గాలి రెక్కల మీద వెన్నెల పరచుకుంటూ
ప్రవహించే స్వప్న సీమ
తేలిపోతున్న మబ్బు తునకలను తీగలు తీగలుగా
సాగదీసి
ఊపిరి వీవనతో మణిప్రవాళం పలికించే మనసు
పండి ఎండిన దూది మొగ్గల్లా ఒక్క అదాటున పేలి
ఏ తీరాలకో విసిరేసినట్టున్న చెల్లా చెదరయే విహ్వాలత్వం
దిగులుపడి మునగదీసుకున్న గడ్డకట్టిన నది
మౌనం మంచుముక్కైన నా అస్తిత్వం పైన
ఇవన్నీ ఒకే మారు దాడికి దిగేవేళ
నులి వెచ్చని పరామర్శ తొలకరింపు లో కరిగి కరిగి
కనురెప్పల వెనక అతలాకుతలమవుతూ
చెలియలి కట్టదాటని కడలిని
ముని వేళ్ళతో పెదవులపై అద్దుకు
…
పూర్తిగా »

వ్యాఖ్యలు
jyothivalaboju on మలిన బాష్ప మౌక్తికమ్ము!
jawaharlal on పక్షుల భాష
jawaharlal on పక్షుల భాష
బొల్లోజు బాబా on జీవన సౌందర్య సౌరభం – ఇస్మాయిల్ పద్యం.
విలాసాగరం రవీందర్ on కవిత్వం రాయడం కన్నా కవిత్వంగా బతకడమే ఇష్టం: ఇక్బాల్ చంద్