతారు. స్వామీజీ శక్తియుక్తులని బట్టి బ్రహ్మజ్ఞానపాతంలో తడిసి పునీతమౌతుంటారప్పుడప్పుడూ.

p.p.s:
ఆద్యంతాల్నడుమ కుదుపులక్కారణమయ్యే చాలావాటిలో “సెక్సువల్ డ్రైవ్” ముఖ్యమైంది.
అసలిదే లేపోతే మనిషే లేడు. కానీ దీనిగురించెవడూ మాట్లాడ్డెందుకో!

రెండో రాత్రి

వాకిలి — Thu, 18 Jul 2013 18:50:19 +0000

సమాంతర లోకాలనడుమ
పోగొట్టుకున్న కళ్ళనీ, కన్నీళ్ళనీ
చర్మపు గోడనీడన వెతుకుతూ
రక్తపు నాలిక..

అద్దం
పగిలిన నిశ్శబ్దపు కమురువాసనలతో
కాలిన రాబందుల రతి
ఎండిన చెట్టుమీద

సమాధిన బాల్యపు మలంలో
అజీర్ణమైన ఓ అయోమయపు కల
మీద ఇసుక చల్లుతూ
సాయంత్రాకాశపు అసంతృప్త సముద్రం..

అక్షరాలు కప్పుకున్న సీసాలోంచి
శాపగ్రస్థపు బల్లిమూతి
విదిల్చిన నిషిధ్దవాక్యపు
రంగుపువ్వుల చెమట బూడిద..
నోటికో..నుదుటికో..

నేలతవ్విన వెన్నెలల్లో
కాళ్ళు కడుక్కుంటూ
మొండెంలేని కాలం
చెప్పుల్లో చేరని క్షితిజమ్మీద..

చేతివేళ్ళదాకా మెలితిరుగుతున్న
కడుపులో దుఃఖపు నొప్పికి
ఙ్నాపకాల జెండా మీద
అదృశ్య గతాల అవనతం..
మంచు కురిసిన మురిక్కాలవలో ఈదుతూ
ప్రాణం.. ఆత్మనొంటరి చేసి..

రెండో రాత్రి సమీపిస్తోంది
కళ్ళనీ కన్నీళ్ళనీ తొడుక్కోవాలి..
ఒక్క మనిషైనా కనపడకపోతాడా
ఉమ్మేసిన మొహాన్ని తుడుచుకోడానికి..
కనీసం వినపడకపోతాడా
ఒక్క మనిషైనా..
కప్పేసిన మోహాల్ని తెరుచుకోడానికి

పాపం

వాకిలి — Fri, 31 May 2013 20:26:12 +0000

“నారిగా, ఇంకా ఎంతసేపు రా, అర ప్యాక్ సిగరెట్లు బూడిదయ్యాయిప్పటికే, చిక్కడపల్లీ S.V కార్నర్ కేఫ్ కొచ్చెయ్,
హీరోయిన్ దొరికిందా, రాత్రిలోగా షూటింగ్ చేసుకుని పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ ఎల్లుండి వరకు ఐపోతేనే మనకు డబ్బులిస్తాట్ట..”

“అన్నా, వొస్తున్నా, పాత హీరోయిన్కి కడుపట, వేరేవాళ్ళను వెతికేసరికి ఇలా, బాబాయ్ ఫోన్చేసాడు నువ్ మొబైల్ ఆన్సర్ చేయట్లేదని, ఫైనాన్స్ వాడు ఇంటికొచ్చి గొడవేసుకున్నాడట, ఇంతకీ హీరోయినెవరో తెలుసా, నీ ఫ్రెండ్ సుధీర్ వైఫ్..సుధీర్ కస్టాల్లో ఉన్నాడని తెల్సుగానీ, మరీ ఇంతా..”

“సర్లే, వొచ్చాక మాట్లాడదాం, లత ముందు ఇవేం వాగకు, కార్లోనే గా, జాగర్తగా డ్రైవ్ చెయ్”
వాడి మాటలతో ఆలోచనలెటు పరిగెడ్తున్నాయో తెలీక సంభాషణని సగంలోనే తుంచడానికి ఫోన్ కట్ చేసి నేను..

ఐదేళ్ళై ఉంటుందా ఆర్యసమాజ్లో సుధీర్, లతల పెళ్ళై, అప్పటికే లత ప్రెగ్నెంట్, అబార్షన్ కీ ఒప్పుకోలేదు,
పిల్లాడు పుట్టాక సుధీర్ వ్యాపారంలో నష్టపోయాడని విన్నాను, అందర్లాగే నేనూ కష్టాల్లో ఉన్న మిత్రుణ్ణి పరామర్శించడానికి జంకానా, అవునేమో, మనం చేసే ప్రతి మంచిలో సత్యమున్నట్టే, చెడులో కూడా సత్యముంటుంది, ఉండాలి, లేపోతే, తిండికే లేన్నేను మరొకడికి సాయం చేయడమేంటి..

“సర్, మిమ్మల్నే, సమోసా చల్లారుతుంది, తినండి, తెచ్చి చాలా సేపయింది”
సర్వర్.. పదినిమిషాల క్రితం సిగరెట్లు తేగా మిగిలిన చిల్లర ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేకుండా నన్ను కాకా పడ్తూ, వర్తమానపు నిజాల్ని కాసేపు మర్చిపోడానికి గతాన్నో భవిష్యత్తునో ఆలోచించడమలవాటై..
ఏ ఆలోచనకైనా అంతిమ లక్ష్యం శరీరాన్ని బుధ్దినీ అలిసిపోయేలా చేయడమేనా..
వాష్ బేసిన్ మీద గోడకు వేలాడ్తున్న వినాయకుడికి నా సిగరెట్ పొగ హారతిపడుతూ,
నిజంగా దేవుడుంటే, హారతులకు మొహమ్మాడి, అభిషేకాలకు ఊపిరాడక ఎప్పుడో పరారయ్యేవాడు గుళ్ళలోంచి..
నావరకూ, చేసే పనే దైవం.. డబ్బు అప్రధాన్యం ,
సుధీర్తో ఓ సారి మాట్లాడితే, వొద్దొద్దు, లత ఇక్కడికొస్తుందని వాడికి చెప్పాలపుడు, అసలు వాడికి తెలుసా, తనిలా బ్లూ ఫిల్మ్స్ లో ఆక్ట్ చేస్తుందని, అసలు నారిగాడేం చెప్పి చచ్చాడో, అది లతకెలా అర్ధమైందో ..షిట్, తను నన్నిక్కడ చూస్తే సుధీర్కి చెప్తుందా,
లేదు, షార్ట్ ఫిల్మ్ కి ఫోటోగ్రాఫర్ కావాలని నన్నిక్కడికి తెచ్చారని, కానీ అది అబధ్దమని తెలిసి వెళ్ళిపోతున్నానని, నువ్ కూడా వెళ్ళిపో. ఇదో చీకటి రాజ్యం అని చెప్పేస్తే..
నమ్ముతుందా..ఎప్పటికైనా నమ్మకం అవసరమ్మీదే ఆధారపడుతుందెందుకో..
ప్రొడ్యూసర్ కం డైరెక్టర్గాడిక్కూడా చెప్పేస్తాను, హీరోయిన్ లేదనీ, షూటింగ్ నాల్రోజుల్తర్వాత పెట్టుకుందామనీ, అంతే..అంతే..లత నన్ను తప్పుగా అనుకోపోతే చాలు..

ప్రొడ్యూసర్గాడికి నూరేళ్ళు, వాడే ఫోన్జేస్తున్నాడేమిటో..

“ఛోటూ, సింగల్ ఛాయ్ పంపు,
హలో..ప్రొడ్యూసర్గారూ, చెప్పండి..”

“పెద్ద చిక్కొచ్చిందయ్యా, మన హీరో వేరే ఫిల్మ్ లో బిజీగా ఉన్నాట్ట, రేప్పొద్దునైతేగానీ రాడట, మనకీరాత్రికే షూటింగైపోవాలి, తప్పదు బడ్జెట్ లేదిక, పోనీ నువ్ చేయరాదూ హీరోగా, చూసాన్నిన్ను, బావుంటావ్ కండల్తో..కెమెరాపనికి నీకొచ్చేదానికి ఐదింతలిస్తా. అవునోయ్, పెళ్ళైందా నీకు, ఏమైనా అనుభవముందా అని, ఐనా ఇప్పటి కుర్రాళ్ళను అడగాల్సిన ప్రశ్నా ఇది.హ హ..సర్లే, ఆలోచించుకుని చెప్పవోయ్”

గుండెవేగం హెచ్చి, చెమటలు ముఖాన్ని నింపి, కడుపులో ఏదో అలజడి.. ఏంటిదంతా..
ఒక్కరాత్రికి లక్ష, అప్పులు తీర్చి పెళ్ళిచేసుకుని, నాన్న నవ్వితే చూడాలనుందోసారి, కానీ నేను..లతతో… మంచమ్మీద..
తప్పేంటి.. నేను కాపోతే ఎవరోఒకరు గడపాల్సిందేగా తనతో, నాలాగే తనకెన్ని అవసరాలో. ఐనా ఇక్కడికొచ్చేవాళ్ళు ఏం తెలీకుండా అంత అమాయకంగా రారుగా, తనని గుర్తుపట్టనట్టుంటే సరి,అంతే, యెస్, ఒక్క రాత్రి కళ్ళు మూసుకుంటే లక్ష నావౌతూ.
ఫ్రీజర్ మీద “కోకో కోలా ఓపెన్ హాప్పీనెస్” యాడ్ కళ్ళకతుక్కుని కర్తవ్యబోధ చేస్తుండగా, చల్లారిన ఛాయ్ ని చప్పరిస్తూ నాలిక..

