కథ

ఇంకొక ఐదు నిమిషాలు చూస్తానంతే. వీడు వచ్చాడా వచ్చాడు, లేదంటే వెళ్లిపోవాలి. ఇదే ఆఖరి కాల్.

‘‘అన్నయ్యా… ఈ తమ్ముడి కోసం ఇంకొక్క పది నిమిషాలు ఓర్చుకోవే.’’

పది ఇంటూ పది నిమిషాలుగా ఓర్చుకుంటూనేవున్నా. ప్చ్, సెల్ఫ్ డిసిప్లిన్ లేదు. ఈ మాటంటే: ‘10.12 నిమిషాలకు సరిగ్గా కలవకపోతే ఏమౌతుందీ? పదీముప్పైకైనా కలవడమేగా’!

ఉత్తినే కలవడమే అయితే, దీనికి ప్రాధాన్యత లేనట్టే అయితే, మరి ఎందుకు అక్కణ్నుంచి రావడం, నేను ఎదురుచూడటం?

వేరొకరి ఉద్వేగాల మీద ఆధారపడటమే నాకు నచ్చదు. అలాంటిది, ఇప్పుడు నిర్ణయాల మీద కూడా ఆధారపడాలి! జీవితంలో ఉన్న పెద్ద విషాదం ఏమిటంటే, మనం ఎక్కడికి వెళ్లినా మనుషులతోనే వ్యవహరించాలి.

పనివుంటే…
పూర్తిగా »

సైలెంట్ మోడ్ లో వున్న మొబైల్ ఫోన్ గర్‍గర్‍ర్ అని శబ్దం చేసింది. రేఖ దగ్గర్నుంచి మెసేజ్. సమాధానం ఇవ్వాలా వద్దా? టైప్ చేసి పంపకుండా ఆగిపోయాను. బ్యాక్ స్పేస్ నొక్కాను. ఒక్కో అక్షరం చెరిపేసుకుంటూ వెనక్కి వెనక్కి వెళ్ళింది కర్సర్. నాలుగో గ్లాస్ విస్కీ గొంతులో నుంచి జారింది. మొదటి పెగ్గులో వున్న వెచ్చదనం దాంట్లో లేదు. ప్రేమకి విస్కీకి వున్న కామన్ లక్షణం అదేనేమో! నా బతుక్కి కవిత్వం ఒకటి. థూ..!! సెల్ ఫోన్ వైపు చూశాను. ఇంకా వెలుగుతూనే వుంది. "ఎక్కడున్నావు?" అని అడుగుతోంది. ప్రశ్న సంభాషణగా మారుతుందేమోనని ఎదురు చూస్తోంది.
పూర్తిగా »

రాత్రి పదకొండు దాటింది. పరిషత్ పోటీలలో ఆఖరినుంచి రెండో నాటకం మొదలైంది. ఓపెన్ గ్రౌండ్. జనం పల్చగా ఉన్నారు. మంచు కూడా పలచగా రాల్తోంది.గ్రౌండ్ బయట ఒక గూడు రిక్షాలో కూర్చుని నాటకాన్ని చూస్తున్నాడు వీరయ్య. అసలు అతను ఈ పాటికి రోజూ ఇంటికి వెళ్ళి పోయి పడుకునే వాడే కానీ, అతనికి చదువు లేకపోయినా సంగీతం, పద్యాలు పాటలు అంటే కొంచం ఇష్టం. దాని వల్ల ఇంట్లో లచుమమ్మకి చెప్పి ఇక్కడ కూర్చుని నాటకాన్ని చూస్తున్నాడు.పెద్దగా ఏమి సాగటం లేదు, నాటకం నాటకీయంగానే ఉంది అంతా. వీరయ్య గట్టిగా నిట్టూర్చి, జేబులోంచి సగం కాల్చిన బీడి తీసి, రెండు చేతులతో బాగా నలిపి,…
పూర్తిగా »

మనస్సు అతలాకుతలంగా ఉంది.
“నాకు కొంచం పనుంది. మీరిద్దరూ వెళ్ళండి. బోర్డింగుకింకా చాలా టైముంది. అప్పటికల్లా వచ్చేస్తాను.”- ప్రభాత్‌తోనూ, విజయ్‌తోనూ చెప్తూ, కుడిచేతిపక్కనున్న కార్గో సెక్షన్‌వైపు నడిచి బయట వేసున్న కుర్చీల్లో ఒకదాన్లో, చీర కుచ్చిళ్ళు చెదరకుండా కూర్చుని, మిణుకుమిణుకుమంటున్న నక్షత్రాలని చూస్తున్నాను.ఏమయిందీ ప్రభాత్‌కి! మొదటిసారి చూసినప్పుడు ఎలా ఉండేవాడూ! అరగంట కిందట మేమ్ముగ్గురం కలిపి టార్మాక్ మీదకి వస్తున్నప్పుడు తన పరిస్థితెలా ఉందీ?

***

“చెన్నై ఫ్లయిటుకేగా! పదండి. మాట్లాడుకుంటూ, నడిచి వెళ్దాం.” టార్మాక్ వైపు అడుగు వేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్న విజయ్‌తోనూ, నాతోనూ అన్నాడు ప్రభాత్.
మళ్ళీ మెన్స్ స్టాఫ్ రూంలోకి వెళ్ళి వచ్చినట్టున్నాడు. నోట్లోంచి…
పూర్తిగా »

“డామ్లిన్నున్ లాయింగ్టంబమ్” సీవీ మీద వున్న ఆ పేరును రెండు మూడుసార్లు మళ్లీ పలికితేగానీ నోరు తిరగలేదు అర్చనకి. ఆ పేరుగల వ్యక్తి లోపలికి వచ్చాడు.”గూర్ఖా లాగా వున్నాడు” ఆమెకు వచ్చిన మొదటి ఆలోచన. పక్కనే వున్న వైస్ ప్రసిడెంట్ సావంగికర్ చిన్న గొంతుతో “అరే షాబ్ జీ” అని అర్చన వైపు చూసి కన్నుకొట్టి నవ్వాడు. ఇంటర్వ్యూ మొదలైంది.

అతనిది మణిపూర్ లో ఇంఫాల్ దగ్గర చిన్న ఊరు. పెద్ద కుటుంబం. చిన్న సంపాదన. వుండీ, లేక ఎంతో కష్టపడి ఎం.బీ.యే. దాకా వచ్చానని చెప్పాడు. ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడుతున్నాడు కానీ ఎంతో జాగ్రత్తగా వింటే కానీ అది ఇంగ్లీషని అర్థం కావడం లేదు.

…
పూర్తిగా »

ఆ రోజు సమ్యక్ రెడ్డి కి తాను కూర్చున్న వేదిక తనకు జన్మ ప్రసాదించిన దేవదూతలతో నిండిన పర లోకంలా ఉంది.

డయాస్ మధ్యలో సమ్యక్ పక్కన విలియం థాంసన్ ఆసీనుడై ఉన్నాడు. తెల్లటి కోటు వేసుకుని , ఎరుపు రంగులో మెరుస్తున్న చర్మం , తెల్లగా కాంతులీనుతున్న వెంట్రుకలతో ప్రత్యేకంగా అగుపిస్తున్నాడు. అతని వెనుక సుమారు 150 మంది తెల్ల కోట్లు వేసుకుని నిమ్మళంగా ఆసీనులై ఉన్నారు. మెడ మీద నుండి వాలుతున్న స్టెతస్కోప్ లు వరుస మొత్తానికి వేసిన ముగ్గు లాంటి డిజైన్ లా ఉంది. డాయస్ మీద పడుతున్న ఫ్లడ్ లైట్ల వెలుగులో ఆ ప్రదేశమంతా కొత్త కాంతులీనుతుంది.

ఇంటర్నేషనల్…
పూర్తిగా »

తలుపు మీద దబదబమని చప్పుడైంది. ఉలిక్కిపడి లేచాడు లవ్. కళ్ళు పూర్తిగా తెరిపిడి పడలేదు. మళ్ళీ దబదబమని చప్పుడైంది. రెండు క్షణాలు అలాగే వుండిపోయాడు. తరువాత అర్థమైంది. ఆ రోజు ఆదివారమనీ, తాను తొమ్మిదైనా ఇంకా నిద్రపోతూనే వున్నాడనీ.

ఆ తలుపు కొడుతోంది తన అత్తగారేనని కూడా అతనికి తెలుసు. వెళ్లి బెడ్ రూమ్ తలుపు తీసాడు.

“క్యా హై మాజీ?” అన్నాడు కళ్ళు నలుపుకుంటూ.

అతనికి తెలుగు అర్థం కాదు. ఆమెకు తెలుగు తప్ప వేరే భాష రాదు. “టిఫిన్… టిఫిన్… రెడీ..” అంది చేత్తో తింటున్నట్లు అభినయిస్తూ. నిజానికి ఆమె మాట్లాడిన రెండు పదాలు ఇంగ్లీషు పదాలే కాబట్టి అతనికి అర్థం అవుతుంది.…
పూర్తిగా »

వాన ... ఈదురుగాలితో పాటు ముఖానికి గుచ్చుకుంటున్నట్టుగా సూటిగా తాకుతున్న చినుకులు. వాన నీటిలో కొట్టుకొస్తున్న పసుపు పచ్చని తురాయి పూలు చెప్పుల్లో దూరి చికాకుపెట్టి విసుగ్గా కాలు విదిలిస్తున్నాడు సిధ్ధు. అలాగే తన చెప్పుల్లో దూరుతున్న పూలని మురిపెంగా చేతుల్లోకి తీసుకుంటోంది సౌరభ. పుస్తకాల బేగ్ భుజానికి తగిలించేసి ఆ పూలతో దోసిలి నింపుకుంటోంది. మళ్ళీ చెప్పుల్లో ఇరుక్కున్న మరి కొన్ని పూలని విదిలించబోయినవాడల్లా ఆగిపోయాడు. ఒంగి చేత్తోనే ఆ పూలని తీసి నెమ్మదిగా గట్టు మీద పెట్టాడు. కను చివరల్లోంచే గమనించింది సౌరభ.
పూర్తిగా »