వాకిలిని ఆదరించిన మీకందరికీ ధన్యవాదాలతో…

సెలవు.

వాకిలి సంపాదక బృందం

ప్రధాన స్రవంతికి చెందిన అచ్చుపత్రికల్లో సమకాలీన సాహిత్యం కనుమరుగవుతుడటం వలన వెబ్ పత్రికలమీద మరింత భారం పెరిగిపోతున్న సందర్భం ఇది. అచ్చు పత్రికలకున్న పరిమితులవల్ల కావొచ్చు, వ్యాపార ధోరణి వల్ల కావొచ్చు, ఇప్పుడు సాహిత్యం సింగిల్ పేజీకి మాత్రమే పరిమితమయింది, అదీ వారానికి ఒక్కపేజీకి మాత్రమే! దీనివల్ల, సీరియస్ సాహిత్యాన్ని ఆశించే పాఠకులకు నిరాశే ఎదురవుతుంది. ఇప్పుడేర్పడుతున్న సీరియస్ సాహిత్యపు ఖాళీని పూరించడానికి, స్థలపరిమితుల్ని, భావపరిమితుల్ని దాటుకుని వాకిలి తనవంతు బాధ్యత తను నిర్వహిస్తుంది. ఇక ముందు కూడా నిర్వహించబోతోంది.

ఒక పత్రికను నడిపించడం పైకి కనిపించినంత సుళువైన పనేం కాదు. గత ఐదేళ్ళ నుండి అన్ని రకాల సాహిత్య ధోరణులకు తలుపులు తెరిచి, సమతూకం పాటిస్తూ, ప్రాంతాలతో, భావజాలాలతో నిమిత్తం లేకుండా కేవలం సాహితీ ప్రమాణాలను దృష్టిలో పెట్టుకుని రచనలను ఎన్నికచేసి ప్రచురిస్తూ వస్తున్నాం. ఈ ఐదేళ్ళలో సంపాదకులుగా మేము నేర్చుకున్నది ఎక్కువే. ఇప్పుడు సీరియస్ పాఠకులు ఏం కోరుకుంటున్నారు, రచయితలు ఏం కోరుకుంటున్నారు అనే విషయం మీద ఒక స్పష్టమైన అవగాహన కూడా వచ్చింది. అందుకే అటు పాఠకులకు ఇటు రచయితలకు మరింత దగ్గరవ్వడంకోసం ఈ కొత్త సంవత్సరంనుండి వాకిలి ఫార్మాట్ లో కొన్ని మార్పులు చేస్తున్నాం. ఇప్పటి వరకు వాకిలి ఒక మాస పత్రికగా మీ ముందుకు వచ్చింది. ఇకనుండి నెలకొకేసారి అన్ని రచనలను ప్రచురించకుండా, ప్రతి ఆదివారం కొన్ని మేలైన వాటిని ఎన్నుకుని ప్రచురిస్తాం. ఇలా చేయడంవల్ల సంపాదకుల మీద నెలాఖరుకల్లా ఒక సంచిక పూర్తి చేయాలన్న ఒత్తిడి తగ్గి, రచనల ఎడిటింగ్ విషయంలో ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధపెట్టేందుకు వీలవుతుంది. ప్రతీ రచన గురించి రచయితతో కూలంకషంగా చర్చించే వీలవుతుంది.

వాకిలిలో ప్రచురించే రచనల స్థాయి ఒక మెట్టు పెంచాలన్న ఉద్దేశ్యంతో ఈ మార్పు చేస్తున్నాం. [...]]]> మొన్నటి డిసెంబర్ సంచికతో వాకిలికి ఐదేళ్ళు నిండాయి. ఒక మిత్రుడు చెప్పినట్టు ఇక వాకిలికి బాలారిష్టాలన్నీ తీరిపోయినట్టే లెక్క.

ప్రధాన స్రవంతికి చెందిన అచ్చుపత్రికల్లో సమకాలీన సాహిత్యం కనుమరుగవుతుడటం వలన వెబ్ పత్రికలమీద మరింత భారం పెరిగిపోతున్న సందర్భం ఇది. అచ్చు పత్రికలకున్న పరిమితులవల్ల కావొచ్చు, వ్యాపార ధోరణి వల్ల కావొచ్చు, ఇప్పుడు సాహిత్యం సింగిల్ పేజీకి మాత్రమే పరిమితమయింది, అదీ వారానికి ఒక్కపేజీకి మాత్రమే! దీనివల్ల, సీరియస్ సాహిత్యాన్ని ఆశించే పాఠకులకు నిరాశే ఎదురవుతుంది. ఇప్పుడేర్పడుతున్న సీరియస్ సాహిత్యపు ఖాళీని పూరించడానికి, స్థలపరిమితుల్ని, భావపరిమితుల్ని దాటుకుని వాకిలి తనవంతు బాధ్యత తను నిర్వహిస్తుంది. ఇక ముందు కూడా నిర్వహించబోతోంది.

ఒక పత్రికను నడిపించడం పైకి కనిపించినంత సుళువైన పనేం కాదు. గత ఐదేళ్ళ నుండి అన్ని రకాల సాహిత్య ధోరణులకు తలుపులు తెరిచి, సమతూకం పాటిస్తూ, ప్రాంతాలతో, భావజాలాలతో నిమిత్తం లేకుండా కేవలం సాహితీ ప్రమాణాలను దృష్టిలో పెట్టుకుని రచనలను ఎన్నికచేసి ప్రచురిస్తూ వస్తున్నాం. ఈ ఐదేళ్ళలో సంపాదకులుగా మేము నేర్చుకున్నది ఎక్కువే. ఇప్పుడు సీరియస్ పాఠకులు ఏం కోరుకుంటున్నారు, రచయితలు ఏం కోరుకుంటున్నారు అనే విషయం మీద ఒక స్పష్టమైన అవగాహన కూడా వచ్చింది. అందుకే అటు పాఠకులకు ఇటు రచయితలకు మరింత దగ్గరవ్వడంకోసం ఈ కొత్త సంవత్సరంనుండి వాకిలి ఫార్మాట్ లో కొన్ని మార్పులు చేస్తున్నాం. ఇప్పటి వరకు వాకిలి ఒక మాస పత్రికగా మీ ముందుకు వచ్చింది. ఇకనుండి నెలకొకేసారి అన్ని రచనలను ప్రచురించకుండా, ప్రతి ఆదివారం కొన్ని మేలైన వాటిని ఎన్నుకుని ప్రచురిస్తాం. ఇలా చేయడంవల్ల సంపాదకుల మీద నెలాఖరుకల్లా ఒక సంచిక పూర్తి చేయాలన్న ఒత్తిడి తగ్గి, రచనల ఎడిటింగ్ విషయంలో ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధపెట్టేందుకు వీలవుతుంది. ప్రతీ రచన గురించి రచయితతో కూలంకషంగా చర్చించే వీలవుతుంది.

వాకిలిలో ప్రచురించే రచనల స్థాయి ఒక మెట్టు పెంచాలన్న ఉద్దేశ్యంతో ఈ మార్పు చేస్తున్నాం. ప్రతి నెలా వాకిలిని ఇష్టంగా చదివి, రచనలపై స్పందన తెలియజేస్తూ, మాకు ఎంతో ప్రోత్సాహాన్నిస్తున్న పాఠకులు, ఈ మార్పును స్వాగతించి, ఎప్పట్లాగే సహకారాన్ని అందిస్తారని ఆశిస్తున్నాం. మరింత వైవిధ్యంతో, మరిన్ని ప్రయోగాత్మక రచనలతో మీ ముందుకు రావాలనుకున్న మా ఈ సంకల్పాన్ని ఆశీర్వదించండి.

నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలతో…

మదన కామరాజు పుస్తకాలపై మోజుతో, తనకు చదువురాకపోయినా ఎవరి చేతైనా చదివించుకుందామని వాటిని గుట్టుగా దాచుకున్న ఒక ముసలావిడ ఉజ్జాయింపుగా ఓ వందేళ్ల క్రితం తెలుగు సాహిత్యానికి అనుకోకుండా ఓ మేలు చేసింది. చదువొచ్చిన ఒక కుర్రాడి చేత ఆ పుస్తకాలను చదివించుకుంది. కులవిద్య అయిన పంచాగంతో పాటు, సంస్కృతమూ చదువుకుంటూ పండితుల దోవలో పోవాల్సిన ఆ కుర్రాడికి తెలుగు మీద మోజు పెరగటానికి ఆమె కూడా అలా కారణమయ్యింది. ఆ కుర్రాడు శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి. పాండిత్యం వద్దనుకున్నాడు, అవధానాలు వద్దనుకున్నాడు. కథలు చెప్పాలనుకున్నాడు. అలా ఇలా కాదు: “భాష పరసీమలు చూడాలి. గజం యెత్తు పుస్తకాలు రచించాలి”. ఇదీ లక్ష్యం. తెలుగు సాహిత్యంలో శ్రీపాద ఒక అపూర్వమైన సంభవం. ఆయన పండితుల దారిలో పోకుండా కథలు చెప్పాలని పూనుకోవటం తెలుగు సాహిత్యానికి గ్రహస్థితి బాగున్న కాలం. ఆయనకు ఇంగ్లీషు రాదు, పైపైచ్చు హిందీ అంటే పిచ్చి కోపం. దాంతో ఆ మేధస్సు ఈ నేలలో వేళ్లూనుకుని ఇక్కడి సారంతో చేవదేరింది. చుట్టూ ఉన్న బ్రాహ్మణ కుటుంబాల్లోని మనుషులపై ఎంతో ఇష్టంతో వాళ్ళ మాటల్లోనూ చేతల్లోనూ కవిత్వాన్ని చూసి ఉప్పొంగిపోయి, వాటిని కథల్లో పెట్టాలని ఉబలాటపడ్డాడాయన. ఆయన ఆత్మకథ “అనుభవాలూ జ్ఞాపకాలూను” లో కథలు రాయాలనే జ్వరం ఆయన్ని ఎలా పట్టుకుందో చదువుతుంటే ఒళ్ళు జలదరిస్తుంది. ఇంత ప్రపంచంలో, ఇన్నిన్ని బృహత్ కార్యాలు దొర్లే లోకంలో కథలు చెప్పటం మీద ఆయన పెంచుకున్న మక్కువ చూస్తే, కథలు చెప్పేందుకు వీలుగా జీవితాన్ని దిద్దుకున్న మంకుపట్టును చూస్తే, ఇలా ఉండాల్రా రాసేవాడు అనిపిస్తుంది. ఆయన కథల్నీ, కథల కున్న శక్తినీ చిత్తశుద్ధితో నమ్మాడు. మార్పు తెస్తాయనీ, మంచి చేస్తాయనీ నమ్మకంతో రాశాడు. అందుకే కాలంలో కలిసిపోయినా, కథల్లో మిగిలాడు.

శ్రీపాదగారి గురించి నెట్లోనూ, ఇతర పాతపత్రికల్లోనూ వచ్చిన వ్యాసాల, ఆడియోల సమాహారమే ఈ నెల వాకిలి ఎడిటర్స్ పిక్.

మరి పుస్తకం?! దీంది కూడా వాన, అన్నం, పాటల పోకడే. వీటి పోకడ ఏమిటంటే… రాకడే! అవి వచ్చాక వెళ్ళే ప్రసక్తి ఉండదు. మరిచిపోవడమంటూ జరగదు. మనం ఏదైనా పుస్తకం నడుమ్మీద చెయ్యేసి ఒళ్లోకి తీసుకున్నప్పుడు అదొక్కటే రాకుండా దాంతో పాటు కొన్ని జ్ఞాపకాల్ని కూడా మనవొళ్లోకి లాగుతుంది. కొన్ని కథలు, వ్యాసాలు, కవితలు మనం పోయేవరకు వెంటాడుతూనే ఉంటాయి. మనకు ఏదైనా ఒక పుస్తకం గుర్తుకొచ్చినప్పుడు, ఆ పుస్తకంలో ఉన్న కథొక్కటే కాకుండా, దాంతో పాటు అప్పటి కాలాల్ని, సంగతుల్ని, ఆ కథ చదివినప్పుడు మన చుట్టూ ఉన్న పరిసరాల్ని,స్నేహితుల్ని, మనం అనుభవించిన సుఖాల్ని, దుఃఖాల్ని అన్నింటిని గుర్తుకు తెస్తుంది. చిన్నోడు ఒక్కడే ఆటకు వెళ్లి, మొత్తం పిల్లల గుంపుతో ఇంటికి తిరిగొచ్చి, అందరికీ స్నాక్స్ పెట్టమని అమ్మతో గొడవ పెట్టుకున్నట్టు… ఇలా వస్తాయన్న మాట పుస్తకాల జ్ఞాపకాలు కూడా.

అందుకే, మరిచిపోలేని ఆర్టికల్స్ కోసం వాకిట్లో ఈ నెల నుంచి ‘ఎడిటర్స్ పిక్’ అని ఒక కొత్త శీర్షిక మొదలుపెడుతున్నాం. ఇంటర్నెట్ పత్రికల్లోంచి, బ్లాగులనుంచి, పాత ప్రింట్ పత్రికల నుంచి మనల్ని వెంటాడే మంచి మంచి ఆర్టికల్స్ ని సెలెక్ట్ చేసి నెలకో ఆర్టికల్ ని ఇక్కడ ప్రచురిస్తాం.

అలాగే, పోయిన నెలలో ‘రీడర్స్ కార్నర్‘ అని ఒక కొత్త కాలమ్ కూడా మొదలుపెట్టాం. ఈ శీర్షిక కోసం మీలో ఎవరైనా రాయొచ్చు. వాకిలిలో మీకు నచ్చిన కథ, కవిత, వ్యాసం ఇలా ఏదైనా తీసుకుని మీ అనుభూతుల్ని రాయొచ్చు, లేదా ఆ వ్యాసం [...]]]>

వేలపూల సుగంధాల్ని మరిపించే సువాసన వానది. వానెప్పుడూ జ్ఞాపకాలుగా ముసురుకుని, కథలు కథలుగా కురిసి మరిచిపోలేని అనుభూతుల్ని మిగిల్చి వెళ్తుంది. ఉడుకుతున్న అన్నం వాసనేమో అచ్చం అమ్మ పిలుపులా ఒంట్లో ఉన్న ప్రతీ కణాన్ని పులకరింపజేస్తుంది. మంచి పాట కూడా అంతే, మన లోలోకి ఇంకి, రక్తంతో దోస్తీ చేస్తూ మనతో పాటే ఉండి పోతుంది.

మరి పుస్తకం?! దీంది కూడా వాన, అన్నం, పాటల పోకడే. వీటి పోకడ ఏమిటంటే… రాకడే! అవి వచ్చాక వెళ్ళే ప్రసక్తి ఉండదు. మరిచిపోవడమంటూ జరగదు. మనం ఏదైనా పుస్తకం నడుమ్మీద చెయ్యేసి ఒళ్లోకి తీసుకున్నప్పుడు అదొక్కటే రాకుండా దాంతో పాటు కొన్ని జ్ఞాపకాల్ని కూడా మనవొళ్లోకి లాగుతుంది. కొన్ని కథలు, వ్యాసాలు, కవితలు మనం పోయేవరకు వెంటాడుతూనే ఉంటాయి. మనకు ఏదైనా ఒక పుస్తకం గుర్తుకొచ్చినప్పుడు, ఆ పుస్తకంలో ఉన్న కథొక్కటే కాకుండా, దాంతో పాటు అప్పటి కాలాల్ని, సంగతుల్ని, ఆ కథ చదివినప్పుడు మన చుట్టూ ఉన్న పరిసరాల్ని,స్నేహితుల్ని, మనం అనుభవించిన సుఖాల్ని, దుఃఖాల్ని అన్నింటిని గుర్తుకు తెస్తుంది. చిన్నోడు ఒక్కడే ఆటకు వెళ్లి, మొత్తం పిల్లల గుంపుతో ఇంటికి తిరిగొచ్చి, అందరికీ స్నాక్స్ పెట్టమని అమ్మతో గొడవ పెట్టుకున్నట్టు… ఇలా వస్తాయన్న మాట పుస్తకాల జ్ఞాపకాలు కూడా.

అందుకే, మరిచిపోలేని ఆర్టికల్స్ కోసం వాకిట్లో ఈ నెల నుంచి ‘ఎడిటర్స్ పిక్’ అని ఒక కొత్త శీర్షిక మొదలుపెడుతున్నాం. ఇంటర్నెట్ పత్రికల్లోంచి, బ్లాగులనుంచి, పాత ప్రింట్ పత్రికల నుంచి మనల్ని వెంటాడే మంచి మంచి ఆర్టికల్స్ ని సెలెక్ట్ చేసి నెలకో ఆర్టికల్ ని ఇక్కడ ప్రచురిస్తాం.

అలాగే, పోయిన నెలలో ‘రీడర్స్ కార్నర్‘ అని ఒక కొత్త కాలమ్ కూడా మొదలుపెట్టాం. ఈ శీర్షిక కోసం మీలో ఎవరైనా రాయొచ్చు. వాకిలిలో మీకు నచ్చిన కథ, కవిత, వ్యాసం ఇలా ఏదైనా తీసుకుని మీ అనుభూతుల్ని రాయొచ్చు, లేదా ఆ వ్యాసం గురించి సద్విమర్శ కూడా చేయొచ్చు.

పాఠకుల మెదడుకు పదునుపెట్టే, సాహిత్యానికీ సంబంధించిన ప్రశ్నలు కొన్ని‘మీకు తెలుసా?’ అనే శీర్షిక రూపంలో ఈ నెల నుంచి మీ ముందుకు తెస్తున్నాం.

ఈ నెల వాకిలి ప్రత్యేకం- పప్పు నాగరాజు గారి అనువాదం ‘మెటాకవితలు మూడు’. కవిత్వ కళ గురించి, కవిత్వానుభూతి గురించి పలవరించిన కొన్ని కవితల్ని, ఆ కవుల తాలూకూ కవిత్వారాధనని తెలుగులో పరిచయం చెయ్యడానికి ఈ మూడు కవితలూ ఒక ముఖద్వారం వంటివి.

***

సీరియల్ కిల్లర్లు

సాయంకాలమైంది.

ఈసురోమంటూ, బండీడ్చుకుంటూ అంకులు షాపుకు చేరాను. నా కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్టు కూచ్చున్నాడు వాడు. అంకులంటే నిజంగా అంకులు కాదు.. అంకినీడు వాడి పేరు. ఎవరినీ పేరు పెట్టి పిలిచే అలవాటు లేని చదువుకునే రోజుల్లో వాడికా పేరు పెట్టాం. ప్రస్తుతం వాడీ కంప్యూటరు హార్డువేరు కొట్టు పెట్టుకుని బతుకెళ్ళదీస్తున్నాడు.

“ఏరా మందేద్దామా” అన్నాడు నేను వెళ్లగానే.

టీవీ సీరియళ్ళు చూసీ చూసీ చిరాకొచ్చేసిందో, మందేసి చానా రోజులైందోగానీ.. సరే, పద అన్నాన్నేను.

‘ఉండాగు తమ్ముడొస్తాడేమో చూద్దాం’ అన్నాడు. మేం ముగ్గురం దాదాపు రోజూ కలుస్తూనే ఉంటాం.

ఇలా అంకులు అంటూండగానే అలా తమ్ముడొచ్చాడు. తమ్ముడు ఎర్రగా, పొట్టిగా, సన్నగా ఉంటాడు. వీడి అసలు పేరు సుధాకరు. ఎరిగిన వాళ్ళందరూ తమ్ముడనే పిలుస్తారు. ఎరగని వాళ్ళక్కూడా వాణ్ణి చూస్తే తమ్ముడనే అనాలనిపిస్తుంది. అంటారు కూడాను. కానీ, వాడికి మాత్రం ఆ మాటంటేనే అసహ్యం. వాడు జీవితంలో అన్నిటికంటే ఎక్కువ అసహ్యించుకునేది “తమ్ముడు” అనే మాటనే -టీవీ సీరియళ్ళ కంటే కూడా. దానిక్కాస్త ఫ్లాష్‌బ్యాకుంది.

కాలేజీలో ఉండగా మా అందరి కామన్ కలల రాణి తనూజ వీణ్ణోరోజు “తమ్ముడూ, మా క్లాసురూములో నా మినీడ్రాఫ్టరు మర్చిపోయాను తెచ్చిపెడతావూ” అని అడిగింది. ఆ రాత్రి మొదటిసారి వాడు ఆత్మహత్య చేసుకోబోతే మేం అడ్డం పడ్డాం. ఇక ఆ రోజు నుండి వాణ్ణి మేం తమ్ముడనే పిలిచే వాళ్ళం. (కొందరు బామ్మర్ది అనీ పిలిచేవారులెండి.) సామ దాన [...]]]>

రాజకీయ వ్యంగ్యానికీ సరదా సంభాషణలకీ మారుపేరుగా నిలిచిన చదువరి బ్లాగ్ ని చదవని తెలుగు బ్లాగర్లు చాలా అరుదుగా ఉంటారేమో. ఈ బ్లాగు సొంతదారు శిరీష్ కుమార్ తుమ్మల. ఈయన రాతల్లో తెలుగు భాషాభిమానం, ఆహ్లాదమైన వచనం, సామాజిక వాతావరణం పట్ల సునిశితమైన గమనింపు కనిపిస్తాయి. శిరీష్ గారు పొద్దు పత్రికలో రాసిన “సీరియల్ కిల్లర్లు” హాస్యకథ ఈ నెల ఎడిటర్స్ పిక్.

***

సీరియల్ కిల్లర్లు

సాయంకాలమైంది.

ఈసురోమంటూ, బండీడ్చుకుంటూ అంకులు షాపుకు చేరాను. నా కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్టు కూచ్చున్నాడు వాడు. అంకులంటే నిజంగా అంకులు కాదు.. అంకినీడు వాడి పేరు. ఎవరినీ పేరు పెట్టి పిలిచే అలవాటు లేని చదువుకునే రోజుల్లో వాడికా పేరు పెట్టాం. ప్రస్తుతం వాడీ కంప్యూటరు హార్డువేరు కొట్టు పెట్టుకుని బతుకెళ్ళదీస్తున్నాడు.

“ఏరా మందేద్దామా” అన్నాడు నేను వెళ్లగానే.

టీవీ సీరియళ్ళు చూసీ చూసీ చిరాకొచ్చేసిందో, మందేసి చానా రోజులైందోగానీ.. సరే, పద అన్నాన్నేను.

‘ఉండాగు తమ్ముడొస్తాడేమో చూద్దాం’ అన్నాడు. మేం ముగ్గురం దాదాపు రోజూ కలుస్తూనే ఉంటాం.

ఇలా అంకులు అంటూండగానే అలా తమ్ముడొచ్చాడు. తమ్ముడు ఎర్రగా, పొట్టిగా, సన్నగా ఉంటాడు. వీడి అసలు పేరు సుధాకరు. ఎరిగిన వాళ్ళందరూ తమ్ముడనే పిలుస్తారు. ఎరగని వాళ్ళక్కూడా వాణ్ణి చూస్తే తమ్ముడనే అనాలనిపిస్తుంది. అంటారు కూడాను. కానీ, వాడికి మాత్రం ఆ మాటంటేనే అసహ్యం. వాడు జీవితంలో అన్నిటికంటే ఎక్కువ అసహ్యించుకునేది “తమ్ముడు” అనే మాటనే -టీవీ సీరియళ్ళ కంటే కూడా. దానిక్కాస్త ఫ్లాష్‌బ్యాకుంది.

కాలేజీలో ఉండగా మా అందరి కామన్ కలల రాణి తనూజ వీణ్ణోరోజు “తమ్ముడూ, మా క్లాసురూములో నా మినీడ్రాఫ్టరు మర్చిపోయాను తెచ్చిపెడతావూ” అని అడిగింది. ఆ రాత్రి మొదటిసారి వాడు ఆత్మహత్య చేసుకోబోతే మేం అడ్డం పడ్డాం. ఇక ఆ రోజు నుండి వాణ్ణి మేం తమ్ముడనే పిలిచే వాళ్ళం. (కొందరు బామ్మర్ది అనీ పిలిచేవారులెండి.) సామ దాన భేద దండోపాయాలన్నీ వాడినా గానీ, వాడు మా చేత ఆ పిలుపు మానిపించలేక పోయాడు. చివరికి సంధి చేసుకున్నాడు.. మేం నలుగురమూ (వాడూ మరో ముగ్గురం కలిసి ఒక గదిలో ఉండేవాళ్ళం) ఉన్నప్పుడు తప్ప మరెప్పుడూ వాణ్ణి అలా పిలవకూడదు అని. పాపమని ఒప్పేసుకున్నాం. కానీ పాటించిన పాపాన పోలేదెప్పుడూ!

అయితే త్వరలోనే వాడు మరో రెండు సార్లు ఆత్మహత్యా ప్రయత్నం చేసుకోవాల్సి వచ్చింది.. ఓ ఆదివారం చుట్టుపక్కల జనాభాను పోగుచేసి క్రికెట్టు ఆడుతున్నాం. తమ్ముడు మాంఛి స్వింగులో ఉన్నాడు. స్వింగు బౌలింగుతో అల్లల్లాడిస్తున్నాడు.. బ్యాటింగు చేస్తున్న మా ఇంటి ఓనరు రెండో కొడుకు ‘తమ్ముడన్నయ్యా! కాస్త మెల్లగా బౌలింగు చెయ్యవా, ప్లీజ్!’ అని ప్రార్థించాడు. వాడి వేడుకోలుకు వీడు కరుణిస్తాడేమో అనుకున్నాం గానీ వీడు ఏకంగా నీరుగారి పోయాడు. అది మొదటిసారి. ఆ తరవాత నాల్రోజులకనుకుంటా.. మా పనిమనిషి “తమ్ముడుసారూ, రేపు పనికి రానండీ” అని చెప్పింది. అది రెండోసారి. ఆ రెండు సార్లూ వాడి ఆత్మహత్యా ప్రయత్నాన్ని ఆపేసిన మేం, చిట్టచివరి హెచ్చరిక జారీ చేసాం.. ఈసారి అలా అడ్డంపడము అని. ఇక ఆ తరవాత వాడూ ఆ ప్రయత్నం చెయ్యలేదు. కాబట్టే.. ఇదుగో, ఇప్పుడిలా మా ఎదుట వగరుస్తూ నిలబడ్డాడు.

స్కూటరు స్టాండేసి, జేబుగుడ్దతో మొహం తుడుచుకుంటూ, “ఛిచ్ఛీ, ఎదవ బతుకైపోయిందిరా” అన్నాడు.

నిరంతరం ఎవడో ఒకణ్ణి తిట్టడమో, తన్నుతాను తిట్టుకోడమో వాడి అలవాటు. అంచేత, మేం పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. చీమ కుట్టడమో, ఈదురుగాలికి జుట్టు రేగిపోవడమో లాంటి బీభత్సం జరిగుంటుంది లెమ్మని అనుకున్నాన్నేను. ఎలాగూ వాడే చెబుతాడుగదా అని మాట్లాడకుండా అలాగే చూస్తున్నాం. వాడు మాకు చెప్పిందిదీ.. ఎస్సార్ నగర్ లైట్ల దగ్గర ఆగినపుడు వెనకనున్న ఆటోవాడు తల బయటకు పెట్టి ‘తమ్ముడూ రెడ్ లైటు పడింది కదా.. మరి ఆగావేంటి? పోదాం పద, లేదా స్కూటరు కాస్త పక్కకు తియ్యి, నేను పోతా’ అని అన్నాడట. ఆటోవాడు కూడా ’తమ్ముడ’న్నాడని వాడి బాధ. అంకినీడుకీ ఆ సంగతి అర్థమైంది. కానీ అర్థం కానట్టు నటిస్తూ, తమ్ముడి బాధను ఇంకా ఎగదోస్తూ.. “ఇందులో కొత్తేముందిరా తమ్ముడూ? ఈ ఆటో వాళ్ళంతా అంతేగదా, కాస్త ఆగి, గ్రీను పడ్డాక ఎల్దామనుకోరు, రెడ్డున్నపుడే అడ్డంగా పోదామని చూస్తారు” అని అన్నాడు, నవ్వాపుకుంటూ.

“నువ్వు నోరుముయ్యి, నా ఏడుపు అది కాదని నీకు తెలుసు, అసలు మీ మూలానే కదూ ఇది జరిగింది. చూడు.. ఆటోవాళ్ళకు కూడా తెలిసిపోయింది నా పేరు.” అని పెద్దగా అరిచాడు. నేను వాడి భుజం మీద చెయ్యేసి, దగ్గరగా లాక్కుని, అనునయంగా నిమిరాను. వాడు మెత్తబడి మెల్లగా, డగ్గుత్తికతో “ఈ తమ్ముడు అనే మాట వింటేనే విరక్తి కలుగుతోందిరా. చివరికి మా ఆవిడ, బుడ్డాడు కూడా అలాగే పిలుస్తారేమోనని హడిలిపోతున్నాన్రా, సూరిగా” అని అన్నాడు. నేను వాణ్ణి మరింత పొదవుకోని, సాధ్యమైనంత మృదువైన గొంతుతో “పోనీలేరా తమ్ముడూ, కష్టాలు మనిషిగ్గాక మానుకొస్తాయా” అని సముదాయించబోయాను. వాడు నన్ను విదిలించుకోని, నావంక ఓ సారి వైరాగ్యపు చూపు చూసి, మళ్ళీ “ఛిచ్ఛీ ఎదవ బతుకు, నే బోతా” అని స్కూటరు స్టార్టు చెయ్యబోగా మేమిద్దరం వాడికడ్డం పడి, తీసుకుపోయి అంకినీడు కార్లో కూలేసి, నేరుగా తీసుకుపోయి బార్లో కూలేసాం.

బార్లో..

ఒక వారగా ఉన్న ఓ టేబులు దగ్గర కూర్చున్నాం. తాగడానికో రకం, తిండానికో రెండు రకాలు చెప్పాం.

పక్క టేబులు దగ్గర ఇద్దరు కూచ్చుని ఉన్నారు. చెయ్యి జాచితే అందేటంత దూరంలో ఉంది, ఆ టేబులు. వాళ్ళ మాటలు చక్కగా వినబడుతున్నాయి. ఇద్దరినీ పరీక్షగా చూసాను. అ గుడ్డెలుతురులో నాక్కనబడిందిదీ.. నేను కూచ్చున్న వరుసలోనే కూచ్చున్నవాడు ఏదో చెబుతున్నాడు. ఎదురుగా ఉన్నవాడు వింటున్నాడు. చెప్పేవాడి మొహం చాలా దయనీయంగా ఉంది. మొహం కంటే కూడా వాడి మాటను బట్టే అతడు దయనీయంగా ఉన్నాడని తెలుస్తోంది. ఇప్పుడో ఇంకాస్సేపటిలోనో ఏడ్చేటట్లే ఉన్నాడు. వినేవాడు ఏదో హారర్ సినిమా చూస్తున్నట్టుగా మొహం పెట్టాడు. కళ్ళు పెద్దవి చేసి, ముక్కులు పొంగించి దయనీయుడి వంకే చూస్తున్నాడు.

పొద్దు

హారరుడు అంటున్నాడు.. “అలా అయితే ఆపేసెయ్యకపోయావా?”.

ఈలోగా మందొచ్చింది. మావాళ్ళు ఛీర్స్ చెప్పి మొదలెట్టేసారు. నేనూ అందుకుని కొద్దిగా చప్పరించాను. తమ్ముడేదో అంటున్నాడు. అది వినేలోగా దయనీయుడి మాట వినబడింది..

“అదీ అనుకున్నారా.., కానీ మా ఆవిడ ఊరుకోనంటోంది” అని అన్నాడు.
హారరుడు “ఊరుకోక ఏంచేస్తుందట?” అన్నాడు
“విడాకులిస్తానంటోంది.”
“ఈ మాత్రానికే విడాకులా?” అని ఆశ్చర్యపోయాడు హారరుడు.
“ఏం చెప్పమంటావురా, అలా తయారయింది నా పరిస్థితి” అని, తలపట్టుకున్నాడు దయనీయుడు.

ఆ సంభాషణకు తలా తోకా దొరకలేదు గానీ ఆసక్తికరంగా ఉంది. అయితే నాకివి అలవాటే. కుస్తీ పట్టైనా సరే.. పజిల్ను సాల్వు చెయ్యడమంటే సరదా నాకు. వాళ్ళ సంభాషణ కొనసాగింది..

“మరి, ఇప్పుడేం చేద్దామనుకుంటున్నావు?”
“అది అర్థం కాకే కదా నీకు మందు పోయిస్తోంది.”
“పోనీ ఆపకు. ఆపాల్సిన అవసరం ఏంటసలు?”
“మళ్ళీ అదేమాట అంటావేంట్రా.. ఎంత వత్తిడి వస్తోందో చెబుతున్నా కదా!”

బారంతా సిగరెట్టు పొగతోటీ, జనం కబుర్లతోటీ నిండిపోయింది. ముందే వెలుతురు తక్కువ.. దానికి తోడు ఈ పొగ కూడా కలిసి ఆ హాలంతా అప్సష్టంగా ఉంది. వీళ్ళిద్దరూ మాట్టాడుకునే విషయం అంతకంటే అస్పష్టంగా ఉంది. అదేంటో తెలుసుకోవాలన్న ఆసక్తి నాలో పెరిగింది. దయనీయుడు ఇంకా అంటున్నాడు..

“ఇప్పటికే హెచ్చరిస్తూ 16 ఫోనులొచ్చాయి”
“ఎహె! ఎవరో బెదిరించి ఉంటారు లేరా, ఈ మాత్రానికే భయపడితే ఎలా”
“మొదట నేనూ బెదరలేదురా. కానీ మానవహక్కుల కమిషనుకు రాసి నాకు ఉరిశిక్ష వేయిస్తామంటున్నార్రా ”
“మానవ హక్కుల కమిషనా? అదేంటి? ఎక్కడుందది?”
“…”

“మనూళ్ళోనే ఉందండి, రిటైర్డు జడ్జి దానికి చైర్మను” అప్రయత్నంగా నేను వాళ్ళ సంభాషణలోకి జొరబడిపోయాను.
“థాంక్సండి, మరి వాళ్ళు నాకు ఉరేస్తారంటారా?” అని దయనీయుడు నన్నడిగాడు.
“అసలు మీరు చేసిన తప్పేంటి?” అని అడుగుతూ మరింతగా కలగజేసుకున్నాను.

అతడు అటూ ఇటూ చూసి, దగ్గర్లో వినేవారు ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకుని కొద్దిగా ఇసుంటా జరిగి, నా జబ్బ పట్టుకుని నన్ను కాస్త అసుంటా లాక్కోని, నా చెవిలో.. “మీరు రైలుపట్టాలు చూస్తారా?” అని అడిగాడు.
“పద్దాక చూడను గానీ, ఎప్పుడన్నా ఊరికెళ్ళేటపుడు స్టేషనులో చూస్తాను” అని చెప్పాను.
నన్నో పిచ్చి వెధవను చూసినట్టు చూసి, “ఆ పట్టాలు కాదు సార్, రైలుపట్టాలు.. రైలుపట్టాలు సీరియల్” అన్నాడు.

“ఓ అదా, వెగటు చానల్లో వచ్చే జిగట సీరియలా, నే జూణ్ణు” అన్నాను పళ్ళు కొరుకుతూ.

ఇప్పుడు ఈ దయనీయుడి సంగతంతా అర్థమై పోయింది నాకు. వీడు కూడా రైలుపట్టాల బాధితుడే, ఆ సీరియలంటే భయమేసి, ఇంటికెళ్ళకుండా ఈ బారులో దూరి కాలం గడిపేస్తున్నాడన్నమాట గురుడు! సీరియలు పెట్టొద్దంటే వాళ్ళావిడ ’రాజీనామా’ ఇస్తానంటోంది అని తెలుస్తూనే ఉంది. అతగాణ్ణి వెంటనే ఓదార్చాలని అనిపించింది.

“పర్లేదులెండి, మీరు కాస్త శాంతపడండి, ఏదో ఒకరోజున ఆ డైరెక్టరుకు గుండెపోటొచ్చి చావకపోడు. లేదా ఎవడో ఒకడు వాణ్ణి లేపెయ్యకపోడు. అప్పుడు మనందరం జాలీగా మందెయ్యొచ్చు.” అని అన్నాను.

అప్పటిదాకా నా జబ్బుచ్చుకు కూచ్చున్నవాడల్లా ఏదో పామును పట్టుకున్నవాడిలాగా ఒక్కసారిగా వదిలేసి, వెనక్కు జరిగిపోయాడు. అటుదిరిగి ఏదో గొణుక్కుంటున్నాడు.

ఇంతలో హారరుడు నాతో, “మీరనే ఆ డైరెక్టరు వీడే సార్” అని అన్నాడు.

నేను తేరుకునేలోగానే దయనీయుడు నావైపు దిరిగి, చేతులు జోడించి, “సార్, నేను సీరియలును ఆపేద్దామనే అనుకుంటున్నానండి, కాని ఆ సీరియల్లోని నటులు, చానెలు వాళ్ళూ ఒప్పుకోడం లేదండి. ఆపితే ప్రాణాలు తీస్తామంటున్నారు. చివరికి మా ఆవిడ కూడా ఒద్దంటోంది.. ఆపేస్తే నాకు విడాకులిచ్చేస్తానంటోంది.” అనేసి వలవలా ఏడవడం మొదలెట్టాడు.

సీరియల్ కిల్లర్లుమావాళ్ళిద్దరు కూడా ఈ సంభాషణలో లీనమైపోయారు ఎప్పుడో. ఆ టేబులుకు దగ్గరగా జరిగి కాస్త ముందుకు వంగి దయనీయుణ్ణే చూస్తున్నారు. ఇప్పుడో ఇంకాసేపట్లోనో ఎదటోడి మీద పడటానికి సిద్ధమౌతున్న వస్తాదుల లాగా చూస్తున్నారు. వాడెవడో తెలిసిపోయాక వెదకబోయిన తీగ కాలికి చుట్టుకున్నట్టయింది మాకు మరి.

దయనీయుడు మమ్మల్ని గమనించినట్టున్నాడు. మా ఉద్దేశాలు కూడా చూచాయగా గ్రహించినట్టు ఉన్నాడు. వెంటనే సంధి చేసుకుంటే మంచిదని రంగంలోక దిగాడు. ఏడుపాపి, అంకినీడు వైపు తిరిగి, “అదికాదు తమ్ముడూ, సీరియలు ఆపకపోతే నన్ను మానవ..”

తమ్ముడు అనేమాట అంకినీడును బైపాసు చేసి, సూటిగా పోయి ఒరిజినల్ తమ్ముడి గుండెలో నాటుకుంది. వాడు వెన్వెంటనే స్పందించాడు..

“ఎవడ్రా నీకు తమ్ముడు? నేను నీకు తమ్ముణ్ణంటరా? నా తాత వయసుంది నీకు, నేన్నీకు తమ్ముణ్ణా?” అంటూ లేచి ఊగిపోతూ వీరంగం మొదలెట్టాడు తమ్ముడు. అప్పటికే మూడు గుండ్రాలు అయినట్టున్నాయి, మావాడికి పట్టపగ్గాలు లేవు. పైగా ఈ దయనీయుడు టీవీ సీరియలు దర్శకుడని తెలిసాక, ఇక వాడికి ఇసుమంత గౌరవం కూడా ఇవ్వనక్కరలేదని తెలిసిపోయిందాయెను!

తమ్ముడి ధాటికి మేమే నిశ్చేష్టులమైపోయాం.. ఇహ దయనీయుడి సంగతి చెప్పేందుకేముంది!

మా వాడికి జీవితంలో అన్నిటికంటే అసహ్యకరమైనది తమ్ముడు అనే మాట అని చెప్పాను కదా.. రెండో అసహ్యకరమైన మాట డైలీ సీరియళ్ళు. పాపమీ దయనీయుడు మొదటి రెండు అసహ్యాలనూ కెలికాడు. ఇహ ఈ దర్శకుడి పని ఐపోయిందనే అనుకున్నాను. నేను తేరుకుని, వాణ్ణి సమాధానపరుస్తూ, ‘తమ్ముడని మాటవరసకే గదా అన్నాడు, పైగా ఆ అన్నది కూడా నిన్నుగాదు.. అంకినీణ్ణి’ అని చెప్పి ఊరుకోబెట్టి, దయనీయుడి దయనీయ పరిస్థితిని వాడికి వివరించాను.

నేను ఇలా అంటూండగానే తమ్ముడు -ఆ మధ్య సీరియళ్ళ గురించి మేం మాట్లాడుకున్న సంగతులను గుర్తు చేసుకున్నాడు.”అవునొరే అంకులూ, మన భాస్కరు గాడి చేత అరెస్టు చేయించి, ఎన్‌కౌంటరులో చంపించేద్దామనుకున్నామూ.., ఈణ్ణేగదూ!” అని అన్నాడు.

అదిరిపడ్డాడు దయనీయుడు.

అంకినీడుక్కూడా అది గుర్తొచ్చి మాంచి కిక్కిచ్చింది. “కాదు కాదురా.. నే జెబుతానుండు” అంటూ గొంతు సవరించుకుని, గ్లాసెత్తి ఓ గుక్క వేసుకుని సిగరెట్టు వెలిగించుకున్నాడు.

దయనీయుడు ఎంతో ఉత్కంఠతో అంకినీడు వంకే చూస్తున్నాడు. హత్యానేర విచారణలో వాదోపవాదాలన్నీ అయ్యాక, తీర్పు కోసం జడ్జి వంక చూసే ముద్దాయి చూపది.. వాణ్ణి చూస్తూంటే నాకూ భలే సర్దాగా ఉంది.

తృప్తిగా ఓ దమ్ము లాగి, తీరుబడిగా వెనక్కి జారగిలబడి, కాళ్ళు జాపుకుని అంకులిలా అన్నాడు “..అలా చేద్దామని అనుకున్నది ఆ కథ రాసినాణ్ణి, అందులోని లేడీ విలన్నీ! ఈణ్ణి కాదు.”

దయనీయుడి మొహంలో ఓ సాంత్వన, గొంతులో చిన్న నిట్టూర్పు.

అంకులు అక్కడితో ఆపలేదు. ఓ క్షణం ఆగి ఇలా అన్నాడు.. “ఈణ్ణి ఏం చేద్దామని అనుకున్నామంటే.. అరెస్టు చెయ్యకుండానే, స్టేషనులోనే పడేసి, అన్నం నీళ్ళు పెట్టకుండా, మొత్తం ఎన్ని ఎపిసోడ్లు తీసాడో అన్ని సార్లు లాఠీచార్జీ చేసి, ఈడు సచ్చాక, తుపాకీతో కాల్చేసి, అపైన ఉరేసి, ఆ తరవాత మురిక్కాలవలో పారేయిద్దామనుకున్నాం” అని అన్నాడు.

“ఔనౌను నిజమేరోయ్, ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది” తమ్ముడు ఊపులోకి వచ్చేసాడు. “నీకు భలే గుర్తురా అంకులూ” ఆరాధనా భావంతో అన్నాడు. దయనీయుడు ఇప్పుడో ఇంకాసేపుట్లోనో స్పృహ తప్పేవాడి లాగా కనబడ్డాడు.

“అదిసరే. సూరిగా! మానవ హక్కుల సంఘమంటాడేం దీడు? దానికీ సీరియళ్ళకీ సంబంధం ఏంటి?” అన్నాడు అంకులు. అంకులడిగిన ప్రశ్నతో దయనీయుడిపై నుంచి చూపు తిప్పుకోక తప్పింది కాదు నాకు.

“ఏంలేదురా, పోలీసులు జనమ్మీద కాల్పుల్లాంటివి జరిపినపుడు అవి మానవ హింస కిందకు వస్తాయి కదా, వాటిని నేరాలుగా భావించి ఈ కమిషను కేసులు పెట్టి విచారిస్తుందన్నమాట.” అన్నాను.

“ఓహో, ఆఫ్టరాల్ పోలీసు కాల్పులకే విచారణలు జరగ్గా లేంది, ఈ సీరియల్ కిల్లర్లను కోర్టులకీడవ లేకపోవడమేంటి! ఏరా తమ్ముడూ?” అన్నాడు అంకులు.

“ఎబ్బే.. లాభం లేదురా! ఈ కోర్టులు మరీ సున్నితంగా ఉంటాయి. మహా అయితే పదేళ్ళ జైలు శిక్షో, యావజ్జీవమో వేస్తాయి. ఇలాంటి ఘోరమైన సీరియల్ కిల్లర్లకు ఖచ్చితంగా ఉరి వేస్తారనుకో! కానీ, వీళ్ళకు ఉరి కూడా చిన్న శిక్షేరా. పైగా ఏ రాష్ట్రపతో మధ్యలో అడ్డం పడి శిక్ష తప్పించినా తప్పించొచ్చు. వీళ్ళకల్లా మనమనుకున్నదే రైటు!” అన్నాడు తమ్ముడు.

దయనీయుడు లేచి నుంచున్నాడు, మళ్ళీ కూచ్చున్నాడు. అటువైపు తిరిగాడు, మళ్ళీ ఇటు తిరిగాడు. హారరుడి చేతులు పట్టుకున్నాడు, వదిలేసాడు. నన్ను చూసి, లేచి నుంచున్నాడు, తిరిగి కూచ్చున్నాడు. ఏమనుకున్నాడో కుర్చీని నా వైపు జరుపుకున్నాడు. గొంతులోనుండి అదో రకమైన శబ్దం, గురకలాగా. పూడుకుపోతున్న గొంతును పెకలించుకుంటూ.. “సార్, సీరియలును ఆపేసే మార్గం లేకగానీ, లేదంటే ఎప్పుడో ఆపేసి ఉండేవాణ్ణి సార్! ప్రాణాల మీదకి తెచ్చుకుంటాడా ఎవడైనా? మీరే ఆలోచించండి సార్” అని దీనంగా మొహం పెట్టాడు.

ఈసారి హారరుడు కూడా తన కుర్చీని మా టేబులుకు దగ్గరగా జరుపుకుని మా ముగ్గురినీ ఉద్దేశించి “అయ్యా మావాణ్ణి చూసారు కదా ఎలా వణికి పోతున్నాడో. వాడి మీద దయదలచండి. పోనీ, ఆ సీరియలును ఆపించే మార్గమేదో మీరే చెప్పి పుణ్యం కట్టుకోండి, వెంటనే ఆపేస్తాడు” అని అన్నాడు

ఓ ఘోరకలిని ఆపే అవకాశం వచ్చినందుకు దాన్ని సద్వినియోగ పరచుకోవాలనిపించింది మాకు. తమ్ముడు కాసేపు ఆలోచించి ఇలా అన్నాడు..

“ఈ మధ్య జన్మ నక్షత్రాన్ని బట్టి రత్నాలు, వజ్రాలు పెట్టుకోమనే కార్యక్రమం ఒకటొస్తోంది, చూసావా?”
“అవును, చవట చానల్లో వస్తోంది కదా..చూస్తూంటాన్సార్”
“వాడి చేత.. ‘రైలుపట్టాలు సీరియల్లో నటిస్తే ఎవరైనా సరే మటాషై పోతారు. అలా పోకుండా ఉండాలంటే మా వద్ద మాత్రమే దొరికే కోటి రూపాయల విలువైన వజ్రపుటుంగరం పెట్టుకుంటే ఏం కాదు’, అని చెప్పించు. గాలి జనార్దనరెడ్డి తప్ప మరొకడు, కోట్లు పెట్టి ఉంగరం కొనుక్కో(లే)డు కాబట్టి, మీవాళ్ళు సీరియల్లో నటించడం మానేస్తారు” అని అన్నాడు.

ఇంకేముంది, ఆ డైరెక్టరు మావాడి కాళ్ళ మీద పడిపోయి “మంచి ఐడియా సార్. అలాగే చేస్తాను సార్. ఇది వర్కౌటయ్యేటట్టే ఉంది సార్. ఉంటాన్సార్. వస్తాన్సార్” అని అనుకుంటూ హారరుడితో కలిసి హడావుడిగా వెళ్ళిపోయాడు.

అంకులు ఏదో అంటున్నాడు. నాకదేం వినబడ్డం లేదు. త్వరలో ఈ సీరియల్ ఆగిపోద్ది గదా అనే ఆలోచన నాకు మత్తెక్కిస్తోంది.

**** (*) ****

First published in poddu.net on 2012, January 25. (Original URL)
శిరీష్ గారి బ్లాగ్: http://chaduvari.blogspot.in/

సరిగ్గా మూడేళ్ల క్రితం ఒక అందమైన కలతో పుట్టిన వాకిలి ఈరోజు సగర్వంగా 36 సాహిత్యపుటడుగులు వేసి మీ ముందు నిలబడింది. పాఠకరచయిత(త్రు)ల ఆదరణవల్లే వాకిలి ఈ మూడేళ్ల మైలురాయి అనాయాసంగా దాటగల్గింది. మీరు పంచిన ప్రేమ, మీనుంచి లభించిన స్పందన, మీ ప్రోత్సాహం కారణంగానే ఈరోజు వాకిలి ఇలా విస్తరించింది.

మాకు తెలీకుండా పత్రిక నిర్వహణలో ఏవైనా చిన్నచిన్న పొరపాట్లు, ప్రచురణల్లో నిర్లక్ష్యాలు దొర్లి ఉండవచ్చు, అప్పుడప్పుడు పాఠకుల మనోభావాలు దెబ్బతీసే రచనలూ ప్రచురించి ఉండవచ్చు. ఈ సందర్భాలన్నింట్లో మమ్ముల్ని అర్ధం చేసుకుంటూ, మాతో పేచీ పడుతూ, రాజీకొస్తూ… మళ్ళీ నెల తిరగ్గానే అన్నీ మరిచిపోయి వాకిలిని ఇష్టంగా తెరిచి చూస్తూ ఎంతో ప్రోత్సాహం ఇస్తున్న పాఠకులకి-

సంపాదకత్వనిర్వహణలో ఒక్కోసారి రచనలను తిప్పి పంపినా, మార్పులు చేసి పంపమని అడిగి రచయితల మనసులు నొప్పించినా, మమ్ముల్ని అర్థం చేసుకుని సహకరిస్తున్న తోటి రచయితలకు-

మీకందరికీ ధన్యవాదాలు!

వాకిలిని తమ స్వంత పత్రికలా భావించి అడిగినప్పుడల్లా మాకు సహాయం చేస్తున్న చంద్ర కన్నెగంటి, ఎలనాగ గార్లకు-

వాకిలికి నెలనెలా కాలమ్స్ రాస్తున్న కుప్పిలి పద్మ, మైథిలి, కర్లపాలెం హనుమంత రావు, కోడూరి విజయ్, మమత గార్లకు-

కథలకి illustrations వేస్తున్న జావేద్, అన్వర్ గార్లకు-

నెలనెలా కవర్ పేజీకోసం ఫోటో అందిస్తున్న కృష్ణమోహన్(KMG) గారికీ మా హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు.

ఇప్పటివరకు ప్రచురితమైన ప్రతీ సంచికకి మేము అడిగినా, అడక్కపోయినా వాకిలి అంటే ఇష్టంతో రచనలు పంపిన రచయిత(త్రు)లందరికీ మళ్ళీ పేరు పేరునా ధన్యవాదాలు.

వాకిలికి ఇలాగే రచనలు పంపిస్తూ, మనసు విప్పి మీ అభిప్రాయాలు రాస్తూ, చర్చల్లో పాల్గొంటూ, ముందు ముందు కూడా మీరు ఇలాంటి సహకారాన్నే అందిస్తారని ఆశిస్తూ,

ఈ జనవరి ప్రత్యేకసంచికను వాకిలి రచయిత(త్రు)లకు అంకితం చేస్తూ,

నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలతో,

మీ
వాకిలి సంపాదకబృందం.
రవి వీరెల్లి
స్వాతికుమారి బండ్లమూడి
[...]]]>

వాకిలి లేని ఇల్లును ఊహించుకోలేం! అలాగే సందడి లేని ఇల్లు ఆత్మ లేని దేహం లాంటిది. ఏ ఇంటి వారి అభిరుచికి తగ్గట్టుగా ఆ ఇంటి వాకిలి ఉంటుంది. కానీ ఈ ‘వాకిలి’ ఒక్కింటి వాకిలి కాదు. అనేక తెలుగు ముంగిళ్ళను కలిపి కుట్టిన అచ్చమైన స్వచ్ఛమైన సాహిత్య వేదిక. ఎలాంటి అరమరికలు లేని సాహిత్య సంభాషణలను ఆహ్వానిస్తూ, మీ అందరి సాహిత్య అభిరుచులకు తగ్గట్టుగా రూపుదిద్దుకుంటూ, నెల నెలా మీ ముందుకు వస్తూంది. నిజానికి మేము ఈ వాకిలిని ఊడ్చి కల్లాపి చల్లే వాళ్ళము మాత్రమే! ఈ వాకిలికి అసలైన ఆత్మ, అందమైన ముగ్గుల్లాంటి మీరే, పాఠకరచయిత(త్రు)లే!

ఐదువందలయాభైకి పైగా రచనలు, రెండువందలయాభై మంది రచయితలు, ౩ మిలియన్ వెబ్ హిట్స్… ఇదీ వాకిలి మొదటి సంవత్సరం రిపోర్ట్ కార్డ్. మీరు పంచిన ప్రేమ, మీనించి లభించిన స్పందన, మీ ప్రోత్సాహం కారణంగానే ఈ రోజు వాకిలి ఇలా నిలబడింది. అందుకు మీకందరికీ ధన్యవాదాలు!

వాకిలిని మరింత మెరుగుపరుస్తాయన్న నమ్మకంతో ఈ వార్షిక సంచిక నుంచి వాకిలిలో కొన్ని చిన్న చిన్న మార్పులు చేస్తున్నాము. ఈ మార్పులు మీకు కూడా నచ్చుతాయని ఆశిస్తున్నాం.

వాకిలి ఇకనుంచి మాసపత్రిక గానే వస్తుంది. ‘ఈ వారం కవిత’కు మేము అనుకున్న స్థాయిలో రచనలు రాకపోవడం వలన ఆ శీర్షికను ఇంకా కొనసాగించాలా లేదా అని ఆలోచిస్తున్నాము.

వాకిలి ముందునుంచీ కవిత్వానికి పెద్దపీట వేస్తూ వస్తుంది. ఇకనించి కూడా కవిత్వాన్ని ప్రేమించేవారికోసం నెల నెలా కవిత్వంతో పాటూ ఒక ‘తెలుగు అనువాద కవిత’, ఒకటి రెండు ఇంగ్లీష్ అనువాదాలు, ‘నీరెండ [...]]]> కల నిజమయి ఎదురుగా నడుచుకుంటూ వస్తే?! అంతకన్నా ఇంకేం కావాలి! కొన్ని కలలు నిజమవుతాయి! సరిగ్గా ఏడాది క్రితం ఒక అందమైన కలతో పుట్టిన వాకిలి సగర్వంగా పన్నెండు సాహిత్యపుటడుగులు ముందుకేసి ఈ రోజు వార్షిక సంచికగా మరింత కొత్తగా అలంకరించుకుని మీ ముందుకు వచ్చింది.

వాకిలి లేని ఇల్లును ఊహించుకోలేం! అలాగే సందడి లేని ఇల్లు ఆత్మ లేని దేహం లాంటిది. ఏ ఇంటి వారి అభిరుచికి తగ్గట్టుగా ఆ ఇంటి వాకిలి ఉంటుంది. కానీ ఈ ‘వాకిలి’ ఒక్కింటి వాకిలి కాదు. అనేక తెలుగు ముంగిళ్ళను కలిపి కుట్టిన అచ్చమైన స్వచ్ఛమైన సాహిత్య వేదిక. ఎలాంటి అరమరికలు లేని సాహిత్య సంభాషణలను ఆహ్వానిస్తూ, మీ అందరి సాహిత్య అభిరుచులకు తగ్గట్టుగా రూపుదిద్దుకుంటూ, నెల నెలా మీ ముందుకు వస్తూంది. నిజానికి మేము ఈ వాకిలిని ఊడ్చి కల్లాపి చల్లే వాళ్ళము మాత్రమే! ఈ వాకిలికి అసలైన ఆత్మ, అందమైన ముగ్గుల్లాంటి మీరే, పాఠకరచయిత(త్రు)లే!

ఐదువందలయాభైకి పైగా రచనలు, రెండువందలయాభై మంది రచయితలు, ౩ మిలియన్ వెబ్ హిట్స్… ఇదీ వాకిలి మొదటి సంవత్సరం రిపోర్ట్ కార్డ్. మీరు పంచిన ప్రేమ, మీనించి లభించిన స్పందన, మీ ప్రోత్సాహం కారణంగానే ఈ రోజు వాకిలి ఇలా నిలబడింది. అందుకు మీకందరికీ ధన్యవాదాలు!

వాకిలిని మరింత మెరుగుపరుస్తాయన్న నమ్మకంతో ఈ వార్షిక సంచిక నుంచి వాకిలిలో కొన్ని చిన్న చిన్న మార్పులు చేస్తున్నాము. ఈ మార్పులు మీకు కూడా నచ్చుతాయని ఆశిస్తున్నాం.

వాకిలి ఇకనుంచి మాసపత్రిక గానే వస్తుంది. ‘ఈ వారం కవిత’కు మేము అనుకున్న స్థాయిలో రచనలు రాకపోవడం వలన ఆ శీర్షికను ఇంకా కొనసాగించాలా లేదా అని ఆలోచిస్తున్నాము.

వాకిలి ముందునుంచీ కవిత్వానికి పెద్దపీట వేస్తూ వస్తుంది. ఇకనించి కూడా కవిత్వాన్ని ప్రేమించేవారికోసం నెల నెలా కవిత్వంతో పాటూ ఒక ‘తెలుగు అనువాద కవిత’, ఒకటి రెండు ఇంగ్లీష్ అనువాదాలు, ‘నీరెండ మెరుపు’ లాంటి కవిత్వానికి సంబంధించిన శీర్షికలు, కవిత్వ సమీక్షలు, కవులతో ముఖాముఖం ప్రచురిస్తాము. ఇంతే కాకుండా నారాయణ స్వామి గారి ‘కవిత్వ ప్రపంచం’, కోడూరి విజయ కుమార్ గారి ‘కిటికీలో ఆకాశం’ ఉండనే ఉన్నాయి.

సాహిత్యానికి సంబంధించిన అన్ని అంశాలను స్పృశిస్తూ, వివిధ కోణాలు ప్రతిఫలించేట్టుగా వాకిలిని తీర్చిదిద్దే దిశగా ఈ సంచిక నుండి కొన్ని ప్రయోగాత్మకమయిన కొత్త కాలమ్స్ మొదలవుతున్నాయి. నవలా సాహిత్యాన్ని స్పృశిస్తూ మైథిలి అబ్బరాజు గారు రాసే ‘కడిమిచెట్టు’, గోదావరి జ్ఞాపకాలను పంచుతూ కాశీ రాజు గారు రాసే ‘కాశీ మజిలీలు’, మోహన తులసి గారి కలం నుంచి జాలువారే మ్యూసింగ్స్ ‘మోహన రాగం’తో పాటు సమకాలీన తెలుగు కథల మీద చర్చకి నాందీ పలికే మరో రెండు కొత్త శీర్షికలు ‘చర్చ’, ‘కథా కథనం’ ఈ సంచిక నుండి వస్తున్నాయి.

ఇప్పటివరకు ప్రచురితమైన ప్రతీ సంచికకి మేము అడిగిన వెంటనే రచనలు పంపిన రచయిత(త్రు)లందరికీ పేరు పేరునా ధన్యవాదాలు. వాకిలికి ఇలాగే రచనలు పంపిస్తూ, మనసు విప్పి మీ అభిప్రాయాలు రాస్తూ, చర్చల్లో పాల్గొంటూ, ముందు ముందు కూడా మీరు ఇలాంటి సహకారాన్నే అందిస్తారని ఆశిస్తూ,

నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలతో,

మీ
వాకిలి సంపాదకబృందం.

ఆయా సంవత్సరాలలో కథా రచనలో, కథాసాహిత్య విమర్శ రంగాలలో చేస్తున్న కృషికి గుర్తింపుగా ఈ అవార్డులు ఇస్తూ వుంటారు. ప్రతి ఏటా ప్రచురితమయ్యే కథావార్షికలోంచి ఒక ఉత్తమ కథకి, ఆ కథా వార్షికకి సింహావలోకనం రాసే విమర్శకుడికి ఈ అవార్డు లభిస్తుంది.

స. వే. రమేశ్, అఫ్సర్ ఇద్దరూ వాకిలి పాఠకులకు తెలిసిన వారే. సరిహద్దు భాషలో తెలుగు కథాపటానికి సరికొత్త హద్దులు గీస్తున్న కథకుడు రమేశ్. ‘ఆనవాలు’ శీర్షిక ద్వారా వాకిలిలో అఫ్సర్ పరిచితులే. అఫ్సర్ గారికి ఈ అవార్డు కథ సాహిత్య విమర్శకి లభించడం ఈ సారి విశేషం. 2010 లో ‘కథ-స్థానికత’ శీర్షికన కథాసాహిత్యం మీద ఆయన రాసిన వ్యాసాలు పుస్తకంగా వచ్చాయి.

దర్గామిట్ట కథల రచయితగా ఖదీర్ బాబు ఎందరికో ఆత్మీయుడు. కథాకథనంలో కొత్తదనం ఖదీర్ ప్రత్యేకత. వి.చంద్రశేఖర రావు గారు కూడా కథారచయితగా ప్రసిద్ధులు. 2012 కథా వార్షికకి ఆయన సింహావలోకనం రాశారు.