చేసే పనే దైవం, కానీ పుణ్యంతోపాటూ అర్ధమూ కావాలిగా ఆకలికి, ఆలోచించింది చాలిక, తొందరగా ప్రొడ్యూసర్గాడికి ఫోన్చేసి చెప్పెయ్, నేనేం తప్పు చేయట్లేదుగా, తప్పొప్పులు నిర్ణయిస్తూ కూర్చుంటే గమ్యం చేరలేం, అందరూ చూసేది ఆఖరి మజిలీనేగానీ గమనాన్ని కాదేమో,

***

“లైట్స్ ఆన్..కేమెరా..యాక్షన్..: డైరెక్టర్ కం ప్రొ గాడి అరుపు, హోటల్ రూంలో పరుపు మీద లత, అప్పటికంటే అందంగా, నన్నెందుకో తొలిసారి చూసినట్టుగా ప్రవర్తిస్తూ, పరవశిస్తూ నన్ను దగ్గరికి లాక్కుంటూ..
తన కళ్ళలో కన్నీటిపొర కదుల్తూ.. బహుశా నేనొక్కడినే చూడగలుగుతున్నానా, ఆశ్చర్యం, నా కళ్ళూ మసకలై తన ముఖాన ఓ దరహాసరేఖ మెరుస్తూ, నా పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం జరిగినట్టుంది..ఎక్కడో..
నాలోనేనా..

నాన్న చొక్కా

వాకిలి — Thu, 14 Mar 2013 17:27:03 +0000

నాన్నా
తొందరగా రా
ప్లేట్లో పలావు చల్లబడేట్టుంది
తొందరగా..
వొచ్చేప్పుడు
వీధిమలుపు కొట్లో జంతికలు మర్చిపోకు
కాస్తంత మద్యం తోడుతెచ్చుకున్నాలే

అవును,
అమ్మ పోయినపుడు నేనేడ్చానా
ఆర్నెల్ల వయసుగా..ఏడ్చే ఉంటానేమో
ఏమో
నవ్వైనా ఉండొచ్చు..
నువ్వేడ్చావా నాన్నా
అసలు నువ్వెప్పుడైనా ఏడ్చావా
ఏడిస్తే నిజంగా బాధ తగ్గుతుందా
తొందరగా రా నాన్నా..
బాధ తగ్గుతుందా ఏడిస్తే
నిజంగా..

నువ్వు నన్నెపుడైనా కొడితే ఏడుపంటే తెలిసేదేమో..
దొంగచాటుగా సిగరెట్ కాల్చినపుడో
పక్కింటమ్మాయికి ప్రేమలేఖ రాసినపుడో
పరీక్షలో తప్పి చెప్పకుండా దాచినపుడో
నీ జేబులోంచి నవ్వుతున్న గాంధీల్ని
బెల్టు షాపుకి బట్వాడా చేసినపుడో..
ఎప్పుడైనా
నువ్వు నన్ను కొట్టుండాల్సింది
ఏడుపంటే తెలిసేటట్టు
నొప్పంటే పరిచయమయ్యేట్టు

ఎంతసేపు నాన్నా..
బడిలో పాఠాలు చెప్పుకుని, నీ
పాత చేతక్ మీద ఊరిలో అందరినీ పలకరించి
శివాలయంలో ప్రసాదం తీసుకుని వొస్తున్నావా
రా తొందరగా..
సీసా సగం శూన్యమై..నా ఆలోచనల్లాగే..
అడిగేవాడివిగా ఎప్పుడూ
తలకు నూనె రాయమని..
నీళ్ళు మరుగుతున్నాయి స్నానానికి

నానా..
నీకేంకావాలో చెప్పు నా మొదటి జీతంతో
రాహుల్ సాంకృత్యాయన్నీ సార్త్ర్ నీ మోసుకొచ్చేయనా
బాలమురళినీ ఈమని నీ జుగల్బంధించనా
చెప్పు
చెప్పు నాన్నా
ఏడుపంటే తెలుస్తుంది ఇప్పుడే
నిశ్శబ్దంగా ఉండకిక..

నాన్నా
నీకెపుడైనా భయం వేసిందా
నాక్కాస్త భయాన్నీ వొంపవూ..
నటించే ధైర్యంకంటే ఏడిపించే భయమే కావాలిపుడు

నిన్ను మింగిన కాలం
త్రేన్చిన అరుపులింకా చెవులనొదలకుండా..
నువ్వూ పోతావంటే నేనసలు వొచ్చేవాడినేనా

నాన్నా
నీ చొక్కాజేబు తడుముతుంటే
ఆగిన నీ గుండె చేతికంటుతుంది..
నాన్నా
ఒక్కసారొచ్చి తీసుకుపొవా
ఆ చొక్కాని
వీలైతే నన్నూ..

ఎదురుచూపు

వాకిలి — Thu, 21 Feb 2013 17:03:23 +0000

కోఠి వుమెన్స్ కాలేజ్ బస్ స్టాప్
నడి నెత్తిమీద నిర్ధాక్షిణ్యంగా దూకుతూ మిట్టమధ్యాహ్నపు ఎండ..

నమ్మరుగానీ
ఎదుచూడ్డం పెద్దకష్టమేం కాదు ఓ సారలవాటైతే..
సమయాన్నెలా చంపాలో తెలిసుండడమే అసలు కిటుకు..
ఆమె వొచ్చేదాకా
బస్ షెల్టర్ వెనకున్న కొద్దిజాగాలో
నన్నప్పటిదాకా నిద్రపుచ్చిన నా అతుకుల బొంతను మడతపెట్టి,
సుల్తాన్ బజార్ ప్రసూతి దవాఖానా
వెదజల్లే పచ్చిబొడ్డు మాయ పరిమళాలను తప్పక పీల్చి,
రాత్రి చెత్తతొట్లో పందులతో పోరాడి గెలుచుకున్న
అభ్రకాయితపు చల్లారిన బిర్యానీని గారపళ్ళ పాచినోటికి కుక్కుకొని,
రోడ్డు వారగానో, సుజాతా లా బుక్స్ ముందో కడుపు ఖాలీ చేసుకుని
అట్టలుకట్టిన జుట్టుని కుళాయినీటితో కడుక్కుని,
సగం కాల్చిన బీడీ ముక్కలు కనబడితే పూర్తిగా తగలేసి, ఎప్పట్లాగే
ఎదురుచూస్తుంటాను ఒంటిగంటకు ప్రత్యక్షమయ్యే ఆమెకోసం ..

ఎప్పుడు పుట్టానో ఎవరికి పుట్టానో అని
ఆలోచించడం మానేసినప్పటినుంచి బిచ్చగాడినై అడుక్కుంటూనే..
మనుషులకు దేవుడంటే భయమో భక్తో
ఉన్నంతవరకూ నా కడుపు కళకళలాడుతూనే..

మొదటగా చూసిందెప్పుడో ఆమెని
బ్యాంక్ స్ట్రీట్లోనా.. చాదర్ఘాట్ సిగ్నల్ దగ్గరా..
అర్ధరూపాయా రెండ్రూపాయలా.. ఎంతిచ్చిందో..
ఆమె పేరేమిటో.. అసలు నాకు పేరెందుకు లేదు..అందుకేనా
ఎవరూ నాతో మాట్లాడరు..నాకూ
ఓ పేరుండి, నేనూ రోజూ స్నానం చేస్తే దేవుడ్ని చూడొచ్చా..
గుడిమెట్లేతప్ప గుడిలోకెవరూ రానీయలేదు బుధ్దెరిగాక, ఎప్పుడో
ఇలా ఓ దేవత నవ్వి నాణెం విసిరితే పండగే మర్నాకు..

ఒంటిగంట దాటినా ఆగక, నన్ను నిరాశలో ముంచుతూ కాలం..
రాకాసుల్లా పొగలూదుతూ అమాయకంగా ఆగుతున్న బస్సులు
1P, 2J, 3A, 40, 45..
ఆమె ఎక్కేది “86″ గా, ఇంకెంతసేపు ఎదురుచూడాలి
ఎక్కడినుండొస్తుందో ఎక్కడికెళుతుందో ఆమె
ఈ మజిలీలో ఆగి నా రోజుని నిర్దేశిస్తూ రోజూ..
అడుక్కుంటే బొచ్చైనా నిండేదీప్పటికి,
ఎదురుగా నుంచున్న అమ్మాయిని పదిహేడో సారి దొంగచాటుగా చూసి ఇప్పటికీ,
ఇంకెంతసేపీ ఎదురుచూపు..ఒకవేళ ఆమె రాకపోతే..
ఆమెకేదైనా జరిగుంటే..నేనేం చేయాలపుడు, ఎలా చూడాలి ఆమెను..
అసలు నేనెందుకు ఆమెని చూడ్డం..ఉహు,
ఆమెకేమవదు..ఏం అవొద్దు..బిచ్చగాడి మాట వంకరపోదెన్నటికీ..

ఆమింకా ఎందుకు రాలేదు..
“86″ కూడా గమ్యంవేపు దూసుకుపోతూ…ఆ వొస్తున్న శవాల
ఊరేగింపులో ఆడితే ఓ పిచ్చి క్వార్టరూ, అరచేతుల్నిండా చిల్లరా మిగిలేవేమో..
వెళ్తే.. ఉహూ..ఆమె వొస్తేనో.. నాకోసం చూస్తేనో.. వొద్దొద్దు..ఇక్కడే ఉంటాను.. ఉండాలి..

ముప్పై ముప్పయ్యైదేళ్ళుంటాయేమో..పెళ్ళైయ్యుంటుందా..
ఎంత దయగా నవ్వుతుందో ఆమె, అందరూ అలా నవ్వగలిగితే బావుండు..
స్ఫోటకపు మచ్చల్తో, బండముక్కు, నల్లటి పెదాలతో నా నవ్వెలా ఉంటుందో..
అద్దంలో నన్ను నాకు చూపిస్తే గుర్తిస్తానో లేదో..

సూర్యుడు పడకింటివేపు పరిగెడ్తూ..
వుమెన్స్ కాలేజ్ అమ్మయిలూ, వెనకే ఆ
చూపులకోసం వెతికే పాంట్లూ చొక్కాలూ,
పగిలిన పుట్ట పంపేసిన చీమలై, సాయంత్రాన్ని నిరూపిస్తూ..

ఆమె ఇక రాదేమో..
రాత్రి తిండి అడుక్కోడానికి పోవాల్సిందే ఇక, నే
వెళ్ళాక ఆమె వొస్తేనో, లేదు లేదు, నేనిక్కడే ఉండాలి,
అసలామె నన్ను మనిషిలా చూస్తుందా, బిచ్చగాడినెవరైనా మనిషిలా చూడగలరా..

మొన్న మిగిలిన గుడుంబా పొట్లాన్ని కడుపులో దాచుకుని
ముతకవాసనేస్తున్న నా బొంతను చర్మానికి అతికించుకుని
ఆమెకోసం వెతుకుతుండగా, ఇంకాసిన్ని బస్సుల్ని నిద్రలేపుతూ కాలం..
నన్నే చూస్తూ నా ఖాలీ బొచ్చె..

నిజమే,
ఎదురుచూడ్డం పెద్ద కష్టమేం కాదు,
సమయాన్ని చంపేసే కిటుకు తెలిస్తే..

పాడుబడిన సంధ్య

వాకిలి — Thu, 17 Jan 2013 17:23:14 +0000

నాకెప్పటికీ సాయంరాని సాయంసంధ్య
పగటిని పగల్దీసి పాయల్జేసి
అంగాలన్నీ ఒక్కోటే నరుక్కుంటూ
చిట్లిపోయి చితికిన నల్లటితునకల్ని కలిపికుట్టింది..

ఆఖరి కిరణం భూమ్మీద నాటుకుని ఓ
చీకటివిత్తనాన్ని మొలిపించగానే, ఎప్పట్లాగే
నాదికాని నా ప్రపంచాన్ని నామీద పాతేసి
సరిహద్దులు దాటిన
మూలశంక మొహమేసుకున్న కాల్చేసిన సిగరెట్ పీకలా
సూర్యుడు..

వెలుగుకీ తమోరేఖకీ నడుమ నటిస్తున్న సంధికాలంలో
నిద్రలేస్తూ అరణ్యాలు,స్మశానాలు, ఉద్యమాలు, వికటపాలోచన్లు..
ఉదయాస్తమయాల్ని నిర్దేశించుకోలేక
కాసేపు భ్రమణమాపి కాస్మోస్ ని పీలుస్తూ భూమి.

రజస్వలించిన రక్తపు దారులేస్తూ
అర్ధగోళాన్నాక్రమిస్తూ చీకటి..
సంధ్యకి అతిమామూలుగా నదిలో నీళ్ళొదిలి
నింగికి నీలిమలనద్దుకుంటూ నాగరికుడు..

శిథిలాల్లోంచి నిర్మాణాలు, నాగరికతల్లోంచి ఆటవికతలూ
కోట్లసంవత్సరాలుగా పునరావృతమౌతూనే..
పొరల్లో పాపాల్నీ ప్రాయశ్చిత్తాల్నీ కప్పుకుని
రేపుని కలగంటూ చరిత్ర…
తన నీడనెక్కి దారితప్పింది
పాడుబడిన సంధ్య..

హైవే

వాకిలి — Tue, 18 Dec 2012 21:52:15 +0000

ఫిబ్రవరి 6, 2012, 1.30 am

-” హలో, బహ్దూర్ పురా పోలీస్ స్టేషనా, ఇక్కడ జూ పార్క్ కాడ ఆక్సిడెంట్, స్విఫ్ట్ డిజైర్, హా, 100 స్పీడ్ ల డివైడర్ మీదెక్కి పక్కకున్న బండకు పెట్టింది, ఒక్క డ్రైవర్ తప్ప అందరు చచ్చిపోయిర్రు, 108 కా, హా, సార్, ఫోన్ చేశినం..”

ఫిబ్రవరి 5, 2012, 11.30 p.m

“నాన్నా తొందరగా, ఫ్లైట్ మిస్ ఔతుంది, బాంబే టు జోహాన్నెస్ బర్గ్ కన్నెక్టింగ్ ఫ్లైట్ ఉదయం ఏడింటికే..ఐనా ఇండియాలో ఎక్కడా దొరకనట్టు సౌతాఫ్రికా దాకా పోవాలా నా పెళ్ళికి, ఏంటో మీ పిచ్చిగానీ, సర్లెండి, కష్టపడండి..”

“అవునా సిధ్దు, టికెట్స్ కాన్సిల్ చేద్దామైతే, నీకు చెప్పడం మర్చిపోయా, మొన్నో మాచ్ వొచ్చింది, హైద్రాబాదే, కానీ కీర్తి నిన్ను చంపేస్తే నా బాధ్యత కాదురేయ్, హ హ , అమ్మా విద్యా పిల్లల్రడీ అయ్యారా, శేఖర్ ప్రాజెక్ట్ వర్క్ అయ్యాకా రేపు ఈవెనింగ్ డిల్లీ నుండే వొస్తా అన్నాడు, సిద్దూ నువ్ కూడా మాతో రావొచ్చుగా, ఒక్కడివే ఎలాఉంటావింట్లో”నన్నుడికిస్తూ నాన్న..

“పప్పా, వాడొక్కడే ఎందుకుంటాడిక్కడ, మనల్ని పంపించేసి కీర్తితో షాపింగ్ ప్లాన్చేసాడ్లే, రేయ్, కొంచం ఆ లగేజ్ డిక్కీలో సర్దు, అత్తయ్య ఆవకాయజాడీ తెమ్మంది, శేఖరెందుకో చాలా హాప్పీగా ఉన్నాడురా నీ ఎంగేజ్మెంట్ సౌతాఫ్రాకాలో అంటే..కేప్ టౌన్లో బాచిలర్ పార్టీ చేసుకుంటున్నందుకేనా.. శేఖర్తో ఎక్కువ తాగిస్తే చచ్చావే నా చేతుల్లో..” అక్క ఓ చేత్తో సుహాస్ కి తల దువ్వుతూ మరో చేత్తో అమూల్యకి తినిపిస్తూ..

“సిధ్దు మామా, కీతు ఆంటీతో నీ పెళ్ళికి నా ఫ్రెండ్స్ రింకూ, శాలినీని కూడా పిలవనా వొద్దా.. మొన్న వాళ్ళ డాగ్ బర్త్ డేకి నన్ను ఇన్వైట్ చేయలేదుగా మరి” సుహాస్, ఫిఫ్త్ స్టాండర్డ్..

“మామా, వాళ్ళని పిలవొద్దని చెప్పు అన్నయ్యకి, రింకూ నా జామెట్రీ బాక్స్ తీసుకుని ఎక్కడో పారేసింది” ఏడుపు ముఖంతో అక్క కూతురు అమూల్య..

“పిల్లలూ అల్లరిచేస్తే ఆఫ్రికా ఫారెస్ట్ లో సఫారీకి మిమ్మల్ని తీస్కెళ్ళను, కార్ డ్రైవింగ్ చేసేప్పుడు మామయ్యను విసిగించొద్దు.రేయ్, సిద్దు, ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి, డ్రైవింగ్లో వాట్స్ అప్ మెస్సేజ్లు చూడ్డమవసరమా” నాన్న నా పక్క సీట్లో ఒకింత కోపంగా, ఎప్పట్లాగే,

“లేదు నాన్నా, కీతూ మెసేజ్, రేపు షాపింగ్ కి మేబాజ్ ఆ, మాన్యవరా అనడుగుతుంది, అవున్నాన్నా పెళ్ళికి, గాలే ఆడని సూట్, షేర్వాణీలకంటే టీ షర్ట్, షార్ట్స్ వేసుకుంటే ఎలా ఉంటుందంటావ్, నా కంఫర్ట్ కూడా ఆలోచించండోసారి, అక్కా ఎలా ఉంటుందే, నీ ఒపీనియన్చెప్పు” ముసి ముసిగా నవ్వుతూ నేను.

“సూపర్రా, మీ తమ్ముడు కాస్త తేడా అని మీ బావంటే ఏంటో అనుకున్నా,ఇప్పటికి తెలిసింది, హ హ, కాసేపా ఇంగ్లీష్ పాటలాపి రేడియో ఆన్ చేయ్, ఈ టైమ్కి మెలోడీస్ వొస్తాయ్, అవునూ, అప్పట్లో కీతూకి తెగ డెడికేట్ చేసేవాడివిగా పాటలు, పప్పా, మీ కొడుకులో మనం గుర్తించని అద్భుతమైన సింగరున్నాడు, అనవసరంగా వైల్డ్ లైఫ్ ఫోటోగ్రఫీ అని అడవుల వెంట తిరుగుతున్నాడుగానీ, లేపోతే కార్తీక్కి, నరేష్ అయ్యర్కీ గట్టిపోటీ ఉండేది..అంతే కదరా సిధ్దు..హ హ..”అక్క, వెనక సీట్లో, పిల్లల్తో..

“హ హ, ఏంట్రోయ్,నిజమేనా,, అమ్మ పోయేటప్పుడు ఒక్కటే అడిగింది, వాళ్ళ అన్నయ్య కూతురిని నీకే చేసుకోవాలని, కానీ మీరిదివరకే ప్రేమలో ఉన్నారని దానికి తెలీదు, తెలిస్తే సంతోషంగా పోయేదేమో, యూ ఆర్ సచ్ అన్ ఇడియట్, నాకైనా చెప్పాల్సింది, ఈ పాటికే మీ పెళ్ళైపోయేది, మీ మామయ్యక్కాస్త తిక్క.. ఆస్తి చూసుకునో, మరేంటో గానీ.. చదూకోడానికి ఇండియాలో ఉన్న తన కూతుర్ని నువ్వే మాయచేసి ఆస్తికోసం ప్రేమించావని అనుకున్నా అనుకుంటాడు, అందుకే నువ్వూ, కీర్తి ఎల్లుండికల్లా వొచ్చేయండక్కడికి,నువ్వుంటే నాక్కాస్త ధైర్యం రా.అంతే, సిద్దూ, చూసుకో, ఎదురుగా లారీ..”

భా అ అ అ అ అ అ అ న్ న్ న్ న్ న్ న్ డ్ డ్ డ్ డ్ర్ ర్ ర్ ర్ ర్ గ్ గ్ గ్ గ్ శ్ శ్ శ్ శ్ శ్ శ్ శ్ శ్ శ్….

మాటల్లో చెప్పలేనంత పదాల్లోకి మార్చలేనంత వింత శబ్దం,

రెప్పపాటులో రెక్కలు విరిగిన పావురాల్లాగా సుహాస్, అమూల్య, వాళ్ళని చూసి అరిచే ప్రయత్నంలో పగిలిన అద్దమ్ముక్కలు గొంతులో దిగబడి నిశ్శబ్దంగా అక్క,

చేతులు తెగి దూరంగా పడిపోయి నాన్న, నన్నేదో అడగాలనుకుంటున్నట్టు చూస్తూ..

డివైడర్ మీదుగా పల్టీలు కొట్టి కొన్ని జీవితాలను ఆపి ఆగిన కార్, తలలోంచి, చెవుల్లోంచి రక్తం ముఖంపైకి జారుతుండగా, కళ్ళు మూసుకుపోతూ నేను..

****

ఆర్నెల్ల తర్వాత,

కుడికాలు తీసేయబడి హాస్పిటల్నించి డిశ్చార్జై, ఇంటికొచ్చి, ప్లాస్టిక్ సర్జరీకి మారిన నా ముఖాన్ని చూసుకునే ధైర్యంలేక, చీకట్లో దిండుకు తలాన్చి ఏడుస్తూ..నేను..

ఎపుడు నిద్ర పట్టిందో, అసలది నిద్రో నిజమో తెలీకుండా..ఏవో మాటలు..

“సిధ్దూ, కార్ డ్రైవ్ చేసేప్పుడు ఫోన్ ఎందుకురా, అమ్మతో మాట్లాడ్తున్నావా, ఓ సారివ్వు, నేనూ మాట్లాడతా.”.

“తమ్ముడూ కీతూకేనా పాటలు, మాకు లేవా, వెళ్ళేలోగా ఒక్కసారైనా పాడవా మాకోసం “

“మామా, నా జ్యామెట్రీ బాక్స్ పగిలి చేయి కోసుకుపోయింది.చూడు.. “

ఆహ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్ హ్..ట్రింగ్ ట్రింగ్ ట్రింగ్ ట్రింగ్..పోస్ట్ ట్రామాటిక్ స్ట్రెస్ డిసార్డర్, జరిగిన సంఘటనలు కళ్ళముందుకొచ్చి నిద్రను మింగేస్తూ..

ట్రింగ్ ట్రింగ్ ట్రింగ్ ట్రింగ్.. ఈ టైమ్లో ఫోనా లాండ్ లైన్ కి,

“ఎవరూ, హ, హలో..ఎవరూ” కలా నిజమా నిద్రా అర్ధమవని విషాదపు క్షణాలవెంట నేనూ నడుస్తూ..

-”సిధ్దూ, ఎలా ఉన్నావ్, నేన్, నేను,నీ కీతూని..తన కన్నీళ్ల వేడి నాకు తెలుస్తూ..

ఆక్సిడెంట్ ఐన మర్నాడే బలవంతంగా నాన్న నన్ను ఆఫ్రికాకి తీసుకెళ్ళాడు. ఐ వాజ్ హెల్ప్ లెస్ రా, నీక్కోపం వొస్తుందా ఇప్పటికైనా నేను రాలేదని, ఇంకెప్పటికీ నేను నిన్ను చూడలేను, నన్నడక్కుండా నా పెళ్లి చేస్తున్నారు, రేపే, పోయేముందు నాతో నేను ఒకసారి మాట్లాడాలనిపించి.. నీకంటే నాకెవరున్నారిపుడు”

“కీతూ, కీతూ, డోం టాక్ లైక్ దట్, నీకేం కాదు, మామయ్యతో నేను మాట్లాడతాను, ప్లీజ్, ఫర్ గాడ్సేక్, డోంట్ ఎంటర్టైన్ ఎనీథింగ్ డార్క్, ప్లీజ్ రా”, నా నీడ నన్నొదిలిపోతున్నాట్టవగా

-”లేదురా, హి నెవర్ అగ్రీ, నాకు తెలుసు , అందుకే, ఐ డోంట్ వాంట్ టూ లివ్ అటాల్, చాలాసేపైంది.. నిన్నందుకోలేని నా చేతి నరం తెగి, సారీ ఫరెవ్రీథింగ్ హాప్పెన్డ్ టు యూ హనీ, కుడెంట్ బి విత్ యూ దిస్ టైమ్, టేక్కేర్..”

బీప్ బీప్ బీప్ బీప్ బీప్ బీప్..

“కీతూ కీతూ కీతూ..” లేదు ఇది నిజం కాదు, కల, డామ్ డ్రీమ్..నిజం కాదూ.. కుడి కాలు లేదనే విషయం కిందపడేవరకూ గుర్తురాలేదు..

***

పిచ్చిగా అరుస్తూ, పడుతూ లేస్తూ చివరికి చేరాల్సిన మజిలీ చేరుకుని, ఆ రాత్రి ఆక్సిడెంటైన స్థలానికి,

హైవే మీద వాహనాలు, ఎక్కడికో ఎప్పటికో ఎవరికీ తెలీకుండా ఎడతెగని ప్రయాణం సాగిస్తున్నట్టు, నా గమ్యం అప్పటికే నిర్దేశించబడి..

ఏదో లారీ వొస్తుంది, సమయం లేదు, తొందరగా, నేను నా వాళ్ళని చేరుకోవాలి, రా.. రా.. తొందరగా, అమ్మా, నాన్నా, అక్కా , కీతూ.. ఆమ్ కమింగ్ టూ యూ..ఇది కలా నిజమా, ఏదైతేనేం దీర్ఘనిద్ర పొందడానికి, ,

భయం లేదెందుకో, బాధా లేదు,నా ఒంటరితనానికి నా నిష్క్రమణే సమాధానం..

ఏదో గట్టిగా శరీరానికి వేగాన్నిచ్చి శూన్యంలోకి తోస్తూ,

ఏ శబ్దాలూ వినపడని మహామౌనంలోకి నన్నాహ్వానిస్తూ